المتحف الإسلامي في العاصمة الليبية طرابلس هو متحف تم انشائه في العام 1973. ويضم مجموعة من الصور التي توضح أهم الآثار الإسلامية الموجودة في ليبيا، إضافة إلى كمية من العملات التي ترجع إلى عصور الحكم الإسلامي وآثار وأعمال فنية أخرى كالفخاريات.

مبنى المتحف الموجود في شارع سيدي خليفة في المدينة هو أثر تم بنائه في أواخر العهد القرمنلي أي ما يزيد عن 157 عاما بين عامي 1832 – 1835، وأثناء فترة سيطرة إيطاليا على ليبيا ملك البناء ابنة الكونت جوزيبى نفولبي التي اهتمت بالبناء ورممته وحافظت على طابعه الشرقي.

انظر أيضا
 قائمة متاحف ليبيا

مصادر

وصلات خارجية
 سرقة تحف ثمينة من داخل المتحف الإسلامى بطرابلس (صحيفة الوطن الليبية)

الإسلام في ليبيا
متاحف إسلامية
متاحف فنية ومعارض في ليبيا
متاحف في طرابلس

المتحف الإسلامي (طرابلس)


Dezful (Farsça: دزفول), İran'ın  Huzistan Eyaleti'nde bir şehir.

Eyaletin kuzeyinde yer alır. Ahvaz'dan Tahran'a uzanan kuzey-güney hattındaki ana otoyol, yine Tahran'dan körfez bölgesine uzanan demiryolu hattı da şehirden geçmektedir. Şehrin 2005 tahmini nüfusu 256.927'dir. Dezful şehrinin ismi, Türkçede kale köprüsü anlamına gelir.

Şehir bir tarım ve endüstri bölgesidir. Eyaletin kuzey bölgesinin olduğu kadar, komşu Luristan bölgesinin de ihtiyacı olan tarım ürünlerini büyük oranda Dezful karşılar.

Şehirde pamuklu dokuma sanayisi gelişmiştir. 1963 yılında tamamlanan ve şehrin 32 km. yakınında bulunan Dez Barajı şehrin tarım ve tarıma dayalı endüstri bölgesi olmasında büyük rol oynamıştır.

Şehirde Farsça'nın bir lehçesi olan Huzistani konuşulur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dezful Resmi İnternet Sitesi-Farsça
 Dezful  Encyclopædia Iranica

Huzistan Eyaleti'ndeki şehirler
Huzistan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri

Dizfûl


كاليفيا (Καλύβια) هي مدينة في أيتوليا كي أكارنانيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.
يبلغ عدد سكانها حوالي 884 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

كاليفيا (أيتوليا كي أكارنانيا)


Pintos ist der Familienname folgender Personen:
 Alejo García Pintos (* 1967), argentinischer Schauspieler
 Álvaro Pintos (* 1977), uruguayischer Fußballspieler
 Aníbal Barrios Pintos (1918–2011), uruguayischer Historiker
 Eleuterio Pintos, uruguayischer Fußballspieler
 Federico Pintos (* 1992), uruguayischer Fußballspieler
 Gustavo Pintos (* 1995), uruguayischer Fußballspieler
 John Pintos (* 1996), uruguayischer Fußballspieler
 José Pintos Saldanha (* 1964), uruguayischer Fußballspieler
 Juan Carlos Toja Pintos (1926–2011), uruguayischer Fußballspieler
 Pablo Pintos (* 1987), uruguayischer Fußballspieler
 Salvador Garcia Pintos (1891–1956), uruguayischer Politiker und Arzt
 Salvador Garcia Pintos (Sohn), uruguayischer Politiker
 Walter Pintos Risso (1906–2003), uruguayischer Politiker

ferner wird bezeichnet
 Pintos (Geographie), geographische Örtlichkeit in Uruguay

Siehe auch:

 Arroyo de Pintos, Flüsse in Uruguay

Pintos


ලෝකයේ සෑම භාෂාවකටම පොදු වූ ජනප්‍රිය සාහිත්‍ය අංගයක් ලෙස කෙටි කතාව දැක්විය හැකිය. කතා කලාවේ ක්‍රමික විකාශනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කෙටි කතා කලාව විකාශය වී ඇතැයි කියනු ලැබේ. එඩ්ගා ඇලන්පෝ, නතෑනියල් හොර්තොන්, ගී ද මෝපසාන් හා ඇන්ටන් චෙකෝෆ් යන ලේඛකයන්ගේ නිර්මාණ හේතුවෙන් කෙටි කතාව විකාශය වූ බව කියවේ.

කෙටි කතා සාහිත්‍ය


Pošta Rumunjske (rum. Poşta Română) je nacionalni operator u području poštanskih usluga u Rumunjskoj. To je jedini dobavljač univerzalnih poštanskih usluga u bilo kojem trenutku na rumunjskom teritoriju.

Pošta Rumunjske aktivno djeluje na slobodnom tržištu poštanskih i tiskanih usluga te obavlja i druge poslove kao što su: vanjska trgovina, opskrba, istraživanja, te tehnološki i informacijski dizajn, medicinske usluge, obrazovanje, socijalno-kulturne usluge itd.

Prvi dokument o postojanju poštanskih usluga u zemljama rumunjskog govornog područja bila je "Povelja" koju je 1399. godine u Giurgiu izdao Mircea I. Stariji. Prema "Povelji" lokalne vlasti morale su kraljevskim kuririma omogućiti korištenje prijevoznih sredstava, kolica za konje i kolica na dva kotača.

Na početku se rad pošte uglavnom temeljio na prijevozu pošte preko putnika i na službenoj pošti pripadnika visokih staleža. Poslije 1850. godine u administrativnim gradovima gradske poštanske postaje pretvorene su u pošte. Tada je postojalo 30 poštanskih cesta, s poštanskim postajama, s Craiovom kao zajedničkim središtem. Godine 1852. organizirana je pošta za privatne osobe, pod nadzorom Ministarstva financija.

Pošta Rumunjske jedna je od osnivačica Svjetske poštanske unije 1874. godine, 2004. godine bila je domaćin i organizator 20. Svjetskog poštanskog kongresa Svjetske poštanske unije, održanoga u Bukureštu.

Izvori

Pošta po državama
Rumunjska

Pošta Rumunjske


Cesaria Evora (1941- 2011), Yeşil Burun Adaları'll şarkıcı.
 Évora, Portekiz'in bir şehri ve belediyesi.

Evora


Moinești (; ) is a city in Bacău County, Western Moldavia, Romania, with a population of 19,728 . Its name is derived from the Romanian-language word moină, which means "fallow" or "light rain". Moinești once had a large Jewish community, and in 1899 about half of the population was Jewish; in Jewish contexts the name is often given as Mojnescht or "Monesht". The city administers one village, Găzărie.

History

First mentioned in 1467, the locality was listed among the Moldavian villages on the Bawer map of 1783. A târg was first attested in this location in 1832; it had 188 houses and 588 inhabitants.

In 1921, Moinești was designated a comună urbană ("urban commune"), with its own coat of arms and local administration, but a step short of being considered a city. It became a municipality in 2002. The 2011 census counted 20,855 inhabitants. At the 2021 census, the city had a population of 19,728.

Economy
The area around Moinești is rich in natural resources such as petroleum, natural gas, salt, and timber. Between the years 1950s and 1980s Moinești experienced a steady economic growth thanks to the large petroleum extracting industry. After 1990, however, following the nationwide industry privatization Moinești's economy changed dramatically, at some points reaching level of unemployment of over 20%.

Dada monument
In 1996, honoring Tristan Tzara, the founder of Dadaism who was born in Moinești, a monument was built on the side of the road that enters the town. It was created from concrete and steel by the German-Romanian sculptor Ingo Glass in the true Dada spirit and it is 25 meters long, 2.6 meters wide and 10 meters high and it weighs 120 tons.

Tourism
Tourist attractions in Moinești include: Băi Park (with healing mineral waters), Pine Tree Park, Ghindaru Hill (where archaeologists discovered artefacts of the pre-Cucuteni culture, over 5,000 years old), the Dada Monument (dedicated to Tristan Tzara), Cetățuia (Dacian fortified city archaeologically certified), and the Jewish Cemetery (where the oldest tombstone with recognisable text dates back to 1692).

People
 Alexandru Barna, footballer
 Robert Căruță, footballer
 Hedi Enghelberg, writer
 Lăcrămioara Filip, gymnast
 Vasile Gherasim, politician
 Alexandru Margină, footballer
 Nestor Rateș, journalist, Head of Romanian Desk of Radio Free Europe 1989, 1994–2002
 Moses Rosen, Chief Rabbi of Romania from 1948 to 1994
 Moshe David Shuv, born Moșe David Iancovici, early Zionist and founder of Rosh Pinna
 Tristan Tzara, writer and founder of Dada

References

Populated places in Bacău County
Localities in Western Moldavia
Jewish communities in Romania
Cities in Romania

Moinești


El Codex Monacensis (Múnich, Universidad de Múnich (fol. 30); Gregory-Aland no. V o 033; A3 (von Soden)) es un manuscrito uncial del . El códice contiene los cuatro Evangelios.

Descripción
El códice consiste de un total de 160 folios de 37,5 x 25,5 cm. El texto está escrito en dos columnas por página, con entre 45 líneas por columna.

 Contenido
 Evangelio de Mateo 6,6; 7,1-9,20; 9,34-11,24; 12,9-16,28; 17,14-18,25; 19,22-21,13; 21,28-22,22; 23,27-24,2; 24,23-35; 25,1-30; 26:69-27:12;
 Evangelio de Juan 1,1-13,5; 13,20-15,25; 16,23-fin;
 Evangelio de Lucas 1,1-37; 2,19-3,38; 4,21-10,37; 11,1-18,43; 20,46-fin;
 Evangelio de Marcos 6,46-fin. Marc 14-16 est illisible.

El texto griego de este códice es una representación del tipo textual bizantino. Kurt Aland lo ubicó en la Categoría V.

 Variantes textuales
 Marcos 9,49 – el a πας γαρ πυρι αλι αλισθησεται contre πας γαρ πυρι αλισθησεται;
 Juan 12,28 – τον υιον con Codex Regius f1 f13 33 1071 1241, contre το ονομα (66, 75 א A B K W Δ Θ Π Ψ 0250 28 565 700 892 1009 1010);
 Juan 14,14 verso omitido.

Véase también
 Lista de los manuscritos unciales del Nuevo Testamento Griego
 Ecdótica

Referencias

Bibliografía
 H. J. Vogels, Codicum Novi Testamenti specimina (Bonn, 1929), 10.

Códices
Unciales del Nuevo Testamento
Manuscritos bíblicos del siglo X

Codex Monacensis


The Alabama Council for Technology in Education (ACTE) was founded in the early 1980s, to promote general education and knowledge of technology for Alabama students in grades 3–12, in many areas ranging from computer literacy to video production.

Background
The ACTE comprises eight regions throughout Alabama: North East, North West, North Central, East Central, West Central, Central, South East and South West.  These regions hold annual Regional Technology fairs whereby the winners go to the State Fair in Montgomery to compete in fourteen competition categories.

The largest of the regional fairs is the jointly-held South East and South West Regional fair that is held at the Faulkner State College campus in Bay Minette, Alabama.

Over 200 schools throughout Alabama are part of the ACTE.
Educational organizations based in Alabama
Organizations established in the 1980s
1980s establishments in Alabama


ක්‍රිපූ 218 දී සිදුවූ හැනිබල්ගේ ඇල්ෆ්ස් තරණය දෙවන පියුනික් යුද්ධයෙහි සිදුවූ ප්‍රධාන සිද්ධීන් අතරින් එකක් වන අතර, ඕනෑම කිසියම් හමුදාමය බලකායක් විසින් පුරාතන යුධකරණයෙහිදි සාක්ෂාත් කල මහත් කීර්තිමත් මස්තකප්‍රාප්තීන් අතරින් එකක් ලෙසින් සැලකෙයි.  රෝමානු සහ මිත්‍ර පාක්ෂික භූමි හමුදා ඛණ්ඩ ස්ථාපිතයන්  මෙන්ම රෝමානු නාවික ආධිපත්‍යයද පසුකර ඉදිරියට පැමිණි හැනිබල් විසින්, ඔහුගේ  කාර්තජේනියානු හමුදාව  ඇල්ෆ්ස් මතින් ඉතාලිය වෙතට තරණය කරවා රෝමානු ජනරජය අබියසට යුද්ධය ගෙන ඒමට සමත් විය.

පසුබිම
ඊගට්ස් දිවයින් වෙතදී සිදුවූ අවසන්  කාර්තජේනියානු  නාවික පරාජයෙන් පසුව, කාර්තජේනියානුවෝ යටත් වෙමින් පළමු පියුනික් යුද්ධයෙහි පරාජය භාර ගත්හ. කාර්තේජ්හී දේශමාමක පක්ෂයෙහි ප්‍රධාන සාමාජිකයෙක්වූ  සහ පළමු පියුනික් යුද්ධය පැවති වකවානුවේදී තම හැකියාව ප්‍රදර්ශනය කරමින් ක්‍රියාන්විතයෙහි යෙදුනු ජෙනරාල්වරයෙක්වූ හැමිල්කර් බාර්කා (බාර්කා යන්නෙහි අර්ථය අකුණුපහර යන්නයි) විසින්, සිසිලියේදී රෝමානුවන් අබියසදී පරාජයට පත්වීමෙන් කාර්තේජයට ඇතිවූ අලාභයන් වෙනුවෙන් පිළියම් යෙදීමේ මාර්ග විමසමින් සිටියේය.මෙයට අමතරව, සාර්ඩිනියාව අහිමිවීම පිළිබඳව,  කාර්තජේනියානුවෝ (සහ පුද්ගලික වශයෙන් හැමිල්කර්) අප්‍රසන්නව සිටියහ. රෝමානුවන්ට යුද්ධය පරාජය වීමත් හා සමගම, රෝමානුවන් විසින්  කාර්තජේනියානුවන් වෙත පැනවුනු කොන්දේසි සැලසුම් කර තිබුනේ, රෝමයට කප්පම් ගෙවන පුරවරයක් බවට කාර්තේජ් පත් කරන අතරම එහි නාවික බල ඇණිය එයට අහිමි කරන ලෙසිනි.සාම ගිවිසුමෙහි කොන්දේසි කර්කශ වුවද, කාර්තේජයේ ශක්තිය බිඳලීමට රෝමානුවෝ උත්සුක නොවූහ; කාර්තේජය එම කාලයේදී අතිශය සෞභාග්‍යමත් සාමුද්‍රික වෙළෙඳ වරායක් වූ බැවින්, රෝමානුවන් විසින් ඔවුන් වෙත පනවන ලද කප්පම වාර්ෂීක පදනමකින් පහසුවෙන් ගෙවා දමන ලද අතරම කාර්තජේනියානු කුළී හේවායින් විසින් සිදු කල කැරලි ගැසීම් වලට කාර්තේජය නියැලී සිටියේය.

පළමු පියුනික් යුද්ධයෙන් පසුව රෝමානු භාණ්ඩාගාරයන් පුරවමින් කාර්කේජය වෙතින් ගිලිහී ගිය සිසිලයේ ධන සම්පත්තිය වෙනුවට ආදේශ කරලීම සඳහා සහ ඔවුන්ගේ භාණ්ඩාගාරයට ඉතාමත් ආවශ්‍යයිකව තිබූ ආදායම සැපයීම   සඳහා අවශ්‍ය විවිධාංගික ස්වභාවික සම්පතෙන් හෙබියාවූ දේශයක්වූ අයිබීරියාව යටත් කර ගැනීමේ අභිලාෂයක් කාර්කජේනියානු දේශමාමක පක්ෂය වෙත තිබුණි. මෙයට අමතරව, දේශමාමක පක්ෂයේ ප්‍රමුඛ කුලවත් පවුලක් වූ බාර්කාවරුන්ගේ අභිලාෂයක් වූයේ, රෝමානු හමුදාමය සන්ධානයට එරෙහිව පළිගැනීමේ යුද්ධයක් දියත් කිරීමට මෙහෙයුම් මූලයක් ලෙසින් කිසියම් දිනයක අයිබීරියානු අර්ධද්වීපය භාවිතා කිරීමය. මෙම කරුණු දෙක අත්වැල් බැඳ ගත් අතර,  ගවේෂණය වෙත මධ්‍යස්ථමතධාරීන්ගේ විරෝධය එල්ල වුවද, ක්‍රිපූ  238 දී හැමිල්කාර් විසින් අයිබීරියානු අර්ධද්වීපය යටත් කර ගැනුමෙහි මෙහෙයුම දියත් කෙරුණේ මෙම පරමාර්ථයන් සිහි දරා ගෙනය. කාර්තේජය වෙතින් බටහිර දෙසට නික්ම ගොස්  හර්කියුලීස් ස්තම්භ දෙසට ගමන් කල හැමිල්කාර්ගේ හමුදාව විසින් සමුද්‍රසන්ධිය තරණය කොට අර්ධද්වීපය යටත්කරගැනුම ඇරඹූ අතර, වසර නවයක පරාසයක් තුලදී  හැමිල්කාර් විසින් අර්ධද්වීපයෙහි අග්නිදිග කොටස දික්විජය කරන ලදි.  අළුතින් දික්විජය කෙරුණු පළාත් තුල ඔහුගේ පරිපාලනය අධ්‍යයනය කල වෘද්ධ කතෝ හට  "හැමිල්කාර් බාර්කා හට සමාන කල හැකි කිසිදු රජෙකු නොවීය" යැයි නොපවසා සිටීමට නොහැකි විය.

ක්‍රිපූ  228 දී, හැනිබල් විසින් එම සිද්ධිය බලා සිටියදීම, හැමිල්කාර් මරා දැමුණේ, අර්ධද්වීපයෙහි කෙල්ටික් ස්වදේශිකයන්ට එරෙහිව යුද්ධ මෙහෙයුමක් තුලදීය. ඔහුගේ බෑනා වූ  සහ දේශමාමක පක්ෂයෙහි සාමාජිකයෙක්ද වූ, නාවික හමුදා අණදෙන නිලධාරියා– "කඩවසම්" හස්ඩ්රුබල්  – වෙත  කාර්තජේනියානු අයිබීරියානු යුද්ධ හමුදාවෙහි නිලධාරින් විසින් ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරී තනතුර පැවරිණි.  අයිබීරියානු අර්ධද්වීපයෙහි නැගෙනහිර වෙරළ ඔස්සේ ග්‍රීක ජනාවාස ගණනාවක් පිහිටි අතර ඒ අතුරින් වඩාත් සංගණ්‍ය වූයේ  සගූන්ටුම් නම් වෙළෙඳ මධ්‍යස්ථානය විය.  හඩ්ස්රුබල්ගේ  දක්ෂ හමුදාමය නායකත්වය සහ  රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නිපුණතාවය  විසින් අත්පත් කරදුන්,  අර්ධද්වීපය තුල කාර්තජේනියානු බලය තහවුරු කරගැනීම පිළිබඳ මෙම ජනාවාස විසින් සැලැකිලිමත් බව ප්‍රකාශ කෙරුණි. ආරක්ෂාව සඳහා, සගූන්ටුම් විසින් රෝමයේ සහය පැතීය; රෝමය විසින් නගරය වෙත හමුදා බලකායක් එවුනු අතර  කාර්ටජේනාහී හඩ්ස්රුබල්ගේ කඳවුර වෙත රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික දූත පිරිසක් යවමින්, ඔහු වෙත දන්වා සිටියේ ස්පාඤ්ඤය තුල කාර්තජේනියානු ප්‍රගමනයන් වෙත  අයිබරස් ගංගාව විසින් සීමාවක් පැනවිය යුතු බවය.   ගිවිසුමට එළඹීම සහ තානාපතියන් හඩ්ස්රුබල්ගේ කඳවුර වෙත යැවීම ක්‍රිපූ 226 දී සිදුවිය.

ක්‍රිපූ 221 දී, ඝාතකයෙක් අතින් හඩ්ස්රුබල් මිය ගියේය.    අයිබීරියාවෙහි කාර්තජේනියානු යුද්ධ හමුදාවෙහි නිලධාරින් විසින් හැමිල්කාර්ගේ 29-වියැති  පුතු, හැනිබල්, පිළිබඳ ඔවුන්ගේ උසස් මතවාද ගෙනහැර පාමින් ඔහු යුද්ධ හමුදාවෙහි ප්‍රධාන ආඥාපති බවට තෝරා පත් කර ගත්තේ මෙම වසරෙහිදීය.   දුෂ්කර කඳු සටන් තුලින් වසර නවයක් තිස්සේ තම පියා විසින් සංයුක්ත කෙරුණු යුද්ධ හමුදාවේ ආඥාපති තනතුරෙහි වැඩ භාර ගත් (කාර්තජේනියානු සෙනෙට් මන්ත්‍රණ සභාව විසින් පරාක්‍රීය ලෙසින් අනුමත කෙරුණු ) හැනිබල් ප්‍රකාශයට පත් කලේ, ඉතාලිය තුලදී රෝමයට එරෙහිව යුද්ධ වැදී එහිදී එය පරාජය කිරීමෙහි තම පියාග් සැලසුමෙහි පළමුවන අරමුණ වූ අයිබීරියානු අර්ධද්වීපය දිනාගැනීමෙහි තම පියාගේ ව්‍යාපෘතිය සාක්ෂාත් කොට අවසන් කිරීමට තමා කටයුතු කරන බවය.

ඔහුගේ ආඥාපතිත්වයෙහි පළමුවන දෙවසර තුලදී, හැනිබල් තම පියාගේ අභිප්‍රාය සාක්ෂාත් කරගැනීම ඉටුකිරීමට පිඹුරුපත් සකසමින් සහ ඒ අතරම අඩවශයෙන් හඩ්ස්රුබල්ගේ මරණය නිසා හටගත් සහ එතෙක් දිනා සිටි කාර්තජේනියානු දේපල, භූමිභාග ආදියට තර්ජන එල්ල කරමින් ඇතිවූ භව්‍ය කැරළි කිහිපයක් මැඩ පැවැත්වීමෙහි නියැලිණි. ඔල්කේඩ්ස් නමැති ගෝත්‍රයක් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කොට අල්තයියා නම් ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන නගරය ඔහු අත්පත් කර ගති.  අසල්වැසි ගෝත්‍ර කිහිපයක් විසින් මෙම ප්‍රහාරයෙහි ජවය සහ චණ්ඩ ගිජුකම පිළිබඳව විමතිය පල කල අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඔවුහූ කාර්තජේනියානුවන්ට  යටත්වූහ.  මෙම මෑතදී  යටත්වූ ගෝත්‍ර සියල්ල වෙතින් ඔහු වෙත කප්පම් ලැබුණු අතර  ඔහුගේ යුද්ධ හමුදාව යළි කාර්ටජේනා වෙත  ප්‍රයාණය කොට එහිදී ඔහුගේ හමුදාවන්ට තුටු පඬුරු ප්‍රදානය කොට අනාගතයෙහිදී තවත් තෑගි ප්‍රදානය කෙරෙන බවට පොරොන්දු විය.  ඊළඟ දෙවසර තුලදී, සගූන්ටුම් නගරය හැර,  ඒබ්රෝ දෙසින් දකුණු දිග පිහිටි අයිබීරියානු සියළු භූමිය හැනිබල් විසින් සාර්ථක ලෙසින්  තමන් යටතට පත් කර ගත් අතර,  රෝමයෙහි ආරක්ෂාව යටතේ පැවති එම නගරය, ඔහුගේ ආසන්නතම සැලසුම අතර නොවීය. අර්ධද්වීපය තුල මෙවිට හැනිබල් යටතේ නොපැවතියේ කැටලෝනියා සහ සගූන්ටුම් යන ප්‍රදේශ පමණි.

රෝමානු විදේශ සම්බන්ධතා
රෝමානු දේශපාලනය පිළිබඳ විස්තර හැනිබල් වෙත දන්වනු ලැබූ අතර, ඔහු නිර්ණය කලේ ප්‍රහාරයට සුදුසුම අවස්ථාව උදාවී ඇති බවය. රෝමානු ජනරජයෙහි සෑම මුල්ලකම ස්ථානගත කර සිටි ගෝල් ජාතික චරපුරුෂයන් ඔහු සතු වූ අතර, සෙනෙට් මන්ත්‍රණ සභාවේ ඇතුළාන්ත සමූහයෙහි පවා ඔවුහු සිටියහ.  පළමුවන පියුනික් යුද්ධය (ක්‍රිපූ 264-241) කෙළවර වීමෙන් අනතුරුව රෝමන්වරු වසර ගණනක කාලයක් වැය කලේ  අර්ධද්වීපය තුල සිය බලාධිකාරිය දැඩි ලෙසින් තහවුරු කර ගැනීම සඳහා අර්ධද්වීපය තුල වැදගත් භූගෝලීය ස්ථාන අත්පත් කර ගැනීමට අමතරව සිසිලිය, කෝර්සිකාව සහ සාර්ඩීනියාව යන ප්‍රදේශ දක්වා රෝමයේ බලාධිකාරිය දිගු කර ගැනීම සඳහාය.

මේවාට අමතර වශයෙන්, පඩනේ ගෝල්වරුන් හා සමග සියවසකට වැඩි  කාලයක් පුරා  විටින් විට රෝමන්වරු සටනෙහි ඇවිලුණහ.  බෝයිවරු ක්‍රිපූ 238 දී රෝමන්වරුන්ට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කල අතර, එම යුද්ධය ක්‍රිපූ 236 වන තුරු පැවතිණි.උතුරු දිග ඉතාලියෙහි ස්වදේශිකයන්ට අයත්ව තිබුණු භූමිප්‍රදේශ ආක්‍රමණික ලෙසින් ජනපදකරණය සඳහා රෝමානුවන් ක්‍රිපූ 225දී යළිත් අරඅඳින බව දුටු එම ස්වදේශිකයෝ, ප්‍රහාරය සඳහා යොමුවූ නමුදු, පරාජය කරනු ලැබූහ. තමන්ගේ දේශසීමාව ඇල්ෆ්ස් දක්වා විහිදුවීමට දැඩි ආශාවක් රෝමානුවන් තුල තිබිණි.  ක්‍රිපූ 224 දී, බෝයිවරු රෝමානු ආධිපත්‍යයට නතුවූ අතර, ඊළඟ වසරෙහිදී අනරිවරුන්ද රෝමානුවරුන්ට යටහත් වූහ.  ක්‍රිපූ 224දී, රෝමානුවන් ගොල්වරුන් හා තවත් සටනකට එළඹුනු අතර, මෙවර එය සිදුවූයේ ඉන්සියුබර්ස්වරුන් හා සමගිනි.  පළමුව පෝ සහ ආද්දා ගංගාවන් හමුවන සන්ධිය අසල තොටුපොලක් තරණය කිරීමට උත්සාහ කරද්දී   ඉන්සියුබර්ස්වරුන් වෙතින් රෝමානුවරුන් සැලකිය යුතු හානියක් අත්දුටුහ.  මෙම ප්‍රදේශයෙහි කඳවුරු බැඳ ස්වල්ප දවසක් ගත කරමින් කිසිදු තීරණාත්මක ක්‍රමවේදයකට එළඹිමට නොහැකිව සිටින විටෙක, රෝමානු කවුන්සල්වරයා එක්වරම තීරණය කලේ  ඉන්සියුබර්ස්වරුන් හා සමගින් ගිවිසුමක් නිරාකරණය කර ගත යුතු බවය.  නැවුම්ව කතිකා කරගත් මෙම යුද්ධ විරතිය අනුව, ඔවුන්ගේ මිත්‍රපාක්ෂිකයන්වූ චෙනෝමනිවරුන්ගේ භූමිප්‍රදේශ වෙත පූර්ණ ගෞරව අභිමානයෙන් ප්‍රයාණය කිරීමේ වරම රෝමානුවරුන්ට හිමි විය.  කෙසේවෙතත්, චෙනෝමනිවරුන්ගේ භූමිප්‍රදේශ වෙත ආරක්ෂා සහගත ලෙස එළැඹි රෝමානුවෝ,  ඉන්සියුබර්ස්වරුන්ගේ භූමිප්‍රදේශ වෙත ඔවුන්ගේ යුද්ධ හමුදාව යළි ප්‍රයාණය කරමින්  විජයග්‍රහණය කළහ.

ක්‍රිපූ 222දී, කෙල්ට්වරු විසින් රෝමානු සෙනෙට් මණ්ඩලය වෙත රාජ්‍ය තාන්‍ත්‍රික පිරිසක් යවමින් සාමය අයැද සිටියහ. තමන් විසින්ම ජයගැනුම සඳහා අවස්ථාවක් ඇති බවට දුටු කවුන්සල්වරු (මාර්කුස් ක්ලෝඩියස් සහ ග්නායුස් කොර්නේලියුස්) විසින් එම තානාපති පිරිස තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කල අතර, රෝමානුවරුන් හා යුද්ධයකට ගෝල්වරුන් සූදානම් වූහ. ඇල්ෆ්ස් කඳු වලින් ඔබ්බෙහි සිට කුලී හේවායින් 30,000 කුලියට බඳවාගත් ඔවුහූ, රෝමානුවරුන් පැමිණෙන තුරු බලා සිටියහ.  මෙහෙයුම් කාලසීමාව ඇරඹෙත්ම, කවුන්සල්වරුන්ගේ භට හමුදා නැවතත් ඉන්සියුබර්ස්වරුන්ගේ භූමිප්‍රදේශ වෙතට ප්‍රයාණයෙහි යෙදුනහ. මේඩියෝලානුම් අසබඩ පෙදෙසකදී, දරුණු ගැටුමක් ඇවිලුණු අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් ගෝල් විප්ලවයෙහි නායකයෝ රෝමානුවරුන්ට යටත් වූහ.  මෙම ජයග්‍රහණයත් හා සමගින්, පඩනේ ගෝල්වරුන් අවාසනාවන්ත ලෙසින් දමනය කරනු ලැබූ අතර කැරලිගැසීම සඳහා පන්නරය ලදහ.

සූදානම් වීම
තත්ත්වය පිළිබඳ අවබෝධයකින් පසුවූ හැනිබල්, පෝ නිම්නයෙහි ගෝල් ජාතික ගෝත්‍රයන් වෙත රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික දූත පිරිස් ගණනාවක් පිටත් කර යැවීය. ක්‍රිපූ  220 දී, පඩනේ ගෝල්වරුන් ("පඩනේ ගෝල්වරුන්" ලෙසින් ඔවුන් හැඳින්වුනේ මෙම යුගයෙහිදී පෝ ගංගාව රෝමන්වරුන් හැඳින්වූයේ "පාඩුස්" ලෙසින් වන නිසාය) හා සමගින් ඉතා සමීපයෙන් සන්නිවේදනය කිරීම ඔහු විසින් ඇරඹූ අතර, මුදල්, ආහාර සහ මගපෙන්වීම සැපයීම සඳහා  පොරොන්දු මෙම දූත පිරිස් විසින් කාර්තජේනියානුවන් වෙත යළි රැගෙන එන ලදි.

මෙම දූත කාර්ය මෙහෙවරෙහි විශේෂිත අරමුණ වූයේ, ඇල්ෆ්ස් කඳු වැටියෙහි සිට පෝ නිම්නය වෙත හැනිබල් හට පහත වැසීමට සුදුසු ආරක්ෂිත ස්ථානයක් පිළියෙල කර ගැනුමය. ඇල්ෆ්ස් කඳු පිළිබඳ මහත් දැනුමක් හැනිබල් සතු නොවූ නමුත්, එය දුෂ්කර ප්‍රයාණයක් වීම සහතික බව ඔහු දැන සිටියේය. මෙම කඳු පංතිය පිළිබඳව සමහරක් තොරතුරු සපයන්නන් විසින් ලබා දුන් වාර්තා පරිදී, එහිදී ගෝල්වරුන් වෙතින් පවා සිදුවීමට ඉඩ ඇති දුෂ්කරතා පිළිබඳව ඔහු අවබෝධයෙන් සිටියේය.  මෙම කර්කශ කඳු පංතිය තරණය කොට අතිශයින් වෙහෙසට පත් බල ඇණි සමගින් පෝ නිම්නය වෙත පහතට බැස එකෙණෙහිම සටනකට මුහුණ දීමට ඔහු අපේක්ෂා නොකලේය.

ඇල්ෆ්ස් කඳු පිළිබඳව හැනිබල් විශේෂිත වශයෙන් දැන සිටියේ ඉහළට නැගීමට වඩා පහතට බැසීම සීඝ්‍රතම බවය. ඔහු ප්‍රයාණයෙහි යෙදෙන භූමි භාගයන්හී මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් සීටිම ඔහුට අවශ්‍යවීමට මෙය එක් හේතුවක් විය. ඉතාලිය වනාහී, අප්‍රිකානු  මහාද්වීපික තැටියෙහි කොටසක් නොවූ අතර එය යුරෝපියානු තැටියෙහි කොටසක් විය; භූකාරක තැටි චලනය නිසාවෙන් ඉතාලියානු අර්ධද්වීපය, යුරෝපය වෙතට තල්ලුකිරීම නිසා ඇල්ෆ්ස් කඳු තැනී ඇති අතර ඉහත කරුණ නිසාම ඇල්ෆ්ස් කඳු වල ඉතාලියානු පැත්ත සැලකිය යුතු තරමක් තද බෑවුමක් සහිත විය.

ඔවුන් විසින් මෑතකදී යටත් කරගත් ගෝල්වරුන්ට රෝමානුවන් විසින් නොසතුටුදායක ලෙසින් සලකා තිබූ අතර, මෙම ස්වදේශිකයන් සතුව තිබූ ඉඩම් රෝමානු ජානපදිකයන් අතර බෙදා දීමද මෙම නැවුම්ව යටත් කර ගත් ගෝත්‍රයන්ගේ පක්ෂපාතිත්වය සහතික කරනු වස් අතිශයින් පීඩාකාරී පියවර ගැනීමද සිදු කොට තිබුණි. විශේෂයෙන් ඇල්ෆ්ස් කඳු වැටියට යාබදවම පැවති ගෝත්‍රික භූමිප්‍රදේශයක් සහිතවූ  ඉන්සියුබර්ස්වරුන් සහ පෝ ගංගාවේ තවද පහළ ජීවත්වූ බෝයි ජාතිකයන්,   හැනිබල් විසින් සැලසුම් කර තුබූ ආක්‍රමණය කෙරෙහි මහත් මනාපයක් දැක්වූහ.  මෙයට අමතර වශයෙන්, අයිබීරියානු අර්ධද්වීපයෙහි පදිංචිව සිටි බොහෝ ජන කොටස් එකිනෙකට  ඥාතිත්වයක් දැක්වූ ගෝල් ජාතික ගෝත්‍ර වලට අයත් වූ අතර, මෙම ගෝල් වරුන්ම හැනිබල්ගේ හමුදාවෙහි සේවය කලහ. මහත් සේ කලකිරුණු මෙම ගෝත්‍ර සමග,  විශේෂයෙන් ඇල්ෆ්ස් කඳු යාබදව ජීවත්වූ ගෝත්‍ර සමග,  කිට්ටු සබඳතා ඇති කර ගැනුම පහසු බව පෙනී ගිය අතර, ඔවුන් අතරින්  ඉන්සියුබර්ස්වරුන් සහ බෝයි ජාතිකයින්, තම අවශ්‍යතා ඉටු කර ගනු වස්   හැනිබල්ගේ හමුදාව සමගින් සංවාදයෙහි යෙදෙනු ඇති බවට විශ්වාස කෙරිනි. හැනිබල්ගේ සැලසුම පිළිබඳව පොලිබියුස් පැවසුවේ මෙයයි:

ඔහුගේ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවූයේ පරිපූර්ණ විචාරබුද්ධියක් සහිතවයි; එසේ කල හැකි වූයේ ඔහු අවතීර්ණ වීමට නියමිත භූමියේ පැවති තත්ත්වය පිළිබඳව සහ එහි නිවැසියන් තුල රෝමානුවන්ට එරෙහිව පැවති  එදිරිවාදී ස්වභාවයන් නිරවද්‍ය ලෙසින් අවබෝධ කර ගත් නිසාය; භූමි ප්‍රදේශයෙහි ස්වදේශිකයන් සමග සබැඳියාව දුෂ්කර තැන්හී ඔහු තැබූ මාර්ගෝපදේශකයන් සහ හසුරුවන්නන් ඔහුගේ අපේක්ෂාවන් සහ සමාන චරිත ස්වභාව ඇත්තන් වූහ

සගූන්ටුම් වටලෑම

මෙම සූදානම් වීම හමාර වත්ම, සගූන්ටුම් වැසියන් තමන් හා සමග යුද්ධ වැදෙනු බවට පොළඹවාගැනුමට හැනිබල් ප්‍රයත්න දැරුවේ සගූන්ටුම් හී ක්‍රීයාවන් ඔස්සේ ඇයගේ  ප්‍රතියුක්තයා වූ  රෝමයට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශ කිරීමට අවකාශ ලබා ගැනුමටයි. තමන් විසින්ම සාමය බිඳදැමීමට ඔහු සතුටු නොවූ අතර, සගූන්ටුම් වැසියන් විසින් ඔහු වෙත ප්‍රහාරය දියත් කිරීම සඳහා පොළඹවාගැනුමට විවිධ උපක්‍රම ගණනාවක් උපයෝගී කර ගති. කෙසේවෙතත්, කාර්තජේනියානුවන්ගේ යුද්ධකාමී හැසිරීම පිළිබඳව පැමිණිලි කෙරුමට රෝමානුවන් වෙත රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික දූත පිරිසක් යැවීම හැර වෙනත් යමක් සගූන්ටුම් වැසියෝ නොකලහ. එවිට සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ, අයිබීරියාවට කමිටුවක් යැවීමෙන් සහ  ප්‍රශ්නය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ලෙසින් විසඳා ගැනුමට ප්‍රයත්න දැරීම තුලිනි. මෙම කොමිසම සමග ගණුදෙනු කිරීමට හැනිබල් වෙත කිසිම අභිලාශයක් නොතිබුණු අතර ඔහු සිදු කලේ එයට අවඥාසහගත ලෙසින් සැලකීම වන අතර එය තුලින් ඔහු බලාපොරොත්තු වූයේ කොමිසම විසින් ඔහුට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශ කිරීමට එය පෙළඹවෙනු ඇති බවයි. කෙසේවෙතත්, කොමිසම නොමග යැවීම සාර්ථක නොවූ අතර යුද්ධයක් අත ළඟ  බව එයට හැඟී ගොස් තිබුණි. සාමය නොබිඳෙන ලෙසට කොමිසම කටයුතු කල අතර, පහර දීමට හැනිබල් සූදානම්ව සිටින බවද ඉතා ඉක්මනින් පහර දීම සිදු වනු ඇති බවද යන ප්‍රවෘත්තිය ඔවුන් විසින් රෝමය වෙත දන්වන ලදි. ඉදිරියෙහිදී කාර්තජේනියාව හා සමගින් සිදුවිය හැකි යැයි අනුමාන කෙරුණු ගැටුම සඳහා සම්පත් නිදහස් කරගනු වස් පියවර කිහිපයක් සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය විසින් ගන්නා ලදි. ඉලේරියානු කැරැල්ලක් දරුණු ලෙසින් පූර්ණ බලය යොදමින් මැඩ පවත්වන ලද අතර, සිසැල්පයිනියානු ගෝල් ප්‍රදේශයෙහි බලකොටු ගණනාවක් තැනීමේ ක්‍රියාවලිය රෝමානුවන් විසින් වේගවත් කරන ලදි. රෝමය හා සමගින් පෙරදී  පැවැති ඔහුගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකභාවය අත්හල ෆේරෝස් හී ඩිමීට්‍රියස් විසින් රෝමානු රාජ්‍යය වෙත ඈඳාගනු ලැබුණු ඉලේරියානු නගර වෙත පහර දීම එවිට අරඹා තිබුණි.

හැනිබල් බලාපොරොත්තු වූ දේවල් එලෙස සිදු නොවූ අතර අවසානයෙහිදී ඔහු විසින් (ඔහුගේ දේශපාලන සතුරන්වූ සාම පක්ෂය බලයේ සිටි) කාර්තේජයට දන්වා යැවුවේ  සගූන්ටුමියානුවන් විසින් ඔවුන් යටතේ සිටි ගෝත්‍රයක් වූ ටෝර්බලිට්ස්වරුන් හට කෲර ලෙසින් වධ හිංසා පමුණුවන බවත්,කාර්තේජ් වෙතින් පිළිතුරක් නොමැති කල  තමන් සගූන්ටුම් ඉදිරියේ කඳවුරු බැඳ සිටින බවත්ය. කාර්තජේනියානු සෙනෙට් මණ්ඩලයෙහි කතා බහ කෙරුණේ රෝමානුවන් හට හැනිබල් පාවා දිය යුතු බවත්  ඔහුගේ මෙම ක්‍රියාවන් ප්‍රතික්ෂේප කල යුතු බවයි. කෙසේවෙතත්, කාර්තේජයෙහි බහුතරයක් විසින් යුද්ධය නැවැත්වීමට වඩා ගැටුම සඳහා ප්‍රියමනාපයක් දැක්වූහ.

මාස අටක කාලයක් තුල වටලෑම සිදුවූ අතර, ඔවුන්ගේ සන්ධානයෙහි එකඟතාවයන්හී කොටසක් වශයෙන් සිදුව තිබිය යුතු වූවද, රෝමානුවන් විසින් කිසිදු ආධාරයක් සගූන්ටුම් වැසියන් වෙතට නොඑවූ බව සංගණ්‍ය කරුණක් වශයෙන් දත යුතුය. ඉලේරියානුවන් හා යුද්ධයෙහි පැටලී සීටිමට ඉඩ දීම මිස, අයිබීරියාවෙන් නැග ආ කාර්තජේනියානු තර්ජනය පිළිබඳව කල යුතුව තිබූ සැලකිල්ල රෝමානුවෝ නොදැක්වූහ.

වැටලීමෙන් පසුව, වැසියන් සියල්ල වහලුන් ලෙසින් විකිණීමට හැනිබල් ක්‍රියා කල අතර, එම විකිණීමෙන් උපයා ගත් මුදල් සිය සොල්දාදුවන් අතර බෙදා හැරීය. එයට අමතර වශයෙන්, නගරය කොල්ලකෑමෙන් ලැබූ සියළු වස්තුව කාර්තේජය වෙත ගෙන ගොස් එහි ජනතාව අතර බෙදා දුන්නේ,  ඔහුගේ අභිප්‍රාය වෙනුවෙන් සහයෝගය උපයා ගැනීම සඳහාය. නගරයෙහි වස්තුවෙහි ඉතිරි කොටස ඔහුගේ යුද්ධ වියදම් පෙට්ටගම වෙත බහාලනු ලැබුවේ ඔහු සැලසුම් කර තිබූ ගවේෂණයන් සඳහා භාවිතා කරනු වස් විය.

පිරනීස් හරහා ප්‍රයාණය

හැනිබල් විසින්  සගූන්ටුම් වටලෑමෙන් පසු පැමිණි ශීත සෘතුව කාර්ටජේනාවෙහි ගත කල අතර, එම කාලසීමාව තුලදී ඔහුගේ හමුදාවන් ඔහු විසින් ඔවුන්ගේ ස්වදේශයන් වෙත යන පරිදී නිදහස් කොට තිබුණි. දුෂ්කර මෙහෙයුමක් වන බවට ඔහු දැන සිටි ඉදිරි මෙහෙයුම සඳහා ඔහුගේ යුද්ධ හමුදාවෙහි චිත්ත ධෛර්යය හැකි ඉහළම මට්ටමට මස්තකප්‍රාප්ත කරවීමෙහි බලාපෙරොත්තුව සහිතව ඔහු විසින් මෙසේ සිදු කරන ලදි. ඔහුගේ සොහොයුරු, හස්ඩ්රුබල් යටතෙහි කාර්තජේනියානු අයිබීරියාවෙහි පරිපාලනය සහ රෝමානුවන්ට එරෙහිව එහි ආරක්ෂාව ඔහු විසින් පමුණුවන ලදි. මෙයට අමතරව, අයිබීරියාවෙහි දේශීය හමුදාවන් අප්‍රිකාව වෙතද සහ අප්‍රිකාවෙහි දේශීය හමුදාවන් අයිබීරියාව වෙතද ඔහු  හුවමාරු කරන ලදි. තමන් රෝමය විනාශකෙරුමෙහි කාර්යයෙහි නිරතව සිටියදී හමුදාව හැර යෑම අවම කිරීම සඳහා සහ හමුදාවන්හී පක්ෂපාතිත්වය සහතික කිරීම සඳහා ඔහු විසින් මෙය සිදු කරන ලදි. ඔහුගේ සොහොයුරු වෙතට යාත්‍රාවන් කිහිපයක්ද ඔහු විසින් සපයන ලදි.

රෝමානුවන්ට කැටලෝනියාවෙහි කඳවුරු ලෑමට අවකාශ දීමෙන් අත්විඳිය හැකි ගැටළු පිළිබඳ පූර්වදැනුමක් හැනිබල් සතු විය. මෙම භූමිප්‍රදේශයෙහි ඔවුනට මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් ගණනාවක් වූ අතර, සටනක් නොමැතිව ඔහුගේ පාදකයෙහි භූමිප්‍රදේශයක රෝමානුවන්ට ස්ථානගතවීමට ඔහුට ඉඩ දිය නොහැකි විය. ඉතාලියේදී සටනෙහි වැදෙමින් සිටියදී ඔහු වෙත  භට හමුදා ඛණඩ පැමිණීම සඳහා මෙම භූමි ප්‍රදේශය ඔස්සේ වැටෙන මං පෙත් භාවිතා කල යුතුව සිටි බැවින් මෙම භූමි ප්‍රදේශය ඔහු විසින් යටත් කර ගත යුතුව තිබුණි. ඔහු ඉතාලියෙහි සටන් වැදීම ඇරඹූ කල්හී අයිබීරියාවෙහි ඉරණම දෛවයට භාර කෙරුමට ඔහුගේ අභිලාෂයක් නොවීය. වේගවත් හා ජවසම්පන්න මෙහෙයුමක් භාවිතයෙන්  භූමි ප්‍රදේශය යටත් කර ගැනුම හැනිබල් විසින් තෝරාගන්නා ලද අතර, එය සාක්ෂාත් කර ගනු වස් ඔහුගේ යුද්ධ හමුදාව පේළි තුනකට වෙන් කොට එමගින් භූමි ප්‍රදේශයෙහි සමස්තයම එකවර අභිබවනය කෙරුමට ඔහු සැලසුම් කලේය.

ඔහු විසින් භාවිතා කිරීමට නියමිත මං පෙත පිළිබඳව, ඔහුගේ ඔත්තු සපයන්නන් සහ ඇල්ෆ්ස් කඳු අවට ජීවත්වූ කෙල්ටික ගෝත්‍ර වෙතින් විස්තර ලද පසු, හැනිබල් විසින් කාර්තජේනියානුවන් මෙහෙයුම වෙත යොමු කරවන ලදි. විවිධ අප්‍රිකානු සහ අයිබීරියානු ජාතීන්  වෙතින් සමන්විතවූ 90,000 ක බැර අවි පාබළ සේනාවක් සහ  12,000  ක අශ්වාරෝහක හමුදාවක් සමගින් ඔහු පිටත් විය. ඒබ්රෝ සහ පිරනීස් අතර ප්‍රයාණයෙහිදී ඉලර්ජිටෙස්වරු, බාර්ගසීවරු, ඇරනසීවරු සහ ඇන්ඩොසීනිවරු යන්නාවූ ගෝත්‍ර සතරක් හා සටන් වැදුමට කාර්තජේනියානුවන් හට සිදු විය. මෙම මෙහෙයුමෙහිදී හැනිබල් විසින් නගර ගණනාවක් යටත් කර ගත්තද පොලිබියස් විසින් ඒවා සඳහන් කොට නොමැත. මෙම මෙහෙයුම වේගයෙන් සිදු කරන ලද්දේ, මෙම භූමි ප්‍රදේශය හැකිතරම් කෙටි කාලයකින් නතු කර ගැනුම හැකි වන පරිදීය. හැනිබල්ගේ පාර්ශවයට සිදුවූ හානි කිහිපයක් පොලිබියස් විසින් වාර්තා කර ඇත. මෙම භුමි ප්‍රදේශය යටත් කර ගැනුමෙන් පසුව,   මෙම ප්‍රදේශය තුල මෙන්ම විශේෂයෙන්ම රෝමානුවන් සමග පැවති ඇඟෑලුම්කම නිසා ඔහුගේ අවිශ්වාසයට පාත්‍රවීමට හේතු කාරක වූ  බාර්ගසීවරු මත ආඥාපතිත්වය පතුරුවනු පිණිස , ඔහුගේ සහෝදර හැනෝ  යෙදවීය. මෙම භූමි ප්‍රදේශය පාලනය කිරීම සඳහා ඔහුගේ සහෝදරයා වෙත පාබළ හමුදා භටයන් 10,000 ක් සහ අශ්වාරෝහක භටයන් 1,000 ක් ඔහු විසින් සැපයිණි.

මෙහෙයුමෙහි මෙම මුල් අදියරෙහි, තවත් පාබල භටයන් 10,000 ක් සහ අශ්වාරෝහක භටයන් 1,000 ක් නිවෙස් බලා යැවීමේ විකල්පය ඔහු තෝරා ගති. කරුණු දෙකක් ඉටු කරනු වස් ඔහු මෙය සිදු කලේය: හැනිබල් කෙරෙහි ධනාත්මක ආකල්පයන් දරන පිරිසක් ඔහු අනුගමනය කරනු දැක්ම ඔහු රිසි විය; ගවේෂණයෙන් හොඳ ප්‍රතිඵල ලැබීමේ හැකියාවන් ඇති බවට ඉතිරි අයිබීරියානුවන්  (ඔහුගේ හමුදාවෙහි මෙන්ම ඉන් පිටතද) විශ්වාස කිරීම නිසා, ගවේෂණය ඉදිරියට යත්ම ප්‍රතිස්තම්භනයන් ලෙසින්  භට ඛණ්ඩයන් අවශ්‍ය වන විට ඒවාට බැඳීමට වඩාත් නැඹුරුතාවයක් ඔවුන් විසින් දක්වනු ඇති බව යන විශ්වාසය නිසාය. ඉතිරිවූ භට හමුදාව සමන්විත වූයේ පාබල හමුදා භටයන් 50,000 ක් සහ අශ්වරෝහක භටයන් 9,000 ක් වෙතිනි.

ප්‍රධාන පේළිය වූයේ දකුණුතම පේළිය වූ අතර, එය වෙත යුද්ධ වියදම් පෙට්ටගම, අශ්වරෝහක හමුදාව, මාර්ගෝපකරණ, යුද්ධයට අවශ්‍ය සියළු දේ සහ හැනිබල් තෙමේද විය. මෙය ඉතාමත් වැදගත් පේළිය වූ අතර, හැනිබල් එම පේළිය වෙත වීම අහුඹු සිදු වීමක් නොවීය. රෝමානුවන්ගේ සැබෑ ක්‍රියාවන් හා උරෙන් උර ගැසී සිටීමට හැකි වන පරිදී තමන් වෙත යාත්‍රාවන් නොමැති තාක් කල් , තම යුද්ධ හමුදාවන්  පිරනීස්  මතින් ප්‍රයාණය තුලදී නැගුමෙහි හෝ බැසුමෙහි හෝ යෙදී සිටියදී ඒවාට පහර දීමට උත්සාහ කෙරුමට හැකිවන පරිදී ගොඩබැසීමක් සිදු කිරීමට  රෝමානුවන් ක්‍රියා කරන විටක එවන් අවස්ථාවක එය මුහුණ දීමට හැකි වන පරිදී සිටීමට හැනිබල්ට අවශ්‍ය විය. ඇඩබා නගරයෙහිදී ඒබ්රෝ තරණය කල මෙම පේළිය, ටැරකෝ, බාචිනෝ, ජුරන්ඩා, එම්පොර්යයි සහ එලිබරෙස් හරහා වෙරළ තීරය ඔස්සේ කෙලින්ම ගමන් කලහ. මෙම  ඔප්පිඩුම් නගරයන් සියල්ලක්ම යටත් කර ගෙන  ආරක්ෂිත බලකොටු බවට හැරවිණි.

මෝරා නම්වූ  ඔප්පිඩුම් නගරයෙහිදී දෙවන හෝ මධ්‍යම හෝ පේළිය  එබ්රෝ තරණය කල අතර,  එතැන් සිට එය පිළිබඳ ලැබුණු තොරතුරු අල්පය. මෙම භූමි ප්‍රදේශයෙහි මිටියාවත් කිහිපයක්  ඔස්සේ එය ගමන් කල අතර, එහි ඉදිරි ගමනට විරුද්ධතාවය දැක්වූ ඕනෑම ගෝත්‍රයක් මැඩපැවැත්වීමට එයට අණ ලැබී තිබුණි. එහි ඉලක්කය සපුරාලීමෙන් අනතුරුව එය ප්‍රධාන පේළිය හා එය අත්‍යන්තයෙහිදී යළි එකතු විය.

සිකරිස් ගංගාව විසින් එය ස්පර්ශ කරන ස්ථානයෙහිදී එබ්රෝ ගංගාව තරණය කල තුන්වන හෝ වම් හෝ පේළිය ගංගා මිටියාවත ඔස්සේ ගමන් කොට කඳුකර භූමි ප්‍රදේශ වෙත ඇදුණේය. දෙවන පේළිය සහ පළමුවන පේළිය විසින් සිදු කල කාර්යයම  එය විසින් සිදු කරන ලදි. මෙම එක් එක් ප්‍රයාණයන් සැලසුම් කරන කල, සෑම පේළියකම මං පෙත හරහට රූබ්‍රකේටස් ගංගාව  පිහිටන බවට හැනිබල් සහතික වූ අතර, බාර්බේරියානුවන් අතින් කිසියම් උපද්‍රව සහිත තත්ත්වයකට එක් පේළියක් පත්වුවහොත් අනෙකුත් පේළි විසින් ගංගාව ඉහළට හෝ පහළට ගමන් කිරීමෙන් එකෙිනෙකා වෙත උදව් කල හැකි වන පරිද්දෙන් මෙය සිදු කෙරිණි.

මාස දෙකක කාලයක් පුරාවට මෙම මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක වූ අතර, එය අතිශයින්  වැය අධික විය. දෙමසක් තුල පැවැති මෙහෙයුම තුල, හැනිබල්ගේ  භටයන් 13,000 නටහ.

රෝන් වෙත ප්‍රයාණය
පිරනීස් හරහා බැසීමෙන් පසු රෝන් වෙත ප්‍රයාණයෙහි කැපී පෙනෙන විස්තරය වන්නේ එය පිළිබඳ කැපී පෙනෙන ලෙසින් කිව යුතු කිසිවක් නොමැති බවය. පසුගිය ජූලි සහ අගෝස්තු  මාස තුලදී පිරනීස් කඳුවැටියහෙි ජීවත්වූ බොහෝ සැඩපරුෂ ජන කොටස්  මැඩ පවත්වමින්  සිටි කාර්තජේනියානුවන් හට මෙම ප්‍රයාණය මනස්කාන්ත ජව මාරුවක් වූවා විය හැකිය.  මෙම ප්‍රදේශයෙහි දේශීය ජනයා විසින් ආක්‍රමණික හමුදාවන් වෙතට විරුද්ධව එල්ල කල දරුණු ප්‍රතිවිරුද්ධතා පිළිබඳ බොහෝ උදාහරණ වෙතින් කැටලෝනියාවේ ඉතිහාසය වර්ණවත්ව තිබේ. අර්ධද්වීපික යුද්ධය යනු බොහෝ උදාහරණ අතුරින් එකක් පමණක් වන අතර, වඩාත් පැතලිමය භූමිභාගයක් විසින් ලබා නොදෙනු ලබන බොහෝ වාසිදායක තත්ත්වයන් මෙම භුමි ප්‍රදේශයෙහි ඡින්න භූමි ලක්ෂණ විසින් විරෝධන කණ්ඩායම් වෙත උදා කර දෙයි. මෙම සරියෙහි ඔහු පසු කල භූමි ප්‍රදේශයන්හි ජනයා විසින්, කාර්තජේනියානුවන්, රෝමානුවන් සහ හැනිබල්ගේ හමුදාව ඔවුන්ගේ භූමිය හරහා ගමන් කිරීම පිළිබඳව විවිධ හා ප්‍රභින්න මත දැරූහ. මෙම ගෝත්‍රයන්ගෙන් සමහරක් ඔහුගේ අභිප්‍රායට මිත්‍රශීලි සහයෝගයක් දැක්වූ අතර අනෙකුන් ඔහුට විරුධත්වය දැක්වූහ. මෙම භූමි ප්‍රදේශය හරහා ඔහුගේ ප්‍රයාණයෙහිදී මෙම ජනයා සමග ගනුදෙනු කිරීමෙහිදි හැනිබල් විසින් දැක්වූ හැකියාව ප්‍රකටව දැක්වුණේ, මෙම ප්‍රදේශයෙහි ජනතාව අතර දේශපාලනමය සජානියත්වයක පැවතීම විරල වුවද,  මෙම භූමි ප්‍රදේශය තුල කිසිදු සටනක් සිදුවූ බවට වාර්තාව නොතුබූ හෙයිනි. ඔවුන්ගේ භූමි ප්‍රදේශය තුලින් ප්‍රයාණයෙහි යෙදෙත්ම, එක් එක් ගෝත්‍රය හා සමගින් ගනුදෙනු කිරීම ඔහු විසින් සිදු කෙරිණි. ඔහු වෙත තිබූ පොළඹවාගැනුමෙහි ක්‍රමවේදනයන් වූ ඔහුගේ පුද්ගලික ආකර්ෂණීය භාවය සහ ඔහුගේ යුද්ධ වියදම් පෙට්ටගම ඔහු විසින් භාවිතා කෙරිණි.

සාර්ථක ග්‍රීක වෙළෙඳ පුරයක්වූ මසීලියා (වර්තමාන මාර්සේල්), රෝමානුවන්ගේ ආභාෂය යටතේ කලක් පැවති අතර, රෝමානුවන් විසින් එහි ජානපදිකයන් පවා පදිංචි කර තිබුණහ. ඉදිරියට පැමිණෙමින් සිටි කාර්තජේනියානු හමුදාව පිළිබඳ මසීලියා පුරය බිය වූ හෙයින්, රෝමානු අභිප්‍රායයන් වෙනුවෙන් අවි ගැනීම කරනු වස් රෝන් නදියෙහි වම් ඉවුරෙහි (නැගෙනහිර ඉවුරෙහි) දේශීය ගෝත්‍රයන් පොළඹවා ගැනුමෙහි ප්‍රයත්නයක යෙදුනහ. එය එසේ සිදු කිරීමට ඔවුනට හැකි වූ අතර, මෙම භූමි ප්‍රදේශයෙහි බාබේරියානුවන් විසින් රෝන් නදිය තරණය කිරීම හැනිබල්ට ගැටළු සහගත කරවන ලදි.

ක්‍රිපූ  218 සඳහා  කොන්සල්වරුන් අතරින් එකෙකු වූ පුබිලියුස් ස්කීපියෝ, විසින් සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලයෙන් අණ ලද්දේ, එබ්රෝ හෝ පිරනීස් හෝ රණ මඬලෙහිදී හැනිබල්ට මුහුණ දෙන ලෙසටය.  සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය විසින් ඔහුට මේ සඳහා යාත්‍රා 60 ක් වෙන් කර දෙන ලදි. කෙසේවෙතත්, කාරණය විසින් අවශ්‍යව තුබූ ජවය හා වේගයෙන් ඔහු ක්‍රියා නොකලේය. පෝ ප්‍රදේශය වෙත ඔහු ලඟා වෙත්ම, අළුතින් යටත් කර ගැනුනු ගෝල්වරුන් අතර කැරැල්ලක් ඇති වී තිබුණි. පෝ ප්‍රදේශයෙහි ජනපද බොහෝමයක් පිහිටුවා තිබූ අතර,  එය නිසා, හැනිබල් ඔවුන් වෙත එමින් සිටි බවද දැන් සිටි බෝයි සහ ඉන්සියුබර්ස් යන ගෝත්‍ර අළුතින් නැගී සිටිමින් සිටියහ. එම අවස්ථාවෙහි සූදානම්ව තිබුණු භට සේනාංක නියමිත පරිදී අයිබීරියානු ගවේෂණය සඳහා භාවිතා කරනු වෙනුවට, සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය අණ දුන්නේ  ප්‍රීටරවරයෙකුගේ ආඥාපතිත්වය යටතේ ඒවා පෝ ප්‍රදේශයට යැවිය යුතු බවත්, කොන්සල්වරයා විසින් නව භට සේනාංක බඳවා ගත යුතු බවත්ය. නව යුද්ධ හමුදාවක් තැනීම, රෝමානුවන්ට සාපේක්ෂ ලෙසින් පහසු කාර්යයක් විය. යුද්ධ හමුදාවෙහි සේවය කිරීමට සුදුසුකම් ලත් බොහෝ පුරවැසියෝ සිටි අතර, රජය විසින් කල යුතුව තිබුණේ තවත් සොල්දාදුවන් අවශ්‍ය බවත් ඔවුන් සේවයේ යෙදීම අවශ්‍ය බවත් දැන්වීම පමණි. කිසියම් අවස්ථාවකදී සේවයෙහි යෙදීම අනිවාර්යයෙන්ම පැන නගින හෙයින්, බොහෝ රෝමානුවන්, ඔවුන්ගේ යෞවන කාලයෙහි කොටසක් වැය කලේ හමුදා ඛණ්ඩ වල සේවය කිරීමට පුහුණුව ලබා ගැනුමටය.

අවසානයෙහිදී, සියළු නව හමුදා ඛණ්ඩයන් රැස් කර ගැනුමෙන් පසුව – තත්ත්වය විසින් ඔහුගෙන් බලාපොරොත්තුවූ ඉක්මන් බවට වඩා ඉතාමත් කම්මැලි ස්වභාවයෙන්– ඕස්ටියා වෙතින් ඔහු  නැව් නැංගේය. මාලිමා යන්ත්‍ර නොතිබූ මෙම කාලයෙහිදී, යාත්‍රිකයන්ගේ පුරුද්දක් වූයේ ඔවුන්ගේ නැව් වෙරළ අසබඩින් යාත්‍රා කොට රාත්‍රියෙහිදී ආහාර පාන සඳහා  නැවැත්වීමයි.ඒ අනුව, (ඉතාලියානු) අර්ධද්වීපයෙහි වෙරළ ඔස්සේ උතුරු දෙසට යාත්‍රා කොට අයිබීරියානු අර්ධද්වීපය වෙතට බටහිර දෙසට හැරුණු නැව් පෙලට මසීලියා පුරයෙහි නතර කරන ලෙසට කොන්සල්වරයා නියෝග කලේය.ඔහු එහි පැමිණි පසු, ඔහුගේ විශ්මයට හේතුවක් වෙමින් මසීලියානුවන් පැවසුවේ ඔහු සිතූ පරිදී තවමත් කැටලෝනියාවෙහි සිටිනවා වෙනුවට, දින 4 ක පමණ ප්‍රයාණයකට ඔබ්බෙන්  නගරයට මෙහා රෝන් නදියෙන් එහා පැත්තේ හැනිබල්  සිටින බවයි.

රෝන් නදියෙන් එතෙර වීම

හැනිබල්ගේ ප්‍රයාණයන් බොහෝමයක්ම පිළිබඳ වාද භේද පවතින අතර, විශේෂයෙන්ම කැපී පෙනෙන්නේ ඇල්ප්ස් මතින් ප්‍රයාණයට ඔහු භාවිතා කල මං පෙත පිළිබඳවය. කෙසේවෙතත්, නූතන ඉතිහාසඥයින් එකඟ වන්නේ රෝන් නදියෙහි බටහිර ඉවුරෙහි හැනිබල් විසින් ඔහුගේ යුද්ධ හමුදාව කඳවුරු ලා සිටි ස්ථානය පිළිබඳව සහ නදියෙන් එතෙර වීමෙහි අදහස ඔහුගේ මනස තුල පහළ වී එය සියුම් ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කෙරුණු ආකාරය පිළිබඳවය.

කැටලෝනියාවෙහි ඇයගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් කාර්තජේනියානුවන් හමුවේ අනාරක්ෂිතව පැවතීමට තරම් රෝමය උදාසීන වූ අතරතුර, රෝමානුවන්ගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයන්වූ මසීලියානුවන් උත්සුක වූයේ, රෝන් නදියට වම් පස (නැගෙනහිර) ඉවුරෙහි  ගෝත්‍රයන් කාර්තජේනියානුවන්ට එරෙහිව පෙළඹවීමයි. මසීලියා පුරයට අසබඩින් කාර්තජේනියානුවන් සිටින බවට ඔත්තුසේවා තොරතුරු ලද සැනින් කොන්සල්වරයා විසින් ඔහුගේ යෝජිත අයිබීරියානු ගවේෂණය අත්හල අතර ඒ වෙනුවට ඔහුගේ මනසෙහි පහල වූ ඊළඟ තර්කානුකූල පියවර වූ ඔහුගේ උපරිමයෙන් හැනිබල් රෝන් නදියෙන් එතෙර වීම වැලැක්වීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරවීය. මෙය සාක්ෂාත් කර ගනු වස් ඔහු විසින් අශ්වාරෝහක භටයින් 300 කින් සැදුම්ලත් පේළියක්  රෝන් නදියෙහි වම් (නැගෙනහිර) ඉවුර දිගේ ඉහළට යැවුයේ හැනිබල්ගේ යුද්ධ හමුදාව ගැවසෙන නියම ස්ථානය නිර්ණය කර ගන්නා ලෙස නියෝග සහිතවය. හැනිබල් විසින් ද එවැනිම රහස් ඔත්තු පුවත් ලද්දේ ඔවුන්ගේ කොන්සල් හමුදාවන්ගෙන් එකක් (22,000 පාබළ සහ 2,000 අශ්වාරෝහක) සමග රෝමානුවන් පැමිණි බවටයි.

දකුණු පස (බටහිර) ඉවුරෙහි සිටි සෙල්ටියානුවන් සහ රෝමානුවන් අතර පෙර සිට පැවැති ද්වේෂයෙන් හැනිබල් වාසි ලබා ගත් අතර, මෙම බැරෑරුම් අවහිරයෙන් එගොඩ වීමට ඔවුන්ගේ උපකාරය ලබා දෙනු වස් එකඟ කරවා ගත්තේය. මුහුදෙහි ගමන් කල හැකි බෝට්ටු කිහිපයක් සහ එම ප්‍රදේශයෙහි ස්වදේශිකයන් විසින් භාවිතා කරන ලද ඔරු ගණනාවක එකතුවක් ඔහු ඔවුන්ගෙන් ලබාගත්තේය. මේවා මිලදී ගැනීමට අමතර වශයෙන්, තවත් බෝට්ටු ගණනාවක් තැනීම සඳහා උපකාර ඔවුන්ගෙන් ලබා ගැනුමට ඔහු සමත් විය. රෝන නදියෙන් එගොඩ වීමට මෙසේ සූදානම් වීමෙහි ක්‍රියාවලියට දින දෙකක් ගතවිය.

කාර්තජේනියානු හමුදාවෙහි සම්ප්‍රාප්තිය බලාපොරොත්තුවෙන් රෝන් නදියෙහි වම් ඉවුරෙහි, කවාරෙස් නම් ගෝල් ජාතික ගෝත්‍රයක් රැඳී සිටියහ.  නදියෙහි ඈත පැත්තෙහි බලකොටු සහිත කඳවුරක් මෙම ගෝත්‍රය සතුවූ අතර, හැනිබල්ගේ හමුදාව විසින් ගංගාව තරණය කරනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුවෙන් ඔවුන් සිටියේ, ඔවුන් තරණය කරද්දීම ප්‍රහාර එල්ල කරන අටියෙනි.  ඉන්දියාවෙහිදී මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ හිඩෑස්පස් ගංගාව තරණය කිරීම පිළිබඳව හැනිබල් නොදැන සිටියා නොවිය හැකි අතර, උපායමාර්ගික සහ යුද උපායශිලී කරුණු සැලකූ කල මෙහි පැවැති තත්ත්වය එවැනිම විය. හැනිබල් විසින් එම ආකෘතිය සැලකිල්ලට ගනිමින් තම සැලසුම සැකසූ අතර (වර්තමානයෙහි පවා හමුදාමය ආයතනයන්හී යුද්ධ ආධුනිකයන්හට මෙම සැලසුම හඳුන්වනු ලබන්නේ ගංගාවන් තරණය කිරීමෙහි කුකී කටර් ක්‍රමය ලෙසිනි) ඔහුගේ ලුතිනන්වරුන් අතුරින් එක් අයෙකුවූ බොමිල්කාර්ගේ පුත් හැනෝ හට අණකලේ,  උතුරු දෙසට හමුදාමය චාරිකාවක් සිදුකොට, ඔහුගේ අදහසෙහි ආකාරයට එයට සුදුසුම ස්ථානයෙහිදී රෝන් නදිය තරණය කොට, බලාත්කෘත ප්‍රයාණයන් තුලින් දකුණු දිශාවට ප්‍රයාණය කොට, හැනිබල් විසින් නදිය තරණය කරන විටදීම බාර්බේරියානු හමුදාවෙහි පැති ඛණ්ඩය වෙත ප්‍රහාර එල්ලකරන ලෙසටයි.

ආශ්‍රිත

ඇල්ෆ්ස්හී ඉතිහාසය
දෙවන පියුනික් යුද්ධය
ක්‍රිපූ 218
තරණය

හැනිබල්ගේ ඇල්ෆ්ස් තරණය


Ediciones Ursus fue una editorial española, ubicada en Barcelona, que produjo varias colecciones de tebeos durante la década de los setenta y principios de los ochenta del siglo pasado, en muchas ocasiones reediciones de material añejo. Se la adscribe al denominado mercado de la pobreza.

Colecciones de tebeos

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Ediciones Ursus. "Tebeosfera"

Editoriales de historieta de España

Ediciones Ursus


قد يُشير «فندق فلسطين» إلى:
 فندق فلسطين (بغداد)، أحد فنادق العاصمة العراقية بغداد.
 فندق فلسطين (الإسكندرية)، أحد فنادق مدينة الإسكندرية في مصر.
 فندق فلسطين (الخليل)، أحد فنادق مدينة الخليل في فلسطين.

فندق فلسطين (توضيح)


Jaime Mendoza Gonzáles (Sucre, 25 de julio de 1874 - ibidem, 26 de enero de 1939) fue un médico, poeta, filántropo, escritor y geógrafo boliviano. Es el autor de la famosa frase que utilizaría el presidente Daniel Salamanca Urey: "Hay que pisar fuerte en el Chaco".

Graduado como médico en 1901, Mendoza siempre se caracterizó por su faceta humanista al ejercer su profesión. Ello se evidenció en los trabajos que realizó en varias zonas mineras de su país, donde, además de su trabajo médico, realizó labores sociales adicionales. También se caracterizaba por complementar continuamente sus estudios médicos en viajes a otros países.

Además de realizar su trabajo como médico, Jaime Mendoza se desempeñó en otros campos como el militar (como cirujano de batallón), el de la docencia (siendo catedrático, decano y rector universitario), el político (fue diputado, Senador de la República y candidato a la presidencia) y el del periodismo (dirigió algunos periódicos y colaboró en otros).

Mendoza realizó una gran cantidad de publicaciones, tanto literarias como científicas (por ejemplo, En las tierras de Potosí, El macizo boliviano y Páginas bárbaras para el primer caso y Apuntes de un médico para el segundo). Es considerado un precursor de la corriente de realismo descriptivo que tendría auge en el . Ha recibido diversos homenajes y condecoraciones, tanto en vida como póstumos.

Biografía
Jaime  Mendoza nació el 25 de julio de 1874 en Sucre, hijo de José María Mendoza —quien era abogado y poeta— y Gabina Gonzáles. Se graduó como médico  en la Universidad Mayor, Real y Pontificia de San Francisco Xavier de Chuquisaca el 2 de julio de 1901. Su tesis, llamada «La Tuberculosis en Sucre» y presentada el 22 de junio, fue novedosa desde los puntos de vista médico y social. Una vez titulado, Mendoza se trasladó a las zonas mineras de Uncía y Llallagua, donde empezó a ejercer su profesión en hospitales obreros. Su trabajo estuvo muy ligado al combate de la tuberculosis. Estando allí, fundó algunas escuelas, hospitales y centros deportivos. La experiencia le serviría como inspiración para publicar En las tierras de Potosí varios años más tarde.

En 1903, ingresó a la vida militar como cirujano de un batallón expedicionario de la Guerra del Acre contra Brasil.

En 1906, Mendoza viajó a Chile para complementar sus estudios de medicina. En el viaje conoció y trabó amistad con el escritor Gabriel René Moreno. Algunos años después, en 1911 y 1914, viajó por varios países de Europa —España, Francia, Alemania e Inglaterra— a seguir estudiando su profesión. En dichos viajes conoció a diversos escritores, americanos y europeos, como Rubén Darío, Emilio Bobadilla y Rufino Blanco Fombona, entre otros.

De vuelta en Bolivia, Mendoza fue decano de la facultad de medicina de su alma mater, la Universidad Mayor, Real y Pontificia de San Francisco Xavier de Chuquisaca, donde además fue catedrático de patología general, patología interna y psiquiatría. También fue catedrático de medicina legal en la facultad de derecho, y posteriormente fue rector de la universidad. Tiempo después ingresó a la política, donde ejerció el cargo de diputado y posteriormente de Senador de la República en representación del departamento de Chuquisaca, en 1931. En el senado se distinguió por intentar encontrar soluciones al problema del Chaco con Paraguay. Posteriormente fue candidato a la Presidencia de la República.

Mendoza tuvo experiencia en el periodismo al fundar y dirigir en 1917 y 1919 los periódicos La República y Nuevas Rutas, respectivamente. También colaboró en otros periódicos de La Paz (El Diario, La Razón, La Opinión y Fígaro) y de Sucre (La Mañana, La Capital, La Industria, La Tribuna, La Prensa, El Tiempo y El País).

Obra literaria

Jaime Mendoza es considerado uno de los principales precursores de la corriente de realismo descriptivo que en el  tendría gran éxito en la literatura hispanoamericana. Fue bautizado por Rubén Darío como «el Gorki americano», en referencia a la influencia de Máximo Gorki en sus escritos.

Algunas de sus obras literarias nunca llegaron a publicarse.

En las tierras de Potosí
Mendoza publicó En las tierras de Potosí en 1911. Tituló la obra de ese modo siguiendo la sugerencia del escritor Alcides Arguedas, quien además escribió el prólogo para esta, ya que originalmente llevaba el título de Martín Martínez.

La historia narra la vida de Martín Martínez, un estudiante de leyes que se marcha a Llallagua a trabajar en las minas, donde se asegura que hay abundante riqueza. Allí, sin embargo, encuentra una vida dura, llena de accidentes, enfermedades, vicios, injusticia y corrupción.

La novela incluye varios personajes remarcables, como Lucas, un niño que roba estaño y lo revende para ayudar a los pobres, Claudina, una mestiza con quien Martín tiene un amorío, pero que finalmente lo traiciona y se escapa con un amante, y el médico de las minas, quien pareciera proyectar los valores del autor de la obra.

Se puede evidenciar que la intención de la novela era mostrar públicamente la explotación humana en las minas bolivianas y la existencia que debían llevar los mineros, indios en su mayoría, quienes eran sometidos a trabajos inhumanos sin pagas decentes ni garantías. La obra fue una señal de alarma de dicha problemática ante el público, y sirvió como punto de arranque del ciclo de la «literatura minera» boliviana y de campañas para mejorar las condiciones de la raza india. Actualmente es considerada «uno de los documentos histórico-literarios más fidedignos que se han escrito jamás acerca de los mineros bolivianos».

En las tierras del Potosí recibió críticas muy variadas.El historiador Enrique Finot consideró la obra como mediocre pero con fuerza y realismo, afirmando que era un «título antiliterario pero lleno de sugestión». El poeta Franz Tamayo indicó que el libro no le gustaba debido al tema que describía, señalando que la vida descrita en la obra le hacía daño. En contraste, Alcides Arguedas consideró que la novela era muy objetiva y que su vigor y realismo quizá no eran superados en ninguna otra novela hispanoamericana, mientras que Fernando Díez de Medina se refirió a la obra como extraída de la realidad y a su estilo como enérgico y directo pero poco artístico. En general, un punto fuerte de la obra reside en sus descripciones de los espacios naturales bolivianos, para lo cual Mendoza tenía una gran capacidad. Se dice que es comparable por el tema e intensidad dramática, mas no por la emoción ni la altura artística, a La vorágine de José Eustasio Rivera.

El macizo boliviano
El que fue el ensayo más representativo de Mendoza, El macizo boliviano, fue publicado en 1935. Buscaba promover un nacionalismo regido más por el intelecto que por la pasión, y se basaba en la idea de que la esencia de la identidad boliviana estaba constituida por las relaciones entre los pobladores de la Cordillera Occidental, Tiwanacu, el Alto Perú y Charcas.

Entre otras cosas, en El macizo boliviano Mendoza afirma que «el medio hace al hombre» y que la montaña fue un factor importante en la creación de Bolivia, así como la encarnación del destino histórico. En el texto, además, se hace un fuerte énfasis en el tema de la conexión vial en Bolivia, ya que para el autor la carencia de vías de comunicación era el problema fundamental del país. Esta obra fue incluida dentro de las 200 obras de la Biblioteca del Bicentenario de Bolivia, en conmemoración por los festejos del Bicentenario del país.

Otras obras literarias
 Páginas bárbaras (1914), una novela ambientada en la selva tropical que se centra en la vida de los campesinos que trabajaban en obtener caucho en la región de la Amazonía boliviana. Su trama gira alrededor del doctor Verdugo, médico de una guarnición militar encargada de proteger las gomeras, y Lalán, un codicioso e inescrupuloso cacique y gerente de las gomeras que esclaviza indios para obligarlos a trabajar.
 Poesías (1916), un compendio de varias poesías.
 Los malos pensamientos (1916), una novela protagonizada por Naro, un joven sacerdote que se enamora de la hija del dueño de su casa. Contiene muchas descripciones de la clase media y opiniones del autor sobre diversos asuntos.
 Memorias de un estudiante (1918), consistente en tres relatos cortos: Una historia clínica, que plantea que la medicina no puede resolver algunos casos psicológicos, Los amores de un joven cándido, un cuento erótico en el que un estudiante se enamora de la prima de un amigo suyo, y Los estudiantes, que ilustra la vida estudiantil en la época de la independencia.
 Gregorio Pacheco (1924), una biografía del expresidente boliviano.
 La Universidad de Charcas y la idea revolucionaria (1924)
 Ayacucho y el Alto Perú (1925)
 El factor geográfico en la nacionalidad boliviana (1925)
 El mar del Sur (1926)
 La ruta atlántica (1927)
 El niño boliviano (1928), ensayo que se refiere a los niños indios, mestizos y blancos, constituye una importante contribución sociopedagógica.
 Los héroes anónimos (alrededor de 1928), una novela que narra la marcha de un batallón boliviano a través de selvas inexploradas.
 La tesis andinista: Bolivia y el Paraguay (1933)
 La tragedia del Chaco (1933)
 El lago enigmático (1936), una novela trágica ambientada en el lago Poopó.
 El Chaco en los albores de la conquista (1937)
 Voces de antaño (1938)
 Chuquisaca (1939)

Medicina
La filosofía médica de Jaime Mendoza era consecuente con su personalidad humanista, y se considera que avanzaba hacia la sociomedicina.  Ello contrastaba con la costumbre de la época, en la que la medicina se veía desde un punto de vista estrictamente biológico y científico. En efecto, Mendoza creía firmemente que los médicos debían combinar correctamente el factor social con el científico, de modo que no se olvidaran del sufrimiento del paciente y de las consecuencias psicológicas que la enfermedad podía causar a este y sus familiares. Ello especialmente aplicaba al campo psíquico, donde, en su opinión, las enfermedades debían ser estudiadas con un énfasis incluso mayor en factores socioculturales que biológicos.

En 1923, Mendoza fue designado director del Manicomio de Sucre. Consecuente con su forma de pensar, se opuso a varios métodos de fuerza que se utilizaban con los pacientes, aboliéndolos o atenuándolos. En lugar de ellos, se interesó en aplicar métodos de psicoterapia.

Cuando estuvo en el Senado intentó pregonar allí la importancia de la salud pública, con mucha dificultad al ser el único médico.

Mendoza desarrolló el concepto de «trípode psíquico», que introducía un esquema de tres pisos en los cuales se localizaba, de abajo hacia arriba, el instinto, la afectividad y la intelectualidad, y que permitía realizar análisis y deducciones para el estudio de ciertas enfermedades. También planteó el concepto de «intoxicación moral», según el cual los traumas psíquicos producirían manifestaciones somáticas o físicas, pudiendo causar daños —incluso graves— al organismo.

Se puede considerar a Jaime Mendoza como un pionero de la Geomedicina —que se ocupa de la dispersión de las enfermedades en el mundo— teniendo en cuenta el enfoque de varias de sus publicaciones.

Publicaciones médicas
En la Revista del Instituto Médico «Sucre», Mendoza publicó alrededor de 17 ensayos, varios de ellos sobre la tuberculosis y temas psiquiátricos. En 1936 publicó Apuntes de un médico, que incluía varios ensayos más. Algunos de todos estos ensayos son La herodosífilis en Bolivia, La tuberculosis en Bolivia, La medicina boliviana, Epidemia tuberculosa, El trípode psíquico, La intoxicación moral y Notas psiquiátricas.

Al igual que con el caso literario, algunas obras científicas de Mendoza no llegaron a publicarse.

Reconocimientos
Jaime Mendoza ha recibido diversos homenajes y condecoraciones, tanto en vida como póstumos. Algunos de ellos son los siguientes:
 Recibió el título de «Maestro de las Juventudes» de los estudiantes bolivianos.
 Ganó las «Flores de oro» con sus obras Tiahuanacu, El toque del silencio y La tragedia del Chaco.
 La «Rosa de oro» del Círculo de Bellas Artes.
 Medalla de la Municipalidad de Oruro.
 Medalla de la Universidad Mayor, Real y Pontificia de San Francisco Xavier de Chuquisaca.
 En 1926 y 1927 fue laureado como poeta con la «Banda del Gay Saber» en los Juegos Florales en Oruro y Sucre, respectivamente.
 Se nombra a un tramo carretero que inicia de la ciudad de Oruro hasta la ciudad de Sucre denominado "Diagonal Jaime Mendoza"
 La Caja Nacional de Salud bautizó con su nombre un hospital en Sucre y uno en Uncía.
 Algunas avenidas en Bolivia llevan su nombre como en Sucre, El Alto y Cochabamba, así como calles en las ciudades de Santa Cruz de la Sierra, La Paz

Referencias

Chuquisaqueños
Escritores de Bolivia
Filántropos de Bolivia
Médicos de Bolivia
Senadores de Bolivia
Alumnado de la Universidad Mayor Real y Pontificia San Francisco Xavier de Chuquisaca

Jaime Mendoza


Der Mittlere Busch (auch Mittelbusch) ist eine Flur und ein Wohnplatz im Süden der kreisfreien Stadt Worms in Rheinland-Pfalz.

Beschreibung
Der Mittlere Busch liegt zwischen der Bundesstraße 9 im Westen und dem Rhein im Osten südlich der Bürgerweide, von der er durch den Eckbach abgegrenzt wird. Südlich grenzt der Obere Busch an, westlich der zu Bobenheim-Roxheim gehörende Nonnenbusch.

Im Nordteil des Mittleren Buschs finden sich Auwaldreste, die restliche Fläche wird landwirtschaftlich genutzt, im Wesentlichen als Ackerland und im Rheinvorland als extensives Grünland. Nachdem 2005 das Alte Forsthaus Worms im nördlichen Bereich der Flur für die Anlage der "Hochwasserrückhaltung Worms-Mittlerer Busch" abgebrochen wurde, besteht der Wohnplatz noch aus dem Wohnhaus eines ehemaligen Bauernhofs.

Der gesamte Bereich gehört zum Landschaftsschutzgebiet Rheinhessisches Rheingebiet.

Namensherkunft
Die Bezeichnung "Busch" bezieht sich auf die verbuschten Auwaldbereiche entlang des Rheins vor der Rheinbegradigung im 19. Jahrhundert, die Lageangabe "mittlerer" auf die Lage zum Stadtzentrum, wobei der "Untere Dalberger Busch" im Bereich der Bürgerweide der Stadt am nächsten und der "Obere Busch" am fernsten war.

Einzelnachweise

Geographie (Worms)
Ort in der kreisfreien Stadt Worms
Flur

Mittlerer Busch


Devir, Bir noktanın çember üzerinde 360 derece yol kat etmesidir. Ezoterizm ve Sufilik'te kullanılan bir terimdir.
Kimi sufilere göre madde aleminde ruhlar önce cansız madde, sonra bitki, sonra hayvan, sonra insan biçiminde doğarak, 'insan-ı kamil' olma yolunda sürekli olarak gelişir, olgunlaşırlar. Anlamı ruhçuluktaki terimlerle reenkarnasyon yoluyla ruhsal tekamüldür. Ruhun maddeye gömülüş yayına kavs-i nüzul, insan-ı kamil olma yolundaki yükseliş yayına ise kavs-i uruc adı verilir.

Ayrıca bakınız
 Adam Kadmon
 Tekamül

Kaynakça
 Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, Doç.Dr. Ethem Cebecioğlu

Ezoterizm
Tekke edebiyatı

Devir (İslam)


هو نوع من أنواع التمور الحساوية «تمر احسائي». من التمر الممتاز. تتأخر في النضج فهي تنضج في نهاية موسم التمور وتؤكل على شكل الرطب أو التمر ولونها مصفر ونخلة الهلالي تنتج كمية كبيرة من الثمار، وبدأت تتكاثر في الإمارات وبعض دول الخليج وظهرت منها أنواع نسيجية وفي الإمارات تعتبر محصولا تجاريا ينصح بزراعته.

تمور سعودية
تمور أحسائية

هلالي


O inhambu-do-chaco, ou alternativamente inambu-do-chaco, também conhecido por tinamu-do-chaco, (nome científico: Nothoprocta cinerascens) é uma espécie de ave tinamiforme pertence à família dos tinamídeos. É comumente encontrado em sua distribuição, que ocorre nas regiões de clima tropical e subtropical da América do Sul.

Taxonomia
Todas as espécies de inhambu pertencem à família Tinamidae, que por sua vez pertence à ordem dos Tinamiformes, sendo também, de modo mais amplo, ratitas, embora sejam capazes de voar curtas distâncias.

É um dos seis representantes do gênero Nothoprocta, introduzido em 1873, pelos naturalistas ingleses Philip Lutley Sclater e Osbert Salvin. O epíteto específico foi nomeado pelo ornitólogo alemão Hermann Burmeister em 1860.

O nome do gênero combina os termos do grego antigo κρυπτός "kruptós", que significa 'coberto', 'escondido'; οὐρά, "ourá", 'cauda'; e -ellus, um sufixo latino que significa 'diminutivo', provavelmente em referência à cauda curta, coberta por pequenas plumas, fazendo-a parecer escondida.

Subespécies
São reconhecidas duas subespécies:

 N. c. cinerascens (Burmeister, 1860) – raça nominal, ocorre no sudoeste da Bolívia, noroeste do Paraguai e Argentina central
 N. c. parvimaculata (Olrog, 1959) – ocorre no noroeste da Argentina, no leste da província de La Rioja

Descrição
O inhambu-do-chaco é de aproximadamente 31,5 centímetros de comprimento e pesa 540 gramas. Suas partes superiores são cinza a marrom-oliva barradas de preto e proeminentemente listradas de branco. Sua coroa é preta, os lados de sua cabeça e sua garganta são brancos, sua garganta inferior é barrada de preto, seu peito é cinza manchado de branco e sua barriga é esbranquiçada. Suas pernas são cinza escuro. A fêmea é maior e mais escura.

Comportamento
A chamada do inhambu-do-chaco é uma série de sete a dez notas assobiadas claras que carregam, e serão duras, pois defendem seu alcance de cerca de 50 acres (20 ha). Se alimenta de frutas do chão ou arbustos baixos. Eles também comem pequenas quantidades de invertebrados, botões de flores, folhagens, sementes e raízes.

O macho incuba os ovos que podem vir de até 4 fêmeas diferentes e, em seguida, os cria até que estejam prontos para ficarem sozinhos, o que leva cerca de 2 a 3 semanas. O ninho está localizado no chão em arbustos densos ou entre contrafortes de raízes levantadas.

Distribuição e habitat
A espécie é nativa do sudeste da Bolívia, noroeste do Paraguai e noroeste e centro da Argentina na América do Sul. Possui preferência por matagais secos em 1000 a 2000 metros (3,300–6,600 pés) acima do nível do mar. Também pode ser encontrado em savanas e pastagens secas ou sazonalmente inundadas e terras agrícolas.

Conservação
O inhambu-do-chaco se encontra na Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas como uma espécie pouco preocupante, com uma área de ocorrência de mais de 1,200,000 quilômetros quadrados (460,000 mi²), além de populações estáveis em sua distribuição.

Tinamidae
Nothoprocta
Aves da Argentina
Aves do Paraguai
Aves da Bolívia
Aves descritas em 1860

Nothoprocta cinerascens


Vitória do Benim foi uma escrava negra travesti, natural do Benim, detida em 1556 pela Inquisição de Lisboa por crime de sodomia naquela cidade, onde exercia a prostituição. É considerada pelo antropólogo e ativista Luiz Mott como o primeiro caso documentado de homossexualidade entre pessoas naturais da África Subsaariana pré-colonial.

Biografia
Vitória nasceu no Reino de Benim, sendo escravizada e nomeada António, em função do seu sexo biológico. Constava que, quando fora capturada como escrava, "se fez de negra e por tal o deitaram com as negras e só depois que se viram as cartas que notou-se o erro [...]". Levada para Portugal em 1556, Vitória morou inicialmente em Ponta Delgada, na Ilha de São Miguel, nos Açores, onde andava de jaquetão vermelho, calções e coifa na cabeça, saindo à noite travestido de mulher.

Certa vez, vendo-a certa pessoa com uma tigela de mel e uma pada de pão, disse: "- olhai, meu marido dá-me isto - e ele testemunha perguntou: - quem é teu marido  - e o negro respondeu:  - homem branco  - e disse:  - queres tu que seja eu teu marido? - e o negro lhe respondeu: - tu não tens... mostra, ora mostra - dizendo que mostrasse a sua natura, e disse mais, logo: - tu ser mi marido, logo vou dar-te muita coisa [...]".

A 3 de agosto de 1556, Brígida Prestes, regateira de peixe, mulher de João Pires, pescador, que então se encontrava no Brasil, moradora em Lisboa abaixo do moinho do vento, donde correu a terra à Boa Vista, e disse que haveria cerca de um mês, vira "uma pessoa preta, vestida e toucada como negra, que cometia os moços e mancebos e ratinhos trabalhadores que passavam e os levava detrás de umas casas de Alonso de Torres onde caiu a terra a um lugar que aí está escuso, e depois os metia para umas casas derrubadas e não sabe o que lá dentro fazia; e primeiro que entrasse para dentro lhe via fazer jeitos e acenos como mulher que provocava aos sobreditos para pecarem com ela; e que isto lhe viu fazer por certos dias, e que dia se fez em que viu entrarem com ela sete ou oito homens, e que quando uns estavam dentro, outros estavam espreitando e rindo do que ela viam fazer dentro; e que um dia vendo (...) ir com a dita negra um vinagreiro para o dito lugar, parecendo-lhe que ia para pecar com ela, disse (...): - Homem, não te deites com essa negra que é doente e lançarte-á a perder".

Segundo o processo, "quando o chamam de homem, não gosta disso. Comumente o chamam de Vitória e só queria que lhe chamassem de Vitória, e quem lhe chamava de negro, corria às pedradas". Vitória tinha uma figura imponente, sendo"grande de corpo, mal assombrado, sem barba, muito preto". Durante o dia, Vitória "trazia um pano muito alvo na cabeça, com um chapéu em cima, e um açafate em riba do chapéu, e um gibão branco atacado todo por diante, e um avental de burel cingido aberto à frente". E sendo-lhe perguntado na rua: "por que chama os homens se és negro? Ele disse: Sou negra e não negro! E mostrava os peitos [...]".

Prisão
Em maio de 1557, Vitória é presa na ilha Terceira, e enviada a Lisboa. A 2 de junho de 1557, comparece na Casa dos Autos da Santa Inquisição, dizendo chamar-se António, natural do Benim, de onde viera um ano atrás, que seu senhor era Pallos Manrique, morador em Lisboa, sem conseguir dizer se era cristã e batizada. As dificuldades de comunicação acabaram determinando a interrupção da confissão, até que se arranjasse um intérprete.

Disse que "era mulher e tinha um buraco na ilha [sic]". Intrigados, os inquisidores perguntaram: "- O buraco que tem foi feito por ele, ou lhe fizeram por causa de alguma inferioridade, ou se nasceu com ele?  - Disse que nascera com os ditos buracos e que havia muitos na sua terra que tinham os mesmos buracos e nasceram com eles..." Não acreditando em Vitória, os inquisidores ordenaram aos oficiais dos cárceres que a vistoriassem "para ver se era homem, ou mulher ou mofrodito". Amarrado com as mãos nas costas, com as pernas abertas numa escada, para melhor ser examinado, concluíram em seu laudo pericial: "Damos fé que o dito Antônio tem natura de homem, sem ter buraco algum nem modo algum de natura de mulher".

Vitória foi condenada a degredo perpétuo nas galés del-rei, servindo como remeiro no Algarve, para onde foi enviada a ferros numa caravela, em agosto de 1557.

Bibliografia

Travestis
Escravos

Vitória do Benim


Acidul hexafluorosilicic este un compus anorganic cu formula H2SiF6 sau  (pentru forma hidratată, de asemenea scrisă și ). Este un lichid incolor, mai rar întâlnit în formă concentrată. Are un miros înțepător și este produs în natură în vulcani. Sărurile acestui acid se numesc hexafluorosilicați.

Structură

Referințe

Vezi și
 Acid silicic

Acizi anorganici
Compuși ai siliciului

Acid hexafluorosilicic


Saraswati (Sanskritçe: सरस्वती) Hinduizm'deki üç büyük tanrıçadan birisidir; diğerleri Lakşmi ve Durga'dır. Saraswati, Yaratıcı olarak inanılan tanrı Brahma'nın eşidir.

Saraswati'den bir tanrıça olarak bahsedilen ilk kaynak Rigveda'dır. Vedik dönemden Hindu geleneklerinin modern dönemine kadar bir tanrıça olarak önemini korumuştur. Genellikle bir kitap, bir tespih, bir su kabı ve veena adı verilen bir müzik aleti tutan dört kollu şekilde gösterilir. Bu öğelerin her birinin Hinduizm'de sembolik bir anlamı vardır.

Hint tanrıçaları
Bilgi tanrıçaları
Şaktizm
Sanat tanrıçaları
Deniz ve nehir tanrıçaları
Hikmet tanrıçaları

Saraswati


est un film dramatique américain de 1926  réalisé par John G. Blystone et écrit par Elizabeth Pickett Chevalier, Gordon Rigby et Dorothy Yost. Le film sort en novembre 1926 par Fox Film Corporation.

Synopsis

Fiche technique

 Réalisation : John G. Blystone
 Production : Fox Film Corporation
 Date de sortie :

Distribution
Thunder the Marvel : le chien
Virginia Brown Faire
Reed Howes

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1926
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par John G. Blystone
Film de Fox Film Corporation
Film mettant en scène un chien

Wings of the Storm


Desiree van Lunteren (født 30. december 1992) er en hollandsk fodboldspiller, der spiller som Forsvarsspiller
for PSV Eindhoven og .

Klubkarriere
Van Lunteren spillede for AZ Alkmaar og Telstar i Eredivisie før hun skiftede til AFC Ajax i 2012 for at spille i den første sæson i BeNe League.

Hæder

Klub
AZ Alkmaar
 Eredivisie (1): 2009–10
 KNVB Women's Cup (1): 2010–11

AFC Ajax
 KNVB Women's Cup (1): 2013–14

Landshold
Holland
EM i fodbold for kvinder (1): 2017

Referencer

Eksterne henvisninger
 Profil på onsoranje.nl

Kvindelige fodboldspillere fra Holland
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Holland
Fodboldspillere fra AFC Ajax (kvinder)

Desiree van Lunteren


An Triticum durum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni René Louiche Desfontaines. An Triticum durum in nahilalakip ha genus nga Triticum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triticum

Triticum durum


Premiul Academiei Europene de Film pentru cel mai bun actor este acordat de Academia Europeană de Film actorilor din filmele europene. Premiul a fost acordat prima dată lui Max von Sydow pentru rolul din filmul Pelle the Conqueror în 1988.

Câștigători și nominalizați

Anii 1980

Anii 1990

Anii 2000

Anii 2010

Ursul de Argint pentru cel mai bun actor
Festivalul de Film de la Cannes
Festivalul de Film de la Veneția

Premiile Academiei Europene de Film
Premii cinematografice pentru cel mai bun actor
Fondări în 1988


A Região Geográfica Imediata de Salinas é uma das 70 regiões imediatas do estado brasileiro de Minas Gerais, uma das sete regiões imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Montes Claros. Criada em 2017 pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE), é composta por 14 municípios, sendo o município de Salinas o mais populoso com uma população estimada de  habitantes.

Municípios

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Salinas

Região Geográfica Imediata de Salinas


Cornelius Schwanner (* 25. September 1884 in Mondsee; † 15. Oktober 1947 in Landsberg am Lech) war ein österreichischer Kriegsverbrecher. Er gehörte zum Wachpersonal des KZ Flossenbürg und war als SS-Hauptscharführer Kommandoführer der KZ-Außenlager Johanngeorgenstadt und Obertraubling.

Schwanner stammte aus Österreich, wurde im September 1939 Mitglied der Waffen-SS und als solches in das Wachpersonal des KZ Flossenbürg aufgenommen. Im Dezember 1943 wurde er Kommandoführer in dem in einer früheren Möbelfabrik eingerichteten KZ-Außenlager Johanngeorgenstadt. Im Januar 1945 wurde er nach Obertraubling versetzt, wo er nach Kriegsende in Gefangenschaft geriet.

Im Flossenbürg-Hauptprozess, dem Kriegsverbrecherprozess der United States Army in der amerikanischen Besatzungszone am Militärgericht in Dachau, der vom 12. Juni 1946 bis zum 22. Januar 1947 im Internierungslager Dachau stattfand, wurde im November 1946 der Prozess gegen ihn eröffnet. Er wurde zum Tode verurteilt und am 15. Oktober 1948 im War Criminals Prison No. 1 in Landsberg durch den Strang hingerichtet.

Literatur
 Wolfgang Benz, Barbara Distel (Hrsg.): Der Ort des Terrors. Geschichte der nationalsozialistischen Konzentrationslager. Band 4: Flossenbürg, Mauthausen, Ravensbrück. C.H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-52964-X.

Einzelnachweise

Personal im KZ Flossenbürg
Hingerichtete Person (Dachauer Prozesse)
Angehöriger der Waffen-SS
SS-Mitglied
Person (Johanngeorgenstadt)
Österreicher
Deutscher
Geboren 1884
Gestorben 1947
Mann

Cornelius Schwanner


«La lengua asesina» es el primer y único sencillo publicado del álbum La lengua asesina, que contiene la música de la película homónima. El sencillo se publicó en 1996.

Información general
La lengua asesina es una película de 1996 del videorealizador Alberto Sciamma, quien les pidió a Alaska y Nacho Canut que se encargaran de la banda sonora incidental de la película. Así nace la canción, grabada tanto en español como en inglés, ya que la cinta está rodada en este último idioma.  En tanto a la canción, sigue la estructura estrofa - estribillo, con una música bailable, la letra recuerda en sus primeros versos en cuanto a melodía al tema de David Bowie, «Space Oddity».

La película trata acerca de Johnny y Candy, una pareja de ladrones que acaba de hacerse con un suculento botín tras un robo. Pero Johnny es capturado por la policía y encarcelado, así que Candy decide ocultarse en un convento que administra su propia estación de servicio. Los días pasan, y de repente se suceden los acontecimientos. Por una parte, Johnnie ha conseguido eludir la vigilancia de su sádico carcelero y escapa del campo de trabajo. Mientras, un meteorito cayó cerca de la casa de Candy, ya fuera del convento, y un fragmento es ingerido por ella y sus perros. Los animales se convierten en drag queens, mientras que la joven sufre una mutación que hace obtener vida propia a su lengua.

Video musical
El videoclip muestra a Alaska haciendo el playback de la canción y Nacho Canut junto con Luis Prosper, y Carla Morán (colaboradores de Fangoria durante esta etapa) tocando teclados. Esto intercalado con fragmentos de la película.
La imagen de Alaska es un estilo Hindú con vestidos anchos y El tercer ojo colocado en el Chakra.

Incluido en
A continuación se muestran los álbumes y formatos oficiales en los que "La lengua asesina" ha sido incluida.

 1996, CD La lengua asesina - (EDEL)
 1996, Single promocional de 12 pulgadas La lengua asesina - (EDEL)
 1996, Maxisingle La lengua asesina - (EDEL)

Versiones oficiales
A continuación se enlistan las versiones oficiales de la canción:

 Album Version - (4:58)
 Radio Edit / Video Edit - (3:55)
 Extended Versión - (6:34)
 Asesina Version - (6:07)
 Killer Tongue (versión en inglés) - (4:58)

Enlaces externos
 Sitio Web oficial Fangoria
 Carátula del sencillo
 Letra de la canción

Sencillos de Fangoria
Sencillos de 1996
Sencillos de pop
Canciones de España de 1996
Canciones en español

La lengua asesina (canción)


Konvulsion er en medicinsk lidelse, hvor kroppens muskler trækker sig sammen og afslappes hurtigt og gentagne gange, hvilket resulterer i ukontrollerede rystelser i kroppen. Fordi epileptiske anfald ofte er et symptom på konvulsion, bliver begrebet konvulsion nogle gange brugt som synonym for anfald. Men det er ikke alle epileptiske anfald der fører til konvulsioner, og ikke alle konvulsioner skyldes epileptiske anfald. Konvulsioner er også i overensstemmelse med elektrisk chok og forkert dykning med ilt gjort forkert.

Referencer

Neurotrauma

Konvulsion


Gabriela Canudas (Havana, 11 de novembro de 1969) é uma atriz cubano-mexicana. Ela ganhou o prêmio de melhor atriz no Festival de Huelva por sua personagem em A Mulher do Povo, um filme dirigido por Dana Rotberg.

Biografia
Nascida em Havana, Cuba, filha de pai mexicano e mãe cubana; Canudas mudou-se de Veracruz para Xalapa para estudar o ensino médio e depois partiu para os Estados Unidos, onde começou a atuar no teatro. Estudou na Faculdade de Teatro da Universidad Veracruzana, e posteriormente ingressou na Faculdade de Filosofia e Letras da UNAM, para estudar literatura dramática e atuação.

Fez sua estreia no cinema em O Beco dos Milagres, papel que a levou a Hollywood. Teve papéis em novelas como Amor demais e O que é amor. E ganhou destaque internacional ao protagonizar o filme A Mulher do Povo de Dana Rotberg.

Filmografia parcial
2014: Apasionado Pancho Villa ...	Luz Corral
2013: The Bridge	...	Luisa
2012: Canela ... Beatriz
2012: La Cama ...	Ofelia
2011: Al caer la noche ...	Melissa
2010: La loba	...	Claudia Gómez
2010: De la infancia ... Hortensia
2008: El precio de la muerte' ...	Miriam
2007: Entre Caníbales ...	Ana
2007: Equinoccio y la pirámide mágica
2007: La justicia tiene voz'' ...	Gabriela

Ligações externas
Gabriela Canudas no IMDb

Nascidos em 1969
Naturais de Havana
Atores de Cuba
Atores do México
Atrizes premiadas no Festival de Guadalajara
Alunos da Universidad Nacional Autónoma de México

Gabriela Canudas


Karl Schön (* 26. Juli 1923 in Elstra; † 6. Juni 1994 in Koblenz) war ein deutscher Politiker (SPD).

Schön machte die Lehre als Steinmetz und trat nach der Abschlussprüfung an einer Steinmetzfachschule in den Wehrdienst ein. Er wurde 1955 Mitglied der SPD, bei der er Vorsitzender des Unterbezirks Koblenz und Mitglied im Vorstand des Bezirks Rheinland-Hessen-Nassau war. Dort war er auch Vorsitzender der Arbeiterwohlfahrt. 1957 wurde er erstmals in den Bendorfer Stadtrat gewählt, in dem er auch Fraktionsvorsitzender war. 1967 wurde er Bürgermeister der Stadt Bendorf. 1964 wurde er erstmals in den Kreistag gewählt, zunächst im Landkreis Koblenz, später im Landkreis Mayen-Koblenz. Von 1967 bis 1975 war er Mitglied des Landtages von Rheinland-Pfalz. Von 1979 bis 1984 gehörte er dem ersten Europäischen Parlament an.

Ehrungen
 1972: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland
 1984: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Deutschland
Landtagsabgeordneter (Rheinland-Pfalz)
Bürgermeister (Landkreis Mayen-Koblenz)
SPD-Mitglied
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 1994
Mann

Karl Schön (Politiker, 1923)


Weezer – Video Capture Device: Treasures from the Vault 1991–2002 es un DVD de la banda de rock alternativo Weezer. Contiene varias grabaciones de shows en vivo a lo largo de la historia de la banda, desde los comienzos hasta el año 2002. El DVD también tiene todos los videos musicales, desde The Blue Album hasta Maladroit. Además hay grabaciones de los vestuarios, en el escenario, en el estudio y entrevistas.

El DVD debutó en el número 1 del chart Top Music Video de Billboard y hasta octubre de 2005 había vendido 78.968 copias, convirtiéndose de esta forma en DVD de oro.

Referencias

Videoálbumes de Weezer
Videoálbumes de 2002


Brentwood S. Tolan (November 23, 1855 – June 30, 1923) was an American architect. His most notable works include the National Historic Landmark-designated Allen County Courthouse in downtown Fort Wayne, Indiana, the Whitley County Courthouse in Columbia City, Indiana, the La Porte County Courthouse in La Porte, Indiana, as well as the now-demolished Old National Bank Building and Masonic Temple and Opera House in Fort Wayne.

Tolan was born in Delphos, Ohio to Thomas J. and Harriet Skinner Tolan. With little formal art training, he apprenticed under his father, a marble craftsman-turned architect, starting in 1872 at age 17. In 1874, his father moved the family and architectural practice to Fort Wayne, Indiana.

After his father's death in 1883, Tolan continued the family architectural practice in Fort Wayne. He became well known during the Progressive Era in the Great Lakes area of the Midwest for designing municipal and local government buildings, including courthouses and jails. He later moved to Lima, Ohio, where he practiced with the firm DeCurtin, Rawson, and Tolan. He is buried in Delphos.

National Register of Historic Places
T.J. Tolan & Son, Architects
Davis County Courthouse, Bloomfield, Iowa (added May 3, 1974)
Van Wert County Courthouse, Van Wert, Ohio (added July 30, 1974)
Holmes County Sheriff's Residence and Jail, Millersburg, Ohio (added July 25, 1974)
Morrow County Sheriff's Residence and Jail, Mount Gilead, Ohio (added July 25, 1974)
La Grange County Courthouse, Lagrange, Indiana (added July 17, 1980)
First United Methodist Church, Van Wert, Ohio (added 1982)
Noble County Sheriff's Residence and Jail, Albion, Indiana (added December 27, 1982)
Kosciusko County Courthouse, Warsaw, Indiana (added March 1, 1982)
Parke County Courthouse, Rockville, Indiana (added May 27, 1993)
McCulloch-Weatherhogg Double House, Fort Wayne, Indiana (added 2001)
Henry County Courthouse, Cambridge, Illinois (added August 20, 2004)

Brentwood S. Tolan, Architect
Allen County Courthouse, Fort Wayne, Indiana (added May 28, 1976)
LaPorte County Courthouse, LaPorte, Indiana
Whitley County Courthouse, Columbia City, Indiana

Decurtin, Rawson, and Tolan
Argonne Hotel, Lima, Ohio (added October 7, 1982)

National Historic Landmark
Brentwood S. Tolan, Architect
Allen County Courthouse, Fort Wayne, Indiana (added July 31, 2003)

Images

External links
Whitley County Courthouse photo
Allen County Courthouse facts
La Porte County Historical Society site with courthouse pictures
Davis County Courthouse Preservation

1855 births
1923 deaths
Architects from Ohio
Architects from Fort Wayne, Indiana
People from Delphos, Ohio
People from Lima, Ohio
19th-century American architects
20th-century American architects

Brentwood S. Tolan


Dame Hermione Lee () este președinte al Wolfson College, Oxford, și a fost anterior profesoară de literatură engleză la Universitatea din Oxford și la New College. Ea este membră a Academiei Britanice și a Societății Regale de Literatură.

Educația
Născută în Winchester, Hampshire, Lee a crescut la Londra, unde tatăl ei lucra ca medic generalist. A învățat la Liceul Francez Charles de Gaulle, City of London School for Girls și la Queen's College din Londra. Ea a obținut licența în literatură engleză la St Hilda's College, Oxford, în 1968, și un masterat în filologie la St. Cross College, Oxford, în 1970.

Cariera academică
Ea a predat la Colegiul William și Mary din Virginia, la Universitatea din Liverpool (unde a primit în 2002 titlul de doctor honoris causa) și  la Universitatea din York din 1977 până în 1998, unde a făcut parte din Departamentul de limba și literatura engleză și a primit în 2007 titlul de doctor honoris causa. Începând din 1998 a fost profesoară de literatură engleză și prima femeie profesor la New College, Oxford. Ea i-a succedat lui Sir Gareth Roberts și a devenit al șaselea președinte al Wolfson College, Oxford, în 2008, îndeplinind această funcție până la sfârșitul anului universitar 2016/2017. Este membru de onoare pe viață al Rothermere American Institute de la Universitatea din Oxford.

Afilieri profesionale
Ea este membru al Academiei Britanice, membru al Societății Regale de Literatură, membru de onoare al Rothermere American Institute de la Universitatea din Oxford, membru de onoare al St Hilda și St. Cross College, Oxford și membru al Athenaeum Club.

Lee a fost numită Comandor al Ordinului Imperiului Britanic (CBE) în 2003, pentru servicii aduse literaturii și a fost numit Dame Comandor al Ordinului Imperiului Britanic (DBE) în 2013 pentru serviciile aduse învățământului literar.

În Statele Unite ale Americii, ea a fost profesor invitat la Universitatea Yale, la Consiliul pentru Științe Umaniste de la Princeton, la Universitatea Indiana din Bloomington și la Cullman Center for Scholars and Writers de la Biblioteca Publică din New York în 2004-2005. În anul 2003 a devenit membru de onoare din străinătate al Academiei Americane de Arte și Științe.

Scrieri
Hermione Lee a scris mult despre femeile scriitori, literatura americană și ficțiunea modernă. Printre cărțile sale se numără The Novels of Virginia Woolf (1977); un studiu cu privire la romanciera anglo-irlandeză Elizabeth Bowen (1981, revizuit în 1999); o scurtă carte de critică literară, prima publicată în Marea Britanie, referitoare la Philip Roth (1982); o biografie critică a romancierei americane Willa Cather, Willa Cather: A Life Saved Up (1989, republicată într-o ediție revizuită de Virago în 2008); și o biografie majoră a Virginiei Woolf (1996), care a obținut Premiul Rose Mary Crawshay al Academiei Britanice și a fost desemnată de  New York Times Book Review ca una dintre cele mai bune cărți din 1997.

Lee a publicat, de asemenea, o colecție de eseuri privind biografia și autobiografia, Body Parts: Essays on Life-Writing (2005), și o biografie a lui Edith Wharton, publicată cu recenzii mixte în 2007 de către Chatto & Windus și Knopf. Lee a editat și prefațat numeroase ediții și antologii de Kipling, Trollope, Virginia Woolf, Stevie Smith, Elizabeth Bowen, Willa Cather, Eudora Welty și Penelope Fitzgerald. Ea a fost unul dintre coeditorii Oxford Poets Anthologies din 1999 până în 2002.

Hermione Lee este, de asemenea, bine cunoscută pentru recenziile sale literare, cel mai recent în The Guardian și The New York Review of Books și pentru munca ei în mass-media.
Din 1982 până în 1986, ea a prezentat primul program de televiziune dedicat cărților la Channel Four, Book Four, și contribuie în mod regulat la Front Row  și la alte programe radiofonice culturale. Ea a fost președinte al juriului care a decernat Premiul Man Booker pentru ficțiune în anul 2006 și a făcut parte din juriile pentru decernarea multor altor premii literare. Ea a îndeplinit funcția de consultant literar la Arts Council și British Council.

Viața personală
Ea este căsătorită cu profesorul John Barnard, profesor emerit la Universitatea din Leeds.

Premii și distincții
 2003 Comandor al Ordinului Imperiului Britanic (CBE)
 2013 Dame Commander al Ordinului Imperiului Britanic (DBE)
 2013 Premiul Memorial James Tait Black pentru Penelope Fitzgerald: A Life
 2015 Premiul Plutarh pentru Penelope Fitzgerald: A Life

Bibliografie parțială
 The Novels of Virginia Woolf (1977)
 Elizabeth Bowen: An Estimation (1981)
 Philip Roth (1982)
 Willa Cather: Double Lives (1989)
 Virginia Woolf (1996)
 Body Parts (2002)
 Edith Wharton (2007)
 Biography: A Very Short Introduction (2009)
 Penelope Fitzgerald: A Life (2013)

Referințe

Legături externe

Wolfson Presidency
"Queen's birthday honours list 2013: GCB, DBE and CBE", The Guardian, 15 June 2013.

Nașteri în 1948
Dames Commander of the Order of the British Empire
Membri ai British Academy
Fellows of the Royal Society of Literature
Oameni în viață

Hermione Lee


Ein Nichtseminom ist ein bösartiger Hodentumor. Es steht als Sammelbegriffe für alle bösartigen Hodentumore, die keine Seminome sind.

Man unterscheidet beim Nichtseminom unter verschiedenen Gewebearten

 einem Dottersacktumor
 einem Chorionkarzinom
 einem embryonalen Karzinom
 einem undifferenzierten Teratom

oder aus unterschiedlichster Kombination dieser Tumorgewebe.

Behandlung
Zunächst erfolgt eine Orchiektomie, ein relativ einfacher und gefahrloser operativer Eingriff.
Der von Hodenkrebs betroffene Hoden wird freigelegt und über die Leiste komplett entfernt. Diese Operation wird unter Vollnarkose durchgeführt.
Diese ist einer der wichtigsten Maßnahmen nach Feststellung von Hodenkrebs.

Der verbleibende gesunde Hoden übernimmt die Funktion des entfernten Hoden. Dadurch treten langfristige Nebenwirkungen wie Unfruchtbarkeit, Impotenz bzw. Beeinträchtigung des sexuellen Erlebens durch die Orchiektomie nicht auf.

Danach stehen folgende Behandlungsmethoden (abhängig vom Stadium des Tumors) zur Verfügung:

 Wait-and-see-Strategie
 keine weitere Behandlung des Nichtseminoms, Abwarten und engmaschige Kontrollen
 Das Rückfall-Risiko bei einem Nichtseminom ist besonders hoch, wenn bereits Tumorzellen in die Hodengefäße eingedrungen sind, also eine Gefäßinvasion stattgefunden hat. Hier ist von einer Wait-and-see-Strategie abzuraten und empfehlenswert  auf eine der präventiven Maßnahmen zurückzugreifen.
 Präventive Maßnahmen
 Operation (RLA) des Nichtseminom-Patienten: Bei der retroperitoneale Lymphadenektomie (RLA) handelt es sich um eine Operation, bei der die Lymphknoten im hinteren Bauchraum entfernt werden.
 Chemotherapie des Nichtseminom-Patienten: Es erfolgt eine Chemotherapie mit zwei bis drei Medikamenten (Zytostatika) für die Dauer von sechs Wochen. Liegt bereits eine Gefäßinvasion vor, ist die Chemotherapie das sicherste Therapie-Verfahren.
 Sofortige Behandlung des Nichtseminom-Patienten mit einer Chemotherapie bei folgenden Gegebenheiten:
 Es bestehen bereits Lymphknotenmetastasen.
 Es bestehen bereits Absiedlungen in andere Organe

Einzelnachweise

Krankheitsbild in der Urologie
Hoden

Nichtseminom


Evci ist der Familienname folgender Personen:

 Orhan Evci (* 1991), türkischer Fußballspieler

Evci ist die Bezeichnung folgender Orte:

 Evci (Tufanbeyli), Ortschaft im Landkreis der türkischen Provinz Adana

Evci


الجني الأبيض أو سبيذديو إو ديوسبيد (باللغة الفارسية: ديو سپيد) من الشخصيات الشاهنامة وذكر اسمه في الأساطير الإيرانية الدينية والتاريخية. كان سبيذديو جن في مازندران حسب الشاهنامة. ويذكر الملك هوشنغ مقرّبا إلى الرب سائلا أن يؤيد حتى يحطم الجن في مازندران. ولا تزال كلمة جنى(ديوْ) لقبا بين كبراء البلاد.و يظهر من دينكرد أن سبيذديو كان يسكن الكهوف وكان ذو عادات قذرة. فقتل رستم سبيذديو واستخرج كبده. ثم اكتحل الملك كيكاووس بقطرات من دم الكبد فعاد بصره.

انظر أيضا
 هفتخوان

المراجع

أدب فارسي
شخصيات من الشاهنامة
شياطين
تراث شعبي إيراني
كائنات مدنسة
أساطير فارسية

الجني الأبيض


Cyklernes nat er en dansk animationsfilm fra 2006 med instruktion og manuskript af Louise Bruun.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Animationsfilm fra Danmark

Cyklernes nat


Enrique Camarena puede referirse a:

 Enrique Camarena Robles, psiquiatra mexicano.
 Enrique Camarena Salazar, agente de la DEA mexicano.

Enrique Camarena


චමින්ද අතලුවගේ (ඉංග්‍රීසි: Chaminda Athuluwage) යනු  මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියේ සභාපති වරයාය.  තවද ඔහු හිටපු සභාපති ලංකා ලොතරුයි මණ්ඩලය, යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරුවරයකු මෙන්ම ව්‍යාපාරිකයෙකි.

ජීවන සටහන්

චමින්ද අතලුවගේ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කර්මාන්ත හා වානිජ නියමුවන්

 ජාතික ලොතරැයි මණ්‌ඩලයේ 50 වැනි සංවත්සරයට දැවැන්තම ත්‍යාග මුදලක් පිරිනැමන 'මෙගා ෆිෆ්ටි' නමින් නව ලොතරැයිපතක්

 "දිරිය තාරුණ්‍යයට සවියක්" තවත් අදියරක් අරලියගහ මැඳුරේදී

 'Nalanda Old Boys' felicitated

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

චමින්ද අතලුවගේ


Nancy Kelly (født 25. marts 1921, død 2. januar 1995) var en amerikansk model, teater-, tv- og filmskuespiller. Hun var fast medlem af CBS-Radios The March of Time og blev en kvindelig filmstjerne i slutningen af 1930'erne, mens hun stadig var i sine teenageår.

Hun indspillede 36 film mellem 1926 og 1977, herunder som Tyrone Powers elskede i den klassiske Jesse James fra 1939, som også havde Henry Fonda på rollelisten, og hun spillede over for Spencer Tracy i Stanley og Livingstone senere samme år. Hun opnåede sin største succes i en karakterrolle som den selvmorderiske mor i Ondskabens sæd, for hvilken hun vandt en Tony Award for teaterudgaven og en Oscar-nominering for filmatiseringen fra 1955.

Biografi
Kelly var af irsk afstamning og blev født i Lowell, Massachusetts, i en teaterfamilie. Hendes mor var stumfilmskuespilleren Nan Kelly, som underviste hende og styrede hendes karriere. Som barneskuespiller havde Kelly optrådt i 52 film indspillet på østkysten allerede, da hun var i 17 års-alderen. Hendes lillebror var skuespilleren Jack Kelly, mest kendt for at spille sammen med James Garner, henholdsvis Roger Moore fra 1957 til 1962 i tv-serien Maverick.

Som barnemodel var billedet af Nancy Kelly dukket op i så mange forskellige reklamer, fra hun var ni år gammel, at Film Daily skrev: "Nancy er blevet omtalt som 'det mest fotograferede barn i Amerika', først og fremmest på grund af hendes reklameoptræden. "

Kelly arbejdede meget i radio i sine unge år. Hun spillede Dorothy Gale i radioserien Troldmanden fra Oz (1933-34), baseret på Troldmanden fra Oz . Kelly havde den første ungpigerolle i CBS Radios serie The March of Time, hvor hun med en stemmemæssig alsidighed var i stand til at portrættere mandlige roller såvel som kvindelige. Hun spillede også Eleanor Roosevelt.

Som voksen havde hun kvindelige hovedroller i 27 film i 1930'erne og 1940'erne, herunder instruktøren John Fords U-bådspatruljen, komedien He Married His Wife med Joel McCrea, Nybygger-sheriffen med Randolph Scott som Wyatt Earp og Tarzan i ørkenen med Johnny Weissmuller. Kelly vandt efterfølgende to gange Sarah Siddons Award  for sit arbejde på Chicago-teatre samt en Tony Award for sin præstation i Ondskabens sæd, som hun fulgte op i filmatiseringen fra 1956, hvilket resulterede i en nominering til en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle. Hun medvirkede også på tv, herunder med hovedroller i The Storm (1961), episoder af Thriller og The Lonely Hours (1963) samt en episode af Alfred Hitchcock Hour. I 1957 blev hun nomineret til en Primetime Emmy Award for bedste enkeltoptræden af en skuespillerinde for episoden "The Pilot" i serien Studio One.

Ægteskaber
Kelly var gift med skuespilleren Edmond O'Brien 1941-1942, Fred Jackman, Jr., søn af Hollywood-fotograf og filminstruktør Fred Jackman, 1946-1950 og teaterinstruktør Warren Caro (1955-1968). Med Caro fik en datter, Kelly Caro, i 1957.

Død
Kelly døde i sit hjem i Bel Air, Californien den 2. januar 1995 af komplikationer efter diabetes i en alder af 73 år. Hun efterlod sig en datter og tre børnebørn. Hun blev bisat i Westwood Village Memorial Park Cemetery i Los Angeles.

Walk of Fame
For sit bidrag til filmindustrien fik hun en stjerne på Hollywood Walk of Fame på 7021 Hollywood Boulevard 8. februar 1960.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Modeller fra USA
Skuespillere fra Massachusetts
Hollywood Walk of Fame
Amerikanere i 1900-tallet

Nancy Kelly


Gunter Arnold (* 13. März 1951) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter, der sich auf den 400-Meter-Lauf spezialisiert hatte und für die DDR startete.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1974 in Göteborg gewann er Bronze. 1978 kam er bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Prag mit der DDR-Mannschaft in der 4-mal-400-Meter-Staffel auf den vierten Platz.

1976 wurde er DDR-Meister im Freien, 1974 und 1976 DDR-Vizemeister in der Halle.

Gunter Arnold startete für den ASK Potsdam.

Persönliche Bestleistungen

 200 m: 20,97 s, 27. August 1977, Halle
 400 m: 46,01 s, 8. Mai 1976, Dresden

200-Meter-Läufer (DDR)
400-Meter-Läufer (DDR)
4-mal-400-Meter-Staffel-Läufer (DDR)
DDR-Meister (Leichtathletik)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1951
Mann

Gunter Arnold


Artur Bernardes
A Lei Eloy Chaves é o nome popular do decreto Nº 4.682, de 24 de janeiro de 1923, uma lei federal que fez dos ferroviários do setor privado os precursores do direito a um pagamento mensal durante a velhice, é considerada a origem da Previdência Social no Brasil.

O empregado precisava ter no mínimo 50 anos de idade e 30 anos de serviço no setor ferroviário. O valor do pagamento era um pouco inferior à média dos últimos salários recebidos na ativa.

História
O Senado e a Câmara dos Deputados tiveram papel decisivo na matéria. A lei que o presidente Arthur Bernardes assinou em janeiro de 1923 foi proposta pelo deputado federal Eloy Chaves (SP) e aprovada pelas duas Casas do Congresso Nacional.

A lei, porém, não foi bem recebida pelos empresários. Segundo documentos históricos guardados nos Arquivos do Senado e da Câmara, parlamentares denunciaram que vários patrões tentavam burlar a lei para não pagar as aposentadorias na forma prevista. O senador Irineu Machado (DF), que havia trabalhado na Estrada de Ferro Central do Brasil antes de entrar na política, elencou varias irregularidades.

A São Paulo Railway Company avisou que, pelo menos no primeiro momento, só aposentaria os funcionários que completassem 60 anos, 10 a mais do que a idade mínima prevista na lei. O argumento é que a Caixa de aposentadorias (CAP) e pensões ainda não havia acumulado dinheiro suficiente para pagar o grande número de funcionários que já haviam chegado aos 50.

A Leopoldina Railway Company decidiu que a contagem dos 30 anos de serviços prestados começaria apenas no dia em que a norma entrou em vigor.

Para que a lei saísse integralmente do papel, foi preciso que o presidente Arthur Bernardes pressionasse as empresas. As companhias tiveram que ceder porque o serviço ferroviário era uma concessão pública e elas não queriam perder o contrato.

Referências

Legislação de 1923
1923 no Brasil
Previdência social no Brasil

Lei Eloy Chaves


El V Censo Nacional de Población de Costa Rica se efectuó en 1950, aplicado por la Oficina Central de Estadística (hoy llamado Instituto Nacional de Estadística y Censos). La población total del país según el censo de 1950 fue de 800,875 habitantes (una sexta parte de la población actual, según el último censo del año 2011).

Resultados

Referencias

Véase también
 Demografía de Costa Rica
 Instituto Nacional de Estadística y Censos (INEC)

Enlaces externos
 Censo 1950. División Territorial Administrativa de Costa Rica. Documento del Centro Centroamericano de Población (CCP).

1950
Costa Rica
Costa Rica en 1950

Censo costarricense de 1950


Gavril Ivul (n. 25 martie 1619, Caransebeș, Banatul de Lugoj-Caransebeș, Principatul Transilvaniei – d. 18 octombrie 1678, Cașovia, Regatul Ungariei) a fost un călugăr iezuit român, profesor de filosofie și teologie la Viena și Cașovia, care a jucat un rol important în propagarea Contrareformei din secolul al XVII-lea din Ungaria.

Viața
S-a născut în Banatul de Lugoj-Caransebeș, care în aceea epocă făcea parte din Principatul Transilvaniei, ca fiu al unei familii de nobili valahi (români) din Caransebeș. A intrat în rândurile iezuiților în octombrie 1637, la Cașovia. A studiat inițial la Graz, apoi și-a obținut doctoratul în filosofie și teologie la Cașovia și la Viena. Începând din anul 1643 a predat 3 ani matematica, 6 ani filosofia și peste 20 de ani teologia în calitate de profesor ordinarius la universitățile din Viena și Cașovia, iar următorii 12 ani, până la moartea sa a fost numit ca studiorum praefectus (profesor secundar).
Principele Transilvaniei, Gheorghe Rákóczi al II-lea, l-a apreciat în mod deosebit pentru extraordinara lui cultură. Este considerat un urmaș al lui George Buitul, precum și al savanților bănățeni Ștefan Herce, Moise Peștișel, Ștefan Fogarasi și Francisc Fogarasi. A avut un rol important în mișcarea Contrareformei din secolul al XVII-lea. A murit în 18 octombrie 1687 la Cașovia.

Opere
 Propositiones ex universa logica, Viena, 1654;
 Poesis lyricu. Viena, 1655;
 Philosophia, Viena, 1655;
 Philosophia Novella, Cașovia, 1661; Zagreb, 1663;
 Theses et Antitheses Catholicorum & Acatholicorum. De Visibili Christi In Terris Ecclesia. Ex Solo Verb. Dei. Publicae dissertationi propositae... a R. D. Joanne Debrödi, ... Praeside R. P. Gabriel Ivul ... Cașovia, 1667;
 Historica Relatio Colloquii Cassoviensis De Indice Controversiarum Fidei, Praeside R. P. Gabriele Ivul...Respondente...Stephano Renyes Varadiensi...habiti, cum Dn. Elia Lodivero...& M. Isaaco zabanio...Anno 1666 die 25. Junii tota; & 26. usque ad meridiem. Bona tide & conscientia inculpata a Scriptoribus in Actu dispositionis excerpta & in Judicium Lutheran. ac Pontif. A Confessore Veritatis Anno C. 1679. exhibita, Cluj, 1679;
 Lapis Lydius, Cașovia, 1671 (după De Backer și Stoeger această scriere a fost atribuită greșit lui Ivul de K. Szabó).

Memoria
O stradă din Caransebeș îi poartă numele.

Bibliografie
 József Szinnyei: Magyar írók élete és munkái (Viața și opera scriitorilor maghiari).
 Zoványim Jenő: Magyarországi protestáns egyháztörténeti lexikon (Enciclopedia istoriei bisericii protestante din Ungaria)

Nașteri în 1619
Decese în 1687
Oameni din Caransebeș
Iezuiți români
Călugări români

Gavril Ivul


රෙස්ලින්ග් යනු wrestling ය.ලොව පුරාවට රෙස්ලින්ග් සමාගම් බොහෝ මයක් විසිරී ඇත .ඒ අතරින් WWE ආයතනය මුල් තැනක් ගනියි.මීට අමතරව TNA,NJPW ආදී ආයතනද තිබේ.Pro Wrestling ආයතන තුල පැවැත්ම සහ විනෝදය ලබා දීමේ අරමුණින් සිදු කරයි.·ඇමේසින්ග් ඩාර්ක් ඩෙවිල් කේන්

රෙස්ලින්ග්


Peter Howard Gilmore es un artista y escritor estadounidense, administrador de la Iglesia de Satán y autor de "Las Escrituras Satánicas". Fue nombrado Sumo Sacerdote de la Iglesia en 2001 por Magistra Blanche Barton. Dentro de la iglesia, es conocido como el Mago Peter H. Gilmore, Sumo Sacerdote de la Iglesia de Satán.

Como representante de la Iglesia de Satán, Gilmore ha sido entrevistado en numerosos programas de radio y televisión tratando con el tema del satanismo, incluyendo apariciones en The History Channel, BBC, el canal Sci-Fi, "Point of Inquiry", y radio Gilmore, como compositor entrenado, ha colaborado con la banda de death metal "Acheron" en sus lanzamientos anteriores.

Biografía
Gilmore fue criado en el norte del estado de Nueva York. Visitaba la ciudad de Nueva York regularmente a lo largo de su juventud y se mudó a Hell's Kitchen ("La Cocina del Infierno") en Nueva York en 1980.

Gilmore leyó la Biblia satánica a los trece años y, desde entonces ha descrito a la Iglesia de Satán como "la fuerza de motivación filosófica en mi vida".

En 1989, junto con su esposa Peggy Nadramia comienza a publicar una revista Satánica, "La Llama Negra" y sigue publicando los temas esporádicamente. En 2005, escribió una nueva introducción a La Biblia Satánica, de Anton Szandor LaVey y su ensayo sobre Satanismo fue publicado en la Enciclopedia de religión y naturaleza.

Las Escrituras Satánicas
La noche de Walpurgis de 2007 lanzó una edición de tapa dura de Las Escrituras Satánicas, libro que colecciona sus ensayos y otras escrituras. El 13 de octubre de 2007 aparece también una edición en rústica (ISBN 0976403595). El libro incluye rituales que previamente no eran públicos, como los matrimonios y los entierros satánicos.

La noche de Walpurgis de 2012, anunció la producción de una edición en castellano para ser lanzada en Halloween de ese mismo año.

Ensayos
Una gran parte de sus ensayos han sido publicados antes del libro, sin embargo, algunos de estos textos incluidos en el libro son variaciones mejoradas. Algunos, incluido el ensayo publicado en el extracto, tratan con lo que la Iglesia de Satanás considera pseudo-satanistas, y aquellos que niegan afiliarse a la Iglesia, formando sus propios grupos. El Mago Gilmore no es demasiado crítico con los Satanistas legítimos que nunca se unen a esta Iglesia, sin embargo, con desdén denuncia a los cristianos herejes adoradores del diablo que tontamente sacrifican animales y adoran a un dios legendario y anti-teísta.

Otros ensayos tocan en la similitud entre la estética fascista y el satanismo, junto con una multitud de cuestiones políticas que se correlacionan con el punto de vista satánico, como lo demuestra el mismo índice. Estos textos incluyen asuntos como el terrorismo en Estados Unidos o los derechos LGTBI entre otros temas.

Rituales
Muchos de los rituales detallados en el libro anteriormente solo eran conocidos por miembros del sacerdocio en la Iglesia de Satán, como el rito de la boda que se llevó a cabo por el fundador Anton LaVey, junto con los detalles de un funeral satánico, variación del que se realizó para él.

Referencias

 Gilmore, Peter H. "Las Escrituras Satánicas ". Publicación de ¨Scapegoat¨, 2007, pg.xvi

Enlaces externos
Varios de los ensayos de Gilmore en el satanismo y su cultura se pueden encontrar en la página web oficial de su iglesia.
 Las Escrituras Satánicas
 Satanismo: La Religión Temida
 Los pretendientes al trono
 Un mapa para el mal dirigidos
 El mito de la "Comunidad Satánica" y otros delirios virtuales
 "Estado de la Iglesia" de octubre XXXVI AS
 Necronomicon: Algunos hechos acerca de un Ficción
 La familia fundadora: "La moral" contra el matrimonio homosexual
 "A Clockwork Mesías", una revisión de Mel Gibson 's La Pasión de Cristo
 Rebeldes sin causa
 Enciclopedia de la Religión y de la Naturaleza
 Página de Myspace de Las Escrituras satánicos

Entrevistas con Peter H. Gilmore
Abrazar la oscuridad, y entendimiento subculturas Dark Corvis Nocturnum (Dark Moon de Prensa 2005. ISBN 978-0976698401) presenta entrevistas con la Iglesia de Satanás actual Sumo Sacerdote Mago Peter H. Gilmore, y el Paraíso de Magister no como la mayoría, una revista satánicos.

 Satanismo: Una entrevista con la Iglesia de Satanás, el sumo sacerdote Peter Gilmore (5 de noviembre de 2007), Wikinoticias
 Gilmore alto sacerdote en la religión, rumores, y Sammy Davis Jr., [10] (14 de septiembre de 2001), Satanosphere
 Endemoniada Zine
 ¡Ay, Babilonia, el artículo sobre el aburguesamiento de la ciudad de Nueva York por Jim Knipfel en Nueva York Press
 Q & A con Peter H. Gilmore (noviembre de 2005), de J. Bennett en la revista Decibel
 Iglesia de Satanás "Dark Papa" [12] (6 de junio de 2006), entrevista en video con Stroumboulopoulos George en The Hour (la televisión de CBC)
 Especial de Halloween (4:46-08:14) (29 de octubre de 2010), entrevista en video con Stroumboulopoulos George en George Stroumboulopoulos esta noche (la televisión de CBC)
 La ciencia y el satanismo (10 de agosto de 2007), entrevista de audio en el punto de información

Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Personas de Nueva York (estado)
Satanistas
Iglesia de Satán
Satanistas de Estados Unidos

Peter H. Gilmore