Cultura de masă se referă la o formă de cultură legată de societatea contemporană; ea este adesea asociată cu societatea de consum în care o mare parte din relațiile dintre oameni sunt bazate pe sau guvernate de procese economice și în care consumul și dorințele lor devin fenomene de societate. Prin urmare, este vorba de o formă de cultură destinată celor mai numeroși, dar având puternice rațiuni economice. Aceste procese instituționalizează modurile de viață și, la ora actuală, sunt strâns legate de procesul de globalizare.

Privire de ansamblu
Cultura de masă, inerentă unei societăți calificate în același mod,  este o mișcare socială în direcția unor cunoștințe artistice, a unui sistem de educație, a unui mod de viață socială și de gândire, un tip de comportament, și care se traduce printr-un act de consum, precum și codurile de recunoaștere socială. Această mișcare duce la o uniformizare a percepției realității la scară intercomunitară.

Una dintre principalele caracteristici ale acestui fenomen este raționalizarea relațiilor și schimburilor umane în jurul sferei economice. Potrivit lui Alain Corbin, "timpul liber este egalat de timpul comercial, care îl integrează într-o economie preocupată înainte de orice de raționalitate și de productivitate ".

În acest sens, cultura de masă pare să lucreze în favoarea democrației, prin inserarea unor indivizi care par a fi mai împliniți (plăcerea și dimensiunea jubilatorie a consumului cultural) și mai bine informați în spațiile publice în care se negociază în mod continuu legătura colectivă.
Cu toate acestea, această cultură de masă poate la fel de bine să aibă efecte perverse și să  producă o formă de depolitizare. Acest lucru este demonstrat de către lingvistul Raffaelle Simone în cartea sa intitulată "Le Monstre doux" ("Monstrul blând"). Pentru a-și ilustra teza, el se bazează pe exemplul Italiei contemporane, marcată de "berlusconism"; acesta din urmă cuprinde, de fapt, semnificația acestei noi forme de totalitarism blând (soft) în care porunca: "Distrează-te și consumă!" face ca figurii cetățeanului să i se substituie cea a unui consumator narcisist și indiferent față de binele comun. Potrivit autorului, această evoluție confirmă profețiile lui Alexis de Tocqueville, care în secolul XIX a evidențiat potențialele efecte perverse ale masificării induse de apariția democrației liberale.
Influența mass-mediei, iluzia că alegem informațiile accesate și identificarea cu un "fenomen" de grup pot astfel permite indivizilor să se reunească în jurul unor valori democratice comune.

Termenul de "societate de consum" este simplificarea termenului de "societate industrială de consum dirijat" definit de Henri Lefebvre ca starea capitalismului după cel de-Al Doilea Război mondial. Cu toate acestea, premisele acestei ere a consumului de masă au apărut cu mult înainte, în timpul industrializării masive a societăților occidentale.

Istoric

Ziarele de mare tiraj
În Franța, cultura de masă a apărut în jurul lui 1860, în același timp cu debutul perioadei cunoscute ca Epoca de hârtie (Kalifa Dominique).
Această Epocă de hârtie corespunde avântului ziarelor de mare tiraj, dezvoltării lor și principiului concurenței în care sunt înscrise, participând la dezvoltarea companiilor de difuzare a presei.

Dacă aceste ziare au fost în măsură să crească, acest lucru se datorează, în principal, următoarelor cauze:
 Extinderea științei de carte, a alfabetizării împreună cu progrese în termeni de acces la școală pe care l-au cunoscut secolele XIX și XX. Ziarele au câștigat noi cititori și editorii au intrat pe deplin în distribuția de manuale școlare pe scară largă pentru a satisface noile nevoi apărute în urma creșterii numărului de elevi în școli și a duratei studiilor.
 Eliberarea din cămașa de forță administrativă odată cu relaxarea legislației presei, care a fost pusă treptat în aplicare după revoluția din 1789.
 Progresul tehnic în procedeele de tipărire și difuzare: trenul și telegraful au permis informațiilor să circule mai repede și să se distribuie ziare identice pe tot cuprinsul țării.
Acest fenomen a participat la un amplul proces de aculturație și de omogenizare culturală, deoarece tot mai mulți au fost în măsură să acceseze aceleași informații. În plus, această perioadă din secolul XIX, în timpul căreia orașele au crescut considerabil, a scos în evidență necesitatea de a le face mai interesante, mai vii. Trebuiau "acoperite" străzile, festivalurile, târgurile, viața de pe marile bulevarde în care atracțiile au devenit vârful de lance comercial al atractivității orașelor. Acest pas înainte în industria spectacolului a permis apoi să se poată atrage, dincolo de diferențele sociale, cel mai larg public.

Rămân, cu toate acestea, diferențele geografice; exemplul Parisului ne arată la est Bois de Vincennes și bojdeucile de pe malul Marnei pentru muncitori, angajați ... iar la vest Bois de Boulogne pentru înalta burghezie. Apoi centrul afacerilor (Bursa), al politicii, cartierele comerciale cu dezvoltarea de mari magazine. Nici astăzi cele mai importante evenimente din orașe nu atrag în mod necesar publicul periferiei.

În secolele XIX și XX, cultura de masă a evoluat considerabil, mai întâi în Occident, apoi în lumea întreagă, odată cu dezvoltarea presei scrise, a înregistrării sonore, a apariției cinematografiei, a radioului și în sfârșit a televiziunii care au permis populațiilor să acceadă la o cultură foarte bogată în imagini, texte și informații diverse. Odată cu ridicarea nivelului de trai, apare în anii 1960 conceptul  civilizațional al petrecerii timpului liber. Începând cu 1990, difuzarea și comercializarea culturii de masă s-au dezvoltat și mai mult datorită rețelei de Internet și succesului mass-mediei digitale, cum ar fi CD-ul, DVD-ul, tableta, mobilul. Numărul filmelor, al cărților este în creștere în fiecare an.

Difuzarea prin imagini
Putem, de asemenea, să legăm dezvoltarea culturii de masă de folosirea tot mai intensivă a imaginii în mass-media și de diferitele progrese tehnice care au facilitat difuzarea imaginii (fotografia, televiziunea, revistele, Internetul etc.) Potrivit lui Dominique Kalifa, "cultura de masă este o cultură a imaginii ". Presa tot mai ilustrată și posibilitatea editorilor de a ajunge la publicul infantil cu cărți "cu foarte multe poze" au făcut ca populațiile să devină dependente de imagine.

Astăzi,imaginea este larg recuperată de publicitate și de serviciile de marketing ale companiilor care sunt obișnuite să comunice în acest fel.

Fotografiile și ușurința de reproducere a acestora, răsturnând reprezentările sinelui și ale celorlalți și oferind perspective asupra lumii, au îngăduit, astfel, unificarea modurilor de viață, a obiceiurilor, a îmbrăcămintei, alegerea locului asupra căruia putem să ne concentrăm atenția. Fotografiile ne oferă sinteze și reprezentări a ceea ce este realitatea.

Imagini în mișcare: cinematograful
Apariția imaginilor "mobile", adică a sălilor de cinema, a amplificat acest fenomen de cult și de interes colectiv pentru imagine. Acest fenomen de mare amploare care ajunge la mase, adică în care fiecare persoană poate avea acces la informații prin diferite mass-media, este, prin urmare, la originea a ceea ce numim astăzi cultură de masă.

Mass-media au avut succes datorită faptelor "omnibus" adică sunt de interes pentru toată lumea într-un mod care nu atinge nimic important, să concentreze oamenii în jurul acelorași reprezentări a ceea ce este realitatea.

Radiodifuziunea
În 1920, radioul era încă puțin difuzat în cămine, deoarece erau doar 500 000 de aparate de radio. În 1940, la data celebrului apel din 18 iunie al generalului Charles de Gaulle, erau 5,5 milioane de aparate.

Posibilitatea de "a ținti" și de a omogeniza diferitele părți ale publicului este cea care a dus la dezvoltarea publicitatății și, prin urmare, interesul industriașilor în preluarea controlului mijloacelor de diseminare.

Americanizarea : cazul Franței
La ieșirea din al Doilea Război mondial, negociind anularea datoriei franceze față de Statele Unite ale Americii, Leon Blum a trebuit să accepte, în acordurile Blum-Byrnes din mai 1946, ca filmele de la Hollywood să fie proiectate în sălile de cinema din Franța. A urmat o răspândire a stilului de viață american, care a participat la o anumită formă de dezvoltare a culturii de masă a culturii americane. Francezii au început să descopere o cultură care se diluează din belșug în băuturile răcoritoare anglo-saxone.

Dezvoltarea masivă a culturii de masă în Statele Unite ale Americii, și ceea ce a fost numit "americanizarea " lumii în 1930, va face pe mulți intelectuali și sociologi să se aplece asupra influenței culturii de masă asupra modul nostru de viață.

Evoluția în secolul XXI
Apariția internetului a impus reconsiderarea conceptului de cultură de masă. În timp ce o majoritate intelectuală, de obediență marxistă și pe urmele lui Noam Chomsky, o văd ca pe o "fabrica a opiniei" și înainte de toate, exercitarea unei dominații sociale, alții, reflectează asupra fenomenului tehnic ca un întreg, și nu doar asupra mass-mediei, văd în cultura de masă semnul alienării, care afectează întreaga lume, atât clasele dominate, cât și clasele dominante.

O altă cultură, așa-numită populară
Dezvoltarea culturii de masă a integrat rapid mediile muncitorești și rurale. Ei au fost, astfel, treptat luați drept țintă a fenomenelor de industrializare culturală la fel de mult bărbații ca și femeile sau copii.

Acest fenomen a fost posibil datorită alunecării valorilor dinspre clasele superioare spre clasele de jos (popularizarea valorilor burgheze). Industrializarea a permis dezvoltarea și vânzarea de produse mai ieftine pentru a pune la dispoziția fiecăruia bunurilor de consum care erau curente în alte medii: aparatul foto, biblioteca personală cu rafturi simple și din lemn ieftin, cărțile de buzunar ...

Pentru a-și proba puterea modelului economic, crearea de expoziții universale rămâne un exemplu emblematică exemplu de acest fel de "popularizare" a practicilor culturale. Vulgarizând știința, și suscitând curiozitatea privitorului prin manifestații majore în care populația de la orașe și sate este invitată și astfel, s-au putut asocia progresul industrial și progresul social.

Dacă vorbim de cultura populară, este pentru că uneltele folosite sunt utilizabile de către toți, fără deosebire de clasă socială sau de origine geografică. Într-adevăr, cultura de masă se poate face la nivelul unei țări sau al unui continent și apoi, odată cu apariția globalizării idei se răspândesc și devin omogene.

Moliere, Goethe sau Shakespeare (care sunt fiecare simboluri literare naționale) nu permit în mod necesar un schimb internațional și nu pun indivizii pe aceeași scară de valori la nivel internațional. Spre deosebire de Harry Potter, produs de o editură supranațională și tradus în foarte multe limbi.

Potrivit designerului R. Hamilton, cultura populară (adică concepută pentru o audiență de masă) se definește ca un instrument facil care se răspândește pe termen scurt, ieftin, produse în serie, care vizează tinerii, spiritual, sexy, fals, atractiv, și legat de marele business.

Această definiție se poate aplica astfel si poate explica succesul internațional al formațiilor de "muzică pop" care inundă astăzi ecranele televizoarelor noastre, si a căror estetică și conținut artistic sunt destinate a reprezenta o societăți orientată spre consumul de masă.

Luând exemplul unei formații muzicale, o casă de discuri care ar vrea să creeze una de una singură ar trebui să aplice caracteristicile conform definiției lui Hamilton :
 audiență de masă (radio, tv, Internet, discuri si scăderea prețurilor suporturilor acestor instrumente...),
 efemer și uitat repede (efect al modei, al noutății, prin urmare, înlocuit de un altul de îndată ce apar primele semne de slăbiciune comercială),
 ieftin (suporturile, cum ar fi CD sau Internetul costă puțin în producția de masă)
 produse în masă, superficiale (versurile sunt modeste și armoniile sunt simple),
 muzica transmisă de cântăreți tineri, plin de duh, sexy si seducători,
 legat de big business (companiile de înregistrare sunt acum multinaționale).
Această producție culturală permite astfel vizarea multor adolescenți de toate originile sociale.

Sistemul procedează astfel la regizarea generalizată a dorințelor prin intermediul obiectelor " culte ", regizare bazată pe consumul rapid al semnelor și pe schimbarea frecventă a modei.

Politologul Benjamin Barber observă aici nașterea unui culturale mondiale, condusă de corporații globale, și preluată de o avangardă urbană și globalizată. El numește această cultură " vidéologie ", " redusă la statutul de marfă, unde haina face pe om și unde felul cum arăți (lookul) devine ideologie. "

Industrializarea și mizele financiare
Fotografia, cinemaul, radioul și acum Internetul sunt forme de difuzare culturală legate direct de aparate. Combinația de factori tehnici, industriali și artistici pentru producerea de bunuri culturale într-o cantitate mare înseamnă implicarea unor mize financiare semnificative.

Alte surse

Referințe

Articole conexe

Cărți
 Louis Dollot, Culture individuelle et Culture de masse, Paris, 1974 (Que sais-je ?, 1552) (ISBN 2-13-045038-5).
 Richard Hoggart, The uses of literacy : aspects of working-class life, Londres, 1957 (ISBN 0765804212) ; trad. fr. La culture du pauvre : étude sur le style de vie des classes populaires en Angleterre, Paris, 1970 (ISBN 2-7073-0117-5).
 Frédéric Martel, Mainstream, Paris, 2010.
 Christopher Lasch, Culture de masse et culture populaire, Castelnau-Le-Lez, Climats, 2001 (réédition 2011, avec un avant-propos de Jean-Claude Michéa).
 Mélissa Thériault, Le 'vrai' et le reste. Plaidoyer pour les arts populaires, Montréal, Éditions Nota Bene-Varia, 2015. (ISBN 9782896060658)

Legături externe

Cultură de masă
Societate informațională

Cultura de masă


مشروع تبرورة هو مشروع سياحي وبيئي وعقاري في مدينة صفاقس التونسية يهدف إلى تنظيف وتهيئة شواطئ المدينة على طول 6 كم من السواحل تمتد من الميناء إلى مسرح سيدي منصور، وتوفر 400 هكتارا من الأرضي التي ستخصص لبناء منطقة سياحية بطاقة 2600 سرير وأخرى سكنية تتسع لقرابة 22 ألف ساكن.

مواضيع ذات علاقة
 مشاريع كبرى في تونس

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمشروع.

صفاقس
مدن قديمة
مشاريع كبرى في تونس

مشروع تبرورة


Gılgamış (; özgün ), Sümer şehir devleti Uruk'un tarihî kralı, antik Mezopotamya mitolojisinin önemli bir kahramanı ve MÖ 2. binyılın sonlarında Akadca yazılan epik şiir Gılgamış Destanının protagonistidir. Muhtemelen MÖ 2800 ile 2500 arasındaki bir zaman aralığında ülkeyi yönetmiş ve ölümünden sonra tanrısallaştırılmıştır. Ur'un üçüncü hanedanlığı ( MÖ 2112-2004) döneminde Sümer efsanelerinde önemli bir şahsiyet olmuştur. Gılgamış'ın efsanevi kahramanlıkları günümüze kadar gelen beş Sümer şiirinde anlatılmıştır. Bunların tespit edilebilen en eskisi Gılgamış, Enkidu ve Ölüler Diyarı'dır. Bu şiirde Gılgamış, Tanrıça İnanna'nın yardımına gelir ve tanrıçanın huluppu ağacını istila eden yaratıkları defeder. İnanna, Gılgamış'a mikku ve pikku adı verilen iki bilinmeyen nesne verir fakat Gılgamış, bunları kaybeder. Enkidu'nun ölümünden sonra gölgesi, Gılgamış'a Ölüler Diyarı'nın kasvetli koşullarını anlatır. Gılgamış ve Agga şiiri, Gılgamış'ın tâbi olduğu Kral Agga'ya karşı ayaklanmasını anlatır. Diğer Sümer şiirleri Gılgamış'ın dev Huvava ve Gök Boğası (veya Cennetin Boğası) ile ilişkisini anlatırken kötü muhafaza edilmiş olan sonuncu şiir Gılgamış'ın ölümüyle cenazesini anlatır.

Babil'in sonraki zamanlarında bu hikâyeler, bağlantılı bir anlatıya dâhil edilmeye başlanmıştır. Standartlaştırılmış Akadcayla yazılan Gılgamış Destanı, muhtelemen Orta Babil Dönemi'nde ( MÖ 1600-1155) Sîn-lēqi-unninni adına sahip bir yazman tarafından yazılmış ve daha çok eski kaynak malzemelerine bağlı kalmıştır. Destanda Gılgamış, vahşi bir insan olan Enkidu ile arkadaşlık yapan insanüstü güce sahip bir yarı tanrıdır. Birlikte maceraya atılırlar, hem Humbaba'yı (Huvava'nın Doğu Sami dilindeki adı) hem de evlilik teklifini reddeden Gılgamış'a İştar (İnanna'nın Doğu Sami dilindeki adı) tarafından ikiliye saldırması için gönderilen Gök Boğası'nı alt ederler. Tanrıların ceza olarak gönderdiği bir hastalık sonucu Enkidu'nun ölmesiyle Gılgamış, kendi ölümünden korkmaya başlar ve ölümsüzlüğü bulmayı umarak Büyük Tufan'da sağ kalmayı beceren bilge Utnapiştim'i ziyaret eder. Gılgamış önüne çıkan bir dizi testte başarısız olur ve ölümsüzlüğün ulaşamayacağı bir yerde olduğunu fark edip memleketi Uruk'a geri döner.

Çoğu klasik tarihçi Gılgamış Destanının MÖ 8. yüzyılda Grekçe yazılmış iki epik şiir olan Odysseia ile İlyadanın üzerinde önemli ölçüde bir etkiye sahip olduğu konusunda hemfikirdir. Gılgamış'ın doğum hikâyesi, Romalı yazar Aelian'ın yazdığı De Nature Animaliumun MS 2. yüzyıl anekdotunda anlatılır. Aelian, Gılgamış'ın annesinin hamile kalmasını önlemek için büyükbabasınca koruma altında tutulduğunu nakleder. Bunun nedeni de kendisine anlatılan bir kehanette torununun kendisini devireceğinin söylenmesidir. Anne hamile kalır ve muhafızlar çocuğu bir kuleden aşağı atar. Çocuk aşağı düşerken bir kartal tarafından kurtarılır ve bahçıvan tarafından büyütüleceği bir meyve bahçesine sağ salim götürülür. Gılgamış Destanı, 1849'da Asurbanipal Kütüphanesi'nde keşfedilmiştir. 1870'lerin başında çevrilmesinden sonra bazı kısımlarının Tanah ile benzerlik taşımasından ötürü tartışmalara neden olmuştur. Gılgamış 20. yüzyılın ortasına kadar pek tanınmamış fakat sonlarından itibaren modern kültürde gittikçe daha belirgin bir figür haline gelmiştir.gılgamış özel kelime hangi dilde seslendirilsede köken olarak günümüzde kırmanci lehçesi nde boğa manasına gelir.

Etimoloji
Gılgamış adının orijinal çivi yazılı tabletlerdeki hâli  şeklinde olup bu yazıyı okuyan âlimlerce Bilgameš şeklinde Romanize edilmiştir. Yakın Doğu dilleri uzmanı John L. Hayes, adın bilga kısmının "yaşlı adam" meš kısmının ise "genç adam" anlamına geldiğini savunarak Bilgameš'in anlamını "gençleşen yaşlı adam" olarak verir. John A. Halloran ise bilga kısmına "ata", "yaşça büyük" karşılıklarını, meš kısmına "yiğit" karşılığını uygun görerek adın "yiğit ata" anlamına geldiğini savunur.

Çivi yazısıyla  şeklinde yazılan ve Gilgameš şeklinde Latin harflerine aktarılan ad ise Eski Babilce yazılan kehanet metinlerinde /b/ harfinin /g/ harfine dönüşmesi sonucu orijinal adın Babilleşmiş hâlidir.

Gerçek kişiliği

Çoğu tarihçi genellikle, Gılgamış'ın Sümer şehir devleti Uruk'un tarihî kralı olduğu ve muhtemelen Erken Hanedanlar Dönemi ( MÖ 2900-2350) içinde bir zaman aralığında ülkeyi yönettiği konusunda hemfikirdir. Antik Yakın Doğu araştırmacısı Stephanie Dalley, "Gılgamış'ın yaşadığı tarihler kesin olarak verilemese de genel itibarıyla MÖ 2800 ila 2500 arasındaki zaman diliminde yaşadığı kabul edilir." demiştir. Gılgamış'tan bahseden çağdaşı herhangi bir öge henüz keşfedilmemiştir fakat 1955'te bulunan İşbi-Erra ( MÖ 1953-1920) devrinde yazılmış otuz dört satırlık bir tarihyazımı metni olan Tummal Yazıtı, Gılgamış'ın saltanatına ışık tutar. Yazıt, Gılgamış'ın Uruk surlarını inşa etmesini konu edinir. Yazıtın on birinci satırından on beşinciye kadar olan kısmı şöyledir:
İkinci kere Tummal yerle bir oldu
Gılgamış, Enlil Evi'nin Numunburra'sını inşa etti
Gılgamış'ın oğlu Ur-lugal
Tummal'ı rakipsiz yaptı,
Ninlil'i Tummal'a getirdi.
Gılgamış'ın yaşadığı döneme yakın bir tarihte yaşamış olma ihtimali bulunan Kiş Kralı Enmebaragesi de Gılgamış'ı kral olarak anar. Gılgamış ayrıca Sümer kralları listesinde Uruk krallarından biri olarak yer alır. Me-Turan'da bulunan bir destan metninin bazı kısımları, yaşamının sonunda Gılgamış'ın nehir yatağının altına gömüldüğünden bahseder. Uruk halkı, ölü kralı nehir yatağına gömmek amacıyla Uruk'tan geçen Fırat'ın akışını değiştirmiştir.

Tanrılaştırılması ve efsanevi kahramanlıkları

Sümer şiirleri

Daha sonraki Erken Hanedanlar Dönemi'nde Gılgamış'a Sümer'in çeşitli yerlerinde tanrı olarak ibadet edildiği kesindir. MÖ 21. yüzyılda, Uruk Kralı Utu-hengal, Gılgamış'ı koruyucu ilahı olarak kabul etmiştir. Üçüncü Ur Hanedanı ( MÖ 2112-2004) kralları özellikle Gılgamış'a düşkündü ve ona "ilahi kardeş" ve "arkadaş" derlerdi. Ur Kralı Şulgi (MÖ 2029-1982), kendisinin Lugalbanda ile Ninsun'un oğlu ve Gılgamış'ın erkek kardeşi olduğunu açıklamıştır. Yüzyıllar boyunca Gılgamış hakkında kademeli bir hikâye birikimi olmuş olabilir ve bunlardan bazıları Lagaş'ın İkinci Hanedanı hükümdarı Gudea gibi diğer tarihî şahsiyetlerin gerçek hayatlarından kaynaklanır. Kil tabletlere yazılan dualar, Ölüler Diyarı'nın hâkimi olarak Gılgamış'a hitap eder.

Bu dönemde, Gılgamış'a yönelik çok sayıda mit ve efsane gelişmiştir. Gılgamış'ın çeşitli kahramanlıklarını anlatan beş bağımsız Sümer şiiri günümüze kadar gelmiştir. Gılgamış'ın edebiyatta ilk göründüğü yer tespit edilebildiği kadarıyla Gılgamış, Enkidu ve Ölüler Diyarı adlı Sümer şiiridir. Anlatı, Sümerolog Samuel Noah Kramer'e göre Fırat nehri kıyısında yetişen, belki de bir söğüt olan bir huluppu ağacıyla başlar ve ağaç Fırat kıyısında büyür. Tanrıça İnanna, ağacı tamamen büyüdükten sonra taht yapmak amacıyla Uruk'taki bahçesine taşır. Ağaç büyür ve olgunlaşır fakat "cazibe bilmeyen" yılan, Anzû kuşu ile Yahudi folkloründeki Lilith'in Sümerlerdeki öncüsü Lilitu, hepsi ağacın içinde yaşamaya başlar ve böylece İnanna'nın üzüntüden ağlamasına neden olurlar. Bu hikâyede İnanna'nın erkek kardeşi olarak tasvir edilen Gılgamış gelir ve yılanı öldürerek Anzû kuşu ile Lilitunun kaçmasını sağlar. Gılgamış'ın yoldaşları ağacı keser ve ağaçtan bir yatak ve taht oyarak bunları İnanna'ya verir. İnanna ise Gılgamış'ın kahramanlıklarına ödül olarak bir pikku ve mikku (tanımlamaları kesin olmasa da sırasıyla bir davul ve davul tokmağı) yaratarak karşılık verir. Gılgamış, pikku ve mikkuyu kaybedince kimin bunları gidip geri getireceğini sorar. Enkidu, bunları bulmak için Ölüler Diyarı'na iner fakat Ölüler Diyarı'nın katı yasalarına uymayınca sonsuza kadar orada kalması gerekir. Şiirin kalan kısmında Gılgamış'ın Enkidu'nun gölgesine Ölüler Diyarı hakkında sorular sorduğu bir diyalog yer alır.

Gılgamış ve Agga, Gılgamış'ın tâbi olduğu ve şehir devleti Kiş'in kralı olan Agga'ya karşı gerçekleştirdiği başarılı isyanı anlatır. Gılgamış ve Huvava, Uruk'tan elli gönüllünün yardımı ile Gılgamış ve hizmetlisi Enkidu'nun, tanrıların hükümdarı tanrı Enlil tarafından Sedir Ormanı'nın koruyucusu olarak görevlendirilen canavar Huvava'yı nasıl yendiğini anlatır. Huvava "ejderha dişli, aslan simalı, fırtına tufanı gibi uğultulu, ateş ağızlıdır; nefesi ölüm[dür]; kimse onu yakala[ya]maz." Gılgamış ile elli bir yoldaşı, Huvava'nın bölmesine ulaşmak için yedi sedir ağacının içinden geçer ve canavarı orada köşeye sıkıştırır. Gılgamış, Huvava'ya saldırır ve dişlerini söker, Huvava ise Gılgamış ile güneş tanrısı Utu'dan merhamet dilenir fakat kahramanlar yine de onu öldürür. Son kısımda tanrılar Huvava'ya olan şefkatsizliğinden ötürü Enkidu'yu ölüme mahkûm eder.

Gılgamış ve Gök Boğasında Gılgamış ve Enkidu, tanrıça İnanna tarafından kendilerine saldırması için yollanan Gök Boğası'nı öldürür. Bu şiirin olay örgüsü, daha sonraki Akadca Gılgamış Destanındaki ilgili sahneden oldukça farklıdır. Bu Sümer şiirinde daha sonraki Akadca destanda belirtildiğinden farklı olarak İnanna, Gılgamış'tan kendisine eş olmasını istemez. Ayrıca İnanna, babası An'ı Gök Boğası'nı kendisine vermeye zorlarken (sonraki destanda yaşayanları yemesi için ölüleri ayaklandırmakla tehdit etmek yerine) sadece dünyaya ulaşacak bir çığlık atmakla tehdit eder. Kötü muhafaza edildiğinden eksik kısımları bulunan Gılgamış'ın Ölümü olarak bilinen şiirin, okunabildiği kadarıyla vefat eden kişinin Ölüler Diyarı'na gidişini takip eden büyük bir devlet cenazesini tarif ettiği anlaşılmaktadır. Modern araştırmacıların şiirin başlığını yanlış yorumlamış olması ve şiirin aslında Enkidu'nun ölümü hakkında olabileceği ihtimaller arasındadır.

Gılgamış Destanı

Kramer'e göre, "Gılgamış, antik dünyada türünün en iyisi olan bir kahraman fakat şöhret, şeref ve ölümsüzlük için insanın beyhude ama bitmez arayışını simgeleyen trajik figür hâline gelmiştir." Eski Babil Dönemi'nde ( MÖ 1830-1531), Gılgamış'ın efsanevi kahramanlık hikâyeleri bir veya birkaç uzun destanda işlenmiştir. Gılgamış'ın maceralarını anlatan en eksiksiz hikâye olan Gılgamış Destanı, Orta Babil Dönemi'nde ( MÖ 1600-1155) Sîn-lēqi-unninni adında bir yazman tarafından Akadca yazılmıştır. Gılgamış Destanının günümüze gelen en eksiksiz hâli MÖ 7. yüzyıla ait on iki kil tablete yazıya geçirilmiştir ve Asur başkenti Ninova'daki Asurbanipal Kütüphanesi'nde bulunmuştur. Destan, birçok parçasının kayboluşu ya da tahrip edilişiyle bölük pörçük hâlde günümüze kadar ulaşmıştır. Bazı araştırmacılar ve çevirmenler, destanın eksik kısımlarını önceki Sümer şiirlerinden veya Yakın Doğu'nun diğer bölgelerinde bulunan Gılgamış Destanının farklı versiyonlarından aldıkları malzemelerle tamamlamayı seçmişlerdir.

Gılgamış, destanda "üçte ikisi tanrısal, üçte biri ölümlü" olarak tanıtılır. Gılgamış, şiirin başlangıcında acımasız, baskıcı bir hükümdar olarak tanımlanır. Bu ya genellikle tüm tebaasını zorla çalıştırdığı ya da cinsel açıdan tüm tebaasına baskı yaptığı şeklinde yorumlanır. Gılgamış'ın zulmüne ceza olarak tanrı Anu, vahşi insan Enkidu'yu yaratır. Enkidu, Şamhat adındaki bir fahişe tarafından evcilleştirildikten sonra Gılgamış ile yüzleşmek için Uruk'a gider. İkinci tablette ikisi güreşir ve Gılgamış kazanan taraf olsa da rakibinin gücü ve dayanıklılığından o kadar etkilenir ki ikili yakın arkadaş olur. Daha erken Sümerce metinlerde Enkidu, Gılgamış'ın hizmetlisidir fakat Gılgamış Destanında ikili eşit konumda olan arkadaştır.

III'ten IV'e kadar olan tabletlerde Gılgamış ve Enkidu, Humbaba (Huvava'nın Akadca ismi) tarafından korunan Sedir Ormanı'na gider. Kahramanlar yedi dağdan geçerek Sedir Ormanı'na varırlar ve ağaçları kesmeye başlarlar. Humbaba ile yüzleştiğinde Gılgamış panikler ve Şamaş'a (Utu'nun Doğu Sami ismi) dua eder. Bunun sonucu çıkan sekiz fırtına Humbaba'nın gözüne vurunca gözleri kör olur. Humbaba merhamet için yalvarır ancak kahramanlar her şeye rağmen Humbaba'nın başını keser. VI. tablet, Gılgamış'ın Uruk'a dönmesiyle başlar. Buradayken İştar (İnanna'nın Akadca ismi), Gılgamış'ın yanına gelir ve ondan eşi olmasını ister. Gılgamış, İştar'ın eski sevgililerine kötü davrandığı konusunda ısrar ederek onu reddeder. İntikam arayışına giren İştar, babası Anu'ya gider ve ondan Gılgamış'a saldırtmak için kendisine Gök Boğası'nı vermesini ister. Gılgamış ve Enkidu boğayı öldürür ve kalbini Şamaş'a sunar. Gılgamış ve Enkidu dinlenirken İştar, Uruk'un surlarında dikilir ve Gılgamış'ı lanetler. Enkidu, boğanın sağ uyluğunu yırtıp İştar'ın yüzüne atarak "Elime geçirseydim seni de bu hâle getirirdim ve bağırsaklarını koluna takardım." der. İştar "fahişeleri, odalıkları ve orospuları" bir araya çağırırak onlardan Gök Boğası için yas tutmalarını emreder. Bu arada Gılgamış, Gök Boğası'nı alt etmeleri şerefine bir kutlama düzenler.

VII. tablet, Enkidu'nun Anu, Ea ve Şamaş'ı gördüğü bir rüyayı anlatmasıyla başlar. Bu üç tanrı, Gök Boğası'nı öldürdükleri için ceza olarak Gılgamış ya da Enkidu'dan birinin ölmesi gerektiğini belirtir. Enkidu'yu seçerler ve kısa bir süre sonra Enkidu hastalanır, Ölüler Diyarı'yla ilgili bir rüya gördükten sonra da ölür. VIII. tablet, arkadaşının ölümü üzerine Gılgamış'ın avutulamaz üzüntüsünü tarif eder ve Enkidu'nun cenazesinin detaylarını açıklar. IX. tabletten XI. tablete kadar, ölümlü olmasından ötürü kederlenen ve üzülen Gılgamış'ın çok uzaklara gitmesi ve Büyük Tufan'ın tek kurtulanı olan ve tanrılar tarafından ölümsüzlükle ödüllendirilen Utnapiştim'in evini bulmak için pek çok engelin üstesinden gelmesi anlatılır.

Utnapiştim'e yolculuk, muhtemelen büyük bağımsız maceralar olarak ortaya çıkan bir dizi mücadeleyi içerir fakat Joseph Eddy Fontenrose tarafından "oldukça zararsız olaylar" denilen şeyler yaşarlar. İlk olarak Gılgamış, dağ geçidinde aslanlarla karşılaşır ve onları öldürür. Maşu dağına ulaştığında Gılgamış bir akrep adam ve karısıyla karşılaşır. Vücutları korkunç bir ışıltı ile parlar fakat Gılgamış amacını onlara söyleyince geçmesine izin verirler. Gılgamış on iki gün boyunca karanlıkta dolaşır ve sonunda ışığa kavuşur. Deniz kenarında güzel bir bahçe görür ve burada, kutsal Sâkiye Siduri ile karşılaşır. İlkin Gılgamış'ın bahçeye girmesini engeller fakat daha sonra ölümü kaçınılmaz olarak kabul etmesi ve suların ötesine yolculuk etmemesi için ikna etmeye çalışır. Gılgamış bunu yapmayı reddettiğinde Siduri, onu tanrıların kayıkçısı Urşanabi'ye yönlendirir; Urşanabi, kayığıyla Gılgamış'ı Utnapiştim'in vatanına götürür. Gılgamış en sonunda Utnapiştim'in evine vardığında Utnapiştim kendisine ölümsüz olmak istiyorsa uykuyu yenmesi gerektiğini söyler. Gılgamış, bunu yapmayı beceremez ve uyanmadan yedi gün uyuya kalır.

Sonrasında Utnapiştim ona, ölümsüzlüğü elde edemese bile gençleştirme gücü olan bir ot kullanarak gençliğini geri getirebileceğini söyler. Gılgamış otu alır, yüzerken kıyıda bırakır fakat bir yılan otu çalar; bu da destana göre yılanların deri değiştirme sebebini açıklar. Bu kaybın umutsuzluğuyla Gılgamış, Uruk'a geri döner ve kayıkçı Urşanabi'ye kendi şehrini gösterir. Bu noktadan sonra destanın tutarlı anlatısı sona erer. XII. tablet, Gılgamış, Enkidu ve Ölüler Diyarı adlı Sümer şiirine karşılık gelen bir ektir ve pikku ve mikkunun kaybını anlatır. Bu anlatı içindeki çok sayıda unsur, destanın önceki bölümleriyle olan mantıksal bağ eksikliğini ortaya koymaktadır. Enkidu daha önce VII. tablette ölmüş olmasına rağmen XII. tabletin başında yaşar ve VI. tablette Gılgamış ile İştar'ın aralarındaki şiddetli rekabet olmasına rağmen XII. tablette Gılgamış, İştar'a kibar davranır. Ayrıca, destanın bölümlerinin çoğuyla ilgili Sümerli öncüllerinin serbest uyarlamaları olsa da XII. tablet, kelimenin tam anlamıyla Gılgamış, Enkidu ve Ölüler Diyarının son kısmının birebir çevirisidir. Bu nedenlerden dolayı araştırmacılar, bu anlatının destanın çoğunluğuna uymadığından muhtemelen destanın son kısmına eklendiği görüşüne varmışlardır. Burada Gılgamış, kaybolan eşyaları kurtarmayı vadeden Enkidu'nun hayaletini görür ve Enkidu, arkadaşına Ölüler Diyarı'nın berbat durumunu anlatır.

Mezopotamya sanatında
Her ne kadar Gılgamış hakkındaki hikâyeler antik Mezopotamya'da oldukça popüler olsa da antik sanattaki özgün temsilleri son derece azdır. Popüler çalışmalar genellikle Gılgamış'ın temsilî olarak dört veya altı bukleye sahip uzun saçlı bir kahramanın tasvirlerini içerir ancak bu tanımlamanın yanlış olduğu bilinmektedir. Bununla birlikte, Gılgamış'ın birkaç gerçek antik Mezopotamya temsili mevcuttur. Bu temsiller çoğunlukla kil plaklarda ve silindir mühürlerde bulunur. Bir figürün Gılgamış olup olmadığını tespit etmek için söz konusu sanat eserinin Gılgamış Destanından bir sahneyi gösterip göstermediğine bakılmaktadır. Gılgamış temsillerinin bir serisi, iki kahramanın demonik bir dev (kesinlikle Humbaba) ile savaştığı sahnelere dayanır. Bir başka seri de benzer bir çiftin dev, kanatlı bir boğa (kesinlikle Gök Boğası) ile mücadelesini gösteren sahnelere dayanır.

Sonraki etkisi

Antik dönem

Gılgamış Destanı, MÖ 8. yüzyılda Grekçe yazılmış iki destansı şiir İlyada ile Odysseia üzerinde önemli ölçüde etkiye sahiptir. Klasikler üzerine uzman olan Amerikalı araştırmacı Barry B. Powell'a göre erken Grekler muhtemelen Eski Yakın Doğu medeniyetlerine olan geniş bağlantıları sayesinde Mezopotamya sözlü geleneklerine maruz kalıyordu ve bu maruz kalma, Gılgamış Destanı ile Homeros'un destanları arasında benzerlikler oluşmasıyla sonuçlanmıştır. Alman klasikçi Walter Burkert, Gılgamış'ın İştar'ın sırnaşmalarını reddetmesini ve İştar'ın önce annesi Antu'ya bu durumdan yakınmasını ve ardından babası Anu'dan azar işitmesini içeren Gılgamış Destanının VI. tableti ile İlyadanın V. kitabı arasında doğrudan bağ kurmuştur. Bu sahnede, İştar'ın Yunan uyarlaması olan Afrodit, kahraman Diomidis tarafından yaralanır ve annesi Dioni'ye ağladığı ve babası Zeus'tan hafifçe azar işittiği Olimpos Dağı'na kaçar.

Powell, Odysseia destanın açılış satırlarının Gılgamış Destanının açılış satırlarını yansıttığını belirtmiştir. Odysseia destanın öyküsü de aynı şekilde Gılgamış Destanıyla çok sayıda benzerlik taşımaktadır. Hem Gılgamış hem de Odisseas, erkekleri hayvana dönüştürebilen bir kadınla karşılaşır: İştar (Gılgamış) ve Kirke (Odisseas). Odysseia destanında Odisseas'in Polifimos adında dev bir kiklopu kör edişi Gılgamış'ın Gılgamış Destanında Humbaba'yı katletmesiyle örtüşmektedir. İki kahraman da Ölüler Diyarı'nı ziyaret eder ve çekici bir kadının huzurunda (Gılgamış için Siduri, Odisseas için Kalipso) uhrevi cenneti yaşarken kendilerini mutsuz hisseder. Son olarak iki kahraman da ölümsüz olma fırsatı ele geçirir fakat bu fırsatı elden kaçırırlar: Gılgamış otu elinden kaybeder, Odisseas ise Kalipso'nun adasından ayrılır.

Devlerin Kitabı ( MÖ 100) olarak bilinen Kumran parşömen tomarında Gılgamış ve Humbaba isimleri tufandan önceki döneme ait devlerden ikisi olarak geçmektedir ve bu devler (ünsüz biçiminde) glgmš ve bbywbbyš olarak gösterilmiştir. Bu aynı metin daha sonra Orta Doğu'da Maniheizm mezhepleri tarafından kullanılmıştır ve Arapça Gilgamiş/Jiljamiş formu, Mısırlı mutasavvıf Süyûtî'ye ( 1500) göre bir demonun adı olarak günümüze gelmiştir.

Gılgamış'ın doğumu, mevcut herhangi bir Sümerce veya Akadca metinde kayda geçmemiştir fakat Romalı hatip Aelian tarafından MS 200 yıllarında Yunanca yazılmış kişisel bir kitap olan De Nature Animalium (Hayvanların Doğası Üzerine) eserinde bir başka versiyonu yer almıştır. Aelian'ın hikâyesine göre, bir kâhin Babil Kralı Seuechoros'a torunu Gilgamos'un onu devireceğini söyler. Bunu önlemek için Seuechoros, tek kızını Babil şehri Akropolis'te yakın koruma altında tutar fakat kız yine de hamile kalır. Kralın gazabından korkan muhafızlar bebeği yüksek bir kulenin tepesinden fırlatır. Bir kartal oğlan düşerken onu havada yakalar ve bir meyve bahçesine bırakır. Meyve bahçesinin bekçisi çocuğu bulur ve ona Gilgamos () adını verir. Sonunda Gilgamos, Babil'e döner ve büyükbabasını devirerek kendini kral ilan eder. Aelian'ın anlattığı doğum öyküsü Sargon, Musa ve II. Kiros gibi diğer Yakın Doğu doğum efsaneleriyle aynı geleneğe sahiptir. Süryanice yazan Thedoros Bar Konai ( MÖ 600), Gligmos, Gmigmos veya Gamigos adında bir kraldan bahseder.

Modern zamanda yeniden keşfi

Gılgamış Destanının Akadca metni, ilk kez 1849'da İngiliz arkeolog Austen Henry Layard tarafından Ninova'daki Asurbanipal Kütüphanesi'nde bulunmuştur. Layard, o zamanlar dünyanın en eski metinlerini içerdiğine inanılan Eski Ahit'te açıklanan olayların tarihçesini doğrulamak için kanıtlar arıyordu. Başlattığı kazılar bunun yerine çok daha eski Mezopotamya metinlerinin varlığını ortaya koydu ve Eski Ahit'teki hikâyelerin çoğunun aslında antik Yakın Doğu'da söylenen daha önceki mitlerden kaynaklanabileceğini gösterdi. Gılgamış Destanının ilk modern çevirisi 1870'lerin başlarında İngiliz Müzesinde araştırmacı olan George Smith tarafından yapıldı ve Smith, 1880'de XI. tabletteki tufan hikâyesini The Chaldean Account of Genesis adı altında yayımladı. Bu eserde Gılgamış'ın adı İzdubar olarak yanlış okunmuştur.

Keşfinin ilk zamanlarında Gılgamış Destanına gösterilen ilgi yalnızca XI. tablette anlatılan tufan hikâyesi nedeniyleydi. Tufan hikâyesi, halkın dikkatini oldukça çekerek akademik tartışmalara yol açarken destanın geri kalanı genellikle görmezden gelindi. Gılgamış Destanına olan ilgi 19. yüzyılın sonu, 20. yüzyılın başında Almanca konuşan ülkelerde meydana geldi ve Babil ve İncil (Almanca Babel ve Bibel kelimeleri arasındaki benzerlik nedeniyle) arasındaki ilişkiye dair tartışmalar yaşandı. Ocak 1902'de Alman Asurolog Friedrich Delitzsch, Kayser II. Wilhelm'in de desteğiyle Sing-Akademie zu Berlin'de bir konferans verdi ve Tekvin'deki tufan hikâyesinin direkt olarak Gılgamış Destanından kopyalandığını savundu. Delitzsch'in konuşması o kadar tartışıldı ki Eylül 1903'e kadar yaptığı konferansa cevap olarak gazete ve dergilerden 1.350 kısa makale toplamayı başardı. Bunlardan üç yüzü uzun, yirmi sekizi broşür hâlindeydi ve ayrıca bunun yanı sıra Hammurabi Kanunları ile Tevrat'taki Musa Kanunu arasındaki ilişki hakkında bir başka konferans daha verdi. Bu makaleler büyük çoğunlukla Delitzsch'i eleştiriyordu. Kayser kendini Delitzsch'ten ve radikal görüşlerinden uzaklaştırmış, 1904 sonbaharında Delitzsch üçüncü konferansını Berlin'de değil Köln ve Frankfurt'ta vermek zorunda kalmıştır. Gılgamış Destanı ve Tanah arasında olduğu varsayılan ilişki Delitzsch'in 1920-21 tarihli Die große Täuschung (Büyük Aldatma) kitabındaki tartışmasının büyük kısmını işgal etmiştir. Kitaba göre Tanah, Babil tesiriyle telafi edilemez bir biçimde "bozulmuştu" ve Hristiyanlar sadece Eski Ahit'i tamamen ortadan kaldırarak gerçeğe, Yeni Ahit'in Aryan mesajına inanabilirdi.

İlk modern yorumlar

Gılgamış Destanının ilk modern edebiyat uyarlaması Amerikalı avukat ve iş insanı Leonidas Le Cenci Hamilton tarafından 1884'te Ishtar and Izdubar (lit. İştar ve İzdubar) adıyla yayımlanmıştır. Hamilton, iptidai derecede Akadca bilgisine sahipti ve bu dili, Archibald Sayce'ın 1872 tarihli Assyrian Grammar for Comparative Purposes (lit. Karşılaştırmalı Amaçlar İçin Asurca Dilbilgisi) eserinden öğrenmişti. Hamilton'un kitabı büyük ölçüde Smith'in Gılgamış Destanı çevirisine dayanıyordu fakat aynı zamanda destanda büyük değişiklikler de yapmıştı. Örneğin, Hamilton ünlü tufan hikâyesini kitaba eklememiş ve bunun yerine İştar ile Gılgamış arasındaki romantik ilişkiyi merkeze almıştır. Ishtar and Izdubar, kabaca 3 bin dize olan özgün Gılgamış Destanının kabaca kırk sekizlik kıta halinde 6 bin kafiyeli çift beyit halinde genişletilmişidir. Edward FitzGerald'ın Ömer Hayyam'ın Rubaiyatı ile Edwin Arnold'un The Light of Asia (lit. Asya'nın Işığı) eserlerinden önemli ölçüde etkilenen Hamilton'ın karakterleri, eski Babillilerden daha çok 19. yüzyıl Türkleri gibi giydirilip kuşatılmıştır. Hamilton ayrıca özgün destandaki "acımasız gerçeklik" ile "ironik trajedi" tonunu, "aşk ve uyumun tatlı gerginlikleri"yle dolu "keyifli [bir] iyimserlik" ile değiştirmişti.

1904 tarihli Das Alte Testament im Lichte des alten Orients kitabında Alman Asurolog Alfred Jeremias, Gılgamış ile Tekvin'deki Nemrud'u kıyaslamış ve Gılgamış'ın gücünün Hâkimler Kitabı'ndaki Samson'da olduğu gibi saçlarından gelmesi gerektiğini ve Gılgamış'ın Yunan mitolojisindeki Herakles'te olduğu gibi "12 Görevi" yerine getirmesi gerektiğini savunmuştur. 1906 tarihli Gilgamesch-Epos in der Weltliteratur kitabında doğubilimci Peter Jensen, Gılgamış Destanının Eski Ahit'teki neredeyse tüm hikâyelerin arkasındaki kaynak olduğunu ilan etmiş ve Musa'nın "Babil destanının başlarında Erech sakinlerinin yüzleştiği tamamen aynı durumdan kurtaran Hicret'in Gılgamış'ı" olduğunu savunmuştur. Daha sonra İbrahim, İshak, Samson, Davud ve diğer çeşitli İncil'le ilgili figürlerin Gılgamış'ın tam kopyalarından başka bir şey olmadığını iddia etmeye devam etmiştir. Son olarak "İsa'nın bile İsraillilerin Gılgamışlarından başka bir şey olmadığını ve İbrahim'e, Musa'ya ve destandaki sayısız diğer şahıslara yardımcı olmaktan başka bir şey olmadığını" ilan etmiştir. Bu ideoloji, Panbabilliler olarak bilinmiş ve neredeyse hemen hemen ana akım araştırmacılar tarafından reddedilmiştir. Panbabilizme yönelik en güçlü eleştiri Religionsgeschichtliche Schule ile ilişkili olanlardı. Hermann Gunkel, Jensen'in Gılgamış ile İncil'deki şahsiyetler arasındaki iddia ettiği paralelliklerinin çoğunu temelsiz bir sansasyonalizm olarak reddetmiştir. Jensen ve onun gibi diğer Asurologlar'ın, Eski Ahit'in karmaşıklığını anlayamadığı ve "göze çarpan hatalar ve dikkat çekici sapmalar" ile araştırmacıların kafasını karıştırdıklarını sonucuna varmışlardır.

İngilizce konuşulan ülkelerde geçerli bilimsel yorum ilk olarak 21. yüzyılın başlarında I. Baronet Sir Henry Rawlinson tarafından ileri sürüldü ve bu yorumda, yaptıkları güneşin hareketlerini temsil eden Gılgamış'ın bir "güneş kahramanı" olduğunu ve destanın 12 tabletinin Babil zodyakının on iki burcunu temsil ettiğini dile getirmiştir. James George Frazer ve Paul Ehrenreich'in teorilerine dayanan Alman psikolog Sigmund Freud, Gılgamış ve Eabani'yi (Enkidu için daha önceki yanlış okunuş) sırasıyla "insan" ve "ilkel duyarlılık" olarak nitelendirmiştir. İkiliyi dünya mitolojisindeki diğer kardeş figürlerle kıyaslamış ve "Biri her zaman diğerinden daha zayıftır ve daha erken ölür. Gılgamışta, eşit olmayan bir çift kardeşin bu eski çağ motifleri, bir erkekle libidosu arasındaki ilişkiyi temsil etmeye hizmet eder." diye görüşünü belirtmiştir. Ayrıca Enkidu'yu doğumdan kısa bir süre sonra ölen "zayıf ikiz" olan plasentanın temsili olarak görmüştür. Freud'un arkadaşı ve öğrencisi Carl Gustav Jung, Gılgamış'ı sık sık ilk çalışması Symbole der Wandlungda tartışmıştır. Örneğin, İştar'ın Gılgamış'a karşı duyduğu cinsel çekimi annenin oğluna duyduğu ensest arzusunun bir örneği olarak, Humbaba'yı Gılgamış'ın üstesinden gelmesi gereken baskıcı bir baba figürüne örnek olarak, Gılgamış'ın kendisini bilinç dışı bağımlılığını unutan ve onu temsil eden "tanrılar" tarafından cezalandırılan bir erkeğe örnek olarak göstermiştir.

Modern zamandaki kültürel önemi

Eskiden sadece birkaç araştırmacı tarafından bilinen belirsiz bir figür olan Gılgamış, II. Dünya Savaşı'nı izleyen yıllarda giderek daha popüler hâle geldi. Gılgamış Destanının varoluşsal konuları savaştan sonraki yıllarda özellikle Alman yazarlara çekici gelmesini sağlamıştır. Alman romancı Hermann Kasack, 1947 tarihli varoluşçu romanı Die Stadt hinter dem Stromda destanı bir metafor olarak Almanya'daki II. Dünya Savaşı sonrası yıkım için kullanmış ve bombalanan Hamburg kentini Enkidu'nun rüyasında gördüğü korkutucu Ölüler Diyarı'na benzetmiştir. Hans Henny Jahnn'ın magnum opusu Fluss ohne Ufer (lit. Kıyısız Nehir) adlı üçlemenin ikincisi, Gılgamış ile Enkidu'yu yansıtarak bir arkadaşıyla yirmi yıl süren homoerotik bir ilişkiye sahip olan ve başyapıtı Gılgamış hakkında bir senfoniye dönüşen bir bestekâra odaklanmaktadır.

Douglas Geoffrey Bridson tarafından 1953'te yayımlanan bir radyo oyunu olan The Gilgamesh Quest, destanın İngiltere'de popülerleşmesine yardımcı olmuştur. Amerika Birleşik Devletlerinde Charles Olson şiir ve denemelerindeki destanı övmüş ve Gregory Corso, modern ahlaki yozlaşma olarak gördüklerini iyileştirebilecek eski erdemleri içerdiğine inanmıştır. Guido Bachmann tarafından 1966'da yazılan postfigüratif roman Gilgamesch, Alman "queer edebiyatı" klasiği haline gelmiş ve Gılgamış ile Enkidu'yu eşcinsel aşıklar olarak resmettiği on yıllarca süren uluslararası bir edebî eğilim oluşturmuştur. Bu eğilim o kadar popüler oldu ki Gılgamış Destanının kendisi bu türün ana eserlerinden biri olan Gay Edebiyatının Columbia Antolojisine dahil edilmiştir. 1970'lerde ve 1980'lerde feminist edebiyat eleştirmenleri, Gılgamış Destanını tüm insanlığın gerçek anaerkillikten modern ataerkilliğe geçişinde bir kanıt olarak incelemişlerdir. Avrupa'da Yeşil Hareket genişledikçe Gılgamış'ın hikâyesi Enkidu'nun ölümünün insanın doğadan ayrılmasını sembolize etmesi bakımından çevreci bir bakışla görülmeye başlanmıştır.

Modern edebiyat araştırmacısı Theodore Ziolkowski, "mitin, edebiyatın ve tarihin diğer pek çok şahsiyetinden farklı olarak Gılgamış'ın kendisini, genellikle başlangıçta tanındığı epik bağlamdan bağımsız olarak özerk bir varlık olarak ya da sadece bir isim olarak tanımladığını" belirtmiştir. Gılgamış Destanı birçok dünya diline çevrilmiş ve Amerikan dünya edebiyatı derslerinin temelini oluşturmuştur. "Gılgamış Grubu" adlı bir Amerikan avangart tiyatro topluluğu ile Joan London'ın Gılgamış romanı dâhil birçok çağdaş yazar ve roman yazarı destandan ilham almıştır. Philip Roth'un The Great American Novel (1973) eserinde "Patriot League" adlı 1930'ların kurgusal bir beyzbol takımının yıldız atıcısı olan "Gıl Gamış" adında bir karakter yer alır. 2000'de Süryani heykeltıraş Lewis Batros, Avustralya'daki Sidney Üniversitesinde sergilenmek üzere Gılgamış'ın modern bir heykelini yapmıştır.

20. yüzyılın sonlarından itibaren Gılgamış Destanı Irak'ta tekrar okunmaya başlanmıştır. Irak'ın eski cumhurbaşkanı Saddam Hüseyin yaşamı boyunca Gılgamış'a hayran kalmıştır. Hüseyin'in ilk romanı olan Zabibah ve Kral (2000), Gılgamış Destanı ve Binbir Gece unsurlarını harmanlayan antik Asur'da geçen Körfez Savaşı için bir alegoridir. Romanın başındaki kral, Gılgamış gibi gücünü kötüye kullanan ve halkına baskı yapan acımasız bir tirandır fakat Zabibah adındaki sıradan bir kadının yardımı ile daha adil bir yönetici haline gelir. Şubat 2003'te ABD, Hüseyin'e istifa etmesi için baskı yaptığında Hüseyin kendisini epik kahramanla karşılaştırarak bir grup generale konuşma yapmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

  Glossary, Appendices, Appendix (Chapter XII=Tablet XII).

|-

MÖ 26. yüzyıl liderleri
Ölüm tanrıları
Zülkarneyn
Gılgamış Destanı
İnsanüstü güce sahip kurgusal karakterler
LGBT mitoloji temaları
Mezopotamya tanrıları
Sümer kralları
Mitolojik tecavüzcüler
Sümer destan kahramanları
Nemrud
Edebiyat karakterleri
İlahlaştırılan kişiler

Gılgamış


Franz Fasching () a fost un călugăr iezuit, profesor la Colegiul Iezuit din Cluj.

Viața
În anul 1702 a intrat în ordinul iezuit. A studiat la universitățile din Trnava (Universitas Tyrnaviensis) și Cașovia (Universitas Cassoviensis). A devenit doctor în filozofie în 1712  și a fost profesor de filosofie și teologie la Cluj până în anul 1725. Ulterior, Fasching a fost superiorul mănăstirilor iezuite din Satu Mare și Győr, respectiv duhovnicul seminarului teologic din Eger.

La Colegiul Iezuit din Cluj i-a fost profesor lui Inocențiu Micu-Klein. Fasching a fost adeptul romanității românilor, idee pe care a dezvoltat-o în scrierile sale legate de istoria Transilvaniei.

Scrieri
 Allegoria Sacra in Daphnide Deum Hominem continuata metaphora exhibens. Tyrnaviae, 1712.
 Mausolaeum honoris Sociis Jesu caeterisque animarum zelotibus nuperime per Hungariam 200. Tyrnaviae, 1713.
 Dacia vetus ex probatis Scriptoribus deprompta, antiquitatis Cultoribus oblata. Claudiopoli [Cluj], 1725.
 Soliloquia sacra ad curandam aeternae salutis incuriam accomodata..., Posonii [Pojon], 1729.
 Dacia Siculica seu Descriptio pestis Transylvaniae, quam Siculi incolent. Claudiopoli, 1731.
 Motiva quinquaginta ad praeeligendam Catholicam Religionem primae omnium mortalium utilitati, Catholicis, ut in fidem firmentur, Acatholicis, ut ab errore revocentur. Claudiopoli [Cluj], 1739.
 Dacia nova ex probatis Scriptoribus deprompta. Claudiopoli [Cluj], 1743–44.

Note

Nașteri în 1686
Decese în 1747
Oameni din Trnava
Germani din Slovacia
Iezuiți
Călugări germani

Franz Fasching


روبرت أنطوني تيلور : لاعب كرة قدم إنكليزي سابق (ولد 30 أبريل 1971) وهو حاليا يقوم بتدريب نادي ديس تاون في دوري المحافظات الشرقية لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من نورتش
لاعبو برمنغهام سيتي
لاعبو برينتفورد
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سكونثورب يونايتد
لاعبو غريمسبي تاون
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم من نورتش
لاعبو كوينز بارك رينجرز
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو نادي غورلستون
لاعبو نادي غيلينغهام
لاعبو نادي ليتون أورينت
لاعبو نورويتش سيتي
لاعبو وولفرهامبتون واندررز
مدربو كرة قدم إنجليز
مواليد 1971
مواليد في نورتش

روبرت تيلور


Siena Cathedral () is a medieval church in Siena, Italy, dedicated from its earliest days as a Roman Catholic Marian church, and now dedicated to the Assumption of Mary.

It was the episcopal seat of the Diocese of Siena, and from the 15th century that of the Archdiocese of Siena. It is now the seat of the Archdiocese of Siena-Colle di Val d'Elsa-Montalcino.

The cathedral was designed and completed between 1215 and 1263 on the site of an earlier structure. It has the form of a Latin cross with a slightly projecting transept, a dome and a bell tower. The dome rises from a hexagonal base with supporting columns. The dome was completed in 1264. The lantern atop the dome was added by Gian Lorenzo Bernini. The bell tower has six bells, where the oldest one was cast in 1149. The nave is separated from the two aisles by semicircular arches. The exterior and interior are constructed of white and greenish-black marble in alternating stripes, with the addition of red marble on the façade. Black and white are the symbolic colors of Siena, etiologically linked to black and white horses of the legendary city's founders, Senius and Aschius. There are thirty-five statues of prophets and patriarchs grouped around the virgin. The finest Italian artists of that era completed works in the cathedral. These artists were Nicola and Giovanni Pisano, Donatello, Pinturicchio, Lorenzo Ghiberti, and Bernini.

Early history

The origins of the first structure are obscure and shrouded in legend. There was a 9th-century church with the bishop's palace at the present location. In December 1058 a synod was held in this church resulting in the election of pope Nicholas II and the deposition of the antipope Benedict X.

In 1196, the cathedral masons' guild, the Opera di Santa Maria, was put in charge of the construction of a new cathedral. Works were started with the north–south transept and it was planned to add the main, larger body of the cathedral later, but this enlargement was never accomplished.

By 1215 there were already daily masses said in the new church. There are records from 1226 onwards of the transport of black and white marble, probably for the construction of the façade and the bell tower. The vaults and the transept were constructed in 1259–1260. In 1259 Manuello di Ranieri and his son Parri carved some wooden choir stalls, which were replaced about 100 years later and have now disappeared. In 1264, Rosso Padellaio was paid for the copper sphere on top of the dome.

A second massive addition of the main body of the cathedral was planned in 1339. It would have more than doubled the size of the structure by means of an entirely new nave and two aisles ranged perpendicular to the existing nave and centered on the high altar. The construction was begun under the direction of Giovanni di Agostino, better known as a sculptor. Construction was halted by the Black Death in 1348. Basic errors in the construction were already evident by then, however, and the work was never resumed. The outer walls, remains of this extension, can now be seen to the south of the Duomo. The floor of the uncompleted nave now serves as a parking lot and museum, and, though unfinished, the remains are a testament to Sienese power, ambition, and artistic achievement. One of the walls can be climbed by narrow stairs for a high view of the city.

Underneath the choir of the Duomo, a narthex containing important late 13th-century frescoes (probably about 1280) was found and excavated in 1999–2003. The frescoes depict scenes from the Old Testament and the life of Christ. This was part of the entrance of an earlier church. But when the baptistry was built, this under-church was filled with rubble. The narthex is now open to the public.

The belltower has six bells, the oldest one was cast in 1149.

Façade

The façade of Siena Cathedral is one of the most fascinating in all of Italy and certainly one of the most impressive features in Siena. Each of the cardinal points (west, east, north, and south) has its own distinct work; by far the most impressive of these is the west façade. Acting as the main entryway to the Duomo proper, it boasts three portals (see Portal (architecture)); the central one is capped by a bronze-work sun.

Built in two stages and combining elements of French Gothic, Tuscan Romanesque architecture, and Classical architecture, the west façade is a beautiful example of Sienese workmanship. Work began on the lower part around 1284. Built using polychrome marble, the work was overseen by Giovanni Pisano whose work on the Duomo's façade and the pulpit was influenced by his father Nicola Pisano.

The lower portion of the façade is designed from Giovanni's original plans. Built in Tuscan Romanesque style it emphasizes a horizontal unity of the area around the portals at the expense of the vertical bay divisions. The three portals, surmounted by lunettes, are based on Giovanni Pisano's original designs, as are much of the sculpture and orientation surrounding the entrances. The areas around and above the doors, as well as the columns between the portals, are richly decorated with acanthus scrolls, allegorical figures and biblical scenes.

Giovanni Pisano was able to oversee his work until about 1296 when he abruptly left Siena, reportedly over creative differences with the Opera del Duomo, the group that oversaw the construction and maintenance of the Siena cathedrals. Pisano's work on the lower façade was continued under the direction of Camaino di Crescentino, but a number of changes were made to the original plan. These included raising the façade due to the raising of the nave of the church and the installation of a larger rose window based on designs by Duccio di Buoninsegna and commissioned by the city of Siena. Work on the west façade came to an abrupt end in 1317 when the Opera del Duomo redirected all efforts to the east façade.

There is debate as to when work on the upper façade was completed. Most scholars agree that it was finished sometime between 1360 and 1370, though when it began again is not known. The work continued to use Pisano's plans for the façade with some adaptations under the direction of Giovanni di Cecco. Di Cecco preferred more elaborate designs, most likely inspired by the Orvieto Cathedral. The façade needed to be much higher than foreseen as the nave had, once again, been raised.

The changes were probably needed to accommodate the raised nave and di Cecco's more elaborate design scheme, heavily influenced by French Gothic architecture, which caused the apparent division of the upper portion of the cathedral. Most noticeably the pinnacles of the upper portion do not continue from the columns flanking the central portal as they normally would in such cathedrals. Instead, they are substantially offset, resulting in a vertical discontinuity which is uncommon in cathedrals of the time as it can lead to structural weakness. To adjust for this imbalance, the towers on each side of the cathedral were opened by adding windows, reducing the weight they needed to support. The upper portion also features heavy Gothic decoration, a marked contrast to the simple geometric designed common to Tuscan Romanesque architecture.

While most of the sculpture decorating the lower level of the lavish façade was sculpted by Giovanni Pisano and assistant depicting prophets, philosophers and apostles, the more Gothic statuary adorning the upper portion—including the half-length statues of the patriarchs in the niches around the rose window—are works of later, unattributed, sculptors. Almost all the statuary adorning the cathedral today are copies. The originals are kept in the Crypt of the Statues in the Museo dell'Opera del Duomo.

Three large mosaics on the gables of the façade were made in Venice in 1878. The large central mosaic, the Coronation of the Virgin, is the work of Luigi Mussini. The smaller mosaics on each side, Nativity of Jesus and Presentation of Mary in the Temple, were made by Alessandro Franchi.

The bronze central door is a recent addition to the cathedral, replacing the original wooden one. The large door, known as the Porta della Riconoscenza, was commissioned in 1946 near the end of the German occupation of Siena. Sculpted by Vico Consorti and cast by Enrico Manfrini, the scenes on the door represent the Glorification of the Virgin, Siena's patron saint.

On the left corner pier of the façade is a 14th-century inscription marking the grave of Giovanni Pisano. Next to the façade stands a column with a statue of the Contrade Lupa, a wolf breast-feeding Romulus and Remus. According to local legend Senius and Aschius, sons of Remus and founders of Siena, left Rome with the statue, stolen from the Temple of Apollo in Rome.

Interior

In the interior the pictorial effect of the black and white marble stripes on the walls and columns strikes the eye. Black and white are the colours of the civic coat of arms of Siena. The capitals of the columns in the west bays of the nave are sculpted with allegorical busts and animals. The horizontal molding around the nave and the presbytery contains 172 plaster busts of popes dating from the 15th and 16th centuries starting with St. Peter and ending with Lucius III.  The spandrels of the round arches below this cornice exhibit the busts of 36 emperors. The vaulted roof is decorated in blue with golden stars, replacing frescoes on the ceiling, while the formerets (half ribs) and the tiercerons (secondary ribs) are adorned with richly elaborated motifs.

The stained-glass round window in the choir was made in 1288 to the designs of Duccio. It is one of the earliest remaining examples of Italian stained glass. The round stained-glass window in the façade dates from 1549 and represents the Last Supper. It is the work of Pastorino de' Pastorini.

The hexagonal dome is topped with Bernini's gilded lantern, like a golden sun. The trompe-l'œil coffers were painted in blue with golden stars in the late 15th century. The colonnade in the drum is adorned with images and statues of 42 patriarchs and prophets, painted in 1481 by Guidoccio Cozzarelli and Benvenuto di Giovanni. The eight stucco statues in the spandrels beneath the dome were sculpted in 1490 by Ventura di Giuliano and Bastiano di Francesco. Originally they were polychromed, but later, in 1704, gilded.

Next to the first two pillars, there are two fonts, carved by Antonio Federighi in 1462–1463. His basin for the Blessing of Holy Water was later transferred to the chapel of San Giovanni.

The marble high altar of the presbytery was built in 1532 by Baldassarre Peruzzi. The enormous bronze ciborium is the work of Vecchietta (1467–1472, originally commissioned for the church of the Hospital of Santa Maria della Scala, across the square, and brought to the cathedral in 1506). At the sides of the high altar, the uppermost angels are masterpieces by Francesco di Giorgio Martini (1439–1502).

Against the pillars of the presbytery, there are eight candelabras in the form of angels by Domenico Beccafumi (1548–1550), He also painted the frescoes, representing Saints and Paradise, on the walls in the apse. These were partially repainted in 1912. Behind the main altar is a very large painting Assumption of the Virgin by Bartolomeo Cesi in 1594.
The presbytery keeps also the beautiful wooden choir stalls, made between 1363–1397 and extended in the 16th century. Originally there were more than ninety choir stalls, arranged in double rows. The remaining 36 stalls are each crowned by the bust of a saint in a pointed niche. Their backs are decorated with carved panels, the work of Fra' Giovanni da Verona in 1503.

Pulpit

The pulpit is made of Carrara marble and was sculpted between the end of 1265 and November 1268 by Nicola Pisano and several other artists. This pulpit expresses the northern Gothic style adopted by Pisano, while still showing his classical influences. The whole message of the pulpit is concerned with the doctrine of Salvation and the Last Judgment. In the top level, seven scenes narrate the Life of Christ. The many figures in each scene with their chiaroscuro effect, show a richness of surface, motion, and narrative. On the middle-level statuettes of the Evangelists and Prophets announce the salvation of mankind. The pulpit itself is the earliest remaining work in the cathedral. The staircase dates from 1543 and was built by Bartolomeo Neroni. At the same time, the pulpit was moved from the choir to its present location.

Mosaic floor

The inlaid marble mosaic floor is one of the most ornate of its kind in Italy, covering the whole floor of the cathedral. This undertaking went on from the 14th to the 16th centuries, and about forty artists made their contribution. The floor consists of 56 panels in different sizes. Most have a rectangular shape, but the later ones in the transept are hexagons or rhombuses. They represent the sibyls, scenes from the Old Testament, allegories and virtues. Most are still in their original state. The earliest scenes were made by a graffito technique: drilling tiny holes and scratching lines in the marble and filling these with bitumen or mineral pitch. In a later stage black, white, green, red, and blue marble intarsia were used. This technique of marble inlay also evolved during the years, finally resulting in a vigorous contrast of light and dark, giving it an almost modern, impressionistic composition.

The uncovered floor can only be seen for a period of six to ten weeks each year, generally including the month of September. The rest of the year, the pavements near the altar are covered, and only some near the entrance may be viewed.

The earliest panel was probably the Wheel of Fortune (Ruota della Fortuna), laid in 1372 (restored in 1864). The She-Wolf of Siena with the emblems of the confederate cities (Lupa senese e simboli delle città alleate) probably dates from 1373 (also restored in 1864).  The Four Virtues (Temperanza, Prudenza, Giustizia and Fortezza) and Mercy (Misericordia) date from 1406, as established by a payment made to Marchese d'Adamo and his fellow workers. They were the craftsmen who executed the cartoons of Sienese painters.

The first known artist working on the panels was Domenico di Niccolò dei Cori, who was in charge of the cathedral between 1413 and 1423. We can ascribe to him several panels such as the Story of King David, David the Psalmist, and David and Goliath. His successor as superintendent, Paolo di Martino, completed between 1424 and 1426 the Victory of Joshua and Victory of Samson over the Philistines.

In 1434 the renowned painter Domenico di Bartolo continued with a new panel Emperor Sigismund Enthroned (Imperatore Sigismundo in trono). The Holy Roman Emperor Sigismund was popular in Siena, because he resided there for ten months on his way to Rome for his coronation. Next to this panel, is the composition in 1447 (probably) by Pietro di Tommaso del Minella of the Death of Absolom (Morte di Assalonne).

The next panel dates from 1473: Stories from the Life of Judith and the Liberation of Bethulia (Liberazione di Betulia) (probably) by Urbano da Cortona.

In 1480 Alberto Aringhieri was appointed superintendent of the works. From then on, the mosaic floor scheme began to make serious progress. Between 1481 and 1483 the ten panels of the Sibyls were worked out. A few are ascribed to eminent artists, such as Matteo di Giovanni (The Samian Sibyl), Neroccio di Bartolomeo de' Landi (Hellespontine Sibyl) and Benvenuto di Giovanni (Albunenan Sibyl). The Cumaean, Delphic, Persian and Phrygian Sibyls are from the hand of the obscure German artist Vito di Marco. The Erythraean Sibyl was originally by Antonio Federighi, the Libyan Sibyl by the painter Guidoccio Cozzarelli, but both have been extensively renovated. The large panel in the transept The Slaughter of the Innocents (Strage degli Innocenti) is probably the work of Matteo di Giovanni in 1481. The large panel below, the Expulsion of Herod (Cacciata di Erode), was designed by Benvenuto di Giovanni in 1484–1485. The Story of Fortuna, or Hill of Virtue (Allegoria della Fortuna), by Pinturicchio in 1504, was the last one commissioned by Aringhieri. This panel also gives a depiction of Socrates.

Domenico Beccafumi, the most renowned Sienese artist of his time, worked on cartoons for the floor for thirty years (1518–1547). Half of the thirteen Scenes from the Life of Elijah, in the transept of the cathedral, were designed by him (two hexagons and two rhombuses). The eight-meter long frieze Moses Striking water from the Rock was executed by him in 1525. The bordering panel, Moses on Mount Sinai was laid in 1531. His final contribution was the panel in front of the main altar: the Sacrifice of Isaac (1547).

Works of art

The cathedral's valuable pieces of art including The Feast of Herod by Donatello, and works by Bernini and the young Michelangelo make it an extraordinary museum of Italian sculpture. The Annunciation between St. Ansanus and St. Margaret, a masterwork of Gothic painting by Simone Martini and Lippo Memmi, decorated a side altar of the church until 1799, when it was moved to the Uffizi of Florence.

The funeral monument for cardinal Riccardo Petroni (Siena 1250 - Genoa 1314, a jurisconsult of Pope Boniface VIII) was erected between 1317 and 1318 by the Sienese sculptor Tino di Camaino. He had succeeded his father as the master-builder of the Siena cathedral. The marble monument in the left transept is the earliest example of 14th-century funeral architecture. It is composed of a richly decorated sarcophagus, held aloft on the shoulders of four statues. Above the sarcophagus, two angels draw apart a curtain, revealing the cardinal lying on his deathbed, accompanied by two guardian angels. The monument is crowned by a spired tabernacle with statues of the Madonna and Child, Saint Peter and Saint Paul.

In the pavement, in front of this monument, lies the bronze tombstone of Bishop Giovanni di Bartolomeo Pecci, bishop of Grosseto, made by Donatello in 1427. It shows the dead prelate laid out in a concave bier in highly illusionistic low relief. Looking at it obliquely from the end of the tomb, gives the impression of a three-dimensionality. It was originally located in front of the high altar and moved to the present location in 1506.

The wall tomb of bishop Tommaso Piccolomini del Testa is set above the small door leading to the bell tower. It is the work of the Sienese painter and sculptor Neroccio di Bartolomeo de' Landi in 1483.

The Piccolomini Altarpiece, left of the entrance to the library, is the work of the Lombard sculptor Andrea Bregno in 1483. This altarpiece is remarkable because of the four sculptures in the lower niches, made by the young Michelangelo between 1501 and 1504: Saint Peter, Saint Paul, Saint Gregory (with the help of an assistant) and Saint Pius. On top of the altar is the Madonna and Child, a sculpture (probably) by Jacopo della Quercia.

Many of the Duomo's furnishings, reliquaries, and artwork, have been removed to the adjacent Museo dell'Opera del Duomo. This includes Duccio's Maestà altarpiece, some panels of which are scattered around the world or lost. Duccio's large stained glass window, original to the building, was removed out of precaution during WWII for fear of shattering from bombs or fire. A replica has been installed in the Duomo ever since. The glass depicts a typical Sienese religious subject- three panels of the death, Assumption, and Coronation of Mary, flanked by the city's most important patron saints, Saint Ansanus; Saint Sabinus; Saint Crescentius; and Saint Victor, and in four corners are the Four Evangelists.

Chapel of Saint John the Baptist

The Chapel of Saint John the Baptist is situated in the left transept. At the back of this chapel, amidst the rich renaissance decorations, is the bronze statue of St. John the Baptist by Donatello. In the middle of the chapel is a 15th-century baptismal font. But most impressive in this chapel are the eight frescoes by Pinturicchio, which were commissioned by Alberto Aringhieri and painted between 1504 and 1505. Two of the frescoes were repainted in the 17th century, while a third was completely replaced in 1868. The original paintings in the chapel are: Nativity of John the Baptist, John the Baptist in the desert and John the Baptist preaching. He also painted two portraits: Aringhieri with the cloak of the Order of the Knights of Malta and Kneeling Knight in Armour. These two portraits show us a very detailed background.

The Chigi Chapel

The small Chigi Chapel (or Cappella della Madonna del Voto) is situated in the right transept. It is the last, most luxurious sculptural addition to the Duomo, and was commissioned in 1659 by the Sienese Chigi pope Alexander VII. This circular chapel with a gilded dome was built by the German architect Johann Paul Schor to the baroque designs of Gian Lorenzo Bernini, replacing a 15th-century chapel. At the back of the chapel is the Madonna del Voto (by a follower of Guido da Siena, 13th century), that even today is much venerated and receives each year the homages of the contrade. On the eve of the battle of Montaperti (4 September 1260) against Florence, the city of Siena had dedicated itself to the Madonna. The victory of the Sienese, against all odds,  over the much more numerous Florentines was ascribed to her miraculous protection.

Two of the four marble sculptures in the niches, are by Bernini himself: Saint Jerome and Mary Magdalene. The other two are Saint Bernardine (Antonio Raggi) and Saint Catherine of Siena (Ercole Ferrata). The eight marble columns are originally from the Lateran Palace in Rome. The bronze gate at the entrance is by Giovanni Artusi.

Piccolomini Library

Adjoining the cathedral is the Piccolomini Library, housing precious illuminated choir books and frescoes painted by the Umbrian Bernardino di Betto, called Pinturicchio, probably based on designs by Raphael.

The frescoes tell the story of the life of Siena's favorite son, cardinal Enea Silvio Piccolomini,  who eventually became Pope Pius II.  He was the uncle of cardinal Francesco Todeschini Piccolomini (then archbishop of Siena and the future pope Pius III), who commissioned this library in 1492 as a repository of the books and the manuscript collection of his uncle. The ceiling is covered with painted panels of mythological subjects. They were executed between 1502 and 1503 by Pinturicchio and his assistants.

The entrance is a finely carved marble monument with two openings with round arches, executed in 1497 by Lorenzo di Mariano. It contains a round relief of St. John the Evangelist (probably) by Giovanni di Stefano and, below the altar, a polychrome Pietà by the sculptor Alberto di Betto da Assisi in 1421. Above this marble monument is a fresco of the Papal Coronation of Pius III by Pinturicchio in 1504.

In the middle of the library is the famous statue Three Graces, a Roman copy of a Greek original.

Pinturicchio painted this cycle of frescoes around the library between 1502 and 1507, representing Raphael and himself in several of them. This masterpiece is full of striking detail and vivacious colours. Each scene is explained in Latin by the text below. They depict ten remarkable events from the secular and religious career of pope Pius II, first as a high prelate, then bishop, a cardinal and ultimately pope:

 Enea Silvio Piccolomini (ESP) leaves for the Council of Basel. The storm scene in the background is a first in western art.
 ESP, ambassador at the Scottish Court
 ESP crowned court poet by emperor Frederick III
 ESP makes an act of submission to Pope Eugene IV
 ESP, bishop of Siena, presents emperor Frederick III with his bride-to-be Eleanora of Portugal at the Porta Camollia in Siena.
 ESP receives the cardinal's hat in 1456
 ESP, enters the Lateran as pontiff in 1458
 Pius II convokes a Diet of Princes at Mantua to proclaim a new crusade in 1459
 Pius II canonizes Saint Catherine of Siena in 1461
 Pius II arrives in Ancona to launch the crusade.

Beneath the frescoes, the psalters of the cathedral's sacristy are on display. These exquisite illuminations by Liberale da Verona and Girolamo da Cremona were executed between 1466 and 1478 and later carried on by other Sienese illuminators.

Baptistry

Unlike Florence or Pisa, Siena did not build a separate baptistry. The baptistry is located underneath the eastern bays of the choir of the Duomo. The construction of the interior was largely performed under Camaino di Crescentino and was completed about 1325. The main attraction is the hexagonal baptismal font, containing sculptures by Donatello, Jacopo della Quercia and others.

Also at this level under the Duomo is a crypt excavated beginning in 1999, which contains relics of Siena's key patron saints and frescoes from the 12th and 13th centuries. A small glass-covered opening in the floor of the left transept peers down into it. The crypt can be accessed by visitors with a ticket like the rest of the complex.

See also
 History of medieval Arabic and Western European domes
 List of Gothic Cathedrals in Europe
 Roman Catholic Marian churches

Gallery

Notes

External links

Slides of Siena Cathedral by Branson DeCou from the UC Santa Cruz Library Digital Collections
The Gargoyles of the Duomo

Churches completed in 1215
13th-century Roman Catholic church buildings in Italy
Cathedral
Siena
Gothic architecture in Siena
Unfinished cathedrals
Church buildings with domes
13th-century establishments in the Republic of Siena
Cathedrals in Tuscany

Siena Cathedral


İktisadi Kalkınma Vakfı (İKV), 1965 yılında İstanbul Ticaret Odası ve İstanbul Sanayi Odası önderliğinde kurulmuş olup, kamuoyu ve iş dünyasını Avrupa Birliği (AB) ve Türkiye-AB ilişkileri konusunda aydınlatıcı faaliyetlerde bulunmaktadır. İstanbul ofisi merkez olmak üzere, İKV'nin bir de Avrupa Birliği'nin merkezi olan Brüksel'de ofisi bulunmaktadır.

Yerli ve yabancı kuruluşlarla yakın işbirliği bulunan İKV'ye Türkiye içinde birçok özel kuruluş veya meslek odası destek vermektedir. Destekçi kuruşlardan bazıları: Adana, Kayseri, Ankara Ticaret Odası; Ankara, Gaziantep, Kocaeli Sanayi Odaları; Alarko Holding, Polat Holding, Arçelik, Koç Holding, Borusan Holding, Eczacıbaşı Holding, Yaşar Holding, Halkbank, Mercedes-Benz Türk, Türkiye İş Bankası'dır.

Türkiye-AB ilişkilerinin son yıllarda -özellikle 1999 yılından sonra-yeni bir boyut kazanması üzerine, İKV faaliyet alanını genişletmiş ve destekçi sayısını arttırmıştır.

Faaliyetleri kapsamında, İKV öncelikle AB ve Türkiye-AB ilişkilerini konu alan yayınlar hazırlar. Bugüne kadar İKV'nin hazırladığı yayın sayısı 550'ye yaklaşmıştır. Kurum, özellikle son dönemde hazırladığı ve halkın da rahatlıkla anlayabileceği sade bir dil içeren "AB Tam Üyeliğinin Türkiye Vatandaşlarına Sağlayacağı Faydalar", "15 Soruda 15 AB Politikası", "AB ve Türkiye-AB ilişkileri Hakkında Doğru Bilinen Yanlışlar" ve "Gümrük Birliği'nin Türkiye Ekonomisi'ne Etkileri" gibi yayınları sayesinde, AB ve Türkiye-AB ilişkilerini halka daha iyi anlatmayı hedeflemektedir.

İKV bu yayınlarının yanı sıra, her on beş günde bir İKV bültenini yayınlamaktadır. Bülten sayesinde kurum, AB ve Türkiye-AB ilşkileri hakkındaki son haberleri kamuoyu ile paylaşır. İKV, ayrıca düzenlediği seminer, konferans ve paneller aracılığıyla kamuoyunu ve iş dünyasını AB ve Türkiye-AB ilişkileri hakkında aydınlatmayı amaçlamaktadır.

Kurumun ayrıca AB ve Türkiye-AB ilişkileri konusunda kapsamlı bir kütüphanesi bulunmaktadır -İKV Kütüphanesi- Kütüphanede yaklaşık 20,000 kitap ve 300'ü aşkın yerli ve yabancı periyodik dergi bulunmaktadır.

İKV'nin kuruluşundan bugüne Yönetim kurulu başkanları

 Fazıl Zobu - Kurucu Başkan
 Behçet Osmanağaoğlu - Kurucu Başkan
 Ertuğrul Soysal - 1976-1978
 Basri Öztekin - 1979-1982
 Refik Baydur - 1982-1983
 Asım Kocabıyık - 1983-1987
 Jak Kamhi - 1987-1992
 Sedat Alaoğlu - 1992-1994
 Meral Gezgin Eriş - 1995-2002
 Davut Ökütçü - 2003-2007
 Haluk Kabaalioğlu - 2007-2014
 Ömer Cihad Vardan - 2014-

Dış bağlantılar
 İKV'nin resmi ana sayfası

İstanbul merkezli vakıflar
1965'te kurulan dernekler ve vakıflar

İktisadi Kalkınma Vakfı


David Jeffrey Griffiths (born December 5, 1942) is an American physicist and educator.  He was on the faculty of Reed College from 1978 through 2009, becoming the Howard Vollum Professor of Science before his retirement. He wrote three highly regarded textbooks for undergraduate physics students.

Early life and education
Griffiths was born in Arlington, Virginia, the son of Winifred Mary (née Jeffrey) and Gordon Griffiths. Both his parents were faculty members at the University of Washington, his father in the history department and his mother in the zoology department.

Griffiths is a graduate of The Putney School and was trained at Harvard University (B.A., 1964; M.A., 1966; Ph.D., 1970).  His doctoral work, Covariant Approach to Massless Field Theory in the Radiation Gauge on theoretical particle physics, was supervised by Sidney Coleman.

Career
Griffiths is principally known as the author of three highly regarded textbooks for undergraduate physics students: Introduction to Elementary Particles (published in 1987, second edition published 2008), Introduction to Quantum Mechanics (published in 1995, third edition published 2018), and Introduction to Electrodynamics (published in 1981, fourth edition published in 2012).

Awards, honors
Griffiths was the recipient of the 1997 Robert A. Millikan award reserved for "those who have made outstanding scholarly contributions to physics education".

In 2009 Griffiths was named a Fellow of the American Physical Society, cited "For advancing the upper level physics curriculum through the writing of leading textbooks and through his contributions to the American Journal of Physics in many editorial roles and as an author."

Books

The most recent edition of each book is generally regarded as a standard undergraduate text.

References

External links
Griffiths's web page
Lecture: The charge distribution on a conductor
"... could teach physics to gerbils."

David Griffiths Lecture, Techfest 2012, IIT Bombay - YouTube

1942 births
21st-century American physicists
American people of Welsh descent
Fellows of the American Physical Society
Harvard University alumni
Living people
Particle physicists
Physics educators
Reed College faculty
The Putney School alumni

David J. Griffiths


Hradce bezeichnet mehrere Ortschaften in Tschechien

 Hradce, Gemeinde im Okres České Budějovice
 Hradce, Ortsteil von Vysoký Chlumec, Okres Příbram
 Hradce, Ansiedlung  in der Gemeinde Lhenice, Okres Prachatice

Hradce (Begriffsklärung)


Verónica Sandra Karin Maggio (nacida el 15 de marzo 1981 en Upsala, Suecia) es una cantante sueca de origen italiano.

En marzo de 2006, Maggio lanzó su primer sencillo "Dumpa mig" (Descargame), el video pronto se convirtió en el hit de la semana en estaciones de televisión como ZTV. Su segundo sencillo fue la canción "Nöjd?" (¿Satisfecho?). Maggio firmó un contrato con Universal Music y realizó una gira en el verano de 2006.

El primer álbum de Maggio se llama Vatten och bröd (Agua y pan). Su letra y música fueron escritas por Stefan Gräslund, con la excepción de los versos de rap en "Vi har, har vi" (Tenemos, tenemos), que fueron escritos por LKM Kristoffer Malmsten. El 26 de marzo de 2008, Maggio lanzó un nuevo álbum Och vinnaren är... (Y el ganador es...), que ella escribió y grabó junto a Oskar Kihlen Linnros.

Maggio cursó su educación secundaria en Upsala.
En 2009 tuvo cierto éxito en Noruega y Dinamarca, con su sencillo "Måndagsbarn" (Niño del lunes), llegando a primera posición en las listas de éxitos de Noruega. También apareció en la lista A de la estación de radio noruega NRK P3, y el álbum Och vinnaren är... llegó al Top 40.

En 2011 lanzó el álbum Satan i gatan (El diablo en las calles), es una expresión sueca que expresa pequeña sorpresa, que fue exitoso. Alcanzó el  lugar en Suecia, al igual que su sencillo "Jag Kommer".

Discografía

Álbumes
 2006: Vatten och bröd
 2008: Och vinnaren är...
 2011: Satan i gatan
 2013: Handen i fickan fast jag bryr mig
 2016: Den första är alltid gratis

Sencillos
 2006: "Dumpa mig"
 2006: "Nöjd?"
 2006: "Havanna mamma"
 2008: "Måndagsbarn"
 2008: "Stopp"
 2009: "17 år"
 2010: "Längesen" (Petter con Veronica Maggio)
 2011: "Jag kommer"
 2011: "Välkommen in"
 2012: "Mitt hjärta blöder"
 2013: "Sergels torg"
 2013: "Hela huset" (Håkan Hellström con Veronica Maggio)
 2016: "Den första är alltid gratis"
 2016: "Ayahuasca"
 2016: "Vi mot världen"
 2016: "Dom sa"
 2018: "20 Questions" (Banda sonora de la película Bergmans Reliquary)

Referencias

Cantantes femeninas de Suecia
Cantantes de pop de Suecia

Veronica Maggio


Stephen Maynard Clark (* 23. April 1960 in Hillsborough, Sheffield; † 8. Januar 1991) war ein englischer Musiker und bis zu seinem Tod Leadgitarrist der britischen Hard-Rock-Band Def Leppard. Im Jahr 2007 wurde Clark im Classic Rock Magazine auf Platz 11 der Liste der "100 wildesten Gitarrenhelden" gewählt.

Biographie
Steve Clark wurde in Hillsborough, dem nordwestlichen Stadtteil von Sheffield in England, geboren. Unter der Bedingung, dass er das Instrument erlernen würde, erfüllte sein Vater ihm als Elfjährigem den Wunsch nach einer Gitarre. Bevor er Mitglied von Def Leppard wurde, spielte Clark Coversongs mit seiner Band Electric Chicken. Er lernte Pete Willis kennen, der zur Gründungsbesetzung von Def Leppard gehörte. Clark wurde im Januar 1978 Mitglied der Band, nachdem er beim Vorspielen das Lied Freebird von Lynyrd Skynyrd ohne Begleitung gespielt hatte.

Clark zeigte sich als begabter Songwriter und trug wesentlich zu den Alben der Band bei. Er teilte sich die Aufgabe des Leadgitarristen mit Pete Willis und bekam die Spitznamen "Steamin'" und "The Riffmaster". Als Pete Willis während der Aufnahmen zum Album Pyromania die Band verlassen musste, wurde Phil Collen als Ersatz verpflichtet. Das Duo Collen/Clark war damit an den größten kommerziellen Erfolgen der Gruppe beteiligt, nämlich den Alben Pyromania, Hysteria und Adrenalize, wobei Clark zum Letztgenannten nur noch als Songwriter, jedoch nicht mehr als Gitarrist beitragen konnte. Seinen letzten Auftritt zusammen mit Def Leppard hatte er bei den MTV Video Music Awards 1989 am  6. September. Dort spielte die Band Tear It Down.

Clark, der bereits seit längerem mit einer Suchterkrankung rang, wurde von seiner Freundin am 8. Januar 1991 tot auf der Couch in seiner Wohnung in London gefunden. Die Autopsie ergab, dass er an einer Codein-Überdosis gestorben war; außerdem wurden Valium, Morphium und Alkohol in seinem Blut gefunden. Daniel Van Alphen, mit dem er am Vorabend unterwegs gewesen war, sagte, sie seien in einem Pub gewesen und anschließend zu Clark nach Hause gefahren, um sich ein Video anzusehen. Clark wurde auf dem Wisewood Cemetery in Loxley in der Nähe seines Elternhauses beigesetzt.

Def Leppard setzte die Arbeit an Adrenalize ohne Clark fort, die Gitarrenparts wurden alle von Phil Collen eingespielt. Ein neuer Gitarrist, Vivian Campbell, wurde erst zur Tournee zum Album verpflichtet. Die Gruppe widmete Adrenalize ihrem verstorbenen Gitarristen:

Die US-amerikanische Band Tesla, die als Vorgruppe für Def Leppard auf der Hysteria-US-Tournee gespielt hatte, nahm einen Song mit dem Titel Song & Emotion (To Our Friend, Steve 'Steamin' Clark) auf, um sein Leben zu würdigen und ihm Tribut zu zollen. Der Titel ist auf dem Album Psychotic Supper enthalten. Clarks Tod war auch Teil der Inspiration für das Lied One Sweet Day, das Mariah Carey und Boyz II Men aufnahmen.

Diskografie
 The Def Leppard (1979)
 On Through the Night (1980)
 High 'n' Dry (1981)
 Pyromania (Album) (1983)
 Hysteria (1987)
 Adrenalize (1992) (songwriting)
 Retro Active (1993)

Quellen

Weblinks
 Steve Clark auf defleppard.com

Def Leppard
Hard-Rock-Gitarrist
Engländer
Brite
Geboren 1960
Gestorben 1991
Mann

Steve Clark (Musiker)


بالو ألتو  هي إحدى مدن مقاطعة سانتا كلارا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 23 أبريل، عام 1894.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لبالو ألتو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان بالو ألتو 58,598 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 25,216 أسرة وعدد العائلات 14,593 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 26,048 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 75.76% من البيض و2.02% من الأمريكيين الأفارقة و0.21% من الأمريكيين الأصليين و17.22% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.41% من الأعراق الأخرى و3.24% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.65% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 25,216 أسرة كانت نسبة 28.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 48.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 2.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 42.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 32.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.30، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.95.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.2 عاماً. وكانت نسبة 21.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 14.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.1 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 90,377 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 117,574 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 91,051 دولارًا مقابل 60,202 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 56,257 دولارًا. وكانت نسبة 3.2% من العائلات ونسبة 4.8% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 4.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان بالو ألتو 64,403 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 26,493 أسرة وعدد العائلات 16,477 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 28,216 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 64.22% من البيض و1.86% من الأمريكيين الأفارقة و0.19% من الأمريكيين الأصليين و27.11% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.22% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.21% من الأعراق الأخرى و4.19% من عرقين مختلطين أو أكثر و6.17% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 26,493 أسرة كانت نسبة 32.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 52.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 2.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 37.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 30.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.41، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.04.

بلغ العمر الوسطي للسكان 41.9 عاماً. وكانت نسبة 23.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 26.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 17.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.9% ذكور و51.1% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبالو ألتو:

توأمة
لبالو ألتو (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 ألبي
 أوخاكا
 أنسخديه

 تسوتشي-أورا
 لينشوبينغ
 هايدلبرغ (2017 - )

أعلام

 تيري هاتشر
 إيريك ألين كورنيل
 أليكسيي أليكسييفتش أبريكوسوف
 إرنست أورلاندو لورنس
 أندرو فاير
 ويليام شوكلي
 مارتن بيرل
 ديف فرانكو
 بول باران
 ستيفان تيموشينكو
 دايفيد باكارد
 تينيسي إيرني فورد
 ستيف جوبز
 بورتون ريختر
 جيمس فرانكو
 مارك زوكربيرغ

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1894
تأسيسات سنة 1894 في كاليفورنيا
دراجات
سباقات دراجات في كاليفورنيا
مدن جامعية في الولايات المتحدة
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة سانتا كلارا (كاليفورنيا)
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
وادي السيليكون

بالو ألتو (كاليفورنيا)


An Eriocaulon tenuifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Friedrich Klotzsch ngan Friedrich August Körnicke. An Eriocaulon tenuifolium in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon tenuifolium


Hans-Valentin Hube () a fost un general german din Wehrmacht în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. El a comandat mai multe divizii de tancuri în cursul invaziilor germane în Polonia, Franța și Uniunea Sovietică. A fost decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier cu frunze de stejar, spade și diamante, cea mai înaltă decorație militară a Germaniei Naziste. Hube a murit într-un accident aerian din 21 aprilie 1944.

Începutul carierei militare
Hans-Valentin Hube s-a născut la 29 octombrie 1890, în orașul Naumburg an der Saale din Imperiul German. S-a înrolat voluntar ca ofițer cadet (Fahnenjunker) în Armata Prusacă în 1909, a fost repartizat în Regimentul 26 Infanterie "Fürst Leopold von Anhalt-Dessau" din Magdeburg și a fost avansat la gradul de locotenent (Leutnant) la 22 august 1910, după 18 luni de serviciu militar.

A participat pe post de comandant de pluton și apoi de adjutant de batalion la operațiunile militare din timpul Primului Război Mondial, luptând în Cursa către mare (17 septembrie – 19 octombrie 1914) și fiind grav rănit de un glonte rătăcit în lupta de la Fontenoy (Aisne) din 20 septembrie 1914; brațul stâng i-a fost amputat ca urmare a rănilor suferite, iar în 1915 a fost decorat cu Crucea de Fier cl. a II-a. S-a întors pe Frontul de Vest în decembrie 1915 în calitate de Oberleutnant și comandant de companie, iar în 1916, în timpul Bătăliei de pe Somme, a fost decorat cu Crucea de Fier cl. I. În 1917 a fost avansat la gradul de căpitan (Hauptmann), a fost decorat cu Crucea de Cavaler al Ordinului Casei de Hohenzollern și a fost detașat pe post de comandant de batalion în luptele de apărare împotriva primului atac britanic cu tancurile în Bătălia de la Cambrai (20 noiembrie - 6 decembrie 1917). La scurt timp după aceea, a fost internat în spital, suferind de pe urma intoxicației cu gaze toxice. A fost propus pentru decorarea cu ordinul Pour le Mérite, dar nu a mai apucat să primească această decorație din cauza încheierii războiului în noiembrie 1918.

În 1918, odată cu sfârșitul războiului și cu prăbușirea Imperiului German, Hube a servit pentru scurt timp ca voluntar în unitățile paramilitare Freikorps și a fost reangajat în octombrie 1919 în Reichswehr, forța militară succesoare a armatei imperiale germane după înființarea Republicii de la Weimar. În anii instabilității politice germane căpitanul Hube a servit mai întâi pe post de comandant de companie și a devenit în 1925 instructor la Școala Centrală de Infanterie de la Dresda. În 1932 a preluat, cu funcția de maior, comanda Batalionului I al Regimentului 3 Infanterie Prusacă din Marienwerder. Doi ani mai târziu a fost avansat la gradul de locotenent-colonel (Oberstleutnant). La 1 mai 1935 a devenit comandant al Școlii de instruire a infanteriei de la Döberitz și a fost înaintat la gradul de colonel (Oberst) în Wehrmacht.

Al Doilea Război Mondial

După declanșarea celui de-al Doilea Război Mondial colonelul Hube a luat parte la invadarea Poloniei. În octombrie 1939 a preluat comanda Regimentului 3 Infanterie cu care a luptat în Bătălia Franței. A fost numit comandant al Diviziei 16 Infanterie la 1 iunie 1940 și avansat la gradul de general-maior (Generalmajor), iar apoi, la 1 noiembrie 1940, a fost numit comandant al Diviziei 16 Panzer, care a fost formată prin divizarea Diviziei 16 Infanterie.

În decembrie 1940 Divizia 16 Panzer a fost trimisă în România, unde, sub codul Lehrstab-R II, a avut misiunea de instruire militară a unităților românești. Divizia germană de tancuri a avut inițial garnizoana la Sibiu. În dimineața zilei de 23 ianuarie 1941, în timpul Rebeliunii legionare, generalul Hube l-a chemat la unitate pe avocatul Nistor Chioreanu, comandantul Regiunii II legionare (cu sediul la Sibiu), și, după ce i-a adus la cunoștință ordinul lui Horia Sima de încetare a luptei, l-a somat să dispună funcționarilor legionari din subordinea sa părăsirea în termen de două ore a tuturor instituțiilor publice și predarea armelor către autoritățile militare, amenințând că în caz contrar va scoate tancurile pe străzi pentru a restabili ordinea.

Divizia 16 Panzer a fost trimisă apoi în Bulgaria la începutul anului 1941, dar a fost păstrată ca unitate de rezervă în timpul Campaniei din Balcani și nu a participat la invadarea Iugoslaviei și Greciei. Ea a revenit pentru scurt timp în Germania înainte de a fi trimisă în Polonia pentru pregătirea invadării Uniunii Sovietice. Generalul Hube a comandat Divizia 16 Panzer în acțiunile militare ale Operațiunii Barbarossa, ca parte a Grupului de Armate Sud comandat de feldmareșalul Gerd von Rundstedt, și a fost decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier (1 august 1941) pentru activitatea sa din timpul invadării Uniunii Sovietice. Divizia a luptat în sectorul sudic al Frontului de Est și a luat parte la Bătălia de la Kiev (23 august – 26 septembrie 1941) și la înaintarea Armatei Germane către Marea Azov. Hube a fost avansat la 1 ianuarie 1942 la gradul de general-locotenent (Generalleutnant), iar la 16 ianuarie 1942 a fost decorat cu frunze de stejar la Crucea de Cavaler al Crucii de Fier pentru acțiunile sale din cursul Bătăliei de la Kiev. El și-a condus apoi divizia în cursul ofensivei de vară cunoscute sub numele de Operațiunea Albastru și a Bătăliei de la Stalingrad. La 15 septembrie 1942 generalul Hube a primit comanda Corpului XIV Panzer, unitatea militară superioară a Diviziei 16 Panzer.

Hube a comandat Corpul XIV Panzer în timpul ofensivei sovietice cunoscute sub denumirea de Operațiunea Uranus. El a fost avansat la 1 octombrie 1942 la gradul de General der Panzertruppe, iar Adolf Hitler i-a înmânat personal spadele la Crucea de Cavaler al Crucii de Fier cu frunze de stejar la 21 decembrie 1942. În timpul petrecut la cartierul militar al Führerului de la Rastenburg, Hube a încercat intens, cu argumente, dar zadarnic, să-l convingă pe Hitler să-i acorde Armatei a 6-a o pauză pentru refacere. În schimb, Hitler a promis declanșarea la începutul lunii februarie 1943 a unui nou atac de salvare. Hube l-a informat cu privire la acest plan pe generalul Paulus, comandantul armatei, la întoarcerea sa pe front în 8 ianuarie 1943. Cu toate acestea, la ordinul lui Hitler, Hube a revenit din nou de pe front pe 18 ianuarie 1943 pentru "a reorganiza aprovizionarea Armatei a 6-a".

După distrugerea Armatei a 6-a, Hube a fost trimis pe Frontul din Mediterana. El a creat și organizat Gruppe Hube în Sicilia, o forță militară germană formată din patru divizii, care avea misiunea să apere insula. Odată cu lansarea Operațiunii Husky (numele de cod al invaziei aliate în Sicilia) în noaptea de 9-10 iulie 1943, Hube a comandat apărarea militară germană. La 17 iulie 1943 generalul Hube a primit comanda tuturor unităților militare și a trupelor de apărare antiaeriană ale Axei de pe insulă. Hube a organizat evacuarea militară germană în Peninsula Italică. El a pregătit o puternică linie defensivă, "linia Etna", în jurul Messinei, care permitea germanilor să efectueze o retragere progresivă în timpul evacuării forțelor militare pe continent. Generalul american Patton a declanșat asaltul asupra acestei linii la Troina, dar forțele germane de apărare au rezistat cu dârzenie. În ciuda a trei debarcări de blindate amfibii americane, germanii au reușit să-și salveze de la capturare cea mai mare parte a forțelor lor și să-și păstreze neschimbate planurile de evacuare. Retragerea unui număr mare de trupe germane amenințate să fie capturate de Aliați în Sicilia a reprezentat un succes militar major al Armatelor Axei. Hube a fost implicat ulterior în bătălia pentru apărarea pozițiilor germane de la Salerno în cursul Operațiunii Avalanche.

Ulterior, Hube a fost rechemat în Germania și repartizat în rezerva de comandanți a Wehrmacht-ului (Führer-Reserve). La 29 octombrie 1943 generalul Hube a fost delegat în funcția de comandant al Armatei 1 Panzer, cu un efectiv de 200.000 de militari; armata sa de tancuri se afla în componența Grupului de Armate Sud comandat de feldmareșalul Erich von Manstein. În februarie 1944 Hube a fost confirmat oficial în funcția de comandant al Armatei 1 Panzer. La puțin timp după aceea, Corpul III Panzer, una dintre unitățile subordonate lui Hube, a primit ordinul de a ajuta forțele militare germane să iasă din punga Korsun-Cerkasî, iar în martie 1944 a fost înconjurat în zona Kameneț-Podolski. Hube a condus operațiunile de ieșire din încercuire care s-au desfășurat din 27 martie 1944 până în 15 aprilie 1944 și s-au soldat cu pierderi semnificative. În această perioadă, la 1 aprilie 1944, a fost avansat la gradul de general-colonel (Generaloberst).

Moartea

La 20 aprilie 1944 Hube s-a întors în Germania, unde Adolf Hitler l-a decorat personal cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier cu frunze de stejar, spade și diamante pentru acțiunile sale militare din Sicilia, de la Salerno și din punga Kameneț-Podolski. Generalul Hube a murit a doua zi într-un accident aerian, atunci când avionul care îl transporta s-a prăbușit la scurt timp după ce a decolat din Salzburg.

A fost înmormântat cu funeralii de stat la Berlin în 26 aprilie 1944. Sicriul său a fost expus în Cancelaria Reich-ului, iar elogiul funebru a fost rostit de generalul Heinz Guderian. Garda de onoare a fost formată din generalii Walther Nehring, Hermann Breith, Heinrich Eberbach și Hans Gollnick. Rămășițele pământești ale generalului Hube au fost îngropate în Cimitirul Invalizilor din Berlin.

Decorații

 Crucea de Fier (1914) cl. a II-a (1915) și cl. I (1916)
 Crucea de Cavaler al Ordinului Casei de Hohenzollern cu spade (1918)
 Crucea Friedrich (1918)
 Insigna neagră pentru răniți (1918)
 Crucea de onoare a Războiului Mondial 1914/1918
 Medalia pentru serviciu îndelungat în Wehrmacht cl. a IV-a-cl. I
 Crucea de Fier cu barete (1939) cl. a II-a (24 mai 1940) și clasa I (3 iunie 1940)
 Crucea de Cavaler al Crucii de Fier cu frunze de stejar, spade și diamante
 Crucea de Cavaler (1 august 1941) în calitate de Generalmajor și comandant al Diviziei 16 Panzer
 cu frunze de stejar (16 ianuarie 1942) în calitate de Generalmajor și comandant al Diviziei 16 Panzer
 cu spade (21 decembrie 1942) în calitate de Generalleutnant și comandant al Corpului XIV Panzer
 cu diamante (20 aprilie 1944) în calitate de General der Panzertruppe și comandant șef al Armatei 1 Panzer
 Medalia Frontului Răsăritean
 Insigna de aur pentru luptele de blindate
 Comandor al Ordinului Militar de Savoia
 Menționat de trei ori în buletinul radiofonic militar german Wehrmachtbericht (17 august 1943, 31 ianuarie 1944 și 9 aprilie 1944)

Portrete în lucrări memorialistice
Avocatul român Nistor Chioreanu, fost comandant al Regiunii II legionare, l-a descris în lucrarea sa memorialistică Morminte vii (1992) pe generalul Hube ca "un om jovial, roșcovan" și prietenos și un militar loial Führerului Adolf Hitler. În discuția purtată pe 22 ianuarie 1941 generalul german s-a manifestat, potrivit lui Chioreanu, ca un prieten al legionarilor, dar a afirmat că în calitate de militar este obligat să execute ordinele Führerului, după cum a dovedit în ziua următoare când i-a somat pe legionari să cedeze puterea.

Lucrări

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1890
Decese în 1944
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Decese cauzate de accidente aviatice
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial
Personal militar german al celui de-Al Doilea Război Mondial

Hans-Valentin Hube


Materialul rulant al CFR se poate referi la locomotivele și vagoanele folosite de oricare din companiile desprinse din Căile Ferate Române:
 CFR Călători
 CFR Marfă
 CFR Infrastructură
 Societatea Feroviară de Turism

Note

CFR

Material rulant al CFR