Mayer Carl von Rothschild (Frankfurt na Majni, 5. kolovoza 1820. – Frankfurt na Majni, 16. listopada 1886.), njemački bankar i političar iz talijanske loze Rothschildovih, bogate bankarske obitelji židovskog porijekla.

Rodio se kao najstariji od četvorice sinova baruna Carla Mayera von Rothschilda (1788. – 1855.) i Adelheide Herz (1800. – 1853.). Studirao je na Sveučilištu u Göttingenu i na Sveučilište u Berlinu. Godine 1855., poslije smrti oca i strica Amschela Mayera von Rothschilda (1773. – 1855.), koji nije ostavio potomstvo, preuzeo je upravu i vođenje frankfurtske pbiteljske bankarske kuće.

Bio je službeni bankar pruskog dvora, a obnašao je i počasne službe konzula Vojvodstva Parme u Frankfurtu, konzula Bavarske i višeg konzula Austrije. Godine 1871. postao je prvi Židov imenovan u Gornji dom pruskog parlamenta.

Dana 6. travnja 1842. oženio je rođakinju Louise Rothschild (1820. – 1894.), kćerku Nathana Mayera Rothschilda, osnivača britanskog ogranka obitelji Rothscild, s kojom je imao sedmero kćeri:
 Adèle von Rothschild (1843. – 1922.)
 Emma Louise von Rothschild (1844. – 1935.)
 Clementine Henriette von Rothschild (1845. – 1865.)
 Thérèse von Rothschild (1847. – 1931.)
 Hannah Luise von Rothschild (1850. – 1892.)
 Marguerite de Rothschild (1855. – 1905.)
 Bertha Clara von Rothschild (1862. – 1903.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Mayer Carl (Charles) von Rothschild (1820-1886) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Italija)

Mayer Carl von Rothschild


Södertälje Fotbollsarena İsveç'in Södertälje şehrinde 2005 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İsveç'te Assyriska FF ve süryani takımı Syrianska FC maçlarını yaptığı bir stadyum, 6.400 seyirci kapasitelidir.

İsveç'teki stadyumlar

Södertälje Stadyumu


Henrik Hansen (født 16. januar 1979) er en dansk håndboldspiller, der spiller som playmaker i klubben Århus Håndbold. Henrik Hansen er en fast del af både holdet forsvar og angreb. Henrik Hansen har med sine 17 år indenfor håndboldverdenen spillet i fire forskellige klubber i både Spanien, Tyskland og Danmark. Han var med til at vinde den danske pokalturnering for Århus Håndbold i 2013.

Hansen spillede nogle år på landsholdet og var med til at vinde bronze ved EM i 2006.

Pt er han bosat i Risskov

Uddannelse
1985 - 1995 - Risskov Strandskole
1995 -1998 - HHX i Århus

Karriere
Som håndboldspiller har Henrik Hansen spillet for følgende klubber:
1999 - 2006 - Århus GF
2006 - 2007 - BM Altea
2007 - 2009 - CBM Torrevieja
2009 - 2011 - TuS N-Lübbecke
2011 - nu - Århus Håndbold

Siden 2013 til november 2016 har han desuden været salgskonsulent for Århus Håndbold.

Nu arbejder han som salgs- og vurderingsarbejder hos Nybolig i Risskov.

Noter

Eksterne henvisninger
Henrik Hansen på aarhushaandbold.dk

Håndboldspillere fra Danmark

Henrik Hansen (håndboldspiller)


Aux Philippines, le département de la Justice () fait partie des départements exécutifs du  ; il est chargé d'appliquer l'État de droit dans le pays. Il est le principal instrument juridique du gouvernement : il agit comme son conseiller en matière de droit et il est chargé de poursuivre les auteurs d'infractions. Son siège se trouve à , à Manille.

Le département de la Justice est dirigé par le , sur nomination du président des Philippines, puis confirmé par le . Le Secrétaire est membre du . Le Secrétaire en 2022 est

Notes et références

Philippines
Gouvernement des Philippines

Département de la Justice (Philippines)


Robert Beyer est le nom porté par plusieurs personnalités.
 Robert Beyer (1901-1989), ingénieur du son et compositeur allemand
  (1969-), acteur allemand
  (1959-), homme d'affaires américain
  (1920-2008), physicien américain

Homonymie de personnes

Robert Beyer (homonymie)


Michelle Leahy Ferreri est une femme politique canadienne, élue députée conservatrice à la chambre des communes du Canada au cours des élections fédérales canadiennes de 2021, représentant la circonscription de Peterborough—Kawartha. Elle défait alors la ministre libérale des femmes, Maryam Monsef.

Biographie
Elle est diplômée de l'université Trent en 1997.

À partir de 2002, Ferreri travaille pour la chaîne de télévision locale de Peterborough, CHEX-DT, en tant que présentatrice des informations. Elle quitte ce poste en 2014.

Elle devient ensuite consultante en marketing.

Elle est nommée candidate conservatrice pour la circonscription de Peterborough—Kawartha lors d'un vote interne en août 2021.

Une controverse naît lors de sa campagne pour la députation. Deux semaines avant l'élection, elle visite une maison de retraite alors même qu'elle n'a reçu qu'une seule dose de vaccin. Le chef du Parti conservateur, Erin O'Toole la soutient tout en réaffirmant son opposition à l'obligation vaccinale et son encouragement à se faire vacciner.

Mandat de députée
Elle est nommée ministre du Tourisme dans le cabinet fantôme d'Erin O'Toole.

Source

Notes et références

Naissance en Ontario
Député du Parti conservateur du Canada
Actuel député fédéral canadien
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario

Michelle Ferreri


The Tuileries Palace (, ) was a royal and imperial palace in Paris which stood on the right bank of the River Seine, directly in front of the Louvre. It was the usual Parisian residence of most French monarchs, from Henry IV to Napoleon III, until it was burned by the Paris Commune in 1871.

Built in 1564, it was gradually extended until it closed off the western end of the Louvre courtyard and displayed an immense façade of 266 metres. Since the destruction of the Tuileries, the Louvre courtyard has remained open and the site is now the location of the eastern end of the Tuileries Garden, forming an elevated terrace between the Place du Carrousel and the gardens proper.

History

Plan of Catherine de Medici (16th century)

The site of the Tuileries palace was originally just outside the walls of the city, in an area frequently flooded by the Seine as far as the present Rue Saint-Honore. The land was occupied by the workshops and kilns craftsmen who made "tuiles", or roof tiles. Because of its proximity to the Louvre Palace, members of the royal family began buying plots of land there.

After the accidental death of Henry II of France in 1559, his widow Catherine de' Medici (1519–1589) moved into the Louvre Palace with her son, the new king, Francois II, but planned a new residence for herself, close to the Louvre and having space for a large garden. She sold the medieval Hôtel des Tournelles, near the Bastille, where her husband had died, and between 1563 and 1568 acquired several pieces of land which she put together for her new residence. She began building in 1564, with a plan of Philibert de l'Orme, known for his work at the Palace of Fontainebleau, the Château d'Anet and Château de Saint-Germain-en-Laye. The work began in 1564, but de l'Orme died in 1570, when the work was still in its early stages. His place was taken by Jean Bullant, whose works included the gallery of the Château de Chenonceau in the Loire Valley. The outbreak of the civil between Protestants and Catholics in Paris in 1588 abruptly halted the work. The site, outside the city walls was abandoned and pillaged.

Additions of Henry IV
Work did not resume until 1594, when Henry IV of France made a triumphal return to Paris, and recommenced construction of the Louvre and the Tuileries Palace. He constructed the Grande Galerie, parallel to the Seine, which connected the two palaces. At the same time, Henry commissioned the landscape gardener Claude Mollet to modify the plan of the gardens. The architects and decorators Etienne Duperac, Louis Metezeau and Jacques II Androuet du Cerceau contributed to the new palace.

The Grand Gallery and the Gros Pavilion des Tuileries, now called the Pavillon de Flore), the tower by Androuet du Cerceau which linked the Louvre and the Tuileries palaces, was completed, but between 1864 and 1868, under Napoleon III, the original pavilion was redesigned and rebuilt by Hector Lefuel, to match the other modifications to the palaces.

Louis XIV and Louis XV – enlargement and departure (17th and 18th centuries)

After the death of Henry IV of France in 1610, work on the palace halted and his son Louis XIII of France had no intention of expanding it or continuing construction. It did not resume until after the Fronde (1648–53), a broad rebellion by the nobility, the Parliament and the Parisians against Louis XIV's royal authority. Between 1659 and 1661, the king and Cardinal Mazarin had First Royal Architect Louis Le Vau enlarge the palace, extending it to the north by the addition of the Théâtre des Tuileries.

In 1662 Louis celebrated the birth of the Dauphin, his son and heir, with a spectacular "Carrousel", which took place in the courtyard on the east side of the palace. A pageant on horseback, with dressage and other equestrian exercises with over seven hundred horsemen participating, it offered a variety tournaments and competitions, including a contest to spear the cardboard heads of "Saracens" and "Moors", and mounted processions to music around the courtyard. The King took part, wearing the costume of a Roman emperor. The courtyard thereafter was known and still is known as the "Carrousel".

From 1664 to 1666 Le Vau and his assistant François d'Orbay made other significant changes. They transformed Philibert de l'Orme's facades and central pavilion, replacing its grand central staircase with a colonnaded vestibule on the ground floor and the Salle des Cents Suisses (Hall of the Hundred Swiss Guards) on the floor above and adding a rectangular dome. A new grand staircase was installed in the entrance of the north wing of the palace, and lavishly decorated royal apartments were constructed in the south wing. The king's rooms were on the ground floor, facing toward the Louvre, and the queen's on the floor above, overlooking the garden. At the same time, Louis' gardener, André Le Nôtre, redesigned the Tuileries Garden.

Louis XIV fully used his redecorated and enlarged palace only for a short time. The Court moved into the Tuileries Palace in November 1667, but left in 1672, and soon thereafter settled in the Palace of Versailles. The Tuileries Palace was virtually abandoned and used only as a theatre, but its gardens became a fashionable resort of Parisians.

Following the death of Louis XIV in December 1715, his great-grandson, Louis XV, just five years old, was moved from Versailles to the Tuileries Palace on 1 January 1716. He moved back to Versailles on 15 June 1722, three months before his coronation. Both moves were made at the behest of the Regent, the duc d'Orléans. The king also resided at the Tuileries for short periods during the 1740s. The palace had been rarely used in forty years; it was refurnished and redecorated for the new King, but he remained only until 1722, when he also moved to Versailles. The large palace theater continued to be used as a venue for operas, concerts and performances of the Comédie-Française.

Louis XVI - Royal sanctuary and revolutionary battleground

On December 1, 1783, the palace garden was the starting point of an event in aviation history, the first manned flight in a hydrogen balloon, by Jacques Charles and the Robert brothers. It was just two months after the first manned balloon flight by the Montgolfier brothers in a hot air balloon from the Palace of Versailles. King Louis XVI watched from the tower. Among the crowd of spectators was Benjamin Franklin, seventy-seven years old, the United States ambassador to France. The balloon and passengers landed safely at Nesles-la-Vallée, thirty-one miles from Paris.

Not long afterwards, on 6 October 1789, the gardens were the site of a revolutionary event of a different kind. Louis XVI and his family were forced to leave Versailles, to return to Paris and to move into the Tuileries. Nothing had been prepared for their arrival; the various occupants who had moved into the Palace were abruptly expelled, and furniture had to be brought from Versailles. The royal family lived in relative calm for a time; the gardens were reserved for them until noon, when they were opened to the public.

On 9 November 1789, the National Constituent Assembly, formerly the Estates-General of 1789, moved its meetings from the tennis court at Versailles to the Salle du Manège. This was the Tuileries' covered equestrian academy, on the north side of the palace, which was the largest meeting hall in the city. It was also used by the Assembly's successor, the National Convention and, in 1795, the Council of Five Hundred (Conseil des Cinq-Cents) of the Directoire until the body moved to the Palais-Bourbon in 1798. In 1799, the Jacobin Club du Manège had its headquarters there. The Committee of Public Safety, led by Robespierre, met in the Pavillon de Flore, which connected the Palace to the Louvre.

On June 21, 1791, as the Revolution intensified, the King and his family attempted to escape. That night they attended a final Vespers mass in the palace chapel, and then, disguised and with their attendants, attempted by coach to reach the Austrian border. They were recognised and arrested at Varennes, brought back to Paris, and placed under house arrest.

On August 10, 1792, a large mob stormed the palace gates, entered the gardens, and overwhelmed and massacred the Swiss Guards who defended the Palace. They set fires in several of the outlying buildings of the Palace. Vestiges of buildings destroyed by the fires were discovered during archaeological excavations in 1989. After the massacre of the Swiss Guards, the palace itself was taken over by the Sans-Culottes. In November 1792, the invaders discovered the Armoire de fer, a hiding place at the royal apartments, believed to contain the secret correspondence of Louis XVI with other European monarchs, appealing for help. This increased anger against the imprisoned King and Queen. The National Convention, meeting in the Manege of the Palace, launched the Reign of Terror in 1793–94, leading to the execution of the King and Queen and thousands of others accused of opposing the Revolution.

Napoleon in the Tuileries

On February 19, 1799, Napoleon Bonaparte, the new First Consul and soon to become Emperor of the French, moved his official residence to the Tuileries Palace, a more suitable setting for his imperial ambitions. He began redecorating the interior in the Neoclassical Empire style by Percier and Fontaine. He also began a series of reconstructions around the Palace, tearing down the ruins of buildings burned during the Revolution, in 1806, In the center of the courtyard of the Carousel, he had constructed a triumphal arch, modelled after the ancient Arch of Septimius Severus in Rome, to serve as the ceremonial gateway of the palace. In 1808, after he became Emperor, He moved forward with the grand project of Henry IV, to build a new wing of the Palace on the north side of the gardens, matching the wing on the south side along the river, to connect the Tuileries it with the Louvre. This involved tearing down the Manage and other buildings to clear the courtyard, and the construction a new street, the Rue de Rivoli, named for his victory at the Battle of Rivoli in 1797.

After Napoléon's divorce, Pierre Paul Prud'hon was commissioned to design the apartments of his new wife, Marie-Louise. For the bridal suite of the new Empress he designed all the furniture and interior decorations in a Greek Revival style. The son of Napoleon and Marie-Louise, King of Rome, born in 1811, was given his residence in the Waterside Gallery of the Louvre, connected to the Tuileries by a short underground passageway, and his own small pavilion in the courtyard, decorated by Fontaine.

Palace of Louis Philippe and Louis Napoleon

Following the defeat and exile of Napoleon, the gardens became a large camp for Russian and Prussian soldiers, while the Kings of France returned to the palace during the Bourbon Restoration. During the July Revolution of 1830, which installed Louis Philippe as the new monarch, the Tuileries was again stormed and occupied by an armed mob. This time the Swiss Guards of the King, rather than remaining to be massacred, quietly departed their posts. King Louis Philippe I occupied the palace until 1848, when it was again briefly invaded, and the King chased out.

Louis-Napoléon Bonaparte the nephew of Napoleon, was elected the first President of France in 1848, and occupied the Elysée Palace. In 1852, when he could not run again, he seized power, and moved his residence to the Tuileries. The Tuileries was extensively refurbished and redecorated after the looting and damage that had occurred during the Revolution of 1848. Imposing state rooms were designed and richly decorated in what became known as the Second Empire style. The prominent roof-lines of the palace, and especially its squared central dome, became influential prototypes, adopted for hotels and commercial buildings as well as government buildings and residences in France and abroad. The new state rooms were theatrical settings for the ceremonies and pageantry of the Second Empire, such as the visit of Queen Victoria in 1855. The old buildings that had filled the courtyard were cleared away; and Napoleon III completed the northern wing of the Louvre along the rue de Rivoli, linking the Tuileries Palace with the Louvre, following the grand plan of Henry IV three centuries earlier.

The private apartment used by Napoleon III, on the ground floor of the southern wing of the palace, consisted of "overheated gilt boxes furnished in the style of the First Empire", being kept at "an excessively high temperature" by the emperor. Empress Eugénie had her apartment above, connected to the emperor's by a winding staircase, with a mezzanine occupied by the treasurer of the privy purse in between, and comprising eight of the eleven rooms on the bel etage of the southern wing's garden side. This arrangement at the Tuileries was unlike at Versailles, where the apartments of monarch and consort were both on the same floor and the king's was the grander of the two.

The state rooms – on the Carrousel, or east, side – of the south wing were used variously depending on the occasion. If it were an informal dinner, the household would gather in the Private Drawing Room, or Salon d'Apollon, which was separated from the Salle de Maréchaux, in the central pavilion, by the First Consul's Room, or Salon Blanc. The party would proceed through the throne room to dinner in the Salon Louis XIV. However, gala dinners were held in the larger Galerie de Diane, the southernmost of the state apartments. If it were a state ball, then refreshments would be set up in the Galerie; and the procession of the imperial party would be from there to the Salle de Maréchaux, which occupied the space of two entire floors of the central Pavillon de L'Horloge and served as the ballroom.

The little-used northern wing of the palace, which contained the chapel, Galerie de la Paix, and the Salle de Spectacle would be called into service only for performances, such as the Auber cantata performed the evening of Napoleon and Eugénie's civil wedding ceremony, 29 July 1853, or for the most important fêtes, such as the party given for sovereigns attending the International Exposition, on 10 June 1867. The Salle de Spectacle was also used as a hospital during the Franco-Prussian War.

The southernmost pavilion, the Pavillon de Flore, served as the backstairs to the palace. Service corridors led to it. One could get from there to the sprawling basement, lit with innumerable gas lamps, where a railway had been set up to bring food from the kitchens under the Rue de Rivoli.

Destruction during the Paris Commune

On 23 May 1871, during the suppression of the Paris Commune, twelve men under the orders of Jules Bergeret, the former chief military commander of the Commune, set the Tuileries on fire at 7 p.m., using petroleum, liquid tar and turpentine. The fire lasted 48 hours and thoroughly gutted the palace, except for the southernmost part, the Pavillon de Flore (the gate of honor, the Arc de Triomphe du Carrousel, also remains, as well as the foundation). The dome itself was blown up by explosives placed in the central pavilion and detonated by the converging fires. Observing this, Bergeret sent a note to the Committee of Public Safety: 'The last vestiges of Royalty have just disappeared. I wish that the same may befall all the public buildings of Paris' It was only on 25 May that the Paris fire brigades and the 26th battalion of the Chasseurs d'Afrique managed to put out the fire. The library and other portions of the Louvre were also set on fire by Communards and entirely destroyed. The museum itself was saved by the efforts of the firemen.

The ruins of the Tuileries stood on the site for 11 years. Although the roofs and the inside of the palace had been utterly destroyed by the fire, the stone walls of the palace remained intact and restoration was possible. Other monuments of Paris also set on fire by Communards, such as the City Hall, were rebuilt in the 1870s. After much hesitation, the Third Republic, more sympathetic to the Commune, pardoned the Commune members exiled abroad and in 1882, despite opposition from Baron Haussmann and historians, had the walls torn down.

The demolition was started in February 1883 and completed on 30 September 1883. Bits of stone and marble from the palace were sold by a private entrepreneur, Achille Picart, as souvenirs, and even to build a castle in Corsica, near Ajaccio, the , which is essentially a reconstruction of the Pavillon de Bullant. The courtyard pediment of the central pavilion can be seen in Paris' , other pieces are found in the garden of the Palais du Trocadéro, the Louvre and the Museum of Decorative Arts. In addition, other parts of the palace are located within France in Arcueil, Barentin,  in Courbevoie, Château de Varax in Marcilly-d'Azergues, Nantes, Saint-Raphaël and Salins, and other countries such as Schwanenwerder in Berlin, Germany, Bordighera in Italy and Palacio de Carondelet in Quito, Ecuador.

The Tuileries Garden and the Axe historique

Tuileries Garden

The Tuileries Garden () covers ; is surrounded by the Louvre (to the east), the Seine (to the south), the Place de la Concorde (to the west) and the Rue de Rivoli (to the north); and still closely follows the design laid out by the royal landscape architect André Le Nôtre in 1664. The Galerie nationale du Jeu de Paume is a museum of contemporary art located in the northwest corner of the garden.

Originally designed in 1564 as an Italian Renaissance garden by Bernard de Carnesse, the Tuileries Garden was redesigned in 1664 by Le Nôtre as a jardin à la française, which emphasized symmetry, order, and long perspectives. His formal garden plan drew out the perspective from the reflecting pools one to the other in an unbroken vista along a central axis from the west palace façade, which has been extended as the Axe historique.

The Axe historique
This straight line which runs through the Place de la Concorde and the Arc de Triomphe to La Défense was originally centred on the façade of the Tuileries, a similar line leading across the entrance court of the Louvre. As the two façades were placed at slightly differing angles, this has resulted in a slight 'kink' on the site of the palace, a feature ultimately dictated by the curved course of the River Seine.

After the palace was demolished in 1883, the large empty space between the northern and southern wings of the Louvre, now familiar to modern visitors, was revealed, and for the first time the Louvre courtyard opened onto the unbroken Axe historique.

Proposed reconstruction

In 2003, a group called the Committee for the Reconstruction of the Tuileries () proposed the reconstruction of the Tuileries on its original site.
Proponents of the plan noted that much of the original furniture and paintings still existed, put into storage when the Franco-Prussian War began in 1870.

In 2006 a rebuilding of the Palace of the Tuileries was estimated to cost 300 million euros (£200 million pounds sterling or US$380 million). The plan was to finance the project by public subscription with the work being undertaken by a private foundation, with the French government spending no money on the project. The French president at that time, Jacques Chirac, called for a debate on the subject. Former president Charles de Gaulle had also supported reconstruction, saying that it would "make a jewel of the centre of Paris."

However, in 2008, Michel Clément, Director of Architecture and Heritage, stated "From our point of view, the reconstruction of the Tuileries Palace is not a priority. In addition, it is not part of French heritage culture to resurrect monuments out of the ground ex nihilo. Rather, we are concerned with the vestiges that have survived."

Gallery

See also

 Pavillon de Flore

Citations

Bibliography
 Ballon, Hilary (1991). The Paris of Henri IV: Architecture and Urbanism. Cambridge, Massachusetts: The MIT Press. .
 Coeyman, Barbara (1998). "Opera and Ballet in Seventeenth-Century French Theatres: Case Studies of the Salle des Machines and the Palais Royal Theater" in Radice 1998, pp. 37–71.
 Devêche, André (1981). The Tuileries Palace and Gardens, translated by Jonathan Eden. Paris: Éditions de la Tourelle-Maloine. .
 Hautecoeur, Louis (1927). L'Histoire des Chateaux du Louvre et des Tuileries. Paris: G. Van Oest. .
 Jacquin, Emmanuel (2000), Les Tuileries, Du Louvre à la Concorde, Editions du Patrimoine, Centres des Monuments Nationaux, Paris. ()
 Radice, Mark A., editor (1998). Opera in Context: Essays on Historical Staging from the Late Renaissance to the Time of Puccini. Portland, Oregon: Amadeus Press. .

External links

 National Committee for the rebuilding of the Tuileries Palace
 Rebuilding the Tuileries by Charles T. Downey (Ionarts, 17 August 2006)
 Project for Reconstruction of the Tuileries Palace: 13th Legislature, 2008 Senate question
 Photos of the gardens of the Tuileries
 Interior and exterior photos, as well as plan of the state floor, of the Second Empire period

Houses completed in the 19th century
Renaissance architecture in France
Châteaux with Renaissance gardens in France
Buildings and structures in the 1st arrondissement of Paris
Demolished buildings and structures in France
Demolished buildings and structures in Paris
Former buildings and structures in Paris
Parks and open spaces in Paris
Palaces and residences of Napoleon
Palaces in France
Royal residences in France
Imperial residences in France
French Revolution
Buildings and structures demolished in 1883

pl:Tuileries

Tuileries Palace


Hamdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 30,6 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 1296 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Otto Oldach tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohner-harde.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Hamdorf


Marie Dølvik Markussen (født 15. februar 1997) er en norsk fodboldspiller, der spiller som angriber for Toppserien-klubben Vålerenga. Hun fik debut for Norges kvindefodboldlandshold i 2015.

Meritter

VfL Wolfsburg
Bundesliga: Vinder 2016-17
DFB-Pokal: Vinder 2016-17

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Norge
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Norge
Fodboldspillere fra VfL Wolfsburg (kvinder)
Fodboldspillere fra Vålerenga Fotball Damer

Marie Dølvik Markussen


Denizler, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eskiden deniz olan bu köy Yeşilırmak'ın baraj yapılmadan önceki güçlü akışıyla iç kesimlerden getirdiği çamur kum çakıl vs. bu çevreye dolgu yapmıştır böylece Samsun ve Terme arasında burun halinde Denizler Köyü oluşmuştur.

Coğrafya
Samsun il merkezine 55 km, Çarşamba ilçesine 20–25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 https://www.facebook.com/pages/Denizler-ve-Ta%C5%9Flik-K%C3%96Y%C3%9C/292502324181398

Çarşamba'nın mahalleleri

Denizler, Çarşamba


Olaylar

Doğumlar
 George Washington'un babası Augustine Washington doğmuştur. (ö.1743)

Ölümler
 IV. Mehmed (d.1642)

1693


راتنج  ويُنقحر إلى إيبوكسي،  مادة كيمائية تعتبر أحد أنواع اللدائن الصلبة بالحرارة. ذات مركبين: أساس (resin) ومصلب (hardener) وهي شديدة الالتصاق ومقاوم للاحتكاك والمواد الكيماوية سواء كانت أحماض أو قواعد أو مذيبات، حيث تتشكل طبقة عازلة عند جفافها. تستخدم كطلاء أو مونة أو لاصق. أكثر أنواع الإيبوكسي الراتنج إنتاجا هي الناتجة عن التفاعل بين مادتي إيبكلوروهيدرين وbisphenol ألف الكيميائيتين.

أول محاولة لإنتاجه من هذه المادة كانت في عام 1927 بالولايات المتحدة عبر شركة سيبا السويسرية لإنتاج الكيماويات.

ينتمي راتنج الإيبوكسي إلى مجموعة الراتنجات المتصلبة بالحرارة حيث تتميز هذه الراتنجات بعدم إمكانية إعادة تشكيلها بالحرارة بعد تحولها إلى مادة صلبة نتيجة لتكون سلاسل بوليميرية طويلة متشابكة مع بعضها وهو ما يسمى بالربط التشابكي. يحتوي راتنج الإيبوكسي على مجموعتين أو أكثر من مجاميع الإيبوكسايدالتي تتألف من ذرة أُوكسجين مرتبطة مع ذرتي كاربون ترتبط مجموعة الإيبوكسي كيميائياً مع الجزيئات الأُخرى لتشكيل شبكة ثلاثية الأبعاد ذات ربط تشابكي بعملية المعالجة. يتميز راتنج الإيبوكسي بالصلادة والمقاومة الكيميائية العاليتين نسبياً إضافة إلى ذلك يمتلك هذا الراتنج قابلية إلتصاق نوعي عالي بسبب التركيب الكيميائي لهذا الراتنج والمتمثل في مجموعة الإيثرات والهيدروكسيل والمجاميع القطبية التي تعطي متانة وإلتصاق عالية وتكسب المادة صلادة وقوة، لذلك يستعمل في التطبيقات التي تتطلب إداءاً وظيفياً عالياً. تتفاعل هذه الراتنجات مع المصلدات أثناء المعالجة ويكون التفاعل غير مصحوب بإنبعاث الماء أو تحرر أي منتجات ثانوية مما يجعل التقلص الحجمي قليل جداً (أقل من 2%) وبالتالي يكتسب الراتنج قوة وخواص ميكانيكية عالية إضافة إلى ذلك تمتلك راتنجات الإيبوكسي المعالجة متانة عالية نتيجة للبعد بين نقاط الربط التشابكي ووجود السلاسل الإليفانية المتكاملة.

تاريخ
تم الإبلاغ عن تكثيف الإيبوكسيدات والأمينات لأول مرة وحصل على براءة اختراع من قبل بول شلاك من ألمانيا في عام 1934. ادعاءات اكتشاف راتنجات الإيبوكسي القائمة على بيسفينول أ تشمل بيير كاستان في عام 1943. تم ترخيص عمل كاستان من قبل شركة سيبا المحدودة في سويسرا، والتي أصبحت واحدة من أكبر ثلاثة منتجين لراتنجات الإيبوكسي في جميع أنحاء العالم. نشأت أعمال الإيبوكسي لشركة Ciba باسم Vantico في أواخر التسعينيات، والتي تم بيعها لاحقًا في عام 2003 وأصبحت وحدة أعمال المواد المتقدمة لشركة Huntsman Corporation في الولايات المتحدة. في عام 1946، حصل سيلفان جرينلي، الذي يعمل لصالح شركة Devoe & Raynolds ، على براءة اختراع الراتنج المشتق من bisphenol-A و epichlorohydrin. تم بيع Devoe & Raynolds ، التي كانت نشطة في الأيام الأولى لصناعة راتنجات الايبوكسي، لشركة Shell Chemical. تم بيع القسم المعني بهذا العمل في النهاية، وعبر سلسلة من معاملات الشركات الأخرى أصبحت الآن جزءًا من Hexion Inc.

الإيبوكسي كطلاء
يستخدم الايبوكسي كطلاء عازل لتسربات المياه في الخزانات الاراضية وفي بيارات الصرف الصحي كما يستخدم في بعض الاحيان للعزل المائي في اسطح المنازل والبيوت. تم تطوير طلاءات إيبوكسي من جزأين للخدمة الشاقة على ركائز معدنية وتستخدم طاقة أقل من طلاءات البودرة المعالجة بالحرارة. توفر هذه الأنظمة طلاءًا قويًا وقائيًا مع صلابة ممتازة. تتم صياغة الطلاءات المكونة من جزء واحد من الإيبوكسي كمستحلب في الماء، ويمكن تنظيفها بدون مذيبات.

غالبًا ما تستخدم الطلاءات الإيبوكسية في التطبيقات الصناعية والسيارات لأنها أكثر مقاومة للحرارة من الدهانات القائمة على اللاتكس والألكيد. تميل دهانات الإيبوكسي إلى التدهور، المعروف باسم «الطباشير»، بسبب التعرض للأشعة فوق البنفسجية.

التغيير في اللون، المعروف باسم الاصفرار، هو ظاهرة شائعة لمواد الايبوكسي وغالبًا ما يكون مصدر قلق في تطبيقات الفن والحفظ. راتنجات الايبوكسي صفراء مع مرور الوقت، حتى عندما لا تتعرض للأشعة فوق البنفسجية. تم تحقيق تقدم كبير في فهم اصفرار الإيبوكسي بواسطة داون أولاً في عام 1984 (الشيخوخة الطبيعية الداكنة) ولاحقًا في عام 1986 (شيخوخة الضوء عالية الكثافة). قام داون بالتحقيق في العديد من المواد اللاصقة من راتنجات الايبوكسي لعلاج درجة حرارة الغرفة المناسبة للاستخدام في حفظ الزجاج، واختبار ميلها إلى اللون الأصفر. تم التوصل إلى فهم جزيئي أساسي لإصفرار الإيبوكسي، عندما اكتشف Krauklis و Echtermeyer الأصل الميكانيكي للاصفرار في راتنجات إيبوكسي أمين شائعة الاستخدام، نُشر في عام 2018. وجدوا أن السبب الجزيئي لإصفرار الإيبوكسي كان تطور الأكسدة الحرارية لمجموعات الكربونيل في العمود الفقري للكربون-الكربون البوليمر عبر هجوم جذري محب للنيوكليوفيليين.

تُستخدم إيبوكسيات البوليستر كطلاء بمسحوق للغسالات والمجففات وغيرها من «السلع البيضاء». تُستخدم طلاءات مسحوق الإيبوكسي الانصهار (FBE) على نطاق واسع للحماية من التآكل لأنابيب الصلب والتجهيزات المستخدمة في صناعة النفط والغاز، وأنابيب نقل مياه الشرب (الصلب)، وحديد التسليح الخرساني. تُستخدم الطلاءات الإيبوكسية أيضًا على نطاق واسع كطلاءات أولية لتحسين التصاق دهانات السيارات والبحرية خاصة على الأسطح المعدنية حيث تكون مقاومة التآكل (الصدأ) مهمة. غالبًا ما تكون العلب والأوعية المعدنية مغطاة بالإيبوكسي لمنع الصدأ، خاصة بالنسبة للأطعمة الحمضية مثل الطماطم. تُستخدم راتنجات الإيبوكسي أيضًا في تطبيقات الأرضيات الزخرفية مثل أرضيات التيرازو وأرضيات الرقائق والأرضيات المجمعة الملونة.

تم تعديل الإيبوكسيات بعدة طرق، تفاعلت مع الأحماض الدهنية المشتقة من الزيوت لإنتاج استرات الإيبوكسي، والتي تم علاجها بنفس طريقة الألكيدات. منها L8 (80٪ بذر الكتان) و D4 (40٪ زيت الخروع المجفف). غالبًا ما كانت تتفاعل مع الستايرين لصنع استرات إيبوكسي ستيرين، تستخدم كطعامات أولية. المعالجة بالفينول لعمل بطانات الأسطوانة، ومعالجة الإسترات براتنجات الأمين والمعالجة المسبقة للإيبوكسي بالراتنجات الأمينية لصنع طبقات علوية مقاومة.

كان أحد أفضل الأمثلة على ذلك هو نظام استخدام الإيبوكسيات الخالية من المذيبات لتجهيز السفن أثناء البناء، وقد استخدم هذا نظامًا للرش الساخن بدون تهوية مع الخلط المسبق في الرأس. أدى هذا إلى تفادي مشكلة احتباس المذيبات تحت الفيلم، والتي تسببت في مشاكل الالتصاق فيما بعد.

الإيبوكسي كمونة
يستخدم الايبوكسي كمونه وربط جزاين منفصلين مثله مثل الاسمنت. كما هو الحال في حصول عمليه التعشيش للاعمده. فيتم استخدام هذه المادة للتقويه المونة الاسمنتيه بالاضافه وسد الفراغات بين الخرسانة.

الإيبوكسي في الصناعة
يستخدم الايبوكسى في معالجة الرخام والجرانيت ليكسبه طبقة رقيقة جدا ومن ثم ليجعل سطح الرخام والجرانيت املس وناعم بالإضافة للصلابة والحماية من العوامل الجوية.
يستخدم أيضا في لصق بعض أنواع الرخام والجرانيت معا

الأنظمة الكهربائية والإلكترونية
نظرا لتعدد أنواع هذه المركبات، فسنجد له استخدامات كثيرة مثل لصق قلوب الفرايت لمحولات التردد العالى ونظرا لخواص العزل الجيدة تستخدم في تثبيت بعض المكونات كما أن غالبية المكونات مثل الثنائيات والترانزيستورات والدوائر المتكاملة تصنع من غلاف إيبوكسى، منه الشفاف كما في الثنائيات الباعثة للضوء ومنه المعتم كالترانزيستورات والمتكاملات الخ.
أيضا يستخدم في تغطية الدوائر لحجب التركيب الداخلى.

الإيبوكسي في الفن
يستخدم الإيبوكسي الراتنج، عندما يخلط مع الخضاب بوضع طبقات واحدة فوق الأخرى.

المخاطر الصحية
تصنف راتنجات الايبوكسي السائلة في حالتها غير المعالجة في الغالب على أنها مهيجة للعينين والجلد، وكذلك سامة للكائنات المائية. تعتبر راتنجات الايبوكسي الصلبة أكثر أمانًا بشكل عام من راتنجات الايبوكسي السائلة، والعديد منها مصنف كمواد غير خطرة. أحد المخاطر المحددة المرتبطة براتنجات الايبوكسي هو التحسس. وقد ثبت أن الخطر أكثر وضوحا في راتنجات الايبوكسي التي تحتوي على مواد تخفيف الوزن الجزيئي منخفضة الايبوكسي. يمكن أن يؤدي التعرض لراتنجات الايبوكسي، بمرور الوقت، إلى رد فعل تحسسي. يحدث التحسس بشكل عام بسبب التعرض المتكرر (على سبيل المثال من خلال رداءة النظافة في العمل أو نقص معدات الحماية) على مدى فترة طويلة من الزمن. يحدث رد الفعل التحسسي أحيانًا في وقت يتأخر عدة أيام من التعرض. غالبًا ما يظهر رد الفعل التحسسي على شكل التهاب الجلد، خاصة في المناطق التي يكون فيها التعرض أعلى (عادةً اليدين والساعدين). استخدام الايبوكسي هو مصدر رئيسي للربو المهني بين مستخدمي البلاستيك. يحتاج التخلص الآمن أيضًا إلى التفكير ولكنه يتضمن عادةً معالجة متعمدة لإنتاج النفايات الصلبة بدلاً من النفايات السائلة.

مراجع

إيبوكسيدات
بوليمرات عضوية
راتنجات صناعية
لدائن صلبة بالحرارة
مكونات طائرات
مواد لاصقة
هندسة كيميائية

إيبوكسي


Pago peut désigner:

 Pago, volcan de Papouasie-Nouvelle-Guinée ;
 Pago (jus de fruit), marque de jus de fruits ;
 Pago Pago, capitale de facto des Samoa américaines ;
 Pago del Vallo di Lauro, commune italienne de la province d'Avellino dans la région Campanie en Italie ;
 Pago Veiano, commune italienne de la province de Bénévent dans la région Campanie en Italie.

Voir aussi

 Pagano

Pago (homonymie)


An Carex maximowiczii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel. An Carex maximowiczii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex maximowiczii


Strategic nomination refers to the entry of a candidate into an election with the intention of changing the ranking of other candidates. The name is an echo of 'tactical voting' and is intended to imply that it is the candidates rather than the voters who are seeking to manipulate the result in a manner unfaithful to voters' true preferences.

The same effect may be achieved if the result of an election depends on the distribution of candidates, even if candidates are not nominated with this thought in mind. For instance viewpoints favoured by wealthy voters may naturally accrue more candidates. If the voting system makes it likelier in consequence that the election will be won by a candidate with wealthy support, then the resulting bias has the same effect as strategic nomination even though it is entirely accidental.

Independence of irrelevant alternatives

Strategic nomination consists of manipulating a feature of voting systems which lies in their lacking the property of 'independence of irrelevant alternatives'. Arrow's impossibility theorem shows that this property is inconsistent with others with more compelling claims to acceptance, and in consequence all seriously proposed voting systems are vulnerable in principle to strategic nomination.

In the limited case in which votes are cast according to positions on a political spectrum, voting systems which satisfy the Condorcet criterion also satisfy the median voter theorem which protects them against strategic manipulation. Other voting systems remain vulnerable. An example in the Borda count article shows how that system can be subverted by nominating candidates on one side of a political spectrum.

Independence of clones

In order to simplify the issue, academic attention sometimes focuses on a specific kind of strategic nomination: the kind that involves clones. Clones in this context are candidates between whom every voter is indifferent. They will be tied in every ballot if the voting system allows ties, and will otherwise be consecutive.

It is desirable for the outcome of an election to be essentially unaffected by the addition or removal of clones. Adding or removing a clone candidate should only change the winner if the old winner, the new winner, and the candidate added or removed are all clones of each other. A voting system that satisfies this criterion is considered "independent of clones". Independence of clones was first formulated by Nicolaus Tideman.

Types of strategic nomination
Vote-splitting happens when adding similar or clone candidates decreases the chance of any of them winning, also known as a spoiler effect. Methods that are vulnerable to this include the plurality voting system and two-round runoff voting.
Teaming happens when adding more candidates actually helps the chances of any of them winning, as can occur in Borda counts.
Crowding happens when adding candidates affects the outcome of an election without either helping or harming the chances of their factional group, but instead affecting another group. This can occur in Copeland's method.

References

External links
Independence from similar alternatives Article by Stephen Eppley

Voting theory
Electoral system criteria

Strategic nomination


دار المخزن (أو قصر السلطان) في طنجة، بالمغرب، كانت مقر الإقامة لسلاطين المغرب عندما يحلّون في طنجة. بنيت دار المخزن من قبل مولاي إسماعيل في القرن 17 ميلادي، في القصبة، وهي واحدة من أعلى النقط بطنجة، المطلة على المدينة القديمة ومضيق جبل طارق. يتم استخدامه حاليا كاثنين من المتاحف، متحف الفنون المغربية ومتحف الآثار.

كانت دار المخزن قصرا لمولاي حفيظ، آخر سلاطين المغرب قبل استعماره، وقد أجبرته قوى الحماية الفرنسية في المغرب على المنفى في دار المخزن، وعلى التنازل عن عرش المغرب. رحل السلطان مع كامل حريمه، عبيده وأفراد الصيانة حيث تألف حشده من 168 شخصا، وبقي في هذا القصر بينمى تولى شقيقه مولاي يوسف السلطة بعد معاهدة فاس.

الموقع التاريخي

توجد دار المخزن بالجزء الشرقي لقصبة طنجة وهي قصر أقيم بموقع أوردت ذ ك ره المصادر الرومانية، وأشار إليه الإخباريون العرب عند حديثهم عن بناء قصر أندلسي بالقصبة يعود إلى القرن الثاني عشر.

وبنفس المكان بنيت على التوالي إقامة الحاكم البرتغالي 1661 – 1471 والقصر العالي الإنجليزي 1684 -1662. تفيد النقيشة التي عثر عليها بدار البخاري، داخل أحد المرافق الجانبية للقصر، أن البناء يعود إلى الباشا أحمد بن علي الريفي سنة 1157ه / 1738 م.

الترميمات

طرأت على القصر مجموعة من التغييرات والإصلاحات مع السلاطين العلويين عندما اتخذوه مركزا للحكم ومقرا لإقامتهم بطنجة. ولعل أهم هذه الإصلاحات تعود إلى أوائل القرن التاسع عشر مع السلطان مولاي سليمان وبعده مولاي الحسن الأول سنة 1889.

يحتوي القصر على ساحتين تتوسطانه، وزينت سقوف القصر بزخارف خشبية، والنوافير ورخام والأرابسك. بعض الأعمدة المستخدمة في البناء هي من أصل روماني. كما يضم بهوا واسعا محاط بأعمدة رخامية مزينة بتيجان مركبة تنتصب في وسطه نافورة من الرخام الأبيض.

متحف القصبة

متحف القصبة المتواجد في قلب دار المخزن هو معرض يهدف إلى التعريف بالحضارات التي تعاقبت على مدينة طنجة ومجالها. ويتكون العرض من ثلاثة أقسام تنتظم وفق التصميم الهندسي للقصر، وهو يعطي صورة عن الدور التاريخي الذي لعبته منطقة شبه الجزيرة الطنجية في الربط بين أفريقيا وأوروبا بحكم موقعها الجغرافي الذي أهلها لتكون أرض لقاء وتبادل بحوض البحر الأبيض المتوسط.

هوامش

عمارة العلويين
عمارة مغربية
عمارة مغاربية
قصور المغرب
مبان ومنشآت في طنجة
متاحف تاريخ في المغرب
مواقع جذب سياحي في طنجة

دار المخزن (طنجة)


48434 Maxbeckmann este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48434 Maxbeckmann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 1,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

48434 Maxbeckmann


Ngawang Kalsang (* 1866; † 1936), der oft als "erster Tomo Geshe Rinpoche" (auch "Domo Geshe" geschrieben) bezeichnet wird, gehörte zu seiner Zeit zu den einflussreichsten Mitgliedern der Hierarchie der Gelug-Schule des tibetischen Buddhismus. Er stand als Großabt mehreren Klöstern im Südosten Tibets und Norden Indiens vor, zum Beispiel dem Kloster Yiga Chöling bei Darjeeling und dem Kloster Dungkar im Chumbi-Tal. Ein maßgeblicher Lehrer und Freund Ngawang Kalsangs war Phabongkha Rinpoche.

Ngawang Kalsang trat als ein Verehrer des zukünftigen Buddha Maitreya hervor, von dem er monumentale Statuen errichten ließ. Er galt unter der Bevölkerung im Himalaja-Gebiet als ein bedeutender Mystiker, dem wunderbare Heilungen zugeschrieben werden.

Weit über Tibet hinaus wurde Ngawang Kalsang als Lehrer von Lama Angarika Govinda bekannt, worüber Govinda ausführlich in seinem Buch Der Weg der weißen Wolken berichtete. Govinda gründete 1933 inspiriert von Ngawang Kalsang das Arya Maitreya Mandala. Dieses leitet darum die Reihe seiner Acharya genannten Ordensleiter von Ngawang Kalsang her. Ngawang Kalsang wurde der "erste Patriarch" des Arya Maitreya Mandala.

Literatur
 Lama Anagarika Govinda: Der Weg der weißen Wolken. Zürich 1969
 Donald S. Lopez: Prisoners of Shangri-La: Tibetan Buddhism and the West. University of Chicago Press, 1999 (ISBN 9780226493114)

Weblinks
 Domo Geshe Rinpoche, A Biographical Sketch, by Dr. Ursula Bernis
 Arya Maitreya Mandala

Einzelnachweise

Buddhistischer Geistlicher
Person des Vajrayana-Buddhismus
Person des tibetischen Buddhismus
Tibeter
Angehöriger des Arya Maitreya Mandala
Geboren 1866
Gestorben 1936
Mann

Ngawang Kalsang


Das Internazionali di Tennis (offiziell zuletzt Internazionali di Tennis CARISBO, zuvor Bologna Open) ist ein ehemaliges Herrentennisturnier, das von 1985 bis 1998 in Bologna, Italien ausgetragen wurde. Gespielt wurde im Freien auf Sandplatz. Das Turnier fand bis zur Saison 1995 in der Woche vor Roland Garros statt, danach wurde es meist zwischen den French Open und Wimbledon angesetzt. In der Saison 1999 wurde das Turnier durch die Merano Open in Meran ersetzt.

Im Einzel konnte nur der Spanier Javier Sánchez das Turnier zweimal gewinnen und ist damit Rekordsieger, im Doppel gelang dies mehreren Spielern (darunter ebenfalls Sánchez), Rekordsieger mit drei Titeln ist aber der Australier Laurie Warder.

Turniersieger

Einzel

Doppel

Weblinks
 ATP Tour
 ATP Tour Archiv

Bologna

ATP Bologna


Kofinalan skup je vrsta skupa. Svaki totalno uređen skup sadrži kofinalan dobro uređen skup.

Uzmemo li parcijalno uređen skup (S, ≤)

Za skupa A koji je podskup skupa S

 A ⊆ S

u kojem vrijedi da

 postoji

takav da

kažemo da je kofinalan skup u S.

Parcijalno uređen skup je kofinalnosti λ sadrži li kofinalan podskup kardinaliteta λ i ne sadrži kofinalan podskup manjeg kardinaliteta.

Primjene nalazimo u inverznim i usmjerenim sustavima. Kad imamo A kofinalan u S, i usmjeren sustav S → V. Tada je usmjeren sustav A  → S → V izomorfan usmjerenom sustavu S → V. Analogno vrijedi u inverznim sustavima.

Neka je

X={Xa, fab, A}

inverzni sustav i B kofinalan podskup skupa A.

Prirodno preslikavanje h

koje svakoj točki x = (xa) limesa limX pridružuje točku

h(x) = (xb : )

jest homeomorfizam.

Izvori

Teorija skupova

Kofinalnost


Gilbert Keith Chesterton (d. 29 Mayıs 1874 – ö. 14 Haziran 1936), İngiliz yazar.

İngiliz edebiyatında yazarlığı kadar, aykırı düşünceleriyle de kendine sıra dışı bir yer edinen Chesterton, 1874 yılında Londra'da dünyaya geldi. 1936 yılındaki ölümüne dek, gazeteciliği, sanat ve edebiyat eleştirmenliği ile yazarlığının yanı sıra, din ve dünya sorunları üzerine, keskin kalemiyle yazdığı polemik yazılarıyla da dikkati çekti. Yine ünlü bir yazar olan, vatandaşı Rudyard Kipling'in sömürgeci eğilimlerini ve İngiltere'nin dış siyasetini kıyasıya eleştirdi. Sanayileşmiş toplumlarda insani değerlerin hızla yitirildiğini vurgulayarak, akla ve bilime dayandırılan dünya görüşlerine karşı, sağduyu ve imandan yana tavır aldı. Ülkesindeki yaygın Protestan inancına karşın Katolikliği seçen ve Orta Çağ değerlerini savunan yazarın bu eğilimleri, edebi eserlerinde de iz bırakmıştır.

Türkçeye çevrilen eserleri
 Apollon'un Gözü
 Bay Perşembe (1908, The Man Who Was Thursday)
 Don Kişot'un Dönüşü (1927, The Return of Don Quixote)
 Garip Ticaretler Kulübü (1905, The Club of Queer Trades)
 Gurur Ağaçları
 Bir Dahinin Yaşamı: Charles Dickens (1906, Charles Dickens: A Critical Study)
 Peder Brown'un Maceraları
 Çok Şey Bilen Adam (2013)
Sapkınlar (Heretikler) (2021)

1874 doğumlular
1936 yılında ölenler
20. yüzyıl filozofları
Hristiyan filozoflar
İngiliz gazeteciler
İngiliz roman yazarları
İngiliz şairler
University College London'da öğrenim görenler
İngiliz deneme yazarları
İslam eleştirmenleri
Katolikliğe dönenler
Roma Katolik yazarlar
Hristiyan yazarlar
İngiliz Hristiyanlar
İngiliz Katolikler

Gilbert Keith Chesterton


Görmin er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Peenetal/Loitz i den vestlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Görmin er beliggende ved floden Peene, der danner kommunens sydgrænse sammen med en mosebevokset dal på én kilometers bredde. Peene er på den nedre del ret stillestående, og til udmundingen i Stettiner Haff 35 km væk, falder den kun få centimeter.

I kommunen ligger ud over Görmin, landsbyerne Alt Jargenow, Böken, Göslow, Groß Zastrow, Neu Jargenow, Passow og Trissow.

Trafik
En landevej fører fra Loitz over Görmin og Dersekow til Hansestadt Greifswald. Motorvejen A 20 (Ostseeautobahn) går gennem den nordøstlige del af kommunen, og nærmeste tilkørsel er Bisdorf i retning mod Lübeck og Gützkow (i retning mod Berlin og polske Stettin). Nærmeste banegård er 15 km væk i Greifswald, hvorfra der er forbindelse til Stralsund og Berlin.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Peenetal/Loitz
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Görmin


Uyku felci (Halk arasında "karabasan" olarak da bilinir), uyandıktan hemen sonra (hipnopompik felç olarak da bilinir) veya seyrek olarak, uykuya dalmadan hemen önce, bedenin geçici olarak hareket edememesi (felç olması) ile karakterize edilen bir durumdur.

Fizyolojik olarak, REM atonia olarak da bilinen REM uykusu sırasında oluşan normal felç ile yakından ilgilidir. Buna göre bazı bilim insanları ve fizikçiler bunun uyku döngüsünün "doğal" bir etkisi olduğuna inanır. Uyku felci beyin REM durumundan tamamen uyanık duruma geçse de beden felcinin devam etmesi durumunda oluşur. Bu durum, kişinin bilincinin tamamen açık olmasına rağmen hareket edememesine sebep olur. Ayrıca bu durum ile birlikte hipnopompik sanrılar olabilir.

Çoğu zaman, uyku felcine uğrayan kişi tarafından bunun bir rüya sebebiyle oluştuğuna inanılır. Bu yüzden, insanların hareket etmek istese de hareket edemediği rüya sayısı bu kadar fazladır. Uyku felcinin sebep olduğu sanrılar bazen durumun normal bir rüya olarak algılanmasına, bazen de oda içerisinde hayali şeyler görülmesine sebep olur.

Belirtiler
Uyku felcinin başlıca belirtisi uyanma öncesi veya uyuma öncesi görülen kısmı veya geçici iskelet kası felcidir. Diğer bir deyişle, bir kişinin uykuya dalarken veya uyanırken hareket edememesi veya konuşamaması hissidir. Uyku felci ile birlikte hipnopompik sanrılar olabilir. Bu halüsinasyonlar işitsel, dokunsal ve/veya görsel olabilir. Uyku felci kişi tekrar REM uykusuna dönmeden önce veya tamamen uyanmadan önce birkaç saniye veya birkaç dakika sürebilir.

Olası sebepleri
Uyku felci, rüya gören bir kişinin rüyasında yaptığı hareketleri aynen yapmasını engellemek için REM uykusu süresince oluşur. Uyku felcinin fizyolojisi hakkında çok az şey bilinir. Bununla birlikte, uyku felcinin beynin pons bölgesindeki motor nöronların post-sinaptik inhibisyonu ile bağlantılı olduğu önerilmektedir. Özellikle, düşük seviye melatonin kasların uyarılmasını engelleyecek şekilde sinirlerdeki depolarizasyon akımı durdurabilir, ve rüyada yaşanan eylemin gerçekte yaşanmamasını sağlayabilir (mesela, rüyasında koştuğunu gören bir kişinin gerçekte koşmasını engellemek gibi).

Ayrıca, bu düzensizliği yaşayanlar ve narkolepsiden muzdarip olanlar arasında belirgin bir ilişki vardır. Fakat, değişik çalışmalar çoğu insanın hayatlarında en az bir kez uyku felci yaşadığını göstermektedir.

Bazıları, değişik faktörlerin uyku felci ve halüsinasyonların yaşanma olasılığını arttırdığını rapor etmişlerdir. Bunlar:
 Sırtüstü yatmak
 Düzensiz uyuma saatleri; şekerlemeler, çok veya az uyumak
 Fazla stres
 Ani çevre/yaşam tarzı değişiklikleri
 Olaydan hemen önce görülen berrak rüya. Ayrıca berrak rüya durumuna girebilmek için kullanılan bilinçli indüksiyon yaygın bir yöntemdir. WILD  olarak da bilinir.
 Yapay uyku yardımcıları ve antihistaminler.
 Uyku öncesi açlık.

Terapisi

Uyku Felci için Meditasyon-Rahatlama Terapisi
Baland Jalal Cambridge Üniversitesi nörologları direkt uyku felcine yönelik bir tedavi yayınladılar, bu tedavinin adı Meditasyon-Rahatlama Terapisi ya da MR Terapi. Bu tedavi, çeşitli ülkelerdeki çalışmalara dayanmaktadır. Bu tedavinin bir kısmı nörolog Vilayanur S. Ramachandran ile oluşturulan nöroloji teorisinden alınmıştır. MR Terapi uyku felci sırasında uygulanan dört basamaktan oluşturmaktadır. (1) Atağın yeniden değerlendirilmesi (bilişsel yeniden değerlendirme); kişi gözlerini kapar, paniklemekten kaçınır ve atağı hayati tehlikesi olmaması şeklinde yeniden değerlendirir. (2) psikolojik ve duygusal mesafe alma (duygu regülasyonu); uyuyan kişi kendine olayı felaketleştirmenin (örneğin korku ve kaygının) durumu kötüleştireceğini ve süresini uzatacağını hatırlatır. (3) Dikkati içe odaklama meditasyonu; dikkati iç dünyadaki duygusal olarak önemli bir nesneye odaklamak. (4) Kasları gevşetme; kişinin kaslarını gevşetmesi, nefesini kontrol etmekten kaçınması, hareket etmeye çalışmaktan kaçınması. Bu tedaviyi destekleyen öncül vaka incelemeleri bulunmaktadır.

Halüsinasyonlar
Uyku felciyle ilişkilendirilen birkaç halüsinasyon türü vardır: odada bir yabancının olduğu inancı, başka birinin varlığı hissi ve havada süzülme hissi. Bu halüsinasyonlar görsel, işitsel veya her ikisi de olabilir. Yaygın bir halüsinasyon, bir Incubus'un varlığıdır. Nörolojik hipotez, uyku felcinde, normalde vücut hareketlerini koordine eden ve vücut pozisyonu hakkında bilgi sağlayan beynin kısa bir miyoklonik beyin aktivitesi patlaması yaşadığı ve buğulama hissine neden olduğudur.

Davetsiz misafir ve inkübüs halüsinasyonları birbirleriyle yüksek oranda korelasyon gösterirken üçüncü bir halüsinasyon olan vestibüler-motor oryantasyon bozukluğu ile de orta derecede korelasyon göstermektedir. Bu halüsinasyonlar diğer ikisinden farklı olarak tehditle aktive olan uyanıklık sistemini devreye sokmamaktadır.

Kültürel referanslar

 Çin halk kültüründe, uyku felci "gǔi yà chúang" (鬼压床,鬼壓床, sözcüğü sözcüğüne : "Hayalet yatağa basıyor": 鬼: hayalet, 压: basmak, 床: yatak), olarak bilinir. İnanışa göre bir ruh veya hayalet uyuyan kişinin üzerinde oturup veya yatıp uyku felcine sebep olur. Bu ölümün güçleri tarafından, küçük çapta ruhun ele geçirilmesi olarak düşünülür ve genellikle kurban bir zarar görmez.
 Hindistan'da, uyku felci hakkında iki düşünce vardır.  Bunlardan biri uyku felcinde olduğu gibi uyurken bilincin açık olması aydınlanmaya ulaşırken görülen işaretlerden biri olmasıdır. Fakat aynı zamanda kendi aydınlanması için yol alan kişilere saldıran rakshasanın da (Hindu şeytanlar) bir hareketidir.
 Japonya'da, uyku felci kanashibari (金縛り, sözcüğü sözcüğüne: "metal içerisinde bağlanmış olmak": kana: metal, shibaru: bağlı olmak"), olarak bilinir.
 İskandinavya mitolojisinde, uyku felcine bir Mara sebep olur ya da bir mare - kâbuslara da sebep olabilen kötü bir dişi hayalet. İlk olarak Norse Ynglinga destanında görülmüştür, fakat bu inanış muhtemelen daha eskidir. "Mara"; eski Norveççe, İsveççe ve İzlandaca ismidir, "mare" ise Norveççe ve Danimarkacadır.
 Newfoundland'de , yaşlı bir cadının ziyareti olarak bilinir, Newfoundland İrlandacası ile Ag Rog.
 Meksika'da, subida del muerto (tepeye tırmanan ölü) olarak bilirnir.
 Yunancada, mora (Yunanca: μώρα) olarak bilinir, isim Slav bir kökenden gelmektedir.
 Almancada, Hexendrücken (cadı basması) olarak bilinir.
 Türkçede, karabasan olarak bilinir. Türkiye'deki genel inanışa göre bu metafiziksel bir olaydır ve özellikle inançlı insanlar buna bir cinin sebep olduğuna inanırlar, ve bazı dualar tavsiye ederler.
 Hazaragi dili'nde, Syahi Zer Kado (basan mürekkep) olarak bilinir.
 Güney Birleşik Devletler'de, insana binmiş bir cadı olarak tarif edilir.
 Kore'de, Gawinullim, (가위눌림 sözcüğü sözcüğüne: "Gawi tarafından bastırılmak."), olarak bilinir. Gawi'nin anlamı tam olarak belli değildir fakat genellikle "ruhlar" veya "şeytanlar" olarak bilinir.
 Endonezya'da, Cavali insanlar tindihan derler, yerel lehçede okunuşu "tindhihen" (üzerine uzanılmak).
 Filipinler'de, uyku felci genellikle Bangungot ile bağdaştırılır.
 Vietnam'da,uyku felci, anlamı insanın üzerinde bastıran bir hayalet veya ruh olan "ma đè" olarak bilinir.
 Antiller'de, "duppy tarafından binilmek" olarak bilinir.
 Orta Çağ Avrupasında uyku felci, mara, incubi, succubi, diğer şeytanlar ve büyücülüğe bağlanırdı. İngiltere'de insanlar uyurken cadıların insanların göğsüne bindiğine, ve nefes alamama, kıpırdayamama gibi hislere bunların sebep olduğuna inanırdı.
 Geleneksel Rusya inanışında uyku felcine, kötü evlilik, ihanet için ev halkını cezalandıran ev ruhu domovoi sebep olur.
 Gelenksel İslam kültüründe uyku felci bir cin ile açıklanır; insanlara benzeyen ve dünyada yaşayan bir ırk. "Cin" sözcüğü  sözcüğüne olarak gizli, görünmez, ıssız, yabancı olan her şey için bir yan anlam olarak kullanılır ve Kur'an tarafından doğrudan işaret edilen iki yaratılmıştan biridir (diğeri de insandır). İslami kaynaklarda, ve İslam ilminde, Cinler irade sahibi, dolayısıyla insanlar gibi yaptıklarından sorumlu yaratıklar olarak tanımlanmıştır. Onlar da insanlar gibi yaşarlar ve ölürler, toplum olarak yaşamları, bir kültürleri ve dinleri vardır.
 Laos kültüründe, "hayalet seni sessizleştiriyor" diye çevrilebilen "pee um" diye bilinir. İnanışa göre hayalet geceleri gelir, kurbanın kollarını ve bacaklarını tutar, üzerine bastırır, hatta ses çıkartamasın diye ağzını bile kapatır.
 Finlandiya dilinde kâbusa painajainen denir, fakat sözcük olarak "basmak" demektir. Uyku felcinden esinlenilerek böyle bir sözcük kullanıldığı düşünülüyor.
 Macaristan halk kültüründe uyku felcine "lidércnyomás" ("lidérc: basmak") ve "lidérc", "boszorkány", "tündér" veya "ördögszerető" gibi doğaüstü varlıklarla ilişkilendirilebilinir. "boszorkány" sözcüğü Türkçe kökü "bas-"'tan türemiştir.
 Bilim insanları uzaylı kaçırmaları, beden dışı seyahat, ve diğer paranormal olaylarından birçoğunun aslında uyku felci sırasında yaşananların yanlış yorumlanmasından kaynaklandığını düşünüyor.

Ayrıca bakınız
 Hipnopompik sanrı
 REM
 Uyku
 Kâbus
 Berrak rüya

Kaynakça
Özel

Genel
 Bower, Bruce (Temmuz 9, 2005). "Night of the Crusher." Science News.
 Conesa, J. (2000).  Geomagnetic, cross-cultural and occupational faces of sleep paralysis: An ecological perspective.  Sleep and Hypnosis, 2, (3), 105-111.
 Conesa, J. (2002).  Isolated Sleep Paralysis and Lucid Dreaming: Ten-year longitudinal case study and related dream frequencies, types, and categories.  Sleep and Hypnosis, 4, (4), 132-143.
 Conesa, J. (2003). Sleep Paralysis Signaling (SPS) As A Natural Cueing Method for the Generation and Maintenance of Lucid Dreaming.  Presented at The 83rd Annual Convention of the Western Psychological Association, May 1 - 4, 2003 in Vancouver, BC, Canada.
 Conesa-Sevilla, Jorge (2004).  Wrestling With Ghosts: A Personal and Scientific Account of Sleep Paralysis. Pennsylvania: Xlibris/Randomhouse.
 Firestone K. The "Old Hag": sleep paralysis in Newfoundland.  The Journal of Psychoanalytic Anthropology 1985; 8:47-66.
 Fukuda K, Miyasita A, Inugami M, Ishihara K.  High prevalence of isolated sleep paralysis:  kanashibari phenomenon in Japan.  Sleep 1987; 10:279-286.
 Hartmann E. The nightmare: the psychology and biology of terrifying dreams. New York:Basic,1984.
 Hufford D.J. The terror that comes in the night: an experience-centered study of supernatural assault traditions.  Philadelphia:University of Pennsylvania Press, 1982
 Jalal, B. (2016). How to make the ghosts in my bedroom disappear? Focused-attention meditation combined with muscle relaxation (MR therapy)—a direct treatment intervention for sleep paralysis. Frontiers in Psychology. 7:28. doi: 10.3389/fpsyg.2016.00028
 Jalal, B. & Ramachandran, V. S. (2017). Sleep paralysis, "the ghostly bedroom intruder" and out-of-body experiences: the role of mirror neurons. Frontiers in Human Neuroscience. 11:92. doi: 10.3389/fnhum.2017.00092
 Jalal, B. (2017). Response: "Commentary: How to make the ghosts in my bedroom disappear? Focused-attention meditation combined with muscle relaxation (MR therapy)—a direct treatment intervention for sleep paralysis". Frontiers in Psychology. doi: 10.3389/fpsyg.2017.00760
 Jalal, B., Romanelli, A., & Hinton, D. E. (2015). Cultural explanations of sleep paralysis in Italy: The pandafeche attack and associated supernatural beliefs. Culture Medicine and Psychiatry. 39(4), 651-664.
 Jalal, B. & Hinton, D. E. (2015). Sleep paralysis among Egyptian college students: Association with anxiety symptoms (PTSD, trait anxiety, pathological worry). The Journal of Nervous and Mental Disease, 203(11), 871-875.
 Jalal, B. & Ramachandran, V. S. (2014). Sleep paralysis and the shadowy bedroom intruder: The role of the right superior parietal, phantom pain and projection of body image. Medical Hypotheses, 83(6), 755-757.
 Jalal, B [Baland], Simons-Rudolph, J., Jalal, B [Bamo], & Hinton, D. E. (2014). Explanations of sleep paralysis among the general population in Egypt and Denmark. Transcultural Psychiatry, 51, 158-175.
 Jalal, B. & Hinton, D. E. (2013). Rates and characteristics of sleep paralysis in the general population of Denmark and Egypt. Culture, Medicine and Psychiatry, 37, 534-548.
 Jalal, B., Taylor, C. T., & Hinton, D. E. (2013). A comparison of self-report and interview methods for assessing sleep paralysis: A pilot investigation in Denmark and the United States. Journal of Sleep Disorders: Treatment and Care, 3, 9-13.
 Kettlewell, N; Lipscomb, S; Evans, E. (June, 1993). "Differences in neuropsychological correlates between normals and those experiencing "Old Hag Attacks'." Perceptual and Motor Skills. 76 (3 Pt 1): 839-45; discussion 846. PMID 8321596
 Ness RC.  "The Old Hag" phenomenon as sleep paralysis: a bicultural interpretation .  Culture, Medicine and Psychiatry 1978; 2:15-39.
 Ohayon MM, Zulley J, Guilleminault C, Smirne, S.  Prevalence and pathologic associations of sleep paralysis in the general population.  Neurology, 1999; 52:1194-1200.
 Sagan, Carl (1997). The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark.
 Schneck JM.  Sleep paralysis and microsomatognosia with special reference to hypnotherapy .  The International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis 1977; XXV:72-77.
 Takeuchi T, Miyasita A, Sasaki Y, Inugami M, Fukuda K.  Isolated sleep paralysis elicited by sleep interruption. American Sleep Disorders Association and Sleep Research Society, 1992; 15: 217-225.

Uyku bozuklukları

Uyku felci


Krigen er forbi er en dansk oplysningsfilm fra 2003, der er instrueret af Liban O. C. Holm, Jeppe Lindhardtsen.

Handling
Filmen introducerer seerne til Mozambique og mennesker, der beretter om områdets plage: landminer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Oplysningsfilm fra Danmark

Krigen er forbi


Aliya İzzetbegoviç (Boşnakça: Alija Izetbegović), 1992'de yeni bağımsızlığını kazanan Bosna-Hersek cumhurbaşkanlığı konseyi'nin ilk başkanı olan Boşnak siyasetçi, avukat, İslam filozofu ve yazardı. 1996 yılına kadar bu görevi yürüttükten sonra 2000 yılına kadar görev yapan Bosna Hersek Cumhurbaşkanlığı üyesi oldu.

İzzetbegoviç, Demokratik Eylem Partisi'nin kurucu ve ilk başkanıydı. Aynı zamanda birçok kitabın da yazarıydı, en önemlisi Doğu ile Batı Arasında İslam ve İslam Deklarasyonu idi.

Doğumu ve Yetişmesi
Aliya İzzetbegoviç, 8 Ağustos 1925'te Bosanski Šamac kasabasında doğdu. Mustafa İzzetbegoviç ve Hiba'nın (kızlık soyadı Džabija) beş çocuğundan (iki oğlu ve üç kızı) üçüncüsüydü. Ailesi, son Osmanlı birliklerinin Sırbistan'dan çekilmesinin ardından 1868'de Bosna Vilayeti'ne taşınan Belgradlı eski bir aristokrat Izet-beg Jahić'in soyundan gelen seçkin ama fakir bir aileydi. Jahić ailesi, yüzlerce yıldır Belgrad'da yaşadı. İzzetbegoviç'in baba tarafından dedesi Alija, Üsküdar'da askerlik yaparken Sıdıka Hanım adında bir Türk ile evlendi. Çift sonunda Bosanski Šamac'a taşındı ve beş çocuğu oldu. İzzetbegoviç'in büyükbabası daha sonra kasabanın belediye başkanı oldu ve bildirildiğine göre, Gavrilo Princip'in Haziran 1914'te Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ı öldürmesinin ardından kırk Sırp'ı Avusturya-Macaristan yetkililerinin elinde idam edilmekten kurtardı.

İzzetbegoviç'in bir muhasebeci olan babası, I. Dünya Savaşı sırasında İtalya Cephesi'nde Avusturya-Macaristan Ordusu için savaşmış ve onu en az on yıl boyunca yarı felçli bir durumda bırakan ciddi yaralar almıştı. 1927'de babası iflasını ilan etti. Ertesi yıl aile, İzzetbegoviç'in laik bir eğitim aldığı Saraybosna'ya taşındı.

II. Dünya Savaşı Yılları
1941'de İzzetbegoviç, Müslüman Kardeşler'den esinlenerek kurulan İslamcı bir örgüt olan Genç Müslümanlar'ın (Mladi Muslimani) kurulmasına yardım etti. "Genç Müslümanlar", büyük ölçüde Müslüman olan Waffen-SS Handschar Tümeni'ni veya komünist Yugoslav Partizanları desteklemek arasında bölündüğünde, bazıları İzzetbegoviç'in kanıt eksikliğine rağmen SS Handschar'a katıldığını iddia edildi. İzzetbegoviç'in ailesi iddiayı yalanladı ve onun komünist partizanlar içinde olduğunu söyledi. İzzetbegoviç, 1944 yılının ortalarında Sırp kralcı Çetnikler tarafından gözaltına alındı, ancak 1914'te kırk Sırp rehinenin serbest bırakılmasını sağlamada büyükbabasının rolüne olan minnettarlığı nedeniyle Çetnik voyvodası Dragutin Keserović tarafından serbest bırakıldı. Savaşın ardından Yugoslav komünistleri tarafından tutuklandı ve mahkum edildi. 1946'da Nazilerle işbirliği suçlamasıyla üç yıl hapis cezasına çarptırıldı. Hapsedilmeden önce Saraybosna Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde hukuk diploması almıştı. Cezasını çektikten sonra siyasetle uğraşmaya devam etti.

Komünist Rejim
13 Ocak 1946'da Yugoslavya yeniden bağımsızlığına kavuştu. Ancak bu bağımsızlık hareketinde Komünist Parti yanlıları önemli bir rol üstlendiklerinden bağımsızlık sonrasında da ülkede yönetimi ele geçirdiler. Ülkenin resmî statüsünü de federal cumhuriyetler birliği olarak belirlediler. Buna göre Yugoslavya SFC altı federal cumhuriyet ile iki özerk bölgeden oluşacak, cumhuriyetlerden biri de Bosna-Hersek Cumhuriyeti olacaktı.

Komünist rejimin ülke yönetimini ele geçirmesiyle birlikte dinlerin toplumsal hayattaki varlığı giderek azaltıldı. İzzetbegoviç, politik İslam'ı savunduğundan ve ateizme karşı olduğundan komünist yöneticilerin en önemli hedeflerinden biriydi. Bu sebeple 1949'da İslamcılık suçlamasıyla hapse girerek beş yıl hapis cezası çekti.

İzzetbegoviç'in sıkıntıları 1953'te iktidara gelen Tito zamanında daha da arttı. Bu arada sistemin Müslümanların meseleleriyle ilgilenmesi üzere görevlendirdiği Hasan Duzu ile ilişki kurarak onunla irtibat halinde çalışmalar yürütmeye başladı.

Tito'nun 1974'te yeni bir anayasa hazırlamasından sonra yönetim din üzerindeki kontrolünü kısmen hafifleterek bazı geleneksel İslami kurumların yeniden işlev kazanmasına imkân sağladı. Bu yumuşama üzerine bazı camiler ve medreseler yeniden açıldı. Küçük çapta da olsa bir yumuşamayla bazı dinî kurumların yeniden hayata geçirilmesi Müslümanlar arasında hızlı bir İslami uzlaşıya zemin hazırladı.

 İzzetbegoviç'in etkilendiği düşünürler ve yazarlar
Özellikle tarih, felsefe ve edebiyat kitapları okuyan Aliya İzzetbegoviç, gençlik yıllarında üç eser Bergson'un üç eserinden etkilenmiştir. Bunlar; 'Yaratıcı Evrim', Kant'ın 'Saf Aklın Eleştirisi' ve Spengler'in 'Batı'nın Çöküşü' adlı eserlerdir. Kitaplarını okumayı sevdiği romancıların başında Hermann Hesse gelir. Jean Paul Sartre, Albert Camus gibi egzistansiyalist filozofların romanlarının, Dostoyevski ve Kafka'nın felsefe akımlarını okumuştur. Aynı zamanda Aliya İzzetbegoviç, Balzac, Tolstoy, Ivan Turgenyev, Gorki, Gogol, Puşkin, Stendhal, Victor Hugo, Edgar Allan Poe, Knut Hamsun, Goethe, Émile Zola, Charles Dickens, Günter Grass, Lawrence Durrell, Oscar Wilde, Thomas Mann, Guy de Maupassant, Bertolt Brecht ve Ivo Andric okuduğu bilinmektedir. Aliya İzzetbegoviç; Aristoteles, Platon, Kant, Hegel, Nietzsche, Niccolo Machiavelli, Henri Bergson, Soren Kierkegaard, Karl Marks, Friedrich Engels, Martin Heidegger, Sigmund Freud, Eric Fromm, Max Weber, Jose Ortega y Gasset'yi okumayı bir düşünür olmuştur. Eserlerini okuyup fikirlerinden etkilendiği bazı Müslüman yazar ve düşünürler ise İbn Sina, İmam Gazali, İbn Tufeyl, İbn Hazm, Katip Çelebi, Muhammed İkbal, Ebu'l-Hasen el-Eş'ari, Hakim Tirmizî, İbn Haldun, Firdevsî, Nizamî, Sadi-i Şirazî, Cemaleddin Afganî ve Muhammed Abduh'tır.

İzzetbegović'in İslamî Manifestosu
1980'de Tito ölünce federasyon cumhurbaşkanlığı konusunda bir anlaşmazlık ortaya çıktı. Bunun üzerine altı federal eyaletin her birinin cumhurbaşkanının sırayla bir yıl federasyon cumhurbaşkanlığı yapması üzere anlaşma sağlandı. Bu gelişmeyle birlikte ülkede kısmen bir demokratikleşme sürecine girilmiş oldu. Çünkü federal eyaletlerde yönetime geçmek isteyenler siyasal partiler vasıtasıyla faaliyetler yürütebiliyorlardı. Buna bağlı olarak hürriyetlerde de bir genişleme oldu. İzzetbegoviç'in oğlu bu ortamdan yararlanarak babasının makalelerini bir kitapta toparlayıp, 1983'te "İslami Manifesto" adıyla yayınladı. İzzetbegoviç'in daha önce 1970'te de bu adla bir kitabı yayınlanmıştı. 1983'te söz konusu kitabın yayınlanması epey bir yankı uyandırdı. Hâkim sistem bu gelişmeye tahammül edemeyerek İzzetbegoviç'i Avrupa'nın ortasında radikal İslami bir cumhuriyet kurmak için çalışmakla suçladı ve tutuklattı. İzzetbegoviç, mahkeme önüne çıkarılıp "hakim sistemi değiştirmek ve Bosna-Hersek'i İslami devlete dönüştürmek için çalışmak"la itham edildi ve yargılamadan sonra 14 yıl hapis cezasına mahkûm edildi. Fakat bu mahkûmiyet onun kitabının bütün Bosna'da duyulmasını ve tesirini göstermesini sağladı. Müslümanlar muhtelif yollarla onun söz konusu kitabını temin etmeye çalışıyorlardı. Kitabın yazarının bu kitaptan dolayı hapiste olması okuyanların ruhlarındaki tesirinin daha da artmasına sebep oluyordu.

Hapis Yılları
Yargıtay kararıyla daha sonra mahkûmiyet süresi 11 yıla indirildi. 1988'de çıkarılan bir afla da serbest bırakıldı.

Beş yıllık hapis süresi (1983-1988) İzzetbegoviç'in hayatında önemli etkiler yaptı. Hapiste düşünmeye, fikir üretmeye, daha önce üretilmiş fikirlerden istifade etmeye çokça fırsat buldu. Bunun yanı sıra önemli bir fikri eserinden dolayı hapse atılmış olması, onun fikirlerinin çevrede daha çok yankı uyandırmasına sebep oldu. Ayrıca onun hapiste olduğu dönemde yıllarını verdiği Doğu ve Batı Arasında İslam adlı meşhur kitabı yayınlandı. Bu kitabını bir arkadaşı neşretti ve çok kısa zamanda geniş bir kitleye ulaşarak büyük yankı uyandırdı. İzzetbegoviç, bu kitabıyla İslam'ı sade ve öz bir şekliyle yetişen nesillere kazandırmayı hedefliyordu.

Siyasi Mücadele

İzzetbegoviç, hapisten çıktığında Dünya'da komünist rejimler çöküş dönemine girmişti. Yugoslavya'da da eski federatif yapının korunması konusunda çok fazla bir duyarlılık kalmamıştı. Bunun yerine bağımsızlık yanlısı fikirler etkisini göstermeye başlamıştı. Ayrıca eyaletlerde yönetime geçme konusunda etkin siyasi yarışlar başlamıştı. Aliya İzzetbegoviç de Bosna-Hersek Özerk Cumhuriyeti'nde Demokratik Eylem Partisi (SDA) adı verilen bir siyasi parti kurdu. Bu parti Bosna-Hersek'te 5 Aralık 1990'da gerçekleştirilen genel seçimleri kazanarak lideri Aliya İzzetbegoviç cumhurbaşkanı oldu. Bu seçim SDA'nın girdiği ilk seçim olmasına rağmen büyük bir başarı elde etti ve cumhurbaşkanlığını kazanmasının yanı sıra parlamentoda da 86 sandalye elde etti. Hastalık nedeniyle 14 Mart 1996 yılında Başkanlık görevini bırakmak zorunda kaldı.

Bağımsızlık Dönemi

1990'lı yıllara girildiğinde Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti içinde bir bağımsızlık hareketi baş gösterdi. Özerk cumhuriyetler birbiri ardından bağımsızlıklarını ilan ediyor ya da bu yönde niyetlerini ortaya koyuyorlardı. Bosna-Hersek de 1 Mart 1992'de gerçekleştirdiği referandum sonrasında bağımsızlığını ilan etti. Çünkü yapılan referandumda halkın %62,8'i bağımsızlığı tercih etmişti. Ancak Sırplar hemen arkasından Bosna-Hersek yönetiminde söz sahibi olan Müslümanlara karşı savaş açarak yeni bir katliam hareketi başlattılar. Hırvatistan ve Slovenya'nın bağımsızlık mücadelesine destek olan Avrupa ülkeleri ve ABD ise Bosna-Hersek'i Sırp saldırıları karşısında yalnız bıraktılar. Bosna-Hersek Müslümanlarını en çok sıkıntıya sokan da, Avrupa'nın üçüncü büyük ordusu Yugoslavya Federal Ordusu'nun Sırp çetnikleriyle birlikte hareket etmesi, onlara destek vermesiydi. Müslümanlarsa herhangi bir askerî destekten yoksun ve silah yönünden çok zayıftılar. Sonuçta Sırplar Bosna-Hersek'in önemli şehirlerini işgal ettiler. Bu işgal hareketi bir milyona yakın Müslüman'ı göçe zorladı. Sırplar işgal ettikleri yerlerde hem katliam hem de yıkım gerçekleştiriyorlardı. Özellikle camileri ve İslami izler taşıyan tarihî eserleri yıkmaya özen gösteriyorlardı.

Bosna-Hersek meselesinin çözümü için değişik tarihlerde gerçekleştirilen görüşmeler ve arabuluculuk çalışmaları da bir sonuç vermedi. 1994'ün sonuna gelindiğinde Bosna-Hersek'teki iç savaşın aldığı can sayısı 250.000'i, göçe zorladığı insan sayısı ise 1 milyonu aşmıştı.

Bosna-Hersek Cumhuriyeti cumhurbaşkanı Aliya İzzetbegoviç çok büyük askerî güce ve imkâna sahip olan Sırplarla, her türlü askeri imkândan yoksun ve hiçbir dış desteğe sahip olmayan Bosna-Hersek halkını karşı karşıya getirmemek için önce oldukça temkinli bir politika izledi.

Dayton Anlaşması

Bosna-Hersek Müslümanlarının direnişlerine Müslüman halklar grubu sahip çıktı. İslam dünyasının muhtelif bölgelerinden gençler direnişçiler soykırıma dur demek için bu ülkeye gitti. Direniş ve savaş aynı zamanda Bosna-Hersek Müslümanları arasında İslamî bilinçlenmenin artmasını da sağladı. Ancak ülke yönetimleri Bosna-Hersek Müslümanlarını büyük ölçüde yalnız bıraktılar. Katliamın son raddesine vardığı sırada da Sırpların isteklerini kabul etmeleri için Müslümanlara baskı yaptılar. İşte bu siyasi baskılar ve eşit olmayan savaş şartları karşısında İzzetbegović, önüne konulan anlaşmayı kabul etmiştir. Çünkü savaşın devam etmesi Bosna Müslümanlarının tam bir soykırımla karşı karşıya gelmeleri gibi sonucun doğmasına sebep olabileceğini düşünüyordu. Neticede 1995'te ABD tarafından dayatılan Dayton Anlaşması'nın imzalanmasıyla savaş sona erdi. Anlaşma Bosna-Hersek topraklarının %51'ini Müslümanlara ve Hristiyan Hırvatlara, %49'unu da Bosna-Hersek Sırplarına (veya bu ülkeye yerleşmiş Sırplara) veriyordu. Yönetimin de bu üç halk arasında paylaşılmasını şart koşuyordu. Anlaşmayla Amerika Birleşik Devletleri, aynı zamanda Müslümanlara ellerindeki silahları imha etmelerini ve ABD patentli silahları, yedek parçasız bir şekilde satın almalarını şart koştu.

Yazdığı Mektup
Aliya İzzetbegoviç Bosna Savaşı yaşanırken Türklere bir mektup bırakmıştır, mektup ise şu şekildedir. " Merhaba efendim, ben Aliya. Aliya İzzetbegoviç. Bosna-Hersek'in cumhurbaşkanıyım. Sizi Devlet-i Aliyye'nin en güzel şehirlerinden birinden, Bosna Sarayı'ndan, sizin daha sık kullandığınız haliyle Saraybosna'dan selamlıyorum. Bu kısacık sohbetimizde, parçası olduğumuz Avrupa'dan, Avrupa'nın ve Batı'nın aslında ne olduğuna dair bazı tecrübelerimden bahsetmek istiyorum. Belki bilirsiniz, benim dedem Devlet-i Aliyye'nin ordusunda askerlik yapmıştı, Üsküdar'da. Orada tanıştığı bir Türk kızıyla, ninem Sıdıka ile evlenmiş. Babam Mustafa Bey, bu evlilikten doğmuş. Biz ailece 1927'ye kadar Bosanski Samac şehrinde yaşadık. Bu şehir Sultan Abdullaziz zamanında Müslümanlara tahsis edilmiş, Semendire'den gelen Boşnaklar tarafından kurulmuş. Ben iki yaşındayken Saraybosna'ya taşınmışız. Çocukluğum ve öğrenciliğim Saraybosna'da geçti. Bu dönemde Yugoslavya'da Kara Corceviç hanedanı hüküm sürüyordu. Bu hanedan, 19. yüzyılda Devlet-i Aliyye'ye isyan eden Sırp Kara Corceviç'in kurduğu hanedandı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Corceviçler planlı bir şekilde Müslüman halkı yok etmeye yönelik politikalar uyguladı. Yapılan toprak reformuyla bize ait 10 milyon dönüm toprağa el koydular. Birçok zengin aile, bir gecede her şeylerini kaybetti, Müslümanlar varlıklı uyandıkları günün akşamına fakir bir halk olarak girdi. Bosna'da 3 halk yaşıyordu: Müslümanlar, Sırplar, Hırvatlar. Aslında onlar bizi Müslüman diye ayırmıyorlardı, bize Türk diyorlardı. Sırpların gözünde 1389 Kosova Savaşı'nda burayı fetheden Türkler bizdik yani Boşnaklar. (Siz de sorguladınız mı bilmiyorum ama ben 28 Haziran 1389 ile 28 Haziran 1914 arasında küçük de olsa kurnaz bir bağ olduğunu düşünmüşümdür. Hatırlarsınız, 28 Haziran 1914 günü, Saraybosna'da bir Sırp milliyetçisi olan Gavrilo Princip'in ateşlediği kurşun Birinci Dünya Savaşı'nı başlatmıştı. Bu savaşın en önemli amacı ise Devlet-i Aliyye'yi çökertmek ve sömürgecilere karşı direnen son kaleyi tarumar etmekti. Bunu başardılar da.) Boşnaklara sorarsanız, tarihi hafızamızda üç tarihin çok önemli olduğunu söylerler. Birisi bu 1918. İkincisi Devlet-i Aliyye'nin Bosna topraklarından çekilmeye başladığı, Avusturya-Macaristan'ın yavaş yavaş hüküm sürdüğü 1878. Son olarak da artık Türk hâkimiyetinin tamamen son bulduğu ve Sultan Abdulhamid'in resimlerinin duvarlardan indirilip Avusturya Macaristan imparatorunun resimlerinin asıldığı 1908. Babam o günleri gözü dolarak anlatırdı hep. Çünkü 1908'den sonra biz Boşnaklar çok büyük sıkıntılar yaşadık. İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Sırplar ve Hırvatlar, ülkemizi ikiye ayırmaya karar verdiler. Hangi şehirde kimin daha fazla nüfusu varsa, o şehir o devletin olacaktı. Sırp ise Sırbistan'ın, Hırvat ise Hırvatistan'ın… Türklerin yoğun olduğu bölgelerde Türkler hiç hesaba katılmadan sayım yapılacaktı. Tuhaf olan ise Bosna'da en fazla nüfusa sahip milletin Türkler olmasıydı. İkinci ayrışmayı Soğuk Savaş'ın sona ermesi ve Yugoslavya'nın dağılmasıyla yaşadık. Bu yüzyılın bizce en hazin, en zalim, en yoksul vakitleri, 1992 ile 1995 arasına adeta sıkıştırılmış o felaket günlerdi. Hele insanın onurunun tamamen ortadan kalktığı, vicdanın yok olduğu, insanlığın, evet insanlığın kaybolduğu Temmuz 1995… Efendim. Boşnak kime deniliyor? Sırplara ve onları himaye eden Avrupalılara sorarsanız, Avrupa'ya İslamı yaymaya çalışan Türklere deniyor. Peki, Türklere sorarsanız nasıl bir cevap alacaksınız? Çoğu, Boşnakları Müslüman olmuş Slav bir ırk diye tanımlıyor. Benim için ırk zaten önemli değil. Hele 1992- 1995 arasında yaşadıklarımızdan sonra Boşnak isminin anlamı çok değişti. Ben size Boşnak'ı "Kültürünü, dinini, kimliğini sömürmeye çalışan güçlere karşı canı pahasına direnen millet" diye tanımlasam ne dersiniz, bilmiyorum. Benim gözümde, Türkiye'den bize destek olmak için gelen savaşçılar da Boşnak'tır. Bosna ismini duyduğu an, kalbinin bir köşesinde küçük bir sızı hisseden başka milletlerin insanları da. Dedelerimizin seksen yıl önce Çanakkale'de ve Yemen'de korumaya çalıştıkları şey neyse bizim Saraybosna'da ayakta tutmaya çalıştığımız şey oydu. Dünyayı sömürgeleştirmek isteyen, bunun için bazen dini, bazen dili, bazen ırkı, bazen mezhebi kullanan işgalcilere karşı insanlığı, kardeşliği bir arada yaşama idealini korumak için direndik. Bu idealin adı Bosna'ydı. Boğazı sıkıldı, kurşuna dizildi, aç bırakıldı, tecavüz edildi, yalnızlaştırıldı ve ölüme terk edildi. O günü hiç unutmuyorum: Yugoslavya'nın artık dağılacağı belli olmuştu. Slovenya ve Hırvatistan, bağımsızlıklarını ilan ettiler. Avrupalı devletler onları hemen tanıdıklarını açıkladılar. Biz, Boşnakların, Hırvatların ve Sırpların birlikte barışla yaşayacakları bir devleti savunuyorduk. Ama Sırplar bizim gibi düşünmüyorlardı. Yugoslavya'nın hiç parçalanmadan, tamamıyla Sırp hâkimiyeti altında Büyük Sırbistan adıyla devam etmesini planladılar. Kimliğimizi yok edeceklerdi, bizi insan olarak bile görmeyeceklerdi. Yugoslavya ordusunun bütün silahlarına, Yugoslavya istihbaratının bütün araçlarına el koydular. Bosna-Hersek olarak bağımsızlığımızı ilan etmeye kalktığımızda Avrupa bizden referandum istedi. Boşnaklar, Sırplar ve Hırvatların katıldığı referandumda % 64,4 bağımsızlık yönünde oy kullanıldı. Biz haklıydık ama o gün Sırp askerleri topraklarımızı, devletimizi işgal etmeye başladı. Silahımız yoktu. Tankımız, roketatarımız, uçaklarımız, bombalarımız da… Hepsine onlar el koymuştu. Birleşmiş Milletlere başvurduk. Avrupa'dan ve Amerika'dan adaleti, hakkı, hukuku, yıllardır savundukları demokrasiyi, hürriyet hakkını, kendi koydukları ve var olduğunu savundukları ilkelere sahip çıkmalarını talep ettik. Yardım dilenmedik, para ve silah da… Sadece ama sadece silahsız ve korunmasız halkı koruyacakları bazı tedbirler talep ettik. Çünkü Birleşmiş Milletler bunun için kurulmuştu. Barışı, demokrasiyi korumak, soykırımlara engel olmak… Toplandılar, bir karar açıkladılar. "Savaşın üstüne savaş eklemek istemiyoruz." dediler. Silah satışına ambargo koydular. Bu ne demekti? Bütün Sırplar silahlıydı, ama artık ambargo sebebiyle, direnmeye başlayan Boşnaklara silah satışı yasaklanmıştı. Avrupa ve Amerika, Müslümanları, Türkleri yani sizin deyişinizle biz Boşnakları elimiz kolumuz bağlı halde düşmanımızın önüne sürdü. 1200 gün boyunca gece ve gündüz cehennemi yaşadık. 1200 gün boyunca Avrupa'dan, Amerika'dan sesimizi duymalarını bekledik. Her gün bizi kandırdılar, her gün bizi aldattılar. Çare bulmak ümidiyle gittiğimiz her toplantının aslında düşmanımıza daha fazla zemin hazırlama çalışması olduğunu fark edince Avrupa'nın ne demek olduğunu anlamıştım. Onlar için biz yoktuk. Avrupa'nın ortasında bir halk, sadece Müslüman olduğu için, hakkını hukukunu demokrasiyle aradığı için katillerin önüne elleri bağlı halde terk edildi. Ben halkımı bir savaşın yaklaştığına dair ikaz ettim, ama itiraf etmeliyim ki bir savaşın içinde olduğumuzu söylerken bile 20. yüzyılda bir millete soykırım uygulanacağını, hele bunun Avrupa'nın gözünün önünde ve hemen yanında, onların göz yummasıyla yaşanacağını hiç ama hiç düşünmemiştim. Soykırım elbette soykırımdır. Mesela neredeyse aynı tarihlerde Afrika'da yaşanan ve bir milyon kişinin ölümüyle sonuçlanan Ruanda Soykırımı için Fransa Devlet Başkanı François Mitterand'ın "Oralarda yaşanan şeyin ciddiye alınmasını gerekli görmüyorum." dediğini duymuştum. Orası Afrika'ydı. Yıllarca Fransızlar ve İngilizlerin sömürdükleri topraklar. Ben de Fransızların, İngilizlerin oralara bu kadar umursamaz baktıklarını biliyordum. Biz Avrupa'da olduğumuz için en azından bir sorumluluk hissedeceklerini düşünmüştüm. Yanılmışım.) Peki, neler oldu Bosna'da? Bosna dört taraftan Sırp askerleri tarafından kuşatıldı. Boşnaklar tarihte eşine az rastlanır bir direniş sergilediler. Kendi tüfeğimizi yapmaya çalıştık, kendi silahlarımızı üretmeye uğraştık. Şofbenden bombalar, soba borularından roketatarlar yaptık. Ama hiç tankımız olmadı mesela. Savaşı yaşamayan birine onu anlatmak çok zordur. Anlayamazsınız. Dört tarafı dağlarla çevrili bir şehre, her taraftan ateş edildiğini düşünün. Hareket eden her şeyi vurma emri veren bir zihniyet düşünün. Çocuk, kadın, bebek, yaşlı ayırmayan bir yöntem düşünün. Ağır silahlardan 700 bin merminin yağdığı bir şehrin ne hale gelebileceğini hayal etmeye çalışın. Milyonlarca boş kovan… Elimizdeki insani malzeme tükendi… Şehirde gıda bitti, temiz su şebekeleri yok edildi. Elektriğimiz ve gazımız yoktu. Odun ve kömürümüz de… Şehre giriş ve çıkış da yapılamıyordu. Bir kuşatmaydı bu. Çocuklarımız, bebeklerimiz, yaşlıları açlıktan, bakımsızlıktan öldüler. Birleşmiş Milletler, yardım gönderiyoruz diye bize otuz yıl öncesine ait konserveleri, pirinç paketlerini gönderdiler. Bu konserveleri sokağa koyduğumuzda, kapağını henüz açmadan köpekler bile onların kokusunu alıp hemen kaçıyorlardı. Savaşı yöneten bir lider olarak aldığım en acı haberler, kadınlarımıza ve kızlarımıza yönelik tecavüzlerdi. Maalesef Bosna'nın her tarafından, Mostar'dan, Srebrenitsa'dan bu tür haberler alıyorduk. Bu, Sırp askerlere verilmiş kati bir emirdi. Sırp entelektüellerinin teorisini yazdığı etnik temizliğin bir parçası olarak Sırp yöneticiler tarafından kurgulanmış iğrenç bir plandı. Bir gün Brçko'da üç bin kardeşimizin boğazlanıp nehre atıldığını öğrendik, başka bir gün toplu soykırım Kosaraz'da devam etti, peşinden Prijedor'da… Ve sonra bütün Bosna'da… Biz Sırplara düşman değildik. Onların yöneticilerinin bize ve ortak yaşama idealine karşı çıkmalarına direniyorduk. Yani Sırp devletinin takip ettiği işgal politikasına… Ama düşmanımız yani Sırplar, doğrudan bizim milletimize düşmandı. Savaşta bile olsak, inançlı bir Müslüman olarak Kitap ne emrediyorsa ona göre davranmak zorundaydık, öyle de davrandık. Bunu insanlık ve İslamlık onuruyla ve gururuyla söyleyebilirim. Sırplar, şehitlerimizi gömdüğümüz mezarlarımıza bile tahammül edemediler, hepsini tarumar ettiler. Sadece mezarlarımızı değil, tarihi eserlerimizi de… Yüzyılların kıymeti Mostar'daki köprümüz, Saraybosna'daki NAHIT Kütüphanemiz ki bu kütüphane Avrupa mimari tarzına göre inşa edilmişti. Yıktılar, yaktılar. Yıkılan 1300 camimizi saymaya gerek var mı bilmiyorum. 200 bin insanımızın öldüğünü, binlerce kadınımıza ve çocuğumuza tecavüz edildiğini, insanlarımızın açlıktan kırıldığını ve yüz binlerce vatandaşımızın yurtlarından kaçmak zorunda kaldığını gördükleri halde Fransa, İngiltere, Rusya gibi büyük devletler ne yaptı dersiniz? Onlardan sadece Saraybosna'ya uygulanan ambargoyu kaldırmalarını istediğimiz zaman, Güvenlik Konseyi toplandı ve talebimiz işte bu modern ve demokrat devletler (!) tarafından reddedildi. Ben hem onların, hem Sırpların bana karşı işlediği suçları affedebilirim, askerlerime karşı işledikleri suçları da… Ama söyleyin, hangi sabır, hangi vicdan, hangi inanç onların kadınlarımıza ve kızlarımıza yaptıklarını affettirebilir? Asla affetmeyeceğim. Bütün bu anlattıklarımdan sonra Batı'nın ve Avrupa'nın Bosna'da yaşanan soykırıma müdahale etmediğini söylemiyorum. Yanlış anlaşılmasın. Onlar, bu soykırıma doğrudan ve çok etkili bir şekilde müdahale ettiler: Sırplara yapabilecekleri her türlü yardımı perde arkasında yaptılar, Boşnakları elleri kolları bağlı bıraktılar ve sonunda zeminini hazırladıkları Müslüman kıyımını oturdukları yerden seyrettiler. Saraybosna'yı, Mostar'ı gezerken göreceksiniz ki bizim şehirlerimizde park yoktur. Bütün parklarımız şehitlerimizin istirahatgahı olmuştur. Boşnakların en mahir olduğu işlerden biri de mezar taşıdır. Bu sözün ne anlama geldiğini şehirlerimizin dört bir köşesinde karşınıza çıkacak şehitliklerimizde göreceksiniz. Dünya Bosna'yı o mucizeyi ve onurlu direnişiyle hatırlasın istesem de bizim yüreğimizde sakladığımız ama yine de yüzümüze yansıyan şey "acı"dır. Lütfen bu söz sebebiyle bize acımanız gerektiğini düşünmeyin, hatta sakın bize acımayın. Çünkü bahsettiğim bu acı ancak bir Boşnak'ın anlayabileceği ve hakkıyla yaşayabileceği bir histir. Biz acınacak bir millet değiliz aksine bastığımız her adımda gururla yürüyoruz. Size Bosna hakkında anlatmak istediğim son şey çoğunuzun üstünkörü bildiği, bazı detaylarına vakıf olmadığı Srebrenitsa Olayı hakkında… Bir insanın hayatında karşılaşabileceği en aşağılayıcı, en zalim, en adi günlerin yaşandığı katliam… İnanın, o gün Srebrenitsa'da bulunan binlerce Boşnak kardeşimize Allah'ın Kitapta bize anlattığı cehennemi tarif etseniz, onlar o cehenneme sığınmak için ne yapmaları gerekiyorsa mutlaka yaparlardı. Ama buna bile fırsatları olmadı.

Srebrenitsa, Sırbistan sınırına yakın olan bir şehrimizdi. Birleşmiş Milletler savaş devam ederken burayı Güvenli Bölge ilan etti ve Hollandalı bir askeri birliği beş kilometre yakınına, Potocari'deki kampa yerleştirdi. Şimdi dinleyeceklerinizi lütfen yüzlerce yıl önce yaşanıp bitmiş bir hadise olarak dinlemeyin. Henüz yirmi yıl önce yaşanmış ve etkileri hala devam eden çok taze bir dramdır bu. Güvenli bölge ilan edilen bir yerde " Avrupa'nın İlkeleri" gereği insanlar silahsızlandırılır. Boşnak kardeşlerimiz de Avrupa'ya güvenerek ve artık NATO, BM gibi kurumların koruması altına girdiklerini düşünerek silahlarını teslim ettiler. Fakat 1995'in Temmuz'unda Sırplar, Ratko Mladiç komutasında Srebrenitsa'yı abluka altına aldılar. Dağlardan sivil insanlara tanklarla, toplarla saldırmaya başladılar. Çevre kasaba ve köylerdeki vatandaşlarımız, büyük bir korkuyla güvenli yer bildikleri Srebrenitsa'ya sığındı. Şehrin nüfusu bir anda katbekat arttı. Artık bırakın evleri, sokaklarda bile yatacak yer, yiyecek gıda kalmamıştı. Mladiç, bir insanın asla yapamayacağı bir planla silahsız ve korunmasız bu insanların üzerine ateş kustu. Binlerce Boşnak, canını kurtarmak üzere Potocari'deki BM kampına sığındı. Şehir boşaltılmış, 20 bine yakın masum sivil halk, kampın etrafına kaçmıştı. Gücü yetenler ise ormanlara dalıp Tuzla tarafına doğru koşmaya ve kurtulmaya çalıştı. Mladiç, askerleriyle birlikte Srebrenitsa'ya girdiğinde yakılmış evler, yıkılmış camiler ve okullarla karşılaştı. Sokaklarda tek bir insan bile yoktu. Büyük bir keyifle gezindiği caddelerde "Nihayet Türklerden intikamımızı alıyoruz, artık onları Avrupa'dan tamamen kovmanın zamanı geldi." diye konuşuyor, askerlerini tebrik ediyordu. Bugün Almanya'ya gitseniz, sokaklarda karşılaştığınız herhangi bir Alman vatandaşının yüzüne baksanız, Yahudi soykırımı sırasında yaşanan insanlık dışı olayları bu insanların yaptığına inanır mısınız? Ben inanamıyorum. Tıpkı sokakta karşılaştığım bir Sırp'ın o gün Srebrenitsa'da yaşananları yapacağına inanamadığım gibi. Fakat yaptılar. Maalesef yaptılar. Mladiç, askerleriyle Potoraci'deki kampa geldi. Kampa sığınan bütün sivillerin kendisine teslim edilmesini istedi. O gün, orada bulunmalarının tek sebebi, silahsız ve korunmasız halde kendilerine yalvaran halkı korumak olan birliğin komutanı, hiçbir direnç göstermeden bu isteği kabul etti. Şimdi gözlerinizi kapatın ve erkek, kadın, çocuk, yaşlı 20 bin kişinin aynı anda "Bizi teslim etmeyin, öldürecekler." Diye yalvardığını düşünün. Nasıl hüzünlü ve uğultulu bir ses, değil mi? Mahşer yeri denilen bu olsa gerek. Bu sesi umursamamak için ne kadar zalim olmanız gerekir, bir fikriniz var mı? Sizin yoksa da tarihin bir fikri: BM Bosna Barış Gücü Komutanı, Fransız General Bernard Janvier veya Hollanda Askeri Birliği Komutanı General Thom Karremans olmanız yeterli! Bombardımanın altındaki Güvenli Bölge'yi korumak için bir tek adım bile atmayan bu beyler, 20 bin masum sivili o gün Ratko Mladiç'e teslim ettiler. NATO'ya bağlı uçakların, karargâhtan havalandığını ama İtalya üzerindeyken yeni bir emirle geri döndüğünün artık hepimiz biliyoruz. Peki, o gün orada neler oldu? Size söylemiştim, bize yapılan her şeyi affedebiliriz ama kadınlarımıza ve çocuklarımıza yapılanları asla affetmeyeceğiz. Dokuz yaşında henüz ergenliğe girmemiş bir erkek çocuğu düşünün. Yanında annesi var. Sırp askerler, çocuğun kafasına silah dayıyorlar ve o anda çırılçıplak soydukları kadına yani annesine tecavüz etmesini istiyorlar. Sonunda askerlerin istediğini yapmayınca kafasına yediği tek kurşunla ölüyor. Bu sırada Hollandalı Barış Gücü askerleri kulaklarına takılı kulaklıkla müzik dinliyorlar. Bir kadın, kucağında beş yaşında kız çocuğu. İki asker, kızı annesinin kucağından indirmeden kadının ellerini ve bacaklarını iki yana açıp üçüncü bir askerin tecavüzüne yardım ediyor. Bu sırada Birleşmiş Milletler komutanı, askerlerin önderi Mladiç'le aynı masada bira içiyor.

Bir bebek. Kampın etrafındaki binlerce insan gibi ağlıyor. Sesi, askerleri rahatsız etmiş. Annesine "Kes şunun sesini!" diye bağırıyorlar. Kadın bebeğini sarıp sarmalıyor, susturmaya çalışıyor ama başaramıyor. Asker "Sen susturamazsan ben sustururum." deyip elindeki çakıyla bebeğin dilini kesip yere atıyor. Türk'ün evladı… Unutma. Ben Aliya, Boşnakların içinde herhangi biriyim. O gün bütün Avrupa bizi yapayalnız bıraktı. Üç gün içinde sekiz bin vatandaşımız katlettiler ve toplu mezarlara gömdüler. Binlerce kadınımıza tecavüz ettiler. Binlerce çocuğumuzu yetim bıraktılar. Henüz mezarlarını bulamadığımız kaç kardeşimiz daha var, bilmiyoruz. Önce, hepsini sıraya dizip tek tek öldürmeye başlamışlar. Elinize kazma kürek verildiğini, bir çukur kazdırıldığını, sonra kafanıza bir kurşun sıkıldığını düşünün. Biraz zaman geçince işin çok uzun süreceğini anlıyorlar. Bu kez yirmili, otuzlu, kırklı gruplar halinde daha büyük çukurlar kazdırıyorlar. Vatandaşlarımızı bu kuyuların içine atıp üstlerine kurşun yağdırıyorlar. Bu kez de çok fazla mermi harcandığını anlayıp başka bir yola başvuruyorlar. Çukurlara doldurulan kardeşlerimizin üstüne bomba atıp onları paramparça ediyorlar. Onların mezarını biz bulamadık. Kelebekler buldu. Mavi kelebekler. Sadece toplu mezarların olduğu yerde biten bir çeşit bitkiyle beslendikleri için bazı bölgelere kümelendiklerini anladık. Nerede mavi kelebek gördüysek orayı kazdık. Binlerce şehidimizi çıkarıp Potocari'deki şehitliğe defnettik. Biz "Bosna'da kendi devletimiz olsun." demedik, onlar dediler. Biz "Bosna'da sadece bizim dinimiz olsun." demedik, onlar dediler. Biz "Bosna'da sadece bizim kimliğimiz olsun" demedik, onlar dediler. Bizim Bosna'da savunduğumuz şey, Batı'nın tüm dünyaya göğsünü gererek anlattığı Helsinki Nihai Senedi'ydi, Paris Şartı'ydı, demokrasi ve hürriyet ilkeleriydi. İki yüz bin canımızı kaybettiğimizde, binlerce kadınımız karınlarında kocalarını öldüren askerlerin bebekleriyle terk edildiğinde, yirmi dokuz günlük bebeklerimiz öldürülüp toprağa düştüğünde Avrupa'nın anlattığı şeylerin koca bir yalan olduğunu anladık. Amerikan Başkanı George Bush'a toplama kamplarını, tecavüzleri, ambargoyu delilleriyle gösterdiğimde verdiği tepki dünyanın nasıl yönetildiğini öğretti bana. Petrol için Irak'a bir gecede savaş açan ama buna demokrasi kılıfı uyduran, yıllarca Afganistan'da, Pakistan'da, Afrika'da, Filistin'de, Hindistan'da askeri operasyon yapan Amerika başkanı, anlattıklarımı dinledikten sonra tek bir cümle söyledi bana: "Bosna bizim meselemiz olamaz, o, Avrupa'nın bir iç meselesi.

Unutma, Türk'ün evladı! Sömürgeciler, bütün ilkeleri kendi menfaatleri için koyuyorlar ve kendi çıkarlarını korumak için denklem kuruyorlar. Onların demokrasi dedikleri, hürriyet dedikleri, aidiyet dedikleri, barış ve hoşgörü dedikleri ilkeler, Saraybosna'da, Srebrenitsa'da, Mostar'da toprağın altına gömüldü. Hem de çok acı hatıralarla… Biz, kendi çocuklarımız en azından tebessüm edebilsinler diye yaşadıklarımızı yeni nesillere anlatmıyoruz, anlatmayacağız. Ama sen bizim yaşadıklarımızı sakın unutma! Onlar askerleriyle, basın ve medyasıyla, kurumlarıyla çok güçlüler. Onların güçlerinden değil, ikiyüzlü olmalarından kork. Biz, senin kardeşin olduğumuz için öldürüldük, boğazlandık, tecavüze uğradık. Senin hafızana sahip olduğumuz için toplu mezarlara gömüldük, yok edildik. Türk'ün evladı, bizim korumaya çalıştığımız sancak, Yemen'de, Çanakkale'de, Filistin'de, Kırım'da, Açe'de, Türkistan'da korunmak istenen sancaktı. O, ne bir dinin, ne bir ırkın, ne bir dilin, ne bir mezhebin sancağıydı. İnsanlığın, tek başına insan olmanın temsiliydi. Sömürgecilerin karşısında sakın yere düşme. Biz, Çanakkale'den sonra direnişi devam ettiren nesiliz. Sen, direnişin değil, dirilişin nesli olacaksın. Korumak için değil, düzen kurmak için çalışacaksın. Sen varsan biz olacağız. Sen ayaktaysan biz yaşayacağız. Ama unutma! Sömürgeciler, seni tamamen Asya'ya sürmek için planlarını adım adım işletecekler. Bir gün sıra sana da gelecek. Seni yok etmek için bin yıldır hazırlananlar, bir gün bile durmadan çalışıyorlar.
Sen Türk'sün. Bir ırk, bir din, bir mezhep değilsin, olamazsın. Batı, Haçlı Seferlerini düzenlerken Araplara Arap demiyordu, Türk diyordu. Çanakkale'de Kürtleri boğazlarken onlara Kürt demiyordu, Türk diyordu. Ne zaman ki onların çıkarı için yeni devletlere ihtiyaç duydu, Arap'a Arap demeye başladı. Seni ondan, onu senden ayırdı. Bugün de Kürt'ü senden, seni Kürt'ten ayırmak için gece ve gündüz çalışıyor. Türk'ün Evladı, Biz Boşnak'ız ama Türk'üz de. Sen de kalbimde taşıdığım acıyı taşıdığın kadar Boşnak'sın. Utanacak tarihimiz, saklayacak hafızamız yok. Sırp'a karşı sorumlu olduğumuz için değil, yasayla zorunlu kılındığı için değil, kimimiz dinimiz, kimimiz milletimiz, kimimiz Kitabımız, kimimiz ahlakımız sebebiyle vicdan sahibi olduk. Birileri öyle istediği için değil, vicdan bunu tarif ettiği için hiçbir milletin diline, dinine, mezhebine karışmadık. Mezarlarını çiğnemedik, ibadethanelerini yıkmadık, kadınlarına tecavüz etmedik, bebeklerini boğazlamadık. Sen var olmak zorundasın. Bu yüzden bir ve beraber olmak zorundasın. Sömürgecilerin tezgâhıyla saflara ayrışmamalısın. Türk'ün Evladı, bizi, onların bize yaptıklarını ve sorumluluğunu sakın unutma." Ben Aliya

Eserleri
 İslam Manifestosu
 İslam Deklarasyonu ve İslamî Yeniden Doğuşun Sorunları
 Doğu ve Batı Arasında İslam - Kitapta yazarın İslam, Materyalizm ve Hristiyanlığı felsefî olarak karşılaştırması yer alır
 Tarihe Tanıklığım - anı kitabı
 Özgürlüğe Kaçışım: Zindandan Notlar
 Konuşmalar
 Köle Olmayacağız

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Alija Biyografisi Türkiye-Bosna Dayanışma Grubu
 Alija İzetbegović
 Alija İzetbegović'in Vefatı
Avrupa'nin Göbeginde Müslüman Bir Bilge Aliya İzzetbegovic, KÜRESEL SİYASET

Notlar
A.  İslam Manifestosu eserinin İngilizce tam metni için: İslam Manifestosu
B.

1925 doğumlular
Bosanski Šamac doğumlular
Yugoslavya doğumlular
2003 yılında ölenler
Bosna Savaşı'nda kişiler
Bosnalı siyasetçiler
Boşnak yazarlar
Bosnalı yazarlar
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı sahipleri

Aliya İzzetbegoviç


Based on a True Story é um álbum dos Del Lords lançado em 1988 pela Enigma Records.

Faixas
Todas as letras escritas por Scott Kempner.

Créditos
The Del-Lords
Scott Kempner – vocal, guitarra
Eric Ambel – guitarra, vocal, teclado em "The Cool and the Crazy" e "River of Justice", vocal principal em "Judas Kiss" e "A Lover's Prayer"
Manny Caiati – baixo, vocal
Frank Funaro – bateria, vocal
Músicos adicionais e produção
Scotty Bem – gongo
Pat Benatar – vocal de fundo em "Judas Kiss" e "Poem of the River"
Lenny Castro – percussão
Spyder Curtis James – teclado em "Judas Kiss", "Poem of the River" e "Ashes to Ashes"
Frank Linx – vocal em "Cheyenne", "Whole Lotta Nothin' Goin' On", "A Lover's Prayer", "Judas Kiss" e "River of Justice"
Rev. Mojo Nixon – sermão em "River of Justice"
Johnny Powers – harpa em "River of Justice" e "A Lover's Prayer"
Kevin Savigar – teclado em "Whole Lotta Nothin' Goin' On" e "Poem of the River"
Kim Shattuck e Karen Blankfeld – vocal em "The Cool and the Crazy"
Syd Straw – vocal de fundo em "Judas Kiss", "River of Justice" em "Ashes to Ashes"
Gordon Fordyce - engenheiro
Michael Frondelli – mixagem
Neil Geraldo – produtor
 Engenheiros assistentes: Bill Cooper, Angus Davidson, Scott E. Gordon

Referências

Álbuns de 1988

Based on a True Story (Álbum dos Del-Lords)