Suhoy Su-35 (Kiril alfabesinde: Сухой Су-35) (NATO rapor ismi 'Flanker-E') 'Su-35', Su-27 'Flanker'ların geliştirilmiş iki ayrı türevinden biridir. Suhoy tarafından tasarlanan ve Komsomolsk-on-Amur Uçak Üretim Ortaklığı (KnAAPO) tarafından üretilen tek koltuklu, çift motorlu süper-manevra kabiliyetli çok amaçlı avcı jetleridir.

Sovyetler Birliği tarafından Su-27'den geliştirilen ilk tip Su-27M olarak biliniyordu. Birleştirilmiş kanartları ve çok fonksiyonlu radarı uçağa çok amaçlı uçak özelliğini kazandırmaktadır. Uçağın ilk prototipi 1988 Haziranında ilk uçuşunu yaptı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Suhoy, yurtdışı siparişlerini çekebilmek için uçağı Su-35 olarak yeniden isimlendirdi. Testlerde ve gösterilerde kullanılmak üzere toplamda on dört uçak üretildi; üretilen uçakların birinde itiş vektörlü motorlar kullanıldı ve bu sebeple bu uçak Su-37 olarak adlandırıldı. 1990'ların sonunda Su-30MK ailesine benzeyen iki kişilik eğitim uçağı olan Su-35UB'den yalnızca bir tane imal edildi.

2003 yılında Suhoy, PAK FA (Su-57) programının geliştirilmesi devam ederken bir geçiş modeli olarak hizmet etmesi için Su-27'nin ikinci modernizasyonuna başladı. Su-35 olarak da bilinen bu versiyon, yeniden tasarlanmış bir kokpit ve atış kontrol sisteminin yanı sıra kanart yerine itiş vektörlü motorlara sahiptir. Yeni tip ilk uçuşunu Şubat 2008'de yaptı. İhracat için tasarlanmasına rağmen, Rus Hava Kuvvetleri Su-35S olarak adlandırılan imalat versiyonu ile 2009 yılında uçağın lansman müşterisi oldu. Çin Halk Kurtuluş Ordusu Hava Kuvvetleri, Endonezya Hava Kuvvetleri ve Mısır Hava Kuvvetleri de siparişler verdi.

Tasarım ve gelişim

Yükseltilmiş Su-27
Su-35 unvanını alan ilk uçak tasarımı, 1980'lerin başında, Su-27'nin Sovyet Silahlı Kuvvetleri hizmetine alındığı bir dönemde başladı. Fabrika kodu T-10S olan Su-27'nin kesin üretim versiyonu, 1983'te Komsomolsk-on-Amur Uçak Üretim Ortaklığı (KnAAPO) ile seri üretime başladı. Ertesi yıl, bu Su-27 versiyonu Sovyet Hava Savunma Kuvvetlerinde ilk harekat hazırlığına ulaştı. 1982 yılında yükseltilmiş bir Su-27 varyantı üzerinde çalışmaya başlamış olan  Suhoy Tasarım Bürosuna, 1983 yılı Aralık ayında Sovyetler Birliği Bakanlar Konseyi tarafından Su-27M'nin (T-10M) geliştirilmesi için Su-27'nin temel alınması talimatı verildi.  Nikolay Nikitin, Su-27'nin baş tasarımcısı olan Genel Müdür Mikhail Simonov'un gözetimi altında projenin büyük kısmında tasarım çabalarına öncülük etmiştir.

Su-27M, Su-27'nin uçan kanat gövde tasarımını büyük oranda korurken, kanatların önündeki küçük kaldırma yüzeyleri olan kanartların eklenmesi ile temel versiyondan gözle görülür bir şekilde ayrılmaktadır. İlk olarak 1985 yılında deneysel bir uçak kullanılarak  test edilen kanatlar, yeniden şekillendirilmiş kanat ön kenar uzantısı ile birlikte, hava akışını yüksek hücum açılarında gövde titreşimini ortadan kaldıracak şekilde yönlendirdi ve uçak gövdesinin ek yapısal donatıya ihtiyaç duymadan 10-g manevraları (Su-27'de 9 g'lık manevraların aksine) gerçekleştirmesine olanak sağladı. Daha da önemlisi, esnek denge tasarımı ve beraberindeki elektronik kumandalı uçuş kontrol sistemi ile çalışırken aerodinamik tasarım, uçağın manevra kabiliyetini geliştirdi ve uçak ileri momentumunu korurken burnu dikeyden öteye kısa bir süre uçmasını sağladı. Bu nedenle, teorik olarak, savaş sırasında pilot iki saniyenin altında bir sürede Su-27M'yi 120 derece yükseltebilir ve füzeleri hedefine ateşleyebilir. T-10S tasarımına kıyasla göze çarpan diğer önemli değişiklikler arasında daha uzun dikey stabilizeler, havada yakıt ikmali için değişiklikler ve daha ağır uçak gövdesini desteklemek için kullanılan iki tekerlekli burun alt takımı yer aldı.

Manevra kabiliyetindeki artışın yanı sıra, Su-27M'yi orijinal tasarımdan ayıran bir diğer özellik de yeni atış kontrol sistemiydi. Bu sistemin merkezinde ufuk altı hedeflerin tespitini sağlayan çok fonksiyonlu Atım-Dopler takipli N011 Bars fazlı dizi radarı yer alıyordu. İlk olarak üçüncü prototip üzerine kurulan radar, Su-27M'yi bir hava savunma jeti olmaktan çıkarıp, yer hedeflerine de saldırabilecek çok rollü bir uçağa dönüştürdü. Su-27'nin 10 hedefi takip edebilen ve aynı anda bir hedefe iki füzeyi yönlendirebilen N001 Myech ("Kılıç") radarıyla karşılaştırıldığında, yeni radar aynı anda on beş hedefi takip edebilir ve bu hedeflerin altısına füzeleri yönlendirebilir.  N011 radarının uçağın ön tarafındaki ekstra ağırlığı, kanartların eklenmesini gerektiriyordu; mühendisler daha sonra bu cihazların aerodinamik avantajlarını keşfettiler. Buna ek olarak, geriye doğru çıkıntı yapan kuyruk bomuna bir N012 savunma radarı yerleştirildi ve bu da uçağı dünyada böyle bir radarı olan ilk uçak haline getirdi.  Uçaktaki diğer değişiklikler, yükseltilmiş turbofan motorlarının kullanımını ve uçak yapısında hafif kompozitlerin ve alüminyum-lityum alaşımlarının kullanımının artmasını içeriyordu.

Test ve gösteri
1987'de Suhoy, ilk prototipi ( adlandırıldı) Moskova'daki deney tesisinde bir T-10S gövdesinden dönüştürmeye başladı. Kanartları olmasına rağmen, ilk prototip, daha sonraki birkaç uçak gibi, yeni tasarımın birçok fiziksel değişikliğinden yoksundu. Uçağın dönüşümden sonraki ilk uçuşu 28 Haziran 1988'de pilot Oleg Tsoi tarafından gerçekleştirdi, bunu Ocak 1989'da ikinci prototipin uçuşu takip etti. İki Su-27M prototipinin dönüşümlerinin ardından, uçağın fiili üretimi ülkenin Uzak Doğu'suna aktarıldı ve burada KnAAPO tarafından gerçekleştirildi. Sıfırdan inşa edilen ilk Su-27M olan ve KnAAPO tarafından inşa edilen ilk uçak olan üçüncü prototip () ilk uçuşunu Nisan 1992'de yaptı.  Bu süreçte, Sovyetler Birliğinin dağılması ve ardından 1990'lar boyunca Rusya'da meydana gelen ekonomik kriz 1996-2005 yılları arasında uçağı seri üretime geçirme planlarının terk edildiği ve uçakların uçuş kontrol sistemleri ve itiş-vektörleme teknolojisini sınamak için test yatağı olarak kullanılacakları anlamına geliyordu. 1995 yılına kadar toplamda iki prototip, dokuz uçan ön üretim ve üç üretim uçağı imal edildi; üretim uçağı 1996 yılında silah testi için Rus Hava Kuvvetleri'ne teslim edildi.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte Suhoy, Su-27M'yi üst düzey savunma ve hükûmet yetkililerine tanıtıyordu. 1992 yılı Farnborough Havacılık Fuarında Batılı izleyici kitlesine ilk gösteriminde şirket, uçağı Su-35 olarak yeniden isimlendirdi. Uçak daha sonra Kasım 1993'te Dubai Airshow ile başlayarak ihracat siparişlerini çekmek için Viktor Pugachev'in pilotluğunda seyircilerin önünde bir Su-30MK ile sahte bir hava angajmanına girdiği yurtdışı uçuş gösterileri yaptı. Daha sonra uçak Berlin ve Paris'te uçtu ve Moskova MAKS Hava Gösterisinde düzenli olarak yer aldı.  Rus hükûmeti  1990'ların sonu, 2000'lerin başında Suhoy'un Güney Kore'deki başarısız satış kampanyası sırasında ihracat tanıtımları için uçağı temizledi; şirket ayrıca uçağı Brezilya, Çin ve Birleşik Arap Emirlikleri'ne de pazarladı.

Su-27M'nin uçuş testi programı ilerledikçe, mühendisler pilotun Kobra Manevrası gibi belirli manevralar sırasında uçağın aktif kontrolünü sağlayamadığını keşfettiler. On birinci Su-27M ( ) 1995 yılında itiş vektörlü motor nozulları ile donatıldı ve sonuçta ortaya çıkan Su-37 teknoloji gösterisi ilk uçuşunu 2 Nisan 1996'da yaptı. Ayrıca geliştirilen on ikinci Su-27M gibi gelişmiş N011M radarını da test etti. Su-37'nin sıfıra yakın hava hızlarında uçarken yüksek bir hücum açısı sürdürme yeteneği büyük ilgi çekti. Daha sonra farklı motorlar aldı ve değerlendirme için kablolu uçuş kontrolleri ve kokpit sistemleri güncellendi.

Tek kişilik tasarımın yanı sıra iki koltuklu bir uçak da imal edildi. Suhoy ile işbirliği içinde çalışan KnAAPO'nun kendi mühendisleri, Su-35UB'yi itiş vektörlü motorları Su-27M'nin özellikleriyle birleştirecek şekilde tasarladı. Su-30MKK uçaklarından modifiye edilen uçak, ilk uçuşunu 7 Ağustos 2000'de yaptı ve daha sonra aviyonik test yatağı olarak hizmet verdi. Orijinal Su-27M, fon eksikliği nedeniyle hiçbir zaman seri üretime girmezken, Suhoy, Su-27M'nin kanart kullanımını ve Su-37'nin itme-vektör teknolojisini rafine etti ve daha sonra bunları Hindistan Hava Kuvvetleri için tasarladığı iki koltuklu Su-30MKI muharip jetinde kullandı. Onuncu Su-27M (T10M-10), Suhoy Su-57 (daha önce "PAK FA" kısaltması ile biliniyordu) jet avcı uçağı için tasarlanan Saturn AL-41FS motoru için test yatağı olarak da kullanıldı.

Modernizasyon

Rusya'nın eskiyen Su-27 uçak filosunu güncelleme ihtiyacıyla, 2002 yılında Suhoy ve KnAAPO, cam kokpitleri ve geliştirilmiş atış kontrol sistemlerini (daha çeşitli silahları barındırmak için) mevcut hava kuvvetleri uçaklarına entegre etmeye başladı. Su-27SM adıyla anılan modifiye edilmiş bu uçaklar, ilk uçuşunu Aralık 2002'de yaptı. Bu projenin ilk başarısı Suhoy'un Aralık 2003'te bir takip modernizasyon programına başlamasına yol açtı. Dahili olarak T-10BM olarak bilinen  program, Rus uçağı ile yabancı dördüncü nesil uçaklar arasındaki niteliksel boşluğu azaltmak için uçak gövdesinin daha kapsamlı bir şekilde yeniden tasarlanmasını amaçladı. Sonuçta, Su-35 olarak da adlandırılan tasarım, Suhoy Su-57 beşinci nesil avcı uçağının kullanımı başlayana kadar geçici bir çözüm olarak hizmet edecek  ve uçağın birçok özelliğini içerecekti.  Ek olarak, uçak ihracat pazarında Su-30MK'nın iki koltuklu tasarımına tek koltuklu bir alternatif olacaktı.

Su-27M tasarımı, uçağın çok rollü bir muharip uçak olmasını sağlayan aviyoniklere sahipken, Rus Hava Kuvvetleri ile yapılan uçuş testleri, uçağın verimli bir şekilde silahlandırılmasındaki zorlukları ortaya çıkardı. Aviation Week & Space Technology'e göre, hava kuvvetleri pilotları, Akhtubinsk ve Lipetsk'teki uçaklarla yapılan silah denemelerini "olumsuz bir deneyim" olarak nitelendirerek, kokpitin düzenine ve tek pilotun üzerindeki iş yükünün olumsuz etkilerine vurgu yaptılar. Bu nedenle tasarımcılar, test pilotları ve aviyonik yazılım uzmanları, kokpiti ve ona eşlik eden sistemleri yeniden tasarlamak ve insan-makine arayüzünü geliştirmek için birlikte çalıştılar. Uçakların aviyonik paketinin bilgi yönetim sistemi değiştirildi; böylece uçak artık uçuş ve silah kontrol sistemlerinden gelen bilgileri işleyen iki dijital bilgisayara sahip hale geldi. Uçakta bilgiler Su-27M'de bulunan daha küçük çok fonksiyonlu katot ışınlı tüp ekranlarının yerini alan iki adet 23 cm x 30 cm (9 in x 12 in) çok fonksiyonlu sıvı kristal ekranda gösterilmektedir. Uçak ayrıca pilotun kritik gösterge bilgilerini görüntüleyebildiği baş üstü göstergesiyle  ve Hands On Throttle And Stick (HOTAS) kontrolleri ile donatılmıştır.

Su-35, Su-27M test yataklarında değerlendirilen ve Su-35 atış kontrol sisteminin çekirdeğini oluşturan N011M radarının daha da gelişmiş versiyonu N035 Irbis-E ("Kar Leoparı") pasif elektronik taramalı dizi radarını kullanır. Radar, 400 km uzaklığa kadar hava hedeflerini tespit edebilir ve otuz hava hedefini aynı anda takip edip bunlardan sekiziyle aynı anda angaje olabilir; buna ek olarak, çok fonksiyonlu radar, sentetik aralık modunu kullanarak zeminin yüksek çözünürlüklü görüntülerini sağlayabilir.  Kızıl ötesi arama ve takip gibi diğer takip biçimlerinin uçağa entegrasyonu için kokpitin önüne OLS-35 optoelektronik hedefleme sistemi yerleştirilmiştir.  Düşman izlemesine karşı savunma için Su-35, L175M Khibiny-M elektronik karşı önlem sistemi ile donatılmıştır , mühendisler Su- 35'lerin frontal radar kesitini yarıya indirmek ve düşman radarlarındaki görünürlük aralığını en aza indirmek için motor girişlerinde ve motor kompresörünün ön kademelerinde radyasyon emici malzemeler kullandılar. Çok rollü Su-35, 300 km menzilli havadan havaya füzeler, Oniks gemisavar seyir füzesi ve ayrıca çok sayıda havadan karaya füze taşıyabilir.

Su-35, daha önce İzdeliye (Ürün) 117S olarak bilinen bir çift Satürn AL-41F1S turbofan motoruyla donatılmıştır. AL-31F'nin son derece geliştirilmiş bir çeşidi olan AL-41F1S, motor kontrol sistemi haricinde Su-57'nin Saturn AL-41F1 (İzdeliye 117) motoru ile benzerdir. Motorlar, dönme eksenleri bir açıyla eğik olan itiş vektörü nozulları ile donatılmıştır; nozullar pitch için bir düzlemde çalışır, ancak eğim, uçağın her bir motor nozulunu farklı şekilde vektörleyerek roll ve yaw  hareketlerini gerçekleştirmesine izin verir; bu yapılandırma ilk olarak Su-30MKI ve Su-57'de uygulandı. Su-35'in itiş vektörü ve entegre uçuş-sevk kontrol sistemleri, uçağın " süper manevra kabiliyeti" elde etmesini sağlayarak düşük hızlarda perdövites sonrası manevralar yapmasını sağlar. Bu durum, savaş uçağının kinetik enerjisinin korunmasını baz alan Batı hava muharebe doktrinden farklıdır.

Motor, Su-35'e artyakıcıları kullanmadan süpersonik hızı sınırlı bir şekilde sürdürmesini sağlar. Düşünce kuruluşu Air Power Australia'dan Carlo Kopp'a göre, böyle bir "süperseyir " özelliği Su-35'in düşman uçağıyla daha yüksek bir hızda ve yükseklikte angajmana girmesine müsaade ediyor ve sahip olduğu uzun menzilli füzelerin menzilini yüzde 30-40 oranında artırıyor. Su-35'in gelişmiş gövdesinin ve dikkatlice dengelenmiş ileri teknoloji kombinasyonunun, uçağın F-35 hayalet uçağına karşı avantaj elde etmesini sağladığını belirtiyor. 2008'de yapılan bir RAND Corporation çalışması, Su-35'in düşen her uçak için 2,4 F-35'i vurabildiğini belirtti; ancak ABD Savunma Bakanlığı ve Lockheed Martin, F-35'in hava-hava muharebesinde F-22 dışındaki diğer uçaklardan yüzde 400 daha etkili olduğunu iddia ederek bu eleştirileri reddetti.

Test ve üretim

Tasarım çalışmalarının tamamlanmasının ardından KnAAPO, 2007 yılının ortasında ilk prototipin imalatını tamamladı. Su-35-1 prototipi daha sonra ilk uçuşuna hazırlık için Zhukovsky Havaalanı'ndaki Gromov Uçuş Araştırma Enstitüsü'ne nakledildi. 19 Şubat 2008'de Sergey Bogdan, 55 dakikalık ilk uçuşu için uçağı Zhukovsky'den havalandırdı. Bogdan daha sonra 2 Ekim'de KnAAPO'nun Dzyomgi Havalimanı'nda ikinci prototipin ilk uçuşunun pilotluğunu yapmıştır.  Uçuş testi programının uçabilir üç prototip içermesi bekleniyordu, ancak 26 Nisan 2009'da planlanan ilk uçuşundan bir gün önce, dördüncü Su-35 (statik test uçağından sonra üretilen üçüncü uçabilir prototip) Dzyomgi Havalimanı'nda taksi yaparken kazaya uğradı. Uçak, pistin sonunda bir bariyere çarptı ve çıkan yangın sebebiyle kullanılamaz hale geldi; pilot fırlatma koltuğunu kullanarak kazayı yanık yaralarıyla atlattı. Kazanın nedeni, motor yönetim sistemindeki arızadan dolayı, artyakıcının kapatılamamasıydı.

Su-35 projesi öncelikle ihracat pazarına hedeflemişti. Uçuş testi programının ilk aşamalarında Suhoy, özellikle Latin Amerika, Güneydoğu Asya ve Orta Doğu'da 160 uçaklık bir pazar olduğunu tahmin etmekteydi. Cezayir, Malezya ve Hindistan gibi bazı aday ülkeler zaten Su-30MK ailesi uçakların kullanıcılarıydı. Uçak 2010 yılından itibaren ihracata hazır olacağı için, 2009 MAKS Hava Fuarında Rusya Savunma Bakanlığı tarafından 48 adet Su-35S uçağı için satın alma emri verildi (2.5 milyar ABD Doları değerinde 64 savaş uçağını içeren daha büyük bir anlaşmanın parçası olarak). Uçağın 2013 Paris Air Show'daki uluslararası tanıtımı esnasında Suhoy'un ana kuruluşu Birleşik Uçak Şirketi'nin Genel Müdürü Mikhail Pogosyan, iç ve ihracat pazarları arasında eşit olarak dağıtılacak 200 uçaklık talep tahminleri olduğunu belirtti. 2015 yılı sonunda Çin ile sözleşme yapılana kadar ihracat gerçekleşmedi; o zamana kadar, Rus hükûmeti 50 uçaklık yeni bir sipariş vermişti.

2009 MAKS Air Show'daki lansman siparişinin yanı sıra, Rus Hükûmeti ve devlete ait VEB kalkınma bankası Suhoy'a uçağın üretimi için sermaye sağlamayı kabul etti. Kasım 2009'da,  KnAAPO (Suhoy'un parçası olduktan sonra 2013 yılında ismi KnAAZ olarak değiştirildi.) ilk üretim uçağının imalatına başlamış, Ekim 2010'da uçağın genel montajı tamamlanmış; o zamana kadar, pilotlar ve mühendisler uçak sistemlerinin ön testlerini başarıyla tamamlamışlardı.  İlk Su-35S ilk uçuşunu Mayıs 2011'de yaptı  ve (diğer uçaklarla birlikte), uçağı servise hazırlamak için Savunma Bakanlığı ile müşterek testlerin başlatılacağı Akhtubinsk'e nakledildi. Su-35S'nin üretimi testlerle eş zamanlı gerçekleştiği için, üretim bandından ilk çıkan bazı uçaklar daha sonra modifiye edildi. Aralık 2018'de Birleşik Uçak Şirketi, Komsomolsk-on-Amur Uçak Fabrikasında 100. seri Su-35S'nin üretildiğini bildirdi.

Operasyonel geçmiş

Rusya
1996 yılında Akhtubinsk Vladimirovka Hava Üssü'ndeki Hava Kuvvetleri 929. Devlet Uçuş Test Merkezi'ne (GLIT) silah denemelerinin yapılması amacıyla üç Su-27M teslim edildi. 2001 yılında hava kuvvetleri birkaç Su-27M'yi Rus Şövalyeleri aerobasi ekibini yeniden donatmak için devretmeye karar verdi ve böylece ekibin pilotları uçakla ilk uçuşlarını yaptı. Üç üretim ve diğer iki üretim öncesi Su-27M, 2003'te ekibin Moskova yakınlarındaki Kubinka hava üssüne ulaştı. Ancak bu uçaklar, gösteri filosundaki diğer uçaklar için yedek parça kaynağı olarak kullanıldılar.

Başlangıçta, 2007 ve 2009 yılları arasında bir statik ve üç uçabilir prototip (bort no. 901, 902, 904) üretildi.  Üçüncü prototip (bort no. 904) daha sonra taksi yaptığı esnada bariyerlere çarparak yok oldu.

48 uçağın üretimi için ilk sözleşme, Moskova'daki 2009 MAKS Havacılık Fuarında imzalandı. Mayıs 2011'de Suhoy, ilk Su-35S'yi servise hazırlamak için Savunma Bakanlığı ile müşterek testlerin başlatılacağı Akhtubinsk'e nakledildi. Testlerin iki aşamasından ilki Ağustos 2011'de başladı. Mart 2012'de, iki prototip ve dört üretim uçağının teknik özelliklerini test etmek üzere uçuşlar gerçekleştirildi,  ve o yılın sonunda gereksinimleri karşıladığı değerlendirildi.  Aralık 2012'de altı üretim uçağı teslim edildi.  Şubat 2013'te, Zhukovsky'deki Gromov Uçuş Araştırma Enstitüsü'nde bunlardan beşiyle, Su-35'in silahlarına ve savaş manevra kabiliyetine odaklanarak testlerin ikinci aşamasına başlandı.

Aralık 2013'te on iki Su-35S teslim edildi, Şubat 2014'te üretilen on iki uçak daha geldi ve bunların on tanesi Uzak Doğu'da konuşlanan 23. Avcı Havacılık Alayı'na teslim edildi, geri kalan iki tanesi ise müşterek testlerin son aşaması için görevlendirildi. Uçakların resmen hizmete girişi devir teslim ile gerçekleştirildi. O zamana kadar, başlangıçta sipariş edilen 48 uçağın 34'ü teslim edildi. Geri kalan 14 uçak 2015 yılında teslim edildi. Birkaç Su-35S daha sonra savaş taktiklerini geliştirmek ve servis personeli yetiştirmek için Lipetsk'e transfer edildi. Rusya'nın Su-35S'leri kalıcı olarak Finlandiya sınırına yakın Besovets Hava Üssünde,  ve Vladivostok yakınlarındaki Centralnaya Uglovaya Hava Üssünde bulunuyor .

Su-35S'nin Rus Hava Kuvvetleri ile hizmetine alınması, 2008 yılında Gürcistan ile yapılan savaşın ardından Rus Silahlı Kuvvetlerinin modern askeri teçhizat sayısını önemli ölçüde artırmak amacıyla formüle edilen Rusya'nın 2011-2020 devlet silahlanma programının bir parçasıdır. Uçaklar Su-30M2 ve Su-30SM ve daha ağır Su-34 saldırı uçağıyla birlikte teslim edildi. Bu uçakların ilk ikisi KnAAPO'nın Su-30MK2 uçağının ve İrkut 'un Su-30MKI iki koltuklu ihracat uçağının yerli varyantlarıdır. Raporlara göre, orijinal Su-27'nin üç avcı türevinin eşzamanlı olarak satın alınmasının sebebi, ihracat siparişlerindeki düşüşün esnasında bu iki uçak üreticisini desteklemekti. Su-30M2, Su-35 için bir eğitim uçağı görevi görmektedir.

Su-35S, 2018'in sonlarında tam operasyonel kapasiteye ulaştı.

Suriye'ye 2015 Rus askeri müdahalesi

Ocak 2016'da Rusya, Su-35S'nin ilk muharebe konuşlandırmasını Suriye'ye dört uçakla yaptı. Bu, Kasım 2015'te Rus uçaklarının Türk hava sahasını ihlallerinin bildirilmesi ve bir Türk F-16 avcı uçağı tarafından Rus Su-24 bombardıman uçağının vurulması sonucunda Rusya ve Türkiye arasındaki gerilimlerin artması sonrasında meydana geldi. Suriye'de Su-35S'ler, Su-30SM muharebe hava devriye uçaklarına ve ayrıca bombalama görevlerindeki diğer Rus uçaklarına hava koruması sağlaması amacıyla görevlendirildi. Suriye'deki muharebe konuşlandırması, uçağın aviyoniklerindeki sorunlar gibi birçok sorunun bulunmasına ve daha sonra çözülmesine yardımcı oldu. Savaş eskort görevlerine ek olarak, Suriye'deki Rus Su-35'lerinin güdümlü bombalar taşıdığı görülmüştür ve Rus kaynakları Su-35'in güdümlü silahlar kullanarak yer hedeflerine karşı saldırılar yaptığını iddia etmiştir.  Birleşik Uçak Şirketi Başkanı'na göre bu durum, uçağın küresel olarak tanıtımına da yardımcı oldu.

20 Ağustos 2019'da Hmeymim Hava Üssünden faaliyet gösteren Rus Hava Kuvvetlerine ait iki Su-35S, güney İdlib üzerindeki iki Türk Hava Kuvvetleri F-16'ya kilitlendi ve Suriye Hava Sahasından ayrılmaya zorladı. 26 Ağustos 2019'da iki Rus Su-35S, Suriye'ye Akdeniz üzerinden ikinci dalga saldırıya hazırlanan bir İsrail Hava Kuvvetleri uçağına kilitlendi. Rus Su-35S'leri 10 Eylül 2019'da Güney Suriye üzerinden İsrail uçaklarına tekrar kilitlendi ve hava saldırıları yapmalarını engelledi. Başka bir müdahalenin 19 Eylül 2019'da, iki Rus Su-35S'nin Şam banliyölerinde hava saldırılarına hazırlanan İsrail uçaklarına kilitlendiği zaman gerçekleştiği iddia edildi. 15 Ekim 2019'da Suriye Demokratik Güçleri'nin Menbiç'teki genel merkezini bombalama girişimindeki bir Türk F-16 savaş uçağı Rus Su-35Ss tarafından durduruldu ve geri çekilmek zorunda bırakıldı. 12 Kasım 2019'da Rus Su-35S'leri Şam'daki hava saldırıları sırasında bir İsrail savaş uçağına kilitlendi. 7 Aralık 2019'da, Rus Su-35S'leri birkaç İsrail uçağına kilitlendi ve uçaklar T-4 Hava Üssünü bombalama girişiminden geri çekilmek zorunda kaldı.

Çin
1990'ların başında Su-27M'nin satış düzenlemeleri için Çin ile görüşüldü. 1995 yılında Suhoy yetkilileri, Pekin'in 120 uçak satın alma anlaşmasıyla bağlantılı bir ortak yapım önerisi açıkladı. Ancak, Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın Çin'in Su-27 üretimine ilişkin kaygıları nedeniyle Su-27M ve Tupolev Tu-22M bombardıman uçağının satışını engellediği iddia edildi.

Çin, Kasım 2015'te, Rus hükûmetiyle Kurtuluş Ordusu Hava Kuvvetlerine 24 Su-35 uçağının satın alınması için 2 milyar ABD Doları değerinde bir sözleşme imzalayarak uçağın ilk ihracat müşterisi oldu. Çinli yetkililerin ilk kez 2006'da Su-35'e ilgi gösterdikleri bildirildi, Savunma ürünlerinin ihracatı ve ithalatından sorumlu Rus devlet kurumu Rosoboronexport, 2010 yılına kadar Çin ile Su-35 için görüşmelere başlamaya hazır değildi. Rus yetkililer, 2012'de müzakerelerin devam ettiğini ve satın alma ile ilgili bir protokol anlaşmasının imzalandığını açıkça doğruladı. İki ülkenin sözleşme imzaladığı ve yakında yapılacak teslimatlarla ilgili haberler çıktı  ancak müzakereler 2015 yılına kadar sonuçlanmadı.

Fikri mülkiyet hakları endişeleri nedeniyle satış müzakereleri devam etti. Çin J-11B ve J-15'i sırasıyla Su-27SK ve Su-33'ü kullanarak tersine mühendislikle geliştirmişti, bu sebeple Çin'in uçak gövdesini kopyalaması ve kopyalanan tasarımı ihracat pazarına sunması kaygıları vardı. Bir noktada Rosoboronexport, Çin'in kopyalamaya karşı yasal olarak bağlayıcı bir garanti vermesini istedi.  Çin endüstrisinin AL-41FS1 motoru ve Irbis-E radarıyla ilgilendiği haberlerde yer aldı. The Diplomat'a göre, Çin, Su-35'in motoruna özel bir ilgi gösterdi ve Su-35'ten daha düşük menzil, yararlı yük ve manevra kabiliyetine sahip ancak Su-35'in daha az gelişmiş PESA radarı yerine aktif faz dizinli radara sahip J-11D'yi test ediyordu. Rosoboronexport, Çin'in kopyalama risklerini dengelemek için en az 48 uçak satın almasında ısrar etti; Kremlin'in 2012'de müdahale etmesinden sonra minimum miktar 24'e düşürüldü. Başka bir sorun, Çin'in SU-35'in Çin yapımı bileşenler ve aviyonikleri içermesi konusunda ısrarıydı. Kremlin yine müdahale etti ve bu talebi kabul etti ve anlaşmanın ilerlemesine izin verdi; bu tür bileşenlerin satışlarının kazançlı olduğu bildirildiğinden bu büyük bir imtiyaz olarak görülüyordu.  Sözleşme herhangi bir teknoloji transferi içermiyordu.

Çin ordusu Aralık 2016'da ilk dört uçağı aldı. İlk teslimatın ardından Halk Kurtuluş Ordusu'nun web sitesinde, J-20'nin hizmete alınmasıyla Rusya'nın Su-35'inin "yakın gelecekte Çin pazarındaki değerini kaybedeceğini anlaşıldığını... Su-35'in, Çin'in ithal ettiği son (savaş) uçak olacağı " bildirildi. Çin 2017 yılında on uçaklık ikinci parti uçakları teslim almıştır  ve 2018 yılında da on uçak daha teslim alınmıştır. Su-35S, Nisan 2018'de Halk Kurtuluş Ordusu Hava Kuvvetlerinde resmen hizmete girdi, ve Çin'in güneydoğusundaki Guangdong eyaletinde konuşlandırıldı.  Haziran 2019'da Rusya, Çin'e ikinci parti Su-35 teklif etti.

20 Eylül 2018'de ABD, Çin'in Ekipman Geliştirme Departmanı ve departmanın direktörü Li Shangfu'ya Rosoboronexport ile ″kayda değer ticari işlemler gerçekleştirdiği″; özellikle 2017'de on adet Su-35 ve 2018 yılında S-400 karadan havaya füze sistemi satın aldığı için yaptırımlar uyguladı.

Endonezya
2014 yılında Rusya,  Endonezya'nın eskiyen F-5E Tiger II filosunun yenilemesi için Su-35'i teklif etti. Ertesi yıl, Endonezya Savunma Bakanlığı Eurofighter Typhoon, Dassault Rafale, F-16 ve Saab JAS 39 Gripen'in yerine Su-35'i seçti; Savunma Bakanlığı, seçimin sebebinin Endonezya Hava Kuvvetleri'nin Su-27SK ve Su-30MK2'ye aşinalığı olduğunu belirtti. 2017'ye kadar, Su-35 üzerindeki iki taraf arasındaki müzakereler ileri bir aşamaya ulaşmıştı, ile Endonezya hükûmeti daha sonra prensip olarak bildirilen on bir uçak için tarım ürünleri takas ticareti yapma konusunda anlaştı. Şubat 2018'de Rusya ve Endonezya 11 uçak için 1,14 milyar dolarlık bir sözleşme imzaladı. İlk teslimat Ekim 2018'de bekleniyordu  ancak 2019'a ertelendi.

12 Mart 2020'de Bloomberg, Endonezya'nın ABD'nin baskısı nedeniyle anlaşmayı iptal ettiğini ve bunun yerine F-35'ler için bir sipariş üzerinde pazarlık yapmak istediğini duyurdu. Askeri-Teknik İşbirliği Federal Servisi Başkanı Dmitry Shugaev, "Resmi bir ret yok, kimse bu konuda bize herhangi bir belge göndermedi ve sözlü olarak da bize bilgi vermedi, bu yüzden bunun doğrulanmış haber olmadığını düşünüyorum" diyerek iddiaları reddetti. 18 Mart 2020'de Endonezya'nın Savunma Bakan Yardımcısı Sakti Wahyu Trenggono, hükûmetin isimsiz "engellerle" karşılaşmasına rağmen ihaleyi iptal etmediğini doğruladı.

Mısır
Mart 2019'da, Mısır'ın 2018'in sonunda sonuçlandırılan yaklaşık 2 milyar ABD Doları değerinde bir anlaşma ile Rusya'dan "iki düzineden fazla" Su-35 satın alacağı bildirildi. Teslimatların 2020 veya 2021'de başlaması bekleniyordu. Rosoboronexport başkan yardımcısı Sergei Kornev, Mısır'a Su-35'leri tedarik etmek için herhangi bir sözleşmenin imzalandığını reddetti. ABD Dışişleri Bakanı Mike Pompeo, Mısır'ı Su-35'leri satın almaması konusunda uyardı ve "... bu sistemler satın alınacak olursa, CAATSA tüzüğü rejim için yaptırımlar gerektirecek" dedi.

19 Mayıs 2020'de Rusya, Mısır için Su-35 üretimine başladı. Temmuz 2020 sonunda 4 uçaklık birinci parti Mısır'a ulaştırıldı ve deneme uçuşları başlatıldı.

Potansiyel Kullanıcılar

Birleşik Arap Emirlikleri
1990'ların ortalarında, Birleşik Arap Emirlikleri Su-27M'yi değerlendirdi, ancak daha sonra ülkenin Fransa ile yakın ilişkisi nedeniyle Mirage 2000'i satın aldı. 2015 yılında BAE yetkilileri, Rus meslektaşlarıyla Su-35 savaşçıları için olası sözleşme hakkında görüşmelere başladı. Şubat 2017'de ülke, Su-35 satın alımı  ve aynı zamanda Rusya'nın gelişmiş endüstriyel ürünlerin geliştirilmesinden sorumlu devlet kuruluşu olan Rostec ile MiG-29'u temel alan 5'inci nesil savaş uçağı geliştirilmesi için bir ön anlaşma imzaladı.

Hindistan
Hindistan, yüksek maliyet nedeniyle Suhoy/ HAL FGFA'yı sipariş etmek konusunda isteksiz davranmıştır ve Hindistan ve Rusya'nın FGFA'ya (Su-57) uygun fiyatlı bir alternatif olması için Su-35'i görünürlük azaltma teknolojisi (F-15 Sessiz Kartal'a benzer) ile donatacak ortak bir çalışma yaptığı bildirilmiştir.

Cezayir
Kommersant'a göre, Cezayir ordusu Şubat 2016'da test için bir Su-35 talep etmişti; ülkenin muharip uçağın uçuş özelliklerinden memnun olduğu ve bu nedenle Moskova'nın resmi bir başvuru beklediği bildirildi. Cezayir'in 27 Aralık 2019'da Su-34 ve Su-57 avcı uçaklarının satın alınmasını da içeren büyük askeri anlaşmanın parçası olarak 14 uçak için bir sözleşme imzaladığı bildirildi. Ancak, ne Rus ne de Cezayir hükûmetleri böyle bir anlaşmanın varlığını doğrulamamıştır.

Türkiye
Temmuz 2019'da Rusya,  S-400 füze sisteminin satın alınması nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri tarafından F-35 programından çıkarıldıktan sonra Su-35'i Türkiye'ye önerdi. Rostec CEO'su Sergey Chemezov, "Türk meslektaşlarımızdan istek gelmesi durumunda, Su-35 savaş uçağı teslimatlarını yapmaya hazırız" dedi. Daha önce Mayıs 2019'da Sergey Chemezov, Rusya'nın Su-57'nin ihracatı ve yerel üretimi konusunda Türkiye ile işbirliği yapmaya hazır olduğunu söylemişti.

Diğerleri
Birkaç yeni Rus askeri sisteminin Suriye'ye konuşlandırılmasının ardından, bazı ülkelerin Su-35'e ilgi duydukları bildirildi. Bu ülkeler arasında Cezayir, Mısır ve Vietnam vardı. Bir Rus yetkilinin Su-35'e yönelik görüşmeler yapıldığını reddetmesine rağmen Kazakistan, Kuzey Kore, ve Pakistan uçağa ilgi duyduğunu ifade eden diğer ülkeler arasında yer aldı. Sudan'ın, Devlet Başkanı Ömer el-Beşir'in Kasım 2017'de Moskova'yı ziyareti sırasında Su-35 satın almaya ilgi duyduğu bildirildi.

Başarısız teklifler

Brezilya
1990'ların ortalarında, Brezilyalı ve Rus yetkililer Su-27M'nin olası satın alımı hakkında görüşmelerde bulundular. 2001 yılında Brezilya hükûmeti, Brezilya Hava Kuvvetleri'nin özellikle yaşlanan Mirage III uçaklarının yerini alması için en az on iki uçak tedarik etmek amacıyla FX ihalesini başlattı. Brezilya hükûmeti ülkenin havacılık ve savunma sanayilerini geliştirmek istediğinden, Suhoy ihale sırasında Brezilyalı savunma yüklenicisi Avibras ile ortaklık kurdu. İki şirket Su-27M'yi 700 milyon ABD doları değerinde ihaleyle sundu ve Brezilya endüstrisi belirli uçak ekipmanlarının imalatına katılacağı bir dengeleme anlaşması ekledi. İhale, 2003 yılında iç siyasi meseleler nedeniyle askıya alındı ve daha sonra yeni savaş uçaklarının ortaya çıkmasından dolayı 2005'te fes edildi.  Su- 27M, bir sonraki favori uçak Mirage 2000BR'ye tercih edilmişti; uçak satın alınmış olsaydı, Latin Amerika'ya teslim edilen ilk ağır avcı uçağı olacaktı.

İhale 2007'de F-X2 yarışması olarak yeniden başlatıldığında, Brezilya Savunma Bakanlığı ülkenin A-1M'lerini, F-5BR'lerini ve Mirage III'leri değiştirmek için en az 36 uçak (84 ek uçak potansiyeli ile) satın almak istedi. Katılımcılar arasında F / A-18E / F Süper Hornet, F-16BR, JAS Gripen NG, Dassault Rafale, Eurofighter Typhoon ve modernize edilmiş Su-35 vardı. Brezilya hükûmeti 2008 yılında Su-35'i elediği için  Rosoboronexport tam teknoloji transferi ile 120 uçak satmanın  yanı sıra PAK FA programa katılımı teklif etti. Aralık 2013'te Gripen NG hafif avcı uçağı, düşük maliyeti ve teknolojinin Brezilya endüstrisine transferi nedeniyle tercih edildi.

Diğerleri
1996'da Rusya , Kore Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri F-4D / E, RF-4Cs ve F-5E / F uçaklarını 40 adet uçakla yenilemek için Güney Kore FX programına Su-27M ve Su-37'yi sundu. Rus tasarımı iki uçak Dassault Rafale, Eurofighter Typhoon ve F-15K Slam Eagle'a karşı yarıştı. Suhoy, faz geçişli radar ve itiş vektörlü motorlara sahip bir tasarım, Güney Kore'ye tam teknoloji transferi ve son montajın Güney Kore'de yapılmasını önerdi. 5 milyar ABD doları değerindeki sözleşme, Rusya'nın Güney Kore'ye borçlu olduğu para üzerindeki borç indirimi anlaşmasıyla kısmen finanse edilecekti. Ancak Su-27M, F-15K tarafından kazanılan yarışmada erken elendi.

Modernize edilmiş Su-35 için erken ihracat müşterisi olarak bildirilen ülkelerden biri de Venezuela'ydı. Venezuelalı Hugo Chavez Temmuz 2006'da ABD silah ambargosuna maruz kalan F-16 filosunun yerine geçmesi için 24 adet Su-30MK2 alım emrini verdi. Uçaklar 2006-2008 yılları arasında Venezuela Hava Kuvvetleri'ne teslim edildi. Ülkenin aynı tip için ikinci bir sipariş vermesi ya da Su-35'i satın alması bekleniyordu. Venezuela hükûmetinin uçakla ilgilendiği ve Su-35 için alım emri verdiğini haberlerine rağmen, herhangi bir sipariş olmadı.

Libya'nın diğer Rus silahlarıyla birlikte on iki ile on beş Su-35 için erken ihracat müşterisi olması bekleniyordu; ancak Libya'daki iç savaş ve bunun sonucunda ortaya çıkan askeri müdahale alım planlarının iptal olmasına yol açtı. Rusya ayrıca modern Su-35'i Hindistan, Malezya ve Yunanistan'a önerdi; ilk iki ülke diğer avcı uçak projeleriyle meşgul oldukları ve modernize edilmiş Su-35'i tedarik etme olasılıkları düşük olduğu için hiçbir sözleşme gerçekleştirilmedi.

Varyantlar

 Su-27M / Su-35
 T-10M fabrika koduna sahip tek koltuklu avcı tasarımıdır. (Modernizerovany, "Geliştirilmiş") İlk iki prototip, yeni bir ileri gövdeye, kanartlara ve güncellenmiş elektronik kumandalı uçuş kontrol sistemlerine sahipti. KNAAPO'nun üretim öncesi dokuz uçağından üçü gibi (T10M-5, T10M-6 ve T10M-7) Su-27 uçaklarından dönüştürüldü. Üçüncü uçak (T10M-3), daha uzun dikey kuyruklara, iki tekerlekli burun alt takımına ve havada yakıt ikmali kapasitesine sahip yedi üretim öncesi uçaktan ilkiydi. Su-27M, AL-31FM turbofan motorlarıyla güçlendirildi. 1995 yılına kadar iki prototip, dokuz ön üretim ve üç üretim uçağı yapıldı; iki statik test uçağı da üretildi (T10M-0 ve T10M-4). Uçak seri üretime girmedi.

 Su-37
 Teknoloji göstericisi, geliştirilen onbirinci Su-27M'den (T10M-11) dönüştürüldü. Su-37'de dijital elektronik kumandalı uçuş kontrol sistemi, cam kokpit, N011M radarı ve itiş vektörlü nozullara sahip AL-31FP motorlar vardı.  Uçak daha sonra standart üretim AL-31F motorlarla donatıldı ve uçuş kontrol sistemi ve kokpit sistemleri revize edildi.

 Su-35UB
 KnAAPO tarafından tasarlanan ve üretilen iki kişilik eğitim uçağıdır. Bir tane üretilen uçak (T-10UBM-1), Su-27M'nin kanatlarına ve daha uzun dikey kuyruklarına ve Su-30MKK'ye benzeyen bir ileri gövdeye sahipti. Su-35UB, Su-30MKK'nin aviyonik paketini de sahipti, ancak kanatları yerleştirmek için farklı bir elektronik kumandalı uçuş kontrol sistemine sahipti. Uçak, itme-vektörleme nozullarına sahip AL-31FP motorları ile çalıştırıldı. Bir eğitim uçağı olmasına rağmen, Su-35UB tamamen savaş kabiliyetine sahip olacak şekilde tasarlanmıştır.
 Su-35BM
 Orijinal Su-27'nin kapsamlı bir yeniden tasarımı olan tek kişilik avcı uçağıdır. Uçak, Su-27M'de bulunan kanartların ve arka hava freninin çıkarılması dahil olmak üzere, gövde üzerinde önemli değişikliklere sahiptir. Güncellenmiş N035 Irbis-E radarı ve yeniden tasarlanmış bir kokpit içerir. Uçak itiş vektörlü AL-41F1S turbofan motorlarıyla güçlendirilmiştir. T-10BM (Bolshaya Modernizatsiya, "Büyük Modernizasyon") olarak da bilinen Su-35BM, uçağı "Su-35" olarak pazarlayan Suhoy tarafından kullanılan gerçek isimlendirme değildir.
 Su-35S
 Rus Hava Kuvvetleri için üretilen T-10BM tasarımıdır. Havacılık Haftası ve Uzay Teknolojisi'ne göre, "S" Stroyevoy'un ("Savaşçı") kısaltmasıdır.

Kullanıcılar

  Çin

 Halk Kurtuluş Ordusu Hava Kuvvetleri -  24 uçak envanterde
 6'ncı Havacılık Tugayı - Suixi Hava Üssü, Guangdong

   Mısır

 Mısır Hava Kuvvetleri - 2018'de imzalanan sözleşmeyle 24 uçak siparişi.17 uçak envanterde.

   Rusya

 Rus Hava Kuvvetleri - 103 uçak envanterde   Varyantın sayısını 98'e çıkarmak için toplamda 50 uçağı içeren ikinci sipariş Ocak 2016'da sonuçlandırıldı; teslimat oranı, aynı yıldan başlayarak yılda 10 uçak olacaktır.
 23'üncü Avcı Havacılık Alayı - Dzyomgi Havaalanı, Habarovsk Krayı
 22'nci Muhafız Havacılık Alayı - Centralnaya Uglovaya Hava Üssü, Primorskiy Krayı
 159'uncu Avcı Havacılık Alayı - Besovets Hava Üssü, Karelya Cumhuriyeti
 790'ıncı Avcı Uçağı Alayı - Borisovsky Khotilovo Hava Üssü, Tver Oblastı
 4'üncü Personel İstihdam ve Yeniden Eğitim Merkezi - Lipetsk Hava Üssü, Lipetsk Oblastı
 929'uncu Devlet Uçuş Test Merkezi - Vladimirovka Hava Üssü, Astrahan Oblastı
 Khmeimim Hava Üssü, Lazkiye, Suriye <ref></ref/>

Özellikler (Su-35S)

Genel Özellikler

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 21.9 m (71 ft 10 in)
 Kanat Açıklığı: 15.3 m (50 ft 2 in)
 Yükseklik: 5.9 m (19 ft 4 in)
 Kanat Alanı: 62 m2 (670 sq ft)
 Kanat Profili: 5%
 Boş Ağırlık: 19,000 kg (41,888 lb)

Özellikleri
 Azami Hız: 2,400 km/s (1,500 mph, 1,300 kn) / M2.25 irtifada

 1,400 km/h (870 mph; 760 kn) / M1.13 deniz seviyesinde

 Seyir Hızı: 1,250 km/s (780 mph, 670 kn) / M1.1+ orta irtifada süperseyir
 Menzil: 3,600 km (2,200 mi, 1,900 nmi) irtifada

 1,580 km (982 mi) deniz seviyesinde

 Muharebe Menzili: yaklaşık 1,600 km (990 mi, 860 nmi)
 Azami Menzil: 4,500 km (2,800 mi, 2,400 nmi) 2 harici yakıt tankıyla
 Servis Tavanı: 18,000 m (59,000 ft)
 g Limitleri: +9
 Tırmanma Hızı: 280 m/s (55,000 ft/min) +
 Kanat Yüklemesi: 408 kg/m2 (84 lb/sq ft) 50% yakıtla

 500.8 kg/m2 (102.6 lb/sq ft) tam yakıtla

 İtiş / Ağırlık Oranı: 1.13 with 50% yakıtla

 0.92 with tam yakıtla

 Brüt Ağırlık: 25,300 kg (55,777 lb) with 50% internal fuel
 Azami Kalkış Ağırlığı: 34,500 kg (76,059 lb)
 Yakıt Kapasitesi: 11,500 kg (25,400 lb) internal
 Motor: 2 × Saturn AL-41F1S motoru, motor başına 86.3 kN (19,400 lbf) itiş, 142 kN (32,000 lbf) artyakıcıyla

Silah Sistemleri

 Top: 1 × dahili 30 mm Gryazev-Shipunov GSh-30-1 150 atımlı makineli top
 Hardpoints: 12 hardpoints, consisting of 2 wingtip rails, and 10 wing and fuselage stations with a capacity of 8,000 kg (17,630 lb) of ordnance,with provisions to carry combinations of:
 Rockets: S-25
 Missiles: *** Havadan havaya füzeler:
 8 × R-27ER/ET
 R-40
 R-60
 6 × R-73E
 12 × R-77M/P/T
 6 × R-74
 Havadan karaya füzeler:
 Kh-25ML
 6 × Kh-29L/TE
 3 × 3M-14AE
 Gemisavar füzeler:
 3 × 3M-54AE1
 6 × Kh-31A/AD
 Kh-35U
 5 × Kh-59MK
 1 × Yakhont
 Radarsavar Füzeler:
 Kh-25MP
 6 × Kh-31P/PD
 5 × Kh-58UShE
 Bombalar: *** 8 × KAB-500KR TV-güdümlü bomba
 8 × KAB-500L Lazer güdümlü bomba
 8 × KAB-500OD güdümlü bomba
 8 × KAB-500S-E uydu-güdümlü bomba
 3 × KAB-1500KR TV-güdümlü bomba
 3 × KAB-1500L Lazer-güdümlü bomba
 GBU-500 Lazer-güdümlü bomba
 GBU-500T TV-güdümlü bomba
 GBU-1000 Lazer-güdümlü bomba
 GBU-1000T TV-guided bomb

Aviyonikler

 Irbis-E pasif elektronik taramalı radarı
 OLS-35 kızılötesi arama ve takip sistemi
 L175M Khibiny-M elektronik karşı tedbir sistemi

Kaynakça

Çift motorlu jetler
Suhoy uçakları
KB1 Rusça kaynakları (ru)
Orta kanatlı uçaklar
İlk uçuşunu 1988'de yapan hava araçları

Suhoy Su-35


Anionska polimerizacija je oblik ionske polimerizacije, koja spada u lančane polimerizacije (adicijska polimerizacija). Druga vrsta ionske polimerizacije je kationska polimerizacija.

Reakcija se zbiva uz anione kao katalizatore. Jaki donori elektrona iniciraju ju, a takvi davatelji su Lewisove baze. Tako se polimerizira izopren, butadien, akrilonitril, etilen-oksid i dr.

U ovoj vrsti polimerizacije uključuje i polimeriziranje vinilnih monomera (s) jakim elektronegativnim skupinama. Izvode se aktivnim vrstama karbaniona. Kao sve lančane polimerizacije, zbiva se u tri koraka: lančana inicijacija, lančana propagacija i lančana terminacija. Živuće polimerizacije, kojima nedostaje formalni terminacijski put, pojavljuju se u brojnim anionskim adicijskim polimerizacijama. Prednost živuće anionske adicijske polimerizacije je ta što dopušta upravljanje strukturom i kompozicijom.

Anionske polimerizacije primjenjuje se u proizvodnji polidienskih umjetnih guma, solucijskih stirensko/butadienskih guma (SBR) te stirenskih termoplastičnih elastomera.

Izvori

Polimeri

Anionska polimerizacija


Le col de Barran est un col de montagne pédestre des Pyrénées à  d'altitude, dans le département français des Hautes-Pyrénées en Occitanie.

Il relie la vallée de Castelloubon (dans le Lavedan), à l'ouest, à la vallée de Lesponne à l'est.

Toponymie
En occitan, barran signifie « ravin ».

Géographie
Le col de Barran est situé entre le pic du Mont () au sud et les Penas de Barran au nord.

Histoire

Protection environnementale

Le col fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : massif du Montaigu et de Hautacam

Voies d'accès
Le versant ouest est accessible depuis le parking supérieur de la station de Hautacam au col de Tramassel ; suivre l'itinéraire du lac d'Isaby puis le clot du Serpent.

Sur le versant est, depuis le parking du Chiroulet au fond de la vallée de Lesponne suivre l'itinéraire du lac d'Ourrec. Le sentier démarre près de l'auberge et est marqué jaune. Grimper dans la forêt par un large sentier qui franchit l'Adour de Lesponne par un gué puis une passerelle. Suivre l'Adour par un sentier parfois rude qui sort de la forêt après avoir fait le tour du Pich d'Ouscouaou. On parvient ainsi au lac d'Ourrec sur un petit plateau encaissé entre de hautes éminences ; puis en direction de la hourquette d'Ouscouaou par les cabanes de Barran.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Barran
Barran
Massif du Montaigu

Col de Barran


ريشارد جوردن   (5 أكتوبر 1929 - 6 نوفمبر 2017) هو أحد رواد الفضاء الأمريكيين الذين قاموا ببعثات للهبوط على القمر خلال البرنامج أبولو. ولد ريشارد جوردن في 5 أكتوبر 1929 في مدينة سياتل بولاية واشنطن في الجزء الغربي من الولايات المتحدة الأمريكية. قاد جوردن طاقم بعثة أبولو 12 إلى القمر، وهي ثاني رحلة يهبط فيها الإنسان إلى سطح القمر وكان جوردن هو ثالث إنسان تطأ أرجله سطح القمر، وتبعه زميله في هذه الرحلة ألان بين وهو بذلك رابع إنسان يمشي على سطح القمر، كان ذلك في نوفمبر 1969 أي أربعة أشهر بعد هبوط نيل أرمسترونج وزميله بز ألدرن إلى سطح القمر.

اقرأ أيضاً
 مايكل كولينز
 ديفيد سكوت
 جون يونغ
 ألان بين
 شالز كونراد
 أبولو 8
 أبولو 10
 أبولو 11
 أبولو 16
 أبولو 17

مراجع

وصلات خارجية

 Homepage von Richard Gordon
 NASA-Biographie
 Une biographie officielle sur le site de la NASA
 Un résumé précis des vols effectués

سائرون في الفضاء
أبولو 12
أشخاص من بولسبو
أشخاص من مقاطعة كيتساب (واشنطن)
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أعضاء قاعة مشاهير رواد الفضاء بالولايات المتحدة
أفراد عسكريون من سياتل
حائزون على صليب الطيران المتميز (الولايات المتحدة)
حاصلون على ميدالية الخدمة المتميزة لناسا
حاصلون على وسام ناسا للخدمة الاستثنائية
خريجو الكلية البحرية للدراسات العليا
خريجو كلية الآداب والعلوم الإنسانية بجامعة واشنطن
خريجو كلية الطيارين الاختباريين البحرية الأمريكية
رحلات الفضاء في 1966
رحلات الفضاء في 1969
رواد فضاء أمريكيون
رواد فضاء تابعون لبحرية الولايات المتحدة
رومان كاثوليك أمريكيون
ضباط بحرية الولايات المتحدة
طيارو اختبار أمريكيون
طيارون من ولاية واشنطن
كيميائيون أمريكيون
مدفونون في مقبرة أرلينغتون الوطنية
مسيرو أعمال أمريكيون
مواليد 1929
مواليد في سياتل
وفيات 2017

ريشارد جوردن


Hysen Memolla (n. 3 iulie 1992) este un fotbalist albanez care joacă pe postul de stînga înapoi pentru clubul italian US Salernitana și echipa națională a Albaniei.

Clubul de carieră

Cariera timpurie
Născut în Kavajë, Albania, Memolla s-a mutat la Apulia, Italia la vârsta de un an cu părinții săi. A început să joace fotbal în orașul său natal Pezze di Greco, înainte de a ajunge la grupele de tineret ale ASD Esperia din apropiere de Monopoli. În 2010 a ajuns la academia echipei AS Martina Franca 1947, recent promovată în Eccellenza. În anul următor a ajuns la primă echipă, atunci aflată pe locul al cincilea în Serie D, și a făcut parte din echipa care a reușit promovarea în Lega Pro Seconda Divisione. După două sezoane în al patrulea eșalon, Memolla a semnat un contract cu echipa de Seria A Hellas Verona.

Hellas Verona și împrumuturile
Memolla nu a fost inclus în lotul primei echipe, parțial din cauza faptului că nu deținea cetățenia unei țări a UE. El a fost imediat trimis sub formă de împrumut la Martina Franca, acum în al treilea eșalon Lega Pro.

Următorul lui împrumut a fost cel la echipa din primul eșalon sloven FC Koper. A jucat în 17 meciuri pentru echipă, marcând de două ori, dar nu a mai jucat în niciun meci după mijlocul lunii martie 2016.

Hajduk Split
El a semnat un contract cu HNK Hajduk Split din postura de jucător liber de contract la 4 iulie 2016, după ce a trecut cu succes de probele date la echipă. Memolla și-a făcut debutul pentru  Hajduk într-un meci din cadrul etapei a 3-a a Prva HNL împotriva lui RNK Split la Park Mladeži într-o victorie scor 0-1 pentru Hajduk. Contractul său a fost prelungit pentru încă doi ani, după ce a devenit jucător de bază în prima echipă.

Salernitarna
Memolla nu a jucat în niciun meci în sezonul 2018-2019, după ce a fost înlocuit în echipa de start de André Fomitschow și Domagoj Bradarić. În cele din urmă, a fost trimis la echipa a doua echipă a lui Hajduk și plasat pe lista de transferuri. La 24 ianuarie 2019, el și-a încheiat contractul cu Hajduk și s-a alăturat echipei de Serie B Salernitana.

Cariera la națională
Memolla a primit prima sa convocare la echipa națională de fotbal a Albaniei sub 21 de ani din partea antrenorului Skënder Gega pentru un cantonament de 3 zile din perioada 7-10 mai 2012.

Echipa națională a Albaniei
Ca urmare a formei bune arătate la Hajduk Split în cea mai mare parte a meciurilor din calificările și playofful UEFA Champions League 2017-2018, Memolla a fost pentru prima dată convocat la echipa națională mare a Albaniei de către noul antrenor Christian Panucci pentru meciurile de calificare la Campionatul Mondial din 2018, împotriva Liechtensteinului și Macedoniei, pe 2 și 5 septembrie 2017. El a fost rezervă neutilizată în primul meci și și-a făcut debutul celei de-a doua echipe amintite, intrând din postura de rezervă în minutul 73, în locul căpitanului echipei naționale, Ansi Agolli.

Statistici privind cariera

Club

 Până pe data de 17 decembrie 2017

Meciuri la națională

 Până la data de 6 octombrie 2017

Referințe

Legături externe

 Profilul lui Hysen Memolla  la FSHF.org

Fotbaliști internaționali albanezi
Fotbaliști albanezi
Oameni în viață
Nașteri în 1992

Hysen Memolla


Kitkajärvi ist ein Seensystem im Osten Finnlands.
Es liegt in den Gemeinden Posio und Kuusamo.
Es besteht aus den beiden Seen Yli-Kitka ("Oberer Kitka") und Ala-Kitka ("Unterer Kitka"), welche über den Sund Kilkilösalmi miteinander verbunden sind.
Das Seensystem hat eine Gesamtwasserfläche von 285,81 km².
Es liegt auf einer Höhe von 240,4 m.
Am Nordufer des Ala-Kitka entwässert der Kitkajoki das Seensystem.
Kitkajärvi gehört zum Einzugsgebiet der Kowda, welche ins Weiße Meer mündet.

Weblinks
 Posio.fi - Posion vesistöt

See in Finnland
See in Europa
SKitkajarvi
Kuusamo
Posio

Kitkajärvi


An Pteroceras muriculatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Pteroceras muriculatum in nahilalakip ha genus nga Pteroceras, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Andaman Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pteroceras

Pteroceras muriculatum


El Museo de la Pasión Boquense es un museo temático de fútbol dedicado a la historia y los personajes ligados al Club Atlético Boca Juniors. Fue fundado en 2001 y actualmente se encuentra en funcionamiento. Es el museo más grande e importante de América.

Historia y generalidades

El museo fue inaugurado oficialmente el 3 de abril de 2001. Ocupa una superficie aproximada de 2000 metros cuadrados y demandó más de dos años de investigación histórica. Fue el primer museo temático de fútbol de América.

Objetos en exposición

En el museo se expone de manera permanente un conjunto de memorabilia deportiva, incluyendo camisetas de todas las épocas del club, una sección dedicada a Diego Maradona, fotografías de las giras mundiales del club —incluyendo la primera que el equipo realizó a Europa, en 1925—, trofeos obtenidos y producciones audiovisuales con los goles más emblemáticos del equipo.

En 2011 se inauguró una estatua gigante de 3 metros altura y 160 kilos en homenaje a Martín Palermo. Maradona y Juan Román Riquelme ya tenían sus estatuas respectivas. En el museo hay estatuas de siete ídolos del club: Juan Román Riquelme, Martín Palermo, Guillermo Barros Schelotto, Diego Maradona, Ángel Clemente Rojas, más conocido como Rojitas, Silvio Marzolini y Antonio Ubaldo Rattin. También hay una estatua del director técnico más ganador de la historia del club:  Carlos Bianchi. En los últimos años otros grandes jugadores boquenses han tenido su merecido homenaje, tal es el caso del recientemente fallecido Rubén «Chapa» Suñé.

Precios
Las entradas al museo varían entre 2600 a 1900 pesos argentinos para adultos extranjeros y adultos, respectivamente, 1900 a 1200 pesos para menores extranjeros y menores o jubilados, respectivamente y 1000 pesos para socios de la institución.

 Actualizado a la fecha: 29 de julio de 2023

Véase también
 Historia de Boca Juniors
 Templo del Otro Partido

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Club Atlético Boca Juniors
La Boca
Pasión Boquense
Pasión Boquense
Pasión Boquense
Museos de Argentina del siglo XXI
Museos inaugurados en 2001
Argentina en 2001
Museos monográficos de Argentina

Museo de la Pasión Boquense


Salem Maritime National Historic Site est un site historique national et musée maritime à Salem dans le  Massachusetts et qui se compose de 12 structures historiques, d'une réplique de grand voilier et d'environ  de terrain le long du front de mer du . Il est le premier site historique national établi aux États-Unis (17 mars 1938). Il interprète le commerce triangulaire de l'histoire coloniale de l'Amérique du Nord, du coton, du rhum, du sucre et des esclaves ; les actions des corsaires pendant la Révolution américaine ; et le commerce maritime mondial avec l'Extrême-Orient, après la Déclaration d'indépendance des États-Unis. Le National Park Service gère à la fois le site historique national et un centre d'accueil régional au centre-ville de Salem. Le National Park Service (NPS) est une agence du Département de l'Intérieur des États-Unis. Le National Park Service a célébré son  anniversaire en 2016.

Les différentes lieux
Le site préserve et interprète de nombreuses ressources maritimes sous forme d'artefacts, de collections et de structures, notamment :
Derby House (1762) - construit en 1762 par le capitaine Richard Derby comme cadeau de mariage pour son fils , un bel exemple d'architecture géorgienne. R. Derby a été le premier millionnaire du Nouveau Monde.
Derby Wharf (1762, prolongé 1806) - Le plus long quai de Salem (près de ). Lorsqu'il était utilisé activement, il était bordé d'entrepôts de marchandises du monde entier. Le phare de Derby Wharf (1871) demeure au bout du quai.
 Friendship of Salem - une réplique d'un Indiaman  de 1797 ; le nouveau navire a été construit dans le chantier naval Scarano Brothers à Albany, New York, en 1996 et est exploité comme un navire-musée. Le Friendship original a effectué 15 voyages au cours de sa carrière : à Batavia, en Inde, en Chine, en Amérique du Sud, dans les Caraïbes, en Angleterre, en Allemagne, en Méditerranée et en Russie. Il a été capturé comme prise de guerre par les Britanniques lors de la Guerre anglo-américaine de 1812.
Hawkes House (1780, 1800) - conçu par le célèbre architecte de Salem Samuel McIntire, la construction a commencé en 1780. Le bâtiment inachevé a été acheté et achevé vers 1800 par Benjamin Hawkes.
Narbonne House (1675) - La partie de la maison au toit pointu a été construite par le boucher Thomas Ives, qui a ajouté plus tard un appentis au sud et un appentis de cuisine à l'arrière. Vers 1740, l'appentis sud a été remplacé par l'ajout actuel à toit en mansarde. De 1750 à 1780, la maison appartenait au capitaine Joseph Hodges et, en 1780, la maison a été achetée par le tanneur Jonathan Andrew. La maison a été habitée par les descendants de la famille Andrew de 1780 à 1964, date à laquelle la maison a été vendue au National Park Service.
Pedrick Store House, un bâtiment de trois étages, construit vers 1770, est un gréement historique et un grenier à voile, qui a été transféré au site historique national maritime de Salem de Marblehead, MA en 2007.
Salem  (1819) - la  douane de Salem ; le premier a été construit en 1649. Des taxes étaient perçues sur les cargaisons importées. Nathaniel Hawthorne a écrit sur l'aigle au sommet de la douane dans son roman The Scarlet Letter. L'aigle a été sculpté par le sculpteur sur bois et ébéniste Joseph True. D'autres œuvres de lui se trouvent au Peabody Essex Museum de Salem.
St. Joseph Hall (1909) - Maison d'origine de la Société Saint-Joseph (1897), une société fraternelle établie par des immigrants polonais. Le premier étage était un espace commercial qui pouvait être loué pour fournir un revenu pour l'entretien du bâtiment. La grande salle du deuxième étage a été le théâtre de centaines de mariages, de danses, de pièces de théâtre et d'autres événements sociaux dans la communauté polonaise, qui s'est rapidement développée à la fin du  siècle et au début du  siècle. Au dernier étage, la Société a construit plusieurs appartements pour loger les nouveaux immigrants jusqu'à ce qu'ils puissent s'installer définitivement. Le bâtiment sert maintenant de siège du parc.
West India Goods Store (1804) - Construit par le capitaine Henry Prince vers 1804 et a probablement été utilisé pour la première fois comme entrepôt, où Prince conservait des marchandises importées des Indes orientales, telles que du poivre, du café, des peaux de buffle d'eau et des écailles de tortue. En 1836, Charles Dexter avait une boutique dans ce bâtiment. C'était l'un des nombreux qui répondaient aux besoins des ménages de Salem en vendant des bougies, des huiles, des vêtements, de l'étain et de la verrerie. En plus de stocker des produits d'épicerie générale tels que des céréales, du fromage, des haricots secs et même du rhum, le magasin a attiré des clients avec de nombreux produits et produits de luxe importés d'Europe, d'Asie et d'Afrique. Le magasin a continué à fonctionner comme un espace de vente au détail tout au long du  siècle. Les occupants ultérieurs comprenaient des peintres, un buraliste et un marchand de vin et de spiritueux.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

 Peabody Museum of Salem
 Liste de musées aux États-Unis

Liens externes

Site historique national au Massachusetts
Aire protégée créée en 1938
Registre national des lieux historiques en 1966
Salem (Massachusetts)

Salem Maritime National Historic Site


Bettola ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Piacenza in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 33 Kilometer südsüdwestlich von Piacenza am Nure und ist Teil der Comunità Montana valli del Nure e dell'Arda.

Persönlichkeiten
 Pier Luigi Bersani (* 1951), früherer Minister und Generalsekretär der Partito Democratico
 Lazare Ponticelli (1897–2008), letzter Veteran des Ersten Weltkriegs

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada Statale 654 di Val Nure (heute: Provinzstraße) von Piacenza nach Rezzoaglio. Der frühere Bahnhof, ein Endbahnhof an der Strecke Piacenza–Bettola, wurde 1967 mit der Strecke stillgelegt.

Massaker am 24. Juni 1944
Am Abend des 23. Juni 1944 verübte eine kleine Gruppe von Partisanen einen Anschlag auf die über den Crostolo führende Brücke in Bettola. Sie wurde dabei von einer Streife deutscher Soldaten in ein Gefecht verwickelt, bei dem einige der Soldaten getötet wurden. Bei der am 24. Juni folgenden Racheaktion wurden Bewohner des kleinen Ortes ermordet und Häuser verbrannt; nur einige überlebten, darunter die 11-jährige Liliane del Monte. Das Mädchen rettete sich mit einem Sprung aus dem Fenster des brennenden Hauses, wurde von einem der Soldaten gefasst und erneut in ein brennendes Gebäude geworfen. Es konnte sich erneut aus dem Feuer retten. Insgesamt starben bei dem Massaker 32 Menschen.

Weblinks
Gedenk-Orte Europas – Bettola und das Massaker vom 24.6.44

Einzelnachweise

Ort in der Emilia-Romagna

Bettola


أيام صعبة فيلم مصري عرض عام 2009 من إخراج فادي فاروق، وتأليف محسن يوسف.

قصة الفيلم
يحكي قصة مخرجة مشهورة في قناة مستقلة تناقش العديد من القضايا السياسية، تقع في غرام مذيع شهير ولكن زواجهما يتأجل بسبب جريمة قتل تسيطر علي مجري حياتهما.

الممثلون
 هشام عبد الحميد
 سلوى خطاب
 باسم سمرة
 محمد نجاتي
 ضياء عبد الخالق
 محسن منصور
 راندا البحيري
 انتصار

روابط خارجية

مراجع

أفلام سلوى خطاب
أفلام هشام عبد الحميد
أفلام صبري عبد المنعم
أفلام مصرية إنتاج 2009

أيام صعبة (فيلم)


Triangulum ya da Üçgen takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Ayrıca, 1. yüzyıl gökbilimcisi Batlamyus'un 48 takımyıldızdan oluşan listesinde de yer alır. Kuzey gökkürededir ve küçük bir alan kaplar. Triangulum adı Latince'de üçgen anlamına gelir. Bu takımyıldız güney gökküredeki Triangulum Australe ile karıştırılmamalıdır. Takımyıldız, üçüncü ve dördüncü kadirden olan üç en parlak yıldızının ikizkenar üçgene yakın, uzun ve dar bir üçgen oluşturması sebebiyle bu ismi almıştır.

Dikkat çekici özellikleri

Yıldızlar
Üçgen takımyıldızında birinci kadirden hiç yıldız yoktur. En parlak yıldızı, 3 kadir parlaklığında bir beyaz dev olan β Trianguli ve onun sönük ve yakın çiftidir. En parlak ikinci yıldızı ise, 3.41 kadir parlaklığında sarı-mavi devaltı bir yıldız olan α Trianguli ve onun sönük ve yakın çiftidir. Bu yıldız ayrıca Caput Trianguli olarak da bilinir ve üçgenin tepe noktasını oluşturur. 6 Trianguli (daha eski kaynaklarda ι olarak bilinir) "farkedilebilir renk karşıtlığıyla çekici bir çift yıldız"dır, orta büyüklükte bir teleskopla büyük sarı yıldız ve donuk mavi yıldız ayırt edilebilir. Her iki bileşen de ayrı ayrı yakın çiftlerdir.

Derin uzay nesneleri
Üçgen, Üçgen gökadasının (M33) bulunduğu takımyıldızdır. Bu gökada Yerel Kümenin 2.9 milyon ışık yılı mesafedeki uzak bir üyesidir ve karanlık bir gökyüzünde çıplak gözle görülmesine yeten 5.8 kadir parlaklığındadır. Ancak ne var ki, düşük yüzey parlaklığı sebebiyle ışık kirliliği olan göklerde, küçük bir teleskop veya dürbünle bulunması dahi zor hatta kimi zaman imkânsızdır.

Bu takımyıldız bölgesinde M33'e ek olarak, hepsi 11. kadirden daha sönük birkaç NGC gökadası da bulunmaktadır. Bunların en büyükleri arasında 10 yay dakikası uzunluğunda ve 12 kadir parlaklığında olan NGC 925 sarmal gökadası ve 5 yay dakikası uzunluğunda ve 11.6 kadir parlaklığında olan NGC 672 çubuklu sarmal gökadası sayılabilir.

Tarihi ve mitolojisi
Babil yıldız kataloglarında Üçgen ve γ And MULAPIN (𒀯𒀳) "Büyükayı" olarak bilinen takımyıldızı oluşturur. MÖ 1000 yılı dolaylarında derlenmiş, kabul edilmiş yıldız listelerini içeren tablet çiftinde (MUL.APIN olarak bilinir) geçen ilk takımyıldız olmasıyla dikkat çekicidir. "Büyükayı", "Enlil'in yolu"nun (Güneş'in gökyüzünde en kuzeydeki konumu, yaz gündönümünden 45 gün öncesi ve sonrasına denk gelir) ilk takımyıldızıdır.

Takımyıldızın daha önceki adı Sicilia (Sicilya) olduğu söylenir. Bu iddianın temelinde, Sicilya'nın koruyucu tanrıçası Ceres'in Jüpiter'e, adaların cennette (gökyüzünde) yer alması için yalvardığı söylencesi vardır.

Ayrıca bakınız
 Güney üçgeni

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.

Kaynakça

 İngilizce Vikipedi'deki Triangulum maddesinin 30 Haziran 2009, 21:15 tarihli sürümü

Dış bağlantılar
 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Triangulum
 Star Tales – Triangulum

Triangulum (takımyıldız)


Aletli İniş Sistemi (İngilizce: instrument landing system, kısaca ILS), pist başına yerleştirilmiş vericiler vasıtasıyla uçakların inişine yardımcı olan bir hassas yaklaşma sistemi. ILS, uçağın pist başına kadar hassas yaklaşmasını sağlayan bir seyrüsefer yardımcı sistemidir. Bulut tavanının alçak, görüş faktörlerinin kötü olduğu hava koşullarında, uçağın alçak bir biçimde piste yaklaşmasını ve piste elektronik cihazlarla emniyetli iniş yapmasını sağlar. Pilota istikamet ve süzülüş hattı bilgisi verir.

Pilotların özellikle sisli ve karlı havalar gibi görüş mesafesinin çok düşük olduğu zamanlarda inişlerini büyük ölçüde kolaylaştıran sistemin, bünyesinde bulundurduğu teçhizatlar şunlardır:

Localizer ünitesi (yön bulucu)

Pist yüzeyinde yatay yönde ve iniş istikametinin aksi yönden yayın yapmakta olan teçhizattır. Uçağı pist ekseni istikametine doğru yönlendirir. Pist sonundan itibaren 1000 feet (300 metre) mesafededir. Localizer vericileri 25 nm'ye kadar sinyal yayınlar. Yani uçak, pist uzantısından 25 nm'den itibaren sinyali almaya başlar. Uçağa sadece pist istikameti bilgisini verir.

Glide - Path ünitesi (süzülüş hattı belirleyici)
Pistin dikeyinde, yaklaşık 3° açıyı verecek şekilde yayın yapan teçhizattır. Yani uçağı yaklaşık 3°lik (piste en uygun süzülme açısı) bir eğimle pist başına doğru yönlendirir.

Middle and Outer Marker Beacons Üniteleri (Orta ve Dış Marker Üniteleri)

Localizer ve Glide-Path teçhizatlarının sinyallerinin belli mesafelerde dikine keserek yayın yapan teçhizatlarıdır. Alçalma yapan uçakların pilotlarına, pist başına ne kadar mesafede olduklarını bildirir. Dış, orta ve iç olmak üzere 3 marker vardır. Dış marker, pist başına yaklaşık 4 nm (7240 m) mesafededir. Orta marker, pist başına 3500 feet
(1050 m) mesafededir. İç marker de, pist başından 50 feet (15 m) uzaklığa yerleştirilir. Ayrıca ILS 'ler kendi aralarında; uçağın 60 m'ye kadar alçalabildiği CAT1, 30 m'ye kadar alçalabildiği CAT2, ve sıfır seviyesindeki CAT3 olmak üzere üç kategoriye ayrılır.

Çalışma prensibi

İki radyo vericisinden oluşan bu sistem, birbirleriyle küçük bir açı yaparak kesişen yayın konisi meydana getirir. Pistin uzak kısmındaki verici yatay düzlemde yayın yapar, yakında bulunan aygıt ise düşey düzlemde yayına geçerek sistemi çalıştırır. Kokpitte bulunan iniş sistemi gelen sinyalleri algılayarak inişin güvenli olmasını sağlar. ILS sisteminin piste yerleştirilebilmesi için havaalanı çevresinin radyo frekanslarını engellemeyecek düzeyde olması gerekmektedir.Decision Height (karar yüksekliği) ve Runway Visual Range (pist görüş mesafesi) açısından üç şekilde ILS yaklaşması vardır:
 1: Karar yüksekliği > 60 m (200 ft) Visibility > 800m veya pist görüş mesafesi > 550m
 2: 60 m (200 ft) > Karar yüksekliği > 30 m (100 ft) pist görüş mesafesi >350m
 3:
a) Karar yüksekliği <30m (100ft) pist görüş mesafesi >(200m)

b) Karar yüksekliği <15m (50ft) 200m > pist görüş mesafesi > 50m

c) Karar yüksekliği Minimum yok pist görüş mesafesi Minimum yok

ILS ile birlikte kullanılan diğer sistemler
Hava meydanlarında ILS sistemine ilave olarak seyrüsefer yardımcı sistemleri (VOR Ünitesi, DME Ünitesi, NDB Sistemi vb.), Radar Üniteleri, görsel olarak pist aydınlatma sistemleri de mevcuttur.

VOR: VHF (Very High Frequency) ile çalışan çok yönlü radyo seyrüsefer istikamet cihazı.

TACAN: Askeri meydanlarda kullanılan VOR benzeri bir sistem.

DME (Distance Measuring Equipment): Mesafe ölçme cihazı.

VOR ile DME eşlenik çalışırlar. ILS sisteminin olmadığı hava meydanlarında, VOR yaklaştırma cihazıyla iniş kalkış yapılabilir.

ADF (Automatic direction-finder): Radyo sinyali yayınlayan istasyonun istikametini gösteren bir sistem.

Meydan için minimum ILS kurma kriterleri
Her havaalanına ILS sistemi kurulamaz. Havaalanının bulunduğu yerin çevresel arazi kodlarının uygun olması gerekir. Mania (engebe) kriterlerinin; kalkışta %2'lik eğim, inişte %2.5'lik eğimin altında olması gerekir. Cihazın gerekliliği, havaalanının fiziki koşullarına göre belirlenir. 800–1200 m görüş mesafesindeki sisli havalarda güvenli iniş sağlar. Düz ve sis görülmeyen bölgelere kurulan havaalanları için bu sisteme gerek yoktur. Bu sistemde pilot devreden çıkmaz, sadece verileri sürekli kontrol altında tutar. ILS'nin sağladığı görüş mesafesi, pist ışıklandırmasına bağlı olarak değişir.

İlgili Konular
 Görerek uçuş (VFR)
 Aletli uçuş (IFR)
 Uçuş denetimleri
 Otomatik pilot

Kaynakça

Uçuş güvenliği

Aletli iniş sistemi


بلدية فوينتي أوبيخونا ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.359 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات قرطبة

فوينتي أوبيخونا (قرطبة)


Rubin Hurricane Carter (6 Mayıs 1937 - 20 Nisan 2014), Hurricane lakaplı orta siklet boksör.

3 Haziran 1966'da Paterson, New Jersey'de işlenen cinayetten yargılanmış ve ömür boyu hapis cezasına çarptırılmıştır.Cinayet günü Carter'la ilk defa tanışan ve arabasını 10 dakikalığına sürmek için izin isteyen hayranı John Artis'te cinayete ortaklık yaptığı gerekçesiyle ömür boyu hapis cezasına çarptırılmıştır. Fakat 1988'de, 22 yıl sonra suçsuz oldukları ispatlamış ve tahliye olmuşlardır.

Bu tahliyenin perde arkasında ise Lesra Martin adlı bir genç Carter'ın hapishanedeyken yazdığı otobiyografik bir kitap olan ''16. Raund Hurricane'' kitabını şans eseri bulup okuduktan sonra Carter'ın suçsuz olduğuna inanmıştır. Bununla beraber Carter'ın hapishaneden çıkmasında önemli bir rol oynamıştır.

Tahliyenin ardından New Jersey eyalet mahkemesi Rubin Carter'ı yeniden hapishaneye göndermek için Amerika Birleşik Devletleri Yargıtayına kadar başvurdular. 11 Ocak 1988'de yargıtay, eyalet mahkemesinin talebini reddetti. 22 yıl süren mücadelede gerçek katiller bulunamadı.

Özgürlüğünün ardından Rubin Carter Toronto'ya yerleşti. Uzun bir süre ''Yanlış Suçlananları Savunma Kuruluşu''nun savunma başkanlığını yaptı. Lesra Martin ise Toronto Üniversitesinden onur listesinden mezun olup avukat oldu.

1994 yılında Dünya Boks Konseyi tarafından Hurricane Rubin Carter'a Dünya Orta Siklet Boks Şampiyonu kemeri verildi. Bu onura ring dışında hiçbir boksör ulaşamadı.

Carter'ın hikâyesini anlatan, baş rolünde Denzel Washington'ın oynadığı, Yönetmenliğini Norman Jewison'ın üstlendiği "Onaltıncı Raund" isimli bir film, ve Bob Dylan'in Desire isimli albümünden "Hurricane" isimli bir şarkı vardır.

Beyaz bir polis, Carter'ın çocukluğunda siyah olduğu için ona kafayı takmış, tekrar tekrar hapse atmak için uğraşmış ve 1966 senesinde hapse girmesinde büyük rol oynamıştır.

Prostat kanseri ile mücadele eden "Kasırga" 76 yaşında Toronto'daki evinde uykusundayken ölmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Spotlight'daki Rubin Carter makalesi

1937 doğumlular
2014 yılında ölenler
Amerikalı boksörler
Afrikalı Amerikalı sporcular
Prostat kanserinden ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerika Birleşik Devletleri'nde kanserden ölenler
Ontario'da kanserden ölenler
Kanada'daki Amerikalı göçmenler

Rubin Carter


La force tranquille est le slogan de François Mitterrand lors de la campagne présidentielle française de 1981. C'est avec celui-là qu'il remportera l'élection cette même année.

Origine

Le 5 juin 1936, le socialiste Léon Blum, devenu chef du gouvernement de Front populaire, avait employé l'expression « force tranquille » dans un bref discours radiodiffusé.

François Mitterrand entame sa troisième candidature à l'élection présidentielle, après 1965 et 1974. Plusieurs fois ministre sous la  et premier secrétaire en exercice du Parti socialiste, il utilise son expérience politique comme un atout pour briguer la magistrature suprême.

Face à lui, Valéry Giscard d'Estaing, président de la République sortant. Sa campagne, marquée par l'affaire des diamants, voit tout de même sa popularité remonter avec le slogan , « Il faut un président à la France ». C'est pourquoi, pour marquer le coup, François Mitterrand  attache une importante forte à une trouvaille de phrase qui marquera sa campagne. Il va longuement en parler avec ses équipes de communication. Composées de grands noms de la publicité et de la communication tels que Jacques Pilhan, Jacques Séguéla, Gérard Colé en petit comité proche du candidat, ils auront pour but de moderniser son image par un slogan choc. Nommé "l'homme du passé" par Valéry Giscard d'Estaing, les équipes de communication vont jouer de son âge plus élevé que son concurrent, 65 ans pour François Mitterrand quant à 55 ans pour Valéry Giscard d'Estaing. N'étant pas un grand utilisateur des nouvelles technologies, il était vu par les Français comme un homme âgé mais doté d'une grande sagesse. C'est pourquoi celles-ci vont vouloir accentuer le coup pour en faire une grande qualité face à son concurrent.

Contrairement à ce que beaucoup ont pu croire, son inventeur n'est pas Jacques Séguéla, à l'époque directeur de la stratégie et de la communication de François Mitterrand, mais une jeune stagiaire, Anne Storch.

L'histoire raconte que lors c'est lors d'une discussion consacrée à trouver le slogan que « La force tranquille » fut trouvé. Le débat réunissait les conseillers en communication Jacques Pilhan, Jacques Séguéla, Gérard Colé et Anne Storch. C'est cette dernière qui prononcera la phrase décisive : .

Mythe du clocher

Le village en arrière-plan, ainsi que son clocher, ne sont pas pris au hasard. François Mitterrand était alors encore maire de Château-Chinon, une commune située à une dizaine de kilomètres du petit village de Sermages, où la photographie a été prise. Il était en outre député et président du conseil général de la Nièvre, dans lequel se situe la commune. L'église est le siège de la paroisse Saint-Pierre. Cependant, pendant de nombreuses années, des villes et villages de France se sont impunément attribué le toit de ce clocher visible sur l'affiche de campagne.

Le candidat à l'élection présidentielle voulait que sa photographie soit la plus laïque possible. Une croix se trouvait sur le clocher de l'église. Par un logiciel de photomontage, celle-ci a été enlevée alors que la forme du clocher a été modifiée.

Prise de la photo
La photo est prise fin , début . Toute l'équipe de François Mitterrand se rend dans ce petit village. Ce jour-là, la météo n'est pas très clémente, le temps est froid, gris et pluvieux. L'équipe s'installe un peu en hauteur de la ville pour avoir le clocher en arrière-plan. Le candidat n'est toutefois pas dans la bonne tenue, il doit se mettre en costume. Mais il n'a pas le temps de trouver un lieu pour se changer. François Mitterrand veut faire cela vite, en quelques minutes. Il se retrouve donc à se changer derrière une voiture au bord d'une petite route. Son photographe, Patrick de Mervelec, racontera par la suite : .

Après plusieurs grandes respirations de François Mitterrand, la photo finit par être prise quelques minutes plus tard lors d'un rayon de soleil parmi les nuages.

Postérité
Outre la victoire de François Mitterrand deux mois plus tard à l'élection présidentielle, cette photo ainsi que cette célèbre phrase sont connues par une grande partie des Français. Plus récemment en 2012, lors de la campagne de François Hollande, son affiche de campagne rappelait fortement celle de son confrère du Parti socialiste. L'arrière-plan montrant la ville dont est originaire François Mitterrand est semblable au choix de François Hollande montrant la Corrèze, sa terre d'élection.

De même pour Ségolène Royal dans son discours pour la Fête de la Fraternité en . On lui demanda ce que la fraternité représentait pour elle. Elle répondit naturellement : « La force tranquille ».

La photographie novatrice avec comme fond un paysage de campagne restera dans les esprits et sera de nombreuses fois recopiée des politiques français de tous bords s'en inspirerons comme Nicolas Sarkozy en 2011 posant pour un calendrier remerciant les adhérents de l'UMP.

Voir aussi

Références

Liens externes

 Lien de l'affiche sur le site La Dépêche en mars 2022.

Slogan politique
François Mitterrand
Élection présidentielle française de 1981

La force tranquille


Korup er en landsby, der er belligende ca. 5 kilometer nordøst fra Ravsted, ca. 22 kilometer fra Aabenraa og ca. 25 kilometer fra Tønder.

Historie
fra genforeningen indtil kommunalreformen i 1970 var Korup en del af Slogs Herred, og fra 1970 indtil kommunalreformen i 2007 var det belligende i Tinglev Kommune. Korup er i dag del af Aabenraa kommune

Korup er belligende i Ravsted sogn, aabenraa kommune og Sønderjylland.

Demografi
Der er ca. 50-60 mennesker der bor i Korup og på Korupvej.

Lokaliteter i Aabenraa Kommune
Lokaliteter i Sønderjylland (under den danske stat)

Korup (Ravsted Sogn)


Ulven og Uglen er et dansk forlag, der fokuserer på at få udgive fantasy til voksne. Det blev grundlagt af Line Lybecker og Katrine Buch Mortensen i 2013.

De har udgivet bøger som Mørkets søn-serien af Jeanette Hedengran og Tina Sanddahl, Fortællingen om Blodet-serien af Anders Björkelid og Stormlysarkiverne-serien-serien af Brandon Sanderson.

Eksterne henvisninger
Hjemmeside

Forlag fra Danmark

Ulven og Uglen


كولومبيا  هي أول سلالة أغنام تم اٍنتاجها بالولايات المتحدة كنتيجة للبحث الجامعي ووزارة الزراعة كان موجها لتطوير السلالات لاٍيجدا سلالة متأقلمة مغ غرب البلاد حيث يوجد أغلب غنم البلاد. اٍنطلاقا من 1912 تمت مصالبة كباش من سلالة لينكولن و نعاج من سلالة ميرينو رامبوييه.

الآن هذه السلالة ذات شعبية كبيرة بفضل أصوافها الثقيلة(الصوف الأبيض) و خصائص نموها الجيدة.

طالع أيضا
 قائمة سلالات الأغنام

مراجع

سلالات أغنام
سلالات أغنام أمريكية

سلالات خرفان نشأت في الولايات المتحدة

كولومبيا (غنم)


Namsosbanen, tidligere Namsoslinjen, er en jernbane mellem Grong og Namsos i Trøndelag. Banen, der er 52 km lang, har ikke længere regulær trafik.

Anlæggelsen af banen blev vedtaget af Stortinget 2. juni 1913, men anlægsarbejdede startede først i 1922. Der kom midlertidig drift i gang 1. november 1933, mens den ordinære drift begyndte 1. juli 1934. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1978. Godstrafikken mellem Skogmo og Namsos blev indstillet 10. januar 1999, mens den fortsatte mellem Grong og Skogmo indtil 2005. I 2012 fjernedes en bro over Fylkesvei 760 syd for Skogmo, så banen reelt blev spærret for togtrafik derfra og til Namsos. Turister kan dog låne skinnecykler på campingpladsen i Namsos og benytte dem mellem Namsos og Skage. I selve Namsos er sporet asfalteret over i niveauoverskæringer.

I 2009 beregnede Jernbaneverket, at en oprustning af Namsosbanen ville koste mellem 150 og 250 mio. NOK.

Noter

Eksterne henvisninger

 Namsosbanen på jernbane.net
 Namsosbanen på OpenStreetMap

Litteratur

Nedlagte jernbanestrækninger i Norge
Etableret i 1933
Namsos

Namsosbanen


Oak Hill Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Oak Hill Township (Missouri)
 Oak Hill Township (North Carolina)

Oak Hill Township


Natnael Teweldemedhin Berhane (; * 5. Januar 1991 in Asmara) ist ein eritreischer Radrennfahrer.

Sportliche Laufbahn
2010 gewann Natnael Berhane die Tour of Eritrea und belegte im Straßenrennen der Afrikameisterschaften Platz neun. Bei der Tour of Rwanda wurde er Zweiter der Gesamtwertung. 2011 wurde er zweifacher Afrikameister, im Straßenrennen sowie im Mannschaftszeitfahren (mit Ferekalsi Debessay, Daniel Teklehaimanot und Jani Tewelde). Im selben Jahr wurde er Dritter in der Gesamtwertung der Algerien-Rundfahrt und Zweiter der Berner Rundfahrt. 2012 holte er ein zweites Mal den Titel eines Afrika-Meisters im Straßenrennen und entschied die Algerien-Rundfahrt für sich.

2013 sowie 2015 wurde Berhane jeweils Afrikameister im Mannschaftszeitfahren sowie 2014 nationaler Meister im Einzelzeitfahren und 2015 im Straßenrennen. 2014 entschied er die Gesamtwertung der Türkei-Rundfahrt sowie 2015 die der Tropicale Amissa Bongo Ondimba in Gabun für sich. Bei den Afrikaspielen 2019 errang er mit Natnael Mebrahtom, Sirak Tesfom und Daniel Teklehaimanot die Silbermedaille im Mannschaftszeitfahren.

Zur Saison 2013 schloss sich Berhane dem Team Europcar an  Er gewann in seinem ersten Jahr  bei dieser Mannschaft die Gesamtwertung der Türkei-Rundfahrt, einem Etappenrennen hors categorie, womit ihm sein größter Karriereerfolg gelang. Er fuhr bis einschließlich 2021 für internationale Radsportteams. In dieser Zeit startete er acht Mal bei einer der Grand Tour. Seine beste Platzierung war der 59. Rang beim Giro d'Italia 2017. Nachdem sein letztes Team Cofidis seinen Vertrag nicht mehr verlängerte, wechselte er 2022 zur Vereinsmannschaft Al Shafar Jumeirah aus Dubai.

Erfolge

2010
 Gesamtwertung und eine Etappe Tour of Eritrea
 eine Etappe Tour of Rwanda
  Afrikameisterschaft – Straßenrennen (U23)
2011
 eine Etappe Tropicale Amissa Bongo Ondimba
 eine Etappe Tour d'Algérie
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren
  Afrikameister – Straßenrennen
  Afrikameister – Straßenrennen (U23)

2012
 Gesamtwertung und eine Etappe Tour d'Algérie
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren
  Afrikameister – Straßenrennen
  Afrikameister – Straßenrennen (U23)

2013
 Gesamtwertung und eine Etappe Presidential Cycling Tour of Turkey
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren

2014
 Gesamtwertung Tropicale Amissa Bongo Ondimba
  Eritreischer Meister – Einzelzeitfahren

2015
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren
  Eritreischer Meister – Straßenrennen

2019
  Eritreischer Meister – Straßenrennen
  – Afrikaspiele – Mannschaftszeitfahren

Grand Tour-Platzierungen

Einzelnachweise

Weblinks

Radsportler (Eritrea)
Teilnehmer an den Afrikaspielen (Eritrea)
Afrikameister (Radsport)
Eritreischer Meister (Radsport)
Afrikas Radsportler des Jahres
Person (Asmara)
Eritreer
Geboren 1991
Mann

Natnael Berhane


An Carex aestivalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Moses Ashley Curtis ngan Asa Gray. An Carex aestivalis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex aestivalis


Mescitdüzü, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Mescid olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 39 km, Erfelek ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır. Ören Tepe Höyüğü köy sınırlarında bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

Mescitdüzü


Stars and Stripes Vol. 1 es un álbum de estudio por The Beach Boys editado en 1996. Contiene nuevas versiones de los clásicos del grupo, pero con las voces de cantantes de country, con las armonías de The Beach Boys de fondo. Fue el último disco del grupo en que intervino Carl Wilson, que murió en 1998.

En esta época Brian Wilson se volvió a casar, su estado mental se encontraba mucho mejor desde hace muchos años, fue persuadido de volver a unirse al grupo y actuar como coproductor. Según Melinda, la mujer de Wilson, sobre la grabación del disco, "ellos [The Beach Boys] le trataron [a Brian] como un inválido, todo el tiempo diciéndole 'Haz esto, no hagas esto, ¿estás bien?'"

La mayoría de los artistas invitados tenían cada uno al menos un número uno, antes de participar en este álbum, aunque hay cuatro excepciones: James House, Junior Brown, Kathy Troccoli y Timothy B. Schmit (Troccoli y Schmit no son cantantes principalmente de country, sino más bien están asociados a la cristiana y rock, respectivamente). Tammy Wynette había grabado una versión de "In My Room", con Brian Wilson, la cual fue guardada para el proyecto de Stars and Stripes Vol. 2, pero el álbum no se realizó. Su actuación está incluida en el documental de televisión The Beach Boys: Nashville Sounds.

Si bien es indudable que Stars and Stripes Vol. 1 haya vendido más que Summer in Paradise, en general el álbum fue un fracaso. En consecuencia, los volúmenes de la serie fueron desechados. Además les impidió tener un contrato discográfico, dejando las sesiones con Andy Paley inacabadas.

El álbum se había agotado hace varios años y era difícil de conseguir, pero fue reeditado en CD en mayo de 2008. The Beach Boys: Nashville Sounds muestra imágenes de estudio de su producción y las entrevistas con los participantes. El documental sería la última vez en donde los Beach Boys originales se presentaron juntos para promocionar un álbum. Esto volvería a acontecer en la reunión por el cincuentenario en 2012, y con su nuevo álbum de estudio That's Why God Made the Radio.

Lista de canciones

Véase también
 Discografía de The Beach Boys

Referencias

Fuentes
 Stars and Stripes Vol. 1 Libro de notas del CD por Robert K. Oermann
 Allmusic.com

Álbumes de 1996
Álbumes de The Beach Boys
Álbumes en inglés

Stars and Stripes Vol. 1