Adalar, Prens Adaları, İstanbul Adaları ya da Kızıl Adalar ( Pringiponisia), İstanbul'un Anadolu Yakası'nın güney kıyılarının açıklarında, Marmara Denizi'nin kuzeydoğu kesiminde yer alan, ilin en az nüfuslu ilçesi ve takımadadır.

Büyüklü küçüklü 9 ada ve kıyıya yakın iki kayalıktan oluşur. Aynı zamanda İstanbul ilinin bir ilçesini oluşturan Adaların beşinde (Büyükada, Heybeliada, Burgazada, Kınalıada ve Sedefadası) yerleşim vardır. Sivriada, Yassıada, Kaşık Adası ve Tavşan Adası'nda ise sürekli ve düzenli yerleşim bulunmamaktadır. Kıyıya yakın kayalıkların (Yıldız ve Dilek kayalıkları) ise 1010 yılındaki depremde batmış olan Vordonos Adaları'nın zirveleri olduğu bilinmektedir. Adalar ilçesinin merkezi Büyükada olup, ilçe 5 mahalleden oluşmaktadır; Büyükada'daki Maden ve Nizam mahalleleri, Kınalıada, Burgazada ve Heybeliada. 2013 verilerine göre nüfusu 16.166'dır.

Etimoloji
Adalar, tarih boyunca çeşitli kaynaklarda ve dönemlerde çeşitli adlarla anılmıştır. Bunların en yaygını Batı kaynaklarının kullandığı "Prens Adaları" ya da "Prensler Adaları"dır. Bu ad adalara, Bizans döneminde soyluların, prenslerin, patriklerin hatta imparatorların sürgün yeri olarak kullanıldıkları; kimi kaynaklara göre de, Bizans İmparatoru II. Justinus 567'de Büyükada'da görkemli bir saray ve manastır yaptırdığı için verilmiştir. Antik dönemde adalara Dimonisi veya Demonisi (Cin Adaları) denmiş, Aristoteles "Demonisi"nin Heybeliada'da ilk kez bakır madeni işleten birinin adı olduğunu ve adaların giderek onun adıyla anıldığını ileri sürmüş, kendisi ise Halkedon (Kadıköy) Adaları demiştir. Yunan filozof Artemidoros, Pitiusa (Çamlı), Romalı tabiat bilgini Plinius, Propontidas (Marmara Adaları) derken Bizanslılar burada yaşayan keşişlerden dolayı Papadonisia (Papaz Adaları, Keşiş Adaları) demişler; tarihçi Hammer, Les İles des Saint (Evliya Adaları), Thomas Allom Demonesca, Türkler, topraklarının renginden dolayı Kızıl Adalar diye adlandırmışlardır.

Adaların Yunanca adları şöyledir; Büyükada (Πρίγκηπος/Prinkipos), Heybeliada (Χάλκη/Halki), Burgazadası (Αντιγόνη/Antigoni), Kınalıada (Πρώτη/Proti), Sedefadası (Τερέβινθος/Terebinthos, modern Yunanca: Αντιρόβυθος/Antirovithos), Yassıada (Πλάτη/Plati), Kaşıkadası (Πίτα/Pita), Sivriada (Οξειά/Ohia) ve Tavşanadası (Νέανδρος/Neandros).

Coğrafya

Adalar, Dördüncü Zaman başlarındaki yerkabuğu hareketleri sırasında boğazlar açılıp Trakya-Kocaeli penepleninin güney kesimleri sularla kaplanırken, peneplenin su üstünde kalmış parçalarıdır. Adaların, Kocaeli Yarımadası'nın batısını kapsayan eski bir kitlenin parçaları oldukları, coğrafi konumları ve jeolojik yapı özelliklerinin yanı sıra, bölgenin denizaltı topoğrafyasından da anlaşılmaktadır. Burada, güneydoğuya doğru derinleşen bir platform Kocaeli Yarımadası'na doğru yavaş yavaş yükselerek Büyükada ile Dragos arasında 10–15 m derinlikte bir sırt haline gelir. Yapılan ölçüm ve araştırmalar, bütün adalar arasında, sular altında kalmış eski bir nehrin vadileri olduğu sanılan olukların; adaların kuzeybatısında da, Boğaziçi kanalının devamı olduğu tahmin edilen bir oluğun varlığını göstermektedir.

Adalar çeşitli yükseklikteki tepelerden oluşur. Büyükada'nın, Yüce (Aya Yorgi): 203 m, İsa (Hristos): 163 m, Tepeköy (Nevruz): 150 m, Avcı: 145 m'lik dört tepesi; Heybeli'nin Değirmen: 136 m, Köy 128 m, Makarios 98 m, Ümit 85 m yükseklikteki dört tepesi; Burgazadası'nın 170 m'lik Bayrak (Hristos) Tepesi, Kınalı'nın Çınar: 115 m, Teşvikiye: 115 m, Manastır: 93 m'lik üç tepesi vardır. Sedefadası 55 m'lik, Yassıada 46 m, Sivriada 90 m, Kaşıkadası 13 m, Tavşanadası da 40 m'lik birer tepeye sahiptirler. Adalarda akarsu ve göl yoktur.

Adaları merkez ve çevre olarak iki büyük gruba ayırmak mümkündür: Büyükada, Haybeliada, Burgaz ve Kaşıkadası merkez grubudur. Bu adalar, çevredeki Sedefadası, Tavşanadası, Yassıada, Sivriada ve Kınalıada'dan daha yüksektir.

Adalar'ın İstanbul'a uzaklıkları, en yakın Kınalıada, en uzak Tavşanadası olmak üzere 7 deniz miliyle 13,5 deniz mili (25 km) arasında değişir. Yassıada ile Sivriada hariç Adalar, en batıdaki Kınalıada'dan en doğudaki Sedef Adası arasında kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda 12 km'lik bir hatta dizilidir.

Takımadaları oluşturan 9 ada dışında, Bostancı ile Kınalıada arasında suyun oldukça sığ olduğu bölgede, biri Bostancı, diğeri Maltepe açıklarındaki sığlıkta, üzerlerinde fener bulunan iki kayalık yer alır. Bu kayalıklardan Bostancı'ya yakın olanı Vordonos Adası olarak bilinir. Bu adacığa Yıldız Kayalığı da denir. Maltepe'ye yakın olanının adı ise Dilek Kayalığıdır.

Adaların toprağı, demir oksitli kırmızı topraktır. Kireç tabakalarına karışmış bol miktarda demir filizi toprağa kızıl bir renk verir. Bu toprak, ağaç, meyve, sebze, çiçek tarımına elverişlidir. Çevre maden bakımından zengindir. Büyükada'da, Maden semtinde, eskiden demir çıkartılıp işlendiği; Heybeliada Çamlimanı'nda bakırla karışık demir yataklarının bulunduğu, ayrıca saf bakır madeni çıkarıldığı için adaya "bakır" anlamında Halki adı verildiği, boraks madeninin de bulunduğu bilinmektedir. Günümüzde demir ve bakır madenleri tükenmiş durumdadır.

İklim ve bitki örtüsü
Adaların iklimi ana çizgileriyle İstanbul kentinin aynıdır. Ancak konumları nedeniyle bazı özellikler de gösterir, örneğin sıcaklık birkaç derece daha fazladır. İstanbul Adaları'na en yakın meteoroloji istasyonları Göztepe, Kartal ve Yalova'nın değerlerine göre Adalar'daki yıllık ortalama sıcaklık yaklaşık 14 °C'dir. Günlük ortalama sıcaklıklar yılın hiçbir gününde 0 °C'nin altına inmemektedir. Dolayısı ile kışın kar pek az görülür. Yazın da İstanbul'un diğer bölgelerine oranla daha az yağış alır. Yıllık yağış miktarı adalar çevresinde 600 mm'nin üzerinde olup yağış rejimi, Marmara geçiş tipi ile benzerlik gösterir. Yağışın düşmesinde hava hareketlerinin yanı sıra bölgenin fiziki etmenleri de oldukça etkilidir. Örneğin bölgenin topoğrafik özellikleri, yağışın seyrelmesinde önemli bir faktördür. Adalar ve çevresinde yıllık ortalama yağışlı gün sayısı yaklaşık 120 gündür. Yine ortalama yağışlı gün sayısının en fazla olduğu mevsim kış mevsimi ve en az olduğu mevsim, özellikle Temmuz ve Ağustos ayları olmak üzere, yaz mevsimidir. Adalardaki bitkiler için en elverişli yağış tipleri, sağanak olmayan ve zamana yayılan bol yağışlardır. Çünkü sağanak yağışlar toprağın derinlerine nüfuz edemez ve yüzeysel akışlarla seyrelerek ortadan kaybolur. Günlük ortalama 25 mm'nin üstündeki yağışlar sağanak yağış, 25 mm'nin altındaki yağışlar ise normal yağış olarak kabul edilir. Sağanak yağışın en uzun süreli görüldüğü aylar, Kasım, Aralık ve Ocak aylarıdır. Kuraklığın en şiddetli olduğu dönem ise Temmuz ve Ağustos aylarına denk gelir. Ölçümlere göre Adalar ve çevresinde yıllık göreli nem oranı %73–77 arasındadır (Göztepe %77, Kartal %73, Yalova %75). Sise az rastlanır ve çabuk dağılır. Sonbahar, genellikle ilkbahardan daha sıcak geçer. İlkbahar aylarının özellikleri birkaç hafta içinde sona erer ve yaza geçilir. Rüzgâr rejimi de genelde İstanbul'un aynıdır, ama adaların konumları bu rüzgârların etkilerini yumuşatır. Yaz mevsiminde kuzeyin nemli ve serin havasını, ilkbahar ve kış mevsimlerinde ise güneyin ılıtıcı etkisini taşıyan bu rüzgarlar bitki örtüsü üzerinde genel olarak canlandırıcı etki yapar. Bu sayede pek çok bitki türü tomurcuklanma, yapraklanma ve çiçeklenme eğilimi gösterir. Karşı kıyıda bulunan Aydos, Kayış Dağı, Alemdağı, Küçük ve Büyük Çamlıca tepeleri, Kınalıada hariç diğer adaları poyraz rüzgârından korur. Kışın daha çok Karayel eser. Batı rüzgârı mayıs ayından itibaren aralıklarla esmeye başlar. Batı-karayel adalar çevresinde fırtınalara yol açan en tehlikeli rüzgârlardır. Sonbahar, kış ve ilkbahar aylarında zaman zaman esen lodos, adaları ısıtır. Sıcak mevsimlerde ise, yerel bir rüzgâr olan meltem havayı serinletir. Bu iklim ve rüzgâr özellikleri adaları sevilen bir yazlık ve dinlenme yeri yapar.

Adalar zengin ve çeşitli bir bitki örtüsünü sahiptir. Genelinde Marmara tipi geçiş iklimi görülmekle birlikte; Karadeniz'e kıyasla, kışları ılık ve yağışlı olarak geçen Akdeniz ikliminin özellikleri daha belirgindir. Sıcaklık şartları uygun olmasına rağmen Adalar, yağış dağılımı ve yapısından dolayı nemli ormanların gelişmesine elverişli değildir. Akdeniz ikliminin belirgin olmasının doğal bir sonucu olarak, Adalar'daki bitki örtüsünün çoğunluğunu soğuğa duyarlı kurakçıl ormanlar oluşturur. Makiler (özellikle ormanların tahrip olduğu yerlerde) ve çamlar, hakim doğal örtünün bileşenleridir. Akdeniz ikliminin tipik bitkisi olan makiler, ilkbaharda birden rengarenk çiçeklenir ve hoş kokular yayar. Taşmeşesi, süpürge çalısı, sakız, kocayemiş, katırtırnağı, mersin, bodur ardıç, laden ayrıca yabani zeytin, kekik, lavanta, adaçayı, zakkum sık rastlanan türlerdendir. Adalar denilince akla gelen çamlar, makilerden sonra en yaygın bitki ve ağaç türüdür. En çok Heybeliada'da görülen çamlar, kızılçam da denilen "Pinus Brutia"lar grubundadır. Büyükada'nın kuzey kesimlerinde fıstık çamları, manastır ve mezarlıklar çevresinde serviler, yollarda akasyalar, ıhlamurlar, bahçelerde çeşitli süs ve meyve ağaçları bulunur. Adaların karakteristik bitkilerinden biri de mimozadır. Mimozalar yanında, adaların gülleri, şebboyları, petunyaları, lale ve sümbülleri, glayörleri, beyaz sarı pompon gülleri, ortanca ve kasımpatıları ünlüdür.

Meskun adalarda av hayvanı kalmadığı gibi artık tavşan da yoktur. Tavşanadası, Sivriada ve Sedefadası'nda adatavşanı bulunur. Bölge kuş açısından zengindir. Martılar, kargalar, karabatak, ispinoz, serçe, kızılgerdan (narbülbülü), kaya güvercini, sığırcık, saksağan, saka vardır. Av kuşlarından, mevsiminde keklik, bıldırcın, çulluk, yabani kaz görülür. Tarih boyunca balıkçılığın ana uğraş olduğu ünlü adalarda 1950'ler, hele de 1970'lerden sonra balık cinslerinin büyük kısmının nesilleri hızla tükenmiştir.

Tarih

Helenistik dönem
Adalarla ilgili tarihlenebilen ilk olay, Makedonya Kralı Büyük İskender'in komutanlarından Antigonos'un oğlu Dimitrios Poliorkites'in MÖ 298'de, o dönemdeki adı Panormos (Emin Liman) olan Burgazada'da babasının adına ve anısına bir kale inşa ettirmesi ve adaya Antigoni adını vermesidir. Burgaz'ın tepesinde, 1860'ta Helenistik döneme ait üzeri Latince yazılı bir mezar taşı bulunmuştur.

1930 yılında adadaki Rum Mezarlığı çevresinde bulunan, Büyük İskender'in babası II. Filip'e ait toplam 207 sikkeden meydana gelen Büyükada definesi; İstanbul Arkeoloji Müzesi koleksiyonuna dâhil edilmiştir. Bu define Büyükada tarihinin derinliğini gözler önüne sermesi münasebetiyle Büyükada tarihi açısından önemli bir yere sahiptir.

Roma/Bizans dönemi

Adalar, tarih sahnesinin aydınlığına asıl Bizans döneminde ve Bizans kaynaklarıyla girer. Roma İmparatoru Constantinus'un 330'da İstanbul'u başkent yapmasından sonra adaların hem sürgün yeri hem de manastırlar bölgesi olarak kullanıldığı, ayrıca burada Roma tapınakları bulunduğu, Bizans dönemindeki manastırların bu tapınakların üzerine kurulduğu, bölgeye ait Bizans kaynaklı ilk bilgilerdir. Adaların Bizans tarihinde önem kazanması 567'de İmparator II. Justinus'un, o dönemlerde Megale (Büyük) denen Büyükada'da bir saray yaptırmasıyla başlar. Adalarda, bu tarihten sonra art arda manastırlar, kiliseler inşa edildi.

Ulaşımı güç, kaçmanın adeta imkânsız olduğu adalar, asıl ünlerini din ve taht kavgalarıyla sarsılan Bizans'ın sürgün ve çile beldeleri olarak kazanmışlardır. Anakaraya yakınlığından ötürü Kınalıada, sürgünlerde en çok tercih edilen yerdi. Özellikle 8. yüzyılda ve sonrasında gözden düşen din adamları, siyasal rakip olarak görülen saray mensupları, prensler, naipler hatta imparator ve imparatoriçeler, çoğunlukla da ağır işkenceler altında, gözlerine mil çekilerek adalara sürgün edilmişler, orada hayat boyu çile doldurmaya ya da ölüme terk edilmişlerdir.

Bizans İmparatoru Romen Diyojen (hükümdarlığı 1067-1071), 1071'deki Malazgirt Savaşı'nda Selçukluların bozgununa uğradıktan sonra, ardılı VII. Mihail tarafından gözlerine mil çektirilip Kınalıada'daki Metamorfoz (Başkalaşım) Manastırı'na sürgüne yollandı. Diyojen 4 Ağustos 1072'de orada öldü.

Ancak adalar, Bizans döneminde de sadece manastırlardan, zindanlardan ve sürgünlerden ibaret değildi. Manastırların, kiliselerin zenginliği, adaların Bizans döneminde de defalarca kuşatılmasına, yağma edilmesine neden olmuştur. 1204'te IV. Haçlı Seferi'ne çıkan Latinlerin komutanı Venedik Doju Enrico Dandolo, askerlerine, ikmal için Trakya yerine Adaları yağmalamalarını öğütlemişti. 1182'de yerli halk Haliç'teki Latin mahallerini yağmalayıp insanların birçoğunu öldürüp bir kısmını da köle olarak sattıklarında kırıma uğrayan halktan gemilerle kaçmayı başaranlar, Büyükada önleribe demirlemiş, misilleme olarak adanın doğusundaki Kariye Köyü ile zengin Kadınlar Manastırı'nı yağmalayıp ateşe vermişlerdir. 1302'de İstanbul önlerine gelen Giritli ve Eğribozlu korsanlar, şehrin surlarını aşamayınca adalardaki manastırları yağmalamış, keşişleri kollarından ve bacaklarından gemi direklerine asarak yeniden İstanbul önlerine gelmişler, İmparator II. Andronikos'tan keşişler için yüklü bir fidye almışlardır.

Osmanlı dönemi
Adaların Osmanlı egemenliğine geçmesi 1453'te II. Mehmed'in İstanbul kuşatması sırasındadır. Kentin kuşatılmasından bir süre sonra donanma ile adalar önüne gelen Kaptan-ı Derya Baltaoğlu Süleyman Bey, kendiliklerinden teslim olan Kınalıada, Burgazadası ve Heybeliada'yı almış, kale ile çevrili Büyükada da güçlü bir direnişten sonra düşmüş ve adalar İstanbul'dan 42 gün önce fethedilmiştir. Fetihten sonra manastırlar boşaltılmış, adaların Rum halkının çoğu buralardan göçmüş, bölge bir süre canlılığını yitirmiş, daha sonra keşişler yavaş yavaş eski yerlerine dönmüşler; Osmanlı döneminde patrikhaneye adalarda toprak kullanım ve mülkiyet hakları verilmiş ve adalar, eskiden olduğu gibi, manastırların ağırlık taşıdığı köy yapılarını sürdürmüşlerdir.
[[Dosya:Aerial islands.jpg|küçükresim|upright=1.59|Büyükada Rum Yetimhanesi'nin ''Havadan Adalar Sergisinde yer alan bir fotoğrafı. (6 Ocak 2014)]]
Evliya Çelebi, Seyahatnâme adlı yapıtında Büyükada'da iki, Kınalıada'da bir balıkçı köyünün varlığından söz etmektedir. 18. yüzyıl sonlarına kadar, savaş ve korsan talanlarına, donanma tayfalarına veya yeniçerilerin zorbalıklarına, devlet müsaderelerine, zorunlu göçlere veya iskana sahne olmuş; yerleşim yapıları sürekli değişmiştir.

Uzun süreler günlük yaşamdan dinsel mekanlara, yortulara, bayramlara, törenlere kadar Rum nüfusun damgasını taşıyan adalara, İstanbul'un fethinden sonra Karadeniz Bölgesi'nden getirilen Türk halktan bir bölümünün yerleştirildiği bilinmektedir. Bazı paşaların, zengin ve nüfuz sahibi saray mensuplarının adalara kısa süreli ziyaretler yaptıkları, bu ziyaretler sırasında buralarda hastane, okul, köşk gibi binalar inşa ettirdikleri, İstanbul'da çıkan salgınlar, örneğin 1562'deki veba salgını sırasında İstanbullu zenginlerin ve kimi yabancıların salgından korunmak için adalara sığındıkları biliniyorsa da, 19. yüzyıla kadar nüfus çoğunluğunu Rumlar oluşturmuştur. Önce Fransızlar, daha sonra da İngilizler olmak üzere Batılıların gezi, ticaret, yazlık gibi amaçlarla adalara gelmelerinin, yaşamın değişmeye, canlanmaya başlamasının tarihi ancak 18. yüzyıl sonlarına kadar gider. 19. yüzyılın ikinci yarısında Ege adalarından İstanbul adalarına doğru bir göç hareketi görülmüş, özellikle balıkçılar adalara yerleşmişlerdir. Kınalıada'ya Ermeni cemaatinin yığınsal şekilde yerleşmesi de 19. yüzyıldadır.

Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin ve manastırların özel imtiyazlara ve mülkiyet haklarına sahip bulundukları adalarda, 19. yüzyıla gelindiğinde Osmanlı toprak düzenindeki değişmelere bağlı olarak topraklar zengin ve nüfuzlu Rum beylerinin, patriklerin, bankerlerin, Fransız ve İngiliz tüccarların, elçilerin (1857'de İngiliz Elçisi Henry Bulwer Yassıada'yı satın almış daha sonra Mısır Hıdivi İsmail Paşa'ya satmıştır), paşaların mülkiyetine geçmiştir.

Adaların tedavi, dinlenme ve eğlence yeri olarak da ün kazanmaları; sürekli ve yazlık nüfuslarının hızlı artış göstermesi için, 19. yüzyılın ortalarına, adalara düzenli vapur seferlerinin başlamasına kadar beklemek gerekecektir. 19. yüzyıl başlarında adalara ulaşım pazar kayıklarıyla sağlanırken 1846'da küçük vapurlarla başlayan seferler ihtiyacı karşılamaz olunca Şirket-i Hayriye vapurları işletilmeye başlamıştır. 19. yüzyılın başlarında 1.200 civarında olan nüfus 1850'lerde sadece Büyükada'da 2-3 bine, 1865'te toplam 6.000'e, 1900'de resmî kayıtlara göre 12.000'e ulaşmıştır. 20. yüzyılın başına doğru adalar, artık sadece Rum, Ermeni, sonra da Yahudi azınlıkların yerleşme ve yazlık bölgesinden; kutsal yerleri, manastırları, kiliseleri, ruhban okullarıyla sadece dinsel eğitim ve faaliyet alanlarından ibaret değildir. Tanzimat sonrasının değişme süreci içinde Batılı yaşama özenen Osmanlı devlet ricalinin, paşaların, beylerin de yazlık olarak benimsemeye başladıkları bir yerdir. 1850'de Bahriye Mektebi'nin Heybeliada'ya taşınması, askeri tesislerin, okulların, camilerin yapılması, Tanzimat sonrasında Türklerin de yerleşim alanı olarak ilgisini çekmeye başlamasıyla, giderek İstanbul yaşamıyla bütünleşmiştir. 20. yüzyıl başlarından itibaren adalar artık Müslüman Türk nüfusun da seçkin bir sayfiye yeri; özellikle bahar ve yaz aylarında rağbet edilen bir eğlence ve dinlenme bölgesi; zarif yapılarla süslü "kibar" bir semti olmuştur. I. Dünya Savaşı sırasında Hristiyan ve Müslüman cemaatlerin birbirlerine karşı kışkırtıldığı huzursuz bir dönem geçirmiş; Bahriye Nezareti tarafından, askeri öğrencilerin yerleştirilmesi için Heybeliada'ki Ruhban Okulu'na, Elen Ticaret Okulu'na, Rum Kız Yetimhanesi'ne el konmuştur. Mütareke yıllarında işgal kuvvetleri adalara da gelmiş; yine aynı yıllarda 1917'de Rusya'da meydana gelen devrimden kaçan Beyaz Ruslar bir süre için adalardaki manastırlara ve evlere yerleştirilmişler, daha sonraki yıllarda kurup işlettikleri plaj, gazino, lokanta gibi işletmelerle adaların yeniden canlanmasına katkıda bulunmuşlardır.

 Cumhuriyet dönemi

İstanbul'un kurtuluşundan sonra Rumların bir bölümü yurtdışına göç ettiğinden, işlettikleri lokantalar, pansiyonlar, dükkânlar kapanmış, adaların yaşamında yokluklar hissedilmiştir. Cumhuriyet'in İlanı'ndan sonra adalar, Mustafa Kemal Atatürk'ün ve Cumhuriyet Halk Partisi ileri gelenlerinin gösterdikleri ilgiyle yeniden canlılık kazanmaya başlamıştır. Atatürk 1928 yazından itibaren her yıl Büyükada'daki Yat Kulübü'ne (Anadolu Kulübü) gelerek burada dinlenmiştir. İsmet İnönü de 1924'te rahatsızlığı sırasında dinlenmek için geldiği Heybeliada'da kiraladığı evi daha sonra satın almıştır. Ev, daha sonra İnönü Vakfı tarafından müzeye çevrilmiştir. Aynı dönemlerde Büyükada'da yaşamakta olan ünlü bir sürgün de Ekim Devrimi'nin önderlerinden olup Stalin döneminde ihanetle suçlanarak 1929'da Rusya'dan çıkarılan Leon Troçki'dir. Troçki anılarını burada yazmıştır.

II. Dünya Savaşı sonrasında, adalar, özellikle de Büyükada, azınlıkların yanında savaş yıllarında servetler edinmiş Türk zenginlerinin, siyaset adamlarının da ilgisini çekmiş, görece düşük olan arsa fiyatları buralarda yazlık köşkler, villalar yapılmasını hızlandırmıştır. Ahşap mimarinin yerini yavaş yavaş kâgir binaların, hatta birkaç katlı apartmanların almaya başlaması da bu yıllara rastlar.

1947'de Türk Deniz Kuvvetleri tarafından satın alınan Yassıada'da, 27 Mayıs Darbesi'nden (1960) sonra kurulan mahkemelerde Demokrat Partililer yargılanmıştır.

1950'lerden sonra, adaların toplumsal yapı ve nüfus bileşiminde önemli değişmeler olmuştur; 6-7 Eylül 1955 Olayları, 1964'te Rumların zorunlu göçe tabii tutulmaları, 1974 Kıbrıs Harekatı, 12 Eylül 1980 Darbesi gibi siyasal gelişmelerin etkisiyle başta Rumlar olmak üzere yerleşik azınlık nüfusun adaları ve Türkiye'yi terk etmesinin yarattığı nüfus gerilemesi, yine 1940'larda başlayan ama 1960, hele de 1980'den sonra hızlanan doğu illeri ağırlıklı iç göçle dengelenmiştir. Bu iç göçün sonuçları, adaların toplumsal yapısında gözle görülür bir değişme olmuştur.

Adaların yakın tarihinde yaşanan en sarsıcı olay, 19 Şubat 1994'te Belediye Başkanı Recep Koç'un uğradığı silahlı saldırı sonucu, görevi başında yaşamını kaybetmesidir.

 Yönetim
Adalar'da ilk belediye örgütü 1868'de Yedinci Daire-i Belediye adıyla kurulmuştur. İdari yönden, 1908'de, Meşrutiyet'in ilanından sonra mutasarrıflık olan Adalar'a Emin Paşa ilk mutasarrıf olarak tayin edilmiştir. 1984'e kadar İstanbul Belediyesi'ne bağlı bir şube müdürlüğü iken 1984'ten bu yana İstanbul Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde bağımsız bir belediyedir. Günümüzün Adalar İlçesi, Büyükada'da Maden ve Nizam, ayrıca Kınalıada, Burgazada, Heybeliada olmak üzere beş mahalleden oluşmaktadır. Sedefadası, Büyükada Maden Muhtarlığı'na bağlıdır. İlçenin merkezi Büyükada'dır.

 Politika
 Yerel seçimler

 Ekonomi
Adalar'ın bir yandan seçkin ve zengin bir yazlık semt olması, öte yandan turistik yönü, Büyükada başta olmak üzere, ilçede hizmet sektörü ağırlıklı bir faal nüfusun barınmasını sağlamakta, bu sektör kendine gerekli işgücünü daha çok adalara dışarıdan gelen göçten devşirmektedir.

 Altyapı
Toplam 20.000 civarında konut, 2500 civarında işyeri bulunan İlçede, bu yerlerin %90'a yakın kısmı yazlık olarak faaldir. 899 adet tarihi eser bina mevcuttur. Adaların elektrik sistemi, Bostancı'dan Kınalıada'ya, Küçükyalı'dan Burgazada'ya, Dragos'tan Heybeliada ve Büyükada'ya, Kartal'dan Büyükada'ya (Sedefadası da Büyükada'dan beslenir) olmak üzere beş ayrı deniz kablosu ile karşılanmaktadır. Caddeler ve sokaklarda fotosel ile aydınlatma sisteminden yararlanılmaktadır. Adaların su ihtiyacı 1990'lara kadar, Ömerli Barajı'ndan Bostancı'ya gelen ana borudan gemilerle taşınarak karşılanırken, 1996 yılında İSKİ tarafından; Büyükada, Heybeliada, Burgazadası, Kınalıada ve Sedefadası'na, karada 4305 m, denizde ise 13900 m olmak üzere toplam 18205 m boru döşenerek, Adalar, İSKİ'nin Asya yakasındaki su şebekesi sistemine bağlanmıştır.

 Demografi
31 Aralık 2020 itibarıyla Adaların nüfusu 16.033 kişidir. Adalar'da yaşayan azınlık nüfusunun çeşitli toplumsal, siyasi olayların sonucunda dönem dönem buradan ayrılması, yerleşim alanlarının az olması ve yeni yapılaşmaya sınırlı olanak tanınması gibi nedenlerle sürekli oturan nüfus 10 bin ile 20 bin arasında değişmektedir. Yalnızca Büyükada, Haybeliada, Burgazada ve Kınalıada'da sürekli yerleşim vardır. Yassıada uzun süre deniz kuvvetleri tesislerini barındırtıktan sonra 1990'lı yıllarda kısa bir süre için İstanbul Üniversitesi Balıkçılık ve Su Ürünleri Fakültesi'ne devredilmiştir.

Adalar halkı, sürekli ikamet eden ve sadece yaz aylarında (yazlıkçı) ikamet edenler olarak iki gruba ayrılabilir. Adalar, yazları yoğun bir iç turizm hareketine sahne olmakta, bu nedenle de nüfus, yıl içinde önemli oynamalar göstermektedir. Adaların nüfusu yaz aylarında Nisan ve Mayıs'tan itibaren artarak, Temmuz-Ağustos aylarında Büyükada 30.000 (Sedefadası dahil), Heybeliada 20.000, Burgazada 7.000 ve Kınalıada 15.000 olmak üzere, toplam 72.000 civarına ulaşmakta, günü birlik ziyaretçilerle ilçe nüfusu 140.000 kişiyi bulmaktadır.

 Ulaşım

Adalara, coğrafi konumları nedeniyle yalnızca deniz yoluyla (vapur, motor ve deniz otobüsleri) ulaşım sağlanabilmektedir. Adalar'a ilk vapur seferleri Galata Köprüsü'nden 1846 yılında başlamıştır.

Günümüzde, her gün karşılıklı olarak Şehir Hatları vapurları ile Kabataş-Kadıköy-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada ve Bostancı-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada seferleri, İstanbul Deniz Otobüsleri ile de Kabataş-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada-Bostancı seferleri düzenlenmektedir. Bunlar dışında motorlarla (Mavi Marmara, Prens Tur, Dentur, Turyol) hem adalar arasında hem de adalardan Bostancı, Maltepe, Kabataş, Kartal ve Yalova'ya seferler düzenlenir.

Adalardan en yakın noktaya ulaşım 25 dakika sürerken, en uzak noktadan ulaşım yaklaşık 1,5 saat sürmektedir. Adalar'a sefer yapan firmalar genelde yaz ve kış olarak 2 tarife kullanmaktadır. Bu seferlerin sıklığı da hafta içi ve hafta sonu günlerde değişmektedir. İlgili seferler tarifeler kullanılarak takip edilebilmektedir.

Adalar'da az sayıda kamu taşıtının dışında, motorlu taşıt kullanımı bir dönem yasak olduğu için iç ulaşım atlı faytonlar tarafından sağlanmaktaydı. 16 Ocak 2020 tarihli İstanbul Büyükşehir Belediyesi meclis oturumunda alınan karar ile atlı fayton dönemi tamamen sona erdi. Alınan bu kararı, 19 Ocak 2020 tarihli köşe yazısında Cumhuriyet gazetesi yazarı Zülal Kalkandelen "Adalar'da atlı fayton utancına son!" başlığıyla duyurdu. 30 Temmuz 2020 tarihinden itibaren Adalar'da ulaşım elektrikli araçla yapılmaya başlandı.

Adalar'dan geçen ulaşım hatları;

 İETT Otobüsleri

 BA-1 Çarşı/Tepeköy - Kadıyoran
 BA-2 Çarşı/Maden - Nizam
 BA-4 Çınar/Kumsal - Maden
 BA-5 Çarşı - Nizam
 HA-1 Çarşı/Akçakoca - İtfaiye
 HA-2 Çarşı - Çam Limanı
 KA-1 Çarşı - Narçiçeği
 KA-2 Tekinay/Plajlar - Büyüktur

 Sağlık ve eğitim

Adalarda 1 anaokulu, 4 ilkokul, 3 ortaokul ve 3 lise bulunmaktadır. Heybeliada Deniz Lisesi 1773 Yılında Kaptan-ı Derya Cezayirli Gazi Hasan Paşa tarafından Kasımpaşa Tersanesi'nin Darağacı semtinde Mühendishane-i Bahr-i Hümayun adı altında ilk deniz okulu olarak faaliyete geçirilmiştir. 1851 yılında Heybeliada'ya taşındıktan sonra II. Dünya Savaşı nedeniyle 1941 yılında Mersin'e intikal ederek faaliyetlerine orada devam etmiştir. 1946 yılında tekrar Heybeliada'ya intikal eden ve Deniz Harp Okulu ile müşterek bir komutanlık altında öğretim yapan Deniz Lisesi 1963 yılında müstakil bir komutanlık olmuştur. 1985 tarihine kadar Heybeliada'da bulunan Deniz Harp Okulu'nun Tuzla'daki yeni ve modern tesislerine taşınması ile boşaltılan tesisler Deniz Lisesi Komutanlığı'na devredilmiştir.

1844 yılında din adamı yetiştirmek için faaliyete geçen Heybeliada Ruhban Okulu, 1923 yılına kadar Yüksek Ortodoks Teoloji Okulu''' adını taşımıştır. Daha sonra bulunduğu ada ile özdeşleşerek Heybeliada Ruhban Okulu olarak anılmaya başlar. 1971 yılında Türkiye'deki tüm özel yüksekokulların devlet denetimine girmesi ile ilgili karar neticesinde, bu değişikliğe razı olmayan Fener Rum Patrikhanesinin karşı tutumu nedeniyle okulda teoloji eğitimi kaldırıldı ve okul yalnız lise düzeyinde eğitim vermeye devam etti. 1971-1972 eğitim döneminde "Heybeliada Özel Rum Lisesi" adını alan okul, resmen açık durumudaysa da, öğrencisi yoktur ve eğitim yapılmamaktadır.

Adalar'da sağlık hizmetleri, Adalar Toplum Sağlığı Merkezi, Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim Araştırma Hastanesi Büyükada Ek Hizmet Binası ve Belediye Sağlık İşleri Bölümü bünyesinde sürdürülmektedir. Kara ve deniz ambulansları mevcut olup, acil durumlarda ve gerektiğinde İstanbul'daki diğer hastanelere hasta sevki yapılmaktadır.

Kültür

İstanbul'un kültürel ve doğal mirası için çok özel bir yer olan Adalar 2010 yılından beri Adalar Müzesi adlı bir müzeye de sahiptir. İstanbul'un ilk ve tek çağdaş kent müzesi olan müze, Büyükada'nın doğusunda, en eski tarihsel yerleşim yeri olan Aya Nikola bölgesinde kurulmuştur. Adalar Vakfı ve Adalar Belediyesi işbirliği ve İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansının desteği ile kurulmuş olan müzenin kalıcı sergilerinin yer aldığı ana binasına, yenilenerek kullanıma sokulan eski bir helikopter hangarı da eklenmiştir.

Müze, Prens Adaları'nın jeolojik oluşumundan bugününe uzanan hikâyesini binlerce Osmanlı arşiv belgesi, fotoğraf, yüzlerce belgesel film, bugünün Adalar'ını belgeleyen video klipler, Adalar'da hizmet veren kamu kurumlarının arşivlerinden elde edilen dokümanlar, sözlü tarih kayıtları, Adalılar'ın bağışlarından oluşan bir koleksiyon ile sunmaktadır.

Bizans döneminde adalarda yaşamın merkezi, dini işleve sahip oldukları kadar siyasal mücadelelere de fon teşkil etmiş manastırlardır. Sonraki dönemlerde bulunan kalıntılar, batmış bir adacık olan Vordonos kayalığı dahil, adaların tümünün üzerinde manastırlar bulunduğunu göstermektedir. Bugün bazılarının sadece kalıntıları görülen Bizans ve sonrası dönemlere ait manastırlarının ve kiliselerinin en önemlileri Büyükada'daki Aya Yorgi Manastırı, Kadınlar Manastırı, Ayios Nikolaos, Hristos (Metamorfosis); Heybeliada'da Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Ayios Trias (Aya Triada), Ayios Spridon (Arsenios) kiliseleri; Burgazadası'nda Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Kınalıada'da Hristos (Metamorfosis), Yassıada'da Teofilos manastırları; Sivriada'da Ohia Manastırı, Tavşanadası'nda İynatios (Neandros) Manastırı, Sedefadası'nda Andrevitos (Saint Michel) Manastırı'dır.

Bizans döneminde Adalardaki ana uğraş, özellikle manastırlara ait topraklar üzerinde tarım, bağcılık, hayvancılık ve balıkçılıktır. Osmanlı döneminde de aynı uğraş ve işlevler etrafında yoğunlaşan bir yaşam 19. yüzyıl ortalarına kadar sürüp gitmiş; bağcılık ve şarapçılık geleneği keşişlerin ve manastırların tekelinden zengin Rumlara, Fransız şarap tüccarlarına geçerek devam etmiştir. Büyükada'da aynı adı taşıyan tepedeki Aya Yorgi Manastırı'nın şarabı 19. ve 20. yüzyıllarda da ünlüdür ve kilisenin bulunduğu tepelerin yamaçları bağlarla kaplıdır. Heybeliada'da şarapçılık 1886'dan sonra Ege adalarından göç edenlerin etkisiyle gelişerek sürmüş; 19. yüzyıl sonlarında İstanbullular, eğlenmek ve adanın özel şaraplardan içmek için Heybeli'ye gelmişlerdir. Adalara da uğrayan Corneille Le Brun (1714), Domenico Sestini (1779), Von Egmont (1759), Guillaume-Antoine Olivier (1793) gibi Batılı gezgin ve yazarlar, notlarında Heybeliada ve Büyükada şaraplarının kalitesini överler.

Bütün bu özellikleriyle adalar, 19. yüzyılın ortalarına gelene kadar "Müslüman İstanbul"a yabancı kalmıştır. Adalardaki kilise ve manastırlarda canlı bir dini yaşam sürmekte, dini bayramlar, yortular, ayinler coşkuyla kutlanmakta, fener alayları yapılmaktadır. Burgazadası'ndaki Metamorfosis Manastırı, Paskalya Yortusu sırasında yakılan meşalelerin İstanbul halkını yangın telaşına düşürdüğü gerekçesiyle, IV. Murad tarafından yıktırılmıştır.

Bugün bile, özellikle Paskalya Yortularının kalabalık ve canlı kutlandığı Büyükada'daki Aya Yorgi Kilisesi aynı zamanda bir adak yeridir. Hristiyan halk adalara bu ayinlere, yortulara, bayram eğlencelerine katılmak veya kutsal yerlere adak adamak için de gelmektedir. Paskalya Yortusu sırasında, Aya Yorgi Kilisesi'ne çıkan yaklaşık 1 km uzunluğundaki dik yokuş, çalılara bağlanmış ipler, üst üste konmuş taşlar ve tırmanırken yolda açılmış makara makara iplerle dolar. Yaygın inanışa göre bu yolu hiç konuşmadan çıkan ve yoldaki çalılara ip bağlayan kişinin dileği gerçekleşir ve işleri çözülür, yolu bir makara ipi aça aça çıkan kişinin ise kısmeti açılır.

Adaların ilk yazlıkçıları, 18. yüzyılın sonlarına doğru gelen Fransızlardır. O zamanlar Tophane'den kalkan büyük pazar kayıklarıyla yapılan ada yolculukları üç saate yakın sürmekteydi. 20. yüzyıl başlarında Avrupa "Belle Epoque" yaşamının küçük bir örneği adalarda da gözlenecekti. Büyükada Yat Kulübü bu hayatın bir parçası olarak bir İngiliz avukatın önderliğinde "Prinkipo Yacht Company" adıyla kurulmuştur. Artık adalar özellikle Hristiyan nüfus ve Osmanlı yüksek bürokrasisi için şık, seçkin, eğlencesi bol bir yazlık bölge haline gelmişti. Azınlıklar, İstanbul'da sahip olamadıkları veya sergilemekten çekindikleri daha özgür ve parıltılı yaşamı burada uygulama imkânı bulmuşlar; İstanbul'da yaşayan zengin yabancılar ve tüccarlar 20. yüzyıl başında adalarda yapılan otellerde kalmaya başlamışlardı.

Adalarda manastırlar ve kiliseler dışında, köşklerin, okulların, otel olarak kullanılan binaların yapılmaya başlaması 1820'lerden daha erken değildir. Köşklerin yapımı 1850'lerden sonra hızlanmıştır. Hâlen faal durumda olan ve çoğu 19. yüzyılın ikinci yarısından sonra inşa edilmiş kiliselerin, kilise okulları ve manastırların mimarisinde, eklektik ve neogotik etkiler görülür. 20. yüzyılın başında art-nouveau üslubu, yerleşik zevke uyan süslemeciliği ve ahşaba uygulanabilirliğiyle adalar mimarisine hakim olmuştur. Art-nouveau'nun ahşaba uygulanmasının başka hiçbir yerde görülmeyen örneklerine, adalardaki köşklerde rastlanır.

Dar cepheli, çoğu iki katlı bahçeli sıra evler ve büyük bahçeler içinde neoklasik, neobarok, neogotik, Ampir, özellikle de art-nouveau üsluplu birkaç katlı ahşap köşkler, adaların yerel yerleşme ve mimarisinin temel öğeleridir. Bu mimari üslup çeşitliliği 20. yüzyıl başlarındaki Batılılaşma sürecini yansıtmaktadır.

Günümüzde adalar, yerleşik 10 bin-20 bin nüfusu, yaz aylarında yüzbinlere vardıran yazlıkçıları ve günübirlik ziyaretçileriyle; sık vapur, deniz otobüsü ve motor seferleri, sayıları artan otelleri, pansiyonları, en seçkininden en sıradanına kadar lokantaları, gazinoları, kulüpleri, eğlence ve mesire yerleriyle ve belli bir korumacılık anlayışı içinde, dış görünüşleri geçmişten çizgiler taşısa da içleri çok daireli apartmanlar olarak düzenlenmiş ahşap köşklerin hemen yanında yükselen kâgir villaları, apartman yavrusu yapılarıyla geçmişin izlerini sönük de olsa sürdürmektedir.

Kardeş kentler
Adalar Belediyesi'nin kardeş kentleri;
  Nacka, İsveç
  Paleo Faliro, Yunanistan
  Çolpon-Ata, Kırgızistan
  Veles, Makedonya
  Pokhara, Nepal
  Nilüfer, Türkiye
  Santa Ana, Kosta Rika
  Ataşehir, Türkiye

Galeri

Video galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Adalar Haritası
 Adalar 360 Derece Sanal Tur
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) /Adalar İlçesi Tanıtımı
 Adalar Belediyesi
 Adalar Kaymakamlığı
 Adalar Resimleri

Marmara Denizi'ndeki adalar

Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Adalar


Goose barnacles, also called stalked barnacles or gooseneck barnacles, are filter-feeding crustaceans that live attached to hard surfaces of rocks and flotsam in the ocean intertidal zone. Goose barnacles formerly made up the taxonomic order Pedunculata, but research has resulted in the classification of stalked barnacles within multiple orders of the infraclass Thoracica.

Biology

Some species of goose barnacles such as Lepas anatifera are pelagic and are most frequently found on tidewrack on oceanic coasts. Unlike most other types of barnacles, intertidal goose barnacles (e.g. Pollicipes pollicipes and Pollicipes polymerus) depend on water motion rather than the movement of their cirri for feeding, so are found only on exposed or moderately exposed coasts.

Spontaneous generation

In the days before birds were known to migrate, barnacle geese, Branta leucopsis, were thought to have developed from this crustacean through spontaneous generation, since they were never seen to nest in temperate Europe, hence the English names "goose barnacle" and "barnacle goose", and the scientific name Lepas anserifera (, "goose"). The confusion was prompted by their similarities in colour and shape. Because they were often found on driftwood, the barnacles were assumed to be attached to branches before they fell in the water. The archdeacon of Brecon, Gerald of Wales, made this claim in his Topographia Hiberniae.

Since barnacle geese were thought to be "neither flesh, nor born of flesh", they were allowed to be eaten on days when eating meat was forbidden by some Christian churches, though it was not universally accepted. Holy Roman Emperor Frederick II examined barnacles and noted no evidence of any bird-like embryo in them, and the secretary of Lev of Rozmital wrote a very skeptical account of his reaction to being served the goose at a fast-day dinner in 1456.

One component of L. anatifera that continues to be researched today is the adhesive properties of its secretion. Following an observational study regarding the adhesive properties of goose barnacle, its adhesive gland cells were located inside the muscle layer on the back side of the main stalk (peduncle). These glands secrete protein-based adhesive to make attaching the barnacles to fixed or mobile items/entities possible. This research in the barnacle adhesive serves as inspiration to the healthcare community to conduct their own research in an attempt to improve medical adhesive.

As food

In Portugal and Spain, P. pollicipes is a widely consumed and expensive delicacy known as percebes, which are harvested commercially in the Iberian northern coast, mainly in Galicia and Asturias, but also in the southwestern Portuguese coast (Alentejo)  and are also imported from other countries within its range of distribution, particularly from Morocco. A larger but less palatable species (P. polymerus) was also exported to Spain from Canada until 1999, when the Canadian government ceased exports due to depletion of stocks.

In Spain, percebes are lightly boiled in brine and served whole and hot under a napkin. To eat them, the diamond-shaped foot is pinched between thumb and finger and the inner tube pulled out of the scaly case. The claw is removed and the remaining flesh is swallowed. Historically, the indigenous peoples of California ate the stem after cooking it in hot ashes.

References

External links

Barnacles
Edible crustaceans
Seafood in Native American cuisine
Arthropod common names

Goose barnacle


Cyphomyrus discorhynchus —también llamado chipuma-mabwe— es un pez elefante africano de la familia Mormyridae que se constituye en el único miembro de su género. Puede ser encontrado en diversos sistemas hídricos de Sudáfrica y junto con las subespecies Hyperopisus, a lo largo del Nilo-Sudán. De acuerdo a la IUCN, su estado de conservación puede catalogarse en la categoría de «menos preocupante (LC o LR/lc)».

Respecto a su morfología, puede alcanzar un tamaño de 31 cm; además, posee un cerebelo —o mormyrocerebellum— de gran tamaño, con un cerebro de tamaño proporcional al cuerpo comparable al de los humanos, relacionándose probablemente con la interpretación de señales bio-eléctricas. Además, los canales semicirculares del oído interno tienen una estructura inusual y están relacionados con la presencia de una vejiga llena de gas completamente separada de la vejiga natatoria.

Referencias

Enlaces externos

Mormyridae
Peces de la vertiente índica africana
Peces de cuencas internas africanas

Cyphomyrus discorhynchus


Ubojstvo obitelj Matijević (Slučaj Matijević) zločin je srpskih ekstremista nad hrvatskom obitelji Matijević u srijemskom selu Kukujevcima (Vojvodina, Srbija) koji je počinjen od 20. do 30. travnja 1992. godine. Ubijena je tročlana hrvatska obitelj Matijević: otac Jozo (1931.), majka Ana (1932.) i sin Franjo (1975.). Ovaj zločin je po svom karakteru sličan ubojstvu obitelji Zec u Zagrebu (7. prosinca 1991.), ubojstvu obitelji Olujić u županjskom selu Cerni (17. veljače 1992.) i ubojstvu obitelji Čengić (18. siječnja 1992.) iz Šašića kod Ervenika. Za razliku od njih, slučaj Matijević nije dobio nikakvu pažnju u hrvatskim medijima.

Ubojstvo
Kao i većina srijemskih Hrvata, bili su dulje vrijeme izloženi pritiscima srpskih ekstremista. Odlučili su se preseliti u Hrvatsku. U dogovoru s jednim Srbinom iz Žlebine (općina Gradina) zamijenili su svoju kuću s njime. Matijevići su planirali otići u Hrvatsku kasno navečer 20. travnja 1992. godine.

Stvari su im bile utovarene na kamion u dvorištu obiteljske kuće u Proleterskoj ulici. U dvorištu je bio čovjek s kojim su zamijenili kuću. U dvorište je došlo desetak ljudi koji su tada išli po selu i uzimali stvari od Hrvata koji su se iseljavali. Zatražili su od Joze da im preda mješalicu za beton koja je već bila utovarena u kamion, a on im je platio 400 maraka da je ne uzmu. Tada je čovjek s nadimkom Major ošamario Jozinu suprugu Anu, i potom je skupina napadača otišla. Oko 23 sata kuću im je opkolilo desetak naoružanih osoba. Jedna je susjeda pošla vidjeti o čemu se radi, na što joj je jedan naoružani zaprijetio. Nakon tog događaja, Franjo, Ana i Jozo Matijević nisu više viđeni živi.

Ekshumacija
Nakon sto je ekshumirana masovna grobnica u selu Mohovu kod Iloka, pronađena su tijela Franje, Ane i Joze Matijevića. Jozo i Franjo su pronađeni s rukama vezanim na leđima. Utvrđeno je da su iz neposredne blizine ubijeni iz lovačke puške. Na posmrtnim ostacima Ane Matijević nisu nađene vidljive ozljede.

Ubojstvo supružnika i njihova malodobnog sina nije bilo ničim izazvano i izvan svake sumnje motivirano je nacionalnom i vjerskom mržnjom. Za ubojstvo obitelji Matijević niko nije procesuiran. Fond za humanitarno pravo iz Beograda nema podataka je li vođena istraga za ubojstvo obitelji Matijević.

Pravni epilog
Dana 16. listopada 2018. godine podnijeta je Tužilaštvu za ratne zločine Republike Srbije krivična prijava protiv nekoliko nepoznatih osoba zbog ubojstva tri člana porodice Matijević. Tužilaštvo za ratne zločine Republike Srbije je 14. studenoga 2018. godine odbacilo krivičnu prijavu FHP-a, uz sramotno obrazloženje da krivično djelo zločin protiv čovječnosti nije bilo propisano kao krivično djelo u vrijeme događaja iz 1992. godine.

Izvori

Vojvođanski Hrvati
Ratni zločini nad Hrvatima u Domovinskom ratu

Ubojstvo obitelji Matijević


බුලත්සිංහලගේ හියුබට් ද සිල්වා (1926 මාර්තු 12 - 1982 නොවැම්බර් 3), හෙවත් එඩී ජූනියර් යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ සහ වේදිකාවේ නළුවෙකක් වගේම සංගීත නිර්මාපකයෙක් සහ ගායකයෙක්ද වේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ජූනියර් 1926 මාර්තු 12 දින මීගමුව හි උපත ලැබීය. එඩී මාස්ටර් නමින් ජනප්‍රිය වූ ඔහුගේ පියා එඩී ද සිල්වා කීර්තිමත් සංගීත නිර්මාපකයෙකි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඔහු තම පියාගේ නාට්‍ය කණ්ඩායමට සංගීත රචකයෙකු සහ නළුවෙකු ලෙස සම්බන්ධ විය. එහිදී ඔහුට නිළියක් පර්ල් වාසුදේවි හමුවිය; ඔවුන් 1940 දී විවාහ විය. මෙම යුවළට සුජීව ලලී නම් එක් දියණියක් සිටී. සුජීව "සිතිජය" චිත්‍රපටයේ මංගල රංගනය ඇතුළු චිත්‍රපට කිහිපයක ද රඟපෑවාය. වාසුදේවි 1987 ජුනි 19 වැනි දින වයස අවුරුදු 72 දී කෙටි අසනීපයකින් මිය ගියාය.

වෘත්තීය ජීවිතය
ජූනියර් රංගන ජීවිතය ආරම්භ කළේ සිරිසේන විමලවීර විසින් මෙහෙයවන ලද වේදිකා නාට්‍යෙනි. ඔහුගේ නාට්‍යවල ජූනියර් සංගීතය සහ ගායනය යන දෙකම සැපයීය. ජූනියර් විසින් ගායනා කරන ලද "ගෝවේ ගැනු පරදායි" නාට්‍යයේ ජනප්‍රියම ගීතයක් පැමිණියේ "සමුද්‍රදේවි" වේදිකා නාට්‍යයේය.

සිනමා නළුවෙකු වීමෙන් පසු, ඔහු 1949 දී එන්. පණ්ඩුරංගන් විසින් සංගීතවත් කළ "අම්මා" චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා විය. ඔහු පණ්ඩුරාජන්ගේ සහායක සංගීතවේදියෙකු ලෙස පෙනී සිටියේ බී.එස්. එච් ද සිල්වා යන නමිනි. එම චිත්‍රපටයේම ජූනියර් ඔහුගේ බිරිඳ වාසුදේවි සමඟ සිනමාවට පිවිසියේය. "සුරංගනී", "රන් රස", "පංච" සහ "මේ දෙස කුමටද" ඇතුළු යුගයේ ජනප්‍රිය බොහෝ චිත්‍රපටවල ඔවුන් දිගටම එකට රඟපෑහ.

References

External links
 තරු ජෝඩු

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

එඩී ජූනියර්


El partido judicial nº4 de Huesca, que tiene su sede en dicha ciudad, cuenta con tres juzgados de primera instancia e instrucción y dos Audiencias provinciales. Está formado por los siguientes municipios:

Albalatillo, Albero Alto, Albero Bajo, Alberuela de Tubo, Alcalá de Gurrea, Alcalá del Obispo, Alcubierre, Alerre, Almudévar, Almuniente, Angüés, Antillón, Argavieso, Arguis, Ayerbe, Banastás, Barbués, Biscarrués, Blecua y Torres, Capdesaso, Casbas de Huesca, Castejón de Monegros, Castelflorite, Chimillas, Grañén, Gurrea de Gállego, Huerto, Huesca, Ibieca, Igriés, Lalueza, Lanaja, Loarre, Loporzano, Loscorrales, Lupiñén-Ortilla, Monflorite-Lascasas, Novales, Nueno, Peralta de Alcofea, Pertusa, Piracés, Poleñino, Quicena, Robres, Salillas, Sangarrén, Sariñena, Sena, Senés de Alcubierre, Sesa, Siétamo, La Sotonera, Tardienta, Tierz, Torralba de Aragón, Torres de Alcanadre, Torres de Barbués, Tramaced, Vicién y Villanueva de Sigena.

Véase también
Anexo:Partidos judiciales de Aragón

Referencias

Huesca
Huesca

Partido judicial de Huesca


Rade er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Rade ligger omkring 5 km nord for Kellinghusen i Naturpark Aukrug hvor Landesstraßen L 122 og L 123 krydser hinanden. Floden Stör og bækkene Bullenbach og Kirchweddelbach løber gennem kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Rade (Steinburg)


Akkaya, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adını, mahallenin dogusunda yer alan 'AKKAYA' isimli sarp kayalıklardan almaktadır.

Coğrafya
Adana iline 140 km, Kozan ilçesine 70 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kozan'ın mahalleleri

Akkaya, Kozan


An Spiranthes alticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Spiranthes alticola in nahilalakip ha genus nga Spiranthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spiranthes

Spiranthes alticola


Walter G. Bright is an American computer programmer who created the D programming language, the Zortech C++ compiler, and the Empire computer game.

Early life and education
Bright is the son of the United States Air Force pilot Charles D. Bright. He taught himself computer programming from the type-in programs in BASIC Computer Games.

Bright graduated from Caltech in 1979 with a Bachelor of Science in Mechanical Engineering and a minor in Aeronautical Engineering. While at university he wrote the Empire wargame for the PDP-10 mainframe, completing it in 1977.

Career
Bright wrote Mattel Intellivision games while at Caltech, then worked as a mechanical engineer after graduation. After learning C in the early 1980s he ported Empire to the IBM PC, stating that C "might as well have been called EIL, for 'Empire Implementation Language.'" Bright developed the Datalight C compiler, also sold as Zorland C and later Zortech C.

Bright was the main developer of the Zortech C++ compiler (later Symantec C++, now Digital Mars C++), which was the first C++ compiler to translate source code directly to object code without using C as an intermediate.

D programming language
Bright is the creator of the D programming language.  He has implemented compilers for several other languages, and is considered an expert in many areas related to compiler technology. Walter regularly writes scientific and magazine articles about compilers and programming and was a blogger for Dr. Dobb's Journal.

Around 2014, Bright wrote Warp, a fast C/C++ preprocessor written in D, for Facebook.

References

External links
 Walter Bright home page
 Computerworld Interview with Walter Bright on D Programming Language

American computer programmers
Living people
Programming language designers
Year of birth missing (living people)
California Institute of Technology alumni

Walter Bright


Dieser Artikel beinhaltet Statistiken über die vorwiegenden Neuen Religionen in Japan.

Die Unterscheidung in vier verschiedene Perioden erfolgte durch Shimazono, der die Daten zusammengetragen hat. Die Tabelle ist unterteilt in fünf Spalten, die folgende Informationen enthalten:
Gängiger Name der Neuen Religion, bzw. der Neuen Religiösen Bewegung bzw. der buddhistischen/shintistoistischen Sekte; Name des Gründers und Geburtsdaten; Gründungsjahr; Anzahl der Anhänger bzw. Mitglieder in den Jahren 1954, 1974 und 1990.

Die Zahlen sind z. T. grobe Richtwerte. Generell sind die Zahlen mit einer gewissen Vorsicht zu genießen, da sie aus sowohl unterschiedlichen Quellen stammen als auch mit verschiedenen Erhebungsmethoden zusammengetragen wurden. Einige Zahlen fußen auf der Selbstauskunft der jeweiligen Organisationen. Dabei ist besonders zu beachten, dass hier verschiedene Interessen aufeinanderprallen, die eventuell zu einer Verfälschung der Zahlen führen konnten.

Einzelnachweise

 Statistik

en:Statistics for major new religions in Japan

Statistik der Neuen Religionen in Japan


Wannen steht für:

 Wannen (Witten), einen Ortsteil im Stadtteil Heven der Stadt Witten, Ennepe-Ruhr-Kreis, Nordrhein-Westfalen
 die plattdeutsche Bezeichnung der Gemeinde Wanna, Landkreis Cuxhaven, Niedersachsen
 Wannen (Landschaftsschutzgebiet), Landschaftsschutzgebiet im Landkreis Ludwigsburg, Baden-Württemberg

Wannen


الجبهة بلدة شاطئية مغربية ذات ميناء صغير ومركز جماعة مثيوة القروية، تقع في الجزء الشمالي من المغرب. هذه المنطقة الساحلية المتوسطية الواقعة بجبال الريف، وعلى الطريق الذي يربط الشمالي الغربي بالشمالي الشرقي من المغرب. الجبهة هي مركز الجماعة القروية: متيوة وهي جزء من إقليم شفشاون ضمن جهة طنجة تطوان، وتضم الجبهة 2.984 نسمة (إحصاء 2004).

التسمية
اسم البلدة يقوم على موقعها على سفح مجموعة من الجبال. الجبهة باللغة العربية تعني الجبين أو الواجهة ومقدمة الشيء؛ فالبلدة تبرز كما لو أن المدينة عبارة عن جبهة لسلسلة من الجبال. ومن ثم، عرفت باسم الجبهة.

إلا أن الجبهة عرفت باسماء أخرى عبر التاريخ ففي العصور الرومانية عُرفت باسم كوربوكلا (Corbucla) ومعناها باللغة العربية مخيم أو مأوى، إذ يعتقد أن السفن التجارية المارة بالشاطئ الجنوبي للبحر الأبيض المتوسط كانت تتوقف في الميناء الطبيعي للجبهة، يقول الاستاذ مصطفى غطيس « كثرة أسماء المواضع الواردة في خط رحلة أنطونان لا تعني أن الأمر يتعلق فقط بمعالم، بل إن معظم هذه الأسماء تدل على وجود مرافئ ومآوي تتخلل المراحل التي كان البحارة يقطعونها بين الساحلين القيصري والطنجي، وخاصة فيما يتعلق بالساحل الريفي المغربي حيث تهب الرياح أحيانا بشدة عند سفوح الجبال المطلة على البحر.»

أما خلال فترة الاستعمار الإسباني فعرفت باسم ميناء غاباس (puerto capaz) نسبة إلى الجنرال أوسبالدو غاباز (Osvaldo Capaz)، الذي أسس المدينة سنة 1926 فعرفت المدينة باسمه واستمرت المدينة كمحمية إسبانية إلى غاية سنة 1956 عندما حقق المغرب استقلاله، ليتحول اسم البلدة من إلى الجبهة الذي عُرفت به في فترات سابقة .

الاقتصاد
المصدران الرئيسيان للدخل بالبلدة هما صيد الأسماك والتجارة. باعتبارها واحدة من أهم المدن الساحلية في المحيط القريب منها، توجد بالجبهة العديد من المرافئ الخاصة لقوارب الصيد، حيث يرسو كبيرها وصغيرها. وعلاوة على ذلك، فإن الميناء يرحب بالعديد من الأوروبيين الذين يمرون بالمنطقة في اطار جولة حول البحر الأبيض المتوسط. بعد صيد الأسماك هناك أيضا ازدهار للثقافة والتجارة والتبادل التجاري. المهام الإدارية وميناء المنوطين ببلدة الجبهة هما سببان رئيسيان لمعظم الناس الوزار، وهذا بدوره يجعل من المحليين يُقررون الدخول في التجارة والحرفية. أيضا، وموقع الجبهة على الطريق الساحلي يزيد من شعبيتها باعتبارها مركزا لمقاطعة مثيوة.

أهم يوم في الاسبوع هو بلا شك الثلاثاء. في هذا اليوم يسافر جلّ سكان المنطقة لهذه المقاطعة حتى يتسنى لهم القيام بالتسوق الإسبوعي. جميع المحلات تصير مكتظة، والسوق يجلب العديد من المنتجات الجديدة، والحلاقين تتعامل مع طوابير طويلة للانتظار، والشوارع تمتلئ بالشاحنات الكبيرة منها والصغيرة.

الشواطئ

ونظرا إلى أن الطرق التي تُحيط بالجبهة يصعب السفر بها، فقد ظلت الطريق الساحلية بعيدة نسبيا عن الاستعمال المفرط طوال الوقت. البيئة بالجبهة معروف بنظافتها وشواطئها الطبيعية. الخلجان وراء الجبال الشرقية هي مثالية للتمتع بالشمس والشاطئ في العزلة المطلقة. ومن ناحية أخرى الشواطئ على الجانب الغربي من الجبهة هي أيسر منالا وتتميز بعض الشيء النظافة والصفاء بسطح الرمال الرمادية. شواطئ غرب البلدة هي أكثر ازدحاما من الخلجان في شرقها. للأسف الشديد فإن الشواطئ المجاورة للجبهة وعلى طول الساحل، من امثار إلى اشمعلة ثم اسطيحة إلخ، رمالها سوداء يغلب عليها الحصى المتفاوت الحجم، الشيء الذي يطفي عليها كثيرا من الخشونة التي تقلل من جماليتها. إضافة إلى ذلك فإن غالبية المترددين على هذه الشواطئ هم من المحليين، تغلب عليهم المحافظة الشيء الذي يقلل من حرية الاستمتاع بالشمس.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم شفشاون
بلدات ومدن مرفئية متوسطية في المغرب
مراكز في المغرب

الجبهة


Netside kan henvise til flere artikler:

 en side på internettet kaldet et websted
 begreb brugt især i Grønland til ringsælen; begrebet er en danisering af den grønlandske ord natsit (ringsæler)

Netside


في علم البصريات، يعرف علم قياس الإشعاع  بأنه حقل العلم الذي يدرس قياس الإشعاع الكهرطيسي بما فيها الضوء المرئي. أو هو علم قياس طاقة الإشعاع الضوئي للضوء في المدى الطيفي من الأشعة فوق البنفسجية إلى الأشعة تحت الحمراء. ويقاس الضوء أيضًا باستخدام تقنيات علم قياس الضوء ، الذي يتعامل مع السطوع كما تدركه العين البشرية، أكثر منه كونه طاقة خالصة.

علم قياس الإشعاع مهم في علم الفلك، ولا سيما علم الفلك الراديوي، ومهم لاستشعار الأرض عن بعد .

علم قياس الطيف الراديوي  يُعنى بقياس الكميات الراديوية المطلقة في حزمات ضيقة من طول الموجة.

المراجع

اقرأ أيضا
 كثافة التدفق الطيفي
 قائمة الكميات الفيزيائية

إشعاع كهرومغناطيسي
علم الفلك الرصدي
قياس إشعاعي
قياسات
قياسات بصرية
هندسة الاتصالات

علم قياس الإشعاع


Adenolobus pechuelii, vazdazeleni (često) maleni grm  iz porodice mahunarki. Potječe iz južne Angole, sjeverne i središnje Namibije i sjeverne Bocvane. Raste u sušnim krajevima gdje ga pase divljač i stoka.

Postoje dvije podvrste:
 Adenolobus pechuelii subsp. pechuelii
 Adenolobus pechuelii subsp. mossamedensis (Torre & Hillc.) Brummitt & J.H.Ross

Izvori

Cercidoideae
Flora Namibije
Flora Bocvane
Flora Angole

Adenolobus pechuelii


Johann Georg Heinrich Zeder (1764–1837) est un zoologiste allemand.

Publication
 Erster Nachtrag zur Naturgeschichte der Eingeweidewürmer ... mit Zusätzen und Anmerkungen herausgegeben von J. G. H. Zeder, Mit 6 Kupfertafeln, 1800.

Notes et références

Bibliographie
  A. Geus, Johann Georg Heinrich Zeder (1764-1837), Medizinhist J., 9(1), 1974,  .

Liens externes

Zoologiste allemand
Naissance en 1764
Décès en 1837

Johann Georg Heinrich Zeder


Jamila Gordon (nascida na Somália) é diretora executiva e fundadora de uma empresa australiana (Lumachain) de Software como serviço que aplica inteligência artificial e Blockchain aos canais de abastecimento de alimentos.

Depois de escapar da Guerra Civil da Somália, aos dezoito anos, ela foi deslocada para o Quênia antes de se mudar para a Austrália, onde se formou em Tecnologia da Informação pela Universidade La Trobe.

Mais tarde, Jamila atuou como diretora de informática na Qantas e na Leighton Holdings/CIMIC e como executiva na IBM. Foi nomeada premiada global da Microsoft no International Women's Entrepreneurship Challenge 2018, Inovadora do ano da Austrália e Nova Zelândia no Women in AI Awards 2020, Empreendedor do Ano da NSW Pearcey 2021. Ela foi reconhecida como uma das 100 mulheres de 2021 da BBC.

Infância e educação
Jamila Gordon nasceu em uma família nômade, no interior da Somália, e foi criada em uma pequena vila com outras 15 crianças. Como filha mais velha, esperava-se que ela desempenhasse um papel fundamental na administração da casa a partir dos cinco anos de idade, e essas responsabilidades eram mais importantes do que sua educação. Quando ela tinha 11 anos, sua família mudou-se para Mogadíscio, capital da Somália, para evitar uma seca. Assim que a guerra civil estourou, ela foi deslocada para o Quênia, onde conheceu um mochileiro australiano, que a ajudou a se mudar para a Austrália. Depois de chegar à Austrália, Jamila Gordon fez cursos de inglês no TAFE NSW e se matriculou em contabilidade na La Trobe University, em Melbourne. Ela mudou sua especialização para engenharia de software depois de fazer uma eletiva de programação e, finalmente, formou-se como bacharel em negócios e tecnologia da informação, em 1995.

Carreira
Durante a faculdade, Jamila Gordon afirmou que trabalhou como lava-louças e ajudante de cozinha em um restaurante japonês local.

Depois de se formar, Jamila Gordon trabalhou no desenvolvimento de software e, posteriormente, no gerenciamento de projetos. Ela continuou seu trabalho com software para a British Gas e, posteriormente, na Emirates Airlines. Mais tarde, ela foi contratada pela Deloitte e, depois disso, passou a gerente sênior de projetos da IBM. Em 2001, a IBM a transferiu para a Europa, trabalhando em cidades de vários países onde ela havia liderado lançamentos globais para clientes da IBM, incluindo Solectron, AXA Insurance e ABN AMRO Bank. Em 2007, ela foi contratada como Diretora de Informática da Qantas Airways e depois da Leighton Holdings/CIMIC.

Lumachain
Em abril de 2018, Gordon fundou a Lumachain, empresa que fornece blockchain e software de visão computacional para a indústria da carne, com US$ 3,5 milhões em financiamento inicial, em uma rodada liderada pelo fundo de capital de risco CSIRO (Main Sequence Ventures). Seu objetivo declarado é adicionar transparência às cadeias globais de abastecimento de alimentos e fornecer um registro auditável para provar se um item vem de fontes eticamente responsáveis (por exemplo, condições do trabalhador, conformidade com o código de saúde). Em 2019, a empresa fez parceria com a Microsoft, a JBS SA  e a CSIRO  para testes em larga escala.

Prêmios

 2009 - Prêmio de Aluna Destacada da Universidade La Trobe.
 2018 - Global Awardee, Microsoft International Women Entrepreneurship Challenge (IWEC).
 2020 - Prêmio Empreendedora do Ano, da NSW Pearcey, Fundação Pearcey.
 2021 - Inovadora do Ano da Austrália e Nova Zelândia, Prêmio "Mulheres na Inteligência Artificial".
 2021 - Lista das 100 mulheres da BBC.

Vida pessoal
Gordon é uma defensora da diversidade e inclusão de mulheres em STEM, e está ajudando refugiados de várias origens a terem sucesso na Austrália. Ela cita particularmente suas experiências em trabalho infantil como um fator impulsionador de seu trabalho socialmente responsável por meio da tecnologia. Nessa função, ela já foi voluntária como membro do conselho das organizações sociais CareerSeekers e CareerTrackers. Ela também é embaixadora global da Fundação IWEC e atua como membro do Conselho Consultivo da Questacon.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Cientistas da computação da Somália
IBM
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2021

Jamila Gordon


Europæisk netværk for vedplanters genressourcer ( - EUFORGEN) er et internationalt netværk, der fremmer bevarelse og bæredygtig brug af frø- og genmateriale i Europa.
Netværkets opgaver inkluderer at koordinere og promovere in situ (på stedet) og ex situ (uden for stedet) bevarelse af vedplanters genressourcer, sikre udveksling af viden og øge offentlighedens bevidsthed om behovet for bevaring af frø- og plantemateriale.

EUFORGEN finansieres af medlemslandene, og dets aktiviteter foregår hovedsageligt gennem arbejdsgrupper, bestående af eksperter fra hele Europa. Disse mødes for at udveksle viden, analysere politikker og praksis og derudover udvikle videnskabsbaserede strategier til at forbedre forvaltningen af vedplanters frø- og genmateriale. EUFORGEN blev etableret i 1994. Sekretæriatet er hostet af European Forest Institute og ligger i Barcelona, Spanien.

Medlemslande
Der er på nuværende tidspunkt 25 Europæiske medlemslande i EUFORGEN (Januar, 2018)

Referencer

Se også
 NordGen

Genbanker
Skov
Skovbrug
Klimaforandringer
Etableret i 1994


ميلان ستيبانوف  (مواليد 2 أبريل 1983 في نوفي ساد - يوغوسلافيا) لاعب كرة قدم صربي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى مالقا الإسباني منذ 2009 في مركز قلب الدفاع . .

مسيرته الكروية
لعب ميلان ستيبانوف خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 11 هدفًا ضمن 226 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض ميلان ستيبانوف مسيرته مع نادي فويفودينا في موسم 2000–01 في المرة الأولى ليلعب معه ستة مواسم ثم في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 105 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. ثم انتقل إلى نادي طرابزون سبور في موسم 2005–06 ولمدة موسمين، حيث شارك في 37 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي بورتو في موسم 2007–08 ولمدة موسمين، مشاركًا في 10 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي مالقا في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 12 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي بورصة سبور في موسم 2010–11 ولمدة موسمين، مشاركًا في 25 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل بعدها إلى نادي مرسين إيدمانيوردو في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 26 مباراة سجل خلالها هدفين أيضًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي أومونيا في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 6 مباريات ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البوسنة والهرسك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون صرب مغتربون في البرتغال
رياضيون صرب مغتربون في البوسنة والهرسك
رياضيون صرب مغتربون في إسبانيا
رياضيون صرب مغتربون في تركيا
رياضيون صرب مغتربون في قبرص
رياضيون من نوفي ساد
صرب مغتربون في تركيا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو بورتو
لاعبو بورصة سبور
لاعبو طرابزون سبور
لاعبو فويفودينا
لاعبو كرة قدم أولمبيون من صربيا والجبل الأسود
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في البوسنة والهرسك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم من نوفي ساد
لاعبو مرسين إيدمانيوردو
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا والجبل الأسود تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي أومونيا
لاعبو نادي ساراييفو
لاعبو نادي مالقا
مدافعو كرة قدم رجالية
مغتربون صرب في البرتغال
مواليد 1983
مواليد في نوفي ساد

ميلان ستيبانوف


Bar (sembol bar), 100.000 Pa olarak tanımlanmış basınç birimidir. Yaklaşık olarak deniz seviyesindeki atmosfer basıncına eşittir. Mühendislik uygulamalarında (Pascal'ın çok büyük değerler alması sebebiyle yerine) kullanılabilir.

1 mm² ' lik bir yüzeye 0,1 N'luk kuvvetin dikey olarak etkimesi sonucu meydana gelen basınçtır.

1 bar = 105 Pa

Basınç birimleri
SI olmayan metrik birimler

Bar (birim)


مسيرة سلمية Peace walk هي شكل من أشكال الاحتجاج السلمي، يسير فيه المتظاهرون مسافة معينة بهدف إبراز موقفهم تجاه حدث معين، أو إما ضمن نشاطات اجتماعية أو إنسانية أخرى.

من أشهر المسيرات مسيرة قام بها ساتيش كومار في عام 1962 مع آخرين، ساروا بلا نقود من الهند عبر الاتحاد السوفييتي وفرنسا والمملكة المتحدة إلى الولايات المتحدة (مستخدمين سفنا لعبور القناة والأطلنطي).

مراجع

لاعنف
مسيرات احتجاج
مناهضون للحرب

مسيرة سلمية


Kniphofia caulescens es una planta bulbosa de la familia Xanthorrhoeaceae.

Descripción
Esta majestuosa perennifolia, resistente a las heladas, crece en altitudes de hasta 3.000 m. Los tallos, de 30 cm y de color óxido, están coronados de flores de crema a rosa coral que se vuelven amarillas y aparecen desde finales de verano hasta mediados de otoño. Las estrechas hojas son verdeazuladas. Alcanza 1,2 m de altura.

Distribución y hábitat
Originaria de Sudáfrica, se encuentra en las praderas de los  Montes Drakensberg.

Taxonomía
Kniphofia caulescens fue descrita por  John Gilbert Baker y publicado en Bot. Mag. 98: t. 5946, en el año 1872.
Sinonimia
Tritoma caulescens (Baker) Carrière

Referencias

Bibliografía
 AFPD. 2008. African Flowering Plants Database - Base de Donnees des Plantes a Fleurs D'Afrique.
 Gibbs Russell, G. E., W. G. Welman, E. Reitief, K. L. Immelman, G. Germishuizen, B. J. Pienaar, M. v. Wyk & A. Nicholas. 1987. List of species of southern African plants. Mem. Bot. Surv. S. Africa 2(1–2): 1–152(pt. 1), 1–270(pt. 2).

Enlaces externos

caulescens

Kniphofia caulescens


Le lycéen é um filme de 2022 de drama francês dirigido por Christophe Honoré. Estreou no programa Contemporary World Cinema no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2022, e foi exibido em competição no 70.º Festival Internacional de Cinema de San Sebastián. É estrelado por Paul Kircher como Lucas, um adolescente gay que lida com a morte repentina e inesperada de seu pai em um acidente. que pode ou não ter sido suicídio.

Na França, foi lançado pela Memento Distribution nos cinemas em 30 de novembro de 2022.

Elenco
Paul Kircher : Lucas Ronis
Juliette Binoche : Isabelle Ronis
Vincent Lacoste: Quentin Ronis
Erwan Kepoa Falé : Lilio Roso
Adrien Casse : Oscar
Pascal Cervo : Père Benoît
Anne Kessler : Sonia
Christophe Honoré : Claude Ronis

Recepção
No agregador de críticas Rotten Tomatoes, na pontuação onde a equipe do site categoriza as opiniões da grande mídia e da mídia independente apenas como positivas ou negativas, tem um índice de aprovação de 71% calculado com base em 7 comentários dos críticos. Por comparação, com as mesmas opiniões sendo calculadas usando uma média aritmética ponderada, a nota alcançada é 6,5/10.

Em sua crítica no Screen Daily, Jonathan Romney disse que "a história pessoal de amadurecimento de Christophe Honoré é uma vitrine para uma tremenda estreia do jovem ator Paul Kircher (...) Uma história comovente, mas contundente, de luto, autodescoberta e angústia adolescente."

Ver também
 Lista de filmes com temática LGBT de 2022

Filmes da França de 2022
Filmes de drama da França
Filmes em língua francesa
Filmes sobre amadurecimento
Filmes de drama da década de 2020
Filmes com temática LGBT de 2022
Filmes com temática LGBT da França

Le lycéen


Sacrifice est une chanson du chanteur canadien The Weeknd issue de son cinquième album studio Dawn FM. La chanson et son clip sortent le même jour que l'album, le . Elle est diffusée comme premier single sur les radios françaises et italiennes le jour-même, puis sur les radios américaines le .

Historique
Un extrait de la chanson est présente à la fin du clip Take My Breath sorti pendant l'été 2021. Après plusieurs mois de , The Weeknd dévoile la liste des pistes de l'album Dawn FM le , deux jours avant sa sortie.

Clip
Le clip est réalisé par Cliqua, le duo qui a réalisé les clips des chansons Take My Breath et Save Your Tears.

Classements hebdomadaires

Personnel
 Sauf indication contraire ou complémentaire, les informations mentionnées dans cette section peuvent être confirmées par Pitchfork.
 The Weeknd – chant, écriture, production, claviers, programmation
 Max Martin – écriture, production, claviers, programmation
  – écriture, production, claviers, programmation
 Swedish House Mafia – production
 Axel Hedfors – écriture
 Steve Angello – écriture
 Sebastian Ingrosso – écriture
 Carl Nordström – écriture
 Kevin McCord – écriture
 Kevin Peterson – assistant mastering
 Matt Cohn — co-production
 Shin Kamiyama – ingénierie
 Dave Kutch – mastering
 John Hanes – mixage
 Serban Ghenea – mixage
 Oneohtrix Point Never - programmation

Notes et références

Liens externes

Chanson écrite par Max Martin
Chanson écrite par Oscar Holter
Chanson écrite par The Weeknd
Chanson interprétée par The Weeknd
Chanson produite par Max Martin
Single musical sorti en 2022
Single publié par Republic Records

Sacrifice (chanson de The Weeknd)


Æða (fræðiheiti: Choroid) eða æðaþekja er æðaríkur bandvefur fullur af litarefnum, sem liggur á milli hvítu (sclera) og nethimnu (retina) í auganu. Aðalhlutverk æðu er að sjá nethimnunni og skynfrumunum í henni fyrir næringu og súrefni. Í kringum 85% af blóðflæði augans fer í gegnum æðu. Æða er þykkust um 0,3 mm og þynnst  0,1 mm

Uppbygging
Æða er mjög þunnur bandvefur og er mjög ríkur af litarefni sem gefur honum dökkan lit og virkar sem aukin hindrun fyrir því að ljósgeislar sleppur út úr auganu. Hún skiptist í nokkur lög. Efsta lagið er sámþynna, þar tengist æðan og hvítan saman. Næst koma stórar æðar og uppistöðuvefur (stroma) , síðan fleiri æðar, háræðar og næst nethimnunni liggur Bruch´s himnan ( eða grunnþynna).

Sámþynna hefur eiginleika frá bæði hvítu og æðu. Hún er með kollagentrefjar frá hvítu og sortufrumur (melanocyte) frá uppistöðuvef æðu. Þessi bandvefur er mjög laus í sér en það gefur stóru æðunum sem koma næst, pláss til þess að þenjast og dragast saman. Uppistöðuvefurinn samanstendur af sortufrumum, trefjakímfrumum, átfrumum, eitilfrumum og kollagentrefjum. Uppistöðuvefurinn er einnig ríkur af æðum. Næst kemur háræðanet sem getur flutt meira af blóði í gegnum sig í einu, heldur en aðrar háræðar í líkamanum. Bruch´s himnan liggur næst nethimnunni og er í eðli sínu bandvefur úr kollageni og trefjum og virkar sem varnarhimna fyrir nethimnuna.

Æða liggur frá Laufarönd, Ora serrata, og alveg að sjóntauginni og liggur á milli Hvítu og Nethimnunar.

Hlutverk
Aðalhlutverk Æðu er að sjá ytra lagi nethimnunar fyrir næringu og til þess að losa úrgang frá allri nethimnunni. Ekkert líffæri í líkamanum er með eins mikið blóðflæði pr. mm2. Einnig gleypa litarefnin í æðu í sig allt það ljós sem sleppur í gegnum nethimnuna. Æða er einnig notuð sem gangvegur fyrir þær æðar og taugar sem fara í gegnum augað að aftan og sinna sínu hlutverki fremst í auganu. Einnig sér æða um að kæla sjónhimnuna því mikil orka leysist úr læðingi við að ljós breytist í rafboð á nethimnunni.

Öldrun og sjúkdómar
Sá sjúkdómur sem er líklegastur til að valda blindu á Vesturlöndum kallast hrörnun í augnbotnum, (enska: age-related macular degeneration (AMD)) Með aldri missir æða hluta af eiginleikum sínum með að flytja næringu til nethimnunar og úrgangur byrjar að safnast upp. Burch´s himnan byrjar að losna frá nethimnunni og til þess að reyna að sjá henni ennþá fyrir næringu byrja nýjar æðar að myndast, en þær leka og vald því meiri skemmdum. Þetta afbrigði kallast vot ellihrörnun og er mun skæðara heldur en hitt afbrigðið sem er þurr ellihrörnun. Lækningu má finna við þurri ellihrörnun, en votri er hægt að halda niðri með lyfjagjöf og laser-meðferðum.

Við nethimnulosun, (enska: retinal detachment), þá nær æða ekki að næra þann hluta nethimnunar sem er laus og þá deyja skynfrumurnar og vefurinn mjög fljótt.

Tilvísanir
Augað

Æða


Federación de África Oriental () es el nombre propuesto de una unión política de la actual Comunidad Africana Oriental (CAO) formada por siete naciones: Burundi, Kenia, Ruanda, Tanzania, Uganda, Sudán del Sur y República Democrática del Congo. En septiembre de 2018, se formó un comité para comenzar el proceso de redacción de una constitución regional, y se esperaba que se redacte un proyecto de constitución para la confederación para el año 2021, con su implementación para 2023. El proceso está siendo complejo y se ha pospuesto en los últimos años.

En enero de 2023, la Comunidad de África Oriental (EAC) planea emitir una moneda única dentro de los próximos cuatro años. El Consejo de Ministros de la organización debe decidir sobre la ubicación del Instituto Monetario de África Oriental y el establecimiento de una hoja de ruta para la emisión de la moneda única.

Características
Con 2.467.202 kilómetros cuadrados (952.592 millas cuadradas), la Federación de África Oriental sería el país más grande de África y el décimo más grande del mundo. Con una población de 183.625.246 habitantes desde 2019, también sería la segunda nación más poblada de África (después de Nigeria) y la octava del mundo. Su población sería mayor que la de Rusia, Japón y México, y aproximadamente la mitad de la de los Estados Unidos.

El swajili sería la lengua franca, mientras que el segundo idioma oficial sería el inglés. Dar es-Salam sería la ciudad más poblada de la federación propuesta. La capital propuesta es Arusha, una ciudad en Tanzania cerca de la frontera con Kenia, que también es la sede actual de la Comunidad Africana Oriental.

La moneda propuesta por la unión sería el Chelín de África Oriental, que según un informe publicado en 2013 se convertirá en la moneda común de cinco de los seis países miembros para 2023. La estimación del PIB (PPA) sería de 602.584 millones de dólares y sería la 34ª más grande del mundo y la cuarta más grande de África, después de Egipto, Nigeria y Sudáfrica. La estimación del PIB per cápita (PPA) sería de US $ 3286, lo que sitúa al EEP en el puesto 156 del mundo.

Historia

Propuesta de la década de 1960
A principios de la década de 1960, cuando Kenia, Tanganica, Uganda y Zanzíbar se estaban independizando del Reino Unido, los líderes políticos de las cuatro naciones se habían interesado en formar una federación. Julius Nyerere incluso ofreció en 1960 retrasar la inminente independencia de Tanganica (prevista en 1961) para que todos los territorios de África Oriental logren la independencia juntos como federación.

En junio de 1963, Jomo Kenyatta se reunió con el presidente de Tanganyikan, Julius Nyerere, y el presidente de Uganda, Milton Obote, en Nairobi. El trío discutió la posibilidad de fusionar sus tres naciones (más Zanzíbar) en una sola Federación de África Oriental, declarando que esto se lograría para fines de año. Posteriormente, se iniciaron discusiones sobre la planificación de tal unión.

En privado, Kenyatta era más reacio con respecto al acuerdo y, a medida que se acercaba 1964, la federación no se había cumplido. En mayo de 1964, Kenyatta rechazó una resolución negativa que pedía una federación más rápida. Dijo públicamente que hablar de una federación siempre había sido una artimaña para acelerar el ritmo de la independencia de Kenia de Gran Bretaña, pero Nyerere negó que esto fuera cierto. Casi al mismo tiempo, Obote se opuso a una Federación de África Oriental a favor de la unidad panafricana, en parte debido a las presiones políticas internas con el reino semiautónomo de Buganda oponiéndose a estar en una federación de África Oriental como parte de Uganda, sino más bien como una unidad por derecho propio.

A finales de 1964, las perspectivas de una federación más amplia de África Oriental habían muerto, aunque Tanganica y Zanzíbar formaron una unión en abril de 1964, que finalmente se convirtió en Tanzania.

Propuesta de 2010, a través de la Comunidad del África Oriental
Se ha discutido la federación de la actual Comunidad de África Oriental en un solo estado, con estimaciones preliminares de la fundación de la federación en 2013. En 2010, el CAO lanzó su propio mercado común de bienes, trabajo y capital dentro de la región, con el objetivo de una moneda común para 2013 y una federación política plena en 2015.

Sudán del Sur fue aprobado como miembro de la CAO en marzo de 2016 y accedió en septiembre de 2016. Se convertiría en el sexto miembro de la Federación de África Oriental. No está claro cómo la posible adhesión de Sudán del Sur a la CAO puede afectar la línea de tiempo para la federación o el alcance de la misma, pero dados los problemas de infraestructura que persisten en el país incipiente desde que el presidente Salva Kiir Mayardit cortó el comercio de petróleo con Sudán, el Sur ha decidido invertir en la construcción de tuberías que eludan a Sudán, que había estado utilizando hasta ese momento. Estas nuevas tuberías se extenderían a través de Etiopía hasta los puertos de Yibuti, así como hacia el sureste hasta la costa de Kenia. Estas colaboraciones podrían aumentar la probabilidad de que Sudán del Sur se una a la Federación de África Oriental en algún momento.

El 14 de octubre de 2013, los líderes de Uganda, Kenia, Ruanda y Burundi comenzaron una reunión en Kampala con la intención de redactar una constitución para la Federación de África Oriental,  pero en diciembre de 2014, los esfuerzos para una federación política completa se habían retrasado para 2016 o posterior.

En febrero de 2016, el presidente de Uganda, Yoweri Museveni, describió al sindicato como "el objetivo número uno al que debemos apuntar". En noviembre de 2016, el Consejo de Ministros de la CAO acordó crear una Confederación de África Oriental antes de que finalmente se creara la Federación de África Oriental.

En septiembre de 2018 se formó un comité de expertos y redactores constitucionales regionales para comenzar el proceso de redacción de una constitución regional. El comité se reunió para una reunión de consulta de cinco días en Burundi del 14 al 18 de enero de 2020, donde anunció que se redactaría una constitución de la confederación para fines de 2021. Tras la aprobación del borrador por los seis estados de la CAO después de un año de consultas, la Confederación de África Oriental se establecería en 2023. La hoja de ruta hacia una federación política completa se discutirá en detalle en futuras reuniones.

El 29 de marzo de 2022, la República Democrática del Congo accedió oficialmente al estatus de miembro de la CAO. Convirtiéndose en el séptimo miembro de la Federación de África Oriental.

Demografía

Tasa de población y fecundidad

Religión

 Uganda (Censo de 2014):
 Protestante 45,1% (Anglicano 32,0%, Pentecostal/Nacido de nuevo/Evangélico 11,1%, Adventista del séptimo día 1,7%, Bautista 0,3%)
 Católico 39,3%
 Musulmán 13,7%
 Otro 1,6%
 Ninguno 0,2%
 Kenia (Censo de 2019):
 Cristianos 85,5% (Protestantes 33,4%, Católicos 20,6%, Evangélicos 20,4%, Iglesias africanas instituidas 7%, Otros cristianos 4,1%)
 Musulmanes 10,9%
 Otros 1,8%
 Ninguno 1,6%
 No sabe/no responde 0,2 %
 Tanzania (Estadística 2020):
 Cristianos 63,1%
 Musulmanes 34,1%
 Religión popular 1,1%
 Otro 0,1%
 No afiliados 1,6%
 Ruanda (Censo de 2012):
 Protestante 49,5% (Incluye Adventistas 11,8% y otros protestantes 37,7%)
 Católicos 43,7%
 Musulmanes 2%
 Otros 0,9% (Incluye Testigos de Jehová)
 Ninguno 2,5%
 No especificado 1,3%
 Burundi (Estadística 2008):
 Católico 62,1%
 Protestante 23,9% (Incluye adventista 2,3% y otros protestantes 21,6%)
 Musulmán 2,5%
 Otro 3,6%
 No especificado 7,9%
 Sudán del Sur (Investigación 2020):
 Cristianismo 60,5%
 Islam 6,2%
 Religiones populares 32,9%
 Otros 0,5%
 Comunidad de África Oriental (Investigación 2020):
 Cristianismo 77,64%
 Islam 17,01%
 Religiones populares 3,38%
 No afiliados 1,49%
 Hindúes 0,13%
 Otros 0,01%

Referencias

Regiones de África
Países propuestos

Federación de África Oriental


Peleliu es una isla en el Océano Pacífico que pertenece a la nación insular de Palaos, parte de Oceanía. La isla constituye la mayor parte del estado del mismo nombre que está formado por la isla en sí y diversas islas más pequeñas. Posee una superficie de 12,8 kilómetros cuadrados con una longitud de 9,8 kilómetros y un ancho máximo de 1,6 kilómetros. El punto más elevado alcanza los 50 metros sobre el nivel del mar. Según estimaciones del año 2000 la isla tenía 571 habitantes.

Véase también
 Geografía de Oceanía
 Islas Carolinas
 Batalla de Peleliu

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de la Isla en Wikimapia

Archipiélagos e islas de Palaos

Peleliu (isla)


උපතේදී  මරීයා ලවුරා මොන්ටෝයා ඌපෙගී යන නම ලද සියෙනා හී ශුද්ධවූ කැත්රින් සංඝයෙහි ලෝරා (මැයි 26, 1874 – ඔක්තොම්බර් 21, 1949) යනු, කොළොම්බියානු කන්‍යා සෙහොයුරියකි. 1914 වසරෙහිදී ඇය විසින්  නිර්මල මරියතුමියගේ සහ සියෙනා හී ශුද්ධවූ කැත්රින් මුනිවරියගේ ධර්මදූත කන්‍යා සොහොයුරියන්ගේ සංඝය ආරම්භ කරන ලදි. ආදිවාසී ජනයා සමග ඇය සිදු කල කටයුතු පිළිබඳව සහ දකුණු ඇමරිකානු ගැහැණු ලමුන් සඳහා ප්‍රබල භූමිකා ආදර්ශයක් ලෙසින් ඇය ප්‍රසිද්ධ විය.  දෙවන ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ විසින්  2004 වසරෙහිදී ඇය භාග්‍යවත්භාවයට ඔසවන ලදි.  ශුද්ධවූ අන්තෝනියෝ ප්‍රිමාල්ඩෝ සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් සහ මරියා වලලූපේ ගර්සියා සවලා හා සමගින් 2013 මැයි 12 දිනදී ෆ්‍රැන්සිස් පාප්වහන්සේ විසින් ලෝරා ශුද්ධවරභාවයට ඔසවන ලදි.  රෝමානු කතෝලික සාන්තුවරභාවයට එසවුනු පළමු කොලොම්බියානු ජාතිකයා ලෝරා විය.

ආශ්‍රිත

සියෙනා හී ශුද්ධවූ කැත්රින් සංඝයෙහි ලෝරා


Termoelektrana je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 202

 Muslimani - 111
 Hrvati - 17
 Srbi - 35
 Jugoslaveni - 38
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 131

 Bošnjaci - 102
 Hrvati - 13
 Srbi - 8
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 8

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Termoelektrana (Kakanj, BiH)


Mehmet Kaplan - Türk politikacı.
 Mehmet Kaplan - Türk yazar ve Türkolog

Mehmet Kaplan (anlam ayrımı)


Glashus er en dansk kortfilm fra 2005 med instruktion og manuskript af Kræsten Kusk.

Handling
Niels skal dø og forbereder sig på at tage afsted. Han vil findes ren og pæn på det helt rigtige sted i haven. Men da han er klar, dukker en kvinde fra hans fortid op.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Kortfilm fra Danmark

Glashus


René Baur (* 19. Januar 1985 in Innichen) ist ein ehemaliger italienischer Eishockeytorwart, der zuletzt bei der SG Cortina in der Serie A1 unter Vertrag stand.

Karriere
René Baur begann seine Karriere als Eishockeyspieler beim HC Pustertal, für dessen Profimannschaft er von 2002 bis 2006 in der Serie A1, der höchsten italienischen Spielklasse, sowie der zweitklassigen Serie A2 aktiv war. Die Saison 2006/07 verbrachte der Torwart bei dessen Ligarivalen SHC Fassa, ehe er von 2007 bis 2009 für die WSV Sterzing Broncos auflief. Daraufhin stand er in zwei Jahren für den Zweitligisten HC Meran zwischen den Pfosten. Zur Saison 2011/12 folgte die Rückkehr in die Serie A1, in der er einen Vertrag bei der SG Cortina erhielt. Mit seiner Mannschaft gewann er auf Anhieb die Coppa Italia. Nach der Saison 2013/14 beendete er seine aktive Karriere.

International
Für Italien nahm Baur im Juniorenbereich an den U18-Junioren-B-Weltmeisterschaften 2002 und 2003 sowie den U20-Junioren-B-Weltmeisterschaften 2003, 2004 und 2005 teil.

Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den B-Weltmeisterschaften 2004 und 2005 sowie bei der A-Weltmeisterschaft 2006. Zudem vertrat er Italien bei den Olympischen Winterspielen 2006 in Turin. Im Seniorenbereich kam er in allen vier Turnieren als dritter Torwart nicht zum Einsatz.

Erfolge und Auszeichnungen
 2005 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I
 2012 Coppa Italia mit der SG Cortina

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Italien)
Eishockeytorwart (HC Meran)
Eishockeytorwart (HC Pustertal)
Eishockeytorwart (SHC Fassa)
Eishockeytorwart (WSV Sterzing Broncos)
Eishockeytorwart (SG Cortina)
Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2006
Sportler (Innichen)
Italiener
Geboren 1985
Mann

René Baur


Nicolás Vicente Gallo (Buenos Aires, 2 de febrero de 1938) es un ingeniero y político argentino, que ejerció el cargo de ministro de Infraestructura y Vivienda de su país durante la presidencia de Fernando de la Rúa.

Biografía
Es nieto del dirigente Radical Antipersonalista Vicente Gallo. Se recibió de Ingeniero Civil en 1963 y se especializó en obras públicas. Contratado por el Banco Interamericano de Desarrollo, participó en la diagramación de obras hidroeléctricas y transporte en varios países de América Latina.

En el año 1983, el presidente Raúl Alfonsín lo nombró presidente de la empresa estatal Subterráneos de Buenos Aires, gestión durante la cual extendió una de las líneas de la red y  creó el Premetro como vínculo con barrios de menor densidad poblacional.

En 1987 pasó a ser presidente de ENTel, la empresa estatal de teléfonos. Fue uno de los ejecutores del Plan Megatel, que pretendía crear un millón de líneas telefónicas nuevas y que terminó en un escándalo, justamente bajo su gestión, por no poder entregar más que una pequeña parte de los teléfonos prometidos y pagados.

En 1988, tras ser condenado por peculado y por el desvío de fondos públicos del Plan Megatel, dejó la función pública por un tiempo, desempeñándose como asesor de empresas privadas.

El 7 de agosto de 1996 asumió como Secretario de Obras Públicas de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires, durante la gestión de Fernando de la Rúa como Jefe de Gobierno.

Tres años más tarde, al asumir este como presidente de la Nación, lo nombró Ministro de Infraestructura y Vivienda, cargo que ocupó hasta octubre del año siguiente. Luego fue nombrado Secretario General de la Presidencia, ocupando ese cargo hasta la renuncia del presidente De la Rúa, el 20 de diciembre de 2001. Por pocas horas, también se hizo cargo del ministerio de economía, tras la renuncia de Domingo Cavallo. En la tarde del 20 de diciembre, antes de la renuncia del presidente, se anunció la división del ministerio de economía, quedando sus funciones repartidas entre Gallo y Chrystian Colombo. Gallo fue unos de los últimos funcionarios en abandonar la Casa Rosada la noche de ese día.

Referencias

Porteños
Alumnado de la Facultad de Ingeniería de la Universidad de Buenos Aires
Ingenieros civiles de Argentina
Ingenieros de Argentina del siglo XX
Ingenieros de Argentina del siglo XXI
Políticos de la Unión Cívica Radical
Ministros de Obras Públicas de la Argentina
Secretarios generales de la Presidencia de Argentina
Gabinete de Fernando de la Rúa

Nicolás Gallo


Ɛ̧̌ (minuscule : ɛ̧̌), appelé epsilon caron cédille, est un graphème utilisé dans l'écriture de certaines langues camerounaises dont le maka. Il s'agit de la lettre epsilon diacritée d'un caron et d'une cédille.

Utilisation
En langues camerounaises suivant l'Alphabet général des langues camerounaises,  représente un E ouvert nasalisé et le caron indique le ton montant : . Il ne s'agit d'une lettre à part entière, et elle placée avec l'epsilon sans accent ou avec un autre accent dans l'ordre alphabétique.

Représentations informatiques
L'epsilon caron cédille peut être représenté avec les caractères Unicode suivants :
 décomposé et normalisé (latin étendu B, Alphabet phonétique international, diacritiques) :

Voir aussi
 Écriture latine
 Ɛ
 Caron (diacritique)
 Cédille

Lettre Ɛ diacritée
Lettre latine comportant un caron
Lettre latine comportant une cédille

Ɛ̧̌


මැටි යොදා ගෙන සිදු කරන සජීවීකරණයන් චලන-නැවතුම් සජීවීකරණ කාණ්ඩයට අයත් එක්තරා සජීවීකරණ ආකාරයක් වේ. සජීවීකරණයට ලක් වන එක් එක් කොටස එනම් චරිතය හෝ පසුබිම විරූපණය කළ හැක. (එනම් ඒවා ආහන්‍ය ද්‍රව්‍යයකින් නිර්මාණය කර ඇත - බොහෝ විට මේ සඳහා සුවිකාර්ය මැටි භාවිත කෙරේ.) Claymotion නම් පදය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ලියා පදිංචි වෙළඳ නාමයක් වන අතර එය 1978 වසරේ දී විල් වින්ටන් විසින් සිය මැටි ආශ්‍රයෙන් නිර්මිත සජීවීකරණ චිත්‍රපට හැඳින්වීම සදහා භාවිතා වන නාමය ලෙසට ලියාපදිංචි කරන ලදී. මෙම  පදය ඉලක්කගත වෙළඳනාමයක් ලෙස නොසැ‍ලකෙන නමුත් එය සුවිකාර්ය ද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් නිර්මාණය කෙරෙන සජීවීකරණයන් හැඳින්වීම සඳහා එක්සත් ජනපදය තුළ  පොදුවේ භාවිත වන වෙළඳ නාමය බවට පත්ව තිබේ.

සියලු සාම්ප්‍රදායික සජීවීකරණ නිර්මාණ එකම ආකාරයකට නිෂ්පාදනය කෙරේ. මේවා කුටීර සජීවීකරණයේ හෝ චලන-නැවතුම් සජීවීකරණය මඟින් නිර්මාණය කළ ඒවා විය හැක. එක් එක් රූප රාමුව හෙවත් නිශ්චල ඡායාරූපය ඡායා පටලයක් හෝ ඩිජිටල් මාධ්‍යයක් මත පටිගත කෙරෙන අතර අනතුරුව ඒවා අනුක්‍රමයෙන් සීඝ්‍රයෙන් ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබේ. තත්පරයකට රාමු 10-12 සීඝ්‍රතාව ඉක්මවා ප්‍රදර්ශනය කෙරෙන විට සන්තතික චලනයක් සිදුවන බවට බොහෝ දුරට පිළිගත හැකි මට්ටමේ හැඟීමක් ප්‍රේක්ෂකයන්ට ලැබේ. සියලු චලන රූප (චිත්‍රපට වීඩියෝ ක්‍රීඩා සහ zoetrope ආදිය) සඳහා චලනය පිළිබඳ හැඟීමක් නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳ කොටස සත්‍ය වන නමුත් පරිගණක ආශ්‍රයෙන් සිදු කෙරෙන නිර්මාණ කටයුතුවලදී යොදා ගැනෙන ක්‍රමවේදයන් තුළ රූප රාමුවෙන් රූප රාමුවට නිර්මාණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සිදු නොවේ.

නිෂ්පාදනය
මැටි භාවිතයෙන් චලන නැවතුම් සජිවීකරණයක් නිර්මාණය කිරීම ඉතා අපහසු කාර්යයකි. සාමාන්‍ය චිත්‍රපටයක් තත්පරයට රූපරාමු 24 ක සීඝ්‍රතාවයකින් ප්‍රදර්ශනය කෙරේ. සම්මත ක්‍රමයට අනුව එක් දර්ශණයක රූපරාමු යුගලක් ප්‍රදර්ශනය කිරීම නිසා සාමාන්‍යයෙන් එක තත්පරයක චිත්‍ර පට කොටසක් තුළ වෙනස්වීම් 12 ක් සිදු වෙයි. විනාඩි 30 ක චිත්‍ර පටයක් සදහා මේ අනුව අවශ්‍ය වන රූපරාමු ලබාගැනීමට අදාල රූපය දල වශයෙන් 21600 වතාවක් නවතමින් චලනය කල යුතුය. සම්පුර්ණ දිගින් යුතු (විනාඩි 90 ක) චිත්‍රපටයක් සදහා දළ වශයෙන් මෙවන් නැවතුම් 64800 ක් අන්තර්ගත වන අතර යම් හෙයකින් එක් දර්ශණයක් සදහා තනි රූපරාමුවක් පමණක් ප්‍රදර්ශණය කෙරෙන ක්‍රමයටද කොටස් රූප ගත කරන්නේ නම් මෙම අගය මීට ද වඩා ඉහළ විය හැක. අදාල වස්තුව වැරදීම් හේතුවෙන් ඉතා කුඩා පැල්ලම්, දූවිලි, කෙස්ගස්  හෝ මඩ ආදීන් පවා වෙනස් නොවන පරිද්දට දැඩි අවධානයක් යොමු කල යුතු වේ. කතාංග ආකාර දිගින් යුත් නිස්පාදන සදහා බොහෝ විට මැටි භාවිතය රබර් සිලිකන් සහ රෙසින අච්චු සංරචක මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වී ඇත. එක් ආකාරයක ෆෝම් රබර් ක්‍රියාවලියක් විල්වින්ටන් විසින් ෆෝමේෂන් වශයෙන් නම් කරන ලදී. කෙසේ නමුත් නිෂ්චිත සෞන්දර්යාත්මක ප්‍රතිඵලයක් අවශ්‍ය වන ස්ථාන සදහා භාවිත වන සජිවීකරණ ද්‍රව්‍යයක් ලෙස තව දුරටත් මැටි භාවිතයේ පවතී.
මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණයෙහි උපක්ෂේත්‍රයක් වශයෙන් Clay Melting හැදින්විය හැක. ඕනෑම ආකාරයක තාප ප්‍රභවයක් මැටි මත, ඒ ආසන්නයේ හෝ ඊට පහළින් යොදා මැටි උණුවීමට සැලැස්විය හැක. මේ අතරතුර දිගු කාල සැකසුමක් සහිත සජිවීකරණ කැමරාවක් මගින් එම ක්‍රියාවලිය සෙමින් පටිගත කෙරේ. මෙය සදහා උදාහරණයක් වින්ටන්ගේ මුල් කාලීන කෙටි මැටි ආශ්‍රිත සජිවීකරණ චිත්‍රපටයක් වු Closed Monday හි (මෙය බොබ් ගාර්ඩිනර් විසින් සහාය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දකි.) අවසානයේ දැක ගත හැක. මේ හා සමාන ක්‍රම‍වේද Raiders of the Lost Ark චිත්‍රපටයේ උච්චතම දර්ශනයේ දී විරුද්ධ චරිතවල මුහුණු දිය කිරීම සඳහා භාවිත කරන ලදී.

ක්‍රියාවලිය
මෙහිදී එක් එක් වස්තුව මැටි හෝ වෙනත් සුවිකාර්ය ද්‍රව්‍යයක් භාවිතයෙන් ආමේචරය ලෙස හැඳින්වෙන කම්බි රාමුවක් වටා අඹනු ලැබේ. අනෙකුත් වස්තු සජීවීකරණ ආකාරයවලදී මෙන්ම වස්තුව පසුබිමක් මත කිසියම් ආකාරයකට තබා රූප රාමුවක් ගනු ලැබෙන අතර අනතුරුව චරිතය හෝ වස්තුව මද වශයෙන් අතින් චලනය කොට තවත් රූප රාමුවක් ගනු ලැබේ. නැවත වස්තුව මඳ වශයෙන් චලනය කෙරේ. මේ ආකාරයට අවශ්‍ය තරම් රූප රාමු ලැබෙන තෙක් මෙම ක්‍රියාවලිය නැවත නැවත සිදු කෙරේ. එකිනෙකින් ස්වල්ප වශයෙන් වෙනස් වෙන්නේ සීඝ්‍රයෙන් දර්ශනය වන රූප රාමු සමූහයක් මිනිස් මනස මඟින් චලනයක් ලෙසට හඳුනා ගන්නා අතර එබැවින් අදාල වස්තුව ඉබේ චලනය වන්නාක් මෙන් දිස්වේ. ඉතා හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා ගනු පිණිස සන්තතික භාවය පිළිබඳ හැඟීමක් ලබා දීම සඳහා පටිගත කෙරෙන පරිසරය ස්ථාවර එකක් විය යුතුය.  මෙහි අරුත වන්නේ ස්ථිර ආලෝක තත්වයක් යටතේ ප‍්‍රවේශමෙන් වස්තු පිහිටුම් සකස් කරමින් විශේෂිත අවධානයකින් යුතුව ක්‍රියාත්මක විය යුතු බවයි.

විවිධ ආකාර
මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණය ක්‍රම කිහිපයකට සිදු කළ හැක.

නිදහස් ආකාර (Freeform) මැටි සජීවීකරණය යනු සජීවීකරණය ඉදිරියට ගලා යෑමත් සමඟ මැටිවල හැඩය විශාල වශයෙන් වෙනස් වන ආකාරයේ මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණයන් හැඳින්වීම සඳහා භාවිතා වන නිල නොවන යොදුමකි. මේ ආකාර සජීවීකරණයන් එලියට් නොයිස් (Jr) සහ අයිවන් ස්ටෑන්ග් වැනි නිෂ්පාදකයන්ගේ නිර්මාණයන් තුළ දැක ගත හැක. නැතහොත් මැටිවලින් නිරූපිත හැඩය කිසියම් චරිතයක ආකාරයේ ගත හැකි අතර මේ ආකාර සජීවීකරණයන් තුළ දී කිසියම් දර්ශනයක් පුරාවට මැටි කිසියම් හඳුනාගත හැකි චරිතයක ලක්ෂණ රඳවා ගනී. මෙවැනි සජීවීකරණ සඳහා උදාහරණ ආට් ක්ලෝකි සහ විල් වින්ටන්ගේ චිත්‍රපට තුළ දැකගත හැක.
මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණයෙහි එක් ආකාරයක් ප්‍රස්තරික කැපුම් (strata cut) සජීවීකරණය ලෙස හැඳින්වේ. එහිදී ඇතුලත ඉතා තදින් අසුරා එකිනෙකට වෙනස් වන දර්ශණයන්ගෙන් යුක්තව සකස් කළ දිගු පාන් ගෙඩියක හැඩයෙන් යුත් මැටි කුට්ටියක් ඉතා සිහින් ස්ථරයන් ලැබෙන සේ කපනු ලැබේ. එක් එක් කැපුමක් අවසානයේ කැමරාව මඟින් මැටි කුට්ටියෙහි කෙළවර දර්ශණයක් රූපගත කරගනු ලැබේ. අවසානයේ දී මේ ක්‍රමය මඟින් අභ්‍යන්තරික රූපවල චලනයන් අනාවරණය වේ. මෙම ක්‍රමවේදය මැටි සහ ඉටි කුට්ටි භාවිතයෙන් මුල්වරට ඉදිරිපත් කිරීමේ ගෞරවය ජර්මන් සජීවීකරණ නිර්මාපක ඔස්කා ෆිෂින්ගර් හට හිමි වේ. ඔහු විසින් 1920 සහ 1930 දශක තුළ හඳුන්වා දෙන ලද මෙම ක්‍රමවේදය 90 දශකයේ මැද භාගයේ දී විල් වින්ටන් ගේ සහායකයකු වූ ඩේවිඩ් ඩැනියල්ස් විසින් පරීක්ෂා කොට නැවත සකස් කරන ලදී. මෙය ඔහු විසින් Buzz Box නම් වූ විනාඩි 16ක් දිග කෙටි චිත්‍රපටය සඳහා භාවිත කරන ලදී.
චලන නැවතුම් සජීවීකරණය සහ සාම්ප්‍රදායික පැතලි සජීවීකරණයන් අතර පවතින මායිම බිඳ හෙලන නව ආකාර මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණ ක්‍ර‍මවේදයක් ලෙස මැටි ඇඳීම (Clay painting) නම් ක්‍රම වේදය හඳුන්වාදිය හැක. (මෙය සෘජු හැසිරුම් සජීවීකරණ ක්‍රියාවලියේ එක්තරා ආකාරයක් ද වේ.) මෙහිදී පැතලි පෘෂ්ටයක් මත මැටි තැබීමෙන් අනතුරුව අභිමත රූප විලාසිතාවක් ලැබෙන පරිදි සාම්ප්‍රදායික චිත්‍ර ශිල්පියෙකු කැන්වසයක් මත අලුතෙන් ඇඳි තෙල් සායම් චිත්‍රයක් චලනය කරන ආකාරයට මැටි චලනය කෙරේ. මෙහිදී ලැබෙන චිත්‍රවලට මැටි ස්වභාවයක් ඇත.

මැටි භාවිතයෙන් සිදු කරන සජීවීකරණ


كريس برايت ، من مواليد 5 سبتمبر 1986، لاعب كرة قدم نيوزلندي.

يلعب مع نادي بانسيرياكوس اليوناني.

بدأ باللعب مع منتخب نيوزلندا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في المجر
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في النرويج
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في الهند
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في اليونان
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في فنلندا
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في هولندا
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في إنجلترا
لاعبو البطولة الوطنية المجرية
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفنلندي لكرة القدم
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو برينه
لاعبو بيدفيست ويتس
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو شروزبري تاون
لاعبو فورتونا سيتارد
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كريستيانسوند
لاعبو كرة قدم مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من أوكلاند
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو لينكولن سيتي أف سي
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو نادي بالزان
لاعبو بودابست هونفيد
لاعبو نادي لينفيلد
لاعبو نادي ماريهامن
لاعبو نيوزيلندا نايتس
لاعبو هكا
مواليد 1986
مواليد في أوكلاند
نيوزيلنديون من أصل إنجليزي

كريس برايت


Henk Badings (hĕngk bä'dĭngz) (17 January 190726 June 1987) was an Indo-Dutch composer.

Early life
Born in Bandung, Java, Dutch East Indies, as the son of Herman Louis Johan Badings, an officer in the Dutch East Indies army, Hendrik Herman Badings became an orphan at 7 years old. Having returned to the Netherlands in 1915, Badings took up violin and piano, however was dissuaded by his guardians from creating a career in music. Badings enrolled at the Delft Polytechnical Institute (later the Technical University), graduating in 1931. He worked as a mining engineer and palaeontologist at Delft until 1937, after which he dedicated his life entirely to music. Though largely self-taught, he became a pupil of Willem Pijper, the doyen of Dutch composers at the time, but their musical views differed widely and after Pijper had attempted to discourage Badings from continuing as a composer, Badings broke off contact.

Music career
In 1930 Badings had his initial big musical success when his first cello concerto (he eventually wrote a second) was performed at the Concertgebouw in Amsterdam. Champions of his work included such eminent conductors as Eduard van Beinum and Willem Mengelberg. He held numerous teaching positions; e.g., at the Musikhochschule Stuttgart and the University of Utrecht. Accused after the Second World War of collaboration with the Nazi occupation forces,in April 5, 1942 he was briefly cancelled from professional musical activity, but by June 3, 1947 he had been reinstated.

Badings used unusual musical scales and harmonies (e.g., the octatonic scale); he also used the harmonic series scale from the eighth to the fifteenth overtone. An exceptionally prolific artist, he had produced over a thousand pieces at the time of his death in Maarheeze in 1987.

Compositions by Badings include fifteen numbered symphonies, at least four string quartets, several concertos, other orchestral works including a "Symphonietta : speelmuziek voor klein symphonie-orkest", other chamber music works, piano works, and incidental music.

In the 21st century, interest in Badings' music has grown. The German label CPO has committed itself to recording Badings' entire orchestral œuvre, and a Badings Festival was held in Rotterdam during October 2007.

Compositions

Orchestral
Symphony No. 1 (for 16 solo instruments) (1932)
Symphony No. 2 (1932)
Symphony No. 3 (1934) (dedicated to Willem Mengelberg)
Symphony No. 4 (1943)
Symphony No. 5 (1949) (dedicated to the Concertgebouw)
Symphony No. 6 Psalmensymphonie (1953)
Symphonic Scherzo, for orchestra (1953)
Symphony No. 7 Louisville (1954)
Symphony No. 8 (1956)
Symphonic Variations on a South African Theme (1960)
Symphony No. 9 for string orchestra (1960)
Symphony No. 10 (1961)
Symphony No. 11 Sinfonia Giocosa (1964)
Symphony No. 12 Symphonische Klangfiguren (1964)
Pittsburgh Concerto for wind and brass (1965)
Symphony No. 13 for wind instruments (1966)
Symphony No. 14 Symphonic Triptych (1968)
Symphonietta for small orchestra (1971)
Concerto for Orchestra (1982)
Symphony No. 15 Conflicts and Confluences for symphonic band (1983)

Concertante
Piano Concerto (1940)
Double Piano Concerto (1964)
Violin Concerto No. 2 (1935)
Violin Concerto No. 3 (1944)
Violin Concerto No. 4 (1947)
Double Violin Concerto No. 1 (1954)
Double Violin Concerto No. 2 (1969)
Concerto for Violin, Viola and orchestra (1965)
Concerto for Viola and string orchestra (1965)
Cello Concerto No. 1 (1930)
Cello Concerto No. 2 (1939)
Flute Concerto No. 1 (1956)
Flute Concerto No. 2 for flute and wind instruments (1963)
Concerto for Flute, Oboe, Clarinet and orchestra (1981)
Concerto for Bassoon, Contrabassoon and wind orchestra (1964)
Saxophone Concerto (1951)
Concerto for Four Saxophones and Orchestra (1984)
Concerto for Harp and small orchestra or wind orchestra (1967)
Organ Concerto No. 1 (1952)
Organ Concerto No. 2 (1966)

Notes

References

Further reading
 Texts used in vocal music by Henk Badings at The LiederNet Archive
 A site dedicated to Henk Badings
Donemus biography (in Dutch)
Klemme, Paul T. (1993). Henk Badings, 1907-87 : catalog of works. Detroit studies in music bibliography, no. 71. Warren, Mich.: Harmonie Park Press. .  ; .

1907 births
1987 deaths
20th-century classical composers
Ballet composers
Concert band composers
Delft University of Technology alumni
Dutch classical composers
Dutch male classical composers
Dutch mining engineers
Dutch opera composers
Male opera composers
Microtonal musicians
Musicians from Bandung
Academic staff of the State University of Music and Performing Arts Stuttgart
20th-century Dutch engineers
20th-century Dutch musicians
20th-century Dutch male musicians
Composers for carillon
Dutch people of the Dutch East Indies

Henk Badings


La Rheinische Musikschule (École de musique du Rhin), est un conservatoire de musique de Cologne en Allemagne. Fondé en 1845, il assure l'enseignement musical de la ville de Cologne. Son directeur depuis le 1er novembre 2013 est M. Tillan Fischer.

Élèves fameux
  (1898–1982), pianiste et chef d'orchestre
 Till Brönner (* 1971), trompettiste et compositeur de jazz
 Herbert Eimert (1897-1972), compositeur de musique électronique
 Helmut Kickton (* 1956), musicien d'église
 Elly Ney (1882–1968), pianiste
 August von Othegraven (1864-1946), compositeur
 Ferdinand Schmidt (1883-1952)
 Markus Stockhausen (* 1957), trompettiste et compositeur.

Références

Cologne
Fondation en 1845
Enseignement dans le royaume de Prusse
École de musique en Allemagne

Rheinische Musikschule


Thierry Steimetz (* 9. Juli 1983 in Creutzwald) ist ein ehemaliger französischer Fußballspieler.

Er spielte in 10 Partien für den FC Metz in der Ligue 2 und absolvierte zudem unter anderem 80 Partien in der ersten luxemburgischen Liga, in denen ihm 18 Tore gelangen. In den letzten Jahren seiner Karriere lief Steimetz in der vierten deutschen Liga für den FC 08 Homburg auf.

Karriere

Steimetz spielte von 2001 bis Anfang 2012 in der Reservemannschaft von RC Lens, beim Drittligisten US Roye, beim Viertligisten US Forbach, in Luxemburg bei CS Grevenmacher und wieder in Frankreich bei CSO Amnéville.

Im Winter 2012 wechselte er zum damaligen Zweitligisten FC Metz. Sein Debüt im Profifußball gab er am 6. März 2012, als er am 22. Spieltag gegen Stade Laval in der 68. Spielminute für Yeni N'Gbakoto eingewechselt wurde. Er kam für die Metzer zu zehn Einsätzen und stieg mit der Mannschaft aus der Ligue 2 ab. Zum 1. Juli 2012 wechselte er nach Luxemburg zu F91 Düdelingen. Am 23. Juli 2012 schoss er bei der 3:4-Niederlage im Rückspiel in der zweiten Qualifikationsrunde zur UEFA Champions League gegen den FC Red Bull Salzburg zwei Tore; da F91 Düdelingen das Hinspiel mit 1:0 gewonnen hatte, zog der Verein in die 3. Qualifikationsrunde ein.

Im Juli 2014 ging Steimetz zum deutschen Regionalligisten FC 08 Homburg. Am 25. April 2015 absolvierte Steimetz beim 3:0-Sieg am 30. Spieltag der Regionalliga Südwest gegen den KSV Baunatal sein erstes von vier Saisoneinsätzen. Im gleichen Jahr wurde ihm ein gutartiger Tumor aus der Wade entfernt. Am 11. November 2016 absolvierte Steimetz beim 2:0-Sieg am 20. Spieltag der Saison 2016/17 gegen den FC Nöttingen, in der ihm das Tor zum Endstand gelang, sein letztes Spiel als Aktiver.

Im Februar 2017 wurde bei ihm ein bösartiger Tumor festgestellt, aufgrund dessen ihm Ende April 2017 ein Unterschenkel amputiert wurde.

Weblinks
  auf playerhistory.com
 Thierry Steimetz auf der Webpräsenz von Ligue du Football Professionell

Einzelnachweise

Fußballspieler (CS Grevenmacher)
Fußballspieler (CSO Amnéville)
Fußballspieler (F91 Düdelingen)
Fußballspieler (FC 08 Homburg)
Fußballspieler (FC Metz)
Fußballspieler (RC Lens)
Fußballspieler (US Forbach)
Person (Lothringen)
Franzose
Geboren 1983
Mann

Thierry Steimetz