Moorhens—sometimes called marsh hens—are medium-sized water birds that are members of the rail family (Rallidae). Most species are placed in the genus Gallinula, Latin for "little hen".
They are close relatives of coots. They are often referred to as (black)  gallinules. Recently, one of the species of Gallinula was found to have enough differences to form a new genus Paragallinula with the only species being the lesser moorhen (Paragallinula angulata).

Two species from the Australian region, sometimes separated in , are called "native hens" (also native-hen or nativehen). The native hens differ visually by shorter, thicker and stubbier toes and bills, and longer tails that lack the white signal pattern of typical moorhens.

Description

These rails are mostly brown and black with some white markings in plumage colour. Unlike many of the rails, they are usually easy to see because they feed in open water margins rather than hidden in reedbeds.

They have short rounded wings and are weak fliers, although usually capable of covering long distances. The common moorhen in particular migrates up to  from some of its breeding areas in the colder parts of Siberia. Those that migrate do so at night. The Gough moorhen on the other hand is considered almost flightless; it can only flutter some metres. As is common in rails, there has been a marked tendency to evolve flightlessness in island populations.

Moorhens can walk very well on their strong legs, and have long toes that are well adapted to soft uneven surfaces.

These birds are omnivorous, consuming plant material, small rodents, amphibians and eggs. They are aggressively territorial during the breeding season, but are otherwise often found in sizeable flocks on the shallow vegetated lakes they prefer.

Systematics and evolution

The genus Gallinula was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760 with the common moorhen (Gallinula chloropus) as the type species.

The genus Gallinula contains five extant, one recently extinct, and one possibly extinct species:

Samoan moorhen, Gallinula pacifica  – sometimes placed in Pareudiastes, possibly extinct (1907?)
Makira moorhen, Gallinula silvestris – sometimes placed in Pareudiastes or Edithornis, extremely rare with no direct observations in recent decades, but still considered likely extant due to reports of the species persisting in very small numbers.
†Tristan moorhen, Gallinula nesiotis – formerly sometimes placed in ; extinct (late 19th century)
Gough moorhen, Gallinula comeri – formerly sometimes placed in Porphyriornis
Common moorhen, Gallinula chloropus
Common gallinule, Gallinula (chloropus) galeata, recently split by the AOU, other committees still evaluating
Dusky moorhen, Gallinula tenebrosa

Former members of the genus:
Lesser moorhen, Paragallinula angulata
Spot-flanked gallinule, Porphyriops melanops
Black-tailed native hen, Tribonyx ventralis
Tasmanian native hen, Tribonyx mortierii

Other moorhens have been described from older remains. Apart from the 1–3 extinctions in more recent times, another 1–4 species have gone extinct as a consequence of early human settlement: Hodgen's waterhen (Gallinula hodgenorum) of New Zealand—which belongs in subgenus Tribonyx—and a species close to the Samoan moorhen from Buka, Solomon Islands, which is almost certainly distinct from the Makira moorhen, as the latter cannot fly. The undescribed Viti Levu gallinule of Fiji would either be separated in Pareudiastes if that genus is considered valid, or may be a completely new genus. Similarly, the undescribed "swamphen" of Mangaia, currently tentatively assigned to Porphyrio, may belong to Gallinula/Pareudiastes.

Evolution

Still older fossils document the genus since the Late Oligocene onwards. The genus seems to have originated in the Southern Hemisphere, in the general region of Australia. By the Pliocene, it was probably distributed worldwide:
 Gallinula sp. (Early Pliocene of Hungary and Germany)
 Gallinula kansarum (Late Pliocene of Kansas, USA)
 Gallinula balcanica (Late Pliocene of Varshets, Bulgaria).
 Gallinula gigantea (Early Pleistocene of Czech Republic and Israel)

The ancient "Gallinula" disneyi (Late Oligocene—Early Miocene of Riversleigh, Australia) has been separated as genus Australlus.

Even among non-Passeriformes, this genus has a long documented existence. Consequently, some unassigned fragmentary rail fossils might also be from moorhens or native hens. For example, specimen QM F30696, a left distal tibiotarsus piece from the Oligo-Miocene boundary at Riversleigh, is similar to but than and differs in details from "G." disneyi. It cannot be said if this bird—if a distinct species—was flightless. From size alone, it might have been an ancestor of G. mortierii (see also below).

In addition to paleosubspecies of Gallinula chloropus, the doubtfully distinct Late Pliocene to  Pleistocene Gallinula mortierii reperta was described, referring to the population of the Tasmanian native hen that once inhabited mainland Australia and became extinct at the end of the last ice age. It may be that apart from climate change it was driven to extinction by the introduction of the dingo, which as opposed to the marsupial predators hunted during the day, but this would require a survival of mainland Gallinula mortierii to as late as about 1500 BC.

"G." disneyi was yet another flightless native hen, indicative of that group's rather basal position among moorhens. Its time and place of occurrence suggest it as an ancestor of G. mortierii (reperta), from which it differed mostly in its much smaller size. However, some limb bone proportions are also strikingly different, and in any case such a scenario would require a flightless bird to change but little during some 20 million years in an environment rich in predators. As the fossils of G. disneyi as well as the rich recent and subfossil material of G. mortierii shows no evidence of such a change at all, "G." disneyi more probably represents a case of parallel evolution at an earlier date, as signified by its placement in Australlus.

References

Further reading

 Baird, Robert F. (1984): The Pleistocene distribution of the Tasmanian native-hen Gallinula mortierii mortierii. Emu 84(2): 119–123. PDF fulltext
 Baird, Robert F. (1991): The Dingo as a Possible Factor in the Disappearance of Gallinula mortierii from the Australian Mainland. Emu 91(2): 121–122. PDF fulltext
 Boles, Walter E. (2005): A New Flightless Gallinule (Aves: Rallidae: Gallinula) from the Oligo-Miocene of Riversleigh, Northwestern Queensland, Australia. (2005) Records of the Australian Museum 57(2): 179–190. PDF fulltext
 Olson, Storrs L. (1975): The fossil rails of C.W. DeVis, being mainly an extinct form of Tribonyx mortierii from Queensland. Emu 75(2): 49–54. HTML abstract

External links

 Identification guide (PDF) by Javier Blasco-Zumeta
 Educational video from Avi Birds

Taxa named by Carl Linnaeus

Moorhen


Viktor Radev, en Búlgaro: Виктор Бонев Радев, (Maritsa, 19 de noviembre de 1936 - 31 de agosto de 2014), es un exjugador búlgaro de baloncesto. Consiguió 2 medallas en competiciones internacionales con Bulgaria.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de Bulgaria

Viktor Radev


Tatık, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 110 km, Karaisalı ilçesine 60 km uzaklıktadır.

Nüfus

Karaisalı'nın mahalleleri

Tatık, Karaisalı


Caldecote is a village and civil parish in Cambridgeshire, in the district of South Cambridgeshire, England. It lies south of the A428, approximately six miles west of Cambridge and three miles east of Cambourne.

Nearby settlements are Hardwick and Toft to the east, Bourn to the west, Childerley to the north and Kingston to the south. Bourn Airfield lies on the north-west edge of the village.

History
The older part of the village lies to the south, just off the B1046 road and is mentioned in the Domesday Book of 1086. The parish church, St. Michael and All Angels, parts of which date to the 14th century, is in this part of the village. Bourn Brook and the route of the former Oxford and Cambridge Railway run to the south of the village.

Highfields Caldecote
Highfields Caldecote is a newer development in the north of the village. The A428 was converted to a dual carriageway and was opened in 2007, allowing easier access.

The development in Highfields led to a rapid increase in the population of Caldecote from an estimated 800 in 2001 to 1,737 in 2011. It now proudly boasts a  hairdressers, named Caldecutz, and a Social Club.

Economy
The village was home to the headquarters of the Raspberry Pi Foundation, a charity known worldwide for developing the Raspberry Pi computer system.

References

External links

 Caldecote Local History Group
 Caldecote Parish Website
 St Michael and All Angels Website
 Caldecote Scout Group

Villages in Cambridgeshire
Civil parishes in Cambridgeshire
South Cambridgeshire District

Caldecote, South Cambridgeshire


Futbolo klubas Šilutė er en litauisk fodboldklub fra Šilutė. Klubben har hjemmebane på Šilutės central stadion (kapacitet 1.000).

Historie
Klubben blev stiftet i 1991. For nylig (2009–2017) spillet i Pirma lyga.

Historiske navne
 1991 – Drobė Šilutė
 1992 – Laisvė Šilutė
 2003 – FK Šilutė

Titler

Nationalt

 Pirma lyga (D2)
 Vindere (1): 2009.
 Andenplads (1): 2002.

Historiske slutplaceringer

2000 – 2009

2010 – 2018

Klub farver
Sort (2003–2019)

Bane farver
Hjemmebane

Nuværende trup
Pr. 6. april 2019.

Trænere
  Svajūnas Česnulis 2002 – 2017
  Marijus Jazbutis (2018.)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 fksilute.lt
 soccerway

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1991

FK Šilutė


අන්තරාසර්ගවේදය (), වෛද්‍ය විද්‍යාවේ ශාඛාවක් වන අතර එය මඟින් අන්තරාසර්ග පද්ධතියේ ලෙඩ රෝග ගැනත් හෝමෝන ස්‍රාවයන් පිළිබඳවත් සොයා බැලේ.

අන්තරාසර්ග පද්ධතියේ ඉන්ද්‍රයින්, හෝමෝන හා රිසෙප්ටෝන
එක් සෛලයක් මඟින් අනෙකුත් සෛලයක් වෙත ගෙන යන පණිවිඩකරුවෙකු හෙවත් සංඥා ලෙස හෝමෝන හැඳින්විය හැක. රුධිරය මඟින් බොහෝ හෝමෝන ඔවුන්ගේ ඉලක්ක වෙත ගෙන යැවේ. සෑම බහු සෛලික ජීවියෙකුටම සෛලවල ක්‍රියාකාරීත්වය එකට එකතුකරන හා පාලනය කරන නියාමක පද්ධති අත්‍යවශ්‍යයි. උසස් සත්වයින්ගේ මෙම ක්‍රියාකාරීත්වය ක්‍රියාවලි 2ක් මඟින්  කෙරේ.  මෙම පද්ධතියෙන් බොහෝ විට රුධිරය වෙත රසායන ද්‍රව්‍ය නිදහස් කෙරෙන අතර ජීවීන්ගේ ඉතා හොඳ වර්ධනයකට හා ක්‍රියාකාරීත්වයකට මෙය අත්‍යාවශ්‍යයි. විශේෂිත සෛලවලින් නිෂ්පාදනය කර ස්‍රාවය කරන රසායනික ඉඟි මත ජීවින්ගේ වර්ධනය (සෛල ගුණනය වීම, වැඩිම, විකරණය, සෛල හා ඉන්ද්‍රිය ඇතිවීම ද ඇතුලුව) පරිවෘත්තිය ක්‍රියා , හුස්ම ගැනීම, අනවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය ඉවත් කිරීම චලන, වර්ගයා බෝ කිරීම යන ක්‍රියාවලි වලට ද සංවේදන දැන ගැනීමට ද උපයෝගී වේ. මෙම විද්‍යාවෙන් හෝමෝනවල ජීව නිෂ්පාදනය ද , ගබඩා කිරීම, රසායනය, ක්‍රියාවන් ද අන්තර්ස්‍රාවී ග්‍රන්ථිවල සෛලවල හා ඒවා ස්‍රාවය කරන පටක ගැන අධ්‍යයනය කිරීම කෙරේ. අන්තර්ස්‍රාවී පද්ධතියට ශරීරයේ විවිධ තැන්වල ඇති ග්‍රන්ථි කිහිපයක්ම අඩංගු වේ. මේවා නලවලට නොව කෙලින්ම රුධිරයට ද්‍රව්‍ය ස්‍රාවය කරයි. හෝමෝනවලට එකිනෙකට වෙනස් ක්‍රියාකාරීත්වයන් ද, ක්‍රියාවන් ඇති කරන ආකාර ද රාශියක් ඇත. එක් හෝමෝනයක් වෙන වෙනත් ඉලක්ක ඉන්ද්‍රියන් හෝමෝන කිහිපයක් බලපාන අවස්ථා ද ඇත. 1902 දී බයිලිස් හා ස්ටාර්ලින්ගේ නිර්වචනයට අනුව හෝමෝනයක් බවට වර්ග කිරීමට නම් එය, ඉන්ද්‍රියකින් නිෂ්පාදනය වී කුඩා ප්‍රමාණ මඟින් රුධිරයට ස්‍රාවය වී එමඟින් දුර ඇති ඉන්ද්‍රියක් වෙත පරිවහනය වී එහි නියමිත ක්‍රියාවක් ඇති කිරීමට බලපාන රසායන ද්‍රව්‍යයකි. මෙය බොහෝ නියම හෝමෝනවලට නිකුත් කළ අතර බහිරාසර්ග හා අන්තරාසර්ග (එම සෛලය මතම ක්‍රියා කරන රසායන) අන්තර්ස්‍රාවී එම සෛලය තුළම ක්‍රියා කරන රසායන) ස්නායු අන්තර්ස්‍රාවී සංඥා "classical" හොමෝන ඉලක්ක ඉන්ද්‍රියෙහි විශේෂිත ප්‍රතිග්‍රාහක 1කට මුලික කොටස් 2ක්වත් අන්තර්ගතය. ඒවා නම් හඳුනා ගැනීම් මධ්‍යස්ථානයක (කුමන න හෝමෝනයට බැඳේද යන වග) ක්‍රියාව දෙන ස්ථානය (සෛලික ක්‍රියා නව මුහුණුවරක් දීමට වැදගත් වේ) මේවා අතර "transduction mechanism" පරානායක සාන්ද්‍රණ වැඩි දියුණු කිරීමට නම් වූ ක්‍රියාකාරීත්වයක් එනම් නිසි ක්‍රියාව එසැනින් ඇති වේ.

අන්තරාසර්ග පද්ධතිය - හෝමෝනවල රසායනය අනුව වර්ගය

ග්‍රැෆින් හා ඔජෙඩා විසින් හෝමෝන එහි රසායනික සංඝටක අනුව වර්ග 3 කට බෙදා ඇත.

ඇමයින - නෝඑපිනෙප්රින්, එපිනෙප්රින්, ඩොසාමින් ට්රකයිරෝසින් නැමති තනි ඇමයිනෝ අම්ලයෙන් සෑදී ඇත. තයිරොයිඩ හෝමෝන [ T3 – 3,5,3' ට්රරයි අයඩොතයරොනින් හා T4 – 3,5,
3', 5' ටෙට්රා අයඩොතයිරෙනින්] අයඩින් අණූ බැඳුණු තයිරොසීන ඇමයිනෝ අම්ල අණූ 2ක් නිසා මෙම වර්ගයට අයත් කර ඇත.

ප්රෝවටීන හා පෙප්ටයිඩ : - ඇමයිනෝ අම්ල කොටස් 3 ක් හෝ නයිට්‍රොට්රොසීන්  නිදහස් කිරීමේ හෝමෝන) එකතුව අණූක බර 30,000 ක් තරම් වේ. පිටියුටරියෙන් නිකුත් කරන සියලුම හෝමෝනත් මේද සෛලවලින් නිකුත් කරන පෙප්ටීන් ද ආමාශයෙන් නිකුත්කරන ශ්රෙලින් ද අගන්යාඇසයෙන් ස්රාසවය කරන ඉන්සියුලින් ද මේ ගණයට වැටේ.

ස්ටිරෝසිස් : - කොලෙස්ටරෝල්වලින් විකිරණය වී  සෑදී ඇත. බැඳෙන රිසෙප්ටෝනය අනුව ක්ෂීරපායී සිමිරොයිඩ් හෝමෝන කාණ්ඩ 5 කට බෙදිය හැක. උදාහරණ : - ග්ලූකොකෝටිකොයිඩ්, මිනරලෝකෝටිකොයිඩ, ඇන්ඩ්‍රොජන්, ඊස්ට්රෑජන්, පොජෙස්ටජනිස්.

මූලාශ්‍ර

ජීව විද්‍යාව

අන්තරාසර්ගවේදය


La montagne de Suerme est une montagne du massif du Jura, dans la région du Bugey, dans l'Ain, en France.

Géographie
La montagne constitue le prolongement au nord de la montagne d'Arandas. Culminant à  d'altitude au plateau de Suerme, elle offre un point de vue sur la cluse des Hôpitaux et les monts du Bugey.

On y accède par Argis et le hameau d'Averliaz.

Le plateau de Suerme est classé zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique.

Références

Articles connexes
 Liste des ZNIEFF de l'Ain

Suerme
Suerme
Saint-Rambert-en-Bugey

Montagne de Suerme


هولوبيفكا (Голубівка) هي قرية في محافظة دنيبروبيتروفسك في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

هولوبيفكا (محافظة دنيبروبيتروفسك)


Doroteo de Antioquía (c. 288 - 407) fue un clérigo arriano.

Fue obispo de Antioquía desde el año 377, en que sucedió a Euzoio de Antioquía, hasta el 388, fecha en que se convirtió en obispo de la diócesis arriana de Constantinopla, cargo que ocupó hasta su muerte. El ascenso de Doroteo al obispado, desplazando al anterior obispo, provocó tumultos en la diócesis.

Doroteo fue conocido, además de por sus cargos, por haber muerto a la edad de 119 años.

Bibliografía
 Sócrates de Constantinopla; Historia de la Iglesia, 7.6.

Obispos arrianos
Obispos del siglo III
Obispos del siglo IV
Supercentenarios de Turquía
Arzobispos de Antioquía

Doroteo de Antioquía


Hubert Juin, pseudonimul lui Hubert Loescher, () a fost un poet, romancier, eseist și critic literar francofon belgian.

Operă (selecție)

Ciclul romanesc Les Hameaux
Ciclul este alcătuit din cinci romane urmate de un volum de nuvele
 Les Sangliers, Paris, Éditions du Seuil, 1958; reeditare, Bruxelles, Éditions Labor, col. Espace Nord, n° 67, 1991
 La Cimenterie, Paris, Calmann-Lévy, 1962
 Chaperon rouge, Paris, Calmann-Lévy, 1963
 Le Repas chez Marguerite, Paris, Calmann-Lévy, 1966; reeditare, Bruxelles, Éditions Labor, col. Espace Nord, n° 8, 1986
 Les Trois Cousines, Paris, Calmann-Lévy, 1968
 Les Hameaux, Verviers, Marabout, col. Bibliothèque Marabout, n° 1022, 1978 (prefață de André Dhôtel)

Volume de poezii
 Le Livre des déserts, Paris, Falaize, 1957
 L'Animalier, Paris, Éditions universitaires, 1966
 Un soleil rouge, Paris, Éditions universitaires, 1967
 Le Cinquième Poème, Paris, Les Éditeurs français réunis, 1971
 Paysage avec rivière, Paris, La Table ronde, col. La Mémoire, n° 5, 1974
 Les Guerriers du Chalco, Paris, Belfond, 1976
 Ma fenaison, Bruxelles, Le Cormier, 1977
 Le Rouge des loups, Paris, Belfond, col. Lignes, 1981
 Les Visages du fleuve, Paris, Belfond, col. Lignes, n° 20, 1984
 La Destruction des remparts, Paris, Belfond, col. Lignes, n° 28, 1987

Eseuri

 Les Bavards, Paris, Éditions du Seuil, col. Pierres vives, 1956
 Pouchkine, Paris, Seghers, 1956
 Seize peintres de la jeune école de Paris, Georges Fall éditeur, Paris, 1956
 Aimé Césaire, poète noir, Paris-Dakar, Présence Africaine, 1956; reeditare, Paris, Présence africaine, 1995
 Léon Bloy, Paris, Éditions de la Colombe, 1957; reeditare, éditions Obsidiane, 1990 și 2016
 Joë Bousquet, Paris, Seghers, în colaborare cu Suzanne André și Gaston Massat, 1958
 Soulages, Paris, G. Fall, col. Le Musée de poche, n° 26, 1958
 Aragon, Paris, Gallimard, 1960
 Chronique sentimentale, Paris, Mercure de France, 1962
 Joan Miró, Club d'Art Bordas, 1967
 Les Libertinages de la raison, Paris, Belfond, 1968
 Les Incertitudes du réel : Lamartine, Hugo, Nerval, Laforgue, Manet, Reverdy, Bruxelles, Sodi, 1968
 Charles Van Lerberghe, Paris, Seghers, 1969
 369 Édition spéciale, Paris, 1970
 Charles Nodier, Paris, Seghers, 1970
 L'Usage de la critique, Bruxelles, A. De Rache, col. Mains et chemins, n° 2, 1971
 L'Automne à Lacaud, Bruxelles, A. De Rache, 1972
 Écrivains de l'avant-siècle, Paris, Seghers, 1972
 Barbey d'Aurevilly, Paris, Seghers, 1974
 André Hardellet, Paris, Seghers, 1975
 Chu Teh-Chun, Paris, Le Musée de poche, 1979
 L'Arbre au féminin : et autres rêveries, Paris, Luneau Ascot, 1980
 Fernand Khnopff et la littérature de son temps, Bruxelles, Lebeer Hossmann, 1980
 Le Lit, Paris, Hachette/Massin, 1980
 Victor Hugo (1802-1843), tome 1, Paris, Flammarion, 1980 - |Prix quinquennal de l'essai de la Communauté française de Belgique
 Edmond Dubrunfaut et la recherche de liens communs : art monumental, Bruxelles, A. De Rache, 1982
 Forêt peint, Bruxelles, A. De Rache, 1982
 Victor Hugo (1844-1870), tome 2, Paris, Flammarion, 1984
 Victor Hugo (1870-1885), tome 3, Paris, Flammarion, 1986
 Les Bavards, Bruxelles, Les Éperonniers, col. Passé-Présent, n° 49, 1986
 Léon Bloy, Paris, Obsidiane, 1990
 Lectures "Fins de siècles" : préfaces 1975-1986, Paris, C. Bourgois, col. 10/18, n° 2239, 1992
 Célébration du grand-père, Éditions Weyrich, 2007
 Lectures du s-XIXe, tomes I et II, Paris, Christian Bourgois éditeur, col. Titres, n° 117-118, 2010

Antologii alcătuite și prezentate de Hubert Juin
 Univers de la science-fiction, 16 nuvele, Club des libraires de France, 1957
 Les Vingt Meilleurs Récits de science-fiction, Verviers, Éditions Marabout, 1964
 Récits fantastiques et contes nocturnes, Le Livre-club du libraire, 1965

Note

Lectură suplimentară
 Ferdinand Stoll, Hubert Juin ou la recherche de l'espace perdu, Publications du Centre universitaire de Luxembourg, coll. Études romanes, n° IX, 1995, 92 p.

Nașteri în 1926
Decese în 1987
Poeți belgieni
Romancieri belgieni
Eseiști belgieni

Hubert Juin


John Cromwell Mather (Roanoke, Virginia, 7. kolovoza 1946.), američki astrofizičar i kozmolog. Doktorirao (1974.) na Kalifornijskom sveučilištu u Berkeleyu. Radi u Goddardovu središtu za svemirske letove u Marylandu (NASA) i profesor je fizike na Marylandskom sveučilištu. Bavi se istraživanjem međuplanetarne prašine i pozadinskoga zračenja s pomoću svemirskih teleskopa. Mjereći mikrovalno pozadinsko kozmičko zračenje nastalo tijekom ranih faza stvaranja svemira s pomoću teleskopa Cosmic Background Explorer (COBE) lansiranog 1989., dobio je podatke koji podupiru hipotezu velikoga praska to jest da je svemir nastao iz stanja visoke temperature i gustoće. Član je Nacionalne akademije znanosti SAD-a (od 1997.) i Američke akademije umjetnosti i znanosti (od 1998.). Za otkriće anizotropnosti mikrovalnoga pozadinskoga kozmičkoga zračenja i njegove ovisnosti o valnoj duljini koja slijedi zakon zračenja crnoga tijela s G. F. Smootom 2006. dobio Nobelovu nagradu za fiziku. Po njem je nazvan asteroid ili planetoid (49700 Mather).

Pozadinsko zračenje

Pozadinsko zračenje je elektromagnetsko zračenje cijele nebeske sfere, koje se sastoji od zračenja nerazlučenih zvijezda i galaktika, te od zračenja međuzvjezdanog i međugalaktičkoga plina. Spektar je pozadinskoga zračenja neprekidan, a maksimum postiže u području mikrovalova (valne duljine oko 1 mm). Mikrovalno pozadinsko zračenje odgovara spektru toplinskoga zračenja crnoga tijela pri temperaturi od 2,72548 K ± 0,00057 K. Otkrili su ga A. A. Penzias i R. W. Wilson 1965. i ono potvrđuje teoriju velikoga praska prema kojoj mikrovalno pozadinsko zračenje (reliktno zračenje) potječe iz doba približno 379 000 godina nakon velikog praska, kada se temperatura plina snizila na približno 3 000 K, pa su se stvorili neutralni atomi vodika. Ionizirani plin prethodnih doba nije bio proziran. Raspodjela izvora toga zračenja na nebeskoj sferi (pozadinska anizotropija) odražava raspored tvari u trenutku kada je svemir postao proziran. Drži se da je od tih početnih odstupanja u jednolikoj gustoći nastala današnja struktura svemira.

Veliki prasak

Veliki prasak (engl. Big Bang) je mogući događaj nastanka svemira prije približno 13,7 milijardi godina. Teorija velikoga praska potaknuta je opaženim širenjem svemira (G. Gamow). Prema toj teoriji, svemir se razvio eksplozivno iz stanja s vrlo visokom gustoćom i temperaturom. Teorija prati stanje od 10−43 sekundi nakon praska. Masa sadržana u obliku zračenja bila je veća nego masa sadržana u česticama. Pri temperaturi nižoj od 1010 K odvijale su se termonuklearne reakcije kojima su se stvorile jezgre vodika, deuterija, tricija i helijevih izotopa te litija. Omjeri izotopa nađeni u starim zvijezdama odgovaraju teoriji i prosječnoj gustoći svemira. Nuklearne reakcije prestale su se odvijati 3 minute nakon velikoga praska, kada je temperatura pala ispod l08 K. Pri temperaturi 3000 K, oko 380 000 godina kasnije, stvoreni su neutralni atomi, nastajale su zvijezde i galaktike, svemir je postao proziran i zračenje se moglo slobodno širiti. To je zračenje prepoznato u kozmičkom mikrovalnom pozadinskom zračenju.

Fizikalne pojave ne mogu se pratiti u vremenu prije takozvane Planckove epohe od 10−43 sekunde, dakle, ne mogu se saznati fizički uvjeti, niti bi tada fizičke teorije bile primjenljive. Prema jednomu stajalištu, veliki prasak početak je svega, uključujući vrijeme i prostor, kada je sva materija bila u jednoj točki s beskonačnom energijom. Prema drugomu, to je bila eksplozija nakon koje je počelo teći vrijeme vidljivoga svemira, a energija nije bila beskonačna, te postoji nada da se u opaženim pojavama krije i dio povijesti prethodnoga svemira, koji je mogao imati drugi broj dimenzija.

Izvori

Američki astronomi
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

John Cromwell Mather


سيدي إسماعيل، تُعرف أيضا بزاوية سيدي إسماعيل، بلدة مغربية ومركز كل من جماعة سيدي إسماعيل القروية وقيادة سيدي إسماعيل ودائرة سيدي إسماعيل التابعات لإقليم الجديدة، جهة الدار البيضاء سطات. وتضم الجماعة أربع مشيخات، إحداها مشيخة سيدي إسماعيل. بلغ عدد سكان الجماعة 28,733 نسمة حسب إحصاء 2014.

اسمه يؤرخ إلى رجل تاريخي اسمه إسماعيل ٱبو سجدة الذي حارب الاحتلال البرتغالي بمنطقة دكالة.

زاوية سيدي إسماعيل أو زاوية الشرفا القواسم كما يطلق عليهم تبعد بحوالي 48 كلم جنوبا عن الجديدة  في تجاه مراكش عند ملتقى طريق آسفي اكادير والطريق المؤدية إلى سيدي بنور مراكش في موقع استراتيجي هام وسطه مسجد كبير ورامبوان وضريح سيدي إسماعيل هذ الأخير ينتسب إلى الشرفاء القواسم من سلالة الشريف الادريسي وقد أسست هذه الزاوية على يد الشيخ سيدي قاسم بن علي الذي كان يعيش بقرية اكركون بقبيلة اوزكيطة جنوب مراكش والذي توفي بدرعة ودفن قرب ضريح سيدي أحمد بناصر كما تقول بعض المصادر وكان له أربعة أولاد هم : سيدي عثمان الذي يعيش أولاده بورار بقبيلة بني هلال وقد توفي هناك سيدي بوبكر مؤسس زاوية أولاد بوبكر وزاوية سيدي إسماعيل والمكنى ببوشربيل وسيدي امحمد دفين سيدي إسماعيل رفقة أضرحة سيدي إسماعيل وسيدي بوعبدلي وسيدي أحمد المجاهد وسيدي إبراهيم الذي يوجد أبناؤه بالقواسم بأولاد افرج وكون زاوية مولاي الطاهر القاسمي ومن المعلوم ان هؤلاء كانوا من ألمع العلماء ومن أكبر المجاهدين ضد الاستعمار البرتغالي وقد توفي الشيخ سيدي إسماعيل سنة 1094 ھ ودفن بجواره ابنه سيدي ع الله بن إسماعيل المعروف بوبعبدلي .

مراجع

وصلات خارجية
  إحصائيات إقليم الجديدة على موقع World Gazetter
 الشاب الذي حصل على أعلى معدل بالمغرب ابن زاوية سيدي إسماعيل بالجديدة.
 أخبار سيدي إسماعيل
 تأهيل سيدي إسماعيل موضوع جلسة عمل مع السيد العامل
 زاوية سيدي إسماعيل
 أنظر تصريح الاقتباس من موقع أدرار على الإنترنت
 خبار بلادي.. المغرب.. دكالة عبدة
 بوابة جهة دكالة عبدة
 المركز الجهوي للاستثمار لجهة دكالة عبدة

أماكن مأهولة في إقليم الجديدة
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم الجديدة
جماعات قروية في جهة الدار البيضاء سطات

سيدي إسماعيل


Le Samyn des Dames er et cykelløb i Belgien for kvinder, der blev etableret i 2012. Løbet er en del af UCI's kalender og er klassificeret som kategori 1.1 siden 2021. Løbet strækker sig over 120 kilometer.

Vindere

Kilder:

Se også
Le Samyn

Kilder

Etableret i 2012

Le Samyn des Dames


El FR F1 es un fusil de precisión empleado por los francotiradores franceses. Era fabricado por MAS (acrónimo de Manufacture d'armes de Saint-Étienne ), una de las fábricas de armas estatales de Francia. Ha sido actualizado al estándar del FR F2; esta versión todavía se encuentra en servicio con las Fuerzas Armadas francesas.

Diseño
Al inicio fue diseñado para emplear el cartucho 7,5 x 54 MAS, siendo después recalibrado para el 7,62 x 51 OTAN cuando se actualizó al estándar del FR F2. Está equipado con la mira telescópica APX L806, estándar del Ejército francés. Su alcance efectivo es de 800 m. Es un fusil de francotirador muy preciso, debido a su cañón flotante y su efectivo freno de boca/estabilizador que reduce las vibraciones del cañón.

El FR F1 emplea el mismo cerrojo que el viejo MAS-36. Sin embargo, fue ampliamente modificado y reforzado para reducir las torsiones que afectan su precisión. Estaba equipado con un bípode de patas ajustables, montado a la mitad del fusil. El seguro del FR F1 fue copiado del fusil semiautomático soviético SVT-40.

Fue producido en tres variantes: el fusil de francotirador modelo A, el fusil de tiro deportivo Tir sportif modelo B y el Grande chasse para caza mayor con mira telescópica APX 804.

Usuarios
 : empleado por el Ejército francés, ha sido reemplazado por el FR F2. Los francotiradores del 2° Batallón de Paracaidistas (Bataillon Etranger Parachutiste; 2 BEP) de la Legión Extranjera emplearon fusiles FR F1 cuando fueron desplegados en mayo de 1978 en la provincia de Shaba en el sur del Zaire. El FR F1 además fue empleado en 1976 por la unidad antiterrorista GIGN en el rescate de 30 niños durante el secuestro de un autobús escolar en Yibuti.
 : empleado por la Gendarmería Real marroquí.

Galería

Notas

Enlaces externos

Fusiles de cerrojo
Fusiles de francotirador
Armas de fuego de 7,5 mm
Armas de fuego de 7,5 × 54 mm Francés

FR F1


Irena Turkevič-Martinec' (također:  ́Írína (Írena) Turkevich-Martinec; Brody, Ukrajina 25. prosinca 1899. – Winnipeg, Kanada, 5. srpnja 1983.) bila je primadona u Lavovskom kazalištu opere i baleta, a nastupala je u Parizu, Beču, Berlinu, Pragu i mnogim drugim europskim gradovima.

Rani život

Irena se rodila 25. prosinca 1899. u Brodiju, u današnjoj Lavovskoj oblasti. Bila je treće dijete u obitelji svećenika, zborovođe, vjeroučitelja i glazbenog kritičara Ivana Turkeviča. Mati joj je bila Sofija Kormošiva.

Kad je Irena imala šest godina, njen otac imenovan je katehetom Učiteljskog sjemeništa u Zališčycima, gdje mu je proviđena posebna kuća koja se nalazila u blizini rijeke Dnjestra. Bio je duša gradskoga glazbenog života, često je u nj uključivao suprugu Sofiju, glazbeno nadarenu pijanisticu, kao i njihovu djecu. Irenu je o glazbi prvo poučavala mati, a poslije se u njihovom domu pojavila profesionalna učiteljica glazbe. Irena je svoje glazbene i umjetničke vještine stjecala od malih nogu i sudjelovala je na Ševčenkovim koncertima.

Irenin otac imenovan je katehetom Druge ukrajinske gimnazije u Lavovu 1911. godine, a obitelj se je onamo doselila trajno. U Lavovu se Irena upisala u Srednju školu sestara bazilijanki, gdje je uz školu učila svirati i klavir, a Stanislav Ljudkevyč predavao joj je teoriju glazbe.

Prije izbijanja Prvog svjetskog rata, obitelj je otišla u Beč, gdje su boravili do 1916. godine.  Irenin otac vodio je zbor u Beču u crkvi svete Barbare, koji je u to vrijeme bio jedan od najvećih i najboljih ukrajinskih crkvenih zborova u Europi.  Po povratku u Lavov, Irena je nastavila školovanje u Srednjoj školi sestara bazilijanki.

Studije
Irena je postala studentica prava na Sveučilištu u Lavovu. Kad je započela studij glazbe, to je bilo na Državnom konzervatoriju u Lavovu, s profesorima Fljam-Plomens'kym i profesorom Zarembom. Završila je dramsku školu u Lavovu, studirajući kod profesora Kozlovskog i kod profesora Kryžanivskog, (Bohdan Kryžanivsky). Svojom koncertnom aktivnošću započela je 1923. godine kao solistica s lavovskim zborom Banduristom.

Na opernoj pozornici prvo je glumila Mařenku u operi Prodanoj nevjesti Bedřicha Smetane. Ova je opera postavljena u Ukrajinskom kazalištu pod ravnanjem Josypa Stadnyka povodom stogodišnjice skladateljevog rođendana.
21. lipnja 1929. godine na pozornici Lvovskog kazališta opere i baleta izvedena je predstava opere Fidelija Lugwiga van Beethovena. Stariji studenti konzervatorija u Lavovu sudjelovali su pod vodstvom svog učitelja Adama Soltisa. Među tim izvođačima bila je Irena. U recenziji u časopisu Dilo, 22. lipnja 1929. godine, Irena je istaknuta i dobila je pohvale.

Okušala se u ulozi dramatičarke i redateljice. Pisac Zinovyj Knyš pisao je u svojim memoarima o glazbenom životu Lavova i o Ireni koja je 1929. organizirala kazališnu skupinu u očevoj kući i postavila predstave: Grijeh Volodymyra Vinnyčenka i Vatre svetog Ivana Hermanna Sudermanna.
U proljeće 1930. održao se njen prvi solistički koncert na kojem je Irena izvela arije Gorislava iz opere Ruslana i Ljudmile Mihaila Glinke te nekoliko romansâ i i ukrajinskih narodnih pjesama.

Odšla je u Berlin 1930. godine, gdje je u to vrijeme živjela njezina sestra Stefanija, a Irena je tri godine studirala na Berlinskom sveučilištu umjetnosti kod profesora Weissenborna, koji je sa studentima radio kao Dietrich Fischer-Diskau.  Naučila je kontrolu glasa u Berlinskoj državnoj operi, a dramsko obrazovanje završila je na Muzičkom fakultetu.
Irena se 1933. preselila u Prag gdje je njezina sestra Stefania predavala klavir i bila je u pratnji Praškog konzervatorija. Održavala je satove glasova s profesorima na Praškom konzervatoriju i pjevala u Praškoj operi.

Karijera
Irena se udala za političara, Volodimira Martinca, pratila ga tamo gde ih je njegov posao vodio i dobro se snalazila u pjevanju u gradovima diljem Evrope. Ovaj nomadski život trajao je 12 godina.

U ljeto 1942. Irene i njezin suprug vratili su se u Lviv, gdje su je pozvali da se pridruži Lvivskom kazalištu opere i baleta. Od 1942. do 1944. pjevala je ove uloge u sljedećim operama:

U ljeto 1943. Irena je sa sopranisticom Ninom Ševčenko i baritonom Mihailom Olhovom otišla na veliku koncertnu turneju po gradovima i selima Galicije. Njezin se glas često čuo na radiju Lviv.

Njezin suprug, političar, bio je svjestan mijenjanja krajolika koji donosi rat.  U proljeće 1944. Irene i skupina iz lyonske opere spakirali su se i uputili na zapad prema Njemačkoj, samo nekoliko tjedana prije dolaska sovjetske vojske.

Irena je postala voditeljica ansambala Duma u Karlsbadu u Badenu, a Orlik u Berchtesgadenu u Njemačkoj. Između ostalih djela, ovi su kolektivi postavili opere: opera Natalka Poltavka i lirsko-fantastična opera Utopljena ukrajinskog skladatelja Mykole Lysenka, libreto je napisao ukrajinski pisac i dramatičar Myhailo Starycky iz priče Nikolajske Gogolove Svibanjska noć iz zbirke Večeri na majuru kraj Dikanjke (Večeri na zaselku kraj Dikanjke).

Kanada
Irena se 1949. godine preselila u Kanadu i nastanila se u Winnipegu. Njezin suprug preuzeo je dužnost urednika novina (New Road), a Irena je postala članica kazališta Renesans (eng. Renaissance, ukr. Ренесанс).

1960. postala je vrlo aktivna radeći s dječjom operom u Winnipegu pri Kanadsko-ukrajinskom zavodu Prosvita, Arlington Street, u gradu North Endu. Sama njezina prisutnost privukla je talentiranu skupinu glazbenika, koreografa, scenografa i kostimografa. Djeci je bila poznata kao Pani Martynec' (Пані Мартинець). Godine 1964. izveli su Kozu Derezu Mykole Lysenka.  Godine 1965. glumila je Snježnu kraljicu (Зимова Краля) Mykole Lysenka. I Koza Dereza (Коза-Дереза) i Snježna kraljica upriličeni su u kazalištu (Pantages Playhouse) Winnipeg.

Godine 1967. njezina glazbena skupina otputovala je iz Winnipega vlakom do Montreala da bi upriličila nastup Koza Dereza na Međunarodnoj i univerzalnoj izložbi Expo 67, koji je također održan u spomen na stogodišnjicu Kanade. Iz Montreala su izvođači odvedeni u Ottawu na koncert.

Nasljedstvo
Ukrajinski kanadski kongres uručio je Ireni Ševčenkovu medalju 7. listopada 1977. u Winnipegu.

Irena Turkevič-Martinec preminula je 5. srpnja 1983. u Winnipegu u Kanadi.

Izvori

Vanjske poveznice
Obituary for Irena Turkevycz-Martynec
Gravesite of Irene Martynec

Operni pjevači
Soprani

Irena Turkevič-Martinec


L'ancienne halle aux blés de Raon-l'Étape ou théâtre de Raon-l'Étape est située à Raon-l'Étape, dans le département des Vosges en région Grand Est.

Historique

L'ancienne halle aux grains est construite entre 1825 et 1830 dans un style néo-classique, elle fut ensuite agrandie en 1852. Lors de la Première Guerre mondiale, la halle aux blés a été incendiée ainsi que d'autres nombreux bâtiments de la ville. L'architecte Paul Fürst est chargé, de 1919 à 1928, de transformer la partie nord-est en théâtre.

Les façades et les toitures, l'escalier et le foyer du théâtre sont inscrits au titre des monuments historiques par arrêté du 19 décembre 1986.

Description
L'extérieur est marqué par l'architecture du , l'intérieur est quant à lui nettement inspiré par l'art décoratif des années 1920. Le ferronnier Paul Jeandel réalise la rampe et garde-corps, l'ornementation est représentée par des lustres en fer forgé par le ferronnier Helmriche et des sculptures par Rohmer.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des monuments historiques du département des Vosges

Liens externes

Raon-l'Étape
Monument historique inscrit en 1986
Monument historique dans le département des Vosges

Halle aux blés de Raon-l'Étape


Charles Wautier, baptisé le  à Mons et mort le  à Bruxelles, est un peintre flamand de l'époque baroque, actif à Bruxelles dans la deuxième moitié du . Il est le frère de Michaelina Wautier (1604-1689), également peintre.

Biographie
Il est le fils de Charles Wautier (15??-) et de sa seconde épouse, Jeanne George, native de Valenciennes ou plus vraisemblablement de Mons († ). Il fait partie d'une riche et ancienne famille de Mons, capitale du comté de Hainaut, dont les membres étaient, depuis le , échevins de la ville, conseillers, administrateurs ou militaires, et qui sera plus tard anoblie en « de Wautier ». Son père fut quelque temps au service du comte de Fuentes, gouverneur espagnol des Pays-Bas du Sud. Aucun autre artiste n'est connu dans la famille en dehors de la sœur aînée de Charles, Michaelina, seule fille survivante connue d'une double fratrie de onze enfants, et on ignore pourquoi et comment tous deux sont devenus peintres. Wautier a d'abord été considéré comme un disciple de Rubens, mais il est plus probable qu'il ait étudié en dehors des Pays-Bas , par exemple en Italie, selon une possibilité évoquée par .

Il part s'installer à Bruxelles en 1633, suivi vers 1638-1642 par sa sœur Michaelina, restée, comme lui, célibataire ; il est vraisemblable que les deux artistes partagent le même logement et travaillent dans un seul atelier. Il arrive qu'ils soient pris pour mari et femme. C'est à cette époque qu'ils auraient peut-être voyagé en Italie, en France et à Madrid.

Ce n'est qu'en 1651 que Wautier se fait enregistrer à la Guilde des peintres, batteurs d'or et souffleurs de verre de Bruxelles, une condition pour être autorisé à pratiquer officiellement sa profession ; il peut signer les tableaux qu'il vend et prendre des apprentis et des élèves, dont aucun par ailleurs n'a fait de carrière remarquable. Comme portraitiste, Charles acquiert rapidement une grande notoriété auprès d'une clientèle de statut social élevé ; il reçoit des commandes des princes de Ligne, des princes de Croÿ, des comtes de Merode, des comtes de Grimbergen et d'autres familles nobles. Le duc d'York, futur roi Jacques II d'Angleterre, et l'archiduc Léopold-Guillaume d'Autriche le sollicitent pour faire leurs portraits en pied. En 1658, le peintre namurois Florent du Rieu, honorant en poésie ses contemporains peintres célèbres, dont une dizaine actifs à Bruxelles, lui dédie un quatrain élogieux, en le désignant expressément comme « peintre en portraits ».

En 1662, Peeter Snayers, spécialisé en peinture de bataille, obtient de cinq peintres bruxellois renommés des témoignages concernant la valeur d'une de ses œuvres. Wautier fait partie des cinq, et, à la différence de ses collègues, rédige son certificat en français ; ce manuscrit, conservé à Valenciennes, permet d'avoir un autographe du peintre. L'artiste signe toujours de son nom français Wautier, et il est connu comme « Monsieur » Wautier, mais d'autres l'orthographient Wauthiers, Woutiers, ce qui compliquera les recherches et les attributions ultérieures, problème dont sera également victime Michaelina.

Tout indique que l'activité professionnelle des Wautier et leur situation financière sont florissantes. Charles et Michaelina achètent des terrains, une belle demeure avec dépendances proche de l'église Notre-Dame de la Chapelle pour leur habitation en 1668, puis plusieurs autres maisons dans le même quartier des Marolles et dans le quartier du Sablon.

Les derniers tableaux signés de Charles Wautier datent de 1685, tandis que Michaelina, décédée en 1689, semble s'être arrêtée de peindre dès 1659, ou peut-être ne faisait-elle plus qu'aider son frère. Ayant hérité de sa sœur, Charles ne se consacre plus qu'à ses affaires immobilières et financières. Il meurt à Bruxelles en 1703 à 94 ans, resté célibataire et sans élève passé à la postérité.

Sa peinture
Wautier a surtout peint des sujets religieux et des portraits de personnalités de la noblesse flamande ou séjournant dans les Pays-Bas méridionaux, notamment des officiers au service de l'Espagne des Habsbourgs. Il se cantonne à ces deux genres picturaux "nobles" et délaisse le paysage, les scènes de genre et les natures mortes, considérés comme genres mineurs. Le portrait signé et daté de 1656 d'un homme vêtu sobrement d'un pourpoint noir s'écarte des habituelles figurations en costume d'apparat ou en armure ; l'homme en question pourrait être un ami, un parent ou le peintre lui-même. Wautier n'aborde pas le très grand format, alors que sa sœur Michaelina s'y est distinguée avec son Triomphe de Bacchus commandé par l'archiduc Léopold-Guillaume. Par rapport à celle de sa sœur, la production de Charles apparait d'ailleurs moins variée et surtout moins originale, ce qui explique son relatif oubli comparé à l'intérêt croissant pour Michaelina depuis sa récente redécouverte, notamment à l'occasion de l'exposition "Michaelina: Baroque's Leading Lady" au MAS d'Anvers en 2018. En portrait, sa manière se rapproche d'Antoine van Dyck, à qui certains de ses tableaux non signés ont été attribués, et de David Teniers II. Il montre cependant moins d'habileté dans la restitution des mains et des doigts. Ainsi que l'envisagent Katlijne Van der Stighelen et Pierre-Yves Kairis, il est possible que les visages ou les chevelures aient parfois bénéficié de l'aide technique de sa sœur Michaelina et que les deux artistes aient plus d'une fois collaboré aux mêmes tableaux. Van der Stighelen et Jahel Sanzsalazar relèvent les influences italiennes du Caravage, de Théodore van Loon et de Jusepe de Ribera dans les peintures religieuses, qui comportent généralement un fond sombre et neutre et des effets de clair-obscur.

Quelques œuvres

Peinture religieuse
 Jésus et les Pharisiens
 Visitation, anciennement dans l'église Saint-Augustin d'Anvers
 Le pape Alexandre III et saint Bernard de Clairvaux, hôtel de ville de Louvain
 Saint Jean l'évangéliste
 Saint Jean d'Alexandrie (attribution à confirmer), église Saint-Amand d'Uitkerke
 La mort d'Abel, perdu
 La vocation de saint Matthieu, Osterley Park
 La vocation de saint Matthieu, musée des Augustins de Toulouse, réplique du précédent (c.1650)
 Prophète (ou Évangéliste), signé et daté de 1652, musée des Beaux-Arts de Cambrai
 Le Miracle de saint Éloi (1659), église Saint-Servais de Gimnée
 La présentation au Temple (1661), Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique (Bruxelles), vraisemblablement perdu, connu par une photographie en noir et blanc
 Saint Pierre recevant les clefs des mains du Christ (1685), pour le maître-autel de la collégiale Saint-Pierre de Louvain

Peinture historique
 La mort de Sénèque, Musée d'Histoire de l'art de Vienne

Peinture mythologique
 Apollon et Marsyas, perdu
 Bacchus jeune couronné de pampres (1652), Galerie nationale de Prague

Portraits
 Portrait d'un officier en armure
 Un héraut de Charles II, musée royal des Beaux-Arts d'Anvers
 Portrait d'un feldmaréchal, château de Belœil ; selon P.Y. Kairis et J. Sanzsalazar, plusieurs portraits d'officiers sans signature présentés dans ce château seraient à attribuer à Charles Wautier
 Léopold-Guillaume de Habsbourg (1652), château de Hluboká, Hluboká nad Vltavou (République tchèque)
 Portrait d'homme (1656), musées royaux des Beaux-Arts de Belgique (possible autoportrait)
 Jacques, duc d'York (c.1656-60)
 Portrait d'une dame en robe bleue tenant des fleurs (1660)
 Portrait d'homme (1660), musées royaux des Beaux-Arts de Belgique
 Comte Ferdinand Gaston Lamoral de Croÿ (c.1660), château du Rœulx
 Comte Ferdinand-Gaston Lamoral de Croÿ et du Roeulx, château des Princes de Ligne
 Jacques Neutre, abbé de l'abbaye du Val des Écoliers de Mons (1668), Musée des beaux-arts de Mons

Beaucoup d'autres portraits, disparus ou dans des collections privées, ne sont connus que par les gravures réalisées d'après les tableaux par Pieter de Jode II, , Joannes Meyssens et Cornelis Galle :
 Pieter de Jode II :
 Charles-Albert de Longueval, comte de Bucquoy et de Gratzen, baron de Vaux et de Rosenberg (1651)
 , ambassadeur d'Espagne en Suède et à Paris (1659)
 Cornelis Meyssens :
 Charles III Ferdinand de Gonzague et de Mantoue (1670)
 Francisco de Velasco y Cárdenas, comte de Colmenar de Oreja
 Eugène de Berghes, comte de Grimbergen et baron d'Arquennes
 Florence Marguerite Van Renesse Van Elderen, comtesse de Grimbergen, épouse du précédent
 Jean-Charles de Watteville, marquis de Conflans et comte de Bussolin
 Joannes Meyssens :
 Ulrich, duc de Wurtemberg, général de cavalerie dans les Pays-Bas méridionaux (c.1650)
 Éléonore de Merode (1635-1669), comtesse de Hornes Hautekerque (1651)
 Cornelis Galle le Jeune :
 Clara Isabella, princesse de Ligne-Arenberg, accompagnée de Cupidon, en triomphe sur un char tiré par deux putti (1648)

Galerie

Exposition
Plusieurs toiles de Charles Wautier et des gravures de ses peintures de portraits ont été rassemblées pour être exposées au Museum aan de Stroom d'Anvers pendant la rétrospective « Michaelina - Baroque's Leading Lady » du  au .

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Peinture baroque flamande
 Michaelina Wautier

Liens externes
  RKDartists
  ECARTICO
  Union List of Artist Names (Getty)
  Deutsche National Bibliothek

Notes et références

Notes

Références

Naissance en 1609
Naissance à Mons
Décès en 1703
Décès à Bruxelles
Décès à 94 ans
Peintre flamand (avant 1830)
Peintre baroque flamand
Peintre portraitiste flamand
Artiste montois
Membre de la guilde de Saint-Luc de Bruxelles

Charles Wautier


Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais (1795 – December 1840) was a French chess master, possibly the strongest player in the early 19th century.

Early life

La Bourdonnais was born on the island of Réunion in the Indian Ocean in 1795. He was the grandson of Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais. He learned chess in 1814 and began to take the game seriously in 1818, regularly playing at the Café de la Régence. He took lessons from Jacques François Mouret, his first teacher, and within two years he became one of the best players of the Café.

Chess career
La Bourdonnais was forced to earn his living as a professional chess player after squandering his fortune on ill-advised land deals. He played in an era before a World Chess Championship was established, but was considered to be perhaps the strongest player in the world from 1821 — when he became able to beat his chess teacher Alexandre Deschapelles — until his death in 1840.  The most famous match series in that time was the series against Alexander McDonnell in 1834. These matches of 85 games were analyzed by Kasparov in his book My Great Predecessors.

Death
He died penniless in London on December 13, 1840, having been forced to sell all his possessions, including his clothes, to satisfy his creditors. George Walker arranged his burial a stone's throw from his old rival Alexander McDonnell at Kensal Green Cemetery.

Notable games

 Alexander McDonnell vs. Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais, 16, London 1834, Sicilian Defense: Old Sicilian. Open (B32), 0–1 A game demonstrating the strength of pawns. Its end position is one of the most surprising in the history of chess.
 Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais vs. Alexander McDonnell, 3, London 1834, Queen's Gambit Accepted: Old Variation (D20), 1–0 La Bourdonnais punishes McDonnell's premature attack.

See also
 List of chess games
 McDonnell versus De La Bourdonnais, Match 4 (16), London 1834

Notes

References
World chess champions by Edward G. Winter, editor. 1981

External links
Louis-Chales Mahe de la Bourdonnais

1795 births
1840 deaths
19th-century chess players
Burials at Kensal Green Cemetery
French chess players
French expatriates in England
People from Réunion of French descent
Deaths from edema

Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais


La  (en ) est la gare ferroviaire principale de Vienne, capitale de l'Autriche. L'édifice est situé près de la Gürtel dans le  arrondissement (Favoriten), sur le site de l'ancienne gare du Sud.

Son inauguration effective s'est faite en plusieurs étapes à partir du . Depuis la mise en service complète le , tous les trains grandes lignes des Chemins de fer fédéraux autrichiens (ÖBB) traversant la capitale se rendent à la gare centrale. C'est la première fois dans l'histoire des chemins de fer autrichiens que Vienne a une gare principale regroupant toutes les lignes aboutissant à la ville.

Situation ferroviaire

Établie à  d'altitude, la gare centrale de Vienne est située aux points kilométriques  des lignes du Sud (Südbahn), de l'Est et de la ligne de l'Est de Laa, ainsi que  de la Stammstrecke empruntée par les trains du S-Bahn de Vienne reliant la ligne du Nord.

Elle dispose de douze voies dont dix, numérotés de 3 à 10, encadrant cinq quais centraux en hauteur, et deux situées dans la gare souterraine annexe de Südtiroler Platz-Hauptbahnhof encadrées par deux quais latéraux numérotés 1 et 2 (voir plan ci-contre).

Histoire

Services ferroviaires

Accueil
Gare des ÖBB, elle est dotée d'un bâtiment voyageurs offrant un point d'information des voyageurs, un guichet de vente de titres de transport ainsi que des distributeur automatique de titres de transport.

La gare est accessible aux personnes à mobilité réduite.

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Autriche
 Liste de gares en Autriche
 Ligne de l'Ouest

Lien externe
 .

Gare mise en service en 2012
Gare à Vienne (Autriche)

Gare centrale de Vienne


176711 Canmore este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
176711 Canmore este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 176001-177000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

176711 Canmore


Ștefan Vulpe () a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la .

Biografie

Ștefan Vulpe a fost fiul unui învățător confesional ortodox-român. În anul 1909 a terminat pedagogia ortodoxă-română din Arad. A fost învățător român în comunele Gladna-Română, Alioș și Giulvăz din Banat.  Din anul 1921 este învățător în Timișoara, când împreună cu Emanuil Ungureanu întemeiază primul cămin de ucenici, apoi în următorii ani întemeiază două cămine de ucenici pe care le conduce în calitate de director. Tot aici conlucrează la înființarea societății "Meseriașul" pentru ajutorarea ucenicilor și calfelor; pentru meseriașii români organizează societatea cooperatistă "Protectorul", pentru împrumut cu dobânzi reduse, ajungând președintele acesteia.

În anul 1927 a fost numit inspector de organizare a căminelor de ucenici din Ardeal, înființând cămine aproape în toate centrele din Ardeal. În anul 1930 a fost delegat și ca inspector al școalelor de ucenici. În anul 1933 a fost numit președinte al Camerii de Muncă din Timișoara, funcționând în acest post până în 1938. A fost director al Căminului de ucenici de Stat Marele Voievod Mihai de Alba - Iulia din Timișoara și inspector de organizare și gospodărie al căminelor de ucenici din întreaga țară.

Activitatea politică

Ca deputat în Marea Adunare Națională din 1 decembrie 1918, Ștefan Vulpe a reprezentat ca delegat titular al Gărzii Naționale Române din comitatul Timiș. Având gradul de stegar la Regimentul 33 Infanterie din Arad, a venit într-un concediu de 20 de zile, în octombrie 1918, la Timișoara, unde îl găsește revoluția. Ia parte la ședința ofițerilor din garnizoana Timișoara, convocată de colonelul Bartha. Se atașează protestului făcut de Dr. Aurel Cosma și este prezent la constituirea "Sfatului Național" din Timișoara.

Ia parte în fruntea primelor companii de soldați care se manifestau în noiembrie 1918, pentru preluarea "Imperiului Român" din Banat. Depune în casa Dr. Iustin Neneth din Timișoara, str. Gh. Lazăr, în fața răposatului colonel Brândușa, jurământul de intrare în "Garda Națională", fiind trimis apoi în plasa Pardani și Modoș pentru a organiza gărzile naționale. Tot în noiembrie 1918 trece peste Mureș, împreună cu Dr. Iustin Neneth, arhiva Gărzii Naționale din Banat, la Arad. La 23 noiembrie 1918 ia parte ca secretar al "Sfatului Național" din comuna Gulvăz, județul Timiș-Torontal, prezidat de preotul Pavel Cimponeriu din comuna Cebza, unde se fac alegerile delegaților care urmează să fie trimiși la "Adunarea Națională" de la Alba Iulia pentru a vota unirea.

La 22 noiembrie 1918 pleacă împreună cu ceilalți delegați din plasa Pardani la Alba Iulia. Ajungând însă la Timișoara, un soldat sârb voind a-i lua drapelul național român, donat de preotul I. Țiuca din Macedonia și împotrivindu-se, a fost maltratat și arestat de armata sârbă, depunându-l într-o sală de așteptare a gărzii "Domnița Elena" din Timișoara sub pază, unde au fost aduși toți delegații bănățeni care doreau să călătorească la Alba Iulia. După multe protestări, au fost declarați liberi și sfătuiți să nu meargă la Alba Iulia. Într-o consfătuire din acea noapte, ținută la fostul restaurant "Coroana" din Timișoara, s-a hotărât ca toți delegații răsfirați în grupuri mai mici să urce în trenurile ce pleacă spre Alba Iulia, ceea ce s-a și întâmplat. Drapelul a fost învălit în hârtii de ziare și dus la Alba Iulia de către stegarul Ștefan Vulpe.

În anul 1933 este numit președinte al Camerei de Muncă din Timișoara, funcționând în acest post până în 1938. În această calitate a contribuit cu sume importante de bani la construirea Caselor de educație națională a muncitorilor din Anina, Bocșa Română și Reșița. Pentru ucenici organizează cursuri de instruire și educare în localitățile Făget, Reșița, Anina, Bocșa Română și Sânnicolaul Mare, ținând și în alte localități ale țării conferințe de popularizare a ideii înființării căminelor de ucenici.

Decorații

Pentru meritele avute pe terenul activității organizării căminelor de ucenici și românizarea brațelor muncitorești, a fost decorat cu:
 Ordinul "Coroana României" în grad de cavaler, Brevetul Nr. 1695 din 1935.
 "Meritul Comercial și Industrial" cl. I, Brevet Nr. 21660 din 20 ianuarie 1937.
 Pentru faptele săvârșite în calitatea de comandant al "Gărzii Naționale" din județul Timiș-Torontal, prin Înaltul Decret Regal Nr. 1875 din 24 iunie 1941, i s-a conferit Medalia "Ferdinand I".

Note

Bibliografie

Ioan Munteanu, Dumitru Tomoni, Vasile M. Zaberca, Banatul și Marea Unire. Bănătenții la Alba Iulia, Editura Partoș, Timișoara, 2018

Lectură suplimentară

Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9
Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe

Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1888
Învățători români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decese în secolul al XX-lea

Ștefan Vulpe


Itajuípe es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2010 era de 21.094 habitantes. La principal carretera de acceso es la BR 101. No es litoraleño pero es bordeado por el río Almada.

Toponimia
Itajuípe es un vocablo tupí que se interpreta como: ita: piedra e ípe: espino.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Itajuípe


Enrico Noris (Verona, 29 de agosto de 1631 - Roma, 23 de fevereiro de 1704) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Verona em 29 de agosto de 1631. De ascendência irlandesa. Seu primeiro nome também está listado como Errico; e seu sobrenome como Nori; e como Norris. Seu nome de batismo era Girolamo.

Educação
Inicialmente, estudou na escola jesuíta de Rimini (retórica e lógica), 1646. Ingressou na Ordem dos Eremitas de Santo Agostinho, 1647; noviciado de Rimini; tomou o nome de Enrico; após a provação, de 1650 a 1654, estudou filosofia e teologia no estudo geral agostiniano, em Roma.

Sacerdócio
Ordenado (sem mais informações encontradas). Professor de filosofia e teologia em Pesaro, 1658-1662; Perugia, 1662-1663; Florença, 1664-1666; Pádua, 1666-1671; e Roma, 1671-1672. Magister of theology, 1663. Algumas das obras que publicou em 1673, em história e teologia, produziram muita controvérsia, embora tivessem sido aprovadas por uma comissão especial em Roma. Ele até foi a Roma para explicar sua ortodoxia antes dessa comissão. O Papa Clemente X o nomeou um dos qualificadores do Santo Ofício, reconhecendo seu conhecimento e doutrina ortodoxa. Apesar disso, mais acusações foram apresentadas acusando-o de jansenismo e bajanismo. O grão-duque Cosimo III da Toscana, chamou-o para Florença e nomeou-o seu teólogo pessoal e professor de história da igreja, Universidade de Pisa, 1674-1692. Promoção recusada à Sé de Pistoia, bem como outras promoções oferecidas pelos Papas Clemente X e Inocêncio XI. Primeiro Custódio da Biblioteca do Vaticano, 16 de maio de 1692.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 12 de dezembro de 1695; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Agostino, em 2 de janeiro de 1696. Bibliotecário da Santa Igreja Romana, em 6 de março de 1700 até sua morte. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI. Suas obras completas foram publicadas em um fólio de cinco volumes pelos Irmãos Ballerini, Verona, 1729-1741.

Morte
Morreu em Roma em 23 de fevereiro de 1704, às 15h. Exposto no seu título, S. Agostino, local onde decorreu o funeral; e enterrado lá. Os frades agostinianos ergueram naquela igreja um belo monumento em homenagem à sua memória.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XII
Cardeais da Itália
Cardeais agostinianos

Enrico Noris


Candemil Portekiz'de Vila Nova de Cerveira belediyesine bağlı olan, 8,64 km² yüzölçümüne sahip, 246 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Cerveira

Candemil (Vila Nova de Cerveira)


Alanlı, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski ismi Orçan'dır.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 56 km, Andırın ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Andırın'ın mahalleleri

Alanlı, Andırın


Sjeverozapadnu Albaniju u 03:54 CET 26. studenog 2019. godine pogodio je potres magnitude 6,4 s epicentrom 12 km zapadno-jugozapadno od Mamurrasa. Drhtanje se osjetilo u albanskom glavnom gradu Tirani te sve do Taranta i Beograda koji se nalazi oko 370 kilometara od epicentra. Od potresa umrlo je oko 51 ljudi te je oko 3000 ozlijeđeno. Bio je to drugi potres koji je pogodio okolno područje u zadnja tri mjeseca. Bio je to najjači potres koji je pogodio Albaniju u više od 40 godina, najsmrtonosniji u zadnjih 99 godina. Trenutačno je najsmrtonosniji potres koji se dogodio 2019. godine.

Tektonski smještaj
Albanija se nalazi na konvergentnoj granici između Euroazijske ploče i Jadranske ploče, dijelu kompleksne kolizijske zone s Afričkom pločom. Područje sjeverozapadne Albanije nalazi se na području aktivnog rasjeda koje je imalo nekoliko M ≥ 6 potresa u zadnjem stoljeću. Godine 1979. dogodio se najjači od tih potresa. Njegov epicentar bio je oko 70 kilometara sjevernije u Crnoj Gori te je usmrtio 136 ljudi, 101 u Crnoj Gori i 36 u Albaniji.
Zadnji od tih potresa dogodio se 21. rujna 2019. u 15:05 CET s epicentrom istočno-sjeveroistočno od Drača. Magnituda tog potresa iznosila je M 5,6 koji je nanio manju štetu od onoga jačeg u studenom te godine. Službenici su 21. rujna rekli da je taj potres bio najjači u posljednjih 30 godina te da je oštetio oko 500 kuća.

Potres

Prema ANSS-u magnituda potresa iznosila je 6,4 Mww. Opaženi fokalni mehanizam dosljedan je sa suprotnim kretanjem sjeverozapad-jugoistok, paralelno s poznatim navlakama u području. Najjači osjetilni iznos iznosio je 8 (Razoran potres) na Mercallijevoj ljestvici.

U iduća 24 sata zabilježeno je više od 1300 naknadnih potresa, od kojih je četiri bilo jače od M 5,0, a osamnaest između M 4 i 5 (Stanje: 08:00 CET, 1. 12.) Najjači od tih naknadnih potresa dogodio se u 07:38 CET, malo manje od četiri sata od glavnoga potresa. Magnituda tog potresa iznosila je M 5,4. Prema Mercallijevoj ljestvici potres je bio jačine 7 (Vrlo jak potres).

Potresi M ≥ 4.0

Šteta
Potres je prouzročio veliku štetu u luci Draču i selu Kodër-Thumanëu, mjestima koja su se nalazila u blizini epicentra potresa. U Draču su se urušila dva hotela i dvije stambene zgrade.  Četiri zgrade, među kojima je i petokatnica, urušile su se u Kodër-Thumanëu, gradu koji je najviše stradao od potresa. Do 27. studenog stanovnici tih zgrada ostali su zarobljeni pod ruševinama. Grad Laç je znatno oštećen. Albanska vlada je proglasila izvanredno stanje u trajanju od 30 dana za Drač, Kodër-Thumanë i Tiranu koje je kasnije prošireno na Lješ i Laç. Nakon glavnog potresa usijedili su naknadni potresi koji su tresli zgrade i izazvali zabrinutost kod lokalnog stanovništva. Nakon toga mnogi domovi nisu bili sigurni za prebivanje.

nekoliko stotina albanskih vojnika i policajaca su poslani na lokalitete zahvaćene potresima (Kodër-Thumanë, Drač te njihova šira okolica). Njihova zadaća je bila pomoći sa spasilačkim akcijama i i postavljanju skloništa za raseljene ljude. Podignuti su 300 šatora za hitne situacije za utočište 1000 ljudi na športskom igralištu unutar Kodër-Thumanëa te na Stadionu Nike Dovane u Draču. Albanski vojnici radeći s ograničenim resursima uspjele su spasiti ljude od krhotina srušenih struktura. U tome im je pomoglo oko 250 vojnika iz Sjedinjenih Američkih Država i mnogih europskih država.

Pošto je zadnji značajni potres u Albaniji bio 1979. godine, nedostojalo je stručnosti u spasilačkim akcijama. Nakon toga, spasilačke službe došle su u Albaniju s posebnom opremom, psima tragačima i hitnim zalihama iz susjednih i ostalih europskih država kako bi podržale potragu za unesrećenima i pomogle onima koji su postali beskućnici. Mnogi beskućnici u Kodër-Thumanëu prespavali su dvije noći u šatorima jer su odbili odsjesti u hotelima kraj Jadranskog mora. Albanske specijalne jedinice (RENEA) i dalje tragaju za nekoliko nestalih ljudi, dok je u međuvremenu četrdeset i pet osoba bilo spašeno iz ruševina.

Prema službenim podacima poginulo je 51 osoba; 25 u Draču, 25 u Thumanëu, i jedne u Lješu. Zbog naknadnog je niza podrhtavanja tla spasilačkim ekipama bio otežan posao. Albanska ministrica zdravstva Ogerta Manastirliu izjavila je da je broj žrtava porastao na njih 790, iako ih je izvorno bilo 658, te da se njih 700 nalazi u dračkoj klinici za traumatologiju. Ministarstvo zdravstva izvijestilo je da su trenutačno ozlijeđene 62 osobe i da su sve u stabilnom stanju osim njih triju koje se nalaze na intenzivnoj njegi.

Zbog potresa 2500 ljudi ostalo je bez kuće te su trenutačno smještene na Stadionu Nike Dovane u Draču, u šatorima i hotelima. Turska je evakuirala dvadeset i troje svojih državljana koji su se nalazili u Albaniji i odvela ih u bolnicu u pokrajini İzmir. Bazni kamp Ashraf-3, kojim se koristi 4.000 članova organizacije Narodni mudžahedini Irana (PMOI-ja) odnosno Iranskog nacionalnog vijeća otpora (NCR-a), pretrpio je veliku štetu te je poginuo nepoznat broj žrtava.

Izvori

Vidi još
 Potres u Crnoj Gori 1979.

Vanjske poveznice

 Stranica ReliefWeb-a o potresu

 2019
Povijest Albanije

Potres u Albaniji 2019.


ජූල් හර්මන් ජර්මානු ළමා නිළියකි .වෙන්ඩි චිත්‍රපටයේ රගපෑම නිසා ප්‍රසිද්දියට පත්විය.

ජීවිතය

ජූල් හර්මන් 2004 දී මියුනිච් හි උපත ලැබූ අතර පසුව ඇගේ පවුලේ අය සමඟ බර්ලිනයට සංක්‍රමණය විය.

ඇයගේ පළමු භූමිකාව 2014 දී වයස අවුරුදු දහයේදී 2014 to me or to you" රූපවාහිනී චිත්‍රපටයේ  තෝරගත්තේ අධ්‍යක්ෂ ඉන්ගෝ රාස්පර් විසිනි . එම වසරේදීම ඇය "Till Eulenspiegel ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපෑවාය.

2017 දී ඇය වෙනත් අයදුම්කරුවන් 1,600 කට එරෙහිව වෙන්ඩි චිත්‍රපටයෙහි ප්‍රධාන භූමිකාව දිනා ගත්තාය.

චිත්‍රපටකරණය

 2014: 2014: to me or to you?
 2014: Till Eulenspiegel
 2016: Fog in August
 2017: Wendy - The Movie
 2017: Timm Thaler or the sold laugh
 2018: Wendy 2 - Friendship Forever
 2019: Tatort: A day like any other
 2019: Family Dr. Kleist (TV series; episode 9.02)
 2020: Metropolitan area (eps. 440)

වෙබ් සබැඳි

 ජූල් හර්මන් Internet Movie Database හී දි (English)

තනි සාක්ෂි
ජූල් හර්මන් සීවී. තුළ: next-generation-schauspiel.de. සම්ප්‍රවේශය 2019 ජූලි 29

Category:2004 උපත්
Category:ජර්මන් චිත්‍රපට
Category:ජර්මන්

ජුලී හර්මන්


El Perdiz de ceja pálida (Crypturellus transfasciatus) es un tipo de Tinamidae que se encuentra en los bosques secos tropicales en el Perú y Ecuador.

Etimología

Crypturellus está formado por tres palabras en latín o griego. Kruptos significa cubierto u oculto, oura significa cola y ellus significa diminutivo. Por lo tanto Crypturellus significa pequeña cola oculta.

Taxonomía
Esta es una especie monotípica. Todas las perdices son de la familia Tinamidae y en un gran esquema también de las ratites. A diferencia de otras aves corredoras, las perdices pueden volar, aunque en general no son buenas voladoras. Todas las aves corredoras evolucionaron desde la prehistoria a las aves que vuelan, y las perdices son el pariente vivo más cercano de estas aves.

Descripción
La Perdiz de ceja pálida es de aproximadamente 28 cm (11 pulgadas) de longitud. Se reconoce por su color marrón grisáceo en la capa superior, que es negro con finos dibujos, y una garganta blanca, mientras que el resto de sus partes inferiores son gris a beige. Sus patas son de color rosa.

Referencias

Enlaces externos
 Picture; Article

Crypturellus
Aves de Perú
Aves de Ecuador
Taxones descritos por Osbert Salvin
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1878

Crypturellus transfasciatus


Devon Philip Conway (Joanesburgo, 8 de julho de 1991) é um jogador de críquete, nascido na África do Sul, que agora joga pela Nova Zelândia, onde se tornou elegível para representar a equipe de críquete da Nova Zelândia.

Carreira internacional
Conway fez sua estreia internacional pela Nova Zelândia em novembro de 2020. Em junho de 2021, em sua primeira partida de Teste, Conway se tornou o segundo batedor da Nova Zelândia, e o sétimo no geral, a marcar um duplo século em sua estreia em Teste.

Em março de 2021, Conway foi incluído na equipe de One Day International (ODI) da Nova Zelândia para a série contra Bangladesh. Ele fez sua estreia em ODI pela Nova Zelândia em 20 de março de 2021, contra Bangladesh. Em 26 de março de 2021, Conway marcou seu primeiro século no críquete ODI, na terceira partida da série contra Bangladesh. Em fevereiro de 2022, o Chennai Super Kings o comprou no leilão do torneio da Indian Premier League de 2022.

Vida pessoal
Em abril de 2022, Conway se casou com sua namorada de longa data, Kim Watson, na África do Sul.

Ligações externas

Jogadores de críquete da Nova Zelândia
Jogadores de críquete da África do Sul

Devon Conway


Champagne-Ardenne (), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın kuzeydoğusundadır ve Belçika ile komşudur. 1790 senesinde Fransa'daki yeni idari yapılaşmaya kadar, bu bölgenin büyük bir bölümü Champagne olarak adlandırılırdı. Bu bölge I. Dünya Savaşı ile II. Dünya Savaşı'nda önemli çarpışmalara sahne olmuştur. Merkez şehri Châlons-en-Champagne olmasına rağmen en önemli ve büyük şehri Reims'tır. Bu bölgede üretilen köpüklü beyaz şaraba bölgenin adı verilmiştir: Şampanya. 2001 yılında 263 milyon şişe şampanya satılmıştır. 1982'den beri dönemsel göç nedeniyle nüfusu azalmaktadır. 52/km² nüfus yoğunluğu ve 1,3 milyonluk nüfusuyla Fransa'nın en az nüfuslu bölgelerinden biridir.

Tarihçe
Champagne-Ardenne bölgesi antik çağlardan beri zengin bir tarihe sahiptir.
 Roma döneminde, Reims şehri (Latince: Durocortorum) bir kavşak yeriydi ve Roma'nın kuzeyindeki en büyük nüfusa sahip şehirdi.
 Orta Çağ'ın başında,496'da, Fransa kralı I. Clovis Saint Remi tarafından Reims'teki Saint Remi Bazilikası'nda vaftiz edildi. Bu nedenle X. Charles'a kadar Reims Fransa krallarının kutsal şehri olmuştur.
 1000 yılına doğru Reims başpiskoposu Gerbert d'Aurillac, II. Sylvestre adı ile papa oldu. Germen imparatoru III. Othon'un arkadaşıydı.
 1871'de Ardennes'te Sedan Muharebesi yapıldı.
 I. Dünya Savaşı sırasında, Champagne bölgesi Paris yakınlarındaki I. Marne Muharebesi (6-9 Eylül 1914) 1917 ilkbaharında Chemin des Dames'a 1918'de de İkinci Marne çarpışmasına sahne oldu.
 Ardennes bölgesi 1940'ta II. Dünya Savaşı sırasında Fransa Seferi'nde,  Müttefiklerin yenilgisi ve Fransa'nın işgaliyle sonuçlanan çetin çarpışmalarla, 1944'teki Müttefiklerin Ardennes karşı saldırısına sahne olmuştur.
 1962 senesinde Fransa ile Almanya arasındaki barış ve uzlaşma töreni General Charles de Gaulle ve Alman şansölyesi Konrad Adenauer arasında Reims Katedrali'nde yapılmış ve Kardinal François Marty töreni yönetmiştir.
 1996'da, Papa II. Jean-Paul Reims'a gelerek I. Clovis'in Saint Remi tarafından vaftiz edilmesinin 1500ncü yıldönümünü kutladı.

Coğrafya
Champagne-Ardenne'de dört il (Fr. département-altbölge) bulunmaktadır: Aube, Ardennes, Haute-Marne ve Marne.

Bölgedeki nehirler batıya doğru akar ve aralarında Seine Nehri, Marne Nehri, ve Aisne Nehri sayılabilir.

Bölgede toplam 460 km olmak üzere üç otoyol bulunmaktadır:

 A4 Otoyolu Paris'i Strazburg'a bağlar ve Reims metropolitan bölgesine hizmet verir.
 A5 Otoyolu Paris'i Dijon'a bağlar ve Troyes ile Chaumont'a hizmet verir.
 A26 Otoyolu Calais'yi Dijon'a bağlar ve Reims ile Châlons-en-Champagne'a hizmet verir.

Demiryolu ağı içinde Marne Vadisi'ni takip ederek Épernay, Châlons-en-Champagne, ve Vitry-le-François'tan geçen Paris-Strazburg hattı bulunmaktadır. Paris'i Strazburg'a bağlayacak olan LGV Est TGV hattı 2007 yılında hizmete girecektir.

Bölgenin suyolları arasında Marne Nehri'nden Ren Nehri'ne olan kanal ile, Marne Nehri'ne yatay olan kanal bulunmaktadır. Bu kanallar küçük ölçekli kanallardır.

Vatry Uluslararası Havaalanı ana olarak hava kargo taşımacılığı için ayrılan 3650 m.lik piste sahiptir ancak sık olarak kullanılmamaktadır. Havaalanı Paris'e yalnızca 150 km. uzaklıkta az nüfus yoğunluğu olan bir bölgede kurulmuştur. Bazıları burasının Paris'in üçüncü havaalanı olmak için iyi bir aday olduğunu düşünmektedir. Fransa Yeşiller Partisi de ses kirliliğinden daha az insanın etkileneceği böyle bir öneriyi desteklemektedir.

Ekonomi
 Topraklarının % 61,4'ünde tarım yapılmaktadır.
 Fransa'da arpa ve alfalfa üretiminde birinci sıradadır.
 Fransa'da şeker pancarı, soğan ve bezelye üretiminde ikinci sıradadır.
 Fransa'da buğday ve kolza tohumu üretiminde üçüncü sıradadır.
 282.37 km² lik üzüm bağları vardır.
 2001 Şampanya satışı: 263 milyon şişe (2000'e göre %4 artış) %37,6 ihraç edilmiştir.
 Fransız çorap/iç çamaşırı üretiminin %25'i.
 Fransa'daki üçüncü metalürji bölgesi.

Dış bağlantılar
 Champagne-Ardenne e-devlet portalı (Fransızca)
 Champagne-Ardenne bölgesi turizm sitesi (Fransızca)

Kaynakça

Champagne-Ardenne


|-
|baa || || ||B ||Y ||Babatana||
|-
|bab || || ||B ||Y ||Bainouk-Gunyuño||
|-
|bac || || ||B ||Y ||Badui||
|-
|bae || || ||B ||Ö ||Baré||
|-
|baf || || ||B ||Y ||Nubaca||
|-
|bag || || ||B ||Y ||Tuki||
|-
|bah || || ||B ||Y ||Bahamas Creole English||Bahama Adaları Kırma İngilizcesi
|-
|baj || || ||B ||Y ||Barakai||
|-
|bak ||bak ||ba ||B ||Y ||Bashkir||Başkırtça, Başkurtça
|-
|bal ||bal || ||M ||Y ||Baluchi||Beluçi, Beluçça
|-
|bam ||bam ||bm ||B ||Y ||Bambara||Bambara
|-
|ban ||ban || ||B ||Y ||Balinese||Balinezce, Balice
|-
|bao || || ||B ||Y ||Waimaha||
|-
|bap || || ||B ||Y ||Bantawa||
|-
|bar || || ||B ||Y ||Bavarian||Bavyeraca
|-
|bas ||bas || ||B ||Y ||Basa (Cameroon)||
|-
|bau || || ||B ||Y ||Bada (Nigeria)||
|-
|bav || || ||B ||Y ||Vengo||
|-
|baw || || ||B ||Y ||Bambili-Bambui||
|-
|bax || || ||B ||Y ||Bamun||Bamum dili
|-
|bay || || ||B ||Y ||Batuley||
|-
|baz || || ||B ||Y ||Tunen||
|-
|bba || || ||B ||Y ||Baatonum||
|-
|bbb || || ||B ||Y ||Barai||
|-
|bbc || || ||B ||Y ||Batak Toba||Batak Toba
|-
|bbd || || ||B ||Y ||Bau||
|-
|bbe || || ||B ||Y ||Bangba||
|-
|bbf || || ||B ||Y ||Baibai||
|-
|bbg || || ||B ||Y ||Barama||
|-
|bbh || || ||B ||Y ||Bugan||
|-
|bbi || || ||B ||Y ||Barombi||
|-
|bbj || || ||B ||Y ||Ghomálá'||
|-
|bbk || || ||B ||Y ||Babanki||
|-
|bbl || || ||B ||Y ||Bats||Batsça
|-
|bbm || || ||B ||Y ||Babango||
|-
|bbn || || ||B ||Y ||Uneapa||
|-
|bbo || || ||B ||Y ||Bobo Madaré, Northern||
|-
|bbp || || ||B ||Y ||Banda, West Central||
|-
|bbq || || ||B ||Y ||Bamali||
|-
|bbr || || ||B ||Y ||Girawa||
|-
|bbs || || ||B ||Y ||Bakpinka||
|-
|bbt || || ||B ||Y ||Mburku||
|-
|bbu || || ||B ||Y ||Kulung (Nigeria)||
|-
|bbv || || ||B ||Y ||Karnai||
|-
|bbw || || ||B ||Y ||Baba||
|-
|bbx || || ||B ||Y ||Bubia||
|-
|bby || || ||B ||Y ||Befang||
|-
|bbz || || ||B ||Y ||Arabic, Babalia Creole||Arapça, Babalia Kırma Dili
|-
|bca || || ||B ||Y ||Bai, Central||
|-
|bcb || || ||B ||Y ||Bainouk-Samik||
|-
|bcc || || ||B ||Y ||Balochi, Southern||
|-
|bcd || || ||B ||Y ||Babar, North||
|-
|bce || || ||B ||Y ||Bamenyam||
|-
|bcf || || ||B ||Y ||Bamu||
|-
|bcg || || ||B ||Y ||Baga Binari||
|-
|bch || || ||B ||Y ||Bariai||
|-
|bci || || ||B ||Y ||Baoulé||
|-
|bcj || || ||B ||Y ||Bardi||
|-
|bck || || ||B ||Y ||Bunaba||
|-
|bcl || || ||B ||Y ||Bicolano, Central||
|-
|bcm || || ||B ||Y ||Bannoni||
|-
|bcn || || ||B ||Y ||Bali (Nigeria)||Bali Dili, Nijerya
|-
|bco || || ||B ||Y ||Kaluli||
|-
|bcp || || ||B ||Y ||Bali (Democratic Republic of Congo)||Bali Dili, Kongo Demokratik Cumhuriyeti
|-
|bcq || || ||B ||Y ||Bench||
|-
|bcr || || ||B ||Y ||Babine||
|-
|bcs || || ||B ||Y ||Kohumono||
|-
|bct || || ||B ||Y ||Bendi||
|-
|bcu || || ||B ||Y ||Awad Bing||
|-
|bcv || || ||B ||Y ||Shoo-Minda-Nye||
|-
|bcw || || ||B ||Y ||Bana||
|-
|bcx || || ||B ||Y ||Pamona||
|-
|bcy || || ||B ||Y ||Bacama||
|-
|bcz || || ||B ||Y ||Bainouk-Gunyaamolo||
|-
|bda || || ||B ||Y ||Bayot||
|-
|bdb || || ||B ||Y ||Basap||
|-
|bdc || || ||B ||Y ||Emberá-Baudó||
|-
|bdd || || ||B ||Y ||Bunama||
|-
|bde || || ||B ||Y ||Bade||
|-
|bdg || || ||B ||Y ||Bonggi||
|-
|bdh || || ||B ||Y ||Baka (Sudan)||
|-
|bdi || || ||B ||Y ||Burun||Borun
|-
|bdj || || ||B ||Y ||Bai||
|-
|bdk || || ||B ||Y ||Budukh||
|-
|bdl || || ||B ||Y ||Bajau, Indonesian||
|-
|bdm || || ||B ||Y ||Buduma||
|-
|bdn || || ||B ||Y ||Baldemu||
|-
|bdo || || ||B ||Y ||Bernde||
|-
|bdp || || ||B ||Y ||Bende||
|-
|bdq || || ||B ||Y ||Bahnar||
|-
|bdr || || ||B ||Y ||Bajau, West Coast||
|-
|bds || || ||B ||Y ||Burunge||
|-
|bdt || || ||B ||Y ||Bokoto||
|-
|bdu || || ||B ||Y ||Oroko||
|-
|bdv || || ||B ||Y ||Bodo Parja||
|-
|bdw || || ||B ||Y ||Baham||
|-
|bdx || || ||B ||Y ||Budong-Budong||
|-
|bdy || || ||B ||Y ||Bandjalang||
|-
|bdz || || ||B ||Y ||Badeshi||
|-
|bea || || ||B ||Y ||Beaver||
|-
|beb || || ||B ||Y ||Bebele||
|-
|bec || || ||B ||Y ||Iceve-Maci||
|-
|bed || || ||B ||Y ||Bedoanas||
|-
|bee || || ||B ||Y ||Byangsi||
|-
|bef || || ||B ||Y ||Benabena||
|-
|beg || || ||B ||Y ||Belait||
|-
|beh || || ||B ||Y ||Biali||
|-
|bei || || ||B ||Y ||Bekati'||
|-
|bej ||bej || ||B ||Y ||Beja||
|-
|bek || || ||B ||Y ||Bebeli||
|-
|bel ||bel ||be ||B ||Y ||Belarusian||Beyaz Rusça
|-
|bem ||bem || ||B ||Y ||Bemba (Zambia)||Bemba
|-
|ben ||ben ||bn ||B ||Y ||Bengali||Bengalce
|-
|beo || || ||B ||Y ||Beami||
|-
|bep || || ||B ||Y ||Besoa||
|-
|beq || || ||B ||Y ||Beembe||
|-
|bes || || ||B ||Y ||Besme||
|-
|bet || || ||B ||Y ||Béte, Guiberoua||
|-
|beu || || ||B ||Y ||Blagar||
|-
|bev || || ||B ||Y ||Bété, Daloa||
|-
|bew || || ||B ||Y ||Betawi||
|-
|bex || || ||B ||Y ||Jur Modo||
|-
|bey || || ||B ||Y ||Beli (Papua New Guinea)||
|-
|bez || || ||B ||Y ||Bena (Tanzania)||
|-
|bfa || || ||B ||Y ||Bari||
|-
|bfb || || ||B ||Y ||Bareli, Pauri||
|-
|bfc || || ||B ||Y ||Bai, Northern||
|-
|bfd || || ||B ||Y ||Bafut||
|-
|bfe || || ||B ||Y ||Betaf||
|-
|bff || || ||B ||Y ||Bofi||
|-
|bfg || || ||B ||Y ||Kayan, Busang||
|-
|bfh || || ||B ||Y ||Blafe||
|-
|bfi || || ||B ||Y ||British Sign Language||Britanya İşaret Dili
|-
|bfj || || ||B ||Y ||Bafanji||
|-
|bfk || || ||B ||Y ||Ban Khor Sign Language||Ban Kor İşaret Dili
|-
|bfl || || ||B ||Y ||Banda-Ndélé||
|-
|bfm || || ||B ||Y ||Mmen||
|-
|bfn || || ||B ||Y ||Bunak||
|-
|bfo || || ||B ||Y ||Birifor, Malba||
|-
|bfp || || ||B ||Y ||Beba||
|-
|bfq || || ||B ||Y ||Badaga||
|-
|bfr || || ||B ||Y ||Bazigar||
|-
|bfs || || ||B ||Y ||Bai, Southern||
|-
|bft || || ||B ||Y ||Balti||
|-
|bfu || || ||B ||Y ||Gahri||
|-
|bfw || || ||B ||Y ||Bondo||
|-
|bfy || || ||B ||Y ||Bagheli||
|-
|bfz || || ||B ||Y ||Pahari, Mahasu||
|-
|bga || || ||B ||Y ||Gwamhi-Wuri||
|-
|bgb || || ||B ||Y ||Bobongko||
|-
|bgc || || ||B ||Y ||Haryanvi||
|-
|bgd || || ||B ||Y ||Bareli, Rathwi||
|-
|bge || || ||B ||Y ||Bauria||
|-
|bgf || || ||B ||Y ||Bangandu||
|-
|bgg || || ||B ||Y ||Bugun||
|-
|bgh || || ||B ||Y ||Bogan||
|-
|bgi || || ||B ||Y ||Giangan||
|-
|bgj || || ||B ||Y ||Bangolan||
|-
|bgk || || ||B ||Y ||Bit||
|-
|bgl || || ||B ||Y ||Bo (Laos)||
|-
|bgm || || ||B ||Y ||Baga Mboteni||
|-
|bgn || || ||B ||Y ||Balochi, Western||
|-
|bgo || || ||B ||Y ||Baga Koga||
|-
|bgp || || ||B ||Y ||Balochi, Eastern||
|-
|bgq || || ||B ||Y ||Bagri||
|-
|bgr || || ||B ||Y ||Chin, Bawm||
|-
|bgs || || ||B ||Y ||Tagabawa||
|-
|bgt || || ||B ||Y ||Bughotu||
|-
|bgu || || ||B ||Y ||Mbongno||
|-
|bgv || || ||B ||Y ||Warkay-Bipim||
|-
|bgw || || ||B ||Y ||Bhatri||
|-
|bgx || || ||B ||Y ||Balkan Gagauz Turkish||Balkan Gagavuz Türkçesi
|-
|bgy || || ||B ||Y ||Benggoi||
|-
|bgz || || ||B ||Y ||Banggai||
|-
|bha || || ||B ||Y ||Bharia||
|-
|bhb || || ||B ||Y ||Bhili||
|-
|bhc || || ||B ||Y ||Biga||
|-
|bhd || || ||B ||Y ||Bhadrawahi||
|-
|bhe || || ||B ||Y ||Bhaya||
|-
|bhf || || ||B ||Y ||Odiai||
|-
|bhg || || ||B ||Y ||Binandere||
|-
|bhh || || ||B ||Y ||Bukharic||Buharaca
|-
|bhi || || ||B ||Y ||Bhilali||
|-
|bhj || || ||B ||Y ||Bahing||
|-
|bhk || || ||B ||Y ||Bicolano, Albay||
|-
|bhl || || ||B ||Y ||Bimin||
|-
|bhm || || ||B ||Y ||Bathari||
|-
|bhn || || ||B ||Y ||Bohtan Neo-Aramaic||
|-
|bho ||bho || ||B ||Y ||Bhojpuri||
|-
|bhp || || ||B ||Y ||Bima||
|-
|bhq || || ||B ||Y ||Tukang Besi South||
|-
|bhr || || ||B ||Y ||Malagasy, Bara||Madagaskar Dili, Bara
|-
|bhs || || ||B ||Y ||Buwal||
|-
|bht || || ||B ||Y ||Bhattiyali||
|-
|bhu || || ||B ||Y ||Bhunjia||
|-
|bhv || || ||B ||Y ||Bahau||
|-
|bhw || || ||B ||Y ||Biak||Biak
|-
|bhx || || ||B ||Y ||Bhalay||
|-
|bhy || || ||B ||Y ||Bhele||
|-
|bhz || || ||B ||Y ||Bada (Indonesia)||
|-
|bia || || ||B ||Y ||Badimaya||
|-
|bib || || ||B ||Y ||Bissa||
|-
|bic || || ||B ||Y ||Bikaru||
|-
|bid || || ||B ||Y ||Bidiyo||
|-
|bie || || ||B ||Y ||Bepour||
|-
|bif || || ||B ||Y ||Biafada||
|-
|big || || ||B ||Y ||Biangai||
|-
|bih ||bih || ||B ||Y ||Bihari||Biharca
|-
|bii || || ||B ||Y ||Bisu||
|-
|bij || || ||B ||Y ||Vaghat-Ya-Bijim-Legeri||
|-
|bik ||bik || ||M ||Y ||Bikol||
|-
|bil || || ||B ||Y ||Bile||
|-
|bim || || ||B ||Y ||Bimoba||
|-
|bin ||bin || ||B ||Y ||Bini||
|-
|bio || || ||B ||Y ||Nai||
|-
|bip || || ||B ||Y ||Bila||
|-
|biq || || ||B ||Y ||Bipi||
|-
|bir || || ||B ||Y ||Bisorio||
|-
|bis ||bis ||bi ||B ||Y ||Bislama||Bislama
|-
|bit || || ||B ||Y ||Berinomo||
|-
|biu || || ||B ||Y ||Biete||
|-
|biv || || ||B ||Y ||Birifor, Southern||
|-
|biw || || ||B ||Y ||Kol (Cameroon)||
|-
|bix || || ||B ||Y ||Bijori||
|-
|biy || || ||B ||Y ||Birhor||
|-
|biz || || ||B ||Y ||Baloi||
|-
|bja || || ||B ||Y ||Budza||
|-
|bjb || || ||B ||Ö ||Banggarla||
|-
|bjc || || ||B ||Y ||Bariji||
|-
|bjd || || ||B ||Y ||Bandjigali||
|-
|bje || || ||B ||Y ||Biao-Jiao Mien||
|-
|bjf || || ||B ||Y ||Barzani Jewish Neo-Aramaic||Barzani Musevî-Çağdaş-Aramice
|-
|bjg || || ||B ||Y ||Bidyogo||
|-
|bjh || || ||B ||Y ||Bahinemo||
|-
|bji || || ||B ||Y ||Burji||Burcî
|-
|bjj || || ||B ||Y ||Kanauji||
|-
|bjk || || ||B ||Y ||Barok||
|-
|bjl || || ||B ||Y ||Bulu (Papua New Guinea)||
|-
|bjm || || ||B ||Y ||Bajelani||
|-
|bjn || || ||B ||Y ||Banjar||
|-
|bjo || || ||B ||Y ||Banda, Mid-Southern||
|-
|bjq || || ||B ||Y ||Malagasy, Southern Betsimisaraka||Madagaskar Dili, Güney Betsimisaraka
|-
|bjr || || ||B ||Y ||Binumarien||
|-
|bjs || || ||B ||Y ||Bajan||
|-
|bjt || || ||B ||Y ||Balanta-Ganja||
|-
|bju || || ||B ||Y ||Busuu||
|-
|bjv || || ||B ||Y ||Bedjond||
|-
|bjw || || ||B ||Y ||Bakwé||
|-
|bjx || || ||B ||Y ||Itneg, Banao||
|-
|bjy || || ||B ||Ö ||Bayali||
|-
|bjz || || ||B ||Y ||Baruga||
|-
|bka || || ||B ||Y ||Kyak||
|-
|bkb || || ||B ||Y ||Finallig||
|-
|bkc || || ||B ||Y ||Baka (Cameroon)||
|-
|bkd || || ||B ||Y ||Binukid||
|-
|bke || || ||B ||Y ||Bengkulu||
|-
|bkf || || ||B ||Y ||Beeke||
|-
|bkg || || ||B ||Y ||Buraka||
|-
|bkh || || ||B ||Y ||Bakoko||
|-
|bki || || ||B ||Y ||Baki||
|-
|bkj || || ||B ||Y ||Pande||
|-
|bkk || || ||B ||Y ||Brokskat||
|-
|bkl || || ||B ||Y ||Berik||
|-
|bkm || || ||B ||Y ||Kom (Cameroon)||
|-
|bkn || || ||B ||Y ||Bukitan||
|-
|bko || || ||B ||Y ||Kwa'||
|-
|bkp || || ||B ||Y ||Boko (Democratic Republic of Congo)||
|-
|bkq || || ||B ||Y ||Bakairí||
|-
|bkr || || ||B ||Y ||Bakumpai||
|-
|bks || || ||B ||Y ||Sorsogon, Masbate||
|-
|bkt || || ||B ||Y ||Boloki||
|-
|bku || || ||B ||Y ||Buhid||
|-
|bkv || || ||B ||Y ||Bekwarra||
|-
|bkw || || ||B ||Y ||Bekwil||
|-
|bkx || || ||B ||Y ||Baikeno||
|-
|bky || || ||B ||Y ||Bokyi||
|-
|bkz || || ||B ||Y ||Bungku||
|-
|bla ||bla || ||B ||Y ||Siksika||
|-
|blb || || ||B ||Y ||Bilua||
|-
|blc || || ||B ||Y ||Bella Coola||
|-
|bld || || ||B ||Y ||Bolango||
|-
|ble || || ||B ||Y ||Balanta-Kentohe||
|-
|blf || || ||B ||Y ||Buol||
|-
|blg || || ||B ||Y ||Balau||
|-
|blh || || ||B ||Y ||Kuwaa||
|-
|bli || || ||B ||Y ||Bolia||
|-
|blj || || ||B ||Y ||Bolongan||
|-
|blk || || ||B ||Y ||Karen, Pa'o||
|-
|bll || || ||B ||Ö ||Biloxi||
|-
|blm || || ||B ||Y ||Beli (Sudan)||
|-
|bln || || ||B ||Y ||Bicolano, Southern Catanduanes||
|-
|blo || || ||B ||Y ||Anii||
|-
|blp || || ||B ||Y ||Blablanga||
|-
|blq || || ||B ||Y ||Baluan-Pam||
|-
|blr || || ||B ||Y ||Blang||
|-
|bls || || ||B ||Y ||Balaesang||
|-
|blt || || ||B ||Y ||Tai Dam||
|-
|blu || || ||B ||Y ||Hmong Njua||
|-
|blv || || ||B ||Y ||Bolo||
|-
|blw || || ||B ||Y ||Balangao||
|-
|blx || || ||B ||Y ||Ayta, Mag-Indi||
|-
|bly || || ||B ||Y ||Notre||
|-
|blz || || ||B ||Y ||Balantak||
|-
|bma || || ||B ||Y ||Lame||
|-
|bmb || || ||B ||Y ||Bembe||
|-
|bmc || || ||B ||Y ||Biem||
|-
|bmd || || ||B ||Y ||Baga Manduri||
|-
|bme || || ||B ||Y ||Limassa||
|-
|bmf || || ||B ||Y ||Bom||
|-
|bmg || || ||B ||Y ||Bamwe||
|-
|bmh || || ||B ||Y ||Kein||
|-
|bmi || || ||B ||Y ||Bagirmi||Baguirmi Dili
|-
|bmj || || ||B ||Y ||Bote-Majhi||
|-
|bmk || || ||B ||Y ||Ghayavi||
|-
|bml || || ||B ||Y ||Bomboli||
|-
|bmm || || ||B ||Y ||Malagasy, Northern Betsimisaraka||Madagaskar Dili, Kuzey Betsimisaraka
|-
|bmn || || ||B ||Ö ||Bina (Papua New Guinea)||
|-
|bmo || || ||B ||Y ||Bambalang||
|-
|bmp || || ||B ||Y ||Bulgebi||
|-
|bmq || || ||B ||Y ||Bomu||
|-
|bmr || || ||B ||Y ||Muinane||
|-
|bms || || ||B ||Y ||Kanuri, Bilma||
|-
|bmt || || ||B ||Y ||Biao Mon||
|-
|bmu || || ||B ||Y ||Burum-Mindik||
|-
|bmv || || ||B ||Y ||Bum||
|-
|bmw || || ||B ||Y ||Bomwali||
|-
|bmx || || ||B ||Y ||Baimak||
|-
|bmy || || ||B ||Y ||Bemba (Democratic Republic of Congo)||
|-
|bmz || || ||B ||Y ||Baramu||
|-
|bna || || ||B ||Y ||Bonerate||
|-
|bnb || || ||B ||Y ||Bookan||
|-
|bnc || || ||B ||Y ||Bontoc, Central||
|-
|bnd || || ||B ||Y ||Banda (Indonesia)||
|-
|bne || || ||B ||Y ||Bintauna||
|-
|bnf || || ||B ||Y ||Masiwang||
|-
|bng || || ||B ||Y ||Benga||
|-
|bnh || || ||B ||Y ||Banawá||
|-
|bni || || ||B ||Y ||Bangi||
|-
|bnj || || ||B ||Y ||Tawbuid, Eastern||
|-
|bnk || || ||B ||Y ||Bierebo||
|-
|bnl || || ||B ||Y ||Boon||
|-
|bnm || || ||B ||Y ||Batanga||
|-
|bnn || || ||B ||Y ||Bunun||
|-
|bno || || ||B ||Y ||Bantoanon||
|-
|bnp || || ||B ||Y ||Bola||
|-
|bnq || || ||B ||Y ||Bantik||
|-
|bnr || || ||B ||Y ||Butmas-Tur||
|-
|bns || || ||B ||Y ||Bundeli||
|-
|bnu || || ||B ||Y ||Bentong||
|-
|bnv || || ||B ||Y ||Bonerif||
|-
|bnw || || ||B ||Y ||Bisis||
|-
|bnx || || ||B ||Y ||Bangubangu||
|-
|bny || || ||B ||Y ||Bintulu||
|-
|bnz || || ||B ||Y ||Beezen||
|-
|boa || || ||B ||Y ||Bora||
|-
|bob || || ||B ||Y ||Boni||
|-
|boc || || ||B ||Y ||Kenyah, Bakung||
|-
|bod ||bod ||bo ||B ||Y ||Tibetan||Tibetçe
|-
|boe || || ||B ||Y ||Mundabli||
|-
|bof || || ||B ||Y ||Bolon||
|-
|bog || || ||B ||Y ||Bamako Sign Language||Bamako İşaret Dili
|-
|boh || || ||B ||Y ||Boma||
|-
|boi || || ||B ||Ö ||Barbareño||
|-
|boj || || ||B ||Y ||Anjam||
|-
|bok || || ||B ||Y ||Bonjo||
|-
|bol || || ||B ||Y ||Bole||
|-
|bom || || ||B ||Y ||Berom||
|-
|bon || || ||B ||Y ||Bine||
|-
|boo || || ||B ||Y ||Bozo, Tièma Cièwè||
|-
|bop || || ||B ||Y ||Bonkiman||
|-
|boq || || ||B ||Y ||Bogaya||
|-
|bor || || ||B ||Y ||Borôro||
|-
|bos ||bos ||bs ||B ||Y ||Bosnian||Boşnakça
|-
|bot || || ||B ||Y ||Bongo||
|-
|bou || || ||B ||Y ||Bondei||
|-
|bov || || ||B ||Y ||Tuwuli||
|-
|bow || || ||B ||Ö ||Rema||
|-
|box || || ||B ||Y ||Buamu||
|-
|boy || || ||B ||Y ||Bodo (Central African Republic)||
|-
|boz || || ||B ||Y ||Bozo, Tiéyaxo||
|-
|bpa || || ||B ||Y ||Dakaka||
|-
|bpb || || ||B ||Ö ||Barbacoas||
|-
|bpd || || ||B ||Y ||Banda-Banda||
|-
|bpg || || ||B ||Y ||Bonggo||
|-
|bph || || ||B ||Y ||Botlikh||Buykhali
|-
|bpi || || ||B ||Y ||Bagupi||
|-
|bpj || || ||B ||Y ||Binji||
|-
|bpk || || ||B ||Y ||Orowe||
|-
|bpl || || ||B ||Y ||Broome Pearling Lugger Pidgin||
|-
|bpm || || ||B ||Y ||Biyom||
|-
|bpn || || ||B ||Y ||Dzao Min||
|-
|bpo || || ||B ||Y ||Anasi||
|-
|bpp || || ||B ||Y ||Kaure||
|-
|bpq || || ||B ||Y ||Malay, Banda||Malayca, Banda Lehçesi
|-
|bpr || || ||B ||Y ||Blaan, Koronadal||
|-
|bps || || ||B ||Y ||Blaan, Sarangani||
|-
|bpt || || ||B ||Y ||Barrow Point||
|-
|bpu || || ||B ||Y ||Bongu||
|-
|bpv || || ||B ||Y ||Marind, Bian||
|-
|bpw || || ||B ||Y ||Bo (Papua New Guinea)||
|-
|bpx || || ||B ||Y ||Bareli, Palya||
|-
|bpy || || ||B ||Y ||Bishnupriya||
|-
|bpz || || ||B ||Y ||Bilba||
|-
|bqa || || ||B ||Y ||Tchumbuli||
|-
|bqb || || ||B ||Y ||Bagusa||
|-
|bqc || || ||B ||Y ||Boko (Benin)||
|-
|bqd || || ||B ||Y ||Bung||
|-
|bqe || || ||B ||Y ||Basque, Navarro-Labourdin||BAskça, Navarro-Labourd Lehçesi
|-
|bqf || || ||B ||Ö ||Baga Kaloum||
|-
|bqg || || ||B ||Y ||Bago-Kusuntu||
|-
|bqh || || ||B ||Y ||Baima||
|-
|bqi || || ||B ||Y ||Bakhtiari||Bahtiyari
|-
|bqj || || ||B ||Y ||Bandial||
|-
|bqk || || ||B ||Y ||Banda-Mbrès||
|-
|bql || || ||B ||Y ||Bilakura||
|-
|bqm || || ||B ||Y ||Wumboko||
|-
|bqn || || ||B ||Y ||Bulgarian Sign Language||Bulgar İşaret Dili
|-
|bqo || || ||B ||Y ||Balo||
|-
|bqp || || ||B ||Y ||Busa||
|-
|bqq || || ||B ||Y ||Biritai||
|-
|bqr || || ||B ||Y ||Burusu||
|-
|bqs || || ||B ||Y ||Bosngun||
|-
|bqt || || ||B ||Y ||Bamukumbit||
|-
|bqu || || ||B ||Y ||Boguru||
|-
|bqv || || ||B ||Y ||Begbere-Ejar||
|-
|bqw || || ||B ||Y ||Buru (Nigeria)||
|-
|bqx || || ||B ||Y ||Baangi||
|-
|bqy || || ||B ||Y ||Bali Sign Language||Bali İşaret Dili
|-
|bqz || || ||B ||Y ||Bakaka||
|-
|bra ||bra || ||B ||Y ||Braj||
|-
|brb || || ||B ||Y ||Lave||
|-
|brc || || ||B ||Y ||Berbice Creole Dutch||Berbice Guyan Kırma Hollandacası
|-
|brd || || ||B ||Y ||Baraamu||
|-
|bre ||bre ||br ||B ||Y ||Breton||Bretonca; Bröton
|-
|brf || || ||B ||Y ||Bera||
|-
|brg || || ||B ||Y ||Baure||
|-
|brh || || ||B ||Y ||Brahui||
|-
|bri || || ||B ||Y ||Mokpwe||
|-
|brj || || ||B ||Y ||Bieria||
|-
|brk || || ||B ||Ö ||Birked||
|-
|brl || || ||B ||Y ||Birwa||
|-
|brm || || ||B ||Y ||Barambu||
|-
|brn || || ||B ||Y ||Boruca||
|-
|bro || || ||B ||Y ||Brokkat||
|-
|brp || || ||B ||Y ||Barapasi||
|-
|brq || || ||B ||Y ||Breri||
|-
|brr || || ||B ||Y ||Birao||
|-
|brs || || ||B ||Y ||Baras||
|-
|brt || || ||B ||Y ||Bitare||
|-
|bru || || ||B ||Y ||Bru, Eastern||
|-
|brv || || ||B ||Y ||Bru, Western||
|-
|brw || || ||B ||Y ||Bellari||
|-
|brx || || ||B ||Y ||Bodo (India)||
|-
|bry || || ||B ||Y ||Burui||
|-
|brz || || ||B ||Y ||Bilbil||
|-
|bsa || || ||B ||Y ||Abinomn||
|-
|bsb || || ||B ||Y ||Bisaya, Brunei||
|-
|bsc || || ||B ||Y ||Bassari||
|-
|bsd || || ||B ||Y ||Bisaya, Sarawak||
|-
|bse || || ||B ||Y ||Wushi||
|-
|bsf || || ||B ||Y ||Bauchi||
|-
|bsg || || ||B ||Y ||Bashkardi||Başkardi
|-
|bsh || || ||B ||Y ||Kati||
|-
|bsi || || ||B ||Y ||Bassossi||
|-
|bsj || || ||B ||Y ||Bangwinji||
|-
|bsk || || ||B ||Y ||Burushaski||
|-
|bsl || || ||B ||Ö ||Basa-Gumna||
|-
|bsm || || ||B ||Y ||Busami||
|-
|bsn || || ||B ||Y ||Barasana||
|-
|bso || || ||B ||Y ||Buso||
|-
|bsp || || ||B ||Y ||Baga Sitemu||
|-
|bsq || || ||B ||Y ||Bassa||
|-
|bsr || || ||B ||Y ||Bassa-Kontagora||
|-
|bss || || ||B ||Y ||Akoose||
|-
|bst || || ||B ||Y ||Basketo||
|-
|bsu || || ||B ||Y ||Bahonsuai||
|-
|bsv || || ||B ||Ö ||Baga Sobané||
|-
|bsw || || ||B ||Y ||Baiso||
|-
|bsx || || ||B ||Y ||Yangkam||
|-
|bsy || || ||B ||Y ||Bisaya, Sabah||Visaya, Sabah Lehçesi
|-
|bsz || || ||B ||Y ||Basque, Souletin||Baskça, Soule Lehçesi
|-
|bta || || ||B ||Y ||Bata||
|-
|btb || || ||B ||Y ||Beti (Cameroon)||
|-
|btc || || ||B ||Y ||Bati (Cameroon)||
|-
|btd || || ||B ||Y ||Batak Dairi||
|-
|bte || || ||B ||Ö ||Gamo-Ningi||
|-
|btf || || ||B ||Y ||Birgit||
|-
|btg || || ||B ||Y ||Bété, Gagnoa||
|-
|bth || || ||B ||Y ||Biatah||
|-
|bti || || ||B ||Y ||Burate||
|-
|btj || || ||B ||Y ||Malay, Bacanese||
|-
|btl || || ||B ||Y ||Bhatola||
|-
|btm || || ||B ||Y ||Batak Mandailing||
|-
|btn || || ||B ||Y ||Ratagnon||
|-
|bto || || ||B ||Y ||Bicolano, Iriga||
|-
|btp || || ||B ||Y ||Budibud||
|-
|btq || || ||B ||Y ||Batek||
|-
|btr || || ||B ||Y ||Baetora||
|-
|bts || || ||B ||Y ||Batak Simalungun||
|-
|btt || || ||B ||Y ||Bete-Bendi||
|-
|btu || || ||B ||Y ||Batu||
|-
|btv || || ||B ||Y ||Bateri||
|-
|btw || || ||B ||Y ||Butuanon||
|-
|btx || || ||B ||Y ||Batak Karo||
|-
|bty || || ||B ||Y ||Bobot||Bobot
|-
|btz || || ||B ||Y ||Batak Alas-Kluet||
|-
|bua ||bua || ||M ||Y ||Buriat||Buryatça
|-
|bub || || ||B ||Y ||Bua||
|-
|buc || || ||B ||Y ||Bushi||
|-
|bud || || ||B ||Y ||Ntcham||
|-
|bue || || ||B ||Ö ||Beothuk||
|-
|buf || || ||B ||Y ||Bushoong||
|-
|bug ||bug || ||B ||Y ||Buginese||Buginezce
|-
|buh || || ||B ||Y ||Bunu, Younuo||
|-
|bui || || ||B ||Y ||Bongili||
|-
|buj || || ||B ||Y ||Basa-Gurmana||
|-
|buk || || ||B ||Y ||Bugawac||
|-
|bul ||bul ||bg ||B ||Y ||Bulgarian||Bulgarca
|-
|bum || || ||B ||Y ||Bulu (Cameroon)||
|-
|bun || || ||B ||Y ||Sherbro||
|-
|buo || || ||B ||Y ||Terei||
|-
|bup || || ||B ||Y ||Busoa||
|-
|buq || || ||B ||Y ||Brem||
|-
|bus || || ||B ||Y ||Bokobaru||
|-
|but || || ||B ||Y ||Bungain||
|-
|buu || || ||B ||Y ||Budu||
|-
|buv || || ||B ||Y ||Bun||
|-
|buw || || ||B ||Y ||Bubi||
|-
|bux || || ||B ||Y ||Boghom||
|-
|buy || || ||B ||Y ||Bullom So||
|-
|buz || || ||B ||Y ||Bukwen||
|-
|bva || || ||B ||Y ||Barein||
|-
|bvb || || ||B ||Y ||Bube||
|-
|bvc || || ||B ||Y ||Baelelea||
|-
|bvd || || ||B ||Y ||Baeggu||
|-
|bve || || ||B ||Y ||Malay, Berau||
|-
|bvf || || ||B ||Y ||Boor||
|-
|bvg || || ||B ||Y ||Bonkeng||
|-
|bvh || || ||B ||Y ||Bure||
|-
|bvi || || ||B ||Y ||Belanda Viri||
|-
|bvj || || ||B ||Y ||Baan||
|-
|bvk || || ||B ||Y ||Bukat||
|-
|bvl || || ||B ||Y ||Bolivian Sign Language||Boliviya İşaret Dili
|-
|bvm || || ||B ||Y ||Bamunka||
|-
|bvn || || ||B ||Y ||Buna||
|-
|bvo || || ||B ||Y ||Bolgo||
|-
|bvq || || ||B ||Y ||Birri||
|-
|bvr || || ||B ||Y ||Burarra||
|-
|bvs || || ||B ||Y ||Belgian Sign Language||Belçika İşaret Dili
|-
|bvt || || ||B ||Y ||Bati (Indonesia)||
|-
|bvu || || ||B ||Y ||Malay, Bukit||
|-
|bvv || || ||B ||Ö ||Baniva||
|-
|bvw || || ||B ||Y ||Boga||
|-
|bvx || || ||B ||Y ||Dibole||
|-
|bvz || || ||B ||Y ||Bauzi||
|-
|bwa || || ||B ||Y ||Bwatoo||
|-
|bwb || || ||B ||Y ||Namosi-Naitasiri-Serua||
|-
|bwc || || ||B ||Y ||Bwile||
|-
|bwd || || ||B ||Y ||Bwaidoka||
|-
|bwe || || ||B ||Y ||Karen, Bwe||
|-
|bwf || || ||B ||Y ||Boselewa||
|-
|bwg || || ||B ||Y ||Barwe||
|-
|bwh || || ||B ||Y ||Bishuo||
|-
|bwi || || ||B ||Y ||Baniwa||
|-
|bwj || || ||B ||Y ||Bwamu, Láá Láá||
|-
|bwk || || ||B ||Y ||Bauwaki||
|-
|bwl || || ||B ||Y ||Bwela||
|-
|bwm || || ||B ||Y ||Biwat||
|-
|bwn || || ||B ||Y ||Bunu, Wunai||
|-
|bwo || || ||B ||Y ||Boro||
|-
|bwp || || ||B ||Y ||Mandobo Bawah||
|-
|bwq || || ||B ||Y ||Bobo Madaré, Southern||
|-
|bwr || || ||B ||Y ||Bura-Pabir||
|-
|bws || || ||B ||Y ||Bomboma||
|-
|bwt || || ||B ||Y ||Bafaw-Balong||
|-
|bwu || || ||B ||Y ||Buli (Ghana)||
|-
|bwv || || ||B ||Y ||Kenyah, Bahau River||
|-
|bww || || ||B ||Y ||Bwa||
|-
|bwx || || ||B ||Y ||Bunu, Bu-Nao||
|-
|bwy || || ||B ||Y ||Bwamu, Cwi||
|-
|bwz || || ||B ||Y ||Bwisi||
|-
|bxa || || ||B ||Y ||Bauro||
|-
|bxb || || ||B ||Y ||Belanda Bor||
|-
|bxc || || ||B ||Y ||Molengue||
|-
|bxd || || ||B ||Y ||Pela||
|-
|bxe || || ||B ||Y ||Birale||
|-
|bxf || || ||B ||Y ||Bilur||
|-
|bxg || || ||B ||Y ||Bangala||
|-
|bxh || || ||B ||Y ||Buhutu||
|-
|bxi || || ||B ||Ö ||Pirlatapa||
|-
|bxj || || ||B ||Y ||Bayungu||
|-
|bxk || || ||B ||Y ||Bukusu||
|-
|bxl || || ||B ||Y ||Jalkunan||
|-
|bxm || || ||B ||Y ||Buriat, Mongolia||
|-
|bxn || || ||B ||Y ||Burduna||
|-
|bxo || || ||B ||Y ||Barikanchi||
|-
|bxp || || ||B ||Y ||Bebil||
|-
|bxq || || ||B ||Y ||Beele||
|-
|bxr || || ||B ||Y ||Buriat, Russia||
|-
|bxs || || ||B ||Y ||Busam||
|-
|bxt || || ||B ||Y ||Buxinhua||
|-
|bxu || || ||B ||Y ||Buriat, China||
|-
|bxv || || ||B ||Y ||Berakou||
|-
|bxw || || ||B ||Y ||Bankagooma||
|-
|bxx || || ||B ||Y ||Borna||
|-
|bxz || || ||B ||Y ||Binahari||
|-
|bya || || ||B ||Y ||Batak||
|-
|byb || || ||B ||Y ||Bikya||
|-
|byc || || ||B ||Y ||Ubaghara||
|-
|byd || || ||B ||Y ||Benyadu'||
|-
|bye || || ||B ||Y ||Pouye||
|-
|byf || || ||B ||Y ||Bete||
|-
|byg || || ||B ||Ö ||Baygo||
|-
|byh || || ||B ||Y ||Bujhyal||
|-
|byi || || ||B ||Y ||Buyu||
|-
|byj || || ||B ||Y ||Bina (Nigeria)||
|-
|byk || || ||B ||Y ||Biao||
|-
|byl || || ||B ||Y ||Bayono||
|-
|bym || || ||B ||Y ||Bidyara||
|-
|byn ||byn || ||B ||Y ||Blin; Bilin||
|-
|byo || || ||B ||Y ||Biyo||
|-
|byp || || ||B ||Y ||Bumaji||
|-
|byq || || ||B ||Ö ||Basay||
|-
|byr || || ||B ||Y ||Baruya||
|-
|bys || || ||B ||Y ||Burak||
|-
|byt || || ||B ||Ö ||Berti||
|-
|byu || || ||B ||Y ||Buyang||
|-
|byv || || ||B ||Y ||Medumba||
|-
|byw || || ||B ||Y ||Belhariya||
|-
|byx || || ||B ||Y ||Qaqet||
|-
|byy || || ||B ||Y ||Buya||
|-
|byz || || ||B ||Y ||Banaro||
|-
|bza || || ||B ||Y ||Bandi||
|-
|bzb || || ||B ||Y ||Andio||
|-
|bzd || || ||B ||Y ||Bribri||
|-
|bze || || ||B ||Y ||Bozo, Jenaama||
|-
|bzf || || ||B ||Y ||Boikin||
|-
|bzg || || ||B ||Y ||Babuza||
|-
|bzh || || ||B ||Y ||Buang, Mapos||
|-
|bzj || || ||B ||Y ||Belize Creole English||Belize Kırma İngilizcesi
|-
|bzk || || ||B ||Y ||Nicaragua Creole English||Nikaragua Kırma İngilizcesi
|-
|bzl || || ||B ||Y ||Boano (Sulawesi)||
|-
|bzm || || ||B ||Y ||Bolondo||
|-
|bzn || || ||B ||Y ||Boano (Maluku)||
|-
|bzo || || ||B ||Y ||Bozaba||
|-
|bzp || || ||B ||Y ||Kemberano||
|-
|bzq || || ||B ||Y ||Buli (Indonesia)||
|-
|bzr || || ||B ||Ö ||Biri||
|-
|bzs || || ||B ||Y ||Brazilian Sign Language||Brezilya İşaret Dili
|-
|bzt || || ||B ||K ||Brithenig||
|-
|bzu || || ||B ||Y ||Burmeso||
|-
|bzv || || ||B ||Y ||Bebe||
|-
|bzw || || ||B ||Y ||Basa (Nigeria)||
|-
|bzx || || ||B ||Y ||Bozo, Hainyaxo||
|-
|bzy || || ||B ||Y ||Obanliku||
|-
|bzz || || ||B ||Y ||Evant||
|}

ISO 639

ISO 639:b


الحداربة بطن من العرب بسواكن من بلاد البجاة في السودان وأريتريا ومصر، ذكرهم المقر الشهابي ابن فضل الله في كتابه التعريف بالمصطلح الشريف،
ذكر أنه كان لهم شيخ يسمى الأمير سمرة بن مالك، وأنه ذو عدد جم وشوكة منكية يغزو الحبشة وأمم السودان ويأتي بالنهب وبالسبايا،
وله أثر محمود، وفعل مأثور، وذكر أنه وفد على دولة السلطان الناصر قلوون وأكرم مثواه وعقد له لواءً وشرف بالتشريف وقلد ذلك وكتب إلى ولاة الوجه القبلي عن آخرهم وسائر العربان بمساعدته ومعاضدته والركوب معه للغزو متى أراد، وكتب له تقليداً بأمرة عربان القبيلة مما يلي قوص ومنشور له بما يفتحه من البلاد إلى حيث تصل غايته.

ومن أشهر ملوك البجه الملك بشر بن مروان بن إسحق وأمه من ربيعة «بعض المؤرخين ينسبه إلى أمه الحدربية البلوية ويقول أنه ربيعي الأب» وبسط أمراء هذا البيت نفوذهم على ممالك البجه المترامية الأطراف من مصوع حتى جنوب أسوان وتولوا حكوماتها بتقليد من مصر وكان يلقب أمير البجه (الحدربي) نسبة إلى العنصر الممتاز وكان يكتب له في الأبواب السلطانية المصرية حتى أوائل القرن التاسع الهجري بالعنوان الآتي: المجلس السامي الأميري الحدربي وبقوا على هذه الحالة حتى آخر عهد المماليك، وكان تحت بشر بن مروان 3000 محارب من ربيعة ومضر واليمن و 30 ألف من الحداربة من مسلمي البجا ممن أسلموا نتيجة لتداخلهم مع ربيعة.

وبقيت مملكة البجه في العائلة الحدربية إلى عهد السلطان سليم عام 923 م حيث أمر بسلخها عن تركيا وولي عليها أمراء وأتبعها لمصر.

الجدير بالذكر أن بعض المؤرخين ذكروا قبيلة الحداربة واستبدلوا الباء بالياء والدال فكتبت خطأ الحدارية والحداردة؛ فصار من المعلوم أن الحدربي هي الكتابة الأصح. وإليها ينتسب عائلات عبد الجواد بصعيد مصر بأسيوط مركز ابنوب ونزلة عبد الله وحى الحمراء ويطلق عليهم مسعود عبد الجواد بعد أن نزحوا من ابنوب...ومنهم من رحل إلى الوجه البحري وانتشروا في عدة محافظات في الإسكندرية والقاهرة..ومنهم من استقر في صعيد مصر وريف مصر.....

صاحب المعدن والحداربة
كما ذكر تقي الدين المقريزي أن ربيعة قد توطدت مكانتها في الصعيد الأعلى، وفي أرض المعدن بنوع خاص، وتحالفوا مع البجة «الحداربة» فقويت البجة بهم، كما قويت ربيعة بالبجة على من ناوأها من اليمن ومضر. وكان صاحب المعدن في زمن المسعودي المؤرخ 332 هـ أبا مروان بشر بن إسحاق. قال «وهو من ربيعة، يركب في ثلاثة آلاف من ربيعة وأحلافها من مضر واليمن وثلاثين ألف حراب على النجب من البجة بالحجف البجاوية، وهم الحداربة، وهم المسلمون من بين سائر البجة، وباقي البجة كفار يعبدون صنما لهم» ونفهم من هذا أن ربيعة كان لهم خصوم من مضر واليمن كما كان لهم حلفاء من هؤلاء وأولئك أيضا، وكان من حلفائهم - غير مضر واليمن - طائفة من الحداربة، وهم حضارمة أصلا، والحضارمة يلحقون بنسب حمير بن سبأ، ولا يبعد أن يكون الحداربة عناصر شتى من أعقاب سبأ، كان منها قبيلة بلي، نزحوا إلى بلاد البجة قبل مجيء ربيعة بزمن طويل، يربو على ثلاثة قرون، وأصبح لهؤلاء الحدارب مكانة خاصة لدى البجه لأنهم من عنصر عربي عظيم المحتد، وعندما صار لربيعة نفوذ في بلاد البجة، كان الحداربة قد توطنوها، وصاروا من أهلها، فعدوا طائفة من البجة

يوجد بإرتريا والسودان أعداد كبيرة من الحداربة (البيت عوض) وتعتبر منطقة «بيت جوك» بإقليم عنسبا وغيره من أكثر المناطق كثافة بالنسبة للإنسان الحدربي بإرتريا وينقسم الحدارب الموجودون بمنطقة البيت جوك بمدينة كرن وضواحيها من المناطق وازنتت وحمل مالو ودقي إلى قسمين رئيسيين:
1. الحدارب الفايدية: نسبة لفايد ومن أهم بطون فايد بني زرؤم بإرتريا والسودان ومنهم الشيخ محمد علي زرؤم وكذلك داوود وتكروراي وغيرها.
2. الحدارب المالكية: نسبة لمالك ومن أكبر بطونهم مالك الصغير ومنهم الشيخ إبراهيم مالك قائد المجاهدين الإرتريين الأسبق وكذلك آل نصر الدين وشيخ الدين إبناء أدالة.
و للحدارب انتشار كبير بالسودان وإرتريا ويتركزواْ في مدينة كسلا وضاحية الوداي الشريف ومدينة القربة ومعسكراتها ومدينة القضارف، ومن أشهر أبناءهم بالسودان الدكتور عبد العزيز علي جامع-نائب رئيس لجنة إضراب أطباء السودان.

سبب انتقال الحداربة إلى الريف المصري
كان أول من عقد مع ملك البجا الهدنة في أواخر القرن الأول الهجري هو عبد الله بن الحجاب السلولي، فقد عقد معهم معاهدة أمان وحسن جوار،
وكان نائب ملك البجه مقيما بالريف المصري رهينة،
وهذا النائب من الحـــــدارب (بيت المملكة) وهم شوكة القوم ووجهائهم المشهورون بالشهامة والشجاعة. ويخضع لسلطان الحداربة أشد بطون البجة في ذلك العصر وهم الزنافج؛ والذين كانوا كالعبيد لهم يتوارثونهم
وقبائل الحداربة هي قبائل حضرمية نزلت صعيد مصر بأعداد غفيرة وخاصة في اسيوط وسوهاج واسوان ووادي العلاقي حيث أرض المعادن وكان من كثرتهم تحمل لهم المؤن على ستين ألف راحلة.

مملكة بلاد البجا
البجا بضم الباء الموحدة وفتح الجيم وألف في الآخر
وهم من أصفى السودان لونا.

ومدينة ملك البجة الحدربي يقال لها هجر، يأتيها الناس من المسلمين للتجارة؛ نسبة إلى مدينة هجر شمال اليمن موطن قبيلة بليّ بعد نزوح بعض البلوان إليها، ومنها عن طريق مضيق باب المندب إلى البجة، وحكموا البلاد تحت زعامتهم من عيذاب إلى دهلك، بعد أخذ الملك من أهل البجة الأصليين
قال ابن سعيد مواطنهم في جنوبي صعيد مصر مما يلي الشرق فيما بين بحر القلزم وبين نهر النيل على القرب من الديار المصرية
وقاعدتهم سواكن بفتح السين المهملة والواو وكسر الكاف ونون في الآخر
وقال في تقويم البلدان في الكلام على بحر القلزم وهي بليدة للسودان حيث الطول ثمان وخمسون درجة والعرض إحدى وعشرون درجة.

قال أبو العباس القلقشندي في كتابه صبح الأعشى في صناعة الإنشا وقد أخبرني من رآها أنها جزيرة على طرف بحر القلزم من جهته الغربية قريبة من البر يسكنها التجار
وصاحبها الآن من العرب المعروفين بالحداربة بالحاء والدال المهملتين المفتوحتين وألف ثم راء مهملة وباء موحدة مفتوحة وهاء في الآخر وله مكاتبة عن الأبواب السلطانية بالديار المصرية ويقال في تعريفه الحدربي بضم الحاء وسكون الدال وضم الراء.

ميناء عيذاب

اشتهرت مدينة عيذاب الميناء البجاوي كميناء رئيسي لحجاج بيت الله الحرام من المصريين والسودانيين، وكانت زاهرة بالعمران والتجارة وكانت عيذاب مقر ملك البجه الحدربي في الإقليم الشمالي.

ولقد كان على عيذاب والي من مصر الملك الناصر يقتسم ثلث ريعها مع زعيم البجا (الحدربي) بفتح الحاء المهمل وإسكان الدال وراء مفتوحة وباء موحدة وياء. وقد تزايد نصيب زعيم البجا من نصف الدخل إلى معظمه ثم كان نصيب الحدربي، ممن كان عليه تأمين التجارة من شرور قومه، الثلثين لدى زيارة ابن بطوطة للمنطقة،
حيث رأى ابن بطوطة في رحلته إلى عيذاب سلطان البجا الأمير الحدربي وهو يحارب الأتراك حتى هرب الترك أمامه وخرق السفن، فتعذر سفر ابن بطوطة في البحر، فاضطر إكمال رحلته برا عن طريق سيناء.

قبيلة الحدربي بالمملكة العربية السعودية
ورد عبد الجواد بن إبراهيم الحدربي المدينة المنورة في سنة 1145 هـ وكان فقير الحال، ثم تعاطى بيع الحبوب، ثم ترقى وأقبلت عليه الدنيا بحذافيرها.
وتزوج وولد له: محمد سعيد عام 1165 هـ ووهبه وصفية. فأما محمد سعيد فنشأ على طريقة والده من جلب الدنيا.
وتزوج بنت يوسف أبي حمدة.
وحط الخير على البركة.
وله من الأولاد محمد وإليه يرجع إليه كل منتسبي عائلة عبد الجواد بالمدينة المنورة على صاحبها أفضل الصلاة وأزكى التسليم.

لقبهم الحدردي في كتاب تحفة المحبين كتب بخط اليد في أول نسخة له، والحدربي في حوار محمد دفتردار مع محمد حمزة عبد الجواد.

المراجع

شعب البجا
قبائل عربية
مجتمعات إسلامية في إفريقيا
مجموعات عرقية في إفريقيا
مجموعات عرقية في السودان
مجموعات عرقية في إريتريا
مجموعات عرقية في مصر

حداربة