Zlatan Ibrahimović (d. 3 Ekim 1981; Malmö, İsveç) santrafor mevkiinde oynamış Boşnak asıllı İsveçli eski milli futbolcudur. Son olarak Serie A takımlarından Milan'da forma giymiştir.

Zlatan Ibrahimović, akrobatik vuruşları ve güçlü uzun menzilli şutları ile ünlüdür. Tüm zamanların en iyi forvetlerinden biri olarak kabul edilir ve kariyerinde 34 kupa kazanmış olan dünyanın en süslü futbolcularından biridir. 570'den fazla kulüp golü de dahil olmak üzere 500'ten fazla kariyer golü atmıştır.

İlk kez 2001 yılında formasını giydiği İsveç milli takımında 2010 yılında kaptanlığa yükseldi.

Malmö, Ajax, Juventus, Inter, Barcelona, Milan,  Paris Saint Germain, Manchester United, LA Galaxy'de oynamıştır.

Zlatan Ibrahimović, kulüp kariyerine 1990'lı yılların sonlarında Malmö FF'de başladı. Ronald Koeman'in isteğiyle Ajax'a imza attı. 2004'te, 16 milyon €'ya Juventus'a transfer oldu. Serie A'da ün kazandı ve David Trézéguet ile iyi bir ikili oldu. 2006'da, Juventus'un ezeli rakibi Inter'e transfer oldu. 2007 ve 2009 yıllarında Avrupa'da yılın kadrosuna seçildi. 2008-09 sezonunda gol kralı oldu. 2009 yazında  Barcelona'ya transfer olan Ibrahimović, sonraki sezon Milan'a geçti. Milan'ın ekonomik bunalımları nedeniyle transfer listesine koyduğu Ibrahimović, 2012 yaz transfer döneminde Fransa ekiplerinden Paris Saint-Germain ile yıllık 14 milyon avroya anlaştı. Milan kulübü, bu transferden 20 milyon € gelir elde etti.

Ibrahimović Barcelona'ya tarihte en pahalı ikinci futbolcu olarak 69 milyon €'ya transfer oldu. Ayrıca en çok kazanan 8. futbolcu oldu.

2012 yılında, The Guardian'ın En İyi 100 Futbolcu listesi içinde 5. sırada yer aldı. Kariyeri boyunca kazandığı 32 kupa ile dünyanın en çok kupa kazanan futbolcularından birisidir.

Ayrıca İbrahimovic Aralık 2021'de 5 büyük ligde 300. golüne ulaştı.

Aralık 2014'te İsveçli Dagens Nyheter gazetesi İbrahimovic'i tenisçi Björn Borg'dan sonra en büyük ikinci İsveçli sporcu seçti.
Saha dışında İbrahimović, küstah kişiliği ve açık sözlü yorumlarıyla da bilinir.

Kulüp kariyeri

Malmö
Ibrahimović 1996'da Malmö ile ilk kontratını imzaladı ve 1999 sezonunda İsveç'in en yüksek ligi olan Allsvenskan'da oynadı. O sezon ligi 13. bitiren Malmö, ikinci lige düştü, ama sonraki sezon tekrar yükseldi. Arsenal'de antrenmanlara çıktı ama transfer olamadı. Norveç takımı Moss FK onu izledi ve onunla ilgilendiğini açıkladı. 22 Mart 2001'de, Ajax ile Malmö arasında bir anlaşma yapıldı ve Temmuz'da, 7.8 milyon €'ya Ajax'a transfer oldu.

Ajax
Co Adriaanse Ibrahimović'i her maçta sonradan oyuna sokuyordu, ama Adriaanse 29 Ekim 2001'de görevden alındı ve yeni teknik direktör Ronald Koeman Ibrahimović'i her maç ilk 11'de oynattı ve Ajax 2001-02 sezonunda lig şampiyonu oldu. Ibrahimović 17 Eylül 2002'de Ligue 1 şampiyonu Lyon'a iki gol attı ve ilk UEFA Şampiyonlar Ligi maçında 2-1'lik galibiyeti sağladı. Şampiyonlar Ligi'nde dört gol atan Ibrahimovic'in, Ajax'ın Çeyrek final'e kadar gelmesine katkısı oldu. Ajax'taki son sezonunda, 22 Ağustos 2004'teki NAC maçında attığı enfes gol, Eurosport tarafından "Yılın Golü" olarak seçildi.

18 Ağustos 2004'te, Ibrahimović Hollanda'yla yapılan millî maçta Ajax'taki takım arkadaşı Rafael van der Vaart'ı sakatladı. Bilerek yaptığı ileri sürüldü. 31 Ağustos'ta Ibrahimović, Juventus'a satıldı.

Juventus
Ibrahimović Ajax'tan Juventus'a 16 milyon € karşılığında transfer oldu. David Trezeguet'nin sakatlığıyla hemen ilk 11'de yer buldu ve 16 gol attı. Sezon sonuna yaklaşırken, Juventus Real Madrid'den gelen 70 milyon €'luk teklifi reddetti. 14 Kasım 2005'te, Guldbollen ödülünü aldı ve İsveç'te yılın futbolcusu seçildi.

2005-06 sezonunda önceki sezona göre kötü oynayarak Juventus taraftarlarlarını hayal kırıklığına uğrattı ve Şampiyonlar Ligi'nde Arsenal'e elendiler. Juventus, 2006 İtalyan futbolu skandalıyla Serie B'ye düşürüldü. Ibrahimovic'i ikna etmek isteseler de satmak zorunda kaldılar.

Inter

10 Ağustos 2006'da, Ibrahimović 24 milyon €'ya Inter'e transfer oldu ve dört yıllık anlaşma imzaladı, birkaç gün sonra da Patrick Vieira transferi tamamlandı. Ibrahimovic lige bir golle başladı ve Fiorentina galibiyetine büyük katkısı oldu. İlk sezonunda 15 golle Inter'in en golcü ismi oldu. Inter 17 yıl sonra lig şampiyonluğunu kazandı. Ligi 97 puanla bitirerek bir rekor kırdılar. Inter bir sezonda art arda 17 galibiyet alarak bir rekor daha kırdı.

Ibrahimović 16 Eylül 2007'de 100. Serie A maçına çıktı. 2007'de sözleşmesini yenileyerek Haziran 2013'e kadar uzattı.  2 Ekim'de Şampiyonlar Ligi grup maçlarında PSV'ye iki gol atarak maça damga vurdu. Ekim 2005'ten beri ilk Şampiyonlar Ligi golünü atmış oldu. 8 maçta 5 gol attı. Sakatlanan Ibrahimovic 18 Mayıs 2008'de Parma ile yapılan lig maçında iki golle döndü ve maçı 2-0 kazandılar.

16 Kasım 2008'de, Allsvenskan ligine dönmeyeceğini açıkladı.

2008-09 sezon başlangıcı Ibrahimovic için çok parlak geçti. Bologna maçında attığı gol "Yılın Golü" seçildi. Sonraki bir ay boyunca gol atamadı ve bir ay sonra gol orucunu Genoa maçında bozdu. O sezon Inter evinde hiç kaybetmedi. Ligin son maçı olan,  Atalanta maçında iki gol attı ve ligi Marco Di Vaio ile Diego Milito'nun önünde 25 golle bitirdi.

Barcelona

Maxwell transferinden sonra Barcelona, başkan Joan Laporta'nın isteğiyle Ibrahimović'i istedi. Barcelona Samuel Eto'o'yu vererek Ibrahimovic'i transfer etti. Ibrahimović 26 Temmuz 2009'da Barselona'ya geldi ve 27 Temmuz'da sağlık kontrolünden geçti. Ibrahimović sağlık kontrolünü geçtikten sonra Camp Nou'daki 60.000 taraftarın önüne çıktı. 5 yıllık bir sözleşme imzaladı. 46 milyon €, Samuel Eto'o (20 milyon değerinde) ve Alexander Hleb'in kiralanması (10 milyon € satın alma opsiyonlu) karşılığında transfer gerçekleşmiş oldu.

Ibrahimović 2009-10 sezonuna 23 Ağustos 2009'daki ilk maçında Lionel Messi'ye asist yaparak başladı. Barcelona'nın Supercopa de España'yı almasında büyük faydası oldu. Sonraki maçta Barcelona UEFA Süper Kupası'nı aldı. Üçüncü maçında ilk golünü Sporting Gijón'a attı ve 3-0 kazandılar. Lige galibiyetle başlamış oldular.

20 Ekim'de, Barcelona adına ilk Şampiyonlar Ligi golünü attı. Bu golü Rubin Kazan'a attı. Beş gün sonra, Real Zaragoza'ya iki gol attı ve maçı 6-1 kazandılar. Böylece 8 lig maçında 8 gol atmış oldu. Ancak, 7 Kasım'da sakatlanarak üç hafta oynayamadı. 12. haftada Real Madrid maçıyla döndü. İkinci yarıda Thierry Henry'nin yerine oyuna girdi ve bir gol atarak galibiyeti sağladı. İlk 13 maçı 11 gol ve 4 asistle bitirdi. Barcelona 19 Aralık'ta Estudiantes'i yenerek FIFA Kulüpler Dünya Kupası'yla sezonu kapattı.

Ibrahimović Copa del Rey'de sadece bir gol attı ve Barcelona son 16'da ilk ayakta Sevilla'ya 2-1 yenildi. 20 Ocak'ta, 2009 UEFA Yılın Takımı'na seçildi. 2010'daki ilk golünü 14 Şubat'ta Atlético Madrid'e attı. 6 Mart'ta Almeria ile yapılan lig maçında kırmızı kart alarak oyun dışı kaldı.

Ibrahimović sezonu 16 lig golüyle bitirdi. Barcelona 38 maçta 99 puan alarak rekor kırdı. Barcelona'daki son golünü 14 Ağustos'ta İspanya Süper Kupası maçında 3-1 yenildikleri Sevilla'ya attı. 25 Ağustos'tan sonra, Pep Guardiola ile arası bozulmaya başladı ve Milan'a kiralık verildi.

Milan (kiralık)

28 Ağustos 2010'da, Milan resmi sitesinde Ibrahimovic'in kiralık alındığını açıkladı. Ibrahimovic 11 Eylül'deki ilk maçında Cesena'ya 2-0 yenildiler. Son dakikalarda bir penaltı kaçırdı. İlk golünü 15 Eylül'de Şampiyonlar Ligi'nde Auxerre'a attı. 14 Kasım'da, Ibrahimović Milano derbisinde eski takımı Inter'e bir gol attı ve maçı 1-0 kazandılar. 20 Kasım'da, sekizinci golünü Fiorentina'ya 45. dakikada attı. Golün asistini Alexandre Pato yaptı. 4 Aralık 2010'da Brescia maçında, erken dakikalarda Kevin-Prince Boateng'e asist yaptı ve 3-0'lık galibiyete katkısı oldu. 12 Aralık 2010'da, Bologna maçında tekrar Boateng'e asist yaptı ve sonra attığı gollerle 3-0'lık galibiyeti sağladı, 21 maçta 13 gol 8 asist yapmış oldu.  Serie A'da Bari maçında kırmızı kart aldı ve üç maç ceza aldı. Döndükten sonra küfür nedeniyle üç maç daha ceza aldı.

Milan
18 Haziran 2011'de AC Milan kulübü Ibrahimović'in 24 milyon € karşılığında bonservisini Barcelona'dan aldığını açıkladı..2011-12 Sezonun ilk maçında Ibrahimović Internazionale ile oynalınan süper kupa maçında çıktı.Bu maçta Ibrahimović 1 gol attı ve takımı 2-1 yenerek Supercoppa Italiana şampiyonu oldu.Şampiyonlar ligi grup maçında 2-0 yenilen Viktoria Plzen karşısında 1 gol attı.Eski takımı Barcelona ile yapılan maçtada 1 gol attı ancak takımının 3-2 yenilmesine engel olamadı.Ligde oynanan Atalanta maçında 1 gol ve Siena karşısında 2 gol birden attı.Şampiyonlar ligi 2. tur maçında Arsenal'ı kendi evlerinde 4-0 yendikleri maçta penaltıdan 1 gol attı. Deplasmanda Arsenal'a 3-0 yenilselerde çeyrek finale çıktılar. Ibrahimovic başarılı bir sezon geçirdi ve ligde 32 maçta 28 gol attı.

Paris Saint-Germain

17 Temmuz 2012'de Paris Saint-Germain kulübü Ibrahimovic'i 20 milyon € civarında bir bonservis bedeliyle Milan'dan transfer ettiğini açıkladı. Ibrahimovic toplam 180 milyon € bir bonservis bedeliyle Samuel Eto'yu geride bırakarak Dünya'nın en pahalı oyuncusu unvanına sahip oldu. Ibrahimovic yıllık PSG'den 14 milyon € max ücret alacak. Ibrahimovic'in ilk sözleri şöyle oldu"Bu kulübe geldiğim için mutluyum. Bu kulüpte tarih yazmak istiyorum. Beni transfer etmek için uğraşan başkanımıza ve teknik direktörümüze minnetlerimi sunuyorum. Taraftarımıza çok gol atacağıma dair söz veriyorum" diye konuştu. Ibrahimovic Ligue 1 açılış maçında Lorient ile 2-2 berabere kalınan maçta 2 gol attı. Deplasmandaki Lille maçında da 2 gol birden attı ve takımının 2-1 kazanmasını sağladı. Paris SG formasıyla ilk sezonunda ligde şampiyonluk yaşayan Ibrahimović, aynı sezon ligde "yılın en iyi oyuncusu" seçildi.

13 Mayıs 2016 tarihinde resmi Facebook hesabından "Bu kulübe kral olarak geldim efsane olarak gidiyorum" sözleriyle oynadığı son lig maçı öncesine sezon sonu ayrılacağını resmen duyurmuştur. PSG formasıyla son maçına ise 21 Mayıs 2016'da Marsilya ile oynanan kupa finalinde çıkmış ve 2 gol atmıştır. 2012'de İtalya gol kralı olarak geldiği ve geçirdiği 4 sezonda da lig şampiyonluğu yaşadığı Fransa'dan 3.kez gol kralı olarak ayrıldı. Bu sezon 31 maçta attığı 38 golle bu unvanı kazanan Zlatan, PSG'de toplam 180 maçta 156 gol atıp takımıyla lig dışında 8 kupa şampiyonluğu yaşasa da Şampiyonlar Ligi'ne her sene çeyrek finalde veda etti.

Manchester United

PSG ile sözleşmesi bittikten sonra 1 Temmuz 2016'da ManU'ya transfer oldu. 53 maçta 29 gol attı ve 19 asist yaptı.

Los Angeles Galaxy

2017-2018 sezonunda Manchester United ile devam eden sözleşmesini feshetti ve 23 Mart 2018'de MLS takımlarından Los Angeles Galaxy'ye transfer oldu. Los Angeles takımıyla 58 maça çıktı ve 53 gol atıp 15 asist yaptı. 2019 sezonu sonunda sözleşmesi sona erdi ve kulüpten ayrıldı.

Milan (2. dönem)
Los Angeles Galaxy'den ayrılan Zlatan, 2 Ocak 2020'de Milan ile yarım sezonluk bir sözleşme imzaladı. 20 maçta 11 gol atıp 5 asist yaptı. Bu başarılı performansın ardından 38 yaşında sözleşmesini 1 yıl daha uzattı.

2020-21 sezonunda Milan ile ilk maçına Shamrock Rovers karşısında Avrupa Ligi ikinci eleme turunda çıktı ve 1 gol kaydetti. 2020-21 sezonunda Milan ile ilk lig maçına Bologna karşısında çıktı ve 2 gol attı. Inter ve Roma'ya da ikişer gol atan Zlatan, iyi formunu sürdürdü. 2021 Aralık ayında kariyerinde 5 büyük ligdeki 300. golüne ulaştı. Avrupa'nın beş büyük ligindeki 300. golünü kaydeden İsveçli santrafor, Cristiano Ronaldo ve Lionel Messi'nin de yer aldığı prestijli kulübe girmeyi başardı. 2000'li yıllarda sadece Ronaldo (483) ve Messi (475), Avrupa'nın beş büyük liginde Ibrahimovic'ten fazla gol attı.

2021-22 sezonunda Milan'ın 11 sezon sonra tekrar şampiyon olduğu kadroda yer aldı. Milan'ın son 2 lig şampiyonluğunda kadro yer alan tek isimdir.

2022-23 sezonunda 18 Mart 2023 günü oynanan maçta Udinese takımına gol atarak Serie A'da gol atan en yaşlı futbolcu oldu. Gol attığında yaşı 41 yıl 5 aydı.

4 Haziran 2023 tarihinde Ibrahimović, AC Milan'ın Serie A sezonunun son maçının ardından futbolu bıraktığını açıkladı.

Millî takım kariyeri

Ibrahimović, Bosna-Hersek ve Hırvatistan millî takımını seçme hakkı olsa da doğduğu yer olan İsveç'te oynamak istedi. Ibrahimović İsveç formasıyla çıktığı ilk maçta İsveç, Faroe Adaları ile 0-0 berabere kaldı. 7 Ekim'de 2002 Dünya Kupası elemelerindeki Azerbaycan maçıyla ilk resmî millî maçına çıkmış oldu. Ibrahimović 2002 FIFA Dünya Kupası'na son 16'da Senegal millî futbol takımına elenen takımın bir parçasıydı.

Euro 2004 Ibrahimović için bir başlangıç oldu, Bulgaristan maçında penaltıdan bir gol attı ve İtalya'nın katı defansı karşısında iyi bir performans göstererek geç dakikalarda beraberliği sağlayan golü attı. Ancak, Hollanda maçında bir penaltı kaçırdı ve elendiler. 2006 Dünya Kupası'nda aynı şekilde son 16'da Almanya'ya elendiler.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerine 6 Eylül 2006'daki Lihtenştayn maçı için çağrıldı, ama maçtan iki gün önce, Christian Wilhelmsson ve Olof Mellberg ile dışarı çıkma yasağını ihlal ederk gece kulübüne gittiler. Oyuncuların hiçbiri alkollü olmamasına rağmen ceza olarak maçlarda oynatılmadılar. Mellberg ve Wilhelmsson bu karara itiraz etmedi ama Ibrahimović bunun adaletsiz olduğunu düşünerek İzlanda ve İspanya maçlarına çıkmadı. Ayrıca 7 Şubat 2007'deki Mısır maçında da rest çekti, ama bir ay sonra kendi kendine uyguladığı bu duruma son verdi ve 28 Mart'ta yenildikleri Kuzey İrlanda maçında oynadı. 12 Kasım 2007'de, Ibrahimović 2007 İsveç Altın Top ödülünü aldı ve İsveç'te Yılın futbolcusu seçildi.

Ibrahimović iki yıl boyunca millî takımda gol atamadı, buna iki yıl sonra Euro 2008'de Yunanistan maçında ve dört gün sonraki İspanya maçında son verdi.
Rusya'ya yenilerek grup maçlarında turnuvaya veda ettiler ve Ibrahimovic turnavı 2 golle bitirmiş oldu.

Ibrahimović 10 Temmuz 2009'daki 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Malta'ya bir gol attı ve 4-0'lık galibiyete katkıda bulundu 5 Eylül 2009'da, Macaristan'a ikinci golünü attı ve 2-1 kazandılar.

Ibrahimovic, Euro 2012 elemelerinde kaptan olarak görev yapmıştır.

Ibrahimović 2013 yılında millî takım forması ile İngiltere'ye attığı gol UEFA'da yılın golü seçilmiş ve FIFA Puskás Ödülünün sahibi olmuştur.
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'ndan sonra millî takımı bırakma kararı almıştır.

Özel hayatı

Ibrahimović'in babası Šefik Ibrahimović 1977'de Bosna-Hersek'ten İsveç'e göç ederken Hırvat Jurka Gravić, ile tanıştı ve evlendiler. Zlatan Ibrahimović, Rosengård'da büyüdü. Zlatan'ın babası Müslüman, annesi ise Hristiyandı. Ancak, din konusunda çok sert değillerdi. Sonra Ibrahimović'e bir çift futbol ayakkabısı aldılar ve Ibrahimovic 6 yaşında futbola başladı ve amatör olarak Malmö BI'ye geçti. Takımı 4-0 gerideyken devre arasında oyuna girdi ve sekiz gol atarak galibiyeti sağladı. Erken yaşlarda Malmö FF'de düzenli olarak forma giymeye başladı. 15 yaşında futbolu bırakarak deniz kıyısında bir rıhtımda çalıştı. Ama teknik direktörü onu futbola devam etmesi için ikna etti. Ibrahimović liseyi 9. sınıfta bitirdi. Futbol oynamak için üniversiteyi bıraktı.

Ibrahimović'in iki öz kardeşi ve üç üvey kardeşi vardır. Helena Seger'le uzun süre birlikte olan Ibrahimovic'in iki çocuğu vardır: Maximilian (d. 22 Eylül 2006) ve Vincent (d. 6 Mart 2008). Yazın Malmö'deki evini ziyaret eden Ibrahimovic, Milano'da yaşamaktadır. Ibrahimović, 17 yaşında tekvandoda siyah kuşak almıştır. Ibrahimović İsveççe, Hırvatça, Boşnakça, İngilizce ve İtalyanca'yı akıcı bir şekilde konuşabilmektedir.

Nike ile sözleşmesi bulunan Ibrahimovic, televizyon reklamlarında da oynamıştır. Giydiği Mercurial kramponlarının çizgilerinde oğullarının adı yazıyor.

İsveç Dil Kurumu'nun Zlatan isminden türettiği Zlatanera kelimesini ülkenin resmi sözlüklerine ekleme kararı aldı.Zlatanera sözlüklerde "Bir yere hükmetmek, hakim olmak, baskın kuvvet" anlamını taşıyacak. İsveç basını dil kurumunun neolojizm felsefesini kullanarak bu kelimeyi türetirken, basın ise "İbracadabra, futbolun Olimpos'u" bu övgüyü hak etmişti ifadelerine yer verdi.

Zlatan Ibrahimovic ayrıca, "Babam Müslüman, annem Katolik. Dövüş sporlarına ilgim her daim olmuştur. Çocukluktan beri bu devam ediyor. Babam sayesinde, o bana öğretti. Peki bir futbolcu neden dövüş sporlarına ilgi duyar? Futbolu daha iyi oynamak için, benziyor çünkü..." ifadelerini kullanmıştır.

2007 yılının sonbaharında, Ibrahimović, Nike'ın yardımı ile, Rosengård'da bir futbol sahası yaptırmıştır. 2008'de, Nike'ın yardımıyla çocuklar için kulüpler açtırdı (FBK Balkan).

Şubat 2011'de yapılan bir röportajda İbrahimović, boksör Muhammed Ali'nin rol modellerinden biri olduğunu belirtti.

Eylül 2012'de Malmö'de millî takımla birlikte olan Ibrahimović, isminin kentin "Sporun Ünlüleri Yürüyüşü" ne yazılmasıyla onurlandırıldı.

İsveç Postanesi, Mart 2014'te Ibrahimović'i içeren beş posta pulu seti yayınladı. Ibrahimović, EA Sports'un FIFA video oyun serisinde yer aldı ve FIFA 15'te dördüncü en yüksek oyuncu oldu.

11 Ağustos 2014'te Ibrahimović, zihinsel engelliler için İsveç millî futbol takımını Brezilya'daki INAS Dünya Futbol Şampiyonası'na göndermek için 51.000 ABD Doları ödedi. Takım arkadaşları Johan Elmander, Kim Källström, Andreas Isaksson ve Per Nilsson açık artırma için imzalı formalar bağışladılar.

14 Şubat 2015'te Caen'e karşı oynanan bir lig maçında İbrahimović, dünyanın dört bir yanındaki açlıktan muzdarip 50 kişinin çıkarılabilir dövmeli isimlerini açıklamak için gol attıktan sonra gömleğini çıkardı. Bu girişim Birleşmiş Milletler Dünya Gıda Programı uyarınca kıtlık konusundaki farkındalığı arttırmak içindi.

Sosyal medyada aktif olan Zlatan, 50 milyondan fazla Instagram takipçisine sahiptir ve İsveçli biri için en yüksek takipçi sayısıdır. Bağımsız İsveçli film yapım şirketi Auto Images, Şubat 2016'da Zlatan Olmak adlı spor belgeselini yayınladı. Film, Uluslararası Belgesel Film Festivali Amsterdam, Helsinki Belgesel Film Festivali ve Rouen Nordic Film Festivali de dahil olmak üzere birçok film festivalinde gösterildi. İbrahimovic Alkol içmemektedir.

8 Ekim 2019'da memleketinde Malmö Stadyumu'nun dışında bir İbrahimović heykeli açıldı. Peter Linde tarafından oluşturulan heykel, 8 fit 9 inç (2.67 m) uzunluğundadır ve yaklaşık 500 kilogram (1.100 lb) ağırlığındadır.

Zlatan İbrahimovic kendisini "derinden sadık bir Katolik" olarak nitelendirmiştir.

24 Eylül 2020'de Covid-19 testi pozitif çıktı. İbrahimovic Covid-19 testinin pozitif çıkmasının ardından Twitter hesabından açıklama yaptı: "Dünkü koronavirüs testlerim negatif, bugün pozitif çıktı. Şu an için hiçbir semptomum yok. Anlaşılan Kovid, bana meydan okuma cesaretine sahipmiş. Onun adına kötü bir fikir."

9 Ekim 2020'de yapılan Covid-19 testi negatif çıktı. 18 Ekim 2020'de Corona virüsü yendikten sonra çıktığı ilk maçta, Milan formasıyla Inter'e 2 gol attı.

Ibrahimovic, Ekim 2017'de yapılan bir röpartajda, kendisini "son derece sadık bir Katolik Hristiyan" olarak tanımladı.

Kariyer istatistikleri

Kulüp istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri

21 Yaş Altı

NOT: Ev sahibi olarak İsveç U-21 baz alınmıştır.

A millî takım

NOT: Ev sahibi olarak İsveç baz alınmıştır.

Ödülleri ve başarıları

Takım
Ajax
 Eredivisie: 2001-02, 2003-04
 KNVB beker: 2001-02
 Johan Cruijff Shield: 2002

Juventus
 Serie A: 2004-05, 2005-06 (calipoli skandalı nedeniyle bu 2 şampiyonluk juventusun elinden alınmıştır)

FC Inter
 Serie A: 2006-07, 2007-08, 2008-09
 Supercoppa Italiana: 2006, 2008

Barcelona
 La Liga: 2009-10
 Supercopa de España: 2009, 2010
 UEFA Süper Kupası: 2009
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası: 2009

AC Milan
 Serie A: 2010-11, 2021-22
 Supercoppa Italiana (1): 2011

Paris Saint Germain
Ligue 1: 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16
Trophée des Champions: 2013, 2014, 2015
Coupe de France: 2014-15, 2015-16
Coupe de la Ligue: 2014, 2015, 2016

Manchester United
 EFL Cup: 2016-17
 FA Community Shield: 2016
 UEFA Avrupa Ligi: 2017

Bireysel
 Serie A Gol Kralı: 2009, 2012
 Serie A Yılın Yabancı Futbolcusu: 2005, 2008, 2009, 2011, 2012
 Serie A Yılın Futbolcusu: 2008, 2009, 2011
Guldbollen (11): 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016
UEFA Euro Takım Turnuva (1): 2012
 UEFA Yılın Takımı: 2007, 2009, UEFA Yılın Takımı#UEFA Yılın Takımı 2013
 Yılın İsveçli Erkek Sporcusu: 2007, 2010
 Jerringpriset: 2007
 Golden Foot (1): 2012
 EFL Cup gol kralı: 2016-17 (Daniel Sturridge ile birlikte)
 Kariyerinde Resmi maçlarda fazla gol atan 11. futbolcudur. (561 gol)  (Rekor 805 gol Josef Bican'a ile ait)

Diskografi

Single'ları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1981 doğumlular
Malmö doğumlular
Boşnak asıllı İsveçliler
Hırvat asıllı İsveçliler
İsveçli futbolcular
İsveç millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Malmö FF futbolcuları
AFC Ajax futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
İsveçli gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki İsveçli gurbetçiler
İtalya'daki İsveçli gurbetçiler
İspanya'daki İsveçli gurbetçiler
Fransa'daki İsveçli gurbetçiler
Allsvenskan futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Serie A futbolcuları
La Liga futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Manchester United FC futbolcuları
İsveç 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Premier League futbolcuları
İsveçli Roma Katolikleri
Los Angeles Galaxy futbolcuları

Zlatan Ibrahimović


thumb|කෝකියෙක් උයනවා.
thumb|මහලු මිනිසා මොරොක්කෝවේ උයනවා.
Cooking යනු ආහාර ද්‍රව්‍ය පරිභෝජනයට ගත හැකි වන පරිදි සකස් කර රත් කර ආහාර සැකසීමේ ක්‍රියාකාරකමකි. ඉවුම් පිහුම් විවිධ ක්‍රම, ශිල්පීය ක්‍රම, උපකරණ සහ අමුද්‍රව්‍ය සංයෝජන වලින් සමන්විත වේ. මෙය සිදු කරනුයේ රසය නියාමනය කිරීම, ආහාර ජීර්ණය පහසු කිරීම, වර්ණය, පෙනුම, රසය, වයනය, පෙනුම සහ පෝෂණ අගය අනුව ආහාර වෙනස් කිරීම සඳහා ය. සාමාන්‍යයෙන් ඉවුම් පිහුම් යනු සකස් කිරීම, තෝරා ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය, ප්‍රමාණය සකස් කිරීම සහ අපේක්ෂිත ප්‍රති result ලය ලබා ගැනීමේ අරමුණින් යම් අනුපිළිවෙලකට ආහාර ද්‍රව්‍ය මිශ්‍ර කිරීමයි. සාමාන්‍යයෙන් ආහාර ද්‍රව්‍ය රත් කිරීම, සෑම විටම නොවුනත්, ඒවා රසායනිකව වෙනස් කරයි, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස රසය, වයනය, පෙනුම සහ පෝෂණ අගය වෙනස් වේ.

Cooking


La Legión de la Justicia Alfa es un equipo que salió de la saga especial de DC Comics, titulada, DC 1 Millón, que existe en el lejano futuro del Universo DC. Creada por Grant Morrison, apareció por primera vez en DC 1 millón (con excepción de Flash, que había sido creado por Mark Waid ya que apareció por primera vez en un especial de flash para el 50 Aniversario en 1990).

Sinopsis
En el siglo 853, las instituciones como la Liga de la Justicia de América y la Legión de Superhéroes se habían convertido en la Legión de la Justicia, donde varios equipos de superhumanos actúan para proteger a nuestra galaxia. El más importante de ellos es la Legión de la Justicia Alfa, que tiene su base de operaciones en Júpiter y es responsable de proteger el sistema solar terrestre, (los siguientes equipos corresponden a la Legión de la Justicia Beta, la tercera es la Legión de la Justicia Gamma, y así sucesivamente.) Si bien, la JLA se asemeja a la Alfa, las otras legiones se asemejan a equipos como los Teen Titans, la Young Justice, y a la Legión de Superhéroes, y la Legión de Super Mascotas, etc.

Los Nuevos 52/DC: Renacimiento: Convergencia
Durante los acontecimientos de la serie limitada denominada Convergencia La ciudad de Metrópolis del siglo 853 se encontraba entre las ciudades coleccionadas por Brainiac en Telos. Owlwoman mencionó haber caído en la batalla así como Batman 1'000.000 le dice a Superman 1'000.000 que colocaran las fotos en la pared de sus compañeros caídos. Cuando las cúpulas se vinieron abajo, la Legión de la Justicia Alfa acabó con la participación del Sindicato del Crimen en una batalla que se inició enfrentando a Superman siendo atacado por Ultraman.

 Miembros
La Legión de la Justicia Alfa se compone de los análogos futuristas de los héroes modernos. Sus miembros incluyen:

 Superman: El último de la dinastía de Superman que se extiende desde los tiempos modernos del siglo 21 hasta el siglo 853a. Uno de los supermanes que se ha casado con una reina de la 5ª dimensión, al hacer esto, tuvo una concesión a cambio de adquirió nuevos poderes aumentados equivalente a 10 supermanes. Además, el ahora es como un Dios -como el original Superman vive en el corazón de nuestra Tierra, y a través de su voluntad inmensa, concede poderes aún mayores a sus descendientes, siempre y cuando sigan protegiendo la Tierra. Superman opera desde el planeta Tierra. Su nombre real puede ser Kal Kent.

 Wonder Woman: A una estatua de mármol se le ha dado la vida a una nueva diosa de la Verdad. Ella tiene poderes similares a la original y también lleva dos armas de forma similar en naturaleza al avión invisible de Diana, que por lo general actúa como una de sus pulseras sensibles, así como su caridad y armonía. Opera desde Venus.

 Batman: Plutón es ahora una colonia penal. Cuando Batman era un niño, vivía con su guardia de la prisión junto a sus padres en Plutón. Después de una fuga de la prisión, los prisioneros intentaron escapar y amordazaron a todos los guardias en un estadio y obligaron a sus hijos a ver que fuesen muertos a tiros. Al recordar la leyenda del batman original, decidió que llevaría a alguien de voluntad extraordinaria llevase el control de la prisión y tomó el mando por sí mismo. Él ha entrenado toda su vida para convertirse en un luchador contra el crimen perfecto y también tiene numerosas mejoras tecnológicas. Su compañero es un robot llamado Robin, el Chico maravilla.

 Flash: Al principio del siglo 27, durante un viaje en el tiempo, John Fox se reunió con Wally West, el Flash del , antes de que él terminase en el siglo 853a. Opera desde Mercurio.

 Aquaman: El rey del planeta oceánico Neptuno. A diferencia de la original de Aquaman , que tiene un aspecto más parecido a un pescado -como su aspecto, así como la capacidad psiónica del control del agua, y el uso de moléculas del agua en el aire o el agua en el cuerpo humano.

 Hourman: Un androide con el recuerdo de Rex Tyler, el Hourman original. Él tiene dominio sobre el tiempo y el espacio gracias a un posible artefacto cósmico, el Worlogog. Su planeta de origen no se menciona en la historia, pero se supone que sería Saturno.

 Starman: Ferris Knight es un descendiente directo de Ted Knight , aunque su familia específica que sólo tomó el legado de Starman a partir de su bisabuelo. Él supervisa el domo artificial Solaris y vive en una estación espacial que queda en lo que alguna vez fue Urano.

 Resurrection Man: Mitch Shelley, aún no puede morir, se ha convertido en estratega del equipo, en sustitución del Detective Marciano (que se ha convertido en uno con el planeta Marte). Ahora tiene un dispositivo en el brazo que lo "mata" a en una manera controlada, dejándolo morir por un segundo y eligiendo los poderes que adquiere, como el vuelo, invulnerabilidad y de gran resistencia son algunas de las habilidades principales.

 Atom: el Atom del siglo 853 es un científico que fue el único sobreviviente de un universo que de pronto se consumió por éste. En lugar de limitarse a sí mismo como la reducirse en átomos, tiene el poder de dividir su masa en duplicados de sí mismo, la difusión de la misma cantidad de materia a través de un número creciente indivisible de pequeños átomos. Cuando llegan a una escala atómica, los átomos pueden organizarse en una amplia variedad de configuraciones moleculares y convertirse en cualquier cosa, desde un trozo de oro hasta una nube de gas. Su planeta de origen es presumiblemente Júpiter.

 Owlwoman: Poco se sabe sobre la Owlwoman del siglo 853, salvo que por el hecho de que ella es hija de un padre humano y una madre Qwardiana, y posee un arnés de vuelo avanzado que le otorga la posibilidad de viajar a la velocidad de la luz. Ella apareció por primera vez en el One-Shot de DC de un millón especial gigante de 80 páginas como el reemplazo en la Liga de la Justicia para Starman, recientemente fallecido. Su vestido tiene un gran parecido al de Nite Owl de Watchmen.

 Otras Legiones de la Justicia

De acuerdo a la serie DC 1 Millón, hay veinticuatro Legiones de la Justicia. cada uno basado en grupos de superhéroes del  y 30. Se presentan en:

 Legión de la Justicia A: Se basa en la encarnación original de la Liga de la Justicia. (Arriba mencionada).

 Legión de la Justicia B: Se basa en la encarnación de los Titanes. Los miembros incluyen a Nightwing (un humanoide murciélago), Aqualad (un humanoide hecho de agua), Troy (una versión más joven de la Mujer Maravilla del siglo 853), Arsenal (un robot) y Joto (muerto en accidente de teletransportación).

 Legión de la Justicia L: Se basa en la Legión de superhéroes y protege a un sistema planetario creado artificialmente (es todo lo que queda de la Federación de PLanetas Unidos del Siglo XXX). Los miembros incluyen a Cosmicbot (un cyborg con el poder del magnetismo, modelo basado en Cosmic Boy), Titangirl (una combinación de energía psíquica de todos los Titanians , basada en Saturn Girl ), Implicate Girl (Tiene las capacidades de todos los tres billones de Carggites en su "tercer ojo", basada vagamente en Triplicate Girl ), Brainiac 417 (inteligencia incorpórea, basado en Brainiac 5 y sus encarnaciones), el M'onel (un chico que combina los poderes de Mon-El y Shrinking Violet ) y apenas tienen versiones humanoides de Umbra y Chameleon.

 Legión de la Justicia S: Compone de numerosos clones de Superboy, todos ellos con diferentes poderes. Los miembros incluyen al Superboy 820 (con poderes acuáticos), al Superboy 3541 (que puede aumentar su tamaño) y al 1 millon Superboy (que puede canalizar cualquiera de sus poderes a través del "El Ojo"). Todos ellos (sobre todo de 1 millón) se parecen tanto a OMAC tanto como a Superboy. Esto fue un juego de palabras intencionado, como el título de la historia era "1 millón y contando", ya que se refiere a los millones de clones y formando el acrónimo OMAC.

 Legión de la Justicia T: Se basa en el equipo de la Young Justice. Los miembros incluyen a Superboy 1 millón (que se hace referencia al anterior párrafo), a Robin el chico robot Maravilla (compañero robot optimista del Batman del siglo 853) y de Impulso (la encarnación viva de los pensamientos perdidos al azar en la Speed Force).

 Legión de la Justicia Z: (La legión de animales Zoomorfos) se basa en la Legión de Super Mascotas. Los miembros incluyen Proty 1 Millon y Master Mind. Una versión del Super - Caballo Cometa'' es también es miembro.

Referencias

Véase también
 Liga de la Justicia
 Liga de la Justicia Internacional
 Liga de la Justicia Europa
 Liga de la Justicia Antártida
 Liga de la Justicia: Task Force
 Extreme Justice
 Liga de la Justicia Dark
 Liga de la Justicia Unida
 Liga de la Justicia Élite
 Liga de la Justicia 3000

Grupos de superhéroes de DC Comics
Organizaciones ficticias

Legión de la Justicia Alfa


Astronomski satelit (od lat. satelles, genitiv satellitis: pratilac, pomoćnik) je svemirska letjelica u putanji (orbiti) oko Zemlje ili drugih nebeskih tijela koje služe za astronomska opažanja, najčešće bilježenjem elektromagnetskih valova. Gibanjem izvan atmosfere izbjegavaju njezine ometajuće učinke (apsorpciju i scintilaciju), pa kutno razlučivanje može dostići teorijsku granicu zadanu valnom prirodom svjetlosti. Opremljeni su kamerama za snimanje s filtrima koji izdvajaju dijelove spektra, radiometrima, spektrometrima, detektorima čestica visokih energija, detektorima plazme, magnetometrima i drugim.

Sateliti za opažanje Sunca
Sateliti za opažanje Sunca omogućili su nove spoznaje o procesima na Suncu i njegovu utjecaju na međuplanetarni prostor i samoga planeta. Ustanovljena je dubina i zonalna rotacija konvektivne zone, raspored temperature kroz dubinu Sunca i stanje na suprotnoj strani Sunca. Zajedno s geofizičkim satelitima oni nadziru Sunčevo kratkovalno i čestično zračenje, koje utječe na Zemljin okoliš. Opservatorij SOHO (pokrata od engl. The Solar and Heliospheric Observatory, od 1995.) postavljen je na udaljenosti od 1,5·106 km od Zemlje u smjeru Sunca (Lagrangeova točka L1). Slične su namjene opservatoriji ACE (akronim od engl. Advanced Composition Explorer, od 1997.), HESSI (akronim od engl. The High Energy Solar Spectroscopic Imager, od 2002.) i drugi. Satelit Ulysses (od 1992.) s periodom od 6,2 godine obilazi oko Sunčevih polova, istražujući međuplanetarno područje do Jupitera.

Sateliti za optičko opažanje svemira
Sateliti za optičko opažanje svemira snimaju vidljivo, blisko ultraljubičasto i infracrveno zračenje. Najpoznatiji je Hubbleov svemirski teleskop (1990.) s objektivom promjera 2,4 metra. Umjetni satelit Hipparcos (od 1989. do 1993.) izmjerio je položaj 120 000 zvijezda s točnošću od 0,002 kutnih sekundi, Kepler (2009.) i drugi.

Sateliti za opažanje rendgenskog i gama-zračenja

Sateliti za opažanje rendgenskog i gama-zračenja bilježe slabo rendgensko zračenje običnih zvijezda, na primjer LEGRI (akronim od engl. Low Energy Gamma-Ray Imager, od 1997. do 2002.), pulsara, galaktičkih jezgri, i slično, GLAST (akronim od engl. Gamma-ray Large Area Space Telescope, 2008), crnih rupa NuSTAR (akronim od engl. Nuclear Spectroscopic Telescope Array, od 2012.), snažna zračenja aktivnih galaktika i kvazara, INTEGRAL (akronim od engl. International Gamma-Ray Astrophysics Laboratory, od 2002.) snažne gama bljeskove (engl. Swift Gamma Ray Burst Explorer, od 2004.) te zračenje koje pristiže iz međugalaktičkoga visokotemperaturnoga plina.

Sateliti za opažanje milimetarskih radiovalova

Sateliti za opažanje milimetarskih radiovalova bilježe zračenje hladnih međuzvjezdanih oblaka i pozadinsko zračenje. Mjerenje anizotropije milimetarskih radiovalova pozadinskoga zračenja s pomoću satelita COBE (akronim od engl. Cosmic Background Explorer, od 1989. do 1993.) i WMAP (akronim od engl. Wilkinson Microwave Anisotropy Probe, od 2001. do 2010,) omogućilo je uvid u fizičko stanje ranoga svemira pa je potvrđen inflacijski model svemira (za koji su J. C. Mather i G. F. Smoot dobili Nobelovu nagradu za fiziku 2006.). Danas se u Zemljinoj orbiti oko Sunca nalazi satelit Planck (od 2009.).

Sateliti za opažanje ultraljubičastoga zračenja

Sateliti za opažanje ultraljubičastoga zračenja snimaju usijane plinovite maglice, hladne maglice koje apsorbiraju ultraljubičasto zračenje, bliske dvojne i vruće zvijezde. Najpoznatiji su: IUE (akronim od engl. International Ultraviolet Explorer, od 1978. do 1996.), FUSE (akronim od engl. Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer, od 1999. do 2007.), GALEX (akronim od engl. Galaxy Evolution Explorer, od 2003.), CHIPS (akronim od engl. Cosmic Hot Interstellar Spectrometer, od 2008.) i drugi.

Sateliti za opažanje infracrvenoga zračenja

Sateliti za opažanje infracrvenoga zračenja snimaju središta galaktika i druga nebeska tijela zaklonjene oblacima praha (infracrveno zračenje prolazi kroz prašinu) te nebeska tijela na nižim temperaturama kao što su smeđi i crveni patuljci i mlade zvijezde i njihovu okolinu u kojoj nastaju planeti. Najpoznatiji su sateliti IRAS (akronim od engl. Infrared Astronomical Satellite, od siječnja do listopada 1983.) i ISO (akronim od engl. Infrared Space Observatory, od 1995. do 1998.), Svemirski teleskop Spitzer (od 2003.), SWAS (akronim od engl. Submillimeter Wave Astronomy Satellite, od 1998. do 2005.), WISE (akronim od engl. Wide-field Infrared Survey Explorer, od 2009. do 2011.), Herschel svemirski opservatorij (od 2009.) i drugi.

Izvori

Umjetni sateliti

Astronomski satelit


Giselle (; ), originally titled Giselle, ou les Wilis (, Giselle, or The Wilis), is a romantic ballet ("ballet-pantomime") in two acts with music by Adolphe Adam. Considered a masterwork in the classical ballet performance canon, it was first performed by the Ballet du Théâtre de l'Académie Royale de Musique at the Salle Le Peletier in Paris on 28 June 1841, with Italian ballerina Carlotta Grisi as Giselle. It was an unqualified triumph. It became hugely popular and was staged at once across Europe, Russia, and the United States.

The ghost-filled ballet tells the tragic, romantic story of a beautiful young peasant girl named Giselle and a disguised nobleman named Albrecht, who fall in love, but when his true identity is revealed by his rival, Hilarion, Giselle goes mad and dies of heartbreak. After her death, she is summoned from her grave into the vengeful, deadly sisterhood of the Wilis, the ghosts of unmarried women who died after being betrayed by their lovers and take revenge in the night by dancing men to death by exhaustion (a popular theme in Romantic-era ballets). Led by Myrtha, the Queen of the Wilis, they target Albrecht when he comes to mourn at Giselle's grave, but her great love frees him from their grasp. They gain their power in numbers as they effortlessly move through dramatic patterns and synchronized movements and control the stage with their long tulle dresses and stoic expressions, creating an ethereal atmosphere that builds as they gradually close in on Albrecht. By saving him from the Wilis, Giselle also saves herself from becoming one of them.

Librettists Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges and Théophile Gautier took their inspiration for the plot from a prose passage about the Wilis in De l'Allemagne, by Heinrich Heine, and from a poem called "Fantômes" in Les Orientales by Victor Hugo.

Jean Coralli and Jules Perrot created the original choreography. The role of Giselle was created for Carlotta Grisi as her debut piece for the Paris public, and she was the only ballerina to dance it at the Paris Opera for many years. The traditional choreography that has been passed down to the present day derives primarily from the revivals staged by Marius Petipa during the late 19th and early 20th centuries for the Imperial Ballet in St. Petersburg. One of the world's most-often performed classical ballets, it is also one of the most challenging to dance.

Synopsis

Act I

The ballet opens on a sunny autumnal morning in the Rhineland during the Middle Ages. The grape harvest is in progress. Duke Albrecht of Silesia, a young nobleman, has fallen in love with a shy, beautiful peasant girl named  Giselle, despite being engaged to Bathilde, the Duke of Courland's daughter. He disguises himself as a humble villager called "Loys" to court the enchanting and innocent Giselle, who knows nothing of his true identity. With the help of his squire, he hides his fine attire, hunting horn, and sword before coaxing her out of her house to romance her as the harvest festivities begin.

Hilarion, a local gamekeeper, is also in love with Giselle and is highly suspicious of the newcomer who has won her affections. He tries to convince her that her beau can not be trusted, but she ignores his warnings. Her mother, Berthe, is very protective of her, as she has a weak heart that leaves her in delicate health. She discourages a relationship between Giselle and Loys, thinking Hilarion would be a better match, and disapproves of her fondness for dancing, due to the strain on her heart.

A party of noblemen seeking refreshment following the rigors of the hunt arrive in the village with Bathilde among them. Albrecht hurries away, knowing he would be recognized and greeted by her, exposing him as a nobleman. The villagers welcome the party, offer them drinks, and perform several dances. Bathilde is charmed with Giselle's sweet and demure nature, not knowing of her relationship with Albrecht. Giselle is honored when Bathilde offers her a necklace as a gift before the group of nobles depart.

The villagers continue the harvest festivities, and Albrecht emerges again to dance with Giselle, who is named the Harvest Queen. Hilarion interrupts the festivities. He has discovered Albrecht's finely made sword and presents it as proof that he is really a nobleman who is engaged to another woman. Using Albrecht's hunting horn, Hilarion calls back the party of noblemen. Albrecht has no time to hide and has no choice but to greet Bathilde as his fiancée. All are shocked by the revelation, but none more than Giselle, who becomes inconsolable when faced with his deception. Knowing that they can never be together, she flies into a mad fit of grief in which all the tender moments she shared with Loys flash before her eyes. She begins to dance wildly and erratically, ultimately causing her weak heart to give out. She collapses and dies in Albrecht's arms. Hilarion and Albrecht turn on each other in rage before Albrecht flees the scene in misery. The curtain closes as Berthe weeps over her Giselle's body.

In the original version, taken up again recently by a production of the ROB, Giselle stabs herself with Albrecht's sword, which explains why her body is laid to rest in the forest, in unhallowed ground, where the Wilis have the power to summon her. Most modern versions are sanitized and have edited out the suicide.

Act II

Late at night, Hilarion mourns at Giselle's forest grave, but is frightened away by the arrival of the Wilis, the ghostly spirits of maidens betrayed by their lovers. Many were abandoned on their wedding days, and all died of broken hearts. They, led by their merciless queen, Myrtha, dance and haunt the forest at night to exact their revenge on any man they encounter, regardless of who he may be, forcing their victims to dance until they die of exhaustion.

Myrtha and the Wilis rouse Giselle's spirit from her grave and induct her into their clan before disappearing into the forest. Albrecht arrives to lay flowers on Giselle's grave and he weeps with guilt over her death. Her spirit appears and he begs her forgiveness. She, her love undiminished unlike her vengeful sisters, gently forgives him. She disappears to join the rest of the Wilis and Albrecht desperately follows her.

Meanwhile, the Wilis have cornered a terrified Hilarion. They use their magic to force him to dance until he is nearly dead, and then drown him in a nearby lake. Then they spy Albrecht, and turn on him, sentencing him to death as well. He pleads to Myrtha for his life, but she coldly refuses. Giselle's pleas are also dismissed and he is forced to dance until sunrise.  However, the power of Giselle's love counters the Wilis' magic and spares his life. The other spirits return to their graves at daybreak, but Giselle has broken through the chains of hatred and vengeance that control the Wilis, and is thus released from their powers and will haunt the forest no more. After bidding a tender farewell to Albrecht, she returns to her grave to rest in peace.

Background

The French Revolution (17891799) brought sweeping changes to theatre in France. Banished were the ballets the aristocracy preferred about the gods and goddesses of Mount Olympus. Instead, ballets about everyday people, real places, real time, the historical past, and the supernatural took prominence. These sorts of ballets were preferred by the burgeoning middle class.

Two ballets caused great excitement in Paris in the 1830s. In November 1831, Meyerbeer's opera Robert le diable had its first performance. It featured a short ballet called Ballet of the Nuns. In this little ballet, nuns rise from their graves to dance in the moonlight. The public loved this little supernatural ballet.

In March 1832, the ballet La Sylphide debuted in Paris. This ballet is about a beautiful sylph who loves James, a young Scotsman. Tragedy occurs. After dallying in the woods, the sylph dies when her earthly lover uses a bewitched scarf to trap her. This ballet brought Marie Taglioni before the French public. She was the first to dance en pointe for artistic reasons rather than spectacle and was also the first to wear the white, bell-shaped, calf-length ballet skirt now considered an essential feature of the romantic ballet. Poet and  critic Théophile Gautier attended the first performance of La Sylphide. His ideas for Giselle would show touches of La Sylphide ten years later. It would be set in a real place and in the past, for example, and would be about everyday people and supernatural women.

Development

In an 1841 news article announcing the first performance of Giselle, Théophile Gautier recorded his part in the creation of the ballet. He had read Heinrich Heine's description of the Wilis in De l'Allemagne and thought these evil spirits would make a "pretty ballet". He planned their story for Act II and settled upon a verse by Victor Hugo called "Fantômes" to provide the inspiration for Act I. This verse is about a beautiful 15-year-old Spanish girl who loves to dance. She becomes too warm at a ball and dies of a chill in the cool morning.

Heine's prose passage in De l'Allemagne tells of supernatural young women called the Wilis. They have died before their wedding day and rise from their graves in the middle of the night to dance. Any young man who crosses their path is forced to dance to his death. In another book, the Wilis are said to be jilted young women who have died and become vampires. This is assumed to be the reason that they hate men.

Gautier thought Heine's Wilis and Hugo's fifteen-year-old Spanish girl would make a good ballet story. His first idea was to present an empty ballroom glittering with crystal and candlelight. The Wilis would cast a spell over the floor. Giselle and other dancers would enter and whirl through the room, unable to resist the spell to keep them dancing. Giselle would try to keep her lover from partnering other girls. The Queen of the Wilis would enter, lay her cold hand on Giselle's heart and the girl would drop dead.

Gautier was not satisfied with this story. It was basically a succession of dances with one moment of drama at its end. He had no experience writing ballet scenarios so he called upon Vernoy de St. Georges, a man who had written many ballet librettos. St. Georges liked Gautier's basic idea of the frail young girl and the Wilis. He wrote the story of Giselle as it is known today in three days, and sent it to Léon Pillet, the director of the Paris Opéra. Pillet needed a good story to introduce Grisi to the Paris public. He found that story in Giselle. Grisi liked it as much as Pillet did, so Giselle was put into production at once.

First performance

The balletomanes of Paris became very excited as the opening night of Giselle approached. News reports kept their interest alive. Some reports said that Grisi had had an accident whilst other reports indicated that the conductor was ill with a tumor. Still others said that the stage hands feared for their safety.

Hopes that the ballet would be ready in May were dashed and the opening night was postponed several times. Grisi was absent for a few days and her return was delayed to protect her health. Lighting, trapdoors, and scene changes needed further rehearsals. Cuts were made in Grisi's role to spare the dancer's health. Instead of returning to her tomb at the end of the ballet, it was decided that she would be placed on a bed of flowers and sink slowly into the earth. This touch preserved the romantic mood of the Act II finale.

At last, on Monday, 28 June 1841 the curtain rose on Giselle at the Salle Le Peletier. Grisi danced Giselle with Lucien Petipa as her lover Albrecht, Jean Coralli as the gamekeeper Hilarion, and Adèle Dumilâtre as Myrtha, the Queen of the Wilis. Typical of the theatrical practices of the time, Giselle was preceded by an excerpt from another production—in this case, the third act of Rossini's opera, Mosè in Egitto. In 1844 Marie Guy-Stéphan made her first appearance in the title role for the first production of Giselle in Spain. She performed in numerous works by Pepita.

In spite of the chief machinist shouting orders to his crew that could be heard by the audience, Giselle was a great success. Grisi was a sensation. Ballet-goers regarded her as another Marie Taglioni, the greatest ballerina of the period.

Contemporary reviews and comments
Giselle was a great artistic and commercial success. Le Constitutionnel praised Act II for its "poetic effects". Moniteur des théâtres wrote that Grisi "runs [and] flies across the stage like a gazelle in love". One critic made a detailed analysis of the music in La France Musicale. He thought the Act I waltz "ravishing" and noted that the scene of Berthe's narrative was filled with "quite new" harmonic modulations. He praised other moments in Act I (especially the mad scene), and was in raptures with the music of Act II, singling out the entrance of the Wilis and the viola solo played through Giselle's last moments. He thought the flute and harp music accompanying Giselle as she disappeared into her grave at ballet's end "full of tragic beauty."

Coralli was praised for the Act I peasant pas de deux and for the "elegance" of Act II. Coralli followed a suggestion made by Gautier and picked the most beautiful girls in the company to play the peasants and the Wilis. One observer thought the selection process cruel: the almost-beautiful girls were turned away without a second thought.

Grisi and Petipa were great successes as the tragic lovers. Gautier praised their performance in Act II, writing that the two dancers made the act "a real poem, a choreographic elegy full of charm and tenderness ... More than one eye that thought it was seeing only [dance] was surprised to find its vision obscured by a tearsomething that does not often happen in a ballet ... Grisi danced with a perfection ... that places her in the ranks between Elssler and Taglioni ... Her miming surpassed every expectation ... She is nature and artlessness personified."

Adam thought Petipa "charming" as both dancer and actor, and that he had "rehabilitated" male dancing with his performance. Of Dumilâtre he wrote, "... in spite of her coldness, [Dumilâtre] deserved the success she achieved by the correctness and the 'mythological' quality of her poses: perhaps this word may seem a little pretentious, but I can think of no other to express such cold and noble dancing as would suit Minerva in a merry mood, and in this respect [Dumilâtre] seems to bear a strong resemblance to that goddess."

Giselle made 6,500 francs between June and September 1841. This was twice the amount for the same time period in 1839. Grisi's salary was increased to make her the top earner among the dancers at the Opéra. Souvenirs were sold, pictures of Grisi as Giselle were printed, and sheet music arrangements were made for social dancing. The sculptor Emile Thomas made a statuette of Giselle in her Act II costume. A silk cloth was manufactured called façonné Giselle, and Madame Lainné, a milliner, sold an artificial flower called 'Giselle'. The ballet was parodied at the Théâtre du Palais-Royal in October 1841.

Music

Adolphe Adam was a popular writer of ballet and opera music in early 19th-century France. He wrote with great speed and completed Giselle in about two months. The music was written in the smooth, song-like style of the day called cantilena. This style is well known to music lovers from Bellini's opera Norma and Donizetti's Lucia di Lammermoor.

Adam used several leitmotifs in the ballet. This is a short musical phrase that is associated with a certain character, event, or idea. Adam's leitmotifs are heard several times throughout the ballet. There is a leitmotif associated with Giselle and another with Albrecht. Hilarion's motif marks his every entrance. It suggests the Fate theme in Beethoven's Fifth Symphony.

Another leitmotif is associated with the "he loves me, he loves me not" flower test in Act I, which is heard again in the mad scene, and in Act II when Giselle offers flowers to Albrecht. The Wilis have their own motif. It is heard in the overture, in Act I when Berthe tells the story of the Wilis, and in the mad scene. It is heard again in Act II when the Wilis make their first entrance. The hunting horn motif marks sudden surprises. This motif is heard when Albrecht is exposed as a nobleman.

The music was completely original. A critic noted, however, that Adam had borrowed eight bars from a romance by a Miss Puget and three bars from the huntsman's chorus in Carl Maria von Weber's opera Euryanthe.

One dance historian wrote:

Additions to the score
Adam's score for Giselle acquired several additional numbers over the course of its history, with some of these pieces becoming an integral part of the ballet's performance tradition.

Immediately following the first répétition générale of Giselle on the stage of the Paris Opéra, the danseuse Nathalie Fitz-James used her influence as the mistress of an influential patron of the theatre to have a pas inserted for herself into the ballet. Jean Coralli was required to quickly arrange a number for Fitz-James, which was arranged by Coralli as a pas de deux with the danseur Auguste Mabille serving as Fitz-James's partner. Coralli's original intentions were to have the ballet's composer Adolphe Adam supply the music for Fitz-James's pas, but by this time Adam was unavailable. In light of this, Coralli chose a suite by the composer Friedrich Burgmüller's titled Souvenirs de Ratisbonne to fashion music for Fitz-James's required pas. This pas de deux, which was dubbed the Pas des paysans (or Peasant pas de deux), became part of the ballet's performance tradition.

For Carlotta Grisi's performances as Giselle with the Imperial Ballet in St. Petersburg, Perrot commissioned the composer Cesare Pugni to score a new pas de cinq for the ballerina that was added to the first tableau. This pas was only retained for Grisi's performances and never performed again after her departure from St. Petersburg. Marius Petipa would also commission an additional piece for the first tableau of the ballet. This was a pas de deux from the composer Ludwig Minkus that was added to the choreographer's 1884 revival for the ballerina Maria Gorshenkova. As with Pugni's 1850 pas de cinq for Grisi, Gorshenkova's 1884 pas de deux by Minkus never became part of the performance tradition of Giselle.

Three solo variations were added to the ballet by Petipa during the latter half of the 19th century. The first was arranged in 1867 for the grand pas de deux of the second tableau for the ballerina Adèle Grantzow. The music was composed by Cesare Pugni and was based on Adolphe Adam's "he loves me, he loves me not" leitmotif. This variation has been retained in the ballet ever since.

The second variation was added by Petipa to the first tableau for the ballerina Emma Bessone's début as Giselle at the Mariinsky Theatre in 1886, and on this occasion the composer Riccardo Drigo wrote the music for the variation. The music was never used again after Bessone's departure from Russia until Agrippina Vaganova added it to the Peasant pas de deux for the Kirov Ballet's production of Giselle in 1932. The inclusion of this variation in the Peasant pas de deux remains part of the Mariinsky Theatre's performance tradition of Giselle to the present day.

The third variation added by Petipa was also composed by Drigo and has survived as one of the most beloved passages of Giselle. This variation, sometimes dubbed as the Pas seul, was arranged in 1887 for the ballerina Elena Cornalba's performance in a revival of Saint-Léon's Fiametta. Cornalba then included it for her début in Giselle in December of that year, where it has remained ever since. The variation was also danced by Cornalba's successors in the role of Giselle at the Mariinsky Theatre. Cornalba's variation was first performed outside of Russia by Olga Spessivtzeva in 1924 at the Paris Opéra, and from then on all productions staged outside of Russia included the variation. There was much confusion at that time as to who was responsible for composing the music, leading many ballet historians and musicologists to credit Ludwig Minkus as the author, a misconception which still persists.

Choreography

Jean Coralli and Jules Perrot choreographed the original version of Giselle. Perrot and Carlotta Grisi were lovers and, consequently, Perrot designed all of her dances and pantomime. Everyone in the Paris dance world knew that Perrot had created Grisi's dances and Coralli admitted it, but Perrot was given no official credit in the printed materials such as posters and programs. This was most likely done to prevent Perrot from collecting royalties on the ballet. Perrot liked bold touches and planned several rapid aerial swoops on wires in Act II for Giselle. Grisi was afraid of these swoops, therefore a stage hand was brought in to test them. He crashed face-first into the scenery and the swoops were dropped.

Cyril Beaumont writes that Giselle is made up of two elements: dance and mime. Act I features short mimed scenes, he points out, and episodes of dancing which are fused with mime. In Act II, mime has become fused entirely with dance. He indicates that the choreographic vocabulary is composed of a small number of simple steps:

 Movements: développé, grand rond de jambe
 Poses: arabesque, attitude
 Gliding steps: chasse, glissade, pas de basque, pas de bourrée
 Hopping steps: balloné, temps levé
 Turning steps: pirouette, petit tour, tour en l'air
 Leaping steps: (vertical) ballotte, entrechat, sisonne, rond de jambe en l'air sauté, (horizontal) cabriole, jeté, grande jeté, soubresaut

Beaumont speculates that the simple steps were deliberately planned to allow the "utmost expressiveness."

Parts of Giselle have been cut or changed since the ballet's first night. Giselle's Act I pantomime scene in which she tells Albrecht of her strange dream is cut and the peasant pas de deux is also slightly cut back. The Duke of Courland and his daughter Bathilde used to make their entrance on horseback, but today they walk on. In the original production they were present at Giselle's death, but now they leave the scene before she dies. The machines used to make Giselle fly and to make her disappear are no longer employed. A trapdoor is sometimes utilized to make Giselle rise from her grave and then sink into it at the end of Act II. At the end of Act II Bathilde formerly entered with the courtiers to search for Albrecht. He took a few unsteady steps toward them and then collapsed into their arms. This moment was an artistic parallel to the Act I finale when the peasants gathered about the dead Giselle.  Now, Bathilde and the courtiers are cut and Albrecht slowly leaves the stage alone.

Ethnic elements

Ethnic music, dance, and costume were a large part of romantic ballet. At the time Giselle was written, people thought of Germany when they heard a waltz because the waltz is of German origin. Giselle makes her first entrance to the music of a waltz, and the audience would have known at once that the ballet was set in Germany. Adam wrote three waltzes for Giselle: two for Giselle and one for the Wilis. He said that the "Giselle Waltz" in Act I has "all the German color indicated by the locality" and people agreed. One critic wrote: "A lovely waltz ... in the Germanic spirit of the subject".

At first, Gautier thought that some of the dancers in the waltz for the Wilis should dress in ethnic costume and dance ethnic steps. Adam put bits of French, Spanish, German, and Indian-sounding music in the waltz for this purpose. Gautier's "ethnic" idea was dropped as the ballet developed and it has not been picked up by modern producers. Today, Act II is a ballet blanc (a "white" ballet in which all the ballerinas and the corps de ballet are dressed in full, white, bell-shaped skirts and the dances have a geometric design).

Sets and costumes

The historical period for Giselle is not indicated in the story. Paul Lormier, the chief costume designer at the Paris Opéra, probably consulted Gautier on this matter. It is also possible that Pillet had the ballet's budget in mind and decided to use the many Renaissance-style costumes in the Opéra's wardrobe for Giselle. These costumes were said to have been those from Rossini's William Tell (1829) and Berlioz's Benvenuto Cellini (1838). Lormier certainly designed the costumes for the principal characters. His costumes were in use at the Opéra until the ballet was dropped from the repertoire in 1853.

Giselle was revived in 1863 with new costumes by Lormier's assistant, Alfred Albert. Albert's costumes are closer to those of modern productions than those of Lormier, and were in use at the opera until 1868. The ballet was revived again in 1924 with scenery and costumes by Alexandre Benois. He wanted to revive the costumes of the original production but dropped the idea, believing the critics would charge him with a lack of imaginative creativity.

Sets

Pierre Luc Charles Ciceri was the chief set designer at the Paris Opéra from 1815 to 1847. He designed the sets for the first production of Giselle. Gautier was not specific about the ballet's locale, but placed it in "some mysterious corner of Germany ... on the other side of the Rhine".

Giselle was two months in rehearsal, which was a very long rehearsal time for the period. Even so, Ciceri did not have enough time to design sets for both acts and focused on the second act. The sets for the first act were actually those designed for the 1838 ballet, La Fille du Danube by Adam. An illustration from Les Beautés de l'Opera of 1845 shows Giselle's cottage with a roof of straw on the left and Albrecht's cottage on the right. The two cottages are framed by the branches of two large trees on either sides of the stage. Between the two cottages, in the distance, appears a castle and slopes covered with vineyards. Although this scene was not designed for Giselle, it has remained the model for most modern productions. Ciceri's set was in use until the ballet was dropped from the repertoire in 1853. At that time, Gautier noticed that the sets were falling apart: "Giselle's cottage has barely three or four straws on its roof."

The Act II illustration from Les Beautés shows a dark wood with a pool of water in the distance. The branches of aged trees create a tree tunnel. Beneath these branches on the left is a marble cross with 'Giselle' carved on it. From one of its arms hangs the crown of grape leaves Giselle wore as Queen of the Vintage. On the stage, thick weeds and wildflowers (200 bulrushes and 120 branches of flowers) were the undergrowth. The gas jets of the footlights and those overhead suspended in the flies were turned low to create a mood of mystery and terror.

A circular hole was cut into the backdrop and covered with a transparent material. A strong light behind this hole represented the moon. The light was occasionally manipulated to suggest the passage of clouds. Gautier and St. Georges wanted the pool to be made of large mirrors but Pillet rejected this idea because of its cost. In the 1868 revival, however, mirrors were acquired for this scene.

Adam thought Ciceri's backdrop for Act I was "not so good ... it is all weak and pale" but he liked the set for Act II: "[Ciceri's] second act is a delight, a dark humid forest filled with bulrushes and wild flowers, and ending with a sunrise, seen at first through the trees at the end of the piece, and very magical in its effect." The sunrise also delighted the critics.

Early productions
Giselle was performed in Paris from its debut in 1841 to 1849, with Grisi always dancing the title role. In 1849, it was dropped from the repertoire. The ballet was revived in 1852 and 1853, without Grisi, then dropped from the repertoire after 1853. It was revived in 1863 for a Russian ballerina, then dropped again in 1868. It was revived almost 50 years later in 1924 for the debut of Olga Spessivtzeva. This production was revived in 1932 and 1938.

Giselle was mounted by other ballet companies in Europe and America almost immediately after its first night. The British had their first taste of Giselle with a drama based on the ballet called Giselle, or The Phantom Night Dancers by William Moncrieff, who had seen the ballet in Paris the same year. The play was performed on 23 August 1841 at the Theatre Royal, Sadler's Wells. The actual ballet was first staged in London at Her Majesty's Theatre on 12 March 1842 with Grisi as Giselle and Perrot as Albrecht. The dances were credited to Perrot and one Deshayes. This production was revived many times, once in 1884 with a Mlle. Sismondi in the role of Albrecht. This production, preceded by an operetta called Pocahontas, met with little enthusiasm.

Giselle was first performed in Russia at the Bolshoi Theatre, St. Petersburg, on 18 December 1842. Stepan Gedeonov, the Director of the St. Petersburg Imperial Theatres, sent his ballet master Antoine Titus to Paris to find a new ballet for ballerina Yelena Andreyanova. Titus chose Giselle. The Ballet Master then staged the work completely from memory in St. Petersburg. Perrot produced Giselle in St. Petersburg in 1851. He made many changes to the ballet in his years of service to the Imperial Ballet. In the 1880s, Petipa made many changes to the Perrot production.

Giselle was first staged in Italy at Teatro alla Scala in Milan on 17 January 1843. The music however was not Adam's but that of Niccolò Bajetti. The dances were not the original either but those of Antonio Cortesi. It is possible that the ballet was first staged in the provincial theatres. This, however, is not known with certainty.

In 1844, American ballerina Mary Ann Lee arrived in Paris to study with Coralli for a year. She returned to the United States in 1841 with the directions for Giselle and other ballets. Lee was the first to present Giselle in the United States. She did this on 1 January 1846 in Boston at the Howard Athenæum. George Washington Smith played Albrecht. Lee danced Giselle (again with Smith) on 13 April 1846 at the Park Theatre in New York City.

In January 1911 Nijinsky danced in Giselle at the Mariinsky Theatre in St. Petersburg for the Imperial Ballet, with the Tsarina Maria Feodorovna in attendance. His costume, which had been designed by Alexandre Benois and used in Paris before, caused a scandal, as he danced in tights without the then-common trousers. He refused to apologize and was dismissed from the Imperial Ballet.

The ballet was staged by Diaghilev's Ballets Russes later in 1911 at the Royal Opera, Covent Garden, with Tamara Karsavina and Nijinsky as Giselle and Albrecht. Anna Pavlova danced Giselle with her own company in 1913. Alicia Markova danced the role with the Vic-Wells Ballet in 1934, and Margot Fonteyn took the role in 1937 when Markova left the company. The English loved Giselle. In 1942, for example, three different companies were dancing the ballet in London.

In a departure from the traditional Giselle, Frederic Franklin restaged the ballet in 1984 as Creole Giselle for the Dance Theatre of Harlem. This adaptation set the ballet among the Creoles and African Americans in 1840s Louisiana.

A 2012 novel by author Guy Mankowski entitled Letters from Yelena follows the journey of a principal dancer as she performs the role of Giselle in Saint Petersburg.

The 2019 South Korean TV series Angel's Last Mission: Love features a blind ballerina who is to play the title role of Giselle in a production staged by the Fantasia Ballet Company.

Citations

General and cited references

 See also

External links
 The Earliest Russian Gisellesdiscusses the first interpreters of the role of Giselle in imperial Russia
 "Royal Ballet: GiselleInsight DaySome dance history of Giselle by Suzanne McCarthy for the Royal Ballet
 GiselleRudolf Nureyev dancing Albrecht in Giselle

1841 ballet premieres
Ballets by Adolphe Adam
Ballets by Jean Coralli
Ballets by Jules Perrot
Ballets by Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges
Ballets by Marius Petipa
Ballets by Théophile Gautier
Ballets designed by Alexandre Benois
Ballets premiered at the Paris Opera Ballet
Germany in fiction
Romanticism

Giselle


Huerquehue Milli Parkı, Şili'nin Pucón şehri yakınlarında 125 km² alana sahip bir milli parktır. Çok yaşlı arokarya ağaçlarından oluşan ormanların, dağ göllerinin ve şelalelerin bulunduğu Huerquehue Milli Parkı, ülkenin görülmeye değer yerlerindendir.

Dış bağlantılar
 Chile-Web.de Almanca
 NP Huerquehue bei CONAF Gobierno de Chile (İspanyolca)

Şili'deki ulusal parklar

Huerquehue Millî Parkı


NK Inter Zaprešić war en kroatisk fodboldklub i Zaprešić, der konkurerer i Prva HNL, som er landets topdivision.

Historiske slutplaceringer

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Kroatien
Etableret i 1929

NK Inter Zaprešić


Puhdistus (finnisch "Fegefeuer") steht für:

 ein 2007 uraufgeführtes Theaterstück der finnisch-estnischen Autorin Sofi Oksanen, siehe Fegefeuer (Sofi Oksanen, Drama)
 ein 2008 erschienener Roman, siehe Fegefeuer (Sofi Oksanen, Roman)
 eine 2012 uraufgeführte Oper des estnischen Komponisten Jüri Reinvere, siehe Jüri Reinvere #Bühnenwerke: Ballette und Opern
 ein Spielfilm des finnischen Regisseurs Antti Jokinen, siehe Fegefeuer (2012)

Puhdistus


Jan-Niklas Beste, né le  à Hamm en Allemagne, est un footballeur allemand qui évolue au poste d'arrière gauche au FC Heidenheim.

Biographie

Formation et débuts
Né à Hamm en Allemagne Jan-Niklas Beste commence le football au VfL Mark 1928 puis dans le club local du Hammer SpVg avant d'être formé au Borussia Dortmund. Il joue son premier match en professionnel le 12 août 2017, à l'occasion d'une rencontre de coupe d'Allemagne face au . Titulaire, il se fait remarquer en délivrant une passe décisive pour Marc Bartra sur l'ouverture du score, et son équipe l'emporte par quatre buts à zéro.

Le  Jan-Niklas Beste s'engage en faveur du Werder Brême, où il est dans un premier temps laissé à disposition de l'équipe réserve.

Le  Beste est prêté pour une saison aux Pays-Bas, au FC Emmen. Il découvre alors l'Eredivisie lors de la saison 2019-2020.

Jahn Ratisbonne
Le , Jan-Niklas Beste est prêté pour deux saisons au Jahn Ratisbonne, club évoluant en 2. Bundesliga (deuxième division).

Pour sa première saison avec Ratisbonne, il inscrit deux buts en championnat.

FC Heidenheim
Lors de l'été 2022, Jan-Niklas Beste rejoint le FC Heidenheim. Le transfert est annoncé le 15 juin 2022 et il signe un contrat courant jusqu'en juin 2025.

En sélection
Jan-Niklas Beste inscrit deux buts dans la catégorie des moins de 17 ans, lors de matchs amicaux contre Israël et l'Angleterre. Il est ensuite retenu afin de participer au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2016. Lors de ce tournoi organisé en Azerbaïdjan, il joue les cinq matchs de son équipe, dont trois comme titulaire. Il délivre une passe décisive contre la Bosnie-Herzégovine en phase de poule. Les jeunes allemands s'inclinent en demi-finale face à l'Espagne (1-2).

Par la suite, avec les moins de 19 ans, il inscrit trois buts lors des éliminatoires du championnat d'Europe 2018, contre l'Irlande du Nord, la Pologne et enfin la Norvège.

Enfin, avec les moins de 20 ans, il marque un but contre la Suisse en octobre 2018.

Palmarès
 FC Heidenheim
 Championnat d'Allemagne de deuxième division
 Champion : 2023

Notes et références

Liens externes

Footballeur allemand
Joueur du Borussia Dortmund
Joueur du FC Emmen
Joueur du SSV Jahn Ratisbonne
Joueur du 1. FC Heidenheim 1846
Naissance en janvier 1999
Naissance à Hamm

Jan-Niklas Beste


Ebdentown est une banlieue de la cité de Upper Hutt, située dans la partie inférieure de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle siège à environ  au nord du centre d'affaires de la cité de Upper Hutt.

Démographie
Selon le recensement de la Nouvelle-Zélande de 2013, la localité d'Ebdentown avait enregistré la présence de , ce qui constituait 5,4 % de la population de la cité de Upper Hutt. Sur l'ensemble de ces résidents, il y avait  et .

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Région de Wellington

Ebdentown


Klorose (latin chlorosis - af græsk chloros, som betyder "bleggrøn") er indenfor botanik et samlingsnavn for forskellige sygdomstilstande hos planter, som kendetegnes ved nedsat eller udebleven evne til at danne klorofyl. Dette medfører at bladene bliver blege eller til og med helt hvide og planten får nedsat livskraft.

Klorose kan forårsages af for lidt lys eller af næringsstofmangel af fx nitrogen eller jern (som så kaldes jernklorose). Klorose kan også forårsages af for højt eller lavt pH, fx på grund af for høje mængder af kalk i jorden (hvilket kaldes kalkklorose). Visse planter kan have genetiske arvefejl, som kan gøre, at de helt eller delvis mister evnen til at danne klorofyl. Det sidste resulterer i hvidbrogede blade.

Ved tørke kan planter og træer rammes af klorose. Tilstanden starter med at bladene krøller sammen. For at beskytte sig mod tørken, lukker plantens spalteåbninger, hvilket medfører at fotosyntesen ophører. Klorofylen kommer derfor til at tabes. Derfor kan træer begynde at få efterårsfarver allerede om sommeren. Løvet eller bladene tabes senere fordi de er blevet klorotiske.

Kilder/referencer
 Svensk uppslagsbok (1955) Kloros

Botanik

Klorose (plantesygdom)


A  École nationale supérieure des arts décoratifs, ENSAD  (em português, 'Escola Nacional de Artes Decorativas') é uma universidade em Paris. A escola é especializada em arte e design e foi fundada nos séculos XVIII e XIX.

A Escola é membro da Universidade PSL. Neste contexto participa no curso de doutoramento SACRe (Ciências, Artes, Criação, Investigação) cuja ambição é reunir artistas, criadores e cientistas.

Graduados famosos
 Pierre Huyghe, um artista francês que trabalha em uma variedade de mídias, de filmes e esculturas a intervenções públicas e sistemas vivos
 Claude Closky, artista francês, vencedor do prêmio Marcel-Duchamp em 2005
 René Lalique, um mestre vidreiro, vitralista, ourives e joalheiro francês
 Thierry Mugler, um estilista francês de moda e criador de vários perfumes
 Marianne Peretti, uma artista plástica franco-brasileira

Ligações externas

Instituições de pesquisa da França


Didier "Ecama" Marouani (born 14 July 1953, in Monaco) is a French composer and musician.

Biography
Didier started his career as a pop singer and made his first single, "Je suis ton chevalier" with Etienne Roda-Gil as a lyricist in 1975. He followed this by touring with Johnny Hallyday, Claude François and Joe Dassin. In 1977, he formed the band Space and composed all the songs on these albums under the pseudonym Ecama. The title track from the first album, "Magic Fly" reached number 2 on the U.K. Singles Chart and was used as the main theme song of the original Chinese version of Jackie Chan's 1978 film Snake in the Eagle's Shadow (蛇形刁手). This was followed by the albums Deliverance (1977), Just Blue (1978). In 1980 he quit from the band Space after a dispute with producer Jean-Phillip Illiesco. Later, he participated in another electronic venture "Paris-France-Transit" (1982). In 1983, Didier & Space went to the USSR to give 21 concerts for 600,000 people. In 1992, Didier was able to obtain the necessary authorization for a concert in the Red Square in Moscow. Some 360,000 spectators attended this free concert.

Throughout the 1980s, Didier Marouani and Space maintained quite a large popularity in France and many European socialist republics including Poland, Czechoslovakia, Romania and the Soviet Union). In 1987, Didier composed a new album Space Opera, the first opera composed for synthesizers and choirs. He was able to obtain the participation of both the Red Army Choirs and the Harvard University Choirs (USA) for his album. The album was relayed to the Soviet space station Mir, making the album the first compact disc to be heard in space. The CD had been launched into space together with a CD player with the Russian cosmonauts. Space Opera went on to achieve great success in Europe.

In 2001 the new Space album Symphonic Space Dream was performed as a premiere in Kyiv at the Palace "Ukraine" with the participation of the National Symphonic Orchestra of Ukraine with 110 musicians. In 2002, they performed in Moscow at the Kremlin Theater with a capacity of 6,000 people with the participation of the Presidential Symphonic Orchestra. This was followed by a performance in St. Petersburg attended by over 12,000 people. The song "New Direction [Magic Fly Radio Version]" incorporated elements of the track "Magic Fly" performed by U.K. pop group S Club Juniors on their Together CD.

2015 - Didier performed as a special guest on a music show  "Znamenie" together with Evgeny Khmara in October Palace, Kyiv.

In 2009, a huge concert was held in Moscow at the Olympisky Stadium. In October 2009, Nang Records in England released a Best of Space CD, completely remastered with 14 tracks, followed by a remix album the following month.

Controversy
On 29 November 2016, Russian media reported that Marouani has been detained in Moscow by Russian police following a complaint by Philip Kirkorov with whom Marouani had a disagreement regarding a copyright infringement case. He was released the following day.

Honors
On 14 May 2021, asteroid 275215 Didiermarouani was  in his honor by the Working Group for Small Bodies Nomenclature. The main-belt asteroid was discovered by astronomer Timur Krjačko at the Zelenchukskaya Station in 2009.

References

External links

1953 births
Living people
French composers
French male composers
French electronic musicians
Monegasque composers
Male composers

Didier Marouani


Atlantas Knaldsucces er en stumfilm fra 1920 instrueret og med manuskript af Kaj Mervild.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1920
Stumfilm fra Danmark

Atlantas Knaldsucces


Nicholis Louw (født 30. december 1979) er en sydafrikansk pop- og operasanger. Et af hans mest kendte musiknumre er: "Net die een vir my" (En sang der er kopieret fra den originale "Dragostea din tei" af O-zone).

Den 12. juli 2014 giftede han sig med Denise Shrewsbury.

Diskografi

Album
 2003: My Hart Is Aan Die Brand
 2005: Rock Daai Lyfie
 2007: Hier Naby Jou
 2008: Vergeet en Vergewe
 2008: Elvis On My Mind
 2009: Energie
 2011: Ek Is Daar Vir Jou
 2012: Gebed Van 'n Sondaar
 2014: So Rock Ons Die Wêreld Reg

DVD'er
 2006: Rock Daai Lyfie
 2009: Intiem Met... Nicholis Louw

Singler
(Selective)
 2007: "Hier naby jou"
 2008: "Vergeet en Vergewe"
 2009: "Welkom by my party"
 2009: "Hoe ver sal jy gaan"
 2009: "Generaal"
 2009: "Ek wil my baby he vanaand"
 2010: "Nommer asseblief"
 2010: "Water jou mond"
 2011: "Ek is daar vir jou"
 2010: "Emmers vol liefde"
 2012: "Net 'n Mens"
 2014: "Bring die storm"

Eksterne henvisninger

Sangere fra Sydafrika

Nicholis Louw


Războiul stelelor - Episodul VIII (titlu original: (Star Wars Episode VIII) este un film american epic de aventură spațială din 2017 scris și regizat de Rian Johnson. Rolurile principale sunt interpretate de actorii  Daisy Ridley, John Boyega și Oscar Isaac. Este al doilea film (după Episodul VII: Trezirea Forței ) din a treia trilogie a seriei de filme Războiul stelelor. Filmul este produs de Walt Disney Pictures, Lucasfilm și Bad Robot Productions.

A fost programat inițial să fie lansat la 26 mai 2017 dar apoi premiera a fost amânată până la 15 decembrie 2017. Filmul a avut premiera la 9 decembrie 2017
la Los Angeles.

Unii consideră că este cel mai bun film Războiul stelelor după  Imperiul contraatacă. O continuare, denumită provizoriu Războiul stelelor - Episodul IX, este programată pentru lansare la 20 decembrie 2019.

Prezentare

Rey își dezvoltă abilitățile nou descoperite sub îndrumarea lui Luke Skywalker, care este neliniștit de forța puterilor sale. Între timp, Rezistența se pregătește să lupte cu Primul Ordin.

Rezumat

Luptătorii Rezistenței conduși de generalul Leia Organa își evacuează baza atunci când sosește o flotă a Primului Ordin. În urma unui contraatac eficient dar costisitor condus de Poe Dameron, luptătorii Rezistenței reușesc să distrugă un distrugător al Primului Ordin, înainte ca navele Rezistenței să sară în hiperspațiu pentru a scăpa, dar Primul Ordin le găsește cu ajutorul unui dispozitiv de urmărire. Kylo Ren, fiul generalului Leia, distruge luptătorii Rezistenței, dar ezită să deschidă focul asupra navei comandant a Rezistenței, după ce a sesizat acolo prezența mamei sale. Cu toate acestea, navele TIE distrug puntea navei, ucigând mai mulți lideri ai Rezistenței și o aruncă în spațiul cosmic pe Leia, care supraviețuiește doar folosind Forța. Comanda Rezistenței revine Viceamiralului Holdo. Dezaprobând strategia pasivă a Viceamiralului, Poe, Finn, BB-8 și tehnicianul  mecanic Rose Tico se angajează într-un plan secret de dezactivare a dispozitivului de urmărire de pe distrugătorul Primului Ordin.

Între timp, Rey a ajuns pe îndepărtata planetă Ahch-To împreună cu Chewbacca și R2-D2 ca să-l recruteze pe Luke Skywalker de partea Rezistenței. Deziluzionat de eșecurile cavalerilor Jedi și sub impulsul auto-exilării de Forță, Luke refuză, chiar și după ce a aflat de la Rey de moartea lui Han Solo. Fără ca Luke să știe, Rey și Kylo încep să comunice prin viziuni telepatice. Stimulat de R2-D2, Luke este de acord s-o învețe pe Rey căile Forței. Luke și Kylo îi dau lui Rey diferite vederi despre incidentul care l-a atras pe Kylo în partea întunecată; Luke mărturisește că s-a gândit momentan la uciderea lui Kylo după ce a văzut că  Supremul Conducător Snoke l-a corupt, ceea ce l-a făcut pe Kylo să distrugă Ordinul Jedi ca represalii. Convinsă că Kylo poate fi salvat, Rey părăsește planeta Ahch-To ca să-l înfrunte pe Kylo fără Luke. Luca se pregătește să ardă templul de pe Ahch-To Jedi și biblioteca, dar fantoma lui Yoda distruge templul și îl încurajează pe Luke să învețe din eșecul său.

Holdo dezvăluie planul său de a evacua discret membrii rămași ai Rezistenței folosind transportoare mici. Crezând că faptele ei sunt lașe și riscante, Poe instigă la revoltă. Finn, Rose și BB-8 se duc în cazinoul Canto Bight și obțin ajutorul lui DJ, un hacker, care le spune că îi poate ajuta să dezactiveze dispozitivul de urmărire. Ei se infiltrează în nava lui Snoke, dar sunt capturați de căpitanul Phasma, deși BB-8 scapă. Între timp, Rey aterizează pe navă, iar Kylo o aduce la Snoke. Acesta le dezvăluie că el a facilitat legătura mentală dintre ea și Kylo ca parte a unui plan de a-l distruge pe Luke. I se dă poruncă ca s-o ucidă pe Rey, dar Kylo îl ucide pe Snoke și luptă împreună cu Rey pentru a scăpa de gărzile de elită ale lui Snoke. Kylo o invită pe Rey să conducă galaxia împreună cu el, dar Rey îl refuză. Folosind Forța, ei se luptă pentru posesia unei săbii laser a lui Anakin Skywalker, dar aceasta se rupe în două.

Leia își revine și-l amețește pe Poe, permițând începerea evacuării. Holdo rămâne pe navă pentru a induce în eroare flota lui Snoke, pe măsură ce ceilalți fug către o bază veche a Alianței Rebele din apropiere de Crait. DJ dezvăluie Primului Ordin planul Rezistenței și navetele de evacuare au pierderi grele; Holdo se sacrifică prin intrarea cu nava comandant a Rezistenței în flota lui Snoke la viteza luminii, provocând numeroase victime asupra trupelor Primului Ordin. Rey scapă în haosul creat, în timp ce Kylo se declară noul Comandat Suprem. BB-8 îi eliberează pe Finn și pe Rose, care scapă după ce îl înving pe căpitanul Phasma și se alătură supraviețuitorilor evacuați pe Crait. Când apar trupele Primului Ordin, Poe, Finn și Rose conduc un atac cu speedere vechi. Rey atrage navele TIE departe cu nava Falcon, în timp ce Rose îl salvează pe Finn de la a se sinucide prin lovirea speederului său de tunul principal al inamicului, o stea a morții în miniatură  care face o gaură în ușa fortăreței Rezistenței.

Luca apare și înfruntă Primul Ordin, astfel încât luptătorii supraviețuitori ai Rezistenței să poată scăpa. Kylo ordonă forțelor Primului Ordin să tragă cu toate armele în Luke fără niciun efect, apoi se luptă cu Luke într-un duel cu săbiile laser. Kylo îl lovește pe Luke, dar își dă seama că luptă împotriva proiecției Forței lui Luke. Luke îi spune lui Kylo că el nu va fi ultimul Jedi, în timp ce Rey folosește Forța pentru a ajuta luptătorii  Rezistenței să treacă printre stânci către Falcon. Pe Ahch-To, un Luke epuizat dispare în Forță. Leia îi asigură pe toți că Rezistența are tot ce îi trebuie ca să se ridice din nou. Într-o scurtă privire aruncată asupra Falconului, se dezvăluie că Rey a luat cu ea cărțile din templul Jedi. Pe Canto Bight, unul dintre copiii care i-au ajutat pe Finn și Rose să scape, ia o mătură cu ajutorul Forței și privește către spațiu.

Distribuție
Daisy Ridley ca Rey
 Benicio del Toro ca un interlop spărgător de coduri
John Boyega ca Finn
Adam Driver ca Kylo Ren
Oscar Isaac ca Poe Dameron
Mark Hamill ca Luke Skywalker
Carrie Fisher ca General Leia Organa
Domhnall Gleeson ca General Hux
Lupita Nyong'o ca Maz Kanata
Gwendoline Christie - Cpt. Phasma
 Laura Dern ca Viceamiralul Holdo
Andy Serkis ca Supremul Conducător Snoke
Anthony Daniels ca C-3PO
Kenny Baker ca R2-D2
Peter Mayhew ca  Chewbacca

Producție
La 20 iunie 2014, Rian Johnson a confirmat că este în negocieri pentru a scrie și regiza Episodul VIII și pentru a scrie o schiță pentru Războiul stelelor - Episodul IX.

Filmările au început la  14 septembrie 2015 pe insula irlandeză Skellig Michael.

Note

Legături externe

Vezi și
2017 în științifico-fantastic

Filme din 2017
Filme americane
Filme SF din anii 2010
Filme în limba engleză
Filme regizate de Rian Johnson
Filme Walt Disney Pictures
Filme Lucasfilm
Filme Bad Robot Productions
Războiul stelelor
2017 în științifico-fantastic
Filme cu acțiunea pe insule fictive

Războiul stelelor: Ultimii Jedi


Pervez Müşerref (Urduca: پرويز مشرف; d. 11 Ağustos 1943 - ö. 5 Şubat 2023), Pakistanlı asker ve siyasetçidir. 1999-2002 yılları arasında Pakistan başbakanı ve 2001-2008 yılları arasında Pakistan cumhurbaşkanı olarak görev yaptı. 18 Ağustos 2008 tarihinde bir cumhurbaşkanının azledilmesinin Pakistan için iyi olmayacağını belirterek gelen baskılar üzerine görevinden istifa etti.

Eğitimi
Türkiye'de 1956 yılına kadar eğitim gördü, ileri seviyede Türkçe bilmekteydi ve Beşiktaş JK kongre üyesiydi. 1961'de Pakistan Askeri Akademisi'ne başladı. Pakistan Ulusal Savunma Koleji'nde okudu. İngiltere Kraliyet Savunma Bilimleri Koleji'nden mezun oldu.

Kariyeri
1964 yılında Pakistan Ordusu'na subay olarak katıldı. Ekim 1998'de, dönemin başbakanı Navaz Şerif tarafından orgeneralliğe terfi ettirildikten sonra ülke genelinde adını duyurdu. Kargil Savaşı'nın planlayıcısı ve stratejik saha komutanı oldu. Başbakan Şerif ile aylar süren bir çekişmeden sonra, 1999'da askerî darbe ile iktidara geldi ve Başbakan'ı sıkı bir ev hapsinde tuttuktan sonra Pencap Eyaleti'nde bulunan Adiala Cezaevi'ne nakletti.

Hakkındaki suçlamalar
2007 yılında anayasaya aykırı bir biçimde olağanüstü hâl ilan ettiği ve yargı mensuplarını tutuklattığı gerekçesiyle vatana ihanet suçlaması ile karşı karşıya kaldı. 2007'de suikasta kurban giden eski Başbakan Benazir Butto'yu Taliban'ın öldüreceğine dair istihbarat almasına rağmen yeterince koruyamadığı ve 2008'de ordunun düzenlediği bir operasyonda öldürülen aşiret lideri Nevab Ekber Bugti'nin ölümünden sorumlu olduğu ileri sürülmektedir. Butto'nun ölümüne dair iddialarla ilgili olarak Pakistan'da bulunan yaklaşık $824.000 değerindeki mal varlığı 2011 yılında donduruldu. Pakistan Talibanı, Müşerref'in intihar bombacılarına hedef olacağını duyurdu.

Pakistan'a dönüşü
2008'de Dubai ve Londra'da kendi isteğiyle sürgün hayatı yaşamaya başladı. Mayıs 2013'te düzenlenecek genel seçimlerde aday olmak için Pakistan'a geri döndüyse de adaylığı mahkeme tarafından reddedildi. 19 Nisan 2013 tarihinde tutuklanarak mahkemeye çıkarıldı. Peşaver Yüksek Mahkemesi, Pakistan eski devlet başkanı Pervez Müşerref'i, yönetimi sırasında, ülkede iki defa anayasayı askıya aldığı gerekçesiyle siyasetten ömür boyu men etti.

Ölümü
Müşerref, organ yetmezliğine neden olan amiloidoz hastalığına bağlı sebeplerden dolayı 5 Şubat 2023'te Dubai'de bir hastanede hayatını kaybetti.

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1943 doğumlular
2023 yılında ölenler
Pakistan cumhurbaşkanları
Pakistanlı generaller
Darbe ile iktidara gelenler
Pakistanlı tutuklular ve hükümlüler
Pakistan Ulusal Savunma Üniversitesinde öğrenim görenler
Pakistan savunma bakanları
Pakistan tarafından tutuklanan kişiler
Birleşik Arap Emirlikleri'nde ölenler
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler

Pervez Müşerref


Astranthiinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoji tri roda, od kojih je najznačajniji Astranthium.

Postoje ukupno 32 vrste raširene po Sjevernoj Americi (SAD, Meksiko)

Rodovi
 Astranthium Nutt.  (11 spp.)
 Dichaetophora A.Gray  (1 sp.)
 Townsendia Hook. (30 spp.)

Izvori

Astereae

Astranthiinae


U.S. Route 271 (US 271, US-271) is a north–south United States highway.  Never a long highway, it went from bi-state route (Arkansas and Oklahoma) to a tri-state route (Arkansas, Oklahoma and Texas). Its southern terminus is in Tyler, Texas, at an intersection with State Highway 31 and SH 155. The highway's northern terminus is in Fort Smith, Arkansas, at an intersection with Business U.S. Route 71 and Highway 255.  It enters Arkansas from Oklahoma as a controlled-access highway, but the highway continues as Interstate 540 when US 271 exits toward downtown after  in Arkansas.

Route description

Texas

US 271 begins in Tyler at an intersection with SH 31  (Front Street)  and SH 155, and thus runs northward concurrent with SH 155.  At 1 mile, there is an intersection with Spur 147 which runs across the north side of the city to connect with Broadway and then US 69.

At 3.2 miles is the intersection with Loop 323.  The site of Camp Ford, a Confederate POW camp during the Civil War, is encompassed by a former TxDOT picnic area now maintained by Smith County at this junction.  The SH 155 concurrency ends at 8 miles, near the University of Texas Health Science Center at Tyler.  SH 155 goes to Gilmer via Winona and Big Sandy.  The easier route between Tyler and Gilmer is US 271.

At 12.7 miles is the interchange with Interstate 20, signed for Dallas  (west)  and Longview  (east).  North of the interstate, US 271 passes through Gladewater where there are junctions with SH 135 and US 80.  Trucks are required to use Loop 485, a bypass around the east side of town, if they are following US 271 through the area or if they want to turn onto US 80.

North of Gladewater, US 271 passes through Gilmer, where there are junctions with SH 300 and SH 154.  There is also another concurrency  (only 1.5 miles)  with SH 155 which then veers to the northeast toward Linden.  North of Gilmer is Pittsburg, where US 271 intersects with SH 11.  Then the highway crosses Big Cypress Creek just below the dam that forms Lake Bob Sandlin.  In Mount Pleasant, there are junctions with SH 49 and US 67 and then the interchange with Interstate 30.  Beyond IH 30 are the small towns of Talco, Bogata  (junction with SH 37), Deport, and Pattonville.

In Paris, US 271 runs concurrently with Loop 286 and US 82 around the east and northeast sides of the city.  After splitting northward from the loop, US 271 is a four-lane divided highway into Oklahoma, crossing the Red River 15 miles north of Paris and 10 miles south of Hugo.

Oklahoma
North of the Red River, US 271 continues as a four-lane highway. The Choctaw Nation operates a casino on the west side of the highway where US 271 is concurrent with SH 109. North of the junction with SH 109 west is the intersection with SH 271A, the only lettered spur along US 271, which runs westward to the Goodland Academy.

From Hugo westward eight miles, US 271 runs in a concurrency with U.S. 70. The southern terminus of the Indian Nation Turnpike is an interchange on this concurrency. The ODOT roadside park at the west end of the concurrency is the only one on the entire route of US 271 in Oklahoma.

Northward, US 271 is a two-lane road. It goes under the turnpike without an interchange before entering Antlers, where there is a concurrency with SH 3 through town. Leaving Antlers, US 271 crosses the Kiamichi River. The road to Clayton is sinuous and scenic, passing through hilly woodlands. The route passes through the communities of Snow and Finley, followed by the western terminus of SH 144 before passing the Clayton Lake State Park and then crossing the Kiamichi again. There are weight limits of 15 tons (depending on vehicle length) posted between SH 144 and Clayton.

In Clayton, there is a concurrency with SH 2, which to the south is the better through travel route from Antlers. The town has a monument that indicates that the highway was built by convict labor in 1925. From Clayton, US 271 takes on an easterly trajectory, passing Tuskahoma and Albion, before turning northward prior to Talihina. In Talihina, there is a brief concurrency with SH 63. From Talihina eastward eight miles, US 271 runs concurrently with SH 1 until the beginning of the Talimena Scenic Drive. North and south of this intersection there are scenic overlooks. US 271 thus continues northward for another 15 miles to a T intersection with US 270, with which it runs concurrently for six miles into Wister. From Wister, US 271 runs northeasterly to Poteau. From Poteau via Panama to SH 9, the highway is co-signed with U.S. 59. Then, US 271 runs concurrently with SH 9 through Spiro to the Arkansas line near Pocola. Almost all of the route between Poteau and the state line is four-lane divided highway.

Arkansas
The route runs for  in Arkansas, all within Fort Smith. Its northern terminus is at Business U.S. 71 and Highway 255 in Fort Smith.

History
In 1926, US 271 was commissioned between Fort Smith, Arkansas, and Mena, Arkansas, by way of Spiro and Poteau, Oklahoma, but the route south of Poteau was turned over to U.S. Route 270 (and later, U.S. Route 59) in 1930.  US 271 was then re-routed through Talihina and Hugo, Oklahoma, as well as Paris and Tyler, Texas, towards  Beaumont near the Gulf of Mexico.  The Tyler-to-Beaumont leg was taken over by U.S. Route 69 in 1934.

US 271's original northern terminus was at an intersection with U.S. Route 64 and U.S. Route 71 in Fort Smith. It has since been realigned twice: once beginning at U.S. 71 and Y Street then crossing into Oklahoma at Arkoma, the second time to its current terminus in southern Fort Smith. The Arkansas State Highway Commission ordered for US 271 to be extended along Highway 59 to the Missouri state line (pending AASHTO approval) in 1960. Approval was not given by the national organization.

Special routes

Major intersections

See also

Related routes
 U.S. Route 71
 U.S. Route 171
 U.S. Route 371

References

External links

Endpoints of US highway 271

71-2
71-2
71-2
71-2
2
Transportation in Smith County, Texas
Transportation in Gregg County, Texas
Transportation in Upshur County, Texas
Transportation in Camp County, Texas
Transportation in Titus County, Texas
Transportation in Franklin County, Texas
Transportation in Red River County, Texas
Transportation in Lamar County, Texas
Transportation in Choctaw County, Oklahoma
Transportation in Pushmataha County, Oklahoma
Transportation in Le Flore County, Oklahoma
Transportation in Sebastian County, Arkansas

U.S. Route 271


An Arctagrostis arundinacea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William James Beal. An Arctagrostis arundinacea in nahilalakip ha genus nga Arctagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arctagrostis

Arctagrostis arundinacea


Baron Brabazon of Tara, of Sandwich in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 27 April 1942 for the aviation pioneer and Conservative politician John Moore-Brabazon. Moore-Brabazon was a descendant through a female line of The 7th Earl of Meath. His father, Major John Arthur Henry Moore, had assumed the additional surname of Brabazon in 1866 by Royal Licence.  the title is held by the first Baron's grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1974. He is also a Conservative politician and was one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, retiring in 2022.

Barons Brabazon of Tara (1942)
John Cuthbert Moore-Brabazon, 1st Baron Brabazon of Tara (1884–1964)
Derek Charles Moore-Brabazon, 2nd Baron Brabazon of Tara (1910–1974)
Ivon Anthony Moore-Brabazon, 3rd Baron Brabazon of Tara (b. 1946)

The heir apparent is the present holder's son Benjamin Ralph Moore-Brabazon (b. 1983)

See also
Earl of Meath
Brabazon baronets

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1942
Noble titles created for UK MPs
Brabazon family

Baron Brabazon of Tara


රත්තොට යනු ශ්‍රී ලංකාවේ  මධ්‍යම පළාතේ මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි  නගරයකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

රත්තොට


Şeyhgüven, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 47 km, Çarşamba ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Şeyhgüven, Çarşamba


El desesperado es un cuadro del pintor francés Gustave Courbet. Realizado en 1845, es un autorretrato del artista en la imagen de un hombre joven que mira al espectador con desesperación e impaciencia. Este cuadro forma parte de una colección particular.

Referencias

Cuadros de Gustave Courbet
Cuadros de Francia de los años 1840
Cuadros de 1841
Francia en 1841
Autorretratos

El desesperado


Frederikssund Private Realskole er en eksamenskole grundlagt 2. november 1889 hvilket gør den til en af Danmarks ældste privatskoler. Den ligger på Tværstræde 16 i Frederikssund i Nordsjælland.
Skolen hører med sine ca. 700 elever til blandt landets større privatskole.

Den nuværende rektor

Den nuværende rektor på skolen hedder Bo Mehl Jørgensen.

Kendte personer der har gået på skolen:
 Fie Laursen

Eksterne henvisninger

 Frederikssund Private Realskole

Private realskole
Privatskoler i Danmark

Frederikssund Private Realskole


Rootkit-ul este un software rău-intenționat care are rolul de a câștiga drepturi de administrator asupra unui computer.

Exemple de rootkit-uri

 Scranos
 LoJax

Note

Vezi și
 Ransomware
 Keylogger

Legături externe
 Rootkit pe despretot.info
 Scranos pe stealthsettings.com
 LoJax pe eset.ro

Tipuri de software rău intenționat
Securitate informatică

Rootkit


Shilpa Anand (acum Ohanna Shivanand; ) este un model indian, actriță de televiziune și de film.

Note

Nașteri în 1982
Actrițe indiene
Indieni în viață
Nașteri pe 10 decembrie
Actrițe din secolul al XXI-lea
Indieni din secolul al XXI-lea

Shilpa Anand