San Swithun, Swithin, o Svithun (ca. 800 - Winchester, ca. 862) fue un religioso anglosajón, obispo de la ciudad de Winchester, y un santo para la Iglesia católica y la Comunión anglicana. Es más conocido por su fama póstuma de milagroso que por sus obras en vida, de la que no se sabe casi nada y sobre la que se han tejido diversas historias legendarias. Se lo considera patrono del tiempo atmosférico.

Biografía
San Swithun fue obispo de Winchester del 30 de octubre de 852 hasta su muerte el 2 de julio de 862. Sin embargo, se le menciona muy poco en documentos de su época. Su muerte fue registrada en las copias manuscritas de la Crónica Anglosajona de Canterbury en el año de 861. Su firma se anexa en la lista de testigos de varias cartas anglosajonas. De estas cartas, tres pertenecen a 833, 838, y entre 860 y 862. En la primera Swithun firma como Swithunus presbyter regis Egberti ("presbítero del rey Egberto"), en la segunda como Swithunus diaconus ("diácono") y en la tercera como Swithunus episcopus ("obispo").

Más de 100 años después, cuando Dunstán y Ethelbaldo de Winchester organizaban su reforma eclesiástica, San Swithun fue adoptado como patrono de la restaurada iglesia de Winchester, en un principio dedicada a San Pedro y San Pablo. El cuerpo de San Swithun fue trasladado desde su tumba original a la nueva basílica de Ethelbaldo el 15 de julio de 971 y de acuerdo a los escritores de esa época, sucedieron numerosos milagros antes y durante el traslado.

Su vida en la tradición
La reaparición del nombre de San Swithun a finales del  con motivo de su patronazgo en Winchester dio origen a una producción masiva de literatura legendaria. La llamada Vita S. Swithuni ("Vida de San Swithun"), escrita por los monjes Lantfredo y Wulfstano hacia el año 1000, dudosamente contiene datos biográficos reales. En años posteriores, todo los detalles de su vida han sido extraídos de una biografía atribuida a Joscelyn de Saint Bertin, un monje francés que estuvo en Inglaterra con el obispo Herman de Salisbury entre 1058 y 1078. De este escritor se sabe que San Swithun nació durante el reinado de Egberto de Wessex, y fue ordenado sacerdote por Helmstan, obispo de Winchester entre 838 y ca. 852. Su fama llegó a oídos del rey, quien lo nombró preceptor de su hijo Ethelwulfo y lo llegó a considerar entre sus amigos más cercanos.

Durante el reinado de Ethelwulfo, Swithun fue nombrado obispo de Winchester por el arzobispo Ceolnoth. En su nuevo, oficio, fue conocido por su piedad y su celo en la construcción de nuevos templos y la reconstrucción de los viejos. Ethelwulfo le donó a la Iglesia la décima parte de su tierras. Swithun recorría su diócesis a pie, y cuando ofrecía un banquete invitaba a los pobres y no a los ricos. Guillermo de Malmesbury añade que, si bien el obispo Eahlstan de Sherborne era el ministro del rey para cuestiones temporales, el obispo San Swithun lo era para las cuestiones espirituales.

El milagro más famoso atribuido en vida a San Swithun es la reconstrucción de unos huevos rotos en la canasta de un mujer de Winchester, registrado en la Vida de San Swithun de Joscelyn. Thomas Rudborne, en su Historia major () escribe que San Swithun acompañó al rey Alfredo el Grande en su viaje a Roma en 856. San Swithun falleció el 2 de julio de 862 y dio órdenes de no ser enterrado en el interior de su iglesia, sino al aire libre, "en un lugar sujeto a las pisadas de la gente y a las gotas de lluvia".

Veneración

El día de San Swithun es el 15 de julio, día en que sus restos habrían sido exhumados y trasladados a un relicario en el interior de la vieja catedral anglosajona (Old Minster) de Winchester en 971. Probablemente, su cuerpo fue posteriormente fragmentado en varias reliquias que serían repartidas a distintas capillas pequeñas. Su cabeza habría sido llevada a la catedral de Canterbury y un brazo al monasterio de Peterborough (actualmente catedral). Su relicario principal fue trasladado a la nueva catedral normanda de Winchester en 1093, donde sería colocado en una plataforma arriba y detrás del altar mayor. Se tuvo que construirle un deambulatorio a la catedral para permitir el flujo de los numerosos peregrinos que acudían a visitar la tumba. En 1476 el relicario fue movido al deambulatorio y en 1536 fue destruido, durante la reforma anglicana. En la época actual, existe una réplica del relicario original.

Hay muchas iglesias dedicadas a San Swithun por todo el sur de Inglaterra, especialmente en Hampshire. La actual catedral de Winchester está consagrada a él. Su culto fue llevado a Noruega, país que en la Edad Media conservaba lazos con Inglaterra. La catedral de Stavanger, construida en el , está dedicada a San Swithun; su primer obispo fue el inglés Reinaldo, y en ella se conservaba una reliquia del santo procedente de Winchester. El relicario fue destruido durante la reforma protestante. La única iglesia católica de Stavanger también lleva el nombre de San Swithun.

Proverbio
El nombre de San Swithun es muy conocido en Inglaterra por un proverbio meteorológico que dice que, si llueve el día de San Swithun (15 de julio), lloverá durante 40 días:

St Swithun's day if thou dost rain
For forty days it will remain
St Swithun's day if thou be fair
For forty days 'twill rain no more

que en español se traduce aproximadamente como
El día de San Swithun, si ha de llover
Durante cuarenta días seguirá la lluvia
El día de San Swithun, si hay cielo despejado
Durante cuarenta días no lloverá

Según una leyenda, el día del traslado del cuerpo de San Swithun al interior de la catedral, llovió torrencialmente debido a que se había contradicho el deseo del santo de permanecer sepultado en el exterior. Sin embargo, varios autores del  escribieron que el traslado del cuerpo fue aprobado por el mismo Swithun en una aparición. El historiador James Raine (1791-1858) sugiere que la leyenda se originó a partir del chaparrón que cayó, de acuerdo a los cronistas de Durham, el día de San Swithun de 1315.

En Francia, existe el culto a los santos Medardo, Urbano de Langres, y Gervasio y Protasio; en Flandes, a Santa Godelina, y en Alemania, a los Siete durmientes de Éfeso, todos ellos con una tradición de influencia sobre el tiempo atmosférico idéntica a la de San Swithun en Inglaterra.

Bibliografía

 Powicke, F. Maurice, y E. B. Fryde. 1961. Handbook of British Chronology. 2a. ed. Royal Historical Society. Londres.
 Godsell, Andrew. 2008. Saint Swithun and the rain. En: Legends of British History. Wessex Publishing. Gillingham.

Obispos de Inglaterra del siglo IX
Santos católicos de Inglaterra del siglo IX
Fallecidos en 862
Religiosos de Inglaterra del siglo IX
Meteorología popular

Suituno de Winchester


المحرشفة الضئيلة  هي  من الحيوانات تتبع  المحرشفة من  المحرشفات. هذا النوع يسبب داء المحرشفات.

انظر أيضاً
 المحرشفة

مراجع

حيوانات وصفت في 1819
ديدان شريطية
محرشفة ضئيلة

محرشفة ضئيلة


ويليام شانتر  (ولد في 22 مارس 1931)، هو ممثل كندي حائز على جوائز، ويعد رمزا تلفزيونيا مشهورا في الولايات المتحدة بمشاركاته في Star Trek، عمل طيلة حياته المهنية كموسيقي، منتج، مخرج، ومؤلف أيضا.

أهم أدواره الحديثة في مسلسل بوسطن ليغال، بدور المحامي داني كراين، وبه حاز على جائزة إيمي لأفضل ممثل.

مراجع

وصلات خارجية

ويليام شاتنر
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوت سان لوك (كيبك)
أشخاص من ويسماونت (كيبك)
أعضاء قاعة مشاهير دبليو دبليو إي
إسبرانتوين كنديون
حائزون على جائزة إيمي
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حاصلون على وسام كندا من رتبة ضابط
خريجو جامعة مكغيل
روائيون كنديون
روائيون كنديون في القرن 20
روائيون كنديون في القرن 21
رواد فضاء كنديون
رواة كتب صوتية
فاعلو خير كنديون
فرسان خيول ذكور كنديون
كتاب خيال علمي كنديون
كتاب سيناريو كنديون
كتاب كنديون في القرن 20
كتاب كنديون في القرن 21
كتاب كنديون يهود
كتاب من مونتريال
كنديون من أصل أوكراني
كنديون من أصل يهودي
كنديون من أصل يهودي أوكراني
كنديون من أصل يهودي بولندي
كنديون من أصل يهودي مجري
كنديون من أصل يهودي نمساوي
كنديون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
كوبيكيون إنجليزيو لغة الأم
مخرجو أفلام من مونتريال
مدونون ذكور
مدونون كنديون
مغنون ذكور كنديون في القرن 20
مغنون ذكور كنديون في القرن 21
مغنون كنديون
مغنون كنديون في القرن 20
مغنون كنديون في القرن 21
مغنون يهود
ممارسو الكاراتيه كنديون
ممثلو أداء صوتي كنديون
ممثلو أفلام كنديون
ممثلو تلفزيون كنديون
ممثلون ذكور من أصل أوكراني
ممثلون كنديون في القرن 20
ممثلون كنديون في القرن 21
ممثلون كنديون مغتربون في الولايات المتحدة
ممثلون من أصل روسي
ممثلون من مونتريال
ممثلون وممثلات يهود
منتجو تلفزيون كنديون
منتجو أفلام كنديون
مواليد 1931
مواليد في مونتريال
موسيقيون ذكور كنديون في القرن 20
موسيقيون ذكور كنديون في القرن 21
يهود أشكناز
يهود أمريكيون
يهود كنديون
يهود كنديون في القرن 20
يهود كنديون في القرن 21
منتجو أفلام من كيبك
مدونون ذكور كنديون

ويليام شاتنر


Karacaören, Antalya ilinin Kumluca ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
batısındaki tarihi yerlerden almıştır

Coğrafya
Antalya iline 120 km, Kumluca ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kumluca'nın mahalleleri

Karacaören, Kumluca


Başkalecik, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 93 km, Pülümür ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Başkalecik, Pülümür


Flugten er en dansk eksperimentalfilm fra 1942 instrueret af Albert Mertz og Jørgen Roos. Filmen regnes for at være den første danske eksperimentalfilm. I 1948 blev filmen forsynet med en lydside - en trommesolo, som medvirker til at piske tempoet og angstfølelsen op.

Handling
Filmen er et eksperiment i rytme og billedassociationer. Den skildrer en morders tanker og følelser under hans flugt.

Medvirkende
 Robert Jacobsen
 Karen Margrethe Sterup-Hansen

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1942

Flugten (eksperimentalfilm)


Hasandağı ya da Hasan Dağı deniz seviyesinden 3268 metre yüksek olan tepesiyle bir volkanik dağdır.
Büyük Hasan ve Küçük Hasan Dağı olmak üzere iki büyük krateri vardır. Melendiz dağının büyük kısmı, bu iki kraterden çıkan lavlardan meydana gelmiştir. Büyük Hasan dağında iyi muhafaza edilmiş bir ana krater ile onun etrafında parazit koniler bulunur. Küçük Hasan dağının zirvesi bir Somma durumundadır. Yani eski kalderanın sınırlarını teşkil eden dikliklerin artıkları vardır. Bunlar sayesinde ilk kraterin şeklini çıkarmak mümkündür. Adı geçen kraterden çıkan andezit ve bazalt lavları kuzeye doğru akarak geniş bir alana yayılmış, tüfler ise Kızılırmak'a kadar ulaşmıştır. Bu dağ Aksaray ve Niğde il sınırları içerisinde yer almaktadır. 1750 metresine kadar meşe ormanlarıyla kaplıdır. Dağın eteklerinde ve çevresinde çeşitli Türk boyları ve özellikle de Yörükler yaşarlar. Özellikle ana volkan konisini oluşturan Büyük Hasan Dağı (3268 m); kuzeybatısındaki Aksaray Ovası batısındaki Obruk Platosu ve güneyindeki Bor Ovası düzlüklerinden aniden yükselerek kasvetli bir doğal Abide görüntüsü sunmaktadır. Bu ana volkan konisinin doruğu tipik bir kraterden oluşmakta ve kraterin tabanında bir krater gölü bulunmaktadır. Ana koninin hemen güneydoğusundaki daha küçük boyutlu ve yükseltisi daha az olan ikiz koni ise Küçük Hasan Dağı (2844 m) olarak anılmaktadır. Bu volkan konisinin de doruğu tipik bir krater halindedir. Oldukça taze ve karakteristik volkan şekilleriyle Türkiye'nin en genç volkan dağları arasında bulunan Hasan Dağı volkanik ünitesi tarihi çağlardan bu yana daldığı uykusuna devam etmektedir. Dağın eteklerinde Antik Roma şehri Nora bulunmaktadır.

Dağ, çeşitli safhalarda püskürmüş olan materyallerden oluşmuş tipik bir volkan konisi görünümündedir. Temelde, koninin iskeletini oluşturan andezitler, onun üzerinde ise bazalt akıntıları bulunmaktadır. Son dönemde ise, eski lav akıntılarındaki yarıklardan çıkan genç bazalt akıntıları ve bazalt koniler (kül konileri) meydana gelmiştir. Dağın doruğunda ana baca üzerinde bir krater, doğu yamaçlarda ise parazit koniler bulunmaktadır. Dağın yamaçlarında, dördüncü zamanda meydana gelen aşınmalarla vadi biçimindeki yarıntılar meydana gelmiş durumdadır. Hasan dağlarının hemen yakınında Melendiz Dağı bulunur. Bu dağ da, oluşum zamanı, yapı ve şekil bakımından Hasan dağına benzer özellikler gösterir. Tuz Gölü'nün güneyinde bulunan Karacadağ, Meke Dağı ve Karadağ da Erciyes Dağı ve Hasandağı ile aynı hat üzerinde bulunan diğer volkan konileridir.

20 Eylül 2020'de Hasandağ'ın güneybatısında meydana gelen 5.3 şiddetindeki depremin ardından dağda basınçlı gaz çıkışları (fümerol) oluştu.

 Kasım 2021'de yapılan incelemeler sonucunda magma düzeyinde yükselmeler tespit edildi.

Tarihi

Antik yerleşim olan Çatalhöyük'teki insanlar Hasan Dağı'nın etrafından obsidyen toplarlardı ve muhtemelen diğer yerleşim yerlerindeki insanlarla lüks eşyalar için takas yaparlardı. Obsidyen aynalar ve pullar da bulunmuştur. Bazen sanat tarihçileri tarafından ilk manzara olarak tanımlanan ve kimi insanlara  göre tasviri yerleşim yerindeki evlerin üzerinden yükselen Hasan Dağı'nın Çatalhöyük halkı için önemi bir duvar resmi olarak da görülebilir.

Arap-Bizans savaşları sırasında Bizans'ın başkenti İstanbul'u akınlara karşı uyarmak için Bizans İşaret Sisteminde güneyden kullanılan ikinci dağdır.

Ulaşım
Ankara'dan Aksaray'a 3 saatte gidilebilir. Aksaray'ı geçtikten sonra Hasan Dağı'na iki yoldan ulaşabilirsiniz. Hasan Dağı'na Batı yönünden yaklaşmak için Yukarı Dikmen Köyü'nü, Kuzey yönünden yaklaşmak için ise Helvadere'yi tercih edebilirsiniz.

Yukarı Dikmen Köyü
Aksaray'ı geçince sağda Taşpınar kasabası sapağını geçtikten 3–5 km sonra Taşpınar köprüsünden sola dönülüyor. İlk olarak karşınıza Aşağı Dikmen Köyü çıkıyor. Köyü geçince yol ikiye ayrılıyor. Sağ yol Yukarı Dikmen Köyü'ne (tabela mevcut) sol yol ise Gözlükuyu Köyü'ne gidiyor. Etkinliğe Yukarı Dikmen'den başlayıp önce patikayı sonra dere yatağını takip ederek, uygun kamp yerlerine ulaşılabilir.

Helvadere
Eski ismi Harlıdere, târihte ise Nora olarak isimlendirilmiş olan Helvadere'den dağ evine giden yol, veya inşaat hâlindeki astım hastanesine ve yaylaya gidilen toprak yoldan dağa doğru sapılarak taşlıklı geniş bir patika ile vâdi içindeki kamp alanına varılabilir. Vâdinin her iki yanı da kuraktır ve gri rengiyle çok uzak mesâfelerden bile seçilebilir. Kamp alanının bulunduğu vâdinin devamında, bacalar olarak isimlendirilen mevkiinin 150 m kadar ilerisinde vâdi tabanı seviyesinde en kurak mevsimlerde dâhi su bulmak mümkündür.

Rota
Zirvesine ulaşmak için pek çok yol vardır. Herhangi bir teknik tırmanış zorluğuyla karşılaşılmaksızın iyi bir tempo ile rahat bir rotadan günübirlik olarak dâhi zirveye ulaşmak mümkündür. En kolay yol, dağın doğu yamacındaki çarşak saha tarafından gerçekleştirilir. Karsız mevsimlerde iniş, zaman zaman tehlikeli olabilir. Dağ sâdece Yılankar rotası ile, bugüne kadar bilinen 4 kişinin hayâtını kaybetmesine sebep olmuştur. Dik kayalık kısımlardan günün belirli saatlerinde taş düşmeleri de görülebilir. Kış mevsiminde zeminin karla örtülmesi ile birlikte dik ve uzun yamaçların rüzgâra açık olan kısımları kimi zaman buz hâlini alabilir. Bu ihtimâller göz önünde bulundurarak krampon ve buz kazması alınmalıdır. Karşılaşılabilecek bir diğer sorun ise yükseklikten meydana gelebilecek muhtemel dağ hastalıkları olabilir. Ancak bunlar baş ağrısı ve mîde bulantısından farklı şeyler olmayacaktır. Zirve çanağı (veya krater ağzı olarak da isimlendirilir) çok eski tarihlerde bir göle sahip olsa da günümüzde kurak bir çukurdur. Zirve, krater çukurunun güney yönünde yükselir ve birkaç adım kenarında 5 çadır sığabilecek büyüklükte kamp alanları vardır. Açık havalarda; zirveden Melendiz, Erciyes, Aladağlar, Bolkarlar ve Karacadağ rahat bir şekilde görülebilir.

Büyük Hasan Dağı'nda dağcılık
Büyük Hasan Dağı dağcılık ve doğa sporları açısından da önemli bir potansiyele sahiptir. Gerek yerli ve gerekse yabancı doğa sporcuları yılın her mevsimi tırmanışlar gerçekleştirmektedir. Daha ziyade kış mevsiminde kış tırmanışlarına sahne olan Büyük Hasan Dağı'na yaz mevsiminde su kaynaklarının yetersizliği nedeniyle daha seyrek tırmanış yapılmaktadır. Günümüzde herhangi bir planlı koruma uygulamasının olmadığı Hasan Dağı'nda koruma-kullanma dengelerinin oluşturulup doğal potansiyelinin geliştirileceği projelere gereksinim vardır.

Hasan Dağı iklimi
Hasan Dağı eteklerinde alt ve üst kısım hâlinde meşe, orta kısım ise bir kuşak dağ kavağı ağaçları görülür. Çevrenin tabi bitki örtüsü bozkır bitkileridir. İklim; kışları soğuk ve sert, yazları ise yağış azlığı sebebiyle kuraktır.

Hasan Dağı kül formasyonu
Bu formasyon Melendiz ve Hasan dağları silsilesinin kuzey, batı ve güneyinde geniş sahalar kaplamaktadır. Başlıca indifa noktaları Hasan dağı volkanları ile oradaki birçok lâv menfezi (ve üzerlerindeki koniler) dir. Ayrıca, Gollü dağ indifa noktaları ile Çınarlı mıntakasındaki koniler büyük miktarda kül ve lapilli (isim, jeoloji, (l ince okunur), Fransızca lapilli Yanardağlardan fırlayan çok küçük katı parça.) tahassulüne (Tahassul: Hâsıl olmak. Üremek. Husule gelmek. Bir araya birikip sâbit ve bâki olmak. Netice olarak çıkmak.) yol açmış, bunlar da etüd sahası sınırlarının çok dışarılarına kadar gitmişlerdir. Üç nevi depozit mevcuttur:

Homojen depozit
Tabakalı depozit
Karma karışık depozit.
Hasan dağının (Leskeri tepe - Tarık tepe mıntakası) güney ve güneybatısında homojen kül ve lapilli çökeltileri bulunmaktadır. Mukavemetsiz (yekdiğerine iyi kaynamamış) beyaz vitrik kül matriksinin içinde muntazam bir şekilde dağılmış ufak ve orta boy beyaz ponza taşı çakılları yer almıştır. Daha seyrek olarak siyah obsidien (obsidiyen isim, Fransızca obsidien Cam kaya.) parçaları ile bir miktar lâv çakılı da vardır. Altunhisar'ın batısında birçok aflörman (Mostra,aflörman jeolojide herhangi bir jeolojik birimin (anakaya, sığ çökeltiler ya da değişik minerallenmelerin) herhangi bir kazı yapmadan yüzeyde gözlenebilen kısmına verilen isimdir.

Mostralara genellikle erozyonun yoğun olduğu bölgelerde daha sık rastlanır. Bunun yanında insan kaynaklı mostralara da rastlamak mümkündür (yol yapımları sırasında ya da herhangi bir madencilik faaliyetinin olduğu bölgelerde). Mostralar sayesinde mostranın bulunduğu bölgenin yapısal jeolojisi hakkında önemli bilgiler elde edilir. Bunun yanında mostralar sayesinde temel jeoloji kurallarının (istiflenme kuralı (Süperpozisyon prensibi (law of superposition)), orijinal yatay çökelme kuralı (en:principle of original horizontality) ve yanal devamlılık kuralı (en:principle of lateral continuity) gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur. Bu nedenle mostra için jeolojinin temel elementi denilebilir.

Madencilikte ise mostra veren cevherler genellikle yüzey madenciliği yöntemi ile üretilirler.) görülmüştür.Göllü Dağ bölgesinde tabakalanmış ve boy sırası ayrıtlanmış ponza taşı aflörmanları bu kesimin karakteristik bir özelliğini teşkil eder. Buralarda siyah obsidienler ponza taşı yataklarında önemli bir yekûn tutmaktadırlar. İnce ve kalın taneli lapilli tabakaları burada katkı halinde bulunurlar. Çiftlik'in kuzeyinde yol malzemesi çıkartılan bir taş ocağı halen işletilmektedir. Altunhisar civarında ufak bir aflörmanda tabakalanmış lapilli volkanik kül ve lapilli içinde sayısız andezitik lâv çakılı görülmüştür. Bu formasyon Yakacık vitrik tüfleriyle uygunsuzluk göstermektedir. Yine burada yumuşak malzeme tipik bir dendritik drenaj şekli gelişmiş bulunmaktadır.

Ovada yer almış bulunan bir sürü kül ve cüruf konisi (tümseği) nin örtüsü üstünde sık sık tabakalanmış ve Periklinal yatımlı kül ve ponza taşı lâpillisine raslanmaktadır.Üçüncü tip depozitler Hasan dağının kuzeyi ile kuzeydoğusunda bulunurlar. Çeltek'in güneyinde ve İlhara mıntakasındaki tabakalanmamış küller irili ufaklı lâv ve tüf blokları ihtiva etmekte olup, bunlar tabiî olayların etkisiyle mukavemetsiz matrikslerden kolayca sıyrılmakta ve açığa çıkmaktadırlar. Çeltek'in güneyinde Göstük tüfitleri doğrudan doğruya bu karmakarışık kül çökeltisiyle örtülüdür. Küllerin vücuda getirdiği dik duvarlar içinde andezit-bazalt ve tüf blokları kolayca görülmektedir. Bazen bunlar dimdik kül sütunlarının üzerinde koruyucu bir kapak gibi bulunurlar. Küller ve lapilliler gerek Melendiz ve Keçiboydoran dağlarının andezit-bazaitlarım ve gerekse Kızılkaya ignimbritlerini örtmektedir. Bunların üzerinde de dağ silsilesinin bazaltları ve ovanın konileri bulunur.

Hasan Dağında Işıklı Çığ Çökeltisi
Bu mahallî sayılabilen depozit, Büyük Hasan dağının batı yamacındadır ve açık renkli küller, cüruf, lapilli ve tüfler ile andezit bloklarından meydana gelmiş muazzam bir yığıntı teşkil eder. Burada volkanik kül, kum ve çakıl matriks vazifesini görmektedir. Bu topluluk Hasan dağının kuzeybatı yamaçlarındaki dik inişli dere yataklarında aflörman vermektedir. Stratigrafik açıdan bu çökelti iki bazalt akıntısı arasında bulunur. Bir taraftan sahanın batı sınırının çok ötelerine kadar giden bazalt akıntısını örterken, diğer taraftan kuzeye akan bazaltların altında kalmıştır. Bunun çok yaygın kül indifaları çökeltileriyle ilgili bulunduğu zannedilmektedir; zira bu da Hasan dağının kuzeyinde ve kuzeydoğusunda karmakarışık durumda görülen küllere birçok yönden benzemektedir. Bu çökelti volkanın yamaçlarından ışık vererek inen bir çığdan, yani gaz içinde süspansiyon halinde (asılı olarak) akan bir kül, cüruf, lapilli ve parçalar selinden hâsıl olmuştur.

Hasan dağı kül akıntısı tüfleri
Bu tüfler Küçük Hasan dağının güneybatı sathı mailinde bulunurlar. Hasan dağı kül formasyonunun üzerinde ve Küçük Hasan dağı bazalt akıntılarıyla örtülüdürler. Bu formasyonun pek de fazla sayılmayan cesameti ile yapılışı bu tüflerin kül ve lapilli indıfaım takiben, Küçük Hasan dağında vâkı bir kül akımı indıfaının neticesi olması muhtemel görünüyor. Tüflerin sınırı alçak yarlarla belirlidir ve bu yarlar batıda volkandan gelen ve çok uzaklara kadar uzanan bazalt akıntılarının altına dalıp kaybolmaktadır. Bandlı, kaba ve birbirine kaynak olmamış tüflerin plâstik akım yapısı bu alçak yarlarda çok açık gözükmektedir. Plâjioklaz (andezin), kuars, biotit halinde mineral tanecikleri başka başka renkler gösteren bandlarla ve değişik konsantrasyonlarda zuhur eder. Bu farkı konsantrasyonlarda bulunan selektif erozyona (yani, bir tarafın diğerine nazaran daha fazla aşınmasına) yol açmıştır. Tüflerin bazen kırmızı veya beyaz kumtaşlarına çok benzedikleri vâkıdır. Bu tüflerle altlarında bulunan küller arasında ve bir breş tabakası halinde kaba bir şekilde harman olmuş cama benzer ponza taşı yumruları vardır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Kaynakça

Genel
 https://web.archive.org/web/20151223103227/http://www.mta.gov.tr/v2.0/daire-baskanliklari/bdt/kutuphane/mtadergi/66_5.pdf
 Hasan Dağı tırmanış rehberi

 Dağcılık Ansiklopedisi Hasan Dağı Sayfası
Özel

Dış bağlantılar

Aksaray ilinin dağları
Türkiye'deki stratovolkanlar
İnaktif yanardağlar
Aksaray ilindeki yeryüzü şekilleri
Niğde ilinin dağları

Hasandağı


Syrmier Zeitung je bio tjedni hrvatski list na njemačkom iz Vukovara. Nakladnik i odgovorni urednik bio je M. Kiefer. Izlazio je kao Organ fuer Volks, Haus- und Landwirtschaft; Belehrung, Industrie und Handel.

Izvori

Vukovarski tisak
Hrvatski tjednici
Nijemci u Hrvatskoj

Syrmier Zeitung


2. ŽNL Splitsko-dalmatinska je na novo formirana u sezoni 2012./13.  Predstavljala je drugi stupanj županijske lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva. Sudjelovalo je šest klubova, a prvak je bio Adriatic iz Splita, dok je Sloga iz Mravinaca ostvarila plasman u 1. ŽNL.

Sustav natjecanja
Sedam klubova je igralo trokružnim liga-sustavom (21 kolo, 18 utakmica po klubu).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Poveznice
 Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2012./13.

Izvori
 Jurica Gizdić: HNK Sloga - 90 godina nogometa u Mravincima 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 183-185
 solin.hr, NOGOMET - 2.ŽNL Splitsko-dalmatinske: Posljednje 21. kolo , objavljeno 23. svibnja 2013., pristupljeno 9. listopada 2017.

2012-13
Splitsko-dalmatinska-2

2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2012./13.


Árið 468 (CDLXVIII í rómverskum tölum)

Atburðir
 29. febrúar - Hilarus páfi deyr í Róm og Simplicíus tekur við af honum.
 Einn stærsti floti sem þekktur er úr fornöld er safnað saman við Konstantínópel. Samkvæmt Procopíusi sagnaritara voru yfir 1100 skip með um hundrað þúsund menn í flotanum. Flotinn er sendur til Norður-Afríku til innrásar í ríki Vandala.
 Orrustan við Bon höfða. Vandalar gersigra sameiginlegan flota Austrómversku og Vestrómversku keisaradæmanna. Þetta reyndist vera síðasta tilraun Rómverja til að ná aftur yfirráðum yfir svæðum í Norður-Afríku sem Vandalar höfðu hertekið af þeim, þar til Austrómverjar gerðu innrás í norður-Afríku árið 533.
 Rómverski hersöfðinginn Marcellínus rekur Vandala burt af Sikiley. Þetta var liður í sameiginlegri aðgerð rómversku keisaradæmanna til að leggja ríki Vandala undir Vestrómverska keisaradæmið. Marcellínus er síðan myrtur á Sikiley, líklega að undirlagi keppinautar hans í vestrómversku hirðinni, Ricimer. Eftir ósigur Rómverja í orrustunni við Bon höfða hertaka Vandalar aftur Sikiley.

Fædd

Dáin
 29. febrúar - Hilarus páfi.
 Marcellínus, Rómverskur hershöfðingi.

468
461-470

468


Bandjo var et dansk band, der bestod af guitaristerne Helge Engelbrecht, Peter Stub og Anders Tind, keyboardspilleren Brian Thomsen og trommeslageren Carsten Kolster. Sammen med sangerinden Anne Herdorf repræsenterede de Danmark ved Eurovision Song Contest 1987, med sangen "En lille melodi" der endte på en sjetteplads.

Medlemmer
 Peter Stub
 Helge Engelbrecht
 Carsten Kolster
 Anders Tind
 Brian Thomsen

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Danmark
Deltagere ved Eurovision Song Contest 1987
Danmarks Eurovision Song Contest-deltagere

Bandjo


Vestertana (nordsamisk: Deanodat) er en fjordarm af Tanafjorden i Tana kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Kråkeneset i vest og Sommerneset i øst og går 10 kilometer mod sydvest til bebyggelsen Vestertana i bunden af fjorden. Øst for Sommerneset går Tarmfjorden mod syd. På vestsiden af fjorden ligger den dybe Vesterbukta.

Der ligger enkelte landbrug langs fjorden, som Fellesjorda på østsiden og Leaibbosvuovdi i floddalen til  Leaibbosjohka dere løber ud i bunden af fjorden. På den motsatte side af elven ligger Vestertana kapell, hvor der tidligere har været drevet skole. Fylkesvei 98 går langs den indre del af fjorden.

De lavvandede områder i den inderste del af fjorden  er beskyttet som naturreservat med navnet, Vestertana naturreservat.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Tana

Vestertana


Sarıkaya, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 58 km, Bafra ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Sarıkaya, Bafra


Bymarksvej  er en tosporet omfartsvej, der går syd om Ærøskøbing.

Vejen er med til at lede trafikken syd om Ærøskøbings gamle bymidte, så den gamle by ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik til færgen mod Svendborg.

Vejen forbinder Smedevejen i øst med Vestre Alle i vest.

Fra Smedevejen er der forbindelse til Ærøskøbings gamle by og Marstal, og fra Vestre Alle er der forbindelse til Ærøskøbing Færgehavn, hvor der er forbindelse med færge til Svendborg.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Ærø Kommune
Omfartsveje i Danmark

Bymarksvej (Ærøskøbing)


نوار  مسلسل رسوم متحركة أو أنمي من إنتاج شركة نيبون أنيميشن اليابانية عام 1993. وعرض في قناة سبيستون باسم «جَنَى» وليس نوار. مخرج هذا المسلسل هو كوزو كوزوها (Kôzô Kuzuha) الذي أخرج أيضا مسلسل بوليانا، لحن الحياة، عهد الأصدقاء، ودروب ريمي.

القصة
المسلسل الرسوم المتحركة نوار هو قصة مقتبسة من رواية  رجال صغار  للكاتبة الأمريكية لويزا ماي ألكوت، وهي نفسها الكاتبة التي ألفت رواية نساء صغيرات . تدور أحداث المسلسل حول مجموعة طلاب يدرسون في مدرسة داخلية يديرها الزوجان أمينة وفريد. «نوار» هي إحدى طالبات المدرسة واسمها في المسلسل الياباني الأصلي هو: نان .

نوّار فتاة نشيطة تتصرف كالصبيان، تعيش في بيت السيدة أمينة في «تل الزهور» مع أطفال مثلها يربونهم على حسن الخلق ويتلقون العلم أيضاً ومهناً متنوعة، كما أنهم ينمّون مواهب كل واحد منهم. أمنية نوّار أن تصبح طبيبة، وقد قررت ذلك بعد أن جرّبت كثيراً من المهن والأعمال. لكن عصرها يمنع الفتاة من مزاولة مهنة الطب، وهذا قد أعطاها شعوراً بالإحباط، لكن السيدة أمينة ساعدتها على تخطي ذلك، وأقنعت الجميع بوجوب وجود فتاة طبيبة في المجتمع. وكبرت نوّار وحققت أمنيتها.

الشخصيات
 أمينة: مالكة المدرسة، وهي نفسها جو من أنمي نساء صغيرات، معلمة دمثة وصبورة تعتمد في مدرستها على اكتشاف وتنمية مواهب الطلاب وتخريجهم ليصبحوا أعضاء فاعلين في المستقبل
 فريد: مالك المدرسة وزوج أمينة وهو نفسه باري فريدريك في أنمي نساء صغيرات، إنسان طيب ويعامل كل التلاميذ كأبناءه، يعتمد في تدريسهم على النصح والإرشاد بالحسنى بعيداً عن العنف
 طلاب المدرسة:
 نوار: فتاة مشاكسة وصبيانة تفضل اللعب مع الأولاد، بعد وفاة والدتها تصبح جانحة وصعبة المراس لدرجة أن والدها كل ما أحضر لها معلماً فإنه يستسلم وقيمها بعد 3 أيام فقط من بداية التدريس، إلى أن أرسلها إلى تل الزهور وهناك تكتشف نفسها وتقرر أن تصبح طبيبة عندما تكبر
 فرح: الفتاة الثانية في تل الزهور وهي ابنة ميغ (سلمى) وبروك (وديع) من أنمي نساء صغيرات، فتاة رقيقة ولطيفة للغاية تحب الخياطة وحياكة الدمى اللطيفة، تحلم بأن تصبح ربة بيت عندما تكبر
 أيمن: فتى مجتهد ومثابر، يعتبر السيد فريد والسيدة أمينة قدوة له ويطمح أن يصبح معلماً مثلهما
 سامر: عازف يتيم كان يشكل مع والده فرقة لعزف الموسيقى وكانا يتنقلان معاً من مدينة لأخرى سعياً خلف الرزق، بعد وفاة والده يرسله لوري لمدرسة تل الزهور، يحب فرح وهي أيضاً تبادله الحب وتهتم به
 سمير: صديق سامر، فتى جانح من المدينة ولم يتقبل تل الزهور عند بداية انضمامه ودئما ما كان يتعمد إثارة المشاكل فيه ومع بقية الزملاء لكنه فيما بعد يتعلق به ويصبح عضواً فعالاً فيه
 وسيم: شقيق فرح، فتى وسيم وهادئ
 زاهر: فتى بدين وكسول، يحب الحلويات والشوكولاتة بشكل كبير
 رمزي: فتى مشاكس ودائماً ما كان يشاكس نوار، يحلم بأن يصبح رجل أعمال غنياً عندما يكبر
 نديم: يهوى تربية الأزهار ويحلم بأن يملك محلاً للأزهار
 إيهاب: فتى نجار ويحلم بأن يصبح نجاراً في المستقبل
 فادي: فتى مزارع يهوى زراعة الفاكهة والخضار، يحلم بأن يصبح مزارعاً
 رائد ورامي: ابنا أمينة وفريد، لكنهما إبنا أخت السيد فريد في الحقيقة الذين رباهما بعد وفاة أمهما
 آسية: طاهية في المدرسة، وهي نفسها حنا التي كانت تخدم عائلة السيدة أمينة في صغرها
 شذى: عاملة في المدرسة، رقيقة وحساسة للغاية
 نصر: عامل في المدرسة

أداء الأصوات
 سناء حامد
 عفيفة فاعور
 عمار شلق
 فداء نون
 ايمن البيطار
 جمانة الزنجي
 فاطمة حجازي
 جمانة النونو
 سوسن عواد
 فيصل الأسطواني
 فؤاد آغا قصاب

مراجع

وصلات خارجية

أعمال مبنية على نساء صغيرات
جنى
أنمي ومانغا درامية
جنى
سلسلة مسرح تحف العالم
مسلسلات أنمي متلفزة 1993
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات تلفزيونية مدرسية قي عقد 1990
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 1993

نوار


Democrația iliberală sau iliberalismul, numită și democrație parțială, democrație cu intensitate redusă, autoritarism electoral, democrație vidă, regim hibrid sau democrație ghidată, este un sistem de guvernare în care, deși au loc alegeri, din cauza lipsei de libertăți civile, cetățenii sunt ținuți în ignoranță privind activitățile celor care exercită puterea reală, deci nu există o societate deschisă. Există multe țări care nu sunt clasificate nici ca "libere", nici ca "nelibere", ci ca "probabil libere", ele încadrându-se undeva între regimurile democratice și cele nedemocratice.  Acest lucru se poate datora faptului că există o constituție care limitează puterile guvernamentale, dar cei aflați la putere ignoră aceste limite sau pentru că nu există un cadru legal constituțional adecvat al libertăților.

Origine și descriere
Termenul de democrație iliberală a fost folosit de Fareed Zakaria într-un articol citat în mod regulat din 1997 în revista .

Potrivit lui Zakaria, democrațiile iliberale se afirmă tot mai des în întreaga lume și limitează din ce în ce mai mult libertățile oamenilor pe care îi reprezintă. Zakaria subliniază că în Occident democrația electorală și libertățile civile (a cuvântului, religioasă etc.) merg mână în mână. Dar în lumea largă, cele două concepte se despart. El susține că democrația fără liberalism constituțional generează regimuri centralizate, o eroziune a libertății, concurență etnică, conflicte și război. Studii recente au abordat motivul pentru care instituția alegerilor, asociată în mod frecvent cu liberalismul și libertatea, a condus la astfel de rezultate negative în democrațiile iliberale. Regimurile hibride sunt sisteme politice în care mecanismul de determinare a accesului la funcțiile de stat combină atât practici democratice cât și autocratice. În regimurile hibride, există libertăți și opoziția este permisă să concureze în alegeri, dar sistemul de verificări și echilibrări ale puterilor în stat devine inoperant.

Definiția lui Zakaria chiar a și fost promovată de primul ministru ungar Viktor Orbán în 2014, care a făcut din el conceptul central al propriului partid, Fidesz. El a susținut că scopul partidului a fost acela de a crea "un stat iliberal, un stat neliberal [care] nu respinge principiile fundamentale ale liberalismului, cum ar fi libertatea, și aș putea enumera mai multe, dar nu face din această ideologie element central al organizării de stat, ci include o abordare națională diferită, specială". El a susținut că forma sa de "democrație iliberală" disprețuiește tolerarea minorităților, crede în forme puternice de majoritarism, respinge controlul și echilibrul puterilor în stat și crede în naționalism și separatism. Într-adevăr, Orbán a rescris Constituția Ungariei pentru a reflecta valorile iliberale ale partidului Fidesz și conduce în stil autoritar Ungaria, potrivit Freedom House.

Jennifer Gandhi susține că mulți autocrați permit alegeri în timpul guvernării lor pentru a-și stabiliza și întări regimurile. În primul rând, ea susține că alegerile îi ajută pe lideri să rezolve amenințările din partea elitelor și a maselor, potolindu-i cu bani pe cei capabili să le uzurpe puterea și asigurându-și cooperarea publicului larg cu concesii politice.  Gandhi susține, de asemenea, că alegerile iliberale servesc altor scopuri utile, cum ar fi furnizarea de informații autocraților despre cetățenii lor și stabilirea legitimității atât pe plan intern, cât și în comunitatea internațională, aceste funcții variate trebuind să fie elucidate în cercetările viitoare. În acest scop, în multe țări există o opoziție care funcționează "cu voie de la stăpânire", și care nu pune probleme puterii, nu promovează idei noi și schimbare, rolul ei fiind doar cel de a pierde alegerile. Aceasta este numită opoziție sistemică, spre deosebire de cea nesistemică cea problematică și incomodă pentru putere, suprimată de aceasta din urmă și sprijinită de populație mai ales prin proteste de stradă și nesupunere civică.

Un exemplu de durabilitate a regimului oferit de democrația iliberală este ilustrat în fostul regim egiptean al lui Mubarak. Lisa Blaydes arată că, sub lunga conducere a lui Mubarak, alegerile au oferit un mecanism prin care elitele au cumpărat voturi pentru a sprijini guvernul (prin distribuirea bunurilor și a resurselor necesare publicului) pentru a dobândi imunitatea parlamentară impusă de regim. Acest lucru le-a permis să acumuleze averi ilicite și să se înfrupte din resursele statului fără consecințe juridice.  Astfel de cercetări sugerează că, având în vedere funcția stabilizatoare a alegerilor iliberale, statele guvernate în cadrul democrațiilor iliberale pot avea perspective scăzute de tranziție către un sistem democratic protejat de libertățile constituționale.

Pentru a descuraja acest fenomen și pentru a promova dezvoltarea democrațiilor liberale cu alegeri "libere și corecte", Zakaria propune comunității internaționale și Statelor Unite să pună capăt obsesiei alegerilor și să promoveze liberalizarea graduală a societăților. Zakaria avansează instituții precum Organizația Mondială a Comerțului, Sistemul Federal de Rezervă și un control al puterii sub forma sistemului judiciar pentru promovarea democrației și limitarea puterii persoanelor care pot fi distructive.  Guvernele democratice iliberale pot crede că au mandatul de a acționa în orice mod pe care îl consideră potrivite, atâta timp cât organizează alegeri regulate. Lipsa libertăților, cum ar fi libertatea de exprimare și libertatea de întrunire, fac extrem de dificilă opoziția. Conducătorii puterii pot centraliza puterile între diferitele departamente ale guvernului central și ale administrației locale (care nu prezintă separarea puterilor). Mass-media este adesea controlată de stat și sprijină ferm regimul . Organizațiile non guvernamentale se pot confrunta cu reglementări oneroase sau pur și simplu pot fi interzise. Regimul poate folosi birocrația, presiunea economică, închisoarea sau violența împotriva criticilor săi. Zakaria consideră că liberalismul constituțional poate aduce democrație, dar nu și invers.

Tipuri de iliberalism
Există un spectru de democrații iliberale: de la cele care sunt democrații aproape liberale la cele care sunt aproape deschis dictaturi. O metodă propusă pentru a determina dacă un regim este o democrație iliberală este de a determina dacă "are alegeri regulate, libere, corecte și competitive pentru a umple principalele puteri în țară, dar nu se califică drept liber în evaluările anuale ale drepturilor civile și ale drepturilor politice făcute de Freedom House".   Un articol din 2008 semnat Rocha Menocal, Fritz și Rakner descrie apariția unor democrații iliberale și discută unele dintre caracteristicile lor comune.

Într-un discurs din 2014, după realegere, Viktor Orbán, prim-ministru al Ungariei, și-a descris părerile despre viitorul Ungariei ca "stat iliberal". În interpretarea sa, "statul iliberal" nu respinge valorile democrației liberale, dar nu îl adoptă ca un element central al organizării statului.   Orbán a enumerat Singapore, Rusia, Turcia și China ca exemple de națiuni "de succes", "dintre care nici una nu este liberală, iar unele nici măcar nu sunt democrații"

Federația Rusă sub conducerea lui Vladimir Putin este, de asemenea, descrisă drept o democrație iliberală. Alegerile au loc regulat, însă mulți observatori străini (de exemplu, din partea OSCE) nu le consideră libere sau echitabile. Sutele de jurnaliști uciși în Rusia arată limitele libertății de exprimareîn această țară; majoritatea rețelelor de televiziune și ziare importante sunt deținute de stat sau influențate de guvern și, în timpul alegerilor, sprijină în mod deschis partidele care susțin guvernul.   De asemenea, Rusia a trecut la o perioadă de democrație la începutul anilor 1990, dar, în timp ce alegerile rămân în vigoare, controlul de stat al mass-media este în creștere, iar opoziție în Rusia este dificil de făcut.

Un exemplu clasic de democrație iliberală este Singapore.  În timpul conducerii lui Lee Kwan Yew, Singapore a obținut independența deplină, mai întâi față de Marea Britanie și apoi față de Malaezia în anii 1960. La acea vreme, a fost structurată ca o democrație relativ liberală, deși cu unele legi interne de securitate care permit detenția fără judecată. De-a lungul timpului, guvernarea Partidului Acțiunii Populare din Singapore și-a consolidat puterea în anii 1960 și 1970, a adoptat o serie de legi și politici care au limitat libertățile constituționale (cum ar fi dreptul de a se aduna sau de a forma asociații, având în vedere faptul că existau ciocniri interrasiale și revolte religioase în aceste vremuri) și și-a extins influența asupra mass-mediorum, a sindicatelor, a ONG-urilor și a mediilor academice. În consecință, deși în mod regulat se desfășoară alegeri multipartinice din punct de vedere tehnic, realitatea politică din Singapore (inclusiv teama și autocenzura) face ca participarea la politica opoziției să fie extrem de dificilă, lăsând partidul de guvernământ dominant ca singura opțiune credibilă în sondaje.

Într-un reportaj al CNN din 2015, Zakaria a spus că Turcia sub Recep Tayyip Erdoğan a devenit un caz de manual de democrație iliberală. Erik Meyersson observă că, folosindu-se criteriile de măsurare a libertății de la Freedom House, Turcia a ocupat ultimul loc între democrațiile electorale în 2015, cu mult în urma unor țări care nu sunt considerate neapărat democrații electorale. Folosind aceeași măsură a libertății de la Freedom House, Honduras, Bangladesh și Pakistan au fost următoarele trei democrații cele mai iliberale (în această ordine). Meyersson observă, de asemenea, că, în ciuda iliberalismului autodeclarat al Ungariei, acesta nu a fost mai rea decât Bulgaria și oricum înaintea Serbiei, dacă se utilizează criteriile de măsurare a libertății ale lui Freedom House.

Critică
Scriitorii, precum Steven Levitsky și Lucan Way, resping conceptul de democrație iliberală, spunând că numai "tulbură apele" pe baza faptului că, dacă o țară nu are partide de opoziție și mass-media independente, nu este democratică. Aceștia susțin că sintagma "democrație iliberală" este inadecvată pentru unele state, deoarece termenul implică faptul că aceste regimuri sunt, în inima lor, democrații care au mers prost. Levitsky și Way susțin că state cum ar fi Republica Federală Iugoslavia sub Slobodan Milošević, Zimbabwe și Rusia post-sovietică nu au fost niciodată cu adevărat democratice și nu s-au dezvoltat spre democrație, ci au tendința spre comportament autoritar, în ciuda alegerilor, uneori contestate. Astfel, Levitsky și Way au creat un nou termen pentru a elimina conotația pozitivă a democrației din aceste state și pentru a le distinge de democrațiile defecte sau în curs de dezvoltare: autoritarism competitiv.

Potrivit unui studiu efectuat de către politologul Michael K. Miller de la Universitatea George Washington, alegerile autocratice multipartinice prevăd rezultate semnificativ mai bune în domeniul sănătății, al educației, al egalității de gen și al libertăților fundamentale față de autocrația neelectorală. Efectele asupra sănătății și educației sunt la fel de puternice ca acelea ale democrației și sunt semnificativ mai bune decât în autocrația neelectorală.

Vezi și
 Autoritarism
 Democrație liberală
 Corupție politică
 Democrație reprezentativă
 Stat în stat

Note

Lectură suplimentară

 Bell, Daniel, Brown, David & Jayasuriya, Kanishka (1995) Towards Illiberal Democracy in Pacific Asia, St. Martin's Press, .
 Thomas, Nick & Thomas, Nicholas. (1999) Democracy Denied: Identity, Civil Society, and Illiberal Democracy in Hong Kong, Ashgate, .
 Zakaria, Fareed. (2007) The Future of Freedom: Illiberal Democracy at Home and Abroad, W. W. Norton & Company, .
 Welsh, Jennifer. (2016) "Chapter 4: The Return of Cold War". The Return of History: Conflict, Migration, and Geopolitics in the Twenty-First Century. House of Anansi Press. .

Legături externe
 Creșterea democrației iliberale, Fareed Zakaria, Foreign Affairs, noiembrie/decembrie 1997
 Liberalismul și democrația: nu pot fi una fără cealaltă , Marc Plattner, Foreign Affairs, martie/aprilie 1998
 Democrația iliberală, cinci ani mai târziu, Fareed Zakaria, Havard International Review, vara anului 2002.

Sisteme politice

Democrație iliberală


Harlem Valley–Wingdale station (formerly State Hospital station) on the Metro-North Railroad's Harlem Line, located in the Wingdale section of Dover, New York. It is adjacent to the site of the former Harlem Valley State Hospital.

History

The station was formerly known as "State Hospital" and was a flag stop between the 1930s and 1960s. It was built to serve the Harlem Valley State Hospital, and was expanded from a simple wooden platform to a shelter with a wood-burning stove. The Wingdale station (originally known as "Wing's station," then "South Dover station") was approximately one half mile north in the hamlet on Dutchess CR 21 (Pleasant Ridge Road) and opened on December 31, 1848. It was located near such hotels as the 1806-built Jackson Wing Inn, and the 1858-built Duell Hotel, the latter of which still stands today. In the post-World War II era, the station was reduced from a station house, to a shelter along the platform.

As with most of the Harlem Line, the merger of New York Central with Pennsylvania Railroad in 1968 transformed the two stations into Penn Central Railroad stations. Penn Central's continuous financial despair throughout the 1970s forced them to turn over their commuter service to the Metropolitan Transportation Authority and abandon service north of Dover Plains. Penn Central continued to provide coal service to the hospital until it was taken over by Conrail, which continued coal service well into the 1990s. The stations were consolidated in 1977 with the State Hospital station being renamed Harlem Valley-Wingdale and the Wingdale stop being discontinued, thus transforming the station into the penultimate station on the Harlem Line, until Metro-North acquired the line in 1983, and re-extended it to Wassaic in 2000.

Station layout
The station has one four-car-long high-level side platform to the east of the track.

References

References

External links

 Station from Google Maps Street View
 Harlem Valley-Wingdale Station; January, 1984. Photo by Seymour Fass (I Ride the Harlem Line; Facebook Page)

Metro-North Railroad stations in New York (state)
Former New York Central Railroad stations
Railway stations in Dutchess County, New York
Transportation in Dutchess County, New York

Harlem Valley–Wingdale station


Martín Gutiérrez puede referirse a varias personas:
 Martín Gutiérrez (1524-1573), jesuita español.
 Martín Gutiérrez Catalán, futbolista chileno.
 Alejandro Martín Gutiérrez Lara, futbolista peruano.

Martín Gutiérrez (desambiguación)


Šest prvih četvrtaka, također nazvana Čin zadovoljštine za Isusove rane i za Svetu Euharistiju, katolička je pobožnost koja nudi djela zadovoljštine i koja ima svoje porijeklo u Kristovim ukazanjima bl. Aleksandrini da Costa u Balazaru u Portugalu, u 20. stoljeću.

Ovu pobožnost svetim ranama kroz euharistijsko klanjanje (osobito učinjeno ispred najzaboravljenih i napuštenih svetohraništa) odobrila je Rimokatolička Crkva, a Isus je dao nekoliko obećanja onima koji prakticiraju pobožnost prvog četvrtka, od kojih jedno uključuje spasenje duše u trenutku smrti.

Prema bl. Aleksandrini da Costa, koja je doživjela ukazanje 25. veljače 1949., postoji nekoliko obećanja onima koji prakticiraju pobožnost prvih četvrtaka:

"Moja kćeri, draga moja supružnice, reci dušama da želim biti ljubljen i utješen, i da želim da mi se zadovoljština učini u Euharistiji. U moje ime reci svima onima koji se pričešćuju iskreno i ponizno, žarko i iz ljubavi, šest uzastopnih prvih četvrtaka, i provedu jedan sat bogoštovanja, sjedinjujući svoju dušu sa Mnom pred svetohraništem, da im obećavam Nebo. Ovo je da se počaste Moje Svete Rane kroz Euharistiju, prvenstveno ona Moga svetog ramena koje se tako malo pamti. Oni koji to čine, koji tugu Moje Presvete Majke sjedinjuju sa Svetim Ranama, i u njihovo ime traže milosti, bile one duhovne ili tjelesne, obećavam da ću udovoljiti svim zahtjevima ako nisu opasnost za njihove duše. U trenutku smrti doći ću ih obraniti i dovesti sa sobom svoju Presvetu Majku."

Pobožnost se sastoji od nekoliko praksi koje se izvode prvoga četvrtka kro šest uzastopnih mjeseci. Broj šest predstavlja Isusovih pet rana od raspeća (ruke, noge i bočne strane) plus ranu na ramenu od nošenja križa. U te dane osoba treba nazočiti misi i primiti svetu pričest u stanju milosti (po potrebi se prethodno ispovijediti) "s iskrenom poniznošću, žarom i ljubavlju" i provesti jedan sat (sveta ura) pred svetohraništem u kojem se nalaze posvećene hostije, razmišljajući o Isusovim ranama (osobito njegovoj rani na ramenu) i Marijinim žalostima.

Izvori

Vidite i:
Devet prvih petaka
Pet prvih subota

Kršćanske molitve

Šest prvih četvrtaka


El Chitala es un género de peces en la familia Notopteridae que inicialmente fue clasificado dentro del género Notopterus (Lacépède, 1800). Contiene seis especies, entre las que se observan varias presentes en la acuicultura y los acuarios; son conocidos comúnmente como «peces navaja asiáticos»

Está distribuido por diversas cuencas hidrográficas de Bangladés, India, Nepal, Pakistán, Camboya, Tailandia, entre otros.
Puede alcanzar un máximo de , tamaño correspondiente a la especie Chitala lopis, el pez más largo en el género (y de la familia).

Respecto al estado de conservación, se puede indicar que de acuerdo a la IUCN, tanto las especies Chitala blanci como la Chitala chitala pueden catalogarse en la categoría de «casi amenazados (NT o LR/nt)», debido a la alteración del hábitat como en la primera especie, o por causas desconocidas en la segunda.

Especies
 Chitala blanci (d'Aubenton, 1965)
 Chitala borneensis (Bleeker, 1851)
 Chitala chitala (F. Hamilton, 1822)
 Chitala hypselonotus (Bleeker, 1852)
 Chitala lopis (Bleeker, 1851)
 Chitala ornata (J. E. Gray, 1831)

Referencias

Enlaces externos

Notopteridae
Osteoglossiformes

Chitala


بَنَاتُ نَعْشٍ الكُبْرَى أو بَنُو نَعْشٍ أو آلُ نَعْشٍ وهو اسم مجموعة نجمية مكونة من سبعة نجوم تشكل جزءاً من كوكبة الدب الأكبر. تسمى الأربعة على الشكل الرباعي النَّعْش أو سَرِيرُ بَنَاتِ نَعْشٍ، والثلاث نجوم التي في الذنب بَنَات.

رصدت المجموعة منذ القدم، وتسمى بعدة تسميات حسب اختلاف الثقافات. تسمى المجموعة بالعربية بنات نعش الكبرى، إذ تمثل أربعة نجوم النعش والثلاثة المتبقية في الذيل على أنها ثلاث بنات يتبعنه.

أسماء نجوم بنات نعش الكبرى

للنجوم السبعة في مجموعة بنات نعش الكبرى وهي كما في الصورة المرفقة.
 القائد
 المئزر
 الإلية
 المغرز
 الفخذة
 المراق
 الدبة

طالع أيضاً
 السها (نجم)

المراجع

بنات نعش الكبرى
كوكبة الدب الأكبر
مجمة (فلك)

بنات نعش الكبرى


Silver Spring station is a Washington Metro and MARC Train station in Montgomery County, Maryland on the Red Line and Brunswick Line. On the Metro, Silver Spring is the first station in Maryland of the eastern end of the Red Line, and is the second-busiest Metro station in Maryland after . North of this station, it goes underground as it heads towards the underground terminus of .

Silver Spring serves the suburb of Silver Spring, and is located east of the intersection between Colesville Road (Route 384) and East-West Highway (Route 410). In addition to rail service, several Metrobus and Ride On bus routes also serve the station at the Paul S. Sarbanes Transit Center, formerly known as the Silver Spring Transit Center.

Silver Spring will be a stop for the Purple Line light rail system, which is currently under construction.

History
Red Line service at Silver Spring began on February 6, 1978. Prior to the opening of Forest Glen Station on September 22, 1990, Silver Spring was the northeastern terminus of the Red Line. MARC trains began service in this location in 2003, replacing the Silver Spring Baltimore and Ohio Railroad Station, located about  to the south.

On July 7, 2020, a 7000-series train derailed at low speed on the southbound track as it was leaving the station. There were no injuries. An investigation is underway to determine the cause.

The Purple Line system is under construction as of 2022 and is scheduled to open in 2026.

Bus station
On September 26, 2008, there was a groundbreaking ceremony that took place at the Silver Spring Metro Station, as construction of the Silver Spring Transit Center was about to begin two days later. On September 28, 2008, both the original Silver Spring Metro Station Bus Bay where all WMATA Metrobus, Montgomery County Ride-On, and Shuttle UM Bus Routes originally stopped at, as well as the original Silver Spring Metro Station Kiss & Ride Lot were demolished, in order to make room for the construction of the Silver Spring Transit Center. As a result, all bus route terminals were temporarily rerouted to the side streets near the Silver Spring Metro Station until the Silver Spring Transit Center opened. The facility has 34 bays for Metro, Ride-on Buses, Shuttle-UM, "Kiss and Ride" access, Metrorail, and MARC train service. Its increased capacity is expected to ease the implementation of the Purple Line. The Transit Center will also mark the location for the future northern terminus of the Metropolitan Branch Trail, which heads southbound to Union Station. The transit center is named for former U.S. Senator Paul Sarbanes.

The complex was subject to construction problems and the schedule was extensively delayed.

On March 19, 2013, an engineering firm engaged by Montgomery County to investigate the defects issued a report that indicated "significant and serious design and construction defects, including excessive cracking, missing post-tensioning cables, inadequate reinforcing steel, and concrete of insufficient strength and thickness."

In May 2014, repairs were announced to begin for the summer with the hope of completing them in time to open by early 2015, but after two months they had not resumed.

The facility was transferred from Montgomery County to the Washington Metropolitan Area Transit Authority (WMATA) in August 2015 after the completion of renovations, and opened on September 20, 2015, five years behind schedule.

Station layout
Like Brookland–CUA station, the Red Line island platform at Silver Spring is slightly curved, with convex mirrors located on the inbound side of the platform to aid train operators in making sure the area is clear before closing the doors. There is a pocket track just beyond the WMATA station. The MARC station straddles the Metro station, with a single track and side platform on either side of the Red Line. The MARC platforms are slightly offset from the Metro platform and are connected to each other by a pedestrian bridge. Access between the Red Line and other services is provided via an elevator or escalators from the platform to two ground-level mezzanines, one at the north end of the platform connecting to Colesville Road and one at the center of the platform serving the Transit Center and Metropolitan Branch Trail.

Public art

Penguin Rush Hour
The Silver Spring station is also home to Penguin Rush Hour, a  mural painted by Sally Callmer Thompson, depicting penguins as Metro customers during rush hour. Although originally intended to be a temporary exhibit, the mural placed at the station in the early 1990s has become a symbol of the downtown area of Silver Spring. In 2004, the Silver Spring Regional Center, a county government facility, commissioned the original artist to restore the mural, which was damaged by the elements and missing sections, for approximately $30,000. In 2004-2005, the mural was removed for the restoration, with the promise that it would be returned by the end of 2005. Subsequently, the county decided to postpone re-installation of the mural until completion of the new transit center. In March 2017 a digital copy of the mural, printed on aluminum sheets for durability, was installed at the transit center.

References

External links

 Colesville Road entrance from Google Maps Street View
 Photos of construction of the Paul S. Sarbanes Transit Center

Brunswick Line
Downtown Silver Spring, Maryland
Purple Line (Maryland)
Railway stations in Montgomery County, Maryland
Stations on the Red Line (Washington Metro)
Washington Metro stations in Maryland
Buildings and structures in Silver Spring, Maryland
MARC Train stations
Bus stations in Maryland
Railway stations in the United States opened in 1978
1978 establishments in Maryland

Silver Spring station (Maryland)


An Dendrobium signatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium signatum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium signatum


حَسَن جَمُّوُل  صحفي ومذيع لبناني من مواليد 15 أكتوبر 1970 يعمل كمذيع أخبار في قناة الجزيرة.

روابط إضافية
 صفحة حسن جمول في موقع الجزيرة نت.

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميون من جبل عامل
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون لبنانيون
مذيعون لبنانيون
لبنانيون مغتربون في قطر
مواليد 1390 هـ
مواليد 1970

حسن جمول


Nicolás Gil Lavedra (Buenos Aires; 6 de diciembre de 1983) es un director de cine y guionista argentino.

Biografía
Es hijo del abogado y juez del Juicio a las Juntas Militares, Ricardo Gil Lavedra. Dirigió las películas Identidad perdida y Verdades Verdaderas basada en la vida de Estela de Carlotto. En octubre del 2014 filmó el cortometraje La última carta, en donde se puede ver el reencuentro de Estela de Carlotto con su nieto Guido.

En 2014 fue uno de los 30 directores que realizaron "Malvinas - 30 Miradas. Los cortos de nuestras Islas". El corto se llama Fragmentos y fue protagonizado por Rita Cortese.

En mayo del 2015, la escritora Claudia Piñeiro confirmó en una entrevista que Nicolás está trabajando en la adaptación de su novela Las grietas de Jara.

En el año 2018 estrena Las grietas de Jara protagonizada por Oscar Martínez, Joaquin Furriel, Soledad Villamil, Santiago Segura, Sara Salamo y  Laura Novoa.

Filmografía
 Las grietas de Jara  - (2018).
La última carta-Corto (2014).
Fragmentos-Corto (2014).
Verdades Verdaderas (2011).
Identidad perdida-Corto (2005).

Referencias

Enlaces externos

Directores de cine de Argentina del siglo XXI
Porteños

Nicolás Gil Lavedra


The Gaya Line is a railway line of Korail in Busan Metropolitan City, South Korea, connecting Sasang on the Gyeongbu Line with Beom-il on the Donghae Line via Gaya, where the line also connects to the Bujeon Line.

History
The  line was originally opened by the Chosen Government Railway on 10 June 1944 as the Busan Marshalling Yard Line between Sasang and Busanjin; after the end of the Pacific War and the subsequent partition of Korea the line was taken over by the Korean National Railroad, which renamed it Gaya Line on 1 September 1955. On 21 January 1968 the line's terminus was changed from Busanjin to Beom-il.

On 2 December 2002 commuter passenger service on the line was discontinued, and on the 28th electrification and double-tracking of the line was completed.

Route

References

Railway lines in South Korea

Gaya Line


M/T Nosač je bio trajekt za lokalne linije hrvatskog brodara Jadrolinije. Izgrađen je 1975. godine u Norveškoj. Plovio je na liniji Valbiska-Lopar.Ime je dobio po tome što je ličio na nosač aviona. Oko 2009. godine rampa mu je se pokvarila pa su u Loparu morali izlaziti na rikverc. Najprije krcaju osobne aute, a za kraj ostave autobuse i vozila s prikolicama, tako da se oni ne okreću na brodu. Brod je prodat LNP-u. Brod je mogao ukrcati 321 putnik i 75 automobila. Brod je kasnije vezan u Brodosplitu te izrezan u Turskoj.

M/T Nosač

Izvori

Nosač

M/T Nosač


Poste restante, usluga je zadržavanja poštanskih pošiljaka u poštanskom uredu.

Usluga se koristi u situacijama kada korisnik svoju pošiljku želi preuzeti u poštanskom uredu, zaobilazeći dostavu na kućnu adresu primatelja.

Prema zemljama
Hrvatska

U Hrvatskoj se opcija POSTE RESTANTE dopisuje umjesto adrese, ispod punog imena primatelja koje je prikazano na identifikacijskom dokumentu. Potrebno je koristiti točan broj poštanskog ureda u kojem se želi osobno preuzeti pošiljka.

Ime i PrezimePOSTE RESTANTE12345 GradUsluga nije dostupa u svim poštanskim uredima u Hrvatskoj, već isključivo u onim većim. Ako poštanski ured ima tu mogućnost, pošiljka će se za primatelja zadržavati do 30 dana.

Korištenjem te usluge, plaća se naknada od 2,50 kn po pošiljci.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena mrežna stranica Hrvatske Pošta

Pošta

Poste restante


Irina Kornejeva, pigenavn Snopova (  ; født 7. juni 1995 i Volgograd, Rusland) er en kvindelig russisk håndboldspiller som spiller for HK Astrakhanotjka og Ruslands kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Rusland
Personer fra Volgograd

Irina Kornejeva


La Ruta Estatal de Nevada 663, y abreviada SR 663 (en inglés: Nevada State Route 663) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Oeste desde la Sutro Street en Reno hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 4 km (2.491 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 663 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Nevada 663 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 663


(8 de febrero de 1981) es un luchador profesional japonés, más conocido por sus nombres artísticos Flash Moon y Shadow Phoenix.

Carrera

Toryumon (2002-2004)
Inoue, después de haberse entrenado en el Último Dragón Gym, debutó en Toryumon México a finales de 2002 como , usando un traje amarillo y negro y una máscara a juego. Al poco tiempo, Murciélago formó una alianza con Berlinetta Boxer y Lambo Miura para crear el grupo Los Carros Exóticos, un stable en el que sus miembros, bajo sendas máscaras, hacían su entrada blandiendo volantes y palancas de cambio, fingiendo ser coches.

Al poco tiempo, el grupo fue transferido a Toryumon X, donde obtuvieron un nuevo miembro, GALLARDO. Sin embargo, a pesar de ello, el grupo no consiguió mucho éxito, y tras el cierre de Toryumon X, todos los luchadores de la marca fueron liberados de sus contratos.

Michinoku Pro Wrestling (2004-2006)
En octubre de 2004, Los Carros Exóticos aparecieron en Michinoku Pro Wrestling para competir en la Futaritabi Tag Team League. Allí, Murciélago y Miura consiguieron pocas victorias, y fueron eliminados del torneo.

Más adelante, el grupo sufriría una transformación de gimmick. Murciélago cambió su nombre a  y sus compañeros a 119 Kogure Taiin y 119 Katagami Taiin. Bajo esta nueva imagen, los tres entraban simulando ser vehículos de emergencias, de modo similar a su anteriores personajes. Sin embargo, el trío permaneció en la parte baja del plantel de MPW durante mucho tiempo, apareciendo sólo en ocasiones esporádicas. En febrero, Inoue sufrió una complicada lesión de rodilla, y debió retirarse por ello. No volvió a aparecer en MPW, siendo liberado de su contrato en julio.

Osaka Pro Wrestling (2006-2007)
En enero de 2006, Inoue hizo su aparición en Osaka Pro Wrestling como , utilizando un traje blanco y dorado. Haciéndose rápidamente famoso por sus capacidades acrobáticas y estilo aéreo, Moon se reveló face y se unió a Tigers Mask para enfrentarse al grupo heel dirigido por Black Buffalo. Un mes más tarde, Tigers Mask & Flash Moon se enfrentaron a Buffalo & Billy Ken Kid por el OPW Tag Team Championship, siendo derrotados. Sin embargo, poco después se vengarían de ellos al derrotarles en el combate final del Osaka Tag Festival 2006, ganando el torneo.

En julio, Moon y Tigers Mask derrotaron a Kei Sato & Shu Sato, quienes provenían de Michinoku Pro Wrestling, para ganar el MPW Tohoku Tag Team Championship. Meses más tarde, serían derrotados por ellos y perdieron los títulos. Durante el resto de 2007, Moon compitió sobre todo en combates por equipos contra Cóndor & GAINA, hasta que en noviembre dejó la empresa.

Pro Wrestling El Dorado (2008)
A mediados de 2008, Inoue realizó una breve aparición bajo su antiguo personaje de Murciélago en Pro Wrestling El Dorado, una empresa fundada por sus colegas de Toryumon. En ella, Murciélago hizo equipo con los antiguos miembros de Aagan Iisou (Shuji Kondo, Takuya Sugawara & Shogo Takagi) para derrotar a Hell Demons (Brahman Kei, Brahman Shu, Ken45 & Go).

Chikara (2009)
En abril de 2009, Akihiko hizo su primera aparición importante en Estados Unidos participando en dos programas de Chikara bajo su nuevo gimmick . En él, Inoue vestía un atuendo negro y dorado de estilo ninja y entraba portando una katana. Durante sus apariciones, Phoenix fue derrotado por Gran Akuma y Claudio Castagnoli.

All Star Wrestling (2009-presente)
Inoue fue contratado por la empresa británica All Star Wrestling en 2009 y comenzó a aparecer en eventos de la empresa por toda Europa, enfrentándose a otros luchadores de varias nacionalidades.

Retorno a Osaka Pro Wrestling (2009-2011)
En octubre de 2010, Inoue volvió a Osaka Pro Wrestling, actuando tanto como de Flash Moon como de Shadow Phoenix. A su retorno, entró en un feudo con su antiguo aliado Tigers Mask, ahora heel y compañero de Black Buffalo.

International Wrestling Revolution Group (2012)
En mayo de 2012, Shadow Phoenix hizo su retorno a México cuando apareció en un evento de International Wrestling Revolution Group, haciendo equipo con Tony Rivera & Trauma I ante La Familia de Tijuana (Headhunter A, Super Nova & X-Fly). Tras el combate, Shadow fue atacado por Trauma debido a un fallo durante la lucha, lo que ocasionó que Katsuhiko Nakajima, Kento Miyahara, Mitsuhiro Kitamiya, NOSAWA, Satoshi Kajiwara y otros japoneses invitados irrumpieran para defenderle y produjeran una reyerta.

En junio, Phoenix compitió en un combate triple con Trauma II y Oficial 911, en el que el ganador quedaría eximido de una lucha de máscara contra máscara entre los otros dos. 911 consiguió ganar la lucha, lo que ocasionó que Trauma y Shadow se enfrentasen en una lucha que fue finalmente ganada por Trauma, con lo que Shadow Phoenix tuvo que desenmascararse por primera vez en su carrera.

En lucha
 Movimientos finales
 Omega (Diving corkscrew moonsault)
 Phoenix Splash (Corkscrew 450º splash)
 High-angle senton bomb

 Movimientos de firma
 450º splash
 Brainbuster
 Bridging German suplex
 Corkscrew plancha
 Corkscrew senton, a veces hacia fuera del ring
 Dropkick, a veces desde una posición elevada
 Feint leg drop bulldog derivado en hurricanrana
 Fujiwara armbar
 Grounded octopus hold
 Over the top rope suicide somersault senton
 Rolling kip-up
 Single leg Boston crab
 Springboard derivado en moonsault, plancha o tornado DDT
 Tilt-a-whirl revolution headscissors takedown
 Wheelbarrow bodyscissors arm drag

Campeonatos y logros
 Michinoku Pro Wrestling
 MPW Tohoku Tag Team Championship (1 vez) - con Tigers Mask
 Osaka Pro Wrestling
 Osaka Pro Tag Festival (2006) - con Tigers Mask

Luchas de Apuestas

Referencias

Luchadores profesionales de Japón

Akihiko Inoue


L'explosion de l'Edgewood Arsenal est une explosion survenue le  dans le centre de recherche de l'armée américaine Edgewood Arsenal, dans le Maryland ; elle a tué douze travailleurs des munitions et blessé plus de cinquante autres.

Contexte
Le bâtiment 509 à Edgewood Arsenal dans le comté de Harford, dans le Maryland, était une installation de production pour l'assemblage d'ensembles d'allumage au phosphore pour les bombes incendiaires, employant un personnel féminin d'environ 135 assembleurs.

Victimes
Neuf travailleurs, dont huit afro-américains, ont été tués dans l'explosion initiale, et trois autres sont morts des suites de leurs blessures.

Notes et références

Explosion en 1945
Mai 1945
1945 aux États-Unis
Catastrophe aux États-Unis

Explosion de l'Edgewood Arsenal


J.W. Cappelens Forlag, menționată de obicei sub forma prescurtată Cappelen, a fost una dintre cele mai vechi edituri din Norvegia.

Istoric
J.W. Cappelens Forlag a fost fondată în 1829 de către Jørgen Wright Cappelen din prestigioasa familie Cappelen. Torger Baardseth a fost director al editurii Cappelen între 1904 și 1943. J.W. Cappelens Forlag a fost preluată de către grupul media suedez Bonnier în 1987. În anul 2007 a fuzionat cu N.W. Damm & Søn, o altă editură norvegiană veche, și a format editura Cappelen Damm. Ultimul ei director a fost Sindre Guldvog.

N.W. Damm & Søn a fost fondată în 1843 de către Niels Wilhelm Damm. Ea a fost preluată de grupul media danez Egmont în 1984 și a fuzionat cu editura Hjemmets în 2001.

Note

Legături externe
 Cappelen Damm

Edituri din Norvegia

J.W. Cappelens Forlag


قشتالة (بالإسبانية: Castilla) مملكة سابقة تاريخية اندمجت تدريجياً مع جيرانها لتصبح تاج قشتالة ثم مملكة إسبانيا لاحقاً. في إسبانيا الحالية، عادة ما تعتبر قشتالة أنها تضم مناطق قشتالة وليون في الشمال الشرقي، وقشتالة والمنشف ومدريد في وسط وجنوب البلاد، وقد تشمل أحياناً كانتابريا ولا ريوخا أيضاً لأسباب تاريخية. ومع ذلك، توجد صيغ مختلفة بشأن تخوم قشتالة الدقيقة، ولافتقارها إلى اعتراف رسمي، فإنه لا حدود رسمية لها. يُرَقـّم ملوك إسبانيا المعاصرون وفقاً للنظام القشتالي.

يعتقد اسم قشتالة يعني أرض أو منطقة القلاع، في إشارة إلى قلاع بُنـِيت في المنطقة لتوطيد الاسترداد المسيحي من المسلمين.

أعلام

 ماريا من أراغون، ملكة قشتالة

معرض صور

مراجع

قشتالة
مملكة قشتالة
مناطق تاريخية

قشتالة (منطقة تاريخية)


High Anxiety is a 1977 American satirical comedy film produced and directed by Mel Brooks, who also plays the lead. This is Brooks' first film as a producer and first speaking lead role (his first lead role was in Silent Movie). Veteran Brooks ensemble members Harvey Korman, Cloris Leachman, and Madeline Kahn are also featured. It is a parody of Freudian therapy and Alfred Hitchcock films.

Plot
Arriving at LAX, Dr. Richard Thorndyke has several odd encounters (such as a flasher impersonating a police officer, and a passing bus with a full orchestra playing). He is taken by his camera-happy driver, Brophy, to the Psycho-Neurotic Institute for the Very, Very Nervous, where he has been hired to replace Dr. Ashley, who died mysteriously (Brophy suspects foul play). Upon his arrival, Thorndyke is greeted by the staff, Dr. Philip Wentworth, Dr. Charles Montague, and Nurse Charlotte Diesel. Thorndyke also reunites with Professor Vicktor Lillolman, a past mentor now employed by the institute.

Later, Thorndyke hears strange noises coming from Diesel's room and he and Brophy go to investigate. Diesel claims it was the TV, but it was actually a passionate session of BDSM with Montague. The next morning, Thorndyke is alerted by a light shining through his window, coming from the violent ward. Montague takes Thorndyke to the light's source, the room of patient Arthur Brisbane, who thinks he is a Cocker Spaniel.

Wentworth wants to leave the institute, arguing with Diesel. After she lets him go, he drives home, but the radio is rigged to blast deafening rock music. He is trapped in his car, his ears hemorrhage, and he dies from a stroke, aggravated by the loud music.

Thorndyke and Brophy travel to San Francisco, where Thorndyke is to speak at a psychiatric convention. He checks into the Hyatt Regency San Francisco, where, much to his chagrin as a sufferer of "high anxiety", he is assigned a top floor room, mysteriously changed reservation by "Mr. MacGuffin". Thorndyke pesters the bellboy with repeated requests for a newspaper, wanting to look in the obituaries for information about Wentworth's demise. He then takes a shower, during which the bellboy enters and, in a frenzy, mimics stabbing Thorndyke with the paper while screaming, "Here's your paper! Happy now?! Happy?" The paper's ink runs down the drain.

After his shower, Victoria Brisbane, the daughter of Arthur Brisbane, bursts through the door, wanting help removing her father from the institute. She claims Diesel and Montague are exaggerating the illnesses of wealthy patients so they can milk rich families of millions (through methods demonstrated earlier). Discovering the patient he met was not the real Arthur Brisbane, Thorndyke realizes that Dr. Ashley found out what Diesel and Montague were doing and was killed before he had a chance to fire them; he agrees to help.

To stop Thorndyke, Diesel and Montague hire "Braces", the silver-toothed man behind the Ashley and Wentworth murders, to impersonate him and shoot a man in the lobby. Thorndyke must prove his innocence to the police. After he is attacked by pigeons in gastrointestinal distress, he meets up with Victoria and realizes Brophy took a picture of the shooting, in which the real Thorndyke was in the elevator at the time, so he should be in the photo.

Acting on Thorndyke's behalf, Victoria contacts Brophy to have him enlarge the photograph. Thorndyke is indeed visible in it, but Diesel and Montague capture Brophy and take him to the North Wing. Meanwhile, "Braces" finds Thorndyke at a phone booth calling Victoria, and tries to strangle him; however, Thorndyke kills him with a shard of glass from the booth's broken window. Thorndyke and Victoria head back to LA where they rescue Brophy and see Montague and Diesel taking the real Arthur Brisbane to a tower to kill him.

Thorndyke's high anxiety prevents him from climbing the tower's steep stairs to help Brisbane, but with Lillolman's help, he overcomes his phobia. Thorndyke knocks Norton the orderly out a tower window, saving Brisbane. Diesel leaps out from the shadows and attacks Thorndyke with a broom, but falls out the tower window, laughing hysterically and riding the broom to her death on the rocky coast below. Montague appears from the shadows and gives up before being accidentally knocked unconscious by a trapdoor being opened. Victoria is reunited with her father, marries Thorndyke, and they embark on their honeymoon.

Cast

 Mel Brooks as Dr. Richard Harpo Thorndyke. Throughout the film, Thorndyke suffers from and attempts to overcome a nervous disorder called "High Anxiety", a sort of mix of acrophobia and vertigo.
 Madeline Kahn as Victoria Brisbane, daughter of Arthur Brisbane. She teams up with Thorndyke to save her father, whom she believes to be held at the institute against his will.
 Cloris Leachman as Nurse Charlotte Diesel. She schemes to institutionalize wealthy people, claim they are mentally ill, and extort millions of dollars from their families.
 Harvey Korman as Dr. Charles Montague. Smarmy and pompous, he is in cahoots with Diesel and is submissive in his relationship with her.
 Ron Carey as Brophy, an avid photographer who is also Thorndyke's driver and sidekick.
 Dick Van Patten as Dr. Philip Wentworth, a meek doctor who wants nothing to do with the institute's illegal activities.
 Howard Morris as Professor Vicktor Lillolman, Thorndyke's mentor who diagnosed him with the disorder "High Anxiety".
 Jack Riley as a Hyatt Regency San Francisco desk clerk.
 Charlie Callas as a demented patient who thinks he is a Cocker Spaniel.
 Ron Clark as Zachary Cartwright, a patient believed to be deranged. Clark also worked as a writer on the film.
 Rudy De Luca as "Braces", an assassin hired by Diesel to murder Wentworth and Thorndyke. De Luca also worked as a writer on the film.
 Barry Levinson as Dennis the bellhop. Levinson also worked as a writer on the film.
 Lee Delano as Norton, an orderly working for Diesel and Montague. He has half a mustache because a patient supposedly attacked him.

Production

The film is a parody of the suspense films of Alfred Hitchcock: Spellbound, Vertigo, Psycho and The Birds. The film was dedicated to Hitchcock, and Brooks  consulted Hitchcock when writing the screenplay. It also contains parodies of Michelangelo Antonioni's Blowup, and Orson Welles' Citizen Kane, in the camera tracking through walls, and even James Bond films with an assassin who shares a similarity with the Bond villain Jaws, played by Richard Kiel.

Most of the story takes place at the fictional Psycho-Neurotic Institute for the Very, Very Nervous, with exteriors filmed at Mount St. Mary's University in Los Angeles. Los Angeles International Airport also appears at the beginning of the film. Near the middle of the movie, the story moves to San Francisco, taking advantage of settings used in Hitchcock's Vertigo, including the Golden Gate Bridge and the Mission San Juan Bautista tower. It also includes the then-new Hyatt Regency Hotel with its tall atrium lobby.

Brooks took great pains to not only parody Hitchcock films, but also to emulate the look and style of his pictures. In an interview he said, "I watch the kind of film we're making with the [director of photography], so he knows not to be frivolous. He's got to get the real lighting, the real texture. For High Anxiety, it was 'What is a Hitchcock film? What does it look like? What does it feel like? How does he light them? How long is a scene? What is the cutting? When does he bring things to a boil?' We just watch everything."

Reception
On Rotten Tomatoes the film has an approval rating of 74% based on 31 reviews. The critical consensus states: "Uneven but hilarious when it hits, this spoof of Hitchcock movies is a minor classic in the Mel Brooks canon." On Metacritic it has a score of 55% based on reviews from five critics, indicating "mixed or average" reviews. After viewing the film himself, Alfred Hitchcock sent Brooks a case of six magnums of 1961 Château Haut-Brion wine with a note that read, "A small token of my pleasure, have no anxiety about this."

Roger Ebert gave the film two-and-a-half stars out of four and wrote, "One of the problems with Mel Brooks' High Anxiety is that it picks a tricky target: It's a spoof of the work of Alfred Hitchcock, but Hitchcock's films are often funny themselves. And satire works best when its target is self-important." Vincent Canby of The New York Times agreed, writing that the film "is as witty and as disciplined as Young Frankenstein, though it has one built-in problem: Hitchcock himself is a very funny man. His films, even at their most terrifying and most suspenseful, are full of jokes shared with the audience. Being so self-aware, Hitchcock's films deny an easy purchase to the parodist, especially one who admires his subject the way Mr. Brooks does. There's nothing to send up, really." Pauline Kael of The New Yorker shared the same objection, writing that "Brooks seems to be under the impression that he's adding a satirical point of view, but it's a child's idea of satire; imitation, with a funny hat and a leer. Hitchcock's suspense melodramas are sparked by his perverse wit; they're satirical to start with." Gene Siskel gave the film three stars out of four and wrote that the parodies of Psycho and The Birds "are clever, funny, and recommend the film." He also wrote, however, that too much of the film "is piddled away with juvenile sex jokes" that "are simply beneath a comic mind as fertile as the one that belongs to Mel Brooks." Charles Champlin of the Los Angeles Times called it "probably the most coherent of the Brooks movies since The Producers, in the sense of sustaining a tone and story line and characterizations from start to finish. As an homage, it is both knowing and reverential. As such, it is I suppose also the quietest of the Brooks films, with fewer bellylaughs and more appreciative chuckles." Gary Arnold of The Washington Post wrote, "The film rarely rises above the level of tame, wayward homage ... Despite its occasional bright ideas, the movie lacks a unifying bright idea about how to exploit the cast in a sustained, organically conceived parody of Hitchcock. The script is plot-heavy, yet it fails to contrive an amusing plot from Hitchcock sources." In addition to parodying Hitchcock films, High Anxiety became noteworthy for frequently mocking popular psychoanalysis theories at the time, with New Statesman journalist Ryan Gilbey stating that "viewers were familiar enough with the babble and buzzwords of psychoanalysis to respond instinctively to the film's wittiest sequence, when Brooks' speech at a psychiatric conference has to be spontaneously modified so as not to impinge upon the innocence of two young children who have joined the audience. "Penis envy" becomes "pee-pee envy"; the womb is temporarily rechristened "the woo-woo."

References

External links

1977 films
1970s comedy mystery films
20th Century Fox films
American comedy mystery films
American parody films
Parodies of films
Films scored by John Morris
Films about psychiatry
Films directed by Mel Brooks
Films produced by Mel Brooks
Films set in San Francisco
Films shot in San Francisco
1970s parody films
Films with screenplays by Mel Brooks
Works about Alfred Hitchcock
Cultural depictions of Alfred Hitchcock
1977 comedy films
Films with screenplays by Rudy De Luca
1970s English-language films
1970s American films

High Anxiety


Masatomi Ikeda (池田 昌富; Tokyo, 8. travnja 1940. − 21. lipnja 2021.), japanski majstor borilačkih vještina. Nositelj je 7. Dana u aikidu, 5. Dana u sumo i 4. judu.

Životopis
Masatomi Ikeda se rodio u Tokyu 1940. godine. Već u mladosti je bio zainteresiran za budo, što je rezultiralo postizanjem 5. Dan u sumu i 4. Dana u judu. Sve dok 1958. nije započeo s aikidom, judo je igrao bitnu ulogu u njegovom životu. Godine 1960. prijavio se u dojo Hiroshi Tade.

Godine 1964. je diplomirao je na Sveučilištu za športsku kulturu Nippon. U listopadu 1965. otišao je na svoje prvo putovanje u Italiju s ciljem promocije aikida. Također je stekao sveučilišnu diplomu iz gimnastike i higijene; imao je mogućnost podučavati gimnastiku kao pedagog, ali je odabrao da bude učitelj aikida, prvenstveno u Napulju.

Godine 1971. vratio se u Japan Japan s ciljem da se aikido nauči iz osnova. Osim aikida, radio je kao profesor gimnastike u srednjoj školi Dokkyo, gdje je prije bio učenik. Proveo je tako sedam godina, umjesto jedne do dvije godine koliko je on zamišljao. Tom prilikom prikupio je neko iskustvo u poučavanju i znanje iz azijske medicine poput Seitaija ili seibukenkohoa (metoda liječenja prema načinu seibu). Također je imao mogućnost naučiti hojo, disciplinu razvijenu u poznatoj školi Kashima Shinden Jikishinkage Ryu.

Godine 1977. godine otišao je na putovanje Europom na zahtjev Švicarske kulturne udruge za aikido (ACSA). U Švicarsku je stigao u listopadu te godine. Kad je boravio u Italiji, također je predavao judo, ali od svog dolaska u Švicarsku, u potpunosti je svoj život posvetio aikidu. Bio je delegirani učitelj Aikikai zaklade. Služio je ACSA-i više od 25 godina.

Godine 1986. godine otvoren je Aikido Ikeda-Dojo Zürich. Sljedećih godina, kao tehnički direktor ACSA-e, bez odmora je posjećivao razne dojoe ACSA-e po cijeloj Švicarskoj i to dva ili tri dojoa tjedno. Pored toga, vodio je nacionalne i međunarodne seminare u susjednim zemljama. Održavao je godišnji ACSA zimski seminar u Zürichu u Švicarskoj koji je vodio u mnogim prilikama zajedno s Katsuaki Asaijem iz njemačke Aikikai i Hideki Hosokawom iz talijanske Aikikai. Pored toga, održavao je godišnji ljetni seminar u Saignelégieru u Švicarskoj, sa svojim učiteljem Hiroshi Tadom iz talijanske Aikikai, te godišnji seminar koji se održavao u kasno ljeto ili ranu jesen u Praianu u Italiji, s Pasqualeom Aiellom.

Godine 1989. dodijeljen mu je 7. Dana u aikidu. Nakon toga, bio je okupiran i s Aikikaijem u Češkoj od 1995. godine, sa Slovačkim aikido savezom od 1996. godine i Jugoslavenskim aikido savezom u Srbiji od 1997. Godine 1998. postao je i tehnički direktor Turske aikido asocijacije, a 1996. postao je tehnički savjetnik Međunarodne aikido federacije (IAF) zajedno s Hiroshijem Isoyamom. Paralelno s tim, redovito je održavao seminare u zemljama poput Hrvatske, Mađarske, Rusije i Poljske. Također se razvijala nova suradnja s Nizozemskom, ali ju nije stigao posjetiti.

U proljeće 2003. Ikeda je morao naglo zaustaviti sve svoje aikido aktivnosti zbog moždanog udara. Vratio se u Japan.

Preminuo je 21. lipnja 2021. godine.

Izvori

Vanjske povezice
Sanshinkai Aikido
Ikeda Dojo Zurich

Životopisi, Tokyo
Japanske aikidoke

Masatomi Ikeda


Jürgen Bretzinger (* 1954 in Ravensburg) ist ein deutscher Filmregisseur, Filmproduzent und Drehbuchautor.

Leben
Bretzinger besuchte das Albert-Einstein-Gymnasium in Ravensburg und studierte von 1976 bis 1980 an der Hochschule für Fernsehen und Film München (HFF) Theaterwissenschaft. Von 1980 bis 1984 war er als freier Kameramann und Dokumentarfilm-Regisseur tätig. Vor 1985 bis 1988 war er Dozent und Lehrbeauftragter an der HFF. Seit 1988 ist er Regisseur und Autor von Fernsehfilmen. Er führte u. a. Regie für Fernsehreihen wie Polizeiruf 110, Tatort und Marienhof und war Regisseur und Drehbuchautor des Kinofilms Schatten der Wüste (1989).

Bretzinger ist seit 1988 mit der Drehbuchautorin Dorothee Schön verheiratet und hat zwei Kinder. Seit 1998 lebt er wieder in seiner Heimatstadt Ravensburg, seit 2002 sitzt er als Mitglied der Grünen-Fraktion im Ravensburger Gemeinderat.

Preise
Für den Fernsehfilm Fremde, liebe Fremde erhielt er 1992 den Bayerischen Fernsehpreis, während die Hauptdarstellerinnen Meret Becker und Katharina Brauren mit dem Adolf-Grimme-Preis in Silber und der Kameramann Kay Gauditz mit dem Fernsehfilmpreis der Deutschen Akademie der Darstellenden Künste geehrt wurden.

Filmografie (Auswahl)
 1978: Octavius (Schwarzweiß-Fernsehfilm nach dem Leben des Horatius Haeberle)
 1980: Meer ohne Wasser
 1984: Ein Leben lang Kino (Dokumentation)
 1988: Richard Leacock (Dokumentation)
 1989: Schatten der Wüste
 1991: Fremde, Liebe, Fremde
 1992: Marienhof
 1993: Der Fahnder (Fernsehserie, drei Folgen)
 1997: Tatort – Undercover-Camping
 1997: SOKO 5113 (Fernsehserie, Pilotfilm und vier Folgen)
 1996: Dr. Mad – Halbtot in Weiß
 1997: Stürmischer Sommer
 1998: Das Glück wohnt hinterm Deich
 1999: Im Visier der Zielfahnder (Fernsehserie, vier Folgen)
 1999: Tatort – Habgier
 2001: Tatort – Tod vor Scharhörn
 2001: Die Biester (Fernsehserie, fünf Folgen)
 2000: Der Puma – Kämpfer mit Herz
 2001: Offroad.TV
 2002: Tatort – Schrott und Totschlag
 2002–2003: Wolffs Revier (Fernsehserie, sechs Folgen)
 2003: Polizeiruf 110 – Mama kommt bald wieder
 2004: Tatort – Bitteres Brot
 2005: Tatort – Der Name der Orchidee
 2005: Tatort – Ohne Beweise
 2005: Prinz und Paparazzi
 2006: Ein Fall für zwei (Fernsehserie, Folge: Der Tod und das Mädchen)
 2006: Tatort – Gebrochene Herzen
 2007: Tatort – Blutsbande
 2008: Tatort – Der Kormorankrieg
 2008: Tatort – Blinder Glaube
 2011–2012: Krimi.de (Fernsehserie, mehrere Folgen)
 2012: Tatort – Schmuggler
 2012: Pfarrer Braun – Ausgegeigt!
 2014: Tatort – Todesspiel

Literatur
 Gunther Dahinten: Fernsehen ist das eine, aber ohne Ravensburg lebt man nicht. Jürgen Bretzinger. In: Profile Ravensburg. Biberacher Verlagsdruckerei, Biberach 2008, ISBN 978-3-933614-40-7, S. 36–39

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmproduzent
Filmregisseur
Person (Ravensburg)
Deutscher
Geboren 1954
Mann

Jürgen Bretzinger


Kiribatis fodboldlandshold repræsenterer Kiribati i fodboldturneringer og kontrolleres af Kiribatis fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Oceanien

Kiribatis fodboldlandshold


Port Royal čertvrti je studijski album njemačkog heavy metal sastava Running Wild. Diskografska kuća Noise Records objavila ga je 26. rujna 1988. Album je proširenje piratske teme tekstova uvedenih na albumu Under Jolly Roger čime je uspostavljen "pirate metal". Albuma je nazvan po mjestu smrti Jacka Rackhama.

Pjesme

Pjesma "Uaschitschun" govori o zagađenju kroz perspektivu Indijanaca. "Uaschitschun" je riječ koju su Indijanci koristili za bijele muškarce; ova riječ znači "Duh". Riječi na kraju pjesme izvorno je izgovorila redateljica Alanis Obomsawin 1972. i vjerojatno su bili inspirirani tekstom koji je 1971. godine napisao scenarist Ted Perry, a producent John Stevens doradio za dokumentarac koji je poznatiji kao urbana legenda o navodnom pismu indijanskog  poglavice Seattlea bijelcima kada su došli kupiti zemlju Seattlea.

Glazbeni spot za pjesmu "Conquistadores" pojavio se u Headbangers Ballu na MTV.

"Warchild" nije iste pjesma koja se pojavio na demoalbumu sastava.

"Calico Jack" govori o engleskim pitaru Jacku Rackhamu iz 18. stoljeća. Bio je autor dizajna zastava pirati, Jollyja Rogera.

Popis pjesama

Osoblje

Running Wild
 Rock 'n' Rolf – vokal, gitara
 Majk Moti – gitara
 Jens Becker – bas-gitara
 Stefan Schwarzmann – bubnjevi

Ostalo osoblje
 Karl-U. Walterbach – izvršna produkcija
 Tom Steeler – inženjer zvuka, miks
 Sebastian Krüger – grafički dizajn

Izvori

Albumi sastava Running Wild
Albumi iz 1988.

Port Royal (album)


Petting - A home video er en eksperimentalfilm instrueret af Anna Bridgwater efter eget manuskript.

Handling
Petting er sex, som aldrig når til biddet. Ingen når til biddet i denne video, hvor nærighed sætter en stopper for alt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1993
Eksperimentalfilm fra Danmark

Petting - A home video


Sorrentohalvøen er en halvø i det sydlige Italien mellem Napolibugten i nord og Salernobugten mod syd. Halvøen er opkaldt efter byen Sorrento, som ligger på nordkysten ved Napolibugten. Amalfikysten er en del af sydsiden. Øen Capri ligger lige vest for spidsen af halvøen i Det Tyrrhenske Hav. Hele området er en vigtig turistdestination.

Kilder og henvisninger
 Turistguide

Det Tyrrhenske Hav
Campania
Italiens geografi
Halvøer i Europa

Sorrentohalvøen


Kabuyea, monotipski biljni rod iz porodice Tecophilaeaceae. Njegova je jedina vrsta, K. hostifolia, lukovičasti geofit iz Tanzanije i Mozambika. Prvi puta opisana je još 1900. kao Cyanastrum hostifolium.

Rod je opisan 1998.

Sinonimi
 Cyanastrum bussei Engl.
 Cyanastrum hostifolium Engl.

Izvori

Tecophilaeaceae
Flora Mozambika
Flora Tanzanije

Kabuyea


The Melfa is a river in Lazio, Italy.

Melfa may also refer to:

 Melfa (Dogu'a Tembien), Ethiopia
 Melfa, Virginia, United States

Melfa (disambiguation)


O zi cu surprize este un film românesc din 1988 regizat de Viorel Nica, Virgil Mocanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1988 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988

O zi cu surprize


Pípugerð Reykjavíkur eða Pípugerð Reykjavíkurbæjar var borgarfyrirtæki sem stofnað var árið 1946 en einkavætt á árinu 1996. Tilgangur þess var að framleiða steinsteyptar pípur fyrir veitufyrirtæki Reykjavíkur, einkum klóaklagnir, sem og gangstéttarhellur. Fyrirtækinu má ekki rugla saman við einkafyrirtækið Pípuverksmiðju Reykjavíkur sem stofnað var árið 1907.

Saga
Á árum seinni heimsstyrjaldarinnar var oft skortur á holræsapípum og gagnstéttarhellum í Reykjavík. Til að bregðast við þessu festu bæjaryfirvöld kaup á pípugerðarvél frá Keflavíkurflugvelli og hóf framleiðslu á eigin vegum. Hið nýja fyrirtæki, sem stofnað var í maí 1946, fékk nafnið Rörsteypa Reykjavíkurbæjar en því var síðar breytt.

Í fyrstu starfaði fyrirtækið í gömlum herbröggum við Langholtsveg. Miðaðist framleiðslan til að byrja með við pípur frá fjórum og upp í fimmtán tommur að innanmáli, en fljótlega voru keyptar stærri og öflugri vélar sem réðu við allt að 140 sm víðar pípur.

Á árunum 1965-66 var starfsemin aukin og flutt í gamla grjótnámu í Ártúnshöfða. Þar starfaði fyrirtækið upp frá því.

Um 1990 hófu borgaryfirvöld í Reykjavík stórfellda einkavæðingu fyrirtækja sinna og tveimur árum síðar var samþykkt í borgarráði að stefna að sölu Pípugerðarinnar. Það gekk þó ekki að fullu í gegn fyrr en á hálfrar aldar afmæli fyrirtækisins árið 1996. Hið nýja fyrirtæki starfaði fyrst um sinn undir nafninu Pípugerðin hf.

Tilvísanir og heimildir

Saga Reykjavíkur

Pípugerð Reykjavíkur


Koffi Gbeglo () est un espérantiste togolais.

Biographie
Koffi Gbeglo nait le  à Anyronkope, au Togo. Son père, Doumegnon Messan Gbeglo, est pêcheur et agriculteur. Sa mère, Sotowla Akakpo, est vendeuse. Tous deux sont analphabètes. Koffi Gbeglo étudie à l'école élémentaire d'Anyronkope jusqu'en 1970, puis, entre 1970 et 1975, au collège de Vogan. Entre 1976 et 1979, il étudie à l'école technique de Lomeo, où il est diplômé en soudage et chaudronnerie.

Œuvres

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Espérantiste togolais
Espérantisation en 1984
Naissance en avril 1957
Naissance dans la Région maritime (Togo)

Koffi Gbeglo


Le col de l'Espinas est un col routier des Pyrénées à  d'altitude dans le département de l'Aude, sur la commune de Terroles en limite de la forêt domaniale de la Courbatière, à l'est de la commune d'Alet-les-Bains. Un hameau s'y trouve.

Accès
Dans le massif des Corbières, le col est sur la RD 70 en contrebas du Pech de Gaouche ().

Toponymie
Espinas dérive de l'occitan et signifie « endroit plein d'épines » ou ceinturé d'épines, ou d'arbustes épineux.

Topographie

Histoire

Notes et références

Voir aussi
 Liste des cols de l'Aude
 Liste des cols des Pyrénées
 Cols proches : col de Valmigère, col de l'Homme Mort, col du Paradis, col du Buc.

Col dans l'Aude
Col des Pyrénées françaises

Col de l'Espinas


Der türkische Botschafter residiert in Tallinn.

Einzelnachweise

Estland
Turkei
!

Liste der türkischen Botschafter in Estland


Dominique Verdière, né le  à Lille, est un joueur de rugby à XIII dans les années 1970, 1980 et 1990 évoluant au poste de pilier.

Il effectue sa carrière sportive au sein de plusieurs clubs. Formé à Chantopoul, il rejoint en 1979 Pia durant deux années puis le club de Saint-Estève avec laquelle il dispute une finale de Championnat de France en 1982 avec Jacques Jorda, Marcel Pillon et Roger Palisses. Il rejoint ensuite le club de Perpignan, le XIII Catalan, qui domine le Championnat de France et s'adjuge deux titres en 1985 et 1987 ainsi qu'une Coupe de France en 1985 côtoyant Serge Pallarès, Francis Laforgue, Guy Laforgue, Didier Prunac et Ivan Grésèque. En 1991, il revient à Saint-Estève avec une nouvelle finale perdue d'un point en 1992 avec Jean-Marc Garcia et Mathieu Khedimi, puis sa carrière comme entraîneur-joueur à Chantopoul.

Ses performances en club l'amènent à être sélectionné à deux reprises en équipe de France, une première sélection le  contre la Nouvelle-Zélande puis le  contre la Grande-Bretagne.

Biographie

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1985, 1987 (XIII Catalan).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1985 (XIII Catalan).
 Finaliste du Championnat de France : 1982 et 1992 (Saint-Estève).
 Finaliste de la Coupe de France : 1987 (XIII Catalan).

Détails en sélection

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Entraîneur français de rugby à XIII
Joueur du XIII catalan
Naissance en février 1959
Naissance à Lille

Dominique Verdière


Gajo Peleš (16. rujna 1931., Karlovac) hrvatski je književni teoretičar i kritičar.

Životopis
Na Filozofskom je fakultetu u Zagrebu završio studij jugoslavistike 1956. i 1965. godine doktorirao radom Struka suvremenog hrvatskog i srpskog romana (1945 – 1961). Pokrenuo je i bio glavni urednik kulturnog časopisa 15 dana. Radio je kao književni kritičar i urednik na Trećem programu Radio Zagreba (1963. – 1967.)

Bio je lektor na Sveučilištu u Lilleu akademske godine 1967./68. i asistent na Sveučilištu Paris VIII u Vincennesu od 1968. do 1970. Izabran je za docenta na Odsjeku za komparativnu književnost Filozofskog fakulteta u Zagrebu 1972., a za redovitog profesora 1982. godine. Bio je predstojnik Katedre za opću povijest književnosti i pročelnik poslijediplomskog studija književnosti. Pokrenuo je studij bibliotekarstva i jedan je od utemeljitelja studija informatologije na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.

Bio je stipendist Humboldtove zaklade, pa se stručno usavršavao na sveučilištima u Konstranzu i Münchenu u više navrata 1980-ih.

Posebno se bavio teorijom proze, semantikom književnog teksta i teorijom povijesti književnosti.

Djela
Knjige:

 Poetika suvremenog jugoslavenskog romana (1945 – 1961), 1966.
 Iščitavanje značenja, 1982.
 Priča i značenje. Semantika pripovjednog teksta, 1989.
 Tumačenje romana, 1999.

Objavio je i niz rasprava (primjerice Književna struktura i književni sistem, Mogući svjetovi i semantika priče).

Nagrade
Dobitnik je Nagrade Vladimir Nazor za životno djelo 2002. godine.

Izvori

Hrvatski kritičari
Dobitnici nagrade Vladimir Nazor
Životopisi, Karlovac
Hrvatski književni teoretičari

Gajo Peleš


Uzay Yolu: Derin Uzay Dokuz (Deep Space Nine) Uzay Yolu evreninde geçen bir bilimkurgu dizisidir. 1993 yılından başlayarak 7 sezon boyunca yayınlanmıştır. Gene Roddenberry'nin Uzay Yolu temel alınarak Rick Berman ve Michael Piller tarafından yaratılmıştır. Kısaca ST:DS9 veya sadece DS9 olarak da anılır.

DS9, Uzay Yolu: Yeni Nesil yayındayken başladı. İki dizi arasında sık sık geçişler vardır. Selefi TNG'nin aksine DS9 Gene Roddenberry tarafından konmuş kuralları sık sık çiğnemiştir. Gene diğer Uzay Yolu dizilerinin aksine DS9 bir yıldız gemisinde değil bir uzay istasyonunda geçer.
Türkiye'de Cine 5 Kanalı yalnızca İlk Sezonunu 1997-1998 yılları arasında yayınlamıştır.

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri dramatik televizyon dizileri

Uzay Yolu: Derin Uzay Dokuz


Sezonul 2017-2018 al Ligii I (cunoscută și sub numele de Liga 1 Betano din motive de sponsorizare) a fost cea de-a 100-a ediție a Campionatului de Fotbal al României, și a 80-a de la introducerea sistemului divizionar. Programul oficial al jocurilor a fost afișat pe 7 iulie 2017. Sezonul a început la data de 14 iulie 2017 și s-a încheiat pe 2 iunie 2018. Echipa CFR Cluj a devenit campioană pentru a patra oară în istoria sa.

Echipe
Ultimele două echipe din sezonul 2016-2017, Pandurii Târgu Jiu și ASA 2013 Târgu Mureș, au retrogradat în Liga a II-a. Primele două echipe din Liga a II-a 2016-2017, Juventus București și Sepsi Sfântu Gheorghe au fost promovate în Liga I.

Barajul de promovare/menținere
Barajul pentru deciderea ultimei echipe din acest sezon de Liga I a fost disputat dintre ocupanta locului 12 din Liga I 2016-2017, ACS Poli Timișoara, și ocupanta locului 3 din Liga a II-a 2016-2017, UTA Arad. La finalul celor două manșe, ACS Poli Timișoara și-a păstrat poziția în Liga I.

|}

Stadioane

Personal și statistici
Note:
Steagurile indică echipa națională așa cum a fost definit în regulile de eligibilitate FIFA. Jucătorii și antrenorii pot deține mai mult de o naționalitate non-FIFA.
Datele statistice sunt bazate pe ceea indică forurile competente de conducere, LPF și UEFA.

Legendă culori

Schimbări de antrenori

Sezonul regular

Meciurile sezonului regular

Clasamentul sezonului regular

Pozițiile pe etapă

Play-off

Echipele calificate

Note
(*) - Au beneficiat de rotunjire prin adaos.

Clasamentul play-off-ului

Pozițiile pe etapă

|}

Lider

 Notă: Această cronologie include și etapele din play-off și le numerotează începând de la sfârșitul sezonului regular (etapa 26). Exemplu: etapa 1 din play-off este etapa 27 din cronologie.

Play-out

Echipele calificate

Note
(*) - Au beneficiat de rotunjire prin adaos.

Clasamentul play-out-ului

Pozițiile pe etapă

Statistici

Golgheteri

Meciuri fără gol primit

Clasament total
Acesta este un clasament neoficial cu toate punctele adunate de fiecare echipă în acest sezon, sezon regular + play-off/play-out.

Referințe

Sezoane Campionatul de Fotbal al României
2017 în România
2017 în fotbal
2018 în fotbal

Liga I 2017-2018