The Portland and Willamette Valley Railway was incorporated on 19 January 1885 to continue construction of a  narrow-gauge railroad line between Portland and Dundee, Oregon, United States, which had been started a few years earlier by the Oregonian Railway.  The line was opened on 31 December 1886 and the first timetables were published the following day; however, the line did not reach Portland until 23 July 1888, due to disputes over the right-of-way.  The railroad company ran this line until it fell into receivership on 2 February 1892.

On 5 August 1892, the line was leased to a Southern Pacific Railroad subsidiary, the Portland and Yamhill Railroad, which ran the  narrow-gauge line for another year.  The railroad was later taken over entirely by the Oregon and California Railroad, another Southern Pacific Railroad subsidiary, on 1 August 1893 and was converted to  that same year.

The Willamette Shore Trolley runs on a part of that Dundee–Portland line, between Lake Oswego and Portland.

References

External links

 History of the Narrow Gauge Railroad in the Willamette Valley
 Oregon Electric Railway Historical Society's website about the trolley, mentions gauge conversion

1885 establishments in Oregon
3 ft gauge railways in the United States
Defunct Oregon railroads
History of transportation in Oregon
Narrow gauge railroads in Oregon
Predecessors of the Southern Pacific Transportation Company
Railway companies disestablished in 1892
Railway companies established in 1885
Transportation in Portland, Oregon
American companies established in 1885
American companies disestablished in 1892

Portland and Willamette Valley Railway


توحّد الخواص أو التناحي  هو تساوي الخواص في جميع الاتجاهات.

التأصيل
يعود أصل الكلمة إلى كلمتين يونانيتين الأصل: الأولى iso وتعني التساوي، والثانية tropos وتعني الاتجاه. للتعبير عن عدم التساوي يتم إضافة بادئة an في اللغات ذات الأصول اللاتينية.

التعريف
يعتمد التعريف العلمي الدقيق على التطبيق المستخدمة فيه. فعلى سبيل المثال لدى الحديث عن الإشعاع متواحد الخواص (متناح) نعني أن الإشعاع له دائماً نفس الشدة لدى قياسها في مختلف الاتجاهات. في مجال علم المواد نعني بتوحد الخواص تساوي خواص المادة وعدم تغيرها في الفراغ بتغير الاتجاه.

التطبيقات
 الخلية الحية: إذا كانت خواص جدار الخلية واحدة تقريباً في كافة الاتجاهات المدروسة يمكن الحديث حينها عن خلية متوحدة الخواص.
 علم البصريات: يعني توحد الخواص البصرية لمادة ما أن هذه الخواص واحدة في مختلف الاتجاهات. يمكن أخذ متوسط الانعكاس أو الانتشار المحلي للوسط المدروس في الحسابات.
 المواد الهندسية: هذا المصطلح هام جداً في توصيف الخواص الميكانيكية للمواد الهندسية. إن توحد الخواص هنا يعني أن أية خاصية ميكانيكية ستكون واحدة في مختلف الاتجاهات البلورية ولها نفس القيمة. يمكن القول حينئذٍ إن المادة تسلك نفس السلوك تحت تأثير الحمولات المطبقة في أي اتجاه كان.

مراجع

توجيه
علم المواد

توحد الخواص


400 darbe, (Les Quatre Cent Coups), François Truffaut tarafından yönetilen, okuldan kaçan küçük çocuğun hikâyesinin anlatıldığı 1959 yapımı bir filmdir. "400 darbe" Fransızcada "okulu kırmak" anlamında bir deyimdir.

François Truffaut'un 1959 yapımı filmi sinema sanatının başyapıtları arasındadır. Film mevcut düzen ve toplumsal yapıya eleştirel bir açıyla yaklaşır. Cahiers du Cinema dergisinde yazdığı yazılarda, Fransız sinemasını ağır bir dille eleştiren Truffaut, 400 Darbe ile yaptığı bu eleştirileri sinema dilinde de anlatmış ve Fransa'da yeni bir akımın doğmasını sağlamıştır.

Filmin konusu
400 darbe "okul kırmak" anlamına gelen bir Fransızca deyimdir. Ödevini yapamadığı için ceza alma korkusu ile okuldan kaçan küçük kahramanımız yolda arkadaşı ile yürürken annesini bir yabancının kollarında görür. Ertesi gün okula gittiğinde öğretmeni niçin okula gelmediğini sorar ve çocuk annem öldü der. Öğretmeni çocuğun ailesi ile konuşur. Ailesi ve öğretmenleri neden böyle bir yalan söylediklerini öğrenmeye çalışırlar. Daha sonra küçük çocuk ve arkadaşı bulundukları yerden kaçmaya karar verirler. Amaçları denize ulaşmak ve orada yaşamaktır; fakat hiçbir şey istedikleri gibi gitmez.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Vimeo Video - 400 Darbe Filminden Final sahnesi

İlk yönetmenlik denemesi filmler
1959 çıkışlı filmler
Fransızca filmler
François Truffaut'nun yönettiği filmler
Henri Decaë'nın görüntülediği filmler
Yeni dalga filmleri
François Truffaut'nun senaryosunu yazdığı filmler
Fransız yapımı siyah-beyaz filmler
New York Film Eleştirmenleri Birliği Yabancı Dilde En İyi Film Ödülü sahipleri

400 Darbe


Thomas Baldwin Peddie (* 11. Februar 1808 in Edinburgh, Schottland; † 16. Februar 1889 in Newark, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1877 und 1879 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Thomas Peddie besuchte die öffentlichen Schulen seiner schottischen Heimat. Im Jahr 1833 kam er in die Vereinigten Staaten, wo er sich in Newark niederließ. In seiner neuen Heimat stellte er Reisetaschen und Sportkleidung her. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn. In den Jahren 1864 und 1865 war er Mitglied der New Jersey General Assembly; von 1866 bis 1869 amtierte er als Bürgermeister von Newark. Im Jahr 1873 leitete er den Handelsausschuss dieser Stadt.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1876 wurde Peddie im sechsten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1877 die Nachfolge von Frederick Halstead Teese antrat. Da er im Jahr 1878 auf eine weitere Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. März 1879 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus nahm Peddie seine früheren Tätigkeiten wieder auf. Außerdem wurde er im Bankgewerbe tätig. Er war Vizepräsident der Essex County National Bank und Präsident der Security Savings Bank of Newark. Thomas Peddie starb am 16. Februar 1889 in Newark.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Bürgermeister (Newark, New Jersey)
Mitglied der Republikanischen Partei
Brite
US-Amerikaner
Geboren 1808
Gestorben 1889
Mann

Thomas Baldwin Peddie


නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් (සරයිකී, ) යනු, පකිස්තානයෙහි  පන්ජාබයෙහි පිහිටා අති නගරයක් වන අතර, පකිස්තානයෙහි,  පන්ජාබයෙහි බහවල්පූර් දිස්ත්‍රික්කයෙහි නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් ටෙසිල්හී අගනගරයද වෙයි.

සෞඛ්‍යමය යටිතල ව්‍යූහය
පකිස්තානයෙහි අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රකාර, ඔහු විසින් තැනීමට අදහස් කර ඇති රෝහල් 46 අතරින්, එක් රෝහලක්  නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර්  තුල ඉදිකෙරෙනු ඇත. නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් සිට කිලෝමීටර් 4 ක් පමණ ඈතින් පිහිටි Moza Abbas Arbi හී ඉඩම් කොටසක් මෙය සඳහා වෙන් කොට ඇත. මෙම රෝහල තැනීම සඳහා අවශ්‍ය මූල්‍යමය ප්‍රතිපාදන,  තුර්කි රජය විසින් සපයනු ඇත.

නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් න්‍යෂ්ටික බලශක්ති සංකීර්ණය
වෝල් ස්ට්‍රීට් ජර්නල් සඟරාව අනුව, පකිස්තාන න්‍යෂ්ටික කොමිසම (පීඒඊසී) විසින් නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් හී චීන න්‍යෂ්ටික බලාගාර තුනක් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට සැලසුම් කර ඇති අතර මේ වන විට භූමිභාගය සකස් කරමින් පවතියි. නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් න්‍යෂ්ටික බලශක්ති සංකීර්ණය සඳහා මෙගාවොට් 1100 න්‍යෂ්ටික බලාගාරයක් හිමි වනු ඇත.

2017 ට්‍රක් රථ ගින්න ඛේදවාචකය
2017 වසරෙහිදී නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර් හී මහා ඛේදවාචකයක් සිදුවූ අතර, පෙරලී ගිය ට්‍රක් රථයකින් ඉන්ධන සොරා ගනිමින් සිටි 150 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් ගම්වාසීන් පිරිසක් හදිසියේ සිදුවූ පිපිරීමකින් මිය ගියහ.

නැගෙනහිර ඇහැමඩ්පූර්


Moscheea Ketchaoua este o moschee din orașul Alger, Algeria. Aceasta este una dintre cele mai importante atracții turistice ale orașului, făcând parte din Patrimoniul Mondial UNESCO.

Istorie și arhitectură
Moscheea a fost construită în timpul dominației otomane din Algeria de către Hasan Pașa (1517-1572), fiul celebrului amiral Hayreddin Barbarossa (1478-1546). Cu toate acestea, lăcașul a fost finalizat abia în anul 1612. În urma războiului cu Franța izbucnit în 1830, Algeria a intrat sub stăpânirea Imperiului Colonial Francez. În anul 1838 francezii au convertit moscheea într-o catedrală romano-catolică cu hramul Sfântului Filip. În 1840, după cucerirea orașului algerian Constantin, mareșalul Sylvain Charles Valée a donat o cruce masivă pe care a așezat-o în vârful catedralei.

În anul 1962 Algeria și-a declarat independența față de Imperiul Francez, iar catedrala a fost transformată înapoi în moschee. Ceremonia de sfințire a locașului a fost oficiată în prezența lui Tawfiq al Madani, ministrul muncii la acea vreme. Acesta a fost considerat un moment de importanță națională ce simboliza supremația poporului algerian asupra dominației colonialiste.

Din punct de vedere arhitctural Moscheea Ketchaoua este o combinație între arhitectura maură și cea bizantină. Edificiul are o intrare monumentală flancată de două minarete. Exteriorul este bogat ornamentat cu diverse modele și detalii, iar interiorul este unul spațios, cu numeroase galeri. Datorită importanței sale istorice și arhitecturale, moscheea a fost inclusă în Patrimoniul Mondial UNESCO.

Galerie de imagini

Moschei din Algeria
Alger

Moscheea Ketchaoua


Hank Zipzer este un serial de televiziune pentru copii bazat pe o serie de cărți de . În serial este vorba despre un băiat de 12 ani pe nume Hank care suferă de dislexie. Spre deosebire de cărți, în care acțiunea are loc în America, acțiunea serialului are loc în Marea Britanie. Premiera serialului a avut loc pe 28 ianuarie 2014 pe CBBC, iar în România pe 8 martie 2015 pe Disney Channel.

Personaje
Nick James ca Hank Zipzer - personajul central care suferă de dislexie.
Jayden Jean-Paul Denis ca Frankie - cel mai bun prieten al lui Hank.
Chloe Wong (sezonul 1)/Alicia Lai (sezoanele 2-3) ca Ashley - cea mai bună prietenă a lui Hank și Frankie.
Felicity Montagu ca Domnișoara Adolf - profesoara strictă a lui Hank căreia Hank îi face zile fripte.
Nick Mohammed ca Dl. Love - directorul școlii în sezonul 1 și începutul sezonului 2.
Jude Foley ca Nick McKelty - dușmanul lui Hank.
Juliet Cowan ca Rosa Zipzer - mama lui Hank.
Neil Fitzmaurice ca Stan Zipzer - tatăl lui Hank.
Vincenzo Nicoli ca Papa Pete - bunicul lui Hank.
Madeline Holliday ca Emily Zipzer - sora mai mică a lui Hank.
Henry Winkler ca Dl. Rock - profesorul de muzică și profesorul preferat al lui Hank.
Javone Prince ca Dl. Joy - directorul școlii în sezoanele 2 și 3.

{| class="wikitable" style="text-align:center"
! style="padding: 0px 8px" colspan="2" rowspan="2"| Sezon
! style="padding: 0px 8px" rowspan="2"| Episoade
! colspan="2"| Difuzare
! colspan="3"| Difuzare
|-
! Premieră sezon
! style="paddington: 0px 8px"| Final sezon
! Premieră sezon
! Final sezon
|-
|bgcolor = "#5F582D"|
 |1
 | 13
 |28 ianuarie 2014
 |22 aprilie 2014
 |8 martie 2015
 |31 mai 2015
 |-
 |bgcolor = "#3198FF"|
 |2
 | 13
 |13 august 2015
 |5 noiembrie 2015
 |12 septembrie 2016
 |28 septembrie 2016
 |-
 |bgcolor = "#A52A2A"|
 |3
 | 13
 |26 mai 2016
 |18 august 2016
 |14 ianuarie 2017
 |19 februarie 2017
 |-

Dublajul în limba română
Dublajul a fost realizat de studioul Ager Film.

Traducerea: Diana Fora
Inginer sunet: Florin Dinu
Regie de dublaj: Radu Apostol

Răzvan Gogan - Hank
Denis Nadolu - Frankie
Bianca Gheorghe - Ashley (sezonul 1)
Jennifer Dumitrașcu - Ashley (sezoanele 2-3)
Mădălina Grigore - Ashley (ultimele 3 episoade din sezonul 3)
Mioara Curechian - Domnișoara Adolf
Gheorghe Ifrim - Domnul Love
Nicolae Adetu - McKelty
Isabela Neamțu - Rosa
Cristian Simion - Stan
Constantin Bărbulescu - Papa Pete
Anedis Mihalache - Emily
Mihai Niculescu - Domnul Rock
Răzvan Georgescu - Domnul Joy
Maria Obretin - Domnișoara Adolf (episodul 13 și cântând la sfârșitul episodului 12)
Tomi Cristin - Mick McKelty (sezoanele 1-2)
Viorel Ionescu - Mick McKelty (sezonul 3)
Andra Gogan - Alte voci
Annemary Ziegler - Alte voci

Referințe

 Disney Channel|}|}
Seriale de televiziune din 2014

Hank Zipzer


Procjepak (lat. Scilla),  rod lukovičastih trajnica iz porodice Asparagaceae raširen po velikim dijelovima Europe, Anatoliji, zapadno i južno od Kaspijskog jezera, te po velikim dijelovima Afrike. Neke vrste uvezene su u Sjevernu Ameriku, Australiju i Novi Zeland.

Postoji šezdesetak vrsta a poznatije su obični i livadni procjepak, plava zvjezdica, a u Hrvatskoj je rod zastupljen od vrsta dvolisni procjepak , te dvije vrste poznate kao huardia, iz danas nepriznatog roda Chouardia, Lakušićeva huardia i Litardijerieva huardia.

Vrsta jesenski procjepak, Scilla autumnalis L., sinonim je za Prospero autumnale subsp. autumnale; zumbulski procjepak, Scilla hyacinthoides L., sinonim za Prospero hyacinthoideum (L.) Salisb.

Vrste

 Scilla albanica Turrill
 Scilla albinerve Yildirim & Gemici
 Scilla alinihatiana Aslan & Yildirim
 Scilla amoena L.
 Scilla andria Speta
 Scilla armena Grossh.
 Scilla arsusiana Yildirim & Gemici
 Scilla bifolia L., dvolisni procjepak, obični procjepak
 Scilla bilgineri Yildirim
 Scilla bithynica Boiss.
 Scilla bulgarica Speta
 Scilla caucasica Miscz.
 Scilla cilicica Siehe
 Scilla cydonia Speta
 Scilla dimartinoi Brullo & Pavone
 Scilla dracomontana Hilliard & B.L.Burtt
 Scilla forbesii (Baker) Speta
 Scilla hakkariensis Firat & Yildirim
 Scilla haemorrhoidalis Webb & Berthel.
 Scilla ingridiae Speta
 Scilla kurdistanica Speta
 Scilla lakusicii Silic,  Lakušićeva huardia
 Scilla latifolia Willd. ex Schult.f.
 Scilla lazulina Wild
 Scilla leepii Speta
 Scilla libanotica Speta
 Scilla liliohyacinthus L.
 Scilla litardierei Breistr., Litardijerieva huardia, livadski procjepak
 Scilla lochiae (Meikle) Speta
 Scilla luciliae (Boiss.) Speta
 Scilla lucis Speta
 Scilla madeirensis Menezes
 Scilla maireana (Brullo, Giusso & Terrasi) comb.ined.
 Scilla melaina Speta
 Scilla merinoi S.Ortiz, Rodr.Oubiña & Izco
 Scilla mesopotamica Speta
 Scilla messeniaca Boiss.
 Scilla mischtschenkoana Grossh.
 Scilla monanthos K.Koch
 Scilla monophyllos Link
 Scilla morrisii Meikle
 Scilla nana (Schult. & Schult.f.) Speta
 Scilla nivalis Boiss.
 Scilla numidica Poir.
 Scilla otschiauriae Mordak
 Scilla plumbea Lindl.
 Scilla pneumonanthe Speta
 Scilla reuteri Speta
 Scilla rhadamanthi (Speta) Valdés
 Scilla rosenii K.Koch
 Scilla salbacus (Yildirim) comb.ined.
 Scilla sardensis (Barr & Sugden) Speta
 Scilla siberica Haw., plava zvjezdica
 Scilla siehei (Stapf) Speta
 Scilla simiarum Baker
 Scilla subnivalis (Nyman) Speta
 Scilla tingitana Schousb.
 Scilla tmoli (Whittall) Speta
 Scilla vardariana Yildirim & Gemici
 Scilla verna Huds.
 Scilla villosa Desf.
 Scilla vindobonensis Speta
 Scilla voethorum Speta
 Scilla winogradowii Sosn.
 Scilla xanthandra K.Koch

Izvori

Vanjske poveznice

Hyacintheae

Procjepak


Anjanbman ya da ulantı, şiirde cümlelerin bir dize ya da beyitte bitmeyip diğer dize, beyit veya bendlere kaymasıdır.

Türk şiirine Fransız şiirinden geçmiştir. Servet-i Fünûn döneminde yaygınlaşmıştır. Düzyazıyı şiire yaklaştıran önemli bir üsluptur. Yani söz işlemesidir.

Örnek

Şiir
Edebiyat terimleri
Söz sanatları

Anjanbman


කණ්ඩලම වැව ශ්‍රී ලංකාවේ දඹුල්ල ප්‍රදේශයේ කණ්ඩලම ගම්මානයේ පිහිටා ඇති පුරාණ වැවකි. එය උස මීටර 21 (අඩි 69) ක් හා පළල මීටර 1600 (අඩි 5200) ක් පමණ වන වේල්ලකින් සමන්විත වෙයි. ජලාශයෙන් එක්රැස් කර ගන්නා ජලය, කලාපයෙහි ජල සම්පාදන කටයුතු වෙනුවෙන් භාවිතා කරනු ලැබෙයි.

ජලාශයෙහි උපරිම දිග කිලෝ මීටර 4.8 ක් සහ උපරිම පළල කිලෝ මීටර 2.3 පමණ වන අතර, වර්ග කිලෝමීටර 102 ක පමණ ප්‍රදේශයක එය පැතිර පවතියි. ජලාශයෙහි සමස්ථ ජල ධාරිතාවය ඝන මීටර 33300000ක් පමණ වෙයි.

ජලාශය අවට වූ සුන්දර වටපිටාව හා වසර පුරාම ජලය රැඳී තිබීම හේතුවෙන්, කණ්ඩලම ජලාශය වත්මන් ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සංචාරක කලාපයක් ලෙස හඳුනාගෙන තිබෙයි.

නම
දඹුල්ල රජමහා විහාරයේ සැතපෙන බුදු පිලිමයේ කණ් සඟලට පිදූ භූමියක ඉදිකල නිසා කණ්ඩලම නම ලැබී ඇති.

අතීතය

ඉදිකිරීම
ඉදිකිරීම පිලිබඳ විස්තර ඉතිහාසයේ සඳහන් නොවේ. ලම්බකර්ණ රජ පෙළපතට අයත් රජෙකුගේ කාලයේදී සිදුකල ඉදිකිරීමක් සේ සැලකේ.

විනාශ කිරීම
කාලිංග මාඝ නම් ආක්‍රමණිකයා විසින් විනාශකල රජරට වැවු අතරට කණ්ඩලම වැවද අයත් විය.

ප්‍රතිසංස්කරණය
ක්‍රි.ව. 1951 සහ 1957 කාලය තුල ප්‍රතිසංස්කරණය සිදුකරන ලදී. එහිදී පහත කටයුතු සිදුකෙරිනි.
 වැවු බැම්ම ප්‍රත්සංස්කරණය සහ දිගින් වැඩිකිරීම
 වැව විනාශව පැවති කාලය තුල වැවු තාවුල්ලේ පදිංචිව සිටි ජනතාව වැවෙන් පෝෂණය වන කොටසේ පදිංචි කරවීම

වැවේ තාවල්ලේ හෝටලයක් ඉදිකිරීම

ආශ්‍රිත ලිපි
 දඹුල්ල රජමහා විහාරය
 වැව
 හෙරිටන්ස් කණ්ඩලම
 ශ්‍රී ලංකාවේ ජල වේලි

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ ජලාශ
මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය
වැව්

කණ්ඩලම වැව


David Benjamin Levy (fl. 2000ih), američki muzikolog
 David H. Levy (1948.), kanadski astronom
 David Levy Yulee (1810. – 1886.), demokratski senator s Floride, industrijalac i željeznički poduzetnik
 David Levy (šahist) (1945.), škotski šahist i pisac
 David Levy (nogometaš) (1963.), izraelski nogometaš
 David Levy (ekonomist), američki ekonomist
 David Levy, bivši predsjednik Upravnog odbora Brooklyn Netsa i bivši predsjednik Turner Broadcasting Systema
 David M. Levy, američki računalni znanstvenik
 David C. Levy (1938.), povjesničar umjetnosti

Vidi
 David Levi

David Levy


Leoníd Makarovytsj Kravtsjúk (f. 10. janúar 1934; d. 10. maí 2022) var úkraínskur stjórnmálamaður sem var fyrsti forseti Úkraínu. Kravtsjúk gegndi forsetaembættinu frá sjálfstæði Úkraínu undan Sovétríkjunum árið 1991 til ársins 1994, en þá tapaði hann endurkjöri gegn fyrrum forsætisráðherranum Leoníd Kútsjma. Kravtsjúk hafði áður verið stjórnmálamaður í sovéska kommúnistaflokknum og hafði verið meðal hvatamanna að því að Úkraína lýsti yfir sjálfstæði frá Sovétríkjunum. Á stjórnartíð Kravtsjúks létu Úkraínumenn af hendi öll kjarnorkuvopn sem höfðu verið skilin eftir í landinu við fall Sovétríkjanna.

Æviágrip
Leoníd Kravtsjúk var kominn af smábændum í vesturhluta Úkraínu, nálægt borginni Rovno. Hann lauk meistaragráðu í stjórnmálafræði við Háskólann í Kænugarði og kleif metorðastigan innan sovéska kommúnistaflokksins. Árið 1990 varð Kravtsjúk forseti úkraínska þingsins með stuðningi kommúnistaflokksins. Kravtsjúk var gjarnan talinn helsti hugmyndafræðingur Sovétmanna í Úkraínu og þótti á þeim tíma dyggur stuðningsmaður stjórnvalda í Kreml.

Þegar Kravtsjúk varð þingforseti var hann þegar þjóðþekktur vegna sjónvarpsviðræðna sinna við fulltrúa úkraínskra þjóðernissinna á þingi. Kravtsjúk fjarlægðist brátt stjórnarstefnu kommúnistaflokksins og fór að leggja áherslu á að Úkraína ætti að hafa sjálfræði undan sovésku ríkisstjórninni í Moskvu. Kravtsjúk reyndi að gæta meðalhófs á milli kommúnista á þingi og þeirra sem vildu stefna að sjálfstæði Úkraínu.

Hrun Sovétríkjanna og sjálfstæði Úkraínu
Í júlí 1990 stóð Kravtsjúk fyrir þeirri málamðiðlun að þingið lýsti yfir fullveldi úkraínska sovétlýðveldisins, sem fól í sér að úkraínsk lög myndu hafa forgang ef þau stönguðust á við lög Sovétríkjanna. Boris Jeltsín, forseti rússneska sovétlýðveldisins, hafði einnig lýst yfir fullveldi Rússlands undan Sovétríkjunum sama ár og þeir Kravtsjúk gerðu samning um að Úkraína og Rússland viðurkenndu fullveldi hvors annars.

Þegar harðlínukommúnistar reyndu að fremja valdarán í Sovétríkjunum árið 1991 studdi Kravtsjúk í fyrstu ekki andófsaðgerðir Jeltsíns. Meðal annars hvatti hann fólk til að taka ekki þátt í allsherjarverkfallinu sem Jeltsín boðaði til að andmæla valdaránstilrauninni. Þegar ljóst var að valdaránið hefði misheppnast sagðist Kravtsjúk hins vegar hafa rifið flokksskírteini sitt á fyrsta degi þess.

Eftir valdaránstilraunina var Míkhaíl Gorbatsjov, leiðtogi Kommúnistaflokksins, rúinn völdum. Þann 24. ágúst 1991 gaf úkraínska þingið út ályktun þar sem lýst var yfir fullu sjálfstæði Úkraínu og Kravtsjúk varð ákafur stuðningsmaður þeirrar ákvörðunar. Kravtsjúk hélt stuttu síðar í opinberar ferðir til Kanada og Bandaríkjanna til að ræða við leiðtoga þar í landi og jók þannig mjög hróður sinn heima í Úkraínu. Í byrjun desember 1991 var haldin þjóðaratkvæðagreiðsla um sjálfstæði Úkraínu þar sem um níutíu prósent landsmanna kusu að mynda sjálfstætt ríki. Í forsetakosningum sem haldnar voru samhliða þjóðaratkvæðagreiðslunni var Kravtsjúk kjörinn fyrsti forseti Úkraínu.

Forseti Úkraínu (1991–1994)
Þann 8. desember 1991 fundaði Kravtsjúk með Jeltsín og Stanislav Sjúskevitsj, leiðtoga Hvíta-Rússlands, í Minsk, og gaf með þeim út yfirlýsingu um að Sovétríkin væru ekki lengur til. Þeirra í stað yrði stofnað Samveldi sjálfstæðra ríkja, sem yrði laustengt efnahagsbandalag. Úkraína gekk hins vegar að endingu aldrei í Samveldið, meðal annars vegna andstöðu Úkraínumanna um það að herafli allra aðildarríkja þess yrði settur undir eina yfirstjórn.

Kravtsjúk átti í stirðu sambandi við ríkisstjórn Rússlands á forsetatíð sinni, meðal annars vegna deilna um það hvort sovéskum kjarnorkuvopnum sem höfðu verið staðsett í Úkraínu skyldi skilað til Rússlands. Rússar og Úkraínumenn deildu jafnframt um eignarhald á Svartahafsflotanum, sem Kravtsjúk vildi fá undir stjórn Úkraínumanna en Jeltsín vildi að færi undir sameiginlega herstjórn Samveldis sjálfstæðra ríkja. Að endingu sömdu Rússar og Úkraínumenn um það flotanum yrði skipt milli ríkjanna með samkomulagi í ágúst 1992. Árið 1994 samdi Kravtsjúk við Jeltsín og Bill Clinton Bandaríkjaforseta um að um 1.600 kjarnorkuvopnum sem voru staðsett í Úkraínu yrði skilað til Rússlands. Í staðinn féllust Rússar á að viðurkenna sjálfstæði, fullveldi og landamæri Úkraínu og ábyrgjast öryggi landsins ásamt Bretum og Bandaríkjamönnum.

Á valdatíð sinni fór Kravtsjúk sér hægt í því að koma á umbótum í efnahagskerfi og draga úr miðstýringu efnahagsins. Landsframleiðsla Úkraínu dróst saman eftir hrun Sovétríkjanna og verðbólga jókst. Þrátt fyrir dvínandi vinsældir bauð Kravtsjúk sig fram til endurkjörs í forsetakosningum sem haldnar voru árið 1994. Í kosningabaráttunni skírskotaði Kravtsjúk til úkraínskrar þjóðernishyggju og uppskar með því mikið fylgi í vesturhluta landsins. Andstæðingur hans, fyrrum forsætisráðherrann Leoníd Kútsjma, lagði áherslu á róttækari efnahagsumbætur og bætt samskipti við Rússa og hlaut með því yfirgnæfandi fylgi í austurhéruðum Úkraínu sem nægðu honum til að sigra Kravtsjúk með um átta prósenta atkvæðamun í seinni umferð kosninganna.

Ferill að lokinni forsetatíð
Í aðdraganda úkraínsku byltingarinnar 2014 gaf Kravtsjúk út sameiginlega yfirlýsingu ásamt eftirmönnum sínum á forsetastól, Leoníd Kútsjma og Víktor Júsjtsjenko, um stuðning þeirra við kröfur mótmælenda gegn stjórn Víktors Janúkovytsj.

Kravtsjúk lést þann 10. maí árið 2022.

Tilvísanir

Forsetar Úkraínu
Sovéskir stjórnmálamenn

Leoníd Kravtsjúk


Le  est une église située dans la paroisse civile de  en Équateur, à laquelle l'Église catholique donne les statuts d'église paroissiale et de sanctuaire national. Le sanctuaire est rattaché au diocèse de Daule, et est dédié à la sainte équatorienne Narcisse de Jésus Martillo Morán.

Historique
L'église est construite après la béatification de Narcisse de Jésus en 1992 ; le chantier démarre officiellement le , et elle est consacrée le , et érigée immédiatement en sanctuaire diocésain.

Après la canonisation de la sainte en 2008, la Conférence épiscopale équatorienne donne au sanctuaire le statut de sanctuaire national en 2009.

Références

Église en Équateur
Lieu de pèlerinage catholique

Sanctuaire Sainte-Narcisse-de-Jésus de Nobol


O Brit Award para Canção Internacional (no original em inglês: Brit Award for International Song) é um prêmio concedido pela British Phonographic Industry (BPI), uma organização que representa gravadoras e artistas no Reino Unido. O prêmio é apresentado no Brit Awards, uma celebração anual da música britânica e internacional. Os vencedores e indicados são determinados pela academia de votação do Brit Awards com mais de mil membros, que incluem gravadoras, editoras, gerentes, agentes, mídia e vencedores e indicados anteriores.

A categoria foi introduzida em 2022 após uma reestruturação que resultou na remoção das categorias de gênero. É o primeiro prêmio a reconhecer canções individuais de artistas internacionais e apenas a segunda categoria, após o Brit Award de Álbum Internacional (1977, 2002–2011).

Vencedores e indicados
Legenda:

Década de 2020

Canção Internacional
Prêmios estabelecidos em 2022
Prêmios para canção

Brit Award para Canção Internacional


الجونة هي منتجع سياحي يقع بمدينة الغردقة على ساحل البحر الأحمر. تعود نشأة المنتجع إلى عام 1990 حين طورته شركة أوراسكوم للفنادق والتنمية على مجموعة من الجزر كأحد مشروعاتها السياحية. تبعد الجونة عن مطار الغردقة الدولي 22 كم إلى الشمال، ويفصلها عن القاهرة مسافة 470 كم.

معنى الاسم: أصل اسم الجُونة عربي، والجونة عبارة عن سُليلة (قطعة) من الجلد على شكل دائرة يَحفظ العطار فيها الطِّيب من العطر، وقد ذكر الاسم رسول الإسلام محمد في أحاديث وقال أن معنى الجُون هو "فِتَنٌ كقِطعِ اللَّيِلِ المُظلِمِ". وقال أيضاً في حديث: ((فوجدت ليَدِه بَرْدًا وريحًا، كأَنَّما أَخرجها من جُونة عطَّار)).

كما للجُونة معاني كثيرة منها:  يقال والجُونة الأَكَمة (أي التل أو المكان المرتفع)، الجَوْن اسم يطلق على كلّاً من: الأَسود، والأبيض. والجَوْن هو الأَسود تُخالطه حُمرة، والجمع: جُونٌ. كما يطلق اسم الجَوْنَة على الشئ الأبيض والنور الذي يصدر عن الشئ اللامع الصافي، ويقال الشمس جَوْنَة أي بيضاء ذات شعاع باهر، ويقال الجَوْن طرف القَوْس، كما يقال ورست السفينة في الجونة أي في الخليج، وربما ينطبق عليها هذا المعنى لأنها عبارة عن خليج صغير.

الأهمية السياحية

تتميز الجونة بكونه موقعا للغطس في الأعماق والرياضات المائية المختلفة، ويوجد بالمنتجع شاطئان رئيسيان هما شاطئ «زيتونة بيتش» وشاطئ «مانجروفي بيتش»، ويتخلل المنتجع عدد كبير من القنوات المائية ما يجعل لكل منزل أو فيلا أو شاليه في المنتجع شاطئا خاصا به، ومعظم هذه القنوات المائية أقيم عليها جسور حجرية صغيرة لتسهيل التنقل.

يوجد في الجونة 6 أحياء هي حي «مارينا تاون»، «الحي المتوسطي»، «حي الجولف»، «الحي النوبي»، «حي الهضبة» و«الحي الإيطالي». كما توجد ثلاث مناطق مركزية رئيسية في الجونة تتواجد بها منازل ومحال تجارية ومناطق تسوق وحانات ومطاعم ونوادي ليلية هي منطقة الداون تاون ومنطقة ميدان تمر حنة ومنطقة مارينا أبو تيج والتي يجري تطويرها لاستقبال اليخوت الكبيرة الحجم، وتوجد محطة إذاعة FM منوعة في المنتجع هي «راديو الجونة» ويوجد بمنتجع الجونة 14 فندقا من درجات 4 الي 5 نجوم إضافة الي فندق 6 نجوم. وهو يمتد قرب مارينا أبو تيج في المنتجع، كذلك يوجد مرسى لليخوت آخر هو أبيدوس مارينا.
 استضافت الجونة مسابقات دولية للجولف نظمها فريد كوبلز الذي حمل التصنيف رقم واحد سابقا في اللعبة.

يوجد في الجونة أيضا مستشفي متكامل التجهيز ويوجد بها أيضا مدرسة EGIS وجامعة برلين التقنية ومطار صغير خاص بالمنتجع وللطائرات الخاصة ولطائرات «تشارتر».

يوجد بالجونة أيضا متحف صغير يحوي نحو 90 معروضة افتتح العام 1990. ويحوي كذلك معرض يعرض أعمال الفنان التشكيلي المصري المعاصر حسين بيكار.

كما افتتحت سوزان مبارك زوجة الرئيس المصري الأسبق في 5 مايو 2008 م. مكتبة سفارة المعرفة، وهي مكتبة رقمية متطورة ترتبط بشكل رئيسي بمكتبة الأسكندرية وما تضمه من أرشيف وكتب ووثائق وبيانات.

الفنادق

يوجد في مدينة الجونة الكثير من الفنادق والمنتجعات الصحية التي تبدأ من ثلاثة نجوم وحتى خمس نجوم ويقصدها السياح من داخل مصر وخارجها.

نادي اليخوت

تتميز مدينة الجونة بنادي يخوت أو مارينا يخوت لاستقبال يخوت رواد منتجع الجونة والمسافرين عبر البحر ويشبه النادي في خدماته النوادي الأخرى مثل نادي يخوت شرم الشيخ ومارينا الساحل الشمالي المصري ومارينا ليماسول في دولة قبرص المجاورة ومارينا دبي.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية

 موقع منتجع الجونة الرسمي
 فنادق الجونة
 أوراسكوم للتنمية - الشركة المطورة للجونة

السياحة في مصر
الغردقة
ريفييرا البحر الأحمر
عمارة مصرية
فنادق في مصر
منتجعات ساحلية في مصر
مواقع الغوص تحت الماء في مصر

الجونة


Kredi, bir tarafın diğer tarafa para veya kaynak sağlamasına izin veren ve ikinci tarafın birinci tarafa hemen geri ödeme yapmadığı borç ve güvendir. Bir kimseye belirli bir süre sonra geri almak kaydıyla satın alma gücü sağlanması veya bu gücün devredilmesi olarak tanımlanır. Bu sözü edilen nakdi kredi tanımıdır. Ancak bankalar bir tüzel ya da gerçek kişi lehine garanti ve kefalet vererek de kredilendirme yapabilir. Buna da gayrinakdi kredi denir.

Sağlanan kaynaklar finansal olabilir (örneğin istikraz verilmesi) veya mal veya hizmetlerden (örneğin tüketici kredisi) oluşabilir.  Kredi, her türlü ertelenmiş ödemeyi kapsar. Kredi, borç veren olarak da bilinen bir kreditör tarafından borçluya açılır.

Köken bilimi
Kredi kelimesi Türkçede "1. inanç, güven, itibar, 2. (güvene dayanarak) borç verme" anlamına gelir. İtalyanca credito veya Fransızca crédit sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Latince creditum ("emanet") sözcüğünden evrilmiştir.

Bankalar nakdi kredilerden faiz ve komisyon gelirleri, gayrinakdi kredilerden de verilen garanti ve kefaletin belirli oranlarında komisyon geliri alarak gelir kaydederler. Nakdi krediler banka bilançosunun aktif kaleminde yer alırken, gayrinakdi krediler ise teminat ve taahhütten ibaret olduğundan bilanço dışında, nazım hesaplar olarak takip edilir.

Diğer yandan kredi iki taraf arasında gerçekleşen bir hukuki sözleşme olarak da açıklanabilir.
Bu sözleşmede taraflar, kredi açan taraf ve kredi açılan taraftır.

Kredi sözleşmeleri, konu itibarıyla çok yönlü sözleşmelerdir.
 Belirli bir satın alma gücünün kredi açan tarafça, kredi açılan tarafa devri, borç verme sözleşmeleri ve nakdi krediler olarak,
 Belirli bir malın, bedeli kredi sözleşmesinde belirlenmiş koşullarla geri ödenmesi vaadiyle devri, finansal kiralama ve benzeri işlemler olarak,
 Üçüncü kişilerin, kredi açılan tarafla aralarındaki farklı bir hukuki sözleşmeden doğan alacaklarının, bu sözleşme hükümlerine göre ifa edilmemesi durumunda, kredi açan tarafça ödeneceği ya da alacaklı tarafın, sözleşme koşullarının yerine getirmemesi dolayısıyla uğrayacağı zararın tazmini, kefalet ya da gayri nakdi krediler olarak,
 Kredi açan tarafın kendi ticari itibarını, kredibilitesini, üçüncü kişilerin, kredi açılan tarafla aralarındaki farklı bir hukuki sözleşmede ortaya koymalarını, keza kefalet sözleşmeleri olarak,

farklı biçimlerde olabilir.

Kredi türleri
Günümüzdeki ekonomik yaşamın gerekliliklerinden dolayı kredinin türleri bulunmaktadır. Bu krediler kişinin ihtiyaçlarına, yaşına, cinsiyetine ve sosyal statüsüne göre değişmektedir. Örneğin, girişimciler için belirli bir süre geri ödemesiz Girişimci Kredisi, yeni evli çiftler için evlilik kredisi verilebilmektedir. Belirli kredi türlerinde uzmanlaşmış bankalar da bulunmaktadır. Günümüzdeki kredi türlerinin bir kısmı aşağıdaki gibidir:

İhtiyaç kredisi
İhtiyaç kredisi veya tüketici kredi, günümüzde en çok tercih edilen kredi biçimidir. Bireysel kredi veya tüketici kredisi olarak da ifade edilir. Düşük tutarlı ve kısa vadeli ihtiyaçları karşılamak için verilen ipotekli ve ipoteksiz tüm kredilerdir.

Konut kredisi
Konut kredisi, bireylerin bir konutu satın almaları için ipotek konularak kullandırılan ve diğer kredi türlerinden alınan KKDF ve BSMV vergilerinden muaf tutulan finansman şeklidir. Konut kredisinde konut eksperinin belirlediği değerin en fazla %80'ine kadar konut kredisi kullanılabilir. Geri kalan tutar ise alıcıdan peşinat olarak istenir.

Taşıt kredisi
Taşıt kredisi, sıfır ve ikinci el taşıt alımlarını finanse etmek amacı ile kullanılan bireysel bir kredi türüdür. Kredi vadesi boyunca taşıt banka tarafından ipotek altına alınır. Taşıt kredisi ipotekli bir kredi olmasından dolayı ihtiyaç kredisine göre onaylanma ihtimali daha yüksek bir kredi türüdür.

Bayram kredisi
Bankaların bayram dönemlerinde, tatil, ziyaret veya artan alışveriş masraflarına yönelik olarak sundukları dönemsel kampanya kredileridir. Bayram kredileri ihtiyaç kredisi kapsamında düzenlenen kredi kampanyalarıdır.

Evlilik kredisi
Evlilik kredisi ya da düğün kredisi, evlenmeyi planlayan çiftlerin masraflarını karşılamak için verilir. Bir tür ihtiyaç kredisidir.

İpotekli ihtiyaç kredisi
İpotekli kredi, bir teminat karşılığında şahıslara verilen bir kredi türüdür. Özellikle yüksek tutarlı ihtiyaç kredileri, genellikle ipotek karşılığı verilmektedir. Taşıtlar ya da ev ve arsa gibi taşınmazlar ipotek olarak alınabilir. Taşınmazların türüne göre alınabilecek ipotekli ihtiyaç kredisi miktarı değişmektedir. Örneğin, konut için ekspertiz değerinin %80'i, iş yeri için ekspertiz değerinin %75'i, imarlı arsa içinse ekspertiz değerinin %50'sine kadar ipotekli ihtiyaç kredisi alınabilir.

Esnaf kredisi
"KOBİ" kredisi olarak da bilinen esnaf kredisi, küçük işletme sahiplerinin işlerini geliştirmek için yararlanabildikleri bir kredi türüdür.

Öğrenci kredisi
Öğrenci kredisi, bir diğer adıyla eğitim kredisi, öğrencilerin eğitim masraflarını karşılaması için verilen bir tür ihtiyaç kredisidir. Öğrencinin düzenli geliri varsa kendisine, yoksa eğitim masraflarını üstlenen aile bireylerine bankalar tarafından öğrenci kredisi verilebilir. Bankaların verdiği kredilerin yanı sıra, yükseköğrenim gören T.C. vatandaşı öğrenciler, T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı Kredi ve Yurtlar Genel Müdürlüğü'nden öğrenim kredisi alabilirler.

Kredi hesaplama

Kredi hesaplama, kredi arayan herkesin öncelikle yapması gereken işlemdir. İnternet üzerinden kredi hesaplamasına imkân veren online hesaplama araçları, sizin konut kredisi hesaplama ya da ihtiyaç kredisi hesaplama gibi ihtiyaçlarınızı en hızlı ve kolay şekilde yapmanızı sağlar. Gerçekleştirdiğiniz kredi hesaplama işlemleri, kredi başvurusu yapmadan önce faiz, masraf gibi detaylar konusunda da ayrıntılı bilgi sahibi olmanızı sağlamaktalar.

Diğer kredi türleri

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kredi derecelendirme notlarına göre ülkeler listesi
 Kredi ödeme günü
 Kredi anlaşması
 %0 finans
 Menkul kıymet
 Tahvil
 Rehinci
 Kredi kartı
 Kredi riski
 Kredi derecelendirmesi
 Kredi sigortası
 Kredi geçmişi
 Kredi kontrolü
 Kredi komisyoncusu
 Vade
 Kredi notu

Borç

Kredi


مكفارلاند  هي إحدى مدن مقاطعة كيرن، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 18 يوليو، 1957.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لمكفارلاند في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان مكفارلاند 9,618 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 1,990 أسرة وعدد العائلات 1,789 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,031 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 28.49% من البيض و3.19% من الأمريكيين الأفارقة و1.63% من الأمريكيين الأصليين و0.69% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و61.23% من الأعراق الأخرى و4.69% من عرقين مختلطين أو أكثر و85.66% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 1,990 أسرة كانت نسبة 68.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 8.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 10.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 7.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.30، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.45.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.4 عاماً. وكانت نسبة 35.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 11.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 4.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 106.7 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 108.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 24,821 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 24,190 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 39,881 دولارًا مقابل 17,109 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 9,524 دولارًا. وكانت نسبة 34.1% من العائلات ونسبة 35.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 41.4% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 12.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان مكفارلاند 12,707 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 2,599 أسرة وعدد العائلات 2,365 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,683 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 42.76% من البيض و1.86% من الأمريكيين الأفارقة و1.35% من الأمريكيين الأصليين و0.66% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و49.82% من الأعراق الأخرى و3.52% من عرقين مختلطين أو أكثر و91.49% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,599 أسرة كانت نسبة 69.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 9.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 9% من غير العائلات. تألفت نسبة 6.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 2.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.42، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.51.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.7 عاماً. وكانت نسبة 35.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 13.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 15.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 4.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 56.2% ذكور و43.8% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1957
تأسيسات سنة 1957 في كاليفورنيا
سان هواكين فالي
مدن في مقاطعة كيرن (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

مكفارلاند (كاليفورنيا)


Brazilia a participat la Jocurile Olimpice pentru prima dată în 1920. De atunci a concurat la toate Jocurile de vară, cu excepția celor din 1928 de la Amsterdam. A luat parte la Jocurile de iarnă de celor din 1992 de la Albertville, dar nu a câștigat nici o medalie. Va fi țară-gazdă la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro.

Medalii după Olimpiadă
Marginea roșie înseamnă că Brazilia a fost țara-gazdă.

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Time Brasil, site-ul oficial al lotului olimpic brazilian
  Brazilia la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Braziliei  pe Sports Reference

Brazilia la Jocurile Olimpice


Paul Tschang In-Nam (, Seul, 30 de outubro de 1949) é um diplomata e prelado sul-coreano da Igreja Católica pertencente ao serviço diplomático da Santa Sé.

Biografia
Ele se formou em teologia na Universidade Católica de Gwangju. Foi ordenado sacerdote em 17 de dezembro de 1976. Trabalhou em paróquia e foi subsecretário da Conferência Episcopal da Coréia por vários anos, depois estudou em Roma de 1978 a 1985, obtendo um doutorado em teologia dogmática na Pontifícia Universidade Lateranense. Ingressou no serviço diplomático da Santa Sé em 1 de maio de 1985. Suas atribuições o levaram a El Salvador, Etiópia, Síria, França, Grécia e Bélgica.

Ele é fluente, além do coreano nativo, em italiano, inglês, alemão, francês e espanhol.

Em 19 de outubro de 2002, o Papa João Paulo II o nomeou núncio apostólico em Bangladesh, com a dignidade de arcebispo titular de Amantia. Foi consagrado em 6 de janeiro de 2003 na Basílica de São Pedro pelo Papa João Paulo II, assistido por Leonardo Sandri, substituto da Secretaria de Estado da Santa Sé e por Antonio Maria Vegliò, secretário da Congregação para as Igrejas Orientais. Assim, tornou-se no primeiro coreano no cargo de núncio apostólico.

Em 27 de agosto de 2007, o Papa Bento XVI o transferiu para a nunciatura de Uganda.

Foi nomeado núncio apostólico na Tailândia e Camboja e delegado apostólico em Myanmar e Laos em 4 de agosto de 2012. Em 8 de fevereiro de 2017, Tsang In-Nam apresentou ao governo de Myanmar uma proposta para o estabelecimento de relações diplomáticas plenas e, em 10 de março, o Parlamento de Myanmar deu sua aprovação. Em 12 de agosto de 2017, o status de Tschang In-Nam foi alterado pelo Papa Francisco para núncio apostólico em Myanmar.

Em 16 de julho de 2022, foi transferido para a nunciatura apostólica nos Países Baixos.

Ligações externas

Naturais de Seul
Arcebispos católicos da Coreia do Sul
Alunos da Pontifícia Universidade Lateranense
Diplomatas da Santa Sé
Núncios apostólicos no Bangladesh
Núncios apostólicos no Uganda
Núncios apostólicos em Myanmar
Núncios apostólicos no Camboja
Núncios apostólicos na Tailândia
Núncios apostólicos no Laos
Núncios apostólicos nos Países Baixos

Paul Tschang In-Nam


Johann Baptist Jordan sau Francisc Maria al Crucii (n. 16 iunie 1848 - d. 8 septembrie 1918) a fost un preot romano-catolic german și fondatorul Ordinului Salvatorian. Viața lui este în procesul de evaluare de către Sfântul Scaun pentru posibila lui canonizare.

Viața

Copilaria si tineretea
Născut in orasul Gurtweil, din Marele Ducat de Baden , actualmente parte din orașul Waldshut-Tiengen , Germania . Al doilea fiu al lui Lorenz Jordan și Notburg Peter. Deși s-a simțit atras de calea ecleziastică, din copilărie, părinții lui nu și-au permis să îi ofere o educație adecvată. În schimb a muncit ca și zugrav și muncitor necalificat.

Venerația
In 1942 Sfântul Scaun a decis începerea procesului de Canonizare. In 1956, corpul lui a fost exumat , examinat și transferat la reședința principala Salvatoriana, din Roma. In 14 ianuarie 2011, Papa Benedict XVI i-a acordat titlul de ""Venerabil"".

Note

Nașteri în 1848
Decese în 1918
Preoți romano-catolici germani

Johann Baptist Jordan


Gerhard Bätz (* 21. April 1938 in Sonneberg) ist ein deutscher Restaurator und Miniaturist. Seit den 1950er Jahren schuf er gemeinsam mit Manfred Kiedorf Rokoko-Miniaturen, die heute in der Ausstellung Rococo en miniature präsentiert werden.

Leben
Der Sohn des Kaufmanns Karl Bätz (gefallen 1941 in Frankreich) wuchs in Sonneberg auf. Schon in frühester Kindheit lernte er die vom Vater und Großvater gegründete "Farben- und Spielzeugindustriebedarfsartikelhandlung Oskar Bätz" kennen. In deren umfangreichen Lagerhaus mit allen möglichen Spielzeugeinzelteilen bekam er Einblick in die Arbeitsweisen der Spielzeugherstellung.

Von 1951 bis 1953 absolvierte er bei der Sonneberger Konsumgenossenschaft eine Ausbildung zum Gebrauchswerber. Dabei lernte er in der Handelsschule den zwei Jahre älteren Manfred Kiedorf kennen. Von 1955 bis 1959 war er zusammen mit Kiedorf in Erfurt und Weimar und betrieb Studien zu Malerei und Zeichnen bei Otto Paetz und Alfred Ahner. Ahner führte ihn in den Freundeskreis um Dora Wentscher und Johannes Nohl ein. Gelegentlich arbeitete Bätz während dieser Zeit als Werbedekorateur.

1956 bewarb er sich an der Kunsthochschule Berlin-Weißensee, wurde dort jedoch nicht zum Studium angenommen.

Nachdem die Überreste eines bei einer Ausstellung des Deutschen Spielzeugmuseums 1956 in Ungarn während des dortigen Volksaufstands zerstörten Exemplars der Schaugruppe "Gulliver in Liliput" längere Zeit im Magazin des Museums gelagert hatten, wurde der damalige Museumsdirektor Otto Keil auf Bätz' Miniaturen aufmerksam. Keil beauftragte Gerhard Bätz damit, die 1843/44 entstandene Schaugruppe aus Brotteig wiederherzustellen. In Honorararbeit restaurierte Bätz ein halbes Jahr lang die Gulliver-Gruppe. Danach wurde er im Deutschen Spielzeugmuseum pro forma auf einer Hausmeisterstelle beschäftigt, begann 1960 am Museum eine Ausbildung und war anschließend bis 1978 als Restaurator im Deutschen Spielzeugmuseum tätig.
Seit 1975 war Bätz Mitglied im Verband Bildender Künstler der DDR, Sektion Restaurierung und Kunsthandwerk. Mit seinen Miniaturen war er an der VIII. und IX. Kunstausstellung der DDR beteiligt, weitere Ausstellungen folgten.

1984 stellte er einen Ausreiseantrag. Nachdem er seinem Halbbruder bei einem misslungenen Fluchtversuch half, wurde er zu 10 Monaten Haft verurteilt, bereits nach 7 Monaten erfolgte 1986 die Ausbürgerung aus der DDR. Seine Frau Elfi konnte ihm einen Monat später folgen. Nun in der Bundesrepublik lebend unternahm er Studienreisen nach Italien und Frankreich. Von 1988 bis 2000 war Bätz als Restaurator in Fulda tätig.

Als Bätz' Lebenswerk gelten die im Laufe von über 50 Jahren zusammen mit seinem Freund Manfred Kiedorf geschaffenen Phantasiereiche der Schlösser der gepriesenen Insel. Dieses im Jahre 2006 vom Thüringer Landesmuseum Heidecksburg in Rudolstadt angekaufte Gesamtkunstwerk wird seit 2007 in den restaurierten Räumen der ehemaligen Hofküche des Schlosses präsentiert.

Ausstellungen (Auswahl)
 Miniatur in der Bildenden Kunst der DDR, Altes Rathaus Fürstenwalde/Spree, 12. Januar bis 14. März 1982
 Städtische Galerie "Comptoir" Sonneberg, Eröffnung: 10. Dezember 2000
 Schloss Friedenstein Gotha, 2001
 Alte Synagoge Erfurt, 2002
 Papiermuseum Alte Dombach, Bergisch Gladbach, Eröffnung: 23. Mai 2002
 Badehaus von Schloss Fasanerie in Eichenzell bei Fulda, Eröffnung: 10. Mai 2003
 Historisches Museum Hanau Schloss Philippsruhe, Eröffnung: 14. Dezember 2003
 Schloss Weesenstein, Eröffnung: 14. Mai 2004
 Schloss Heidecksburg, Rudolstadt, Eröffnung: November 2004
 Schloss Wernigerode, Eröffnung: 29. Mai 2005
 Ausstellung des Museum Bad Arolsen im Residenzschloss, Eröffnung: 26. Juni 2005
 Burg Altena, Eröffnung: 12. November 2005
 Bad Kreuznach, Eröffnung: 18. Juni 2006
 Alte Hofküche, Schloss Heidecksburg, Rudolstadt, Eröffnung: 25. Mai 2007
 Schloss Musenhain – Zauberhafte Schlösserwelten in Miniatur, Kinder-Akademie Fulda, 13. Mai bis 15. Juli 2016

Literatur
 Gerhard Bätz: Quodlibets. Nymphenzeug und Allerlei. Residenzschloss Heidecksburg, Rudolstadt 2009, ISBN 978-3-910013-75-9.
 Helga Kämpf-Jansen, Jens Henkel (Hrsg.): Rococo en miniature. Die Schlösser der gepriesenen Insel. Thüringer Landesmuseum Heidecksburg, Rudolstadt 2007, ISBN 978-3-910013-67-4.
 Reinhild und Peter Schneider (Hrsg.): Die Schlösser der gepriesenen Insel. Rokoko en miniature von Gerhard Bätz und Manfred Kiedorf. Kunstverlag, Gotha 2000, ISBN 3-931182-24-X.
 Helga Kämpf-Jansen, Jens Henkel (Hrsg.): Rococo en miniature. Die Schlösser der gepriesenen Insel. Thüringer Landesmuseum Heidecksburg, 1. erweiterte Neuauflage Rudolstadt 2019, ISBN 978-3-947272-10-5.
 Matthias Thalheim: Fatzer im Radio – Begegnungen seltener Natur, darin Textabdruck des Hörbilds Die Schlösser der gepriesenen Insel – Gerhard Bätz und Manfred Kiedorf in den Residenzen ihrer Fantasie (MDR 2007), Verlag epubli, Berlin 2019, ISBN 978-3-750260-96-2

Hörfunk und Fernsehen
 Die Schlösser der gepriesenen Insel – Gerhard Bätz und Manfred Kiedorf in den Residenzen ihrer Fantasie – Hörbild von Gerhard Bätz und Manfred Kiedorf, Regie: Matthias Thalheim, Mitteldeutscher Rundfunk, Februar 2007
 Von der Lust am Prunken – Film von Ria Weber Mitteldeutscher Rundfunk 2007, auch als DVD erschienen, Telepool 2007

Weblinks

 Rococo en miniature – Die Schlösser der gepriesenen Insel Ausstellung im Thüringer Landesmuseum Heidecksburg
 Gerhard Bätz und Manfred Kiedorf im Jahr 2000 in einer Fotoreportage von Fritz Meffert

Einzelnachweise

Restaurator
Bildender Künstler (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Person (Sonneberg)
Geboren 1938
Mann

Gerhard Bätz


Aceasta este o listă a episoadelor din serialul Tabăra cu peripeții ce  debutat pe 31 iulie 2015 în Statele Unite ale Americii și pe 20 iunie 2016 în România pe Disney Channel. Serialul este continuarea comediei Jessie și îi are în rolurile principale pe Peyton List, Karan Brar, Skai Jackson, Miranda May, Kevin Quinn, Nathan Arenas, și Nina Lu.

Prezentare generală

Episoade

Sezonul 1 (2015–16)

Sezonul 2 (2016–17)

Notă: Episodul 7 din Sezonul 2 nu a fost niciodată difuzat în România din cauza conținutului neadecvat.

Sezonul 3 (2018)

Sezonul 4 (2019-2020)

Notă: Episodul 23 din Sezonul 4 nu a fost niciodată difuzat în România din cauza conținutului neadecvat.

Sezonul 5 (2021)

Lista episoadelor din Tabăra cu peripeții


Machine de Cirque est une compagnie de cirque de Québec qui a été fondée en 2013 par Vincent Dubé, Ugo Dario, Raphaël Dubé, Maxim Laurin, Frédéric Lebrasseur et Yohann Trépanier. La compagnie produit des spectacles de cirque contemporain qui sont présentés au Canada et à l'international.

Biographie
Machine de Cirque produit son premier spectacle en mai 2015, intitulé également Machine de cirque. Ce spectacle a été présentée à 700 reprises en Europe, en Asie et en Amérique du Nord.

Depuis la création de la compagnie, cinq autres productions se sont ajoutées à la liste des réalisations de Machine de Cirque.

Le spectacle Truck Stop : La grande traversée, qui raconte les aventures d'un groupe de campeurs lors de leur traversée du continent américain est créé en 2018.

En 2019, Machine de Cirque crée La Galerie, une troisième production où les spectateurs voyagent aux frontières de l'art. À l'été 2020, dans le contexte de la pandémie de Covid-19, la troupe présente Fleuve , un parcours circassien in situ à la Baie de Beauport à Québec.

En octobre 2020, Ghost Light: entre la chute et l'envol,  est présenté en première mondiale au Festival du cirque actuel Circa à Auch (France).

Finalement, en octobre 2021, le parcours déambulatoire Errances - 1916 : le second brasier est créé dans l'église Saint-Charles dans le Vieux-Limoilou.

Notes et références

Culture de la gymnastique
Compagnie de cirque québécoise
Entreprise fondée en 2013
Institution culturelle à Québec (ville)

Machine de cirque


Hryhory Lakota, auch Gregor Lakota, (ukrainisch: Григорій Лакота, polnisch: Grzegorz Łakota; * 31. Januar 1883 in Holodivka bei Lemberg; † 12. November 1950 in Workuta, Sowjetunion) war Weihbischof der Ruthenischen griechisch-katholischen Kirche in Przemyśl. Er wurde am 27. Juni 2001 von Papst Johannes Paul II. zum Märtyrer und Seligen proklamiert.

Leben
Hryhorij Lakota studierte in Lemberg Theologie und wurde 1908 zum Priester geweiht. 1911 promovierte er an der Universität Wien zum Doktor der Theologie. Seit 1913 lehrte er am Priesterseminar in Przemyśl und wurde auch dessen Rektor. Am 10. Februar 1926 wurde er zum Weihbischof in der ruthenischen Eparchie Przemyśl berufen und zum Titularbischof von Daonium ernannt. Erzbischof Andrej Scheptyzkyj von Lemberg weihte ihn am 16. Mai 1926 zum Bischof.

Martyrium und Seligsprechung
Bischof Lakota wurde am 9. Juni 1946 von den sowjetischen Machthabern gefangen genommen und zu einer 10-jährigen Haftstrafe verurteilt. Seine Gefangenschaft begann im Arbeitslager Abez in der Nähe der nordrussischen Stadt Workuta. Am 12. November 1950 verstarb er in diesem Gefangenenlager. Papst Johannes Paul II. sprach Hryhorij Lakota und vierundzwanzig weitere Märtyrer selig. Der gemeinsame kirchliche Gedenktag wurde auf den 2. April, den Todestag des Seligen Mykolaj Tscharnezkyj, festgelegt.

Mediale Rezeption
Im Spielfilm In den Schuhen des Fischers ist ein aus der Ukraine stammender Bischof namens Lakota die Hauptperson und wird nach Freilassung aus einem sowjetischen Lager zum Papst gewählt. Die Parallelen zwischen dem Filmcharakter und Hryhorij Lakota beziehen sich nur auf die hier genannten Aspekte.

Siehe auch
 Fünfundzwanzig Selige der griechisch-katholischen Kirche der Ukrainer

Weblinks

 Eintrag im Ökumenischen Heiligenlexikon

 Biographies of twenty five Greek-Catholic Servants of God (englisch)
 Eintrag auf Saints.SQPN.com (englisch)
 Eintrag auf gcatholic.org (englisch)

Einzelnachweise

Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Hryhorij, Lakota
Märtyrer
Opfer einer Christenverfolgung
Häftling im Gulag
Absolvent der Universität Wien
Ukrainer
Geboren 1883
Gestorben 1950
Mann

Hryhorij Lakota


Patricia Ann Pauley, née le  à Londres au Royaume-Uni, est une patineuse artistique britannique, douple championne de Grande-Bretagne en 1959 et 1960.

Biographie

Carrière sportive
Née à Londres d'Edward George Claude Pauley et de son épouse autrichienne Ludawicka Spiess, Patricia est double championne de Grande-Bretagne en 1959 et 1960.

Elle représente son pays à deux championnats européens (1957 à Vienne et 1960 à Garmisch-Partenkirchen), un mondial (1958 à Paris) et aux Jeux olympiques d'hiver de 1960 à Squaw Valley.

Elle quitte le patinage amateur après les Jeux de 1960.

Reconversion
Patricia Pauley vit à Londres avec son mari Gordon Foster et leurs enfants. Elle est devenue professionnelle et a fait le tour du monde avec Holiday on Ice.

Palmarès

Liens externes

Patineuse artistique britannique
Naissance en septembre 1941
Naissance à Londres
Patineuse artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1960

Patricia Pauley


Bellek bir varlığın bilgiyi saklaması, koruması ve gerektiğinde yeniden çağırması için kullanılan yapıdır.

Bellek aynı zamanda aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Bellek (bilgisayar)
 Ara Bellek
 Bellek adresleme
 Bellek yönetimi
 Çekirdek bellek
 Disk bellek
 Önbellek
 Programlanabilir salt okunur bellek
 Sanal bellek
 USB bellek
 Hayvan belleği
 İnsan belleği
 Kısa süreli bellek
 Uzun süreli bellek

Bellek (anlam ayrımı)


Britney Jean este cel de-al șaptelea material discografic de studio al interpretei americane Britney Spears, fiind cel de-al nouălea său album care îi poartă numele dupa Britney din 2001. Albumul a fost lansat pe pentru descărcare digitală la data de 3 decembrie 2013 prin intermediul casei de discuri RCA Records. Fiind prima activitate majoră a lui Spears de la încheierea contractului cu casa sa de discuri de lungă durată, Jive Records, în 2011. Cântăreața a început să înregistreze material pentru Britney Jean în mai 2013, continuând în cele din urmă în luna octombrie acelui an. În numeroase ocazii, Spears a descris albumul ca fiind cel mai personal album pe care l-a realizat până acum. După ce si-a asumat o poziție integrala in producția sa, a co-scris fiecare melodie și a colaborat cu compozitori și producători incluzând Sia Furler și will.i.am pentru a îi produce sunetul dorit. În plus, albumul include colaborări din parte surori sale Jamie Lynn, T.I., și will.i.am.

Odată cu lansarea albumului, Britney Jean a primit recenzii mixte de la critici de muzică de specialitate, care au considerat albumul impersonal în ciuda comercializări sale, și au fost de păreri diferite față de producția sa demodată. Albumul a atras controverse asupra prestațiilor vocale autentificate. Albumul a debutat pe locul patru în Billboard 200 din Statele Unite ale Americii, cu vânzări de 107.000 de exemplare în prima săptămână. În cazul acesta, a devenit cel mai slab în clasamente și cel mai puțin vândut. Același lucru s-a întâmplat și în Regatul Unit, unde a debutat pe locul 34; la nivel mondial, Britney Jean a intrat în top 20 și în top 30 în majoritatea țărilor. În cele din urmă, albumul a primit certificarea de aur în Statele Unite ale Americii pentru vânzări combinate, ascultări și unități echivalente de 500.000 de unități.

"Work Bitch" a fost lansat ca primul extras de pe Britney Jean la data de 17 septembrie 2013. Cântecul a debutat și s-a poziționat pe locul 12 în clasamentul Billboard Hot 100, și s-a clasat în pe locuri destul de bune în teritorii internaționale. "Perfume" a fost lansat ca al doilea extras pe single, fiind, de asemenea, și ultimul single extras de pe album la data de 4 noiembrie 2013, și s-a poziționat pe locul 76 în clasamentul Billboard Hot 100. Nicio promovare ulterioară nu a mai fost făcută pentru album, o situație pe care a fost observată și de presă. Cu toate acestea, Spears a apărut la Good Morning America la data de 17 septembrie pentru a anunța concertul său de reședință de doi ani (în cele din urma fiind prelungit de patru ani) la Planet Hollywood Las Vegas, intitulat Britney: Piece of Me, la care a început din luna decembrie al anului 2013.

Ordinea pieselor pe disc
Versiunea standard — 36:08

Versiunea deluxe — 50:48

Note
A ^ Extras pe disc single.
B ^ Se dorea a fi lansat ca extras pe single.
C ^ Cântecul a intrat în clasamente fără a beneficia de promovare.

Referințe

Legături externe
Britney Jean pe Metacritic

Albume pop
Albume din 2013
Albume Britney Spears

Britney Jean


Yoko Kawakubo (kanji : ), née le 22 novembre 1979, est une violoniste japonaise.

Formation
Elle étudie tout d'abord le violon moderne à l'école de musique Toho-Gakuen à Tokyo. En parallèle, elle se forme au violon baroque à l'Université Nationale des Beaux-Arts et de la Musique de Tokyo, puis  au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon.

Ses professeurs principaux sont Maki Yoshida, Akiko Tatsumi, Natsumi Wakamatsu, Amandine Beyer et Odile Edouard.

Carrière

Enseignement
Titulaire d'un diplôme de pédagogie, elle enseigne le violon baroque au Conservatoire à rayonnement régional de Lyon.

Ensembles
Elle est fondatrice et co-directrice artistique de l'Ensemble Les Timbres depuis 2007 avec Myriam Rignol et Julien Wolfs.

Elle collabore activement avec Gli Incogniti (Amandine Beyer), le Bach Collegium Japan (Masaaki Suzuki), Ensemble Pygmalion (Raphaël Pichon), Le Poème Harmonique (Vincent Dumestre), l'Orchestra Libera Classica (Hidemi Suzuki), Le Concert Français (Pierre Hantaï), Le Caravansérail (Bertrand Cuiller).

Récompenses
2007 -  premio, au  Concours international de violon baroque Premio Bonporti.
2008 -  premio et prix du public au  Concours international de musique de chambre Premio Bonporti avec l'Ensemble les Timbres.
2009 -  prix du Festival de musique ancienne de Bruges et prix de la meilleure création contemporaine sous l'acronyme YoJu-Mi KaWoRi avec l'Ensemble les Timbres .
2012 - prix Pro Musicis avec l'Ensemble les Timbres .
2013 -  prix et prix du public du Internationale Telemann Wettbewerb à Magdebourg avec l'Ensemble les Timbres.

Discographie

Musique de chambre

avec Les Timbres

 La Gamme & autres morceaux de simphonie pour le violon, la viole et le clavecin - Marin Marais, 2022.
 Sonate à doi, violine & viola da gamba con cembalo opus I & 2 - Dietrich Buxtehude, 2020, diapason d'or.
Concerts Royaux - François Couperin, 2018, diapason d'or.
La Suave melodia avec Harmonia Lenis - Andrea Falconieri,  Dario Castello, Giovanni Paolo Cima, Tarquinio Merula, Marco Uccellini, Giovanni Battista Buonamente, Giovanni Gabrieli, Giovanni Battista Riccio, Francesco Turini, Giovanni Martino Cesare, Agostino Guerrieri, 2015
 Pièces de Clavecin en concert, intégrale - Jean-Philippe Rameau, 2014 diapason d'or.

avec Gli Incogniti

  Rosenmüller: Beatus vir ? Motets & Sonates, 2010.
 Arcangelo Corelli : the complete Concerti Grossi, 2013
 Vivaldi: Teatro alla moda, 2015.
 Vivaldi: Concerti per due violini, 2016.
 CPE Bach, Beyond the limits, Complete string symphonies, 2019.
 Il mondo al rovescio, 2022.

avec d'autres ensembles

 Le coucher du Roi, musiques pour la chambre de Louis XIV avec Thibaut Roussel et Les Musiciens du Roi, 2021.
 Musica progresiva en la España barroca avec Medio Registro, 2017.

En orchestre

avec Pygmalion

 Enfers, récital, Stéphane Degout, 2018.
 Matthaus-Passion - Jean-Sébastien Bach, 2022.
 Libertà ! Mozart et l'opéra, 2019.

avec Orchestra Libera Classica

 Konzert für violoncello and orchestra Wq 170, C.P.E. Bach - Symphonie nr 12, J. Haydn, 2006.

avec Vinsanto

 Pachelbel, Marcello, Zelenka, Handel, Bach, 2007.

avec Le Caravansérail

 A fancy: fantasy on english airs & tunes, 2017.

avec

 Cantatas for Bass, BWV 56, 82, 158, 203 - Jean-Sébastien Bach, 2022.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ensemble Les Timbres

Liens externes

Violoniste classique
Violoniste japonaise
Naissance en novembre 1979
Professeur au conservatoire à rayonnement régional de Lyon

Yoko Kawakubo


Nicolás González Casares, née le  à La Corogne (Galice), est un homme politique  espagnol. Il est député européen depuis 2019.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens d'Espagne de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Député européen membre du Parti socialiste ouvrier espagnol
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Espagne 2019-2024
Naissance le 20 juillet 1972
Naissance à La Corogne

Nicolás González Casares


Alexandr Vasilyeviç Suvorov, (Rusça: Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров, 24 Kasım 1729-18 Mayıs 1800) 18. yüzyıldaki Osmanlı-Rus Savaşlarında Osmanlılara karşı büyük bir başarı göstermiş Rus mareşal, Rymik Kontu ve Smolensk Prensi. Suvorov hiç savaş kaybetmemiş olan nadir komutanlardandır.
Transdinyester rublesi'nde Suvorov'un resimleri bulunur.

Erken yaşam ve kariyer
Alexander Suvorov, anne tarafından dedesi Fedosey Manukov'un Moskova malikanesinde Novgorod kökenli soylu bir ailede dünyaya geldi.  Babası Vasiliy Suvorov, baş general ve Hükümet Senatosu 'nda bir senatördü ve Vauban' ın eserlerini Rusçaya çevirmekle tanındı. Annesi Avdotya Fyodorovna (evlilik öncesi soyadı Manukova), Fedosey Manukov'un kızıydı.  Bir aile efsanesine göre, babasının atası Suvor  1622'de ailesiyle birlikte İsveç'in Karelya kentinden göç etmiş ve Rus hizmetine Çar'a Mikhail Feodorovich hizmet etmek için kaydolmuştu (torunları Suvorov oldu). Suvorov, ailesinin yaveri Albay Anthing'e, özellikle İsveç doğumlu atasının, Rus bayrağı altında  Tatarlara karşı savaşlar ve Polonyalılara karşı savaşlara katılmış olan asil bir soydan olduğunu söyleyerek, kayıt için ailesinin tarihsel hikâyesini anlattı.

Bu hizmetleri Rus Çarları tarafından atalarına topraklar ve serfler verilerek ödüllendirildi. Ancak bu versiyon yakın zamanda önde gelen Rus dilbilimciler, profesörler Nikolay Baskakov ve ,  Suvorov  kelimesinin daha çok  sıfatına dayanan eski Rus erkek ismi olan  Suvor  dan geldiğine dikkat çekmiştir.  Rusça'da "şiddetli" anlamına gelen  ifadesinin eşdeğeri.  Baskakov ayrıca, Suvorov ailesinin armalarında herhangi bir İsveç sembolünün bulunmadığına işaret ederek, Rus kökenlerini ima etti. İsmin Rus kökenine işaret edenler arasında İmparatoriçe vardı  1790'da Johann von Zimmerman 'a yazdığı bir mektupta II. Catherine: "Suvorovların adının uzun zamandır asil olduğu, çok eski zamanlardan beri Rus olduğu ve Rusya'da yaşadığı şüphe götürmez.  "ve 1811'de Count Semyon Vorontsov, Suvorov'lara aşina bir kişi. Görüşleri daha sonraki tarihçiler tarafından da desteklendi: 1699'da Rusya'da aynı isimde en az 19 Rus ev sahibi aile olduğu, daha düşük statüdeki adlarını saymadığı ve hepsinin aşağıya inemediği tahmin ediliyordu.  Sadece 1622 yılında gelen tek bir yabancıdan. Ayrıca, şecere araştırmaları 1498 yılında adı geçen Suvor adlı bir Rus toprak sahibini gösterirken, 16. yüzyıl belgeleri Vasily ve Savely Suvorov'lardan, sonuncusuyla birlikte  General Alexander Suvorov'un kanıtlanmış bir atası olarak. Suvorov'un soyağacının İsveç versiyonu V. Rummel ve V.  yüzyıl Tver seçkin. 1756'da Alexander Suvorov'un ilk kuzeni Sergey İvanoviç Suvorov, oğlu için geçmişi ( skazka ) açıklamasında asalet kanıtı olmadığını söyledi;  şeceresini Kashin 'de "dvorovoy" boyar scion olarak görev yapan büyük büyük babası Grigory Ivanovich Suvorov'dan başlattı.
Diğer bir köken teorisi, Suvorov'un kısmi Ermeni kökenli olduğudur.

Çocukken Suvorov hasta bir çocuktu ve babası onun bir yetişkin olarak devlet memurunda çalışacağını varsaydı.  Bununla birlikte, matematik, edebiyat, felsefe ve coğrafya hevesle okuyan, Fransızca, Almanca, Lehçe ve İtalyanca okumayı öğrenen mükemmel bir öğrenci olduğunu kanıtladı.  Plutarch, Quintus Curtius, Cornelius Nepos, Julius Caesar ve Charles XII dahil olmak üzere  birkaç askeri yazarın kitap ve yayınlarını okuyarak babasının geniş kütüphanesi sayesinde kendisini askeri tarih, strateji,  taktikler konusunda geliştirdi. Bu aynı zamanda mühendislik, kuşatma savaşı, topçu ve tahkimat konusunda iyi bir anlayış geliştirmesine de yardımcı oldu.  Fiziksel rahatsızlıklarını zorlu egzersizler ve zorluklara maruz bırakarak yenmeye çalıştı.  Ancak babası, orduya uygun olmadığı konusunda ısrar etti. Mahallede yaşayan General Gannibal babasının 12 yaşındaki Suvorov'dan şikayet ettiğini duydu ve çocukla konuşmak istedi. General Gannibal Suvorov'dan o kadar etkilendi ki, babasını onun seçtiği kariyeri sürdürmesine izin vermeye ikna etti.
Suvorov, 1748'de orduya girdi ve altı yıl boyunca Semyonovsky Cankurtaran Alayı 'nda görev yaptı.  Bu süre zarfında Kara Kuvvetleri Kadet Kolordusu'ndaki derslere katılarak çalışmalarına devam etti.  Yedi Yıl Savaşları (1756–1763) sırasında Prusya nlara karşı savaşarak ilk savaş deneyimini kazandı.  Suvorov, savaşta defalarca kendini gösterdikten sonra 1762'de albay oldu, 33 yaşındaydı.
Suvorov daha sonra Polonya 'da Bar Konfederasyonu sırasında görev yaptı, Pułaski komutasındaki Polonya kuvvetlerini  yendi ve Krakov'u (1768) ele geçirerek Avusturya, Prusya ve Rusya arasındaki Polonya'nın ilk bölünmesinin yolunu açtı ve tümgeneral rütbesine ulaştı.

1768-1774 Rus-Türk Savaşı, Türk lerine karşı ilk başarılı seferlerini 1773-1774'te ve özellikle Savaşta gördü.  Kozluca'nın, 1774'te korgeneral oldu. Daha sonra Osmanlılara karşı kazandığı zaferler, genellikle sayıca üstün olan askerlerinin moralini artırdı.  Savaştaki kurnazlığı tuhaftı ve kendi inisiyatifiyle hareket eden iradeli bir ast olduğunu da kanıtladı.  "Türklere karşı izinsiz eylemler" nedeniyle Suvorov yargılandı ve idam cezasına çarptırıldı, ancak Tsarina Büyük Catherine "kazananlar yargılanamaz" diyerek kararı onaylamayı reddetti.

1774'te Suvorov, öldürülen Çar olduğunu iddia eden Peter III Pugachev isyanını bastırmak için gönderildi, ancak olay yerine sadece zamanında geldi.  Arkadaşı Kazaklar tarafından ihanete uğrayan ve sonunda Moskova'da başı kesilen isyancı liderin ilk sorgusu.  Ertesi yıl, etkili Golitsyn ailesi ile evlendi.

Osmanlı İmparatorluğu'na Karşı Muharebeleri

1774'ten 1786'ya kadar Suvorov Kuban, Kırım, Kafkasya, Finlandiya ve Rusya'da görev yaptı. 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında Rus zaferi ile sonuçlanan Kozluca Muharebesi'nde Osmanlıya karşı savaştı.

Sonrasında Kafkasya'daki görev gezisinin tamamlanmasının ardından 1786'da Piyade Generali oldu.  1778'de Kırım'a Türk çıkarmasını engelledi ve başka bir Rus-Türk savaşını engelledi. (bkz.Aynalıkavak Antlaşması ve Rus İmparatorluğu'nun Kırım'ı ilhakı) 1782'den 1784'e kadar Kırım'daki Rus birliklerine komuta etti. 1783'te Kuban Nogay Ayaklanmasını kanlı şekilde bastırdı. İmparatoriçe II. Katerina emriyle Kırım'dan göç ettirilen Ermeni göçmenlerin yeniden yerleştirilmesini organize etti ve Ermenilere Don Nahçıvan adlı yeni bir şehir kurma izni verdi.

1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında tekrar Türklerle savaştı ve birçok zafer kazandı; Kılburun 'da (1787) iki kez yaralandı ancak yaralanmasına karşın oradaki garnizonu ile kendisinden sayıca kat kat fazla kaleyi kuşatan Osmanlı ordusunu ağır bir bozguna uğratmıştır.Kuşatmaya katılan 5000-6000 kişi, donanma hatta yanında Fransız askeri danışmanların olduğu Osmanlı ordusundan sadece 700 kişi sağ kurtulabilmiştir. Sonrasında Suvorov Özi kuşatmasına katıldı ve 1789'da Focșani'de zafer kazandı.Ancak özellikle 25.000 kişilik bir Rus-Avusturya kuvvetinin birkaç saat içinde 100.000 Türk'ü bozguna uğrattığı ve bu süreçte sadece 500 kişiyi kaybettiği Boze Muharebesi (Rimna-Rimnik Muharebesi) en önemli muharebesiydi.  Her iki savaşta da Prens Saxe-Coburg'lu Josias komutasındaki bir Avusturya birliği katıldı, ancak Boze muharebesinde Suvorov tüm müttefik kuvvetlerin komutanıydı. Osmanlı ordusunun sayı gücünden korkup saldırmadan çekinen Avusturyalıları saldırıya azmettiren kendisiydi.  Osmanlı ordusu bu muharebede savaşta toparlanamayacak derecede ağır darbe aldı.  Bu ikinci zafer için Rus Çariçesi Büyük Katerina, Suvorov'u kendi adına ek olarak "Rymniksky (Rimnik kontu)" ünvanını ekleyip verirken, İmparator II. Joseph ona Kutsal Roma İmparatorluğu'nun soyluluk ünvanıyla ödüllendirip Kutsal Roma ve Avusturya Arşidüklüğünün bir soylusu yaptı. Bu muharebenin ardından Osmanlılar artık ona ''Topal-Paşa'' – ''Aksak Paşa'' lakabı vermiştir. Bunun nedeni ise komutanın savaşta ayağını yaralaması ve aksamaya başlamasıdır.

Suvorov, 22 Aralık 1790'da Besarabya 'da İzmail Kuşatması' na liderlik etti. Fethedilemez olduğu söylenen kaleyi ele geçirmesi, Rusya'nın savaştaki zaferinde hayati bir rol oynadı.  Türk kuvvetleri  Kalenin içinde sonuna kadar dayanma emri verildi ve Rus ültimatomunu
reddetti. Zaferleri Osmanlı İmparatorluğu nda büyük bir felaket olarak görüldü.  18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında resmi olmayan bir Rus milli marşı "Grom pobedy, razdavaysya!" ( Zaferin gök gürültüsü duyulsun! ) Suvorov'un zaferini anıyor ve 24 Aralık bugün Askeri Şeref Günü  Suvorov, 1791'de İzmail'in alındığını İmparatoriçe II. Katerina 'ya buradaki doggerel beyitiyle duyuruyordu. Osmanlı'ya ve diğer düşmanlarına karşı zaferlerinin sırrını ise şöyle açıklamıştır:

Polonya ayaklanmasına karşı savaşlar

Osmanlı İmparatorluğu ile Yaş Antlaşması imzalandıktan hemen sonra, Suvorov, kolordulardan birinin komutasını devraldığı ve Maciejowice Savaşı 'na katıldığı Polonya'ya tekrar transfer edildi.  Polonyalı başkomutan Tadeusz Kościuszko 'yu yakaladı.  4 Kasım 1794'te Suvorov'un güçleri, ilçelerinden biri olan Varşova ve Praga'yı ele geçirdi 'ye saldırdı.

Belirleyici Praga Savaşı savunucuların ruhunu kırdı ve kısa süre sonra Kościuszko Ayaklanması na son verdi.  Suvorov adamlarına savaşçı olmayanları kurtarmalarını ve kasaba halkının tahliyesini emretmesine rağmen, daha önce yaptığı gibi, savaş sokaklara yayıldıktan sonra  ve isyancılar sivil evlerde saklandı, son erkeğe savaşma sözü veren  Varşova'daki Rus Garnizonunun katledilmesinin intikamını almak için çok sayıda sivil isyancılarla birlikte öldü veya katledildi, iki bin

Askerlerinin öfkesine rağmen, binlerce Polonyalı canlı olarak ele geçirildi ve Praga'da yakalananların çoğu kısa süre sonra Suvorov tarafından serbest bırakıldı: 12.860 kişiden 10.000'i. Suvorov'a bağlı Tümgeneral Lev Engelgardt'ın yazılarında da benzer rakamlar görülüyor: 14.680 yakalandı, bunlardan 8.000'i ertesi gün serbest bırakıldı. Savaştan kısa bir süre sonra Suvorov tarafından binlerce Polonyalı savaş esirinin serbest bırakılması uygulaması, Dışişleri Bakanı Dmitry Troschinsky'nin Kont'a yazdığı bir mektupla Alexander Vorontsov onaylandı.  24 Kasım 1794, "Kont Suvorov, Varşova'yı alarak büyük hizmetlerde bulundu, ancak oradaki tutarsız emirleriyle dayanılmaz derecede can sıkıcı. Genel olarak tüm Polonyalılar, ana isyancılar hariç, onun tarafından evlerine bırakılıyor". Binlerce Polonyalı'nın Suvorov'un emriyle canlı olarak alınıp kısa süre sonra serbest bırakıldığı gerçeği, Suvorov'un 7 Kasım'da Kont Pyotr Rumyantsev ile ilgili olarak gönderdiği rapor gibi diğer belgelerde de görülmektedir.  esirlerden bazılarının kaderi, "Polonyalı Praga mahkumları, 3 general, personel ve ober subayları, 500'e kadar ve daha düşük rütbeler, 4.000'e kadar ve elimize geçen topçu, 101 silah bugün olacak.  Kiev adresindeki Varkoviç'e gönderilecek. Yakalanan isyancılar ve savunan kasaba halkından 6.000'den fazlası serbest bırakıldı ". 500 ele geçirilmiş Polonyalı personel  ve ober-subaylar, Suvorov tarafından Kiev'e giderken serbest bırakıldı ve bu, ona eşlik eden Tümgeneral Sergey I. Mosolov'un otobiyografisinde de doğrulandı.  bunları 1794'te düzenledi.

Zaferin ardından Suvorov, hükümdarına sadece üç kelimeden oluşan bir rapor gönderdi: " Yaşasın, Varşova bizim! " ( Ура, Варшава наша! ).  Catherine iki kelimeyle cevap verdi: " Yaşasın, Mareşal! " (Rus.  Ура, фельдмаршал!  - yani ona bu unvanı veren).  Suvorov, Saint Petersburg'a döndüğü 1795 yılına kadar Polonya'da kaldı.  Fakat hükümdar ve arkadaşı II. Catherine 1796'da öldü ve oğlu ve halefi Paul I utanç içinde Suvorov'u kovdu.  Praga'da olduğu gibi, Suvorov yakında çoğunu serbest bıraktı.  Polonyalı tutsakları, numarası 25.469,, Rusya Dışişleri Bakanı'nın ve Catherine II'ye sunduğu raporda eleştirel bir açıklamaya neden olan, Polonya'nın başkenti için bir katkı payı alınmamasını tavsiye etti. Daha fazla aşırılığı önlemek için Suvorov, birliklerinin Polonya'da konuşlandırılmasını emretti  "dinginliği, sükuneti ve samimiyeti" korumak ve ceza tehdidi altında onlara zulmetmelerini yasaklamak  yerel nüfus veya hatta her rütbeden Polonya halkına karşı herhangi bir şekilde saygısızlık gösteriyor.

Kaynakça

1729 doğumlular
Moskova doğumlular
1800 yılında ölenler
Rus İmparatorluğu'nun generalleri
Generalissimolar
1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki kişiler
1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki kişiler

Aleksandr Suvorov


Dianik Zurakowska (eigentlich Dyanik Zurakowska, * 22. März 1947 in Elisabethville, Belgisch-Kongo) ist eine belgische Schauspielerin.

Zurakowska begann 1965 mit La llamada eine Karriere als Filmschauspielerin auf dem europäischen Kontinent, hauptsächlich und beginnend in Spanien. Bis Ende der 1970er Jahre trat sie in rund vierzig Genrefilmen gerade gängiger Produktion wie Horrorfilmen, Komödien, Italowestern und Agentenfilmen auf. Als Liebeslohn des Hauptdarstellers, Farmerstochter oder junge Ehefrau spielte sie unter verschiedensten Schreibweisen ihres Namens (vor allem des Vornamens) und unter dem Pseudonym Barbara Carson. Nach einem Auftritt in der französischen Fernsehserie Maigret 1977 verließ sie die Branche.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Filmschauspieler
Belgier
Geboren 1947
Frau

Dianik Zurakowska


Das MINRES-Verfahren (von  minimum residual "minimales Residuum") ist ein Krylow-Unterraum-Verfahren zur iterativen Lösung von symmetrischen linearen Gleichungssystemen. Es wurde 1975 von den Mathematikern Christopher Conway Paige und Michael Alan Saunders vorgeschlagen.

Im Unterschied zum CG-Verfahren wird beim MINRES-Verfahren nicht vorausgesetzt, dass die Matrix positiv definit ist, nur die Symmetrie der Matrix wird zwingend vorausgesetzt.

Eigenschaften des MINRES-Verfahrens
Das MINRES-Verfahren berechnet iterativ eine Näherungslösung eines linearen Gleichungssystems der Form
 .

Dabei ist  eine symmetrische Matrix und  die rechte Seite.

Hierzu wird die Norm des Residuums  im -dimensionalen Krylowraum

minimiert. Dabei ist  ein Startwert und .

Genauer definieren wir die Näherungslösungen  durch
 .
Dabei ist  die euklidische Norm im .

Wegen der Symmetrie von  ist es dabei im Gegensatz zum GMRES-Verfahren möglich, diesen Minimierungsprozess rekursiv durchzuführen. Im -ten Schritt ist jeweils nur der Rückgriff auf die Iterierten aus den letzten beiden Schritten nötig (kurze Rekursion).

Konstruktionsidee von MINRES

Krylov-Unterraum-Verfahren beschränken sich darauf, nur Vektoren aus Matrix-Vektor-Produkten mit der Systemmatrix zu benutzen. Das hat Vorteile, weil die Matrix dazu nicht explizit, sondern nur als Funktion für das Matrix-Vektor-Produkt verfügbar sein muss. Zu Beginn sind die einzigen bekannten Vektoren die aktuelle Näherungslösung  (zu Beginn meist ein Nullvektor), die rechte Seite  und das Residuum .

Man kopiert das Residuum in einen Vektor  und nimmt diesen aus obigem Grund als Korrekturrichtung für die Näherungslösung. Dazu berechnet man sein Bild . Dieses Bild will man optimal an das Residuum heranaddieren, sodass dessen Länge kleinstmöglich wird (daher der Verfahren-Name). Dazu rechnet man , mit . Dazu muss  sein (Gram-Schmidt). Die zugehörige Näherungslösung  für dieses Residuum kennt man: .

Für das neue Residuum erstellt man wieder eine Kopie  und berechnet wieder das Bild . Um durch Wiederholung dieses Prinzips das Residuum immer weiter zu verkleinern, möchte man im nächsten Schritt ein Residuum  erzeugen, dass auf  und  senkrecht steht. Da  einen Richtungsanteil von  enthalten könnte, muss  auf  orthogonalisiert und  analog angepasst werden, damit danach weiterhin  gilt. Für  wird . So setzt man das über viele Iterationen fort.

Auf diese Weise müsste in der -ten Iteration die Richtung  auf  Vorgängern  orthogonalisiert werden. Lanczos konnte jedoch zeigen, dass  bereits auf all diesen Richtungen senkrecht steht, falls  nur auf seinen beiden Vorgängern  orthogonalisiert (= senkrecht gestellt) wird. Dies liegt an der Symmetrie von  (weshalb das Verfahren auch nur im symmetrischen Fall funktioniert).

Algorithmus des MINRES-Verfahrens
Anmerkung: Das MINRES-Verfahren ist vergleichsweise komplizierter als das algebraisch äquivalente Conjugate Residual Verfahren. Im Folgenden wurde daher ersatzweise das Conjugate Residual (CR) Verfahren niedergeschrieben. Es unterscheidet sich in soweit von MINRES, dass in CR nicht wie bei MINRES die Spalten einer Basis des Krylov-Raums (unten bezeichnet mit ), sondern deren Bilder (unten bezeichnet mit ) über die Lanczos-Rekursion orthogonalisiert werden. Es existieren effizientere und präkonditionierte Varianten mit weniger AXPYs. Vgl. dazu mit dem englisch-sprachigen Artikel.

Zunächst wählt man  beliebig und berechnet

Dann iterieren wir für  die folgenden Schritte:

 Berechne die  durch

 falls  kleiner als eine vorgegebene Toleranz ist, bricht man an dieser Stelle den Algorithmus mit der Näherungslösung  ab, ansonsten berechnet man eine neue Abstiegsrichtung  mittels

 für  (der Schritt  wird erst ab dem zweiten Iterationsschritt durchgeführt) berechne:

Konvergenzrate des MINRES-Verfahrens
Im Fall von positiv definiten Matrizen lässt sich die Konvergenzrate des MINRES-Verfahrens ähnlich wie beim CG-Verfahren abschätzen. Im Gegensatz zum CG-Verfahren gilt die Abschätzung allerdings nicht für die Fehler der Iterierten, sondern für das Residuum. Es gilt:
 .

Dabei ist  die Konditionszahl
der Matrix .

Beispiel-Implementierung in GNU Octave / Matlab
function [x,r] = minres(A,b,x0,maxit,tol)
  x = x0;
  r = b - A*x0;
  p0 = r;
  s0 = A*p0;
  p1 = p0;
  s1 = s0;
  for iter=[1:maxit]
    p2 = p1;p1 = p0;
    s2 = s1;s1 = s0;
    alpha = r'*s1/(s1'*s1);
    x += alpha*p1;
    r -= alpha*s1;
    if (r'*r < tol^2)
      break
    end
    p0 = s1;
    s0 = A*s1;
    beta1 = s0'*s1/(s1'*s1);
    p0 -= beta1*p1;
    s0 -= beta1*s1;
    if iter > 1
      beta2 = s0'*s2/(s2'*s2);
      p0 -= beta2*p2;
      s0 -= beta2*s2;
    end
  end
end

Einzelnachweise

Numerische lineare Algebra

MINRES-Verfahren


Imzad ili amzad jednostruki je lučni instrument koji koriste afrički Tuarezi.

Tijelo mu je izrađeno od tikvice ili drveta prekrivenog životinjskom kožom. Žice su izrađene od konjske dlake i povezane su u blizini vrata, a prolaze preko dvodijelnog mosta. Okrugli luk također je opremljen konjskom dlakom.

Njega sviraju samo žene kao pratnja pjesme, često tijekom večernje ceremonije zvane takket. Godine 2013. uvršten je na UNESCO-ov popis nematerijalne kulturne baštine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica  (na francuskom)

Tradicijska narodna glazbala
Nematerijalna svjetska baština

Imzad


Die evangelische Kirche von Hatzbach befindet sich in Hatzbach, einem zu Stadtallendorf gehörenden Haufendorf im hessischen Landkreis Marburg-Biedenkopf. Die Kirchengemeinde gehört zum Pfarramt Josbach im Kirchenkreis Kirchhain im Sprengel Marburg der Evangelischen Kirche von Kurhessen-Waldeck.

Architektur
Die Kirche wurde gegen Ende des 15. Jahrhunderts im spätgotischen Baustil errichtet. Allerdings ist heute nicht viel von der ursprünglichen Bausubstanz zu sehen, da im Jahre 1785 die baufällig gewordene Kirche abgerissen und neu errichtet werden musste. Der Chor mit dem Tabernakel blieb als einziges vom ersten Kirchenbau erhalten.

Geschichte

Entstehungsgeschichte

Anno 1485 bis 1490 wurde durch Philipp I. von Knoblauch zu Hatzbach die erste Kirche in Hatzbach errichtet. Dabei ließ er auf der Außen- und Innenseite des Chores das Heiratswappen seiner 2. Ehe anbringen, was noch heute sichtbar ist. Hierbei handelt es sich um den sogenannten "Milchlingschen Wappenschild", der drei querheruntergehende Herzen zeigt. Sie befinden sich außen auf der Südseite der Fassade und innen an der Nordseite am Tabernakel. Es wird vermutet, dass die Einwohner Hatzbachs zuvor in Elmsdorf den Gottesdienst besuchten.

Geschichte des Gebäudes
Bis zur Reformation, welche Philipp der Großmütige in Hessen, und in der Gegend Hatzbach Philipp IV. von Knoblauch (* ca. 1504; † 1565), im Besonderen vorantrieben, wurde in der Kirche katholischer Gottesdienst abgehalten. Bis 1526 hatte man deshalb auch einen eigenen Geistlichen. Das Vikariat Hatzbach gehörte bis 1626 zu Josbach. Danach wurde es im Rahmen der Marburger Erbschaft von der Hessen-Darmstädter Linie in Anspruch genommen und dem Kirchspiel Speckswinkel zugerechnet. Nach dem Abschluss des Westfälischen Friedens zurückgegeben, bestand die alte Verbindung allerdings noch bis 1673, bevor es endgültig 1685 wieder an Josbach zurückfiel.

Im Jahre 1785 wurde die Kirche von Heinrich Ludwig von Knoblauch zum Teil abgerissen und neu errichtet. Nur der Chor blieb als Teil des ursprünglichen Gebäudes stehen, wovon heute der erste Tabernakel sowie das o. g. Heiratswappen zeugen.

Im Jahre 1954 renovierte man den Innenraum der Kirche sowie die Empore, der besseren Lichtverhältnisse wegen. Eine weitere Renovierung folgte in den Jahren 1964–1967.

Orgel
Die erste Orgel wurde 1851 vom Orgelbauer Carl Jakob Ziese aus Ellingerode, möglicherweise gemeinsam mit seinem Vater Friedrich Ziese, gebaut und eingeweiht. 1876/1877 wurde sie vom Orgelbauer Peter Dickel aus Treisbach aufgrund eines Wasserschadens repariert. Ab dem 10. Dezember 1924 ersetzten neue Prospektpfeifen die im Ersten Weltkrieg für die Rüstungsindustrie abgelieferten originalen Pfeifen.

Die heutige Orgel stammt aus dem Jahre 1976 und wurde von der Licher Orgelbaufirma Förster & Nicolaus angefertigt. Der dreiteilige flache Prospekt von Ziese mit querrechteckigem Mittelfeld und zwei hochrechteckigen Seitenfeldern blieb erhalten. Die Pfeifenflachfelder werden nach oben durch geschwungene, durchbrochene Schleierbretter abgeschlossen. Im Pedal wurde der Subbass 16′ aus der Vorgängerorgel übernommen. Die einmanualige Schleifladenorgel mit mechanischer Spiel- und Registertraktur verfügt über neun Register, die auf einem Manual und Pedal verteilt sind. Die Disposition lautet wie folgt:

 Koppeln: I/P

Interessantes

Die Glocke
1892 wurde eine der zwei Glocken durch zwei neue ersetzt, da eine gesprungen war. Somit läuteten ab da drei Glocken zum Kirchgang. Im Zuge der Reparationen nach dem Ersten Weltkrieg mussten die zwei größten Glocken abgegeben und eingeschmolzen werden.

1924 erwarb man deshalb von der Glockengießerei Ulrich zwei neue Glocken. Diese wurden im Zweiten Weltkrieg eingeschmolzen und wiederum 1950, durch Gemeindespenden finanziert, neu angeschafft. Gegossen wurden sie in der Glockengießerei Junker in Brilon.

750-Jahr-Feier
Im Jahre 2012 fanden vom 8. bis 13. August 2012 in Hatzbach die Feierlichkeiten zum 750-jährigen Jubiläum statt. In diesem Zusammenhang wurde von Herrn Vahl ein eigenes Wappen entworfen, welches, heraldischer Konvention folgend, das Wappen der Familie von Knoblauch mit den drei Pflugscharen, die Hatzbach und ein Mühlenrad (Symbol für die Mühlen in der Gemarkung) zeigt.

Literatur
 C. Hochhuth: W. H. Statistik der evangelischen Kirche im Regierungsbezirk Cassel, Kassel 1872.
 G. Ritter: Kirchliches Handbuch der evangelischen Landeskirche in Hessen-Kassel, Kassel 1926.
 W. Bach: Kirchenstatistik der evangelischen Kirche im Kurfürstenthum Hessen, Cassel 1835 (S. 690ff).
 Pfarrarchiv Josbach, Findbuch.
 M. L. Goecke-Seischab, F. Harz: Der Kirchen Atlas: Räume entdecken – Stile erkennen – Symbole und Bilder verstehen – Mit Reise-Tipps, München 2008, ISBN 978-3466367887.
 Festschrift zur 700-Jahrfeier des Dorfes Hatzbach am 14., 15. und 16. Juli 1962.

Weblinks

 Webauftritt der Kirchengemeinde

Nachweise

Hatzbach
Hatzbach
Hatzbach
Hatzbach
Hatzbach
Bauwerk in Stadtallendorf
Hatzbach
Hatzbach
Kulturdenkmal in Stadtallendorf

Kirche Hatzbach