Definicija
Izraz "otvorene inovacije" (eng. Open innovation) ima nekoliko značenja. Otvorene inovacije su korištenje znanja izvan i unutar tvrtke kako bi se ubrzao proces istraživanja i razvoja te komercijalizacije proizvoda i usluga. Otvorene inovacije kao paradigma pretpostavlja da tvrtke mogu i trebaju koristit vanjske izvore ideja i dolaska na tržište u jednakoj mjeri kao unutarnje izvore u svrhu unaprijeđivanja tehnologije.

Povijesni pregled
U prošlosti je za tvrtku unutarnje istraživanje i razvoj pretpostavljalo vrijedno strateško sredstvo, a ujedno predstavljalo prepreku za ulazak konkurenata na tržište jer su samo velike tvrtke mogle priuštiti provedbu mnogobrojnih istraživanja (osiguravajući monopol na tržištu). Ako su htjele biti konkurentne na tržištu, tvrtke su morale uložiti značajna sredstva u razvoj infrastrukture za vlastita istraživanja. Danas na tržištu nove, uspješne tvrtke donose nove ideje uz vrlo malo ili nimalo vlastitih istraživanja, primjerice starupovi Genetech, Amgen i Genzyme postaju glavni igrači u biotehnološkoj industriji, ostavljajući za sobom velike farmaceutske tvrtke kao što su Merck ili Pfizer. U ranim godinama 20. stoljeća, akademske i vladine institucije nisu bile uključene u komercijalnu upotrebu znanstvenih otkrića zbog čega su tvrtke same morala razviti novi proizvod. Tvrtke nisu čekale akademske zajednice da se uključe u razvoj proizvoda ni konkuretne tvrtke koje bi mogle osigurati komponete za konačni proizvod te su postale samodostatne uz vrlo malo komunikacije sa sveučilištima ili drugim tvrtkama.
Prednosti povećanja otvorenog pristupa su zabilježene i razmotrene u šezdesetim godinama 20. stoljeća, posebno u slučajevima istraživanja i razvoja. Henry Chesbrough, profesor i upravitlj Centra za otvorene inovacije na Sveučilištu u Kaliforniji, je prvi koristio izraz "otvorene inovacije" u svojoj knjizi Otvorene inovacije: Novi imperativ za stvaranje i iskorištavanje tehnologije". Izraz se prvotno koristio kao "paradigma koja pretpostavlja da tvrtke mogu i trebaju koristiti vanjske uz unutarnje ideje te vanjske i unutarnje puteve do tržišta ako žele unaprijedit vlastitu tehnologiju". Tijekom 70-ih godina 20. stoljeća dolazi do sukoba ideja zatvorenih i otvorenih inovacija na primjeru Xeroxa i njegovog Palo Alto Research Center (PARC). Istraživači su razvili niz računalnih hardverskih i softverskih tehnologija - Ethernet i grafičko korisničko sučelje (GUI) dva su takva primjera. Međutim, izumi nisu bili obećavajući poslovni subjekti za Xerox koji je bio usredotočen na kopirke velike brzine i pisače. Dok su  projekti ležali unutar Xeroxa, komercijalizirale su ih druge tvrtke: Apple Computer iskoristio je grafičko sučelje u svom operativnom sustavu Macintosh dok je Microsoft to učinio u operacijskom sustavu Windows. Krajem dvadesetog stoljeća, model zatvorenih inovacija je doživio krah zbog dramatičnog porasta broja i mobilnosti radnika s odgovorajućim znanjem uz porast dostupnosti rizičnog kapitala koji financirao nove tvrtke i nove ideje izvan korporativnih istraživačkih laboratorija. Uz povećanje dostupnosti i mobilnosti vještih radnika, rast tržišta rizičnog kapitala i povećanje sposobnosti vanjskih dobavljača, nastalo je tržište znanja koje više nije vlasništvo tvrtke već počiva u zaposlenicima, dobavljačima, korisnicima, konkurenciji i sveučilištima.

Prednosti i mane

Otvorene inovacije mogu donijeti sljedeće prednosti tvrtkama:

 Smanjivanje troškova izbjegavanjem provedbe vlastitog istraživanja i razvoja,
 Potencijal za napredovanjem u razvoju,
 Uključivanje korisnika vrlo rano tijekom razvoja,
 Veća točnost u istraživanju tržišta i ciljanja korisnika,
 Suradnja između unutarnjih i vanjskih izvora inovacija,
 Potencijalni viralni marketing.

Uvođenje modela otvorenih inovacija povezano je s brojnim rizicima i izazovima, uključujući:

 Mogućnost razotkrivanja tajnih informacija,
 Smanjivanje konkuretnosti tvrtke razotkrivanjem intelektualnog vlasništva,
 Teže ostvariti kontrolu nad razvojem inovacija i utjecajem suradnika,
 Sumjeravanje tvrtke prema vanjskom izvoru inovacija uz zanemarijvanje unutarnjeg izvora inovacija.

Područja primjene
Otvorene inovacije je izraz korišten za promicanje stavova o informacija suprotnih od tradicionalnog mentaliteta isprepletenog tajnovitošću podataka u istraživanju. Kod modela otvorenih inovacija projekt može biti pokrenut s vanjskim ili unutarnjim izvorom tehnologije, a nova tehnologija može doći u različitim fazama projekta, a projekti mogu doći na tržište na nekoliko načina – licenciranje, spin off tvrtke uz promidžbu i prodaju unutar tvrtke. Izumi koje tvrtka aktivno ne koristi trebali bi biti izneseni van tvrtke (kroz licenciranje, zajedničke pothvate ili spin-off tvrtke). (8) Kako bi model otvorenih inovacija bio uspješan potrebno je osigurati mobilnost zaposlenika, suradnju između razvoja i istraživanja unutar i izvan tvrtke, zapošljavanje zaposlenika koji mogu povezati znanje iz različitih područja i rano uspostavljanje pravila za zaštitu intelektualnog vlasništva.Opisani model otvorenih inovacija koriste tvrtke kao što su IBM, Intel, Philips, Procter & Gamble, itd.

Primjeri
P&G je bio jedna od prvih tvrtki koja je drastično promijenila stvari jer je imala problema s pronalaženjem i razvijanjem novih inovacija. Njihov novi izvršni direktor je izrazio ideju da bez obzira na to koliko je osoblje bilo dobro u P & G-u i koliko je ideja imalo, to je samo dio ukupnog intelektualnog bazena dostupnog širom svijeta. Takav novi način razmišljanja doveo je do programa P & D's Connect&Develop koji je za njih bio vrlo uspješan. S ovim programom P & G je stvorio trend "otvorene inovacije", nakon čega su slijedili mnogi drugi u nekom obliku.

Philips ima širok spektar otvorenih inovacijskih aktivnosti - platforma, izazovi i aktivacija zaposlenika kako bi otvoreno razmišljali. Philips je 2003. godine osnovao i vlastiti otvoreni inovativni kampus u Eindhovenu, gdje razne tvrtke mogu radati uz alate za ubrzavanje poslovnih i istraživačkih projekata.

Otvorene inovacije kao platformiranje proizvoda uključuje razvoj i predstavljanje djelomično završenog proizvoda u svrhu pružanja okosnice ili alata suradnicima kojima mogu pristupiti, prilagoditi i iskoristiti. Cilj za sudionike je povećanje platformne funkcionalnosti proizvoda uz povećanje sveukupne vrijednosti proizvoda. Primjeri platformnih proizvoda su alati za razvoj softvera i sučelje za programiranje aplikacija. Ovakav pristup se često pojavljuje na tržištima sa snažnim mežnim utjecajem (npr. mobiteli ili online aplikacije) čime dolazi do povećanja broja programera koji bi koristili alat platforme. Quirky kao platforma izuma u zajednici omogućava da ideja o proizvodu dođe na Quirky i članovi zajednice mogu komentirati i pridonijeti razvoju proizvoda sa svojim vještinama. Najbolji proizvodi na platformi odabrani su za proizvodnju i prodaju u Quirky trgovini, a proces razvoja financira Quirky, tako da resursi nisu presudni za uspjeh proizvoda.

Prema studiji koju je proveo Sony Mobile, stabilan i fleksibilan način za ostvarivanje otvorenih inovacija je korištenje alata u tu svrhu. Alati mogu biti prilagođeni osobnim potrebama, a nalaze se kao softveri otvorenog izvora ili komercijalni softveri.

Kolaborativni dizajn i razvoj proizvoda je sličan platformiranju proizvoda jer se uključuju suradnici u razvojni proces, no razlika je u tome da izvorna tvrtka kontrolira razvoj i zadržava nastali proizvod. Ovim putem tvrtka ima više kontrole u osiguravanju brzog nastanka ispravnog proizvoda uz smanjivanje troškova razvoja. Taiwan Semiconductor Manufacturing Corporation (TSMC) je tvrtka koja se bavi izradom poluvodiča za klijente koji dizajniraju i pakiraju proizvod. Dizajniranje poluvodiča olakšano je izgradnjom Platformom otvorenih inovacija, na kojoj su dostupni nacrti za izradu poluvodiča od drugih tvrtki koji su prošli testiranje u TSMC-u. Na ovaj način TSMC koristi model otvorenih inovacija za upravljanje vanjskim i unutarnjim izvorom dizajna proizvoda, pojednostavljujući proces dizajniranja za kupce jamčenjem kompatibilnosti nacrta i resursa za projektiranje čipova.

Samsung kao jedna od najinovativnijih velikih tvrtki danas, ima veliku unutarnju jedinicu za istraživanje i razvoj, no također zagovara otvorene inovacije i to najviše suradnju s tvrtkama koje se bave startupima. Samsung nudi startupima inicijalnu investiciju, prostor za rad, kao i resurse za rad. Ideja je da proizvodi koji proizlaze iz starupova mogu postati dio Samsungovog portfelja proizvoda tijekom vremena ili poslužiti kao iskustvo za učenje za tvrtku. Kao primjer suradnje Samsunga sa startup-ovima, preuzimanje tvrtke za elektroničku poštu SmartThings, Samsung je dobio platformu za e-poštu bez trošenja novca i vremena za istraživanje i razvoj. Samsung vidi potencijal u obradi interneta i vidi je kao strateški važan dio svog budućeg poslovanja, a SmartThings i dalje nastavlja raditi kao nezavisno startup s resursima velike tvrtke.

Otvorene inovacije kao natjecanje ideja predlaže uvođenje sustava koji potiče kompetitivnost između suradnika nagrađivanjem uspješnih prijedloga. Natjecanje programera na događajima hackathon pripadaju u ovu kategoriju otvorenih inovacija gdje je tvrtkama omogućen jeftin pristup inovativnim idejama uz pružanje boljeg uvida u potrebe potrošača i suradnika. Primjer je Facebook koji organizira hackatone za svoje zaposlenike, čime zaposlenici (ne samo programeri, već za bilo tko unutar tvrtke) generiraju nove ideje i inovacije te stvaraju početne verzije proizvoda. Razvojni inženjeri i arhitekti mogu imati određene načine razmišljanja, a puno im pomaže kada dobiju ideje od ljudi koji rade u odjelu za financije ili marketing te uz prijenos znanja dolazi i do stvaranja timskog duha u cijeloj tvrtki i stvaranje značajnih odnosa unutar organizacije. Ovi hackatoni prilično su produktivni za Facebook. Na primjer, Like gumb, live chat i timeline te značajka zastave ponosa, koja vam je omogućila da izmijenite svoju sliku profila za podršku LGBTQ zajednici Facebook su ideje koje su proizveli iz Facebook hackatona.

GE je zajedno s 4 iskusna fonda za rizični kapital, uložio sredstva u stvaranje natjecanja za privlačenje start-up tvrtki s dobrim idejama u tehnologiji zelene i obnovljive energije, što je rezultiralo s 30-ak ulaganja i pokretanjem novih natjecanja. Male tvrtke također mogu pokrenuti natječaj za uključenjem javnosti u inovacijski projekt, npr. Ocean Optics je preko javnog inovacijskog natječaja financirala 20 različitih istraživanja koja bi im mogla koristiti u budućnosti.

Otvorene inovacije uz uključivanje potrošača uključuje komunikaciju između potrošača i zaposlenika tvrtke kako bi se mišljenja i ideje korisnika uklopile u proces izrade i upravljanja proizvodom.

Lego je primjer kako privlačenje korisnika stvara više vrijednosti. Lego aktivira svoje korisnike putem svoje stranica  "Stvaranje i dijeljenje" te Lego Ideas. Stvaranje i dijeljenje stranica omogućuje članovima Lego zajednice da dijele svoje nacrte i Lego slike, dok je stranica Ideje zapravo za nova izdanja proizvoda. Kada količina podržavatelja ideje dosegne 10 tisuća, Lego procjenjuje dizajn i komercijalizira se pod oznakom "Lego Ideas", a članovi zajednice koji su stvorili proizvod također dobivaju novčanu naknadu. U seriji Lego Ideas nalaze se proizvodi kao Mini-Big Bang Theory, tematski set Adventure Time i Beatles - Yellow Submarine set. Zajednica pruža Legu tisuće novih ideja godišnje, što znači da Lego ima stalan protok slobodnih ideja koje ljudi već čekaju na kupnju. Taj otvoreni pristup inovacijama u njihovoj fazi dizajna proizvoda je rekao da je jedan od ključnih čimbenika uspješnog brenda Legoa.

Dobar primjer je i Mozilla te njihov proizvod Firefox web preglednik koji je razvijen od strane zajednice programera i stručnjaka širom svijeta, ali i volontera koji mogu stažirati i zaposliti se u tvrtki.  Uz to, Mozilla također puno pažnje posvećuje u promociji razvijanja open softvera i aktiviranju zajednice. Nivea-in deozodorans B&W je snažan primjer aktiviranja korisnika tijekom razvoja novih proizvoda od ideje do implementacije. Ideja za Nivein B&W deodorant nastala je zajedno s Niveinim korisnicima putem društvenih medija. Korisnici su dijelili kakav proizvod trebaju, ono što se čini kao razlog iza mrlja na prvom mjestu i kako se mogu spriječiti. Rezultat B&W deodorant postao je prvi deodorant na tržištu koji sprečava da se pojavljuju bijele i žute mrlje.

Jedan od najboljih primjera primjene otvorenih inovacija u znanosti nalazi se u projektu "Recite nam!" koji se bavi problemima u mentalnom zdravlju, a pokrenut je od strane Ludwiga Boltzmann Gesellschafta u svrhu prikupljanja pitanja za istraživanje. Institut također provodi edukaciju o otvorenim inovacijama za 20 znanstvenika tijekom jedne godine, a naziva se "Laboratorij za otvorene inovacije u znanosti". Na društvenoj mreži Facebook, Ludwig Boltzmann Gesellschaft obavještava javnost o Laboratoriju, sudionicima i učiteljima te novostima o otvorenim inovacijama u znanosti.

United Genomes projekt (UGP) je primjer kako otvorenost ubrzava znanost. UGP predstavlja rješenje za tradicionalni, skupi i spori način provođenja većine medicinskih istraživanja i razvoja. Projekt koristi otvorenu inovaciju za stvaranje inovativnih medicinskih inovacija u Africi putem svoje genetske baze podataka otvorenog koda, podržavajući razvoj presonaliziranih lijekova ovisno o prikupljenoj DNK. UGP omogućava da se isplativa otvorena inovacija održi svugdje, a to može započeti nove inovativne medicinske inovacije - otvorena inovacija može drastično ubrzati istraživanje i razvoj i inovacije.

U mrežama inovacija tvrtka uključuje brojne suradnike u razvoj proizvoda te nudi nagradu u obliku poticaja, uz primarni fokus na rješavanje problema nastalih u razvojnom procesu. Lilly je farmaceutska tvrtka koja je primijenila otvorenu inovaciju putem svog programa Open Discovery Drug Discovery (OIDD). U OIDD znanstvenicima (na sveučilištima i tvrtkama) mogu sigurno dijeliti biološke podatke koji imaju za cilj otkrivanje novih lijekova, a Lilly nudi moderne alate i pomoć pri screeningu i istraživanju podataka. OIDD je također platforma za stvaranje partnerstva za istraživanje i razvoj s Lillyom. S OIDD-om Lilly je stvorio široku otvorenu inovaciju 2.0 kao otvorenu inovativnu mrežu. U mreži sve strane mogu imati koristi od nove vrijednosti stvorene unutar mreže, u ovom slučaju, od novih otkrića. Stoga, nova otkrića vode do novih lijekova brže.

Otvorene inovacije i otvoreni izvori
Otvorene inovacije se mogu povezati s konceptom otvorenih izvora (eng. open source), gdje se potiče korisnike da slobodno dijele svoje znanje unutar zajednice. No razlika između "otvoreno" i "besplatno" te sukob oko patenata postaju očiti prilikom stavljanja proizvoda na tržišta kada velike kompanije počnu stvarati poslovne modele i tražiti investicije u svrhu komercijalizacije proizvoda, čime proizvod nastao iz otvorene inovacije postaje vlasništvo tvrtke koja u pravilu bira tajnost određenih podataka kako bi osigurala konkurentnost. Međutim, otvoreni izvori i otvorene inovacije nisu međusobno isključeni jer tvrtke mogu donirati svoje patente ili dati neograničenu licencu. Dobar primjer je slučaj IBM-a i platforme Eclipse koja omogućuje suradnju suparničkih tvrtki.

Objašnjavajući pojmove otvorena inovacija i otvoreni izvori Eric Raymond je stvorio pojam katedrala i bazar. Katedrala predstavlja zapošljavanje stručnjaka za dizajn i razvoj softvera, dok bazar predstavlja otvoreni pristup. Raymond navodi kako kodovi ne mogu nastati iz bazara, ali mogu biti testirani, ispravljeni i poboljšani ako već postoje.

Izvori

Otvorene inovacije


أسكا لانغلي سوريو (، لفظ الاسم أسْكا لانگلي سوريو)، هي شخصية خيالية في الأنمي نيون جينيسيس إيفانجيليون. فتاة تبلغ من العمر 14 سنة. في سياق القصة، أسكا هو الولد الثاني وقائدة إيفانجيليون الوحدة-02. اسم العائلة Sohryu في موقع غايناكس. في سلسلة أفلام إعادة بناء إيفانجيليون، غُير اسم عائلتها إلى

الفكرة
الاسم الأخير لأسكا مقتبس من حاملة الطائرات اليابانية من الحرب العالمية الثانية سوريو، واسمها الألماني الأخير مأخوذ من حاملة الطائرات الأمريكية من الحرب العالمية الثانية لانغلي، وأما اسمها الأخير في سلسلة أفلام إعادة بناء إيفانجيليون مأخوذ من اسم المدمرة اليابانية من الحرب العالمية الثانية شيكينامي. اسمها «أسكا» مقتبس من أسكا ساكي ، الشخصية البطلة في المانغا الفتاة الخارقة أسكا  التي ألفها شينجي وادا.

قال مصمم الشخصيات يوشيوكي ساداموتو بأن «قام بتصميم الفتاة أسكا لتكون الشخصية الرئيسية»، لكنه أحس بأن ذلك سيكون مشابهاً للأعمال السابقة التي عمل عليها مع أنّو، مثل غنباستر وناديا. اقترح ساداموتو على أنّو أن يجعل الشخصية الرئيسية فتى، حيث سيكون مناسباً أكثر لنوع الميكا.

مع تقدمه في تكوين المسلسل مع أنّو، اعتقد ساداموتو أن أسكا سوف تقوم بدور «المحبوبة في عالم الإيفا». ووصف اعتقاده بأن العلاقة بين أسكا وشينجي ستكون مشابهة لعلاقة جين وناديا في العمل السابق. شخصية أسكا، كما هو الحال مع الشخصيات الأخرى، صممت لتكون مفهومة من أول نظرة.

يوكو ميامُرا، مؤدية صوت أسكا، قالت بأن «أسكا لم تكن الشخصية الأكثر من قلبها التي قابلتها من قبل... في كل مرة أحاول رسم نفسي في توافق أقرب، لم تسمح أسكا لنفسها بالتوافق» معي«... في أحد الأيام، اكتشف أن هناك جداراً في قلب أسكا». بعد ذلك بفترة، قالت ميامُرا بأن القيام بدور أسكا كان «صعباً للغاية»، وأنها في بعض الأوقات «أرادت أن تمحو إيفانجيليون».

الظهور

نيون جينيسيس إيفانجيليون
ظهرت أسكا لأول مرة في الأنمي في الحلقة الثامنة; مع وصول إيفانجيليون الوحدة-02 إلى اليابان والمعركة مع الملاك غاغييل، أظهرت أسكا امتلاكها نسبة توافق عالية ومهارات ممتازة كقائدة إيفا، كونها هجومية وواثقة للغاية أثناء المعركة. بعد هزيمتها الأولى على يد زيرويل، بدأت ثقة أسكا بنفسها (و، في المقابل، نسبة توافقها مع الإيفا وتأثيرها كقائدة) بالتضاؤل. وصل ذلك إلى ذروته في الحلقة 22، عندما ظهر أرايل وأسكا، المرهقة بسبب نتائجها الضعيفة باستمرار في اختبارات التوافق، غضبت عندما أمرت بالعمل كاحتياطية ودعم لريه. خالفت أسكا الأوامر وقررت مواجهة الملاك بنفسها، لكنها هُزمت بهجوم نفسي من الملاك، مجبراً أسكا على تذكر طفولتها المؤلمة مما أدى إلى انهيار عقلي. لم تعد أسكا قادرة على قيادة الوحدة-02، وحيث أن قيادتها للإيفا تعني حياتها، فقدت أسكا رغبتها في الحياة وقضت معظم الحلقات الأخيرة من المسلسل في سرير المستشفى في حالة شلل.

نهاية إيفانجيليون
في نهاية إيفانجيليون، أثناء غزو قوات الدفاع الاستراتيجية اليابانية لنيرف، وضعت أسكا داخل الوحدة-02، التي غمرت داخل بحيرة في الجيوفرونت، من أجل حمايتها. حينما كانت تلقى القنابل البحرية على الوحدة-02، قالت أسكا بأنها لا تريد أن تموت و، في لحظة من الوضوح، أدركت أن روح أمها كانت داخل الإيفا وكانت تحميها طوال الوقت. استعادت أسكا ثقتها بنفسها، ثم اشتبكت وانتصرت على قوات الدفاع الاستراتيجية اليابانية قبل مواجهتها لإيفانجيليون الإنتاج المتسلسل. على الرغم من نجاحها في تعطيل كل الوحدات التسع، ومع نفاد البطارية الداخلية للإيفا؛ إلا أن الطاقة اللامحدودة من محركات S² للإيفا التسع (التي تسمح لها بالبقاء فعالة حتى وإن أصيبت بأضرار جسيمة أو بترت) سمحت لها بتقطيع وتمزيق الوحدة-02 باستخدام نسخ رمح لونغينوس. استعد شينجي بعدها لبدء الاصطدام الثالث، في مشهد غامض، التقى بأسكا، التي تجادلت معه ورفضت مناشداته لجعلها تحبه. - مما قاده إلى شنقها، وبدء الاصطدام الثالث/الاستكمال. حينما رفض شينجي الاستكمال، ظهرت أسكا بجانب شينجي في آخر مشاهد الفيلم، الإصابات التي أصيبت بها في المعركة ضد إيفا الإنتاج المتسلسل مغطاة بالضمادات. شينجي، في حالة نفسية منكسرة، بدأ بشنق أسكا المغمى عليها على ما يبدو، لكنه توقف وبدأ بالبكاء عندما مسحت أسكا وجهه بلطف، بدلاً من مقاومته.

إعادة بناء إيفانجيليون
في الأفلام الأربعة المعيدة لتمثيل مسلسل الأنمي، ظهرت أسكا لأول مرة في الفيلم الثاني، إيفانجيليون: 2.0 أنت (لا) تستطيع التقدم. طرأت تعديلات عديدة لشخصية أسكا، حيث تغير اسم عائلتها من  إلى ، مستكملة التقليد في التسمية بأسماء السفن البحرية اليابانية، وتحمل أسكا رتبة نقيب. أسكا أيضاً لم تعد مفتتنة بكاجي كما في الأنمي، مختارة أن تتجاهل الدعوة للذهاب في رحلة معه إلى أن أجبرتها ميساتو على الذهاب. بالإضافة إلى ذلك، فهي أيضاً قائدة الاختبار لإيفانجيليون الوحدة-03، وليس توجي، قبل النجاة من استيلاء باردييل على الإيفانجيليون. في الفيلم الثالث، ترتدي أسكا عصبة عين.

في وسائل أخرى
ظهرت أسكا في العديد من مجلات المانغا المقتبسة من الأنمي، التي من بينها مانغا نيون جينيسيس إيفانجيليون ليوشيوكي ساداموتو. الأحداث في هذه المانغا تعكس الأحداث الموجودة في الأنمي مع بعض الاختلافات المظهرية. ظهرت أسكا كشخصية رئيسية في المانغا ومثلت، في معظم فصول القصة، مشابهة لنظيرتها في المسلسل التلفزيوني. ظهرت أسكا في معظم المانغا الجانبية من بينها مشروع تدريب شينجي إيكاري ونيون جينيسيس إيفانجيليون: غاكوين داتينروكو مع تغيير متعددة في الشخصية والوصف.

ظهرت أسكا في العديد من ألعاب الفيديو بجانب شخصيات إيفانجيليون في مثل نيون جينيسيس إيفانجيليون على جهاز نينتندو 64 وفي سلسلة ألعاب الميكا المختلطة سوبر روبوت وورز، حيث غالباً ما تتشاجر مع نظيرها في التهور والذكاء كوجي كابوتو، قائد مازنجر زد ومازنكايزر. تم التلميح في اللعبة إلى أنها طورت علاقات حب مع شخصيات مشهورة مثل تشار أزنابل (في قناع كواترو باغيينا)، وأمورو راي. لكن، في حروب الروبوت الخارق ألفا، غيرة أسكا جعلتها تستولي على باقة أزهار من شينجي يريد إهداءها إلى لين منماي. في حروب الروبوت الخارق ألفا 3، ساعدت أسكا شينجي في الاستيقاظ من حالة بؤسه أثناء المعركة مع إيفانجيليون الإنتاج المتسلسل. بتأكيدها بأنها لا تريد أن تكون مع شخص يريد ببساطة الاستلقاء والموت.

الاستقبال
في استطلاع لمجلة نيوتايب في مارس 2010، صُوت لأسكا كثالث أشهر فتاة أنمي منذ تسعينات القرن العشرين. إصدار يونيو 2010 من نيوتايب وضع أسكا لانغلي شيكينامي في المركز الثامن في دراستها الشهرية لأفضل عشر شخصيات. وصف أحد النقاد خطأها المصيري ب«الكبرياء المفرطة»، ملاحظاً أن أمها أصيبت بالجنون بعد تجربة الاتصال مع إيفانجيليون الوحدة-02 كما حدث لأسكا عندما عانت من انهيار أو تلوث عقلي أثناء تحدي الملاك ال16 بمفردها.

مشهد قتال أسكا مع إيفانجيليون الإنتاج المتسلسل في نهاية إيفانجيليون تلقى بالتحديد العديد من استقبالاً حسناً بين النقاد الذين أحسوا بأن تلك كانت لحظتها الحاسمة، وإلا فإنها ظلت ساكنة لأغلب لحظات الفيلم.

انظر أيضاً
 قائمة شخصيات نيون جينيسيس إيفانجيليون

روابط خارجية

المصادر

ألمان خياليون
أمريكيون خياليون من أصل ألماني
أمريكيون خياليون من أصل ياباني
أمريكيون خياليون
أيتام خياليون
جنديات ومحاربات خياليات
جنود أطفال خياليون
شخصيات أطفال في مسلسل رسوم متحركة
شخصيات أفلام الخيال العلمي
شخصيات أنمي ومانغا إناث
شخصيات تلفزيونية ظهرت في 1995
شخصيات رسوم متحركة تلفزيونية ظهرت في 1995
شخصيات خيالية تعاني من اضطراب الكرب التالي للصدمة النفسية
شخصيات خيالية ظهرت في 1995
شخصيات خيالية
شخصيات مراهقين في التلفاز
شخصيات نسائية في الفيلم
شخصيات نيون جينيسيس إيفانجيليون
يابانيون خياليون في أنمي ومانغا
يابانيون خياليون
شخصيات تلفزيونية اخترعت في 1995

أسكا لانغلي سوريو


Çatköy aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Çatköy, Çubuk - Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle
 Çatköy, Hanak - Ardahan ili Hanak ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Refahiye - Erzincan ili Refahiye ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Dörtyol - Hatay ili Dörtyol ilçesine bağlı mahalle
 Çatköy, Ayrancı - Karaman ili Ayrancı ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Küre - Kastamonu ili Küre ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Seydişehir - Konya ili Seydişehir ilçesine bağlı mahalle
 Çatköy, Çavdarhisar - Kütahya ili Çavdarhisar ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Çamlıhemşin - Rize ili Çamlıhemşin ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Pervari - Siirt ili Pervari ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Gemerek - Sivas ili Gemerek ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Reşadiye - Tokat ili Reşadiye ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Mazgirt - Tunceli ili Mazgirt ilçesine bağlı köy
 Çatköy, Ovacık - Tunceli ili Ovacık ilçesine bağlı köy

Çatköy


Dean Court, în prezent cunoscut ca Vitality Stadium din motive de sponsorizare, este un stadion de fotbal situat în Bournemouth, Anglia și locul unde A.F.C. Bournemouth își desfășoară meciurile de pe teren propriu.

Istorie
În 1910 Boscombe F.C. a primit un teren de la familia Cooper-Dean din oraș, familie după care a fost numită arena. Terenul era o fostă balastieră, dar stadionul nu a fost construit la timp pentru începutul sezonului 1910-11. Ca urmare, clubul a jucat pe stadionul alăturat King's Park până s-a mutat pe Dean Court în decembrie 1910. Cu toate acestea, facilitățile clubului nu au fost încă gata și jucători se schimbau într-un hotel din apropiere. Lucrările inițiale au inclus o tribună cu 300 de locuri.

În 1923 clubul a fost ales să evolueze în Division Three South al Football League, moment în care și-a schimbat numele în Bournemouth & Boscombe Athletic. Primul meci al Football League s-a jucat pe Dean Court pe 1 septembrie 1923, cu o asistență de 7.000 de persoane, meciul cu Swindon Town încheindu-se la egalitate 0-0. Alte îmbunătățiri realizate au inclus achiziționarea de articole metalice de la British Empire Exhibition de pe Wembley, achiziție care a permis construirea unei tribune de 3.700 de locuri. Terasa acoperită a fost adăugată la partea sudică a stadionului în 1936.

Recordul de prezență la meciurile din campionat a fost stabilit pe 14 aprilie 1948, când 25.495 de persoane au urmărit înfrângerea cu 1-0 în fața celor de la QPR. Recordul de prezență în toate competițiile a fost stabilit pe 2 martie 1957, când 28.799 de spectatori au fost prezenți la un meci de Cupa Angliei împotriva celor de la Manchester United. La scurt timp după aceea, un acoperiș a fost adăugat la tribuna vestică. Clubul a cumpărat mai mult teren în spatele părții de nord a stadionului, cu intenția de a mări tribuna și de a construi un centru de petrecere a timpului liber. Clubul a rămas fără bani în timpul construcției și abandonat-o în 1984. Ca urmare, jumătatea de structură construită a fost demolată, pe locul respectiv construindu-se locuințe. Cea mai mică prezență la un meci de campionat al clubului a fost stabilită pe 4 martie 1986, când la meciul cu Lincoln City au fost prezente 1.873 de persoane.

Stadionul a fost complet reconstruit în 2001, cu terenul rotit la nouăzeci de grade față de poziția sa inițială, îndepărtându-se astfel de locuințele adiacente. Deoarece construcția nu a fost terminată la timp pentru sezonul 2001-02, Bournemouth a jucat primele opt jocuri pe Avenue Stadium în Dorchester. Când Dean Court s-a redeschis, la 10 noiembrie, cu un joc împotriva celor de la Wrexham, și-a obținut și primul nume datorat unui sponsor, devenind Fitness First Stadium.Deși a fost reconstruit ca un stadion cu trei laturi cu o capacitate de 9.600 de locuri, au fost plasate scaune și pe partea de sud nedezvoltată, în toamna anului 2005. La 24 februarie 2004, jucătorul lui Bournemouth James Hayter a marcat cel mai rapid hat-trick din Football League pe Dean Court, înscriind trei goluri în 2 minute și 20 secunde în timpul unui meci împotriva celor de la Wrexham încheiat cu 6-0. Clubul a vândut stadionul în decembrie 2005 într-o afacere de leaseback cu Structadene, o companie londoneză.

În 2010–11 a fost construită o tribună temporară în partea sudică a stadionului, dar a fost înlăturată în sezonul 2011 – 12 după scăderea prezenței la stadion. În iulie 2011 stadionul a fost redenumit Seward Stadium după ce drepturile de nume au fost vândute către Seward Motor Group. După ce Seward a intrat în administrare specială în februarie 2012, stadionul a fost redenumit Goldsands Stadium pentru doi ani. În vara anului 2013 o tribună de 2.400 de locuri a fost construită pe latura nedezvoltată ca urmare a promovării clubului în Championship. În iulie 2013, tribuna a primit numele fostului atacant al clubului Ted MacDougall.

Dezvoltări ulterioare
În august 2014, președintele Jeff Mostyn a anunțat că intenționează reamenajarea stadionul, în locul construirii unui stadion la Matchams. Cu o capacitate limitată de 11.464 de locuri, s-a intenționat construirea unei tribune permanente și construirea de locuri în colțurile stadionului dacă echipa continuă să joace în Premier League.

Dean Court este de departe cel mai mic stadion din Premier League, singurul care are mai puțin de 20.000 de locuri. Doar alte trei stadioane, Liberty Stadium (Swansea City), Vicarage Road (Watford) și Turf Moor (Burnley) au mai puțin de 25.000 de locuri.

Galerie

Referințe

Legături externe
Istoria lui AFC Bournemouth
Football Ground Guide Article

Stadioane din Anglia
A.F.C. Bournemouth

Dean Court


An Epidryos micrantherus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Bassett Maguire, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bassett Maguire. An Epidryos micrantherus in nahilalakip ha genus nga Epidryos, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidryos

Epidryos micrantherus


Atina, Yunanistan'ın başkenti
 Atina, Yunanistan'ın bir ili.
 Atina (Athena), Antik Yunan tanrıçası.
 Atina, Rize'nin Pazar ilçesinin eski adı.
 Atina (İtalya), İtalya'da bir kasaba.
 Atina, Ohio, ABD'nin Ohio eyâletinde bir şehir.

Atina ile ilgili diğer maddeler
 Olimpiyat Stadyumu (Atina)
 Atina Antlaşması (1913)

Atina (anlam ayrımı)


1997 (MCMXCVII) çarşamba günü başlayan bir yıldır. Gregoryen takvimindeki Milat ("Common Era", CE) ve Rab'bin Yılı'nın ("Anno Domini", AD) 2. milenyumunun 997. yılı ve 20. yüzyılın 97. ve 1990'larinin 8. yılı.

Olaylar
 1 Ocak - Zaire Dünya Ticaret Örgütü üyesi oldu.
 23 Şubat - Genetik kopyalama yöntemiyle üretilen ilk memeli hayvan olan ve 14 Şubat 2003 tarihinde ölen Dolly adlı koyunun, İskoçya'daki Roslin Enstitüsü'nde klonlandığı duyuruldu.
 28 Şubat - 28 Şubat süreci yaşandı.
 20 Mart
 Robert Koçaryan, Ermenistan başbakanı oldu.
 Avrupa Birliği Ortaklık Komitesi 106. dönem toplantısı yapıldı.
 1 Temmuz - Birleşik Krallık Hong Kong'u Çin'e devretti.
 10 Ağustos - Grand Theft Auto serisinin ilk oyunu piyasaya sürüldü.
 31 Ağustos - Galler Prensesi Diana Frances Spencer ile Dodi Al Fayed Paris'te meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybettiler.
 4 Ekim - BBC bugünkü logosunu kullanmaya başladı.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak - Malala Yusufzay, Pakistanlı insan hakları aktivisti
 2 Ocak - Melis Sezen, Türk oyuncu
 5 Ocak - Egehan Arna, Türk basketbolcu
 7 Ocak - Devrim Taşkaya, Türk futbolcu
 10 Ocak - Aimi Kunitake, Japon futbolcu
 27 Ocak - Betül Kutlu, Türk basketbolcu
 30 Ocak - Meltem Avcı, Türk basketbolcu

Şubat
1 Şubat-Park Ji-hyo,Güney Koreli şarkıcı
 5 Şubat - Batuhan Karacakaya, Türk oyuncu
 10 Şubat - Chloë Grace Moretz, Amerikalı oyuncu
 11 Şubat - Roseanne Park, Yeni Zelandalı şarkıcı
 14 Şubat
 Breel Embolo, İsviçreli futbolcu
 Hung Hau-Hsuan, Tayvanlı e-sporcu
 26 Şubat - Güneş Yakartepe, Türk piyanist

Mart
 8 Mart - Tijana Bošković Sırp voleybolcu
 10 Mart - Belinda Bencic, İsviçreli tenisçi
 14 Mart - Mariya Baklakova, Rus yüzücü
 21 Mart - Martina Stoessel, Arjantinli şarkıcı, oyuncu ve dansçı
 22 Mart - İnci Ece Öztürk, Türk bocce oyuncusu
24 Mart-Myoui Mina,Japon şarkıcı
 27 Mart
Eda Tuğsuz, Türk atlet
Lisa (rapçi),Taylandlı şarkıcı
 28 Mart - Yaw Yeboah, Ganalı futbolcu

Nisan
 1 Nisan - Asa Butterfield, İngiliz çocuk oyuncu
 5 Nisan - Borja Mayoral, İspantol futbolcu
 9 Nisan - Facundo Cambeses, Arjantinli futbolcu
 14 Nisan - Ante Ćorić, Hırvat futbolcu
 15 Nisan - Maisie Williams, İngiliz oyuncu
 20 Nisan - Alexander Zverev Jr., Alman tenisçi

Mayıs
 4 Mayıs - Bahar Şahin, Türk oyuncu
 30 Mayıs
 Fatma Zehra Köse, Türk eskrimci
 Fletcher Quimby, Amerikalı genç oyuncu

Haziran
 8 Haziran - Jeļena Ostapenko, Leton tenisçi
 11 Haziran - Abigail Harrison, Amerikalı bilim insanı
 13 Haziran - Arca Tülüoğlu, Türk basketbolcu
 16 Haziran - Jean-Kévin Augustin, Fransız futbolcu
 21 Haziran - Rebecca Black, Amerikalı pop şarkıcısı
 28 Haziran - Biran Damla Yılmaz, Türk oyuncu
 30 Haziran - Samed Karakoç, Türk futbolcu

Temmuz
 5 Temmuz - William Jøhnk Nielsen, Danimarkalı oyuncu
 13 Temmuz - Leo Howard, Amerikalı oyuncu, model ve dövüş sanatçısı
 24 Temmuz - Emre Mor, Türk futbolcu

Ağustos
 4 Ağustos - Ekaterina Ryabova, Rus şarkıcı
 5 Ağustos - Olivia Holt, Amerikalı genç oyuncu ve şarkıcı
 18 Ağustos - Renato Sanches, Portekizli futbolcu
 23 Ağustos - Facundo Astudillo Castro, Arjantinli eylemci
 28 Ağustos - Bazzi, Amerikalı şarkıcı

Eylül
 1 Eylül
Hande Baladın, Türk voleybolcu
Jungkook, Güney Koreli şarkıcı
 5 Eylül - Maartje Verhoef, Hollandalı manken
 8 Eylül
Yasemin Yazıcı, Türk oyuncu
Yağmur Bul, Türk basketbolcu
 9 Eylül - Fredrik Jensen, Fin futbolcu
 10 Eylül - Liam Cacatian Thomassen, İsveçli şarkıcı
 13 Eylül - Abdinur Mohamud, Somalili futbolcu

Ekim
 3 Ekim - Bang Chan, Güney Kore/Avustralya'lı şarkıcı, söz yazarı, dansçı
 8 Ekim - Bella Thorne, Amerikalı oyuncu, şarkıcı ve dansçı
 31 Ekim
 Marcus Rashford, İngiliz futbolcu
 Mathias Olivera, Uruguaylı futbolcu

Kasım
 25 Kasım - Sevgi Uzun, Türk basketbolcu

Aralık
 2 Aralık - Afra Saraçoğlu, Türk dizi ve sinema oyuncusu
 3 Aralık - Hayley Okines, İngiliz yazar (ö. 2015)
 6 Aralık - Sabrina Ionescu, Amerikalı basketbolcu
 15 Aralık - Mizgin Morkoyun, Türk bocce oyuncusu

Ölümler

Ocak
 8 Ocak - Melvin Calvin, Nobel ödüllü Amerikalı biyokimyacı (d. 1911)
 9 Ocak - Edward Osóbka-Morawski, 1. Polonya Halk Cumhuriyeti Başbakanı (d. 1909)
 12 Ocak - Charles Brenton Huggins, Nobel ödüllü Kanadalı hekim ve fizyolog (d. 1901)
 10 Ocak - Alexander Todd, Nobel ödüllü İngiliz biyokimyager (d. 1907)
 17 Ocak - Clyde Tombaugh, Amerikalı astronom (d. 1906)
 21 Ocak - Albay Tom Parker, Hollandalı müzik girişimcisi ve menajer (d. 1909)
 22 Ocak - Willard Wheatley, 2. Britanya Virjin Adaları Başbakanı (d. 1915)
 25 Ocak - Jeane Dixon, Amerikalı astrolog ve psişik (d. 1904)

Şubat
 1 Şubat - Marjorie Reynolds, Amerikalı oyuncu (d. 1917)
 3 Şubat - Bohumil Hrabal, Çek yazar (d. 1914)
 10 Şubat - Milton Cato, 1. Saint Vincent ve Grenadinler Başbakanı (d. 1915)
 16 Şubat - Chien-Shiung Wu, Çin asıllı Amerikalı deneysel fizikçi (d. 1912)
 19 Şubat - Deng Xiaoping, 2. Çin Yüce Lideri (d. 1904)
 21 Şubat - Ziya Bünyadov, Azeri tarihçi ve akademisyen (d. 1923)

Mart
 2 Mart - Gurgen Askaryan, Ermeni-Sovyet fizikçi (d. 1928)
 6 Mart
 Cheddi Jagan, 4. Guyana Devlet Başkanı (d. 1918)
 Michael Manley, 4. Jamaika Başbakanı (d. 1924)
 7 Mart
 Edward Purcell, Nobel ödüllü Amerikalı fizikçi (d. 1912)
 Agnieszka Osiecka, Polonyalı şair ve yazar (d. 1936)
 9 Mart - The Notorious B.I.G., Amerikalı rapçi (d. 1972)
 10 Mart - İmam Mustafayev, Azeri biyolog ve siyasetçi (d. 1910)
 11 Mart - Lars Ahlin, İsveçli yazar (d. 1915)
 12 Mart - Galip Erdem, Türk gazeteci ve yazar (d. 1930)
 14 Mart - Fred Zinnemann, Avusturyalı-Amerikalı film yönetmeni (d. 1907)
 15 Mart - Victor Vasarely, Macar asıllı Fransız ressam (d. 1906)
 16 Mart - John Montague Stow, 1. Barbados Genel Valisi (d. 1911)
 19 Mart - Willem de Kooning, Hollandalı soyut dışavurumcu ressam (d. 1904)

Nisan
 4 Nisan - Alparslan Türkeş, Türk asker ve siyasetçi (d. 1917)
 5 Nisan
 Allen Ginsberg, Amerikalı savaş karşıtı şair (d. 1926)
 Cozy Powell, İngiliz baterist (d. 1947)
 12 Nisan - George Wald, Nobel ödüllü Amerikalı bilim insanı (d. 1906)
 17 Nisan - Haim Herzog, 6. İsrail Cumhurbaşkanı (d. 1918)
 21 Nisan - Diosdado Macapagal, 9. Filipinler Devlet Başkanı (d. 1910)
 26 Nisan - Peng Zhen, Çinli siyasetçi (d. 1902)
 29 Nisan - Mike Royko, Amerikalı gazeteci (d. 1932)

Mayıs
 2 Mayıs
 John Carew Eccles, Nobel ödüllü Avustralyalı nörofizyolog (d. 1903)
 Paulo Freire, Brezilyalı eğitimci (d. 1921)
 4 Mayıs - Esin Engin, Türk müzisyen (d. 1945)
 22 Mayıs - Alfred Hershey, Nobel ödüllü Amerikalı biyolog (d. 1908)
 26 Mayıs - Manfred von Ardenne, Alman fizikçi ve mucit (d. 1907)
 29 Mayıs - Jeff Buckley, Amerikalı müzisyen ve besteci (d. 1966)

Haziran
 1 Haziran
 Nikolay Tihonov, 9. Sovyetler Birliği Başbakanı (d. 1905)
 Robert Serber, Amerikalı fizikçi (d. 1909)
 7 Haziran - Stanley Schachter, Amerikalı sosyal psikolog (d. 1922)
 11 Haziran - Lütfiye Sultan, Osmanlı prensesi (d. 1910)
 12 Haziran - Bulat Okucava, Gürcü-Ermeni asıllı Sovyet müzisyen (d. 1924)
 18 Haziran - Edmond Leburton, 57. Belçika Başbakanı (d. 1915)
 20 Haziran
 Cahit Külebi, Türk şair (d. 1917)
 John Akii-Bua, Olimpiyat şampiyonu Ugandalı atlet (d. 1949)
 25 Haziran - Jacques-Yves Cousteau, Fransız okyanus uzmanı ve yönetmen (d. 1910)
 21 Haziran - Shintaro Katsu, Japon oyuncu (d. 1931)
 26 Haziran - Israel Kamakawiwo'ole, Hawaiili müzisyen (d. 1959)
 28 Haziran - Friedrich von Mellenthin, Alman asker (d. 1904)

Temmuz
 1 Temmuz
 Robert Mitchum, Amerikalı oyuncu (d. 1917)
 Kerim Bekirbaev, Kırım Tatarı uçak tasarımcısı (d. 1928)
 2 Temmuz - James Stewart, Amerikalı oyuncu (d. 1908)
 10 Temmuz
 Ivor Allchurch, Galli futbolcu (d. 1929)
 İvan Yarıgin, Olimpiyat şampiyonu Sovyet-Rus güreşçi (d. 1948)
 15 Temmuz - Gianni Versace, İtalyan modacı ve iş insanı (d. 1946)
 16 Temmuz - Dora Maar, Fransız fotoğrafçı, ressam ve şair (d. 1907)
 22 Temmuz - Andrew Cunanan, Filipin asıllı Amerikalı seri katil (d. 1969)
 23 Temmuz - Chūhei Nambu, Olimpiyat şampiyonu Japon atlet (d. 1904)
 25 Temmuz - Ben Hogan, Amerikalı golfçü (d. 1929)
 30 Temmuz - Bao Dai, son Vietnam İmparatoru (d. 1913)

Ağustos
 1 Ağustos - Ngiratkel Etpison, 5. Palau Devlet Başkanı (d. 1925)
 2 Ağustos - William S. Burroughs, Amerikalı roman ve deneme yazarı (d. 1914)
 4 Ağustos - Jeanne Calment, Fransız süper asırlık (d. 1875)
 6 Ağustos - Bora Öztürk, Türk futbolcu ve teknik direktör (d. 1955)
 10 Ağustos - Norris Bradbury, Amerikalı fizikçi (d. 1909)
 13 Ağustos - Carel Weight, İngiliz ressam (d. 1908)
 23 Ağustos
 John Kendrew, Nobel ödüllü İngiliz biyokimyager ve kristalografi araştırmacısı (d. 1917)
 Eric Gairy, 1. Grenada Başbakanı (d. 1922)
 24 Ağustos - Zofia Rydet, Polonyalı fotoğrafçı (d. 1911)
 27 Ağustos - Sotiria Bellu, Yunan şarkıcı (d. 1921)
 31 Ağustos
 Dodi el-Fayed, Mısırlı iş insanı (d. 1955)
 Diana Spencer, Galler Prensesi (d. 1961)

Eylül
 1 Eylül - Zoltán Czibor, Macar futbolcu (d. 1929)
 2 Eylül - Viktor Emil Frankl, Avusturyalı nörolog ve psikiyatr (d. 1905)
 4 Eylül
 Hans Eysenck, Alman asıllı İngiliz psikolog (d. 1916)
 Aldo Rossi, İtalyan mimar ve tasarımcı (d. 1931)
 5 Eylül - Rahibe Teresa, Nobel ödüllü Arnavut insan hakları aktivisti (d. 1910)
 7 Eylül - Mobutu Sese Seko, 2. Kongo Demokratik Cumhuriyeti Devlet Başkanı (d. 1930)
 9 Eylül - Burgess Meredith, Amerikalı oyuncu (d. 1907)
 10 Eylül - Fritz Von Erich, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1929)
 12 Eylül - Stig Anderson, İsveçli müzik yapımcısı (d. 1931)
 17 Eylül - Jan P. Syse, 31. Norveç Başbakanı (d. 1930)
 29 Eylül - Roy Lichtenstein, Amerikalı ressam (d. 1923)
 30 Eylül - Jurek Becker, Polonya doğumlu Alman yazar ve film senaristi (d. 1937)

Ekim
 3 Ekim - Verna Hillie, Amerikalı aktris (d. 1914)
 4 Ekim - Otto Ernst Remer, Alman asker ve siyasetçi (d. 1912)
 5 Ekim - Brian Pillman, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1962)
 6 Ekim - Yevgeniy Haldey, Sovyet-Rus asker (d. 1917)
 12 Ekim - John Denver, Amerikalı müzisyen (d. 1943)
 13 Ekim - Kārlis Irbītis, Leton uçak tasarımcısı (d. 1904)
 16 Ekim - James A. Michener, Amerikalı yazar (d. 1907)
 29 Ekim - Anton Szandor LaVey, Amerikalı okültist ve satanist yazar (d. 1930)
 30 Ekim - Samuel Fuller, Amerikalı yönetmen (d. 1912)

Kasım
 4 Kasım - George Chambers, 2. Trinidad ve Tobago Başbakanı (d. 1928)
 5 Kasım - Isaiah Berlin, İngiliz filozof (d. 1909)
 9 Kasım
 Carl Gustav Hempel, Alman filozof (d. 1905)
 Helenio Herrera, Arjantin asıllı Fransız futbolcu ve teknik direktör (d. 1910)
 11 Kasım - Özcan Başkan, Türk dilbilimci ve bilim insanı (d. 1929)
 14 Kasım - Eddie Arcaro, Amerikalı jokey (d. 1916)
 25 Kasım - Hastings Banda, 1. Malavi Devlet Başkanı ve 1. Malavi Başbakanı (d. 1898)

Aralık
 8 Aralık - Bob Bell, Amerikalı oyuncu ve gösteri sanatçısı (d. 1922)
 10 Aralık - Anatoli Banişevski, Azeri-Sovyet futbolcu ve teknik direktör (d. 1946)
 15 Aralık - Siegfried Flügge, Alman teorik fizikçi (d. 1912)
 17 Aralık - Uzi Narkiss, İsrailli asker (d. 1925)
 18 Aralık - Chris Farley, Amerikalı oyuncu ve komedyen (d. 1964)
 19 Aralık - Masaru Ibuka, Japon iş adamı (d. 1908)
 24 Aralık - Toshiro Mifune, Japon oyuncu (d. 1920)
 26 Aralık
 Cahit Arf, Türk matematikçi (d. 1910)
 Cornelius Castoriadis, Yunan asıllı Fransız filozof ve psikanalizci (d. 1922)
 27 Aralık - Kenneth Pitzer, Amerikalı fiziksel ve teorik kimyager (d. 1914)

Nobel Ödülleri
 Kimya – Paul D. Boyer, John E. Walker ve Jens Skou
 Ekonomi – İsveç Ulusal Bankası, Robert C. Merton ve Myron Scholes
 Edebiyat – Dario Fo
 Barış – Kara Mayınlarının Yasaklanması için Uluslararası Kampanya ve Jody Williams
 Fizik – Steven Chu, Claude Cohen-Tannoudji ve William Phillips
 Fizyoloji veya Tıp – Stanley B. Prusiner

Ayrıca bakınız
 1997'de Türkiye

1997


Karl Ludwig Theodor Heinrich Schmidt (* 11. Juni 1856 in Hungen; † 29. April 1927  in Leipzig) war Vorsitzender des Staatsgerichtshofs zum Schutz der Republik und Senatspräsident beim Reichsgericht.

Leben
Schmidt studierte Rechtswissenschaft an der Hessischen Ludwigs-Universität. 1874 wurde er im Corps Hassia Gießen aktiv. Er wurde promoviert. Ab 1876 war er im Justizdienst Hessen-Darmstadts, 1880 wurde er Amtsanwalt und 1882 Amtsrichter in Worms. 1885 ernannte man ihn zum Staatsanwalt in Darmstadt, 1892 wurde er Landrichter in Mainz. 1894 wurde er zum Landgerichtsrat befördert. 1. Staatsanwalt in Mainz wurde er 1896 und ein Jahr später zum Oberstaatsanwalt ernannt.

1905 kam er an das Reichsgericht. Als Reichsgerichtsrat war er im I. Strafsenat tätig. 1921 wurde er Senatspräsident des II. Strafsenats. Schmidt war Vorsitzender der Leipziger Prozesse gegen deutsche Kriegsverbrecher. 1922 ernannte man ihn zum stellvertretenden Vorsitzenden des Staatsgerichtshofs zum Schutz der Republik. Von Januar 1923 bis zum August 1924 war er Vorsitzender des Staatsgerichtshofs. Schmidt führte den Vorsitz in der Verhandlung gegen Hanns Hustert und Karl Oehlschläger, die ein Attentat mit Blausäure auf Philipp Scheidemann verübt hatten. Er trat 1924 aus gesundheitlichen Gründen in den Ruhestand.

Werke
 Repetitorium des Kirchenrechts. Druck und Verlag der Roßberg'schen Buchhandlung 1884.

Literatur
 Ingo J. Hueck: Der Staatsgerichtshof zum Schutze der Republik. Tübingen 1996, S.102

Weblinks

Einzelnachweise

Richter (Reichsgericht)
Richter (Landgericht Mainz)
Richter (Amtsgericht)
Staatsanwalt (Deutschland)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1927
Mann

Heinrich Schmidt (Richter)


Ulrich Steindorff, Pseudonym Ulrich S. Carrington (* 10. März 1888 in Berlin; † 21. Juni 1978 in Sherman Oaks, Kalifornien) war ein deutscher Schriftsteller, Drehbuchautor, Übersetzer, Schauspieler und Journalist.

Leben
Ulrich Steindorff war der Sohn des Ägyptologen Georg Steindorff und dessen Ehefrau Elise, geborene Oppenheimer, Schwester des Soziologen Franz Oppenheimer. 1902 zog Ulrich mit seinen Eltern von Berlin nach Leipzig, wo er das neu errichtete Königin-Carola-Gymnasium besuchte, das er 1907 mit dem Reifezeugnis verließ. Von Mai bis November 1907 studierte er Rechtswissenschaften an der Universität Leipzig, wechselte dann an die Universität Kiel, um von Oktober 1908 bis März 1915 erneut in Leipzig Jura, Philosophie und Nationalökonomie zu studieren.

Anschließend lebte er als freischaffender Schriftsteller und Journalist in Leipzig, Italien, Berlin und New York. 1909 heiratete er in Leipzig-Gohlis seine Frau Marguerite, mit der er zahlreiche Übersetzungen aus dem Englischen und Französischen herausgab.

Im selben Jahr erschien sein erster Gedichtband. Es folgten mehrere expressionistische Dramen, von denen Die Irren am 11. Dezember 1919 in Rudolf Leonhards Berliner Privattheater Tribüne in der Inszenierung von Karlheinz Martin uraufgeführt wurde.

An den Drehbüchern für die Filme Dämon des Meeres (USA 1931) unter der Regie von Michael Curtiz und Kismet (Deutschland 1931) unter der Regie von William Dieterle war Steindorff als Co-Autor beteiligt. An dem Drama Die Maske fällt (Deutschland 1931) war er unter der Regie von William Dieterle neben Lissy Arna und Anton Pointner als Darsteller beteiligt.

Aufgrund seiner jüdischen Abstammung sah sich Steindorff gezwungen, 1933 mit seiner Frau in die Vereinigten Staaten zu emigrieren. Sie ließen sich in Sherman Oaks, in der Nähe von Los Angeles, nieder. Unter dem Pseudonym Ulrich S. Carrington war Steindorff weiterhin als Übersetzer und Herausgeber tätig. Zudem war er am Drehbuch für das Kriegs-Drama Chetniks (USA 1943) unter der Regie von Louis King beteiligt.

Zitate
 Wundrams Manifest:
Wir glauben, daß nichts von Gottes Gnaden ist als die
gleiche Gerechtigkeit in uns allen, die ewige
Gerechtigkeit der Natur.

Wir glauben, daß die Welt bewegt wird von der Gerechtigkeit
um der Gerechtigkeit willen.

Wir glauben, daß wir bewegt sind von dem großen Gesetz.

Wir glauben, daß wir da sind für das Gesetz, alle
einander gleich.

Wir sind willens, aufzustehen gegen alle, die gegen
das Gesetz sind.

Willens: Gleichheit zu schaffen, wo Ungleichheit ist
gegen den Willen der Gerechtigkeit.

Willens: jede Macht zu brechen, die uns niederhält
und demütigt, die uns zu Tieren macht, wo wir Menschen
sein sollen, die sich über uns erhebt, im
Dünkel, besser zu sein als wir.

Willens: keine Knechte zu dulden, uns frei zu machen
von der Herrschaft des Reichtums, als da sind:
Geld und Gut, Schätze der Natur, Grund und Boden,
Werkzeug und Freibrief an Erworbenen.

Willens: gerecht mit einander zu nützen und zu besitzen,
für einander zu stehen und niemand gegen den Anderen.

Willens: gerechtermaßen reich zu sein, wo wir arm sind,
und gerechtermaßen arm zu bleiben, wo wir
nur reich sein können durch fremde Armut.

Wir sind Willens: für einander zu stehen im Kampf für
die Gerechtigkeit, an die wir glauben, bis zum Tode.
Das ist unser Glaube und unser Wille.
Darauf gebt uns die Hand, Brüder. - Kommt.

Werke (Auswahl)

Monographien
 Gedichte, Harmonie, Berlin 1909
 Panthea. Tragödie in fünf Akten, Erich Reiß, Berlin 1911 (Moderne Bühne. Eine Sammlung dramatischer Werke)
 Frau Cardinal. Komödie in drei Akten, Erich Reiß, Berlin 1913
 Freiheit, die ich meine! Ein deutsches Festspiel, Erich Reiß, Berlin 1913
 Die Irren, Drei Aufzüge, Paul Cassirer, Berlin 1919
 Wundrams Auferstehung, Vier Akte, Musarion, München 1919
 Fahrt aus der Nacht. Gedichte, Musarion, München 1920
 Bruder Esau, Drama, Musarion, München 1923
 Of Gods and miracles. Wounderous tales of the ancient Egyptians, Supreme Grand Lodge of AMORC, San José, Calif. 1954 (Rosicrucian Library, 24)
 The making of an American: an adaption of memorable tales by Charles Sealsfield, SMU Press, Dallas 1974

Herausgegebene Schriften
 Teubners Kriegstaschenbuch. Ein Handlexikon über den Weltkrieg, B.G. Teubner, Leipzig 1916
 Maurice Hewiett: Die Madonna unterm Pfirsichbaum. Italienische Novellen, Wilhelm Borngräber, Berlin 1917
 Johann Fischart: Das philosophische Ehezuchtbüchlein des Johannes Fischart Musarion, München 1919
 Guy de Maupassant: Gesammelte Novellen, Bde. 1–2, Hyperion, München 1919
 Märchen und Geschichten der alten Ägypter, Propyläen, Berlin 1925 (Das kleine Propyläen-Buch)

Übersetzungen
 Maurice Hewiett: Italienische Novellen, Bernhard Tauchnitz, Leipzig 1912
 Rudyard Kipling: Schlichte Geschichten aus den indischen Bergen, Gustav Kiepenheuer, Weimar 1914 (Liebhaberbibliothek, 18)
 Mary Antin: Vom Ghetto ins Land der Verheißung, Lutz, Stuttgart 1914 (Memoiren Bibliothek, Serie: 5, Bd. 2)
 Nikolaj Gogol: Aus dem Briefwechsel mit meinen Freunden, Teil 2: Hans Küchelgarten, in: Nikolaj V. Gogol: Sämtliche Werke in 8 Bänden, hrsg. v. Otto Buek, G.Müller, München 1914
 Mary Annette Gräfin von Arnim: Fräulein Schmidt und Mr. Anstruther, Wilhelm Borngräber, Leipzig, Berlin 1917
 Okakura Kakuzō: Das Buch vom Tee, Insel, Leipzig 1919
 Mark Twain: Huckleberry Finns Fahrten und Abenteuer, Ullstein, Berlin 1921
 Mark Twain: Durch Dick und Dünn, Ullstein, Berlin 1922
 Mark Twain: Bummel durch Europa, Ullstein, Berlin 1922
 Mark Twain: Tom Sawyers Abenteuer, Ullstein, Berlin 1922
 Mark Twain: Tolle Geschichten, Ullstein, Berlin 1923
 Richard E. Enright: Geier der Nacht. Ein Kriminalroman, Drei Masken, München 1925
 Ludwig van Beethoven: The symphony of life. Letters by Ludwig van Beethoven, U.S. Library Ass., Los Angeles 1933
 Gottfried August Bürger: Baron Munchausen's miraculous adventures on land, U.S. Library Ass., Los Angeles 1933
 Mark Twain: Ein Kannibale auf der Eisenbahn, Steuben, Berlin 1947 (Steuben-Blätter, 8)
 Mark Twain: The awful German Language, bearbeitet von Hartmut Ruge, Manuscriptum, Recklinghausen 1996

Beteiligungen
 Kurt Pinthus (Hrsg.): Neuer Leipziger Parnass: Elsa Asenijeff, Walter Hasenclever, Kurt Pinthus, Ulrich Steindorff dem Leipziger Bibliophilenabend zum Jahresessen am 16. November 1912, Leipzig 1912
 Kismet, Drehbuch, Deutschland 1931
 Dämon des Meeres, Drehbuch, USA 1931
 Chetniks, Drehbuch, USA 1943

Literatur
 Paul Raabe: Die Autoren und Bücher des literarischen Expressionismus. Ein bibliographisches Handbuch in Zusammenarbeit mit Ingrid Hannich-Bode, J.B. Metzlersche Verlagsbuchhandlung, Stuttgart 1985, S. 449–551
 Andreas Klimt (Redaktion): Kürschners Deutscher Literatur-Kalender. Nekrolog 1971–1998, KG Saur, München, Leipzig 1999, S. 599
 Alfred Kerr: Ulrich Steindorff, in: Die Welt im Drama, hrsg. von Gerhard F. Hering, Kiepenheuer & Witsch, Köln 1954, S. 237–240
 Klaus Schuhmann: Walter Hasenclever, Kurt Pinthus und Franz Werfel im Leipziger Kurt-Wolff-Verlag (1913–1919): ein verlags- und literaturgeschichtlicher Exkurs ins expressionistische Jahrzehnt, Leipziger Universitätsverlag, Leipzig 2000
 Louis Maxim Wambach: Die Dichterjuristen des Expressionismus, Nomos, Baden-Baden 2002
 Klaus Schuhmann: Diesseits und "jenseits des Krieges". Ulrich Steindorff und Friedrich Sebrecht Dramatiker ohne Bühnenpräsenz, in: Ders.: Leipzig-Transit. Ein literaturgeschichtlicher Streifzug von der Jahrhundertwende bis 1933, Leipziger Universitätsverlag, Leipzig 2005, S. 120ff

Weblinks

 Aufführung: Die Irren - Szenenfoto auf gettyimages.de

Einzelnachweise

Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Literatur des Expressionismus
Übersetzer aus dem Deutschen
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Deutsche
Übersetzer ins Englische
Journalist (Deutschland)
Autor
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
Schriftsteller (Leipzig)
Schriftsteller (Los Angeles)
Drehbuchautor
Filmschauspieler
Geboren 1888
Gestorben 1978
Mann

Ulrich Steindorff


Lisa Rühl (* 22. September 1989 in Dessau) ist eine deutsche Volleyballspielerin.

Karriere
Rühl spielte in ihrer Jugend beim VC 68 Berlin. Später wurde sie beim Nachwuchsteam VC Olympia Rhein-Neckar in Heidelberg ausgebildet. 2007 erreichte sie mit den deutschen Juniorinnen den siebten Platz bei der U20-Weltmeisterschaft in Thailand. Im gleichen Jahr wechselte sie zum Bundesligisten VT Aurubis Hamburg. Hier spielte die bisherige Außenangreiferin nun als Libero. 2008 erreichte sie mit den Hamburgern das Finale im DVV-Pokal. 2010 ging sie zum Ligakonkurrenten SC Potsdam. Wegen einer Schwangerschaft beendete Rühl 2017 ihre Karriere.

Weblinks
Profil beim SC Potsdam
Interview bei Youtube

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (TV Fischbek)
Volleyballspieler (SC Potsdam)
Deutscher
Geboren 1989
Frau

Lisa Rühl


Crni trokut, jedna od vrsta viđenih i prijavljenih NLO-a, kojeg karakterizira trokutasti oblik ili oblik slova delta, a pojavljuje se kao tamni objekt sa svijetlima na rubovima trokutastog oblika. Najviše prijavljenih slučajeva NLO-a u obliku crnog trokuta pristiže iz Sjeverne Amerike i Europe. Očevici u svojim iskazima navode kako su te navodne letjelice tamne, sa svjetlima na rubovima stranica trokuta, pojavljuju se noću i nečujno lete preko gradova i autocesta. Opisuju ih kao letjelice trokutastog oblika ili oblika boomeranga i mogu letjeti veoma sporo, lebdjeti u zraku ili letjeti veoma brzo. Kada ih se primjeti, vidljivo je da zaklanjaju dio neba na području trokutastog dijela letjelice, a svjedočenja tvrde da se najčešće radi o prilično velikim letjelicama. Zanimljivo je da su ih zamijećivali i radari.

U novije doba, jedno od prvih pojavljivanja "crnih trokuta" dogodilo se 1989. godine u Belgiji, gdje je na tisuće ljudi svjedočilo pojavi takvih letjelica u rasponu od nekoliko godina. Sljedeći poznati događaj koji svjedoči o pojavi crnih trokutastih letjelica odvio se 1997. godine u Arizoni, tijekom NLO incidenta poznatog pod nazivom Svjetla iznad Phoenixa. Prema informacijama, taj tamni leteći objekt vidjelo je oko 700 očevidaca.

Jedno od ponuđenih objašnjenja za događanje viđenja tamnih NLO-a trokutastog oblika je letenje helikoptera u formaciji, ali pojedinci odbacuju takvo tumačenje, budući da većina iskaza svjedoka spominje da su letjelica jako tihe, gotovo nečujne, dok helikopteri proizvode zvukove pri letu.

Izvori

Ufologija

Crni trokut (NLO)


Tamluk (en bengalí: তমলুক ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Midnapore oriental, en el estado de Bengala Occidental. Según el censo de 2011, tiene una población de 65 306 habitantes.

Geografía
Está ubicada a una altitud de 7 , a 84 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Referencias

Localidades de Bengala Occidental

Tamluk


Húsgangur er ein gerð íslenskra lausavísna sem hefur orðið alkunn en hefur það einkenni að það hefur orðið viðskila við höfund sinn.

Dæmi um húsganga

 Annars erindi rekur
 Askjan mín er orðin tóm
 Auminginn hann afi minn
 Auminginn sem ekkert á
 Dagurinn líður, dimma fer
 Drengurinn minn er kominn á kreik
 Drjúgum hallar deginum
 Einu sinni átti ég hest
 Er mín þrotin ánægjan
 Ég er votur vindandi
 Ég sá kind og hún var hyrnd
 Ég skal kveða við þig vel
 Ég vildi ég ætti mér hest og hey
 Gneggjar hestur gaggar tóa
 Gott er að eiga gæðin flest
 Hætta slætti held ég best
 Illa liggur á honum Kút
 Karlamagnús, keisari dýr
 Karlmannsnef og konuhné
 Krummi krunkar úti
 Kveldúlfur er kominn hér
 Kvölda tekur sest er sól
 Kötturinn skjótti kom í nótt
 Laufagosinn liggur frosinn úti
 Liggur illa á litlum dreng
 Ljósið kemur langt og mjótt
 Mér er illt í mínum haus
 Mér er illt í munninum
 Sittu og róðu, svo ertu góður drengur
 Sælir verið þér séra minn
 Þrír eru hlutir, það ég veit

Tengt efni

 Lausavísur

Húsgangur


Petalesharo ( 1797 –  1832) est un chef pawnee principalement connu pour avoir porté secours à une jeune femme comanche qui allait être sacrifiée par son peuple .

L'histoire circula bientôt dans l'Est des États-Unis et lorsque Petalesharo se rendit à Washington à l'automne 1821 avec une délégation de chefs des Grandes Plaines, il se vit remettre une médaille en argent par des étudiantes d'un séminaire féminin pour récompenser son acte de bravoure et le peintre Charles Bird King réalisa son portrait.

Bibliographie
 .

Date de naissance incertaine (XVIIIe siècle)
Date de décès incertaine (XIXe siècle)
Personnalité pawnee

Petalesharo


La tamborera es un género musical creado por el músico panameño Ricardo Fábrega durante la primera mitad del , nacido del Tamborito y la cumbia panameña mezclado con el son y danzón cubano, cuyo objetivo era identificar cada uno de los sectores geográficos del país, con propósito de integrarlos a su devoción por las instituciones raizales de la identidad cultural propia del panameño.

Así lo reconoce el periodista Ignacio Nacho Valdés, en una entrevista para el periódico la crítica de Panamá, quien señala: "Sus composiciones, de un hondo contenido romántico, no tuvieron otro propósito que exaltar el alma nacional de los panameños, y por ello, de generación en generación, nuestro pueblo ha cantado sus canciones a veces con alegría y no pocas veces con una honda melancolía". Su música viajó a todos los rincones del territorio nacional e internacional y ha sido del disfrute de todas las clases sociales.

La Tamborera se dio a conocer en todo Latinoamérica por su famosísimo "Guararé" que forma hoy parte de los clásicos de la música latinoamericana, además "Santiagueñita", "Chiricanita", "Agüita de canela", "Mi negro", "El filo", "Chichaco por los aires".

El género dio vida a verdaderas estrellas. Entre ellas la más famosa fue Silvia De Grasse, quien llevó su carrera a la cúspide desarrollando el género fuera de las fronteras panameñas, especialmente en Puerto Rico, donde fue reconocida por la televisión boricua por su gran talento.

Este género musical toma patrones rítmicos del tamborito y la cumbia panameña, mezclándose con instrumentos que no forman parte del foclor nacional como el órgano, el piano, las guitarras eléctricas, trompeta, el bajo eléctrico y la batería.

Referencias

Música de Panamá
Música Negra de Latinoamérica
Géneros de música latina
Música folclórica de Panamá

Tamborera


රේඛාව යන්නෙන් පහත දේ අදහස් විය හැක:
 රේඛාව (ජ්‍යාමිතිය)
රේඛාව (චිත්‍රපටය)

රේඛාව (වක්‍රෝත්තිහරණය)


An Serapias godferyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Serapias godferyi in nahilalakip ha genus nga Serapias, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Serapias

Serapias godferyi


The Public Domain Enhancement Act (PDEA) ( (108th Congress),  (109th Congress)) was a bill in the United States Congress, first introduced in the United States House of Representatives on June 25, 2003, which, if passed, would have added a tax for copyrighted works to retain their copyright status.  The purpose of the bill was to make it easier to determine who holds a copyright (by determining the identity of the person who paid the tax), and to allow copyrighted works which have been abandoned by their owners, also known as orphan works, to pass into the public domain.

Impact
In the bill's latest form, the tax would have been a multiple-time affair, a sum of US$1 per work charged 50 years after the date of first publication or on December 31, 2006, whichever occurs later, and every 10 years thereafter until the end of the copyright term, only on works first published within the United States (as charging it from foreigners would violate the Berne convention except in some interpretations of the Berne three-step test). Failure to pay the Copyright Office the copyright renewal fee on or before the date the fee is due or within a grace period of 6 months thereafter would allow the work to irreversibly lapse into the public domain in the United States and other countries and areas applying the rule of the shorter term of the Berne Convention. However, if payments are made in time, the copyright may be extended to the end of the normal maximum term, currently 95 years for a work made for hire. In practice, this would resemble copyright renewal under the Copyright Act of 1909, but the bill will create a 50-year term renewable five times for 45 years.

The problem that the law attempts to solve is that the cost of locating the owner of a work is often prohibitive. For works that are still in print, this is usually not a problem, but otherwise there is typically not a clear record of whether the original creator transferred the rights, died, or had a clear successor to its rights.  The PDEA solves this problem by requiring a small tax to maintain copyright on a work. For works that the copyright owner no longer cares about, the copyright will lapse, and so copies and derivatives can be made freely.  The Act would also require the Copyright Office to maintain an easily searchable database, so that for works that the original publisher still wishes to maintain copyright on, potential derivative creators can find out who paid the US$1 tax and negotiate with them for permission.

Legislative history
This bill was first introduced in the House on June 25, 2003, by representatives Zoe Lofgren (D-CA) and John T. Doolittle (R-CA) where it went to the House Committee on the Judiciary.  On September 4, 2003, it moved to the House Subcommittee on Courts, the Internet, and Intellectual Property.  On May 17, 2005, it was reintroduced by Lofgren as H.R. 2408, and was once again referred to the House Judiciary Committee.

Opposition to PDEA

Opposition to the Public Domain Enhancement Act comes from the entertainment industry sphere, particularly the Motion Picture Association of America (MPAA) and its lobbyists. In his book Free Culture, Lawrence Lessig lays out the reason for the MPAA opposition to the bill:

 Congress had already "firmly rejected" the concept of copyright renewal in the Copyright Act of 1976, which eliminated the need for registration and renewal of copyrighted works.
 The $1 fee would harm copyright owners, particularly those with large numbers of active and potentially commercially viable works.
 The extension fee would encourage copyright restoration, a process that re-asserts copyright over a public domain work that originated outside the US and for which US copyright was not renewed.
 The benefits would fail to justify the administrative costs needed to set up and fund a registration system.
 The MPAA expressed concern about the effects of a story that underlies a currently copyrighted film moving into the public domain (although this would not invalidate the copyright of the film).
 The MPAA argues that current law already allows for the creation of derivative works via licensing and release of rights.

Proponents such as Lessig have suggested that copyright holders may be motivated to oppose the PDEA by a competitive threat: a huge wave of abandoned works would spill into the public domain which could form the basis of new derived works that would compete commercially with established copyrighted works.

See also
List of intellectual property legislation pending in the United States Congress
 BALANCE Act
 FAIR USE Act
 Eldred v. Ashcroft
 Free Culture
 United States copyright law

References

Orphan works
Public domain
United States proposed federal intellectual property legislation

Public Domain Enhancement Act


يان إينخنهاوسز  (8 ديسمبر 1730م - 7 سبتمبر 1799م) عالم نبات هولندي.

في عام 1779م، لاحظ أن النباتات المعرضة للشمس تنتج الأكسجين وتستهلك ثنائي أكسيد الكربون.

ومن المعروف أنه اكتشف عملية التمثيل الضوئي من خلال إظهار أن الضوء ضروري للعملية التي تمتص بها النباتات الخضراء ثاني أكسيد الكربون وتحرر الأكسجين. كما اكتشف أن النباتات، مثل الحيوانات، لها تنفس خلوي. في حياته كان معروفا بنجاح تطعيم أعضاء عائلة هابسبورغ في فيينا ضد الجدري في 1768، وبعد ذلك كان المستشار الخاص والطبيب الشخصي للامبراطورة النمساوية ماريا تيريزا.

سيرته
ولد في عائلة إنجين هوس الأرثوذكسية في بريدا في ستاتس برابانت في الجمهورية الهولندية. من سن 16 عاما، درس إنجنهوس الطب في جامعة ليوفن، حيث حصل على الدكتوراه في 1753. درس سنتين آخرين في جامعة ليدن، حيث حضر محاضرات من قبل آخرين، بيتر فان موشنبروك، الذي قاد إنجنهوس أن يكون لها مصلحة مدى الحياة في الكهرباء. في 1755 عاد إلى منزله إلى بريدا، حيث بدأ ممارسة طبية عامة.

العمل مع الجدري
بعد وفاة والده في يوليو 1764، كان ينوي إنغينشوس السفر عبر أوروبا للدراسة، بدءا من إنجلترا حيث أراد معرفة أحدث التقنيات في التلقيح ضد الجدري. عن طريق الطبيب جون برينجل، الذي كان صديق الأسرة منذ 1740s، وقال انه سرعان ما جعلت العديد من الاتصالات القيمة في لندن، وفي الوقت المناسب أصبح مقلد الماجستير. وفي عام 1767، قام بتطعيم 700 من سكان القرية في محاولة ناجحة لمكافحة وباء في هيرتفوردشاير. وفي عام 1768، قرأت الإمبراطورة ماريا تيريزا رسالة من برينجل عن نجاحها في مكافحة الجدري في إنجلترا، بينما عارضت المؤسسة الطبية بشدة التطعيمات في الإمبراطورية النمساوية. وقررت أن تكون أسرتها قد قامت بتلقيح أول (ابن عم كان قد مات بالفعل)، وطلب المساعدة عن طريق البيت الملكي الإنجليزي. بناء على توصية برينجل، تم اختيار إنجنهوس وطلب منه السفر إلى النمسا. وكان قد خطط لتطعيم العائلة المالكة عن طريق خداعهم بإبرة وخيط مغلفة بجراثيم جدري مأخوذة من صديد شخص مصاب بالجدري. كانت فكرة التلقيح أن إعطاء الجراثيم القليلة لجسم صحي من شأنه أن يطور الجنين من التحصين. كان التطعيم ناجحا وأصبح طبيب ماريا تيريزا. استقر في فيينا، حيث تزوج في 1775 أغاثا ماريا جاكين.

العمل مع التمثيل الضوئي
في 1770 أصبحت إنجنهوس مهتم با التبادلات الغازية للنباتات. وقد فعل ذلك بعد لقاء العالم جوزيف بريستلي (1733-1804) في منزله في بيرستال، غرب يوركشاير، في 23 مايو 1771. وقد اكتشف بريستلي أن النباتات تنتج الغازات وتمتصها. فريق السفر في شمال إنجلترا بنيامين فرانكلين. في عام 1779، اكتشف إنجنهوس أنه في ضوء الضوء، تعطي النباتات فقاعات من أجزاءها الخضراء بينما في الظل، تتوقف الفقاعات في نهاية المطاف. وحدد الغاز كأوكسجين. كما اكتشف أنه في الظلام، تعطي النباتات ثاني أكسيد الكربون. أدرك أيضا أن كمية الأكسجين تعطى في ضوء أكثر من كمية ثاني أكسيد الكربون تعطى في الظلام. وهذا يدل على أن بعض كتلة النباتات تأتي من الهواء، وليس فقط الماء والمواد المغذية في التربة.

أعمال أخرى
بالإضافة إلى عمله في هولندا وفيينا، قضى إنجنهوس وقتا في فرنسا وانكلترا واسكتلندا وسويسرا، من بين أماكن أخرى. أجرى أبحاثا في الكهرباء، التوصيل الحراري، والكيمياء، وكان في مراسلات وثيقة ومتكررة مع كل من بنجامين فرانكلين وهنري كافنديش. في عام 1785، وصف حركة غير منتظمة من غبار الفحم على سطح الكحول، وبالتالي لديه مطالبة كاكتشاف ما أصبح يعرف باسم حركة براونية. انتخب إنجنهوس زميل الجمعية الملكية في لندن في 1769. في 1799، توفي إنجنهوس في بوود هاوس، كالن، انكلترا، ودفن في فناء كنيسة سانت ماري العذراء، كالن. توفيت زوجته في العام التالي.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من بريدا
أطباء هولنديون في القرن 18
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
باحثون من تركيب ضوئي
جدري
خريجو جامعة لوفان
خريجو جامعة ليدن
زملاء الجمعية الملكية
علماء نبات بريطانيون
علماء نبات هولنديون
علماء نباتات هولنديون في القرن 18
فسيولوجيون هولنديون
لقاحات الجدري
مواليد 1730
مواليد في بريدا
وفيات 1799
كاثوليك هولنديون

يان إينخنهاوسز


සාරා යොර්ක්හි ආදිපාදවරිය දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ හා ෆිලිප් කුමරුගේ දෙවන පුත්‍රයා හා තෙවන දරුවා වන ඇන්ඩෘ කුමරුගේ හිටපු බිරිද වේ.

සාරා යොර්ක් හි ආදිපාදවරිය


Mário Olivetti  (Petrópolis, 15 de janeiro de 1929 — Petrópolis, 11 de junho 2022) foi um automobilista brasileiro. Foi tricampeão carioca e campeão brasileiro de marcas na década de 1970.

Biografia
Filho de pais analfabetos, ainda na infância o pai de Mário Olivetti desejava que seu filho tornasse açougueiro quando crescesse. Todavia, aos oito anos de idade, Mário decidiu que seria um piloto de corridas. Por necessidade, começou a trabalhar cedo, aos 13 anos de idade em um banco, ao mesmo tempo em que estudava contabilidade; uma vez formado passou a atuar nesta área profissional.

Em 1956, retornou para a cidade de Petrópolis e começou a competir em corridas automobilísticas. Em outubro deste ano Mário começou sua carreira automobilística com um carro Citroën Traction Avant numa prova de regularidade entre as cidades de Niterói e Cabo Frio, usando como circuito a Rodovia Amaral Peixoto. Iniciada na localidade de Tribobó, durante tal corrida chegaria a ficar em segundo lugar, mas não concluiria a prova pois no Km 36 abandonaria a competição devido ao seu carro perder desempenho.

Retornou e reparou seu carro fazendo modificações em Petrópolis e, usando o mesmo veículo Citroën, Mário Olivetti obtém seu primeiro sucesso um mês depois, em novembro de 1956, ao participar na cidade de Volta Redonda do I Circuito de Volta Redonda, patrocinada pelo jornal Diario da Noite e dirigida pelo Automóvel Clube do Brasil. Nesta corrida Olivetti vence na sua categoria e obtêm o segundo lugar na colocação geral. No mesmo mês, em Petrópolis, na cidade onde nasceu, obtêm o segundo lugar no V Circuito de Petrópolis em uma corrida que reuniu renomados competidores nacionais.

Já em 1957, entre julho e setembro, participou da corrida Rio-Caxambú, num trajeto de resistência entre as cidades do Rio de Janeiro e Caxambu, em Minas Gerais; e, também, do I Circuito de Adrianópolis, em Adrianópolis, então área rural no município de Nova Iguaçu. Em ambas competições ficou em segundo lugar e usou um carro Citroen #77.

Ainda em 1957, no mês de novembro, Mário Olivetti ainda usaria um Ford, preparando e participando da II Mil Milhas Brasileiras - prova de grande projeção nacional e internacional. Mas depois de algumas voltas teve problemas de aceleração e abandonou a corrida, conseguindo apenas uma 19ª colocação nesta prova realizada no autódromo Interlagos.

Já em março de 1958 compete no VI Circuito Automobilístico Cidade de Petrópolis, com um grid de mais de 30 carros, consegue se manter na primeira colocação até que, com problemas mecânicos, perde a posição nos últimos instantes da volta final.  Ainda em 1958, em novembro passa a pilotar uma Ferrari, com a qual obtém o quarto lugar no Grande Prêmio Cidade do Rio de Janeiro.

Sua primeira vitória no automobilismo nacional veio no ano seguinte, em janeiro de 1959, no II Circuito da Barra da Tijuca, na cidade do Rio de Janeiro, na qual competiram pilotos de diferentes países. Nesta competição Olivetti usou o mesmo carro Citroen #77 de corridas anteriores.

Em 1960, usou um Fusca, com o qual obteve a segunda colocação em duas competições realizadas no mês de outubro: Festival da Guanabara e o Circuito da Barra da Tijuca. Posteriormente passaria a usar somente carros de marcas italianas, e que seriam sua referência. Usando agora um FNM JK, em novembro participa da V Mil Milhas Brasileiras, obtendo um quinto lugar. Já em 2 de junho de 1961 participa da II 24 Horas de Interlagos, classifica-se em quarto lugar, mas a prova de resistência acaba por inutilizar o carro para próximas competições.

Usaria uma DKW-Vemag Vemaguet na I Cem Milhas da Guanabara, saindo na liderança até surgir um defeito no carro; sua perícia ao volante o faz conseguir um quarto lugar.

Além destas outras provas, Olivetti recebeu o troféu pela prova de 1500 km de Interlagos, ao lado do copiloto Antônio Carlos Avallone.

Olivetti criaria o carro conhecido como Protótipo Tanto Faz, que foi adaptado junto com Renato Peixoto "Peixotinho", também conhecido como "Martelinho de Ouro". O nome "Tanto faz" do carro surgiu ao acaso, depois de várias rodadas durante o teste, ao perceberem que o protótipo ainda não tinha nome, afirmaram que  "tanto faz, estamos em teste". O "Tanto Faz" era um FNM JK batido e encurtado; 350 kg mais leve que o original e muito veloz, já que conservava as características mecânicas com a unidade 2 litros do modelo de série.

Em 1961, com o protótipo "Tanto Faz", na competição das Mil Milhas Brasileiras, Olivetti subiria ao pódio ao obter o 3º lugar, formando dupla com Aílton Varanda, seu co-piloto. Ele terminou seis voltas atrás da Carretera dos campeões da prova, os gaúchos Ítalo Bertão e Orlando Menegaz e de Christian "Bino" Heins/Chico Landi, que dividiram um carro FNM JK – este, original.

Em 1966, no 2º GP 1000 km de Brasília, novamente subiria ao pódio ao conseguir o 2º lugar; tendo o carioca Carlos Bravo como seu co-piloto.

Em 1970, Olivetti pilotou um Porsche 910, da equipe Speed Motors, na edição da Mil Milhas Brasileiras neste ano; tendo José Moraes como seu co-piloto. Na corrida realizada em dia chuvoso, a dupla chegou em 2º lugar, perdendo por três voltas para os irmãos Abílio e Alcides Diniz, que guiaram uma Alfa Romeo GTAm, da equipe Jolly-Gancia.

Nos anos 1970 inaugurou uma concessionária de sua propriedade e franquia da Alfa Romeo, em Petrópolis, na Rua do Imperador; cujo símbolo da marca era um "quadrifoglio" (o quadrifoglio era a marca utilizada pela montadora italiana Alfa Romeo para indicar um modelo de alto desempenho).

Olivetti competiu por várias vezes, inclusive nos antigos Autódromo de Jacarepaguá e no Circuito de Rua de Petrópolis. Como piloto, Mário Olivetti, foi um empreendedor automobilístico e considerado um "piloto independente" por ter sua própria equipe, no meio das outras grandes equipes que recebiam apoio das fábricas e montadoras. Olivetti, além dos modelos GTA, que conduziu protótipos - muitos dos quais produzidos por ele e sua equipe.

Olivetti era morador do bairro do Bingen em Petrópolis, perto do galpão do seu mecânico Renato Peixotinho.

Em Petrópolis, Olivetti estava internado no Hospital Santa Teresa desde maio de 2020, quando foi hospitalizado devido a uma fratura no fêmur. Passou por procedimentos cirúrgicos, ficou na UTI, e chegou a ir para o quarto de enfermaria mas não resistiu. Ao falecer, Mário Olivetti deixou cinco filhos, sete netos e um bisneto.

Naturais de Petrópolis
Pilotos de automóvel do estado do Rio de Janeiro
Brasileiros de ascendência italiana
Automobilismo do Brasil

Mário Olivetti


The Tasmanian Wilderness World Heritage Area, abbreviated to TWWHA, is a World Heritage Site in Tasmania, Australia. It is one of the largest conservation areas in Australia, covering , or almost 25 per cent of Tasmania. It is also one of the last expanses of temperate wilderness in the world, and includes the South West Wilderness.

The main industry of the TWWHA is tourism, yet the region has a lack of development partially due to the juxtaposition of development with the idea of pristine nature. There is no permanent habitation in the area save for small parts on the periphery. The region is known for activities such as bushwalking, whitewater rafting, and climbing.

The Tasmanian Wilderness qualifies for 7 out of the 10 classification criteria evaluated for World Heritage. Along with Mount Tai in China, it is the highest measurement attained for World Heritage Site status on Earth.

The TWWHA was first placed on the World Heritage List in 1982 under joint arrangements between the federal government of Australia and the Tasmanian government during the Franklin Dam controversy, and expanded in 1989 following the Helsham Inquiry, a decision to protect a eucalypt forest from logging. Due to the subpar planning and management of the area during the 1990s, a management plan was drawn up and promulgated in 1992, further replaced by a new management plan in 1999. In 2014, the Abbott government proposed de-listing the Tasmanian Wilderness as a World Heritage Site so as to allow the logging of trees within the protected area. This was rejected by the World Heritage Committee the same year. In 2016, the Tasmanian government withdrew the bid to allow logging in the Tasmanian Wilderness after a UNESCO report opposed the idea.

Background
Tasmania is one of the states of Australia. It is an island in the Southern Ocean, immediately south of mainland Australia. It has a temperate maritime climate, substantially different from most of mainland Australia. Australia has 13 World Heritage Areas, the first of which was listed in 1981. The best known are Kakadu, Uluru (formerly known as Ayers Rock) and the Great Barrier Reef. The Tasmanian Wilderness is probably the best known of the rest.

Tasmania is approximately  north to south and  east to west, and about  south of mainland Australia. Around 30 per cent of the state's land is reserved under some category of conservation land tenure. The Tasmanian Wilderness covers approximately 20 per cent of the state. It comprises Tasmania's four largest national parks and several smaller areas of various other conservation land tenures. 3.4 million hectares out of the 6.8 million hectares of Tasmanian land is covered by forest, 70 per cent of which is in public land, 40 per cent in commercial forests, and 30 per cent on protected public land. Tasmania has a population just under 500,000. It has the weakest economy of all the Australian states, and tourism is seen as one of the few economic growth areas. Tasmania's tourism marketing promotes ecotourism based on the state's natural values; particularly those of the Tasmanian Wilderness. This puts considerable environmental pressure on the Tasmanian Wilderness even though most tourist accommodation is outside the boundaries and most tourism occurs at a few well-developed sites near the periphery of the area.

Geography
The Tasmanian Wilderness is an extensive, wet, temperate, wilderness area covering much of southern and western Tasmania. It is approximately  north to south and averages  east to west, or  before expansions in 2013. The area of the region became 15,800 kilometers2, or almost 25% of Tasmania after extensions in 1989 and 2013. Although the highest point is only 1,600 metres (5,000 feet) above sea level and there is no year-round snow cover, much of the area is very rugged and contains the only extensive, recently glaciated areas in Australia. The last glaciation ended 10,000 to 12,000 years ago. It constitutes one of the last expanses of temperate wilderness in the world, and includes the South West Wilderness.

Development and tourism
The Tasmanian Wilderness contains no permanent human habitation, apart from a small amount of accommodation near the periphery. Few roads penetrate the area. There is also a trout fishery (introduced northern hemisphere species) in the Central Plateau lakes. Unlike most of the rest of the Tasmanian Wilderness, the Central Plateau section has a long history of use by local people. As well as fishing, some hunting, horse riding, four-wheel-driving and associated hut use continues. These established practices are seen by some groups to be at odds with achieving conservation outcomes. This has led to the removal of roads, huts, and any other human traces in favor of the idea of a pristine wilderness.

Tourism and recreation  is the predominant industry in the area. There are about half a million visitors to the TWWHA annually. Activities within the TWWHA include cruises, commercial flights and landings, bushwalking (it has been described as the Mecca of bushwalkers in Australia), whitewater rafting, and climbing. More remote regions of the TWWHA have no ports, and thus expedition ships are used for land-based activities. However, due to management guidelines in the TWWHA, the region remains rarely visited by these ships, though there are also smaller commercial ships in the area.

Biology

Flora

The TWWHA is located in the Australasian realm. One of the supporting factors for its listing as a World Heritage Site is its biodiversity and natural qualities. There are six ecosystem groups in the TWWHA - rainforest, sclerophyll communities, alpine treeless vegetation, subalpine treeless vegetation, and wetland communities. The TWWHA includes many species of ancient origin, primitive taxa, and a high degree of plant diversity, with unusual features such as scleromorphic shrubs evolving in a maritime climate in alpine and subalpine treeless ecosystems. The TWWHA also contains the longest continuous pollen record in Australia at the Darwin Crater.

Fauna
The TWWHA includes 1,397 species from 293 families. There are 30 species of terrestrial mammals, 120 species of terrestrial birds, 14 species of terrestrial reptiles, seven species of frogs, 16 species of freshwater fish, and 68 species of marine fish. Much of the fauna found within the TWWHA is unique to the area, such as the Moss Froglet and the Pedra Branca Skink. In terms of invertebrates, the TWWHA includes 904 species of Uniramia, 179 species of Chelicerata, 90 species of Aschelminthes, 88 species of Crustacea, 69 species of Mollusca, 57 species of Annelida, eight species of Platyhelminthes, and one species each for Onychophora and Nemertea.

History

Pre 20th century

The Tasmanian Wilderness, a network of parks and reserves with steep gorges, underwent severe glaciation. Human remains dating back more than 20,000 years have been found in limestone caves in the area. The area was used for millennia by Aboriginals, who have left their signature on the area in the form of an ecology strongly influenced by their burning practices, as well as physical remains including middens and artwork. The aboriginal presence in the area dates back to the Pleistocene, 35,000 years ago. Middens from the Holocene have been found in the area. No Aboriginals now live permanently in the area,  but some places are of great significance to the present-day Tasmanian Aboriginal Community, which influenced the region's listing as a World Heritage Site. Historically, the area was extensively explored and prospected during the 19th century, with a history of convicts in the area, but the only economic activity in the area has been small-scale mining and logging, a limited amount of trapping (for furs) and, in a limited area, grazing, which continued until very recently. The area also contains one large and several smaller hydroelectric schemes. Apart from the hydroelectric impoundments, none of these activities have left much lasting trace.

World heritage status

1980s
The area was placed on the World Heritage List in two stages, in 1982 and 1989. The 1982 listing came in the midst of a political furore over the proposed construction of a major hydroelectric dam within the area. Construction of the dam did not proceed as a result of federal government intervention using authority obtained as a result of the World Heritage listing. The factors influencing its listing include the aboriginal heritage of the site, geomorphic values, and biodiversity.

The area was expanded in 1989 as a result of the Helsham Inquiry, a decision to protect a major area of tall eucalypt forest from logging. This began a conflict regarding further inclusion of areas - the majority opinion stated that only five areas deserved to be listed, while the differing view was that there were additional areas to those five, ending up in an additional 600,000 hectares. The latter of these views later prevailed, ending in the expansion of the area greatly. In the same year, the region was given a statutory management plan. Again, the area's World Heritage status gave the federal government the right to be involved, and reinforced the perception in some sections of the Tasmanian community that World Heritage listing was a ploy to give the federal government the right to intervene in land management issues which would otherwise be a matter for the state government alone.

During the 1980s, the funding of the management of the area was greatly increased from around 1 million Australian dollars in the early 1980s to 3 million by the middle of the decade. In the mid-1990s, funding reached 9 million dollars, while the budget reached 11 million in 2008. This increase in funding importantly allowed for the employment of more staff.

There was also serious distrust of the Parks and Wildlife Service in some quarters, mostly dating back to when the Central Plateau was added to the Tasmanian Wilderness in 1989. Many established practitioners had been led to believe that all activities that had previously been permitted within the area would be allowed to continue after World Heritage listing. Soon after listing, some of their more environmentally unacceptable activities were restricted or banned to reflect the new status of the area (for example, several four-wheel-drive tracks into sensitive areas were closed). This resulted in a polarisation of strongly held views in the Tasmanian community on the future management of the area and, in some quarters, considerable antagonism towards the Parks and Wildlife Service. Many people in the local communities were affected by the little consideration they got from "Wilderness ideology", leading to their acting against good management practices due to their mistrust of the Parks and Wildlife Service.

1990s
In 1990, planning for the area was still poorly coordinated. Only one of the four major national parks had a finalised management plan and, although plans were in varying stages of completion for several other parts of the Tasmanian Wilderness, the decision was made to prepare a single management plan for the entire area. Several stages of public comment, accompanied at times by considerable controversy in the local media, led to a very 'pro-wilderness' draft management plan. A series of last-minute alterations to the plan, following a change of state government and after the closure of public comment, diluted the 'pro-wilderness' nature of the plan and thereby antagonised the conservation lobby, but defused many of the strongly felt objections of established users, some of whom had threatened civil disobedience in relation to some plan prescriptions. However, some of these stakeholders, particularly local communities adjacent to the area, felt that their input to the planning process had been ignored and remained fundamentally dissatisfied with aspects of the plan, which was finalised in September 1992. Some aspects of the 1992 plan met with poor acceptance from 'established practitioners' from the start, and some other problems (such as the absence of a mechanism to assess new development proposals) became apparent as the plan was implemented. Nevertheless, it guided management of the area for the next seven years, two years longer than its intended life.

The 1992 plan helped develop a framework by which to gauge the effectiveness of management plans. Under Dr. Helen Hocking, the achievement of the plan's objectives was evaluated. The plan was criticized as treating "wilderness" as the most important value of the region and disregarding all other values The Parks and Wildlife Service was determined to overcome a number of the ongoing issues identified from the 1992 plan so, in 1994, the decision was made to review the plan with the aim of having the new plan in place by September 1997. This deadline was not met for a variety of reasons, including state and federal elections that delayed key approval processes. The new plan took effect in March 1999. The most controversial management issues dealt with in the development of the new plan were those related to tourism, 'established practices and fire management; the key nature conservation question being whether land managers should actively use fire to maintain the diversity of the ecosystem. The plan also added into consideration Aboriginal cultural heritage and tourism.

21st century
In September 2004, the first State of the Tasmanian Wilderness World Heritage Area Report was released, which focused on ecological protection.

Despite advising the UN World Heritage Committee (WHC) in 2010 that it had no intention to extend the property any further, the federal government submitted a proposal for a minor boundary modification to the property in January 2013 which was accepted at the 37th session of the WHC in June 2013.

In 2014, the Abbott government proposed de-listing the Tasmanian Wilderness as a World Heritage Site so as to allow the logging of trees within the protected area. If successful, the proposal would have marked the first time a developed nation had de-listed a site for economic purposes. The proposal was rejected by the 38th Session of the World Heritage Committee in June 2014, which met in Doha, Qatar. The Abbott government stated after that it intended to respect the decision of the committee.

In 2016, the Tasmanian government withdrew the bid to allow logging in the Tasmanian Wilderness after a UNESCO report opposed the idea, despite UNESCO World Heritage procedures allowing for such an activity.

Management
In Australia, land management is the responsibility of the states. However, the World Heritage Convention is an international agreement, signed by the federal government. This gives the federal government a role in the management of Australia's World Heritage Areas. The area's World Heritage status also results in Tasmania receiving considerable federal funding for management of the area.

The TWWHA is managed jointly by the federal government and the state of Tasmania through the Tasmanian Parks and Wildlife Service. The arrangements developed between Tasmania and the federal government include organizations such as the Tasmanian Wilderness World Heritage Area Ministerial Council, a Steanding Committee, and the Tasmanian Wilderness World Heritage Area Consultative Committee, of which half of its members are appointed by the Tasmanian state government while the other half is appointed by the federal government.

National parks
The following national parks and reserves make up the Tasmanian Wilderness World Heritage Area:
 Central Plateau Conservation and Protected Areas
 Cradle Mountain-Lake St Clair National Park
 Devils Gullet State Reserve
 Franklin-Gordon Wild Rivers National Park
 Hartz Mountains National Park
 Mole Creek Karst National Park
 South East Mutton Bird Islet
 Southwest National Park
 Walls of Jerusalem National Park
 Mt Field National Park

See also

 Protected areas of Tasmania
 Tasmanian Wilderness Society
 Savage River National Park

References

External links

 Tasmanian Wilderness at the Department of Sustainability,Environment, Water, Population and Communities
 Tasmanian Parks & Wildlife Service
 UNESCO listing
 Tasmanian Wilderness World Heritage values
 Tasmanian Wilderness more information

Nature reserves in Tasmania
Tourist attractions in Tasmania
Western Tasmania
Central Highlands (Tasmania)
Wilderness areas of Tasmania
Australian National Heritage List
World Heritage Sites in Australia


5305 Bernievolz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5305 Bernievolz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin și Schelte J. Bus. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 1,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

5305 Bernievolz


În pădurea lui Ion este un film românesc din 1970 regizat de Adrian Petringenaru.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1970 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1970
Filme regizate de Adrian Petringenaru

În pădurea lui Ion


True Story 2 er en kortfilm instrueret af Poul Berg efter manuskript af Brian Patterson, Poul Berg.

Handling
Filmholdet fra et amerikansk rekonstruktionsprogram med dårlige seertal er i Danmark med sin excentriske vært. En uheldig lejemorder er på flugt og en korrupt bedemand får en besynderlig begravelse. Virkeligheden og det amerikanske program flyder sammen under mystiske omstændigheder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Kortfilm fra Danmark

True Story 2


An Eragrostis microcarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Eragrostis microcarpa in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis microcarpa


A Usina termelétrica Nova Piratininga é uma usina de energia localizada na cidade de São Paulo.

Histórico
Em 12 de abril de 2001, por meio da Resolução n° 142, a ANEEL autorizou a Petrobras a estabelecer-se como produtor independente de energia elétrica mediante a implantação e exploração da UTE Nova Piratininga localizada no município de São Paulo (SP).

Em janeiro de 2001, iniciou-se o processo para usar progressivamente o gás natural como combustível na antiga Usina Termelétrica Piratininga por ser mais vantajoso ambientalmente. Em consórcio da Empresa Metropolitana de Águas e Energia (EMAE) juntamente com a Petrobras, a usina veio a passar por uma modernização e renovação. O investimento foi estimado em US$ 300 milhões.

Em maio de 2001, as obras civis da Nova Piratininga tiveram início, encomendadas pelo consórcio Petrobras/EMAE.

O término da construção em ciclo aberto a gás se deu em dezembro de 2003.

No dia 31 de dezembro de 2004, as quatro turbinas a gás da UTE Nova Piratininga receberam declaração de operação comercial, entrando em operação em janeiro.

Em março de 2006, foram concluídos os comissionamentos das unidades 3 e 4 da Usina Termelétrica Piratininga para operarem em ciclo combinado com as caldeiras de recuperação das turbinas a gás da UTE Fernando Gasparian (como era chamada a atual Nova Piratininga). A inauguração do fechamento do ciclo combinado se deu em janeiro de 2007.

O complexo termelétrico das duas usinas foi o primeiro no estado de São Paulo movido a gás natural.

Operação
A usina é movida a 4 turbogeradores, com capacidade instalada de 386 MW, e tem como proprietária a Petrobrás.

As unidades geradoras 3 e 4 da Usina Termelétrica Piratininga operam em ciclo combinado com a UTE Nova Piratininga.

Referências
Usinas termoelétricas de São Paulo
Petrobras

Usina termelétrica Nova Piratininga


Campo Mourão es un municipio brasileño del estado de Paraná. Está situada entre Cianorte, Goioerê, Cascavel y Maringá. Su población en 2010 era de 87.287 habitantes. Las personas oriundas de Campo Mourão son denominadas mourãoenses.

Geografía

Clima
El clima de Campo Mourão, es clasificado como Cfa: Clima subtropical húmedo mesotérmico, con veranos frescos y heladas frecuentes con tendencia de concentración de lluvias en los meses de verano, sin estación de sequía definida. La media de las temperaturas en enero (el mes más caliente) es de 22,9 °C y la del mes más frío (julio) es de 12,7 °C, teniendo una temperatura media anual de 17,2 °C, su menor temperatura fue de -9,8 °C en 1975 con registro de nieve moderada.

Hidrografía
El Municipio pertenece a la cuenca hidrográfica del Río Paraná, siendo su río más importante el Río Mourão, que atraviesa el Municipio de sur a norte.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Campo Mourão


«Taken for a Fool» —en español: «Tomado como un tonto»— es una canción de la banda neoyorkina The Strokes. Es el segundo sencillo de su álbum Angles y fue lanzada oficialmente el 1 de julio de 2011.

Video musical
El video musical para el sencillo fue lanzado a nivel mundial el 8 de julio de 2011, y fue dirigido por Laurent Briet.

Lista de canciones
 "Taken for a Fool" - 3:25
 "Taken for a Fool" (en vivo desde el Madison Square Garden) (con Elvis Costello) - 3:37

Posicionamiento en listas

Referencias

Canciones de The Strokes
Sencillos de 2011
Canciones en inglés
Canciones escritas por Julian Casablancas

Taken for a Fool


7253 Nara este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7253 Nara este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kashihara de Fumiaki Uto. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,19 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

7253 Nara


An Streptogyna in uska genus han Liliopsida. An Streptogyna in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Streptogyna

Streptogyna


Auberon Edward William Molyneux Herbert (18 de junho de 1838 - 5 de novembro de 1906) foi um escritor, teórico, filósofo e individualista britânico do século XIX. Ele era filho do 3º Conde de Carnarvon. Ele foi membro liberal do Parlamento para o círculo eleitoral de dois membros de Nottingham de 1870 a 1874.

Ele promoveu uma filosofia liberal clássica  e levou as ideias de Herbert Spencer um estágio adiante ao defender um governo financiado por voluntários que usa a força apenas em defesa da liberdade individual e da propriedade privada. Ele é conhecido como o criador do voluntarismo.

Bibliografia
Entre seus trabalhos publicados estão:

 The Danes in camp: letters from Sönderborg (1864)
 A Politician in Trouble about his Soul (1884)
 The Right and Wrong of Compulsion by the State (1885)
 A Politician in Sight of Haven: Being a protest against the government of man by man (1890)
 Bad Air and Bad Health (1894) – co-authored with Harold Wager
 Windfall and Waterdrift (1894) – a volume of poetry
 The Voluntaryist Creed (1908)

Filósofos do Reino Unido

Auberon Herbert


A imigração ao longo dos séculos sempre esteve presente nos portugueses e o Brasil sempre foi um grande destino. Esta é uma lista dos imigrantes portugueses no Brasil:

Imigração portuguesa no Brasil
Relações entre Brasil e Portugal

Lista de imigrantes portugueses no Brasil