Brockley railway station serves the south-east London district of Brockley and is on the main railway line between  and . It is  down the line from London Bridge.

The station is operated by London Overground, with London Overground and Southern trains serving the station. Thameslink and some Southern services pass through the station. It is in Travelcard Zone 2.

History
The line was part of the London and Croydon Railway which opened in 1839. The station was opened on 6 March 1871, although today's buildings are of a modern design: the platforms are only located on the outer, Slow lines, since the station is only served by London Overground trains between  and  or , local trains between London Bridge and Coulsdon Town and by the London Bridge to London Victoria loop line via Crystal Palace, plus some London Bridge to Guildford and  in peak times.

At the London end the line is crossed by the  to Lewisham line. At this location adjacent to Brockley station was sited  station which closed in 1917 with the original London, Chatham and Dover Railway branch to Greenwich Park. The connection of that line to Lewisham is a later development. The possibility of opening platforms on this line with direct access to Victoria Station and the Bexleyheath Line to Dartford has often been suggested, and a proposal to create a new Brockley Interchange station is included in the London Borough of Lewisham's 2019-2041 transport strategy, though with no funding as yet identified for the project.

, on the  to Sevenoaks line, and which also runs from Nunhead, is a mile to the south. Neither of these other lines has a physical connection with Brockley station, despite the trains running over the station. The next station to the north is , and the next station to the south is .

Brockley forms part of the new southbound extension of the East London line that opened on 23 May 2010 and forms part of the London Overground network. Ticket barriers were installed at this time.

Services

Services at Brockley are operated by Southern and London Overground using  and  EMUs.

The typical off-peak service in trains per hour is:
 2 tph to
 8 tph to  via
 2 tph to  via
 4 tph to
 4 tph to

The station is also served by a single early morning and late evening service to  via , with the early morning service continuing to  and .

Connections
London Buses routes 171, 172, 484 and night route N171 serve the station.

References

External links

Railway stations in the London Borough of Lewisham
Former London, Brighton and South Coast Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1871
Railway stations served by London Overground
Railway stations served by Govia Thameslink Railway

Brockley railway station


جيورجوس كوستيكوس ، من مواليد 26 أبريل 1958 ، لاعب كرة قدم يوناني سابق.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاتريني
أوزبكستانيون من أصل يوناني
رياضيون من طشقند
رياضيون من كاتريني
سوفييت من أصل يوناني
طاقم نادي باوك غير اللاعبين
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باوك تسالونيكي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
مدربو إثنيكوس
مدربو كرة قدم مغتربون في قبرص
مدربو كرة قدم يونانيون
مدربو نادي باوك
مدربو نيا سلاميس فاماغوستا
مواليد 1958
مواليد في كاتريني
يونانيون بنطيون
لاعبو كرة قدم من كاتريني
لاعبو كرة قدم من طشقند

جيورجوس كوستيكوس


UFO (İngilizce: "Unidentified Flying Object"/tanımlanamayan uçan nesne); bilimsel bir açıklaması olmadığı ve genellikle dünya dışı yaşam taşıdığı iddia edilen gizemli nesne. Türkçede uçan daire kavramı da sıklıkla UFO anlamında kullanılır. UFO fenomenleri bazen sadece gözlemcilerin iddiasından, bazen de çeşitli kayıt cihazlarıyla elde edilen görüntü ve/veya seslerden ibarettir. UFO'larla ilgili kayıt ve iddiaları inceleyen kişilere ufolog, bu uğraşa ise ufoloji adı verilir.

Daha öncesinde de UFO gözlemleri yapılmış olmakla birlikte, gözlem raporları 1950'li yıllardan itibaren, özellikle ABD'de büyük bir artış göstermiştir. Bu yıllardan itibaren günümüze kadar on binlerce UFO iddiası kaydedilmiştir.

Etimoloji

UFO'lar İngilizcede "flying saucer" (uçan çay tabağı) olarak da bilinir. Bunun nedeni ilk ünlü UFO vakası olarak kayıtlara geçen ve 1947'de ABD'de meydana gelen bir olaydır. İş insanı Kenneth Arnold hususî, küçük uçağı ile Washington'daki Rainier Dağı civarında uçarken, 9 tane, "hilal şeklinde" uçan nesne gördüğünü ve "nesnelerin suda sektirilen çay tabakları gibi hareket ettiğini" iddia etti. Haberi yayımlayan gazete hatalı olarak "nesnelerin çay tabağı (saucer) şeklinde olduğunu" yazdı ve "flying saucer" adı yerleşti.

Tarihçe

Tarih öncesi ve antikçağ
UFO iddiaları çok eski zamanlardan beri yapılmaktadır. Kimi ufologlara göre, İspanya'daki Altamira Mağarası'ndakiler veya Cougnac'taki (Fransa) Lot (Pech-Merle) Mağarası'ndaki tuhaf tasvirler UFO tasvirleri olabilir. Ayrıca Cezayir'deki Tassili freskleri gibi bazı resim ya da heykelcikler ilginç biçimde 20. yüzyıldaki raporlarda betimlenen uzaylı tasvirleriyle benzerlik göstermektedir. Bu durum bazı ufologlar göre, UFO fenomeninin insanoğlu hava araçlarını icat etmeden önce de mevcut olduğunun bir kanıtıdır.

Fakat eski zamanlarda gözlemlenen bu tuhaf fenomenlerin kuyrukluyıldızlar, parlak meteorlar ya da atmosferdeki optik fenomenler olduğu sanılmaktadır. Eski zamanlardaki bu tür olguların incelenmesi retro-ufoloji olarak adlandırılmaktadır. Geçmişteki bu tür gözlemlere şunlar örnek olarak gösterilebilir:
 MÖ 1450'ye doğru, firavun III. Tutmosis'in tahtta olduğu döneme ait bir betimlemede, gökte "güneşten daha parlak ateşten halkalar"ın gözlemlendikleri, eni 5 m.'yi bulan bu nesnelerin birkaç gün boyunca belirdikleri ve sonunda gökte yükselerek kayboldukları anlatılır.
 Romalı yazar Julius Obsequens MÖ 99 yılında "Tarquinia'da güneşin batışı sırasında küre gibi bir yuvarlak nesne gökte batıdan doğuya doğru yol aldı" diye yazmıştır.

Ortaçağ ve Rönesans'ta
Ünlü okültistlerin yaşadığı bu dönemlerde, dinin etkisiyle göksel fenomenler ilahî mesajlar olarak veya büyücülerin sorumlu tutulduğu uğursuz işaretler olarak yorumlanmıştır.

 Japonya'da 24 Eylül 1235'te general Yoritsume ve ordusu Kyoto yakınlarında sabit olmayan hareketlerde bulunan tanımlanamayan "ışık küreleri" gözlemlediler. Danışmanları kendisine "telaşlanmaması gerektiğini, zira bunların yalnızca rüzgârın salladığı yıldızlar olduğunu" açıkladılar.
 14 Nisan 1561'de Almanya semalarında sanki bir hava savaşı yapılıyormuşçasına hareketlerde bulunan pek çok nesne gözlemlendi. Bu olay Hans Glaser (1566) tarafından tahta üzerine işlenmiş gravürle tasvir edilmiştir. Silindir biçimli büyük nesnelerden küre ve daire biçimli küçük nesnelerin çıktığı gözlemlenmişti.

Bu fenomenler o dönemde doğaüstü mucizeler, melekler ve gelecek hakkında haber verici alametler olarak yorumlanmıştı.
Bu dönemlerde yapılan UFO gözlemlerinin sanat eserlerine de yansımış olması mümkündür. UFO gözlemlerinin yansıtıldığı ileri sürülen sanat eserlerinden bazıları şunlardır:
 Kosova'daki Detjani Manastırı (1350) fresklerindeki kozmonot benzeri tasvirler. Fakat bunların dönemin Bizans dinî sanatında görüldüğü gibi Güneş ve Ay tasvirleri de olabileceği ileri sürülür.
 Mainardi'nin "Madonna col Bambino e San Giovannimo" adlı tablosu. Tabloda tasvir edildiği ileri sürülen UFO'nun aslında gökleri aşan Cebrâîl'in sembolik temsili olduğu düşünülür.
 Paolo Uccello'nun "la Tébaïde" adlı tablosunda olduğu ileri sürülen uçan daire biçimli nesnenin aslında kardinalin şapkası olduğu düşünülür.

Modern raporlar

UFO ve uçan daire terimlerinin ortaya çıkmasından önce belirli sayıda, tanımlanamayan tuhaf hava fenomenleri raporları tutulmuştu. Bu raporlar 19. yüzyıl ortalarından 1940'lı yılların sonuna kadarki zaman diliminde tutulmuştu.

Bunlardan bazıları şöyle özetlenebilir:

 Fenomeni araştıran ilgililere göre, ilk modern raporlu gözlem, 1868 Temmuz'unda Şili'nin Copiapó kentinde gerçekleşti.
 25 Ocak 1878'te, ABD'deki Denison adlı günlük gazete John Martin adındaki çiftçinin UFO gözlemini yazdı. Çiftçinin ifadesine göre, bu, müthiş bir hızla havada yer değiştiren küre biçimindeki karanlık, büyük bir nesne idi.
 17 Kasım 1882'de Greenwich Kraliyet Gözlemevi'nden astronom E.W. Maunder, raporunda daire ya da elips biçiminde tuhaf bir gök cismine tanık olduğunu belirtti. Maunder birkaç yıl sonra yeni icat edilmiş zeplini gördüğünde, gördüğü tuhaf nesnenin zepline son derece benzediğini açıkladı. söz konusu nesne yalnız onun tarafından değil, Avrupalı birçok astronomca da görülmüştü.
 28 Şubat 1904'te Amerikan Donanması'na ait bir levazım gemisinin ekibinden üç kişi San Francisco'nun yaklaşık 500 km batısında bir UFO gözleminde bulundular (Bu üç kişiden Frank Schofield sonradan Pasifik Donanması başkomutanı olmuştur.) Schofield gözlemledikleri üç UFO'nun daire biçimli, oval, parlak kırmızı renkte olduklarını ve kademeli bir tarzda uçtuklarını bildirmiştir. İfadesine göre, UFO'lar bulut tabakasının altından kendilerine yaklaşmışlar, iki üç dakika sonra yön değiştirip, yeryüzünü tümüyle terk etmek üzere bulutların üzerine çıkmışlardı. En büyüğü gökte 6 güneş büyüklüğünde bir yer kaplıyordu.
 Fatima Olayı ya da "güneş mucizesi": Ünlü olay 13 Ekim 1917'de Fátima'da (Portekiz) onbinlerce kişi tarafından gözlemlenmiş olup, kimilerine göre bir UFO olayıdır.
 II. Dünya Savaşı sırasında gerek Müttefik Devletler'in gerekse Mihver Devletleri'nin pilotları uçuşlar sırasında sıkça UFO gözlemleri yapmışlardır. Öyle ki, bu gözlemler "foo fighters" (uçakları takip eden ışık küreleri) teriminin doğmasına neden olmuştur.
 25 Şubat 1942'de Los Angeles (Kaliforniya) üzerinde kimliği teşhis edilemeyen bir hava taşıtı saptanmıştır. Nesne ABD Hava Savunma bataryaları (uçaksavarlar vs.) ateşi altında tutulmasına rağmen 20 dakika kayıtsızca havada kalmayı başarmıştır. Olay, sonradan Los Angeles Savaşı olarak adlandırılmıştır.
 1946'da İskandinav ülkelerinin yanı sıra, Fransa'da, Portekiz'de, İtalya'da ve Yunanistan'da 2.000'i aşkın kimliği teşhis edilememiş hava taşıtı gözlem raporları oluşmuştur: Bunlar önce "Rus dolusu", daha sonra "hayalet füzeler" (İng. ghost rockets) olarak adlandırılmıştır. Böyle adlandırılmalarının nedeni bu esrarengiz nesnelerin Almanlar'dan ele geçirilmiş Rus füzeleri (V1, V2) olduğu inancıydı. Bu inancın yanlış olduğu sonradan anlaşılmışsa da, bu nesnelerin mahiyeti açıklanamamıştır. İsveç askerî kuvvetleri radarlarla saptanan iki yüzden fazla UFO vakasında söz konusu nesnelerin "gerçek fiziksel nesneler" olduklarını açıklamıştır. Bununla birlikte, bu vakaların belirli bir kısmı da meteor gibi doğal olayların hatalı teşhisine bağlanmaktadır.

Uçan daire fenomeninin popüler oluşu

UFO fenomeni II. Dünya Savaşı'nın ardından, özellikle Kenneth Arnold adlı bir Amerikalı iş insanının 24 Haziran 1947'deki tanıklığından sonra kamuya yansıdı. Kenneth Arnold UFO'ları Washington eyaletinde, Mont Rainier yakınlarında özel uçağıyla seyretmekteyken gözlemlemişti. İfadesine göre, ters çevrili fincan tabağı gibi hareket eden, hilal biçiminde çok parlak 9 nesne görmüştü. Mont Rainier'dan Mont Adams'a doğru uçan bu nesneler çok hızlıydı. Arnold uzunluklarının 12–15 m arasında olduklarını ve hızlarının en azından saatte 1800 km olduklarını iddia etti. Beyanatında Arnold "kazlar gibi, diyagonal bir zincir oluşturarak, sanki birbirlerine bağlıymışçasına uçuyorlardı; hareketleri su üzerinde sekerek kayan bir fincan tabağını andırıyordu" demiştir. Bu olayı özellikle ABD'de binlerce tanıklık izledi. Önemli bir tanıklık da 4 Temmuz'da, dünyanın en büyük şirketlerinden biri olan, Amerikalı havayolu şirketlerinden United Airlines'in bir uçuş ekibinden gelmişti. Ekip, 4 Temmuz akşamı Idaho üzerinde daire biçimli 9 nesnenin uçaklarına eşlik etmiş olduklarını açıklamıştı. Bu tanıklık medyada daha büyük yankı buldu ve Arnold'unkinden daha inanılır, güvenilir bulundu. Müteakip günlerde gazetelerin çoğu uçan daire olaylarını baş sayfada yayımlamaya başladılar.

Roswell Olayı
4 Temmuz 1947'de tüm dünyada büyük yankı uyandırmış Roswell Olayı meydana geldi. O gün Roswell yakınlarındaki bir çiftliğin sahibi Mac Brazel ve komşuları yerde bir enkaz olduğunu fark etti ve Mac Brazel bunu en yakın askerî üsse haber verdi. Roswell Army Air Field (RAAF) üssünden  genç bir subay (teğmen Walter Haut)
o zaman basınla ilk teması gerçekleştirerek ordunun Roswell'deki bir çiftlik civarında bir uçan daire enkazı ele geçirdiğini açıkladı. Bu açıklama medyada güçlü bir ilgi uyandırdı. Kenneth Arnold'un gözlemi basında bu olaydan bir ay önce yer almış ve öyle güçlü bir yankı bulmuştu ki, artık askeriye de dahil herkes konuyla ilgilenir halde bulunuyordu. Roswell Olayına ilişkin ilk açıklamanın ertesi günü üssün sorumlu komutanı olan, 8. Hava Kuvvetleri Komutanı  general Roger Ramey, genç subayın açıklamasını tashih edici bir açıklama yayımladı ve uçan daire sanılanın yalnızca bir meteoroloji balonu olduğunu açıkladı..Bir basın konferansı düzenlendi ve gazetecilere meteoroloji balonu tezini doğrulayıcı mahiyette bazı kalıntılar gösterildi. Olay gündemden düştü ve yaklaşık otuz yıl boyunca, ABD'deki ilk büyük UFO akınının sonuna kadar unutulmuş olarak kaldı.

1978'de binbaşı Jesse Marcel 1947'deki Roswell enkazı parçalarını toparlamaya çalıştı ve televizyonda bunların kesinlikle Dünya-dışı kökenli olduklarını ve vaktiyle üssün sorumlu komutanı olan general Ramey'in gazetecilere gösterdiği parçaların Roswell olayından kalan gerçek parçalar olmadığını açıkladı. Sonradan ufolog olan  nükleer fizikçi Stanton T. Friedman gibi o da, ordunun, uzay gemisini ele geçirişini kamudan saklamış olduğu kanısındaydı. Bundan sonra bu olgu ya da bu hikâye UFO amatörlerine ve ufoloji dergilerine konu olmuştur. Şubat 1980'de National Enquirer Gazetesi'nin binbaşı Jesse Marcel'in görüşlerini yayımlamasıyla Roswell olayı yeniden gündeme geldi. Bunun üzerine yeni tanıklıklar da birer birer ortaya çıkmaya başladı ve Roswell olayı ek bilgilerle daha ayrıntılı bir konum kazanmaya başladı. Örneğin bu tanıklıklara göre, o dönemde Dünya-dışı enkazın parçalarını yeniden birleştirmeye ve hatta uzaylıların kadavrası üzerinde otopsi yapmaya yönelik bir askerî operasyon yapılmıştı. Vaktiyle Roswell Hava Üssü'ne morg hizmeti veren ve Ballard Cenazeevi'nde çalışan, cenaze işleriyle meşgul emekli bir müteşebbis Glenn Dennis, 1989'da, vaktiyle Roswell Üssü'nde uzaylıların cesetleri üzerinde otopsi yapılmış olduğunu doğruladı..

Vaktiyle, 1947'deki Roswell Olayı'nda gazetecilere açıklama yapmış olan general Ramey'in amiri ve Forth Worth Üssü Kurmay Başkanı olan general Thomas J. Du Bose 1991'de, Roswell olayından üsse aktarılan enkaz parçalarının yerine meteoroloji balonu parçalarının gösterilmiş olduğunu doğruladı. Bu yeni gelişmeler karşısında ve ABD Kongresi'nin bir soruşturması sonrasında, Kongre'ye ait, kısa adı GAO (Government Accountability Office) olan Devlet Denetleme Kurulu, A.B.D. Hava Kuvvetleri'nden bir iç soruşturma açılmasını istedi. Bu soruşturmanın sonucu iki rapor hâlinde özetlenmiştir: Hava Kuvvetleri, UFO'lar konusunda uzun yıllar süren bir suskunluktan sonra ilk defa 1994 Eylül'ünde, kamuya bir açıklama yapmak zorunda kalmıştı; hazırlanan raporda, Hava Kuvvetleri, söz konusu olayda gerçekten bir meteoroloji balonunun söz konusu olmadığını itiraf ediyordu. 1995'te yayımlanan ilk rapor 1947'de keşfedilen parçaların devletin Mogul Projesi  adlı gizli bir programına ait olduğu sonucuna varmıştı. Ayrıca raporda, o dönemde Roswell Ordu Hava Üssü'nden gönderilen tüm yazılı belgelerin gerekli izin alınmaksızın yok edildiği bildirilmekteydi. 1997'de ise ikinci bir rapor oluşturuldu. Bu rapor, uzaylıların cesetleriyle ilgili tanıklıkları doğrular gibi görünüyordu; rapora göre ölüm ve yaralanmalara neden olan bir askerî kaza söz konusuydu, raporda 1950 yılları sırasında sürdürülen High Dive operasyonunda olduğu gibi, insansı maketlerin üzerindeki çalışmalardan söz ediliyordu.

Bu rapor, en azından, söz konusu üssün o döneme ait tüm resmî evraklarının (Mart 1945-Aralık 1949) ve tüm radyo mesajlarının (Kasım 1946-Şubat 1949) yok edilmiş olduğunu ortaya koyarak, Roswell Olayı'nda kapandı sanılan tartışmanın hâlen kapanmamış olduğunu ortaya koyuyordu. Belgelerin ne zaman, kim tarafından ve kimin emriyle yok edildiğinden de söz edilmemekteydi.

Bu raporları, uzaylıların Dünya'yı ziyaret ettiği tezini benimsemiş taraftarlar devletlerin "yanlış bilgi verme" (dezenformasyon) politikasının örneklerinden biri olarak yorumlarken,  kimi ufologlar ise olayda gerçekten Dünya-dışı bir uzay gemisinin söz konusu olma olasılığını azaltan belgeler olarak yorumlamışlardır. 3.201 olay istatistikî inceleme için kenara ayrılmıştı. Sonuç olarak, meydana geldiği kesin olarak doğrulanmış, fakat açıklanamamış UFO olayları bütünün % 22'sini oluşturuyordu ve bu oran, nitelikli askerî gözlemcilerce (pilotlar, hava-uçuş kontrolörleri, güvenlik görevlileri) yapılmış gözlem raporlarında ise % 38'e çıkıyordu. Mavi Kitap Projesi arşivleri, 10.147 gözlem raporunun yanı sıra, 8630 fotoğrafı, 20 bobin filmi (altı buçuk saatlik film) ve tanıkların ifadelerine ilişkin 23 ses kaydını içermekteydi.

Komisyon bir inceleme bölümünden, bir soruşturma bölümünden, Pentagon'la ilişkiyi sağlayan bir memurdan (ajan) ve sivil bilim danışmanlarından oluşuyordu. 1952 yılı boyunca UFO gözlemlerinin medyada yer alması iyice arttı; üst kademelerdeki devlet daireleri de fenomenle yakından ilgilenmeye başladılar ve bu alandaki soruşturmalara ağırlık verilmesi kararını aldılar. Eylül 1953'te yüzbaşı Ruppelt görevinden istifa etti. Projenin başına bu kez Mart 1953'te yüzbaşı Charles Hardin getirildi. Ordunun UFO fenomeni konusunda şeffaf olmayışına ilişkin çeşitli saldırılara karşı koymaya çalışan yüzbaşı, Mavi Kitap Projesi'nin 14 numaralı özel raporunu kamuya sunmaya karar verdi. UFO'ların mevcut olmadığı sonucuna varan bu rapor Ekim 1955'te kamuya sunuldu.

Projenin başına Nisan 1956'da yüzbaşı George T. Gregory atandı. Onun yerine de Ekim 1958'de binbaşı Robert J. Friend getirildi. Daha sonra, Nisan 1963'te projenin başına binbaşı Hector Quintanilla atandı. 1966'ya gelindiğinde medyada çok yer alan bir UFO gözlemi ve A.B.D. Hava Kuvvetleri'nin kuşkucu tavırları, aralarında Josef Allen Hynek'in de bulunduğu, projenin birçok sivil bilim insanının kamuya UFO fenomeninin gerçekliğinden yana olduklarını açıklamalarına neden oldu; bu Mavi Kitap Projesinin resmî konumuna karşı oldukları anlamına geliyordu.

Bu ayrılık 1969'da A.B.D.'nin bütçeden ayrılan fonla, Colorado Üniversitesi'nden Dr. Edward Condon'dan UFO fenomeninin gerçek olup olmadığı konusunda bir uzman raporu hazırlatmasına neden oldu. Condon Raporu adıyla bilinen, yüz kadar olayı içeren bu rapor 1969'da kamuya sunuldu. "Condon Kurulu" tarafından incelenen UFO olaylarının yaklaşık % 15'i  "açıklanamayan" olarak nitelendirilmişti, bunlar AIAA (American Institute of Aeronautics and Astronautics) tarafından dergide yayımlandı. Bununla birlikte Condon Raporu'nu yazanlar "Dünya-dışı canlılar hipotezi"ni destekleyecek yeterince sağlam kanıtlar olmadığı ve dolayısıyla UFO fenomeni üzerindeki incelemelerin terk edilmesi gerektiği sonucuna varmışlardı. Rapor, sonuçları özetleyen bir cümleyle başlıyordu: "Genel sonucumuz şu ki, UFO'ların son yirmibir yıldır incelenmesi bilimsel bilgiye hiçbir katkıda bulunmadı. Bize sunulan dosyanın özenle incelenmesi, UFO'lar hakkındaki başka derin incelemelerin de muhtemelen doğrulanamayacağı ve bilimin gelişmesine katkıda bulunamayacağı sonucuna varmamızı sağlamıştır."

Ayrıca raporda, UFO fenomeninin yalnızca, bilinen bayağı nesnelerin UFO sanılmasına yol açan karmaşık yanılmalardan kaynaklandığı, olayların %6 ile %10 arasındaki bu şekilde açıklanamayacak kısmının da halüsinasyon veya dalga geçme olayları olarak açıklanıyordu. Condon Raporu aynı zamanda, "geleneksel (muhafazakâr) bilim topluluğu"ndan UFO fenomeninin sosyopsikolojik kökenli olduğunu ileri süreceklere öncülük etmiş bulunuyordu.

Bu raporun amacı, görünüşte çelişkili sonuçlar içermesi nedeniyle, kuşkuyla karşılandı. Zaten Condon Kurulu'na katılma talebinde bulunan astronom Joseph Allen Hynek, talebinin, daha incelemeler başlamadan önce Edward Condon tarafından kurulun tüm üyelerine dağıtılan, varmaları gereken olumsuz sonuçların neler olduklarını bildiren bir belge yüzünden reddedildiğini doğrulamıştı.(Kamuya sonradan açıklanan C.I.A. belgelerinde UFO fenomeninin doğrulandığı takdirde sosyal karışıklıklara yol açma tehlikesi taşıdığı ve her şeyin Amerikan halkının UFO konusuyla ilgisini kesecek biçimde düzenlenmesi gerektiği tavsiye ediliyordu.) Raporda aynı zamanda UFO gözlemlerinin doğal fenomenler olduğunu kamuoyuna açıklayabilmeleri için bilim insanlarının kendilerine bu olanağı sağlayacak bir formasyon almaları tavsiyesinde bulunuluyordu.

Bu gelişmelerle Mavi Kitap Projesi resmî olarak Aralık 1969'da dağılmış durumdaydı ve proje, etkinliğini Ocak 1970'te tümüyle durdurdu. 1974'e kadar A.B.D. Hava Kuvvetleri arşivlerinde muhafaza edilen Mavi Kitap Projesi arşivleri 1976'dan itibaren Amerikan Milli Arşivleri'ne devredilmiş olup erişilebilir durumdadır.

Kasten yanlış bilgi verme politikası

François Parmentier gibi bazı yazarlar devletlerin, özellikle A.B.D.'nin UFO'lar konusunda halka kasten yanlış bilgi verdiğini ileri sürmektedir.

"Soğuk Savaş" döneminde ABD Ordusu UFO'ların gizli Rus silahları ya da Rus hava taşıtlarının prototipleri olabilecekleri kaygısıyla bu fenomeni gizlice soruşturma kararı aldı. Önceleri Amerikan hava sahasındaki gözlemler için, özellikle UFO gözlemleri için CIRVIS prosedürü gibi, çeşitli bilgi toplama ve aktarma prosedürleri uygulandı. Fakat Ekim 1947'den itibaren Pentagon'da Hava İstihbarat Dairesi başkanı general George Schulgen UFO'lar hakkında enformasyon aktarımını hızlandırdı ve bu istihbarat sırlarının açığa verilmesinin casusluğa ilişkin yasalarla cezalandırılması emrini verdi.

Sistem zamanla genişleyerek orduyu da aştı: Bir "JANAP 146" talimatı otoritelere acilen UFO gözlemlerini rapor etmek durumunda olan askeriyeyi, komutanlar da dahil olmak üzere sivil havacılıkla ve hatta deniz ticaret filosuyla karşı karşıya getirmek zorunda bıraktı. Gelişmeler, özellikle, sıkı denetimden rahatsız olan sivil pilotların protestolarına neden oldu ve sivil pilotlar 1958'de konuya ilişkin bir dilekçe yazarak başvuruda bulundular. 1959'da Kanada tüm Kuzey Amerika kıtasını kapsayan CIRVIS'i kabul etti..

Avrupa'nın mahalli gazetelerine varıncaya değin tüm yabancı basın titizlikle inceleniyordu. Fakat enformasyonlar yeterince ayrıntılı değildi, daha ayrıntılı hale getirilmeleri gerekiyordu. Paris Match dergisi 1956'da Orly Havaalanı yakınlarında 18 Şubat'ı 19 Şubat'a bağlayan gece yapılan UFO gözlemi üzerine bir makale yayımlayınca C.I.A. 'nin bilimsel istihbarat dairesinin yeni müdür yardımcısı Fransız basınını yerdi. Oysa Fransa'nın konuya yaklaşımı uçan dairelerin varlığını kanıtlama yönünde olmayıp, yalnızca UFO fenomenini yakından takip etmekten ibaretti. Konu Haziran 1952'de ulusal basında ilk kez büyük başlıklarla verildiğinde, enformasyon A.B.D.'ne derhal bir istihbarat raporu yoluyla ulaştı. 1949'da müdür John Edgar Hoover'a gönderilen bir FBI memorandumu, "4.Ordu karargâhlarında yapılan, G-2 (Kara Kuvvetleri İstihbaratı), ONI (Deniz Kuvvetleri İstihbaratı), OSI (Hava Kuvvetleri Özel Soruşturmalar Dairesi) ve FBI arasındaki son haftalık toplantılar sırasında, G-2 ve 4. Ordu subaylarının 'uçan diskler', 'uçan fincan tabağı biçimli nesneler' ve 'ateş küreleri' meselesini tartıştıklarını ve bu konunun Hava Kuvvetleri ve Kara Kuvvetleri subayları tarafından 'çok gizli' (İng. top secret) olarak ele alındı"ğını bildiriyordu.

1979'da Hava Kuvvetleri generali Carroll H. Bolender'ın Mavi Kitap Projesi'nin son bulduğunu ilan eden açıklaması, bu projeye son vermişse de, milli güvenliği ilgilendiren UFO'lar üzerine askerî raporların sürmesine son vermiş olmuyordu; çünkü bunlar gizli milli savunmayı ilgilendiren raporlar olup, Mavi Kitap Projesi'nin bir parçasını oluşturmuyorlardı.

Bu doktrin II. Dünya Savaşı sonrasında Milli Güvenlik Konseyi tarafından hazırlanmıştı. Nihayet Nisan 1951'de "komünist etki"ye karşı koymak üzere P.S.B. (Psychological Strategy Board) kısa adıyla bilinen Psikolojik Strateji Dairesi kuruldu ki, P.S.B. daha sonra UFO'larla ilgili olarak da mücadele verecekti. UFO'ların nükleer tesisler ve atom başlıklı füzeleri içeren üsler yakınlarındaki hava müdahaleleri "soğuk savaş" döneminde kamuda pek fazla ilgi çekmiyor gibi görünüyorsa da 1952'de CIA müdürü Walter Smith P.S.B.'ye Milli Güvenlik Konseyi'ne "UFO'lara bağlı meselelerin psikolojik savaş terimleriyle, gerek 'istihbarat'la, gerekse 'operasyon'larla ilgili olduğunu ve psikolojik savaş amaçlarına yönelik olarak bu fenomenlerden saldırı ve savunma amacıyla olabildiğince yararlanılması konusunun tartışılması önerisi"ni içeren bir talimat önerisini aktardığını bildirdi.

Subay Graham Bethune Kuzey Atlantik'te subaylarca fotoğraflanmış bir UFO olayını ele alırken şöyle yazar: "Bu tür bir UFO olayında kurul önce olayda milli güvenlik için sakıncalı bir husus olup olmadığına bakar. Böyle bir husus varsa, raporlar asla başka yerlere yayılmaz. İçeriğinde milli güvenlik için sakıncalı bir hususun bulunmadığı raporlar ise Hava Kuvvetleri'ne veya Deniz Kuvvetleri'nin ilgili birimlerine gönderilir.".

Kuşkucular ise meseleye kendi açılarından bakarak, ufolojik akımın kamuyu yanlış bilgilendirdiği ve kamuyu UFO fenomeninin mahiyeti hakkındaki güncel bilimsel tartışmaya ilişkin olarak yanıltmakta olduğu görüşündeler. Bu görüş bazı kuşkucu yapıtlarda "UFO'lar, Aldatılan Kamu" gibi başlıklarla yansıtıldı. Bu kuşkucu yapıtlardan birinde ("UFOs: The public deceived") yazara göre, kamuyu aldatan, ufolojik kurumlardı ve bu kurumlar "gezegenimiz Dünya-dışı uzay gemileriyle ziyaret edilmektedir" ideolojisini yaymaya çalışıyorlardı. Kuşkucular, ayrıca, "Dünya-dışı canlılar hipotezi"ni hipotezin eleştirel incelenmesini vermeksizin çok sık dile getirdikleri için medyayı da eleştirirler.

UFO'ların Dünya-dışı araçlar olduğunu ileri süren ufologlara göre ABD gerçeği esas olarak şu üç nedenden ötürü inkâr etmek zorunda kalmıştır:
 Siyasi otoritenin sarsılması: ABD devletinden daha güçlü bir otoritenin bulunduğu kanısının yaygınlaşmasından duyulan rahatsızlık.
 Dinsel otoritelerin sarsılması ve sosyal karışıklıklar: Uzaylıların varlığının anlaşılması sonucunda dünyada yerleşik düzeni sağlayan birçok sistemin bozulma olasılığından, dinsel ve sosyal alanlar gibi çeşitli alanlarda oluşabilecek karışıklıklardan duyulan rahatsızlık.
 UFO fenomeninin yararlanılabilecek bir askerî sır olarak görülmesi.

Fransa'daki soruşturmalar
Fransa'da konu hakkında birçok araştırma örgütleri kurmuştur. Bunlardan biri, kısa adı GEPAN (Fr. Groupe d'étude des phénomène aérospatiaux non identifiés) olan "Tanımlanamamış Hava-uzay Fenomenlerini İnceleme Grubu"dur. CNES'e bağlı resmî bir örgüt olan GEPAN Toulouse'da üslenmiş olup, UFO fenomeni incelemekle görevlendirilmiştir. 1977'de Claude Poher'nin öncülüğüyle kurulan GEPAN, UFO fenomeni üzerine incelemelerde bulunmak ve Ulusal Jandarma Kuvvetleri'nin, sivil havacılığın, Hava Kuvvetleri'nin ve Meteoroloji Müdürlüğü'nün (Météo-France) konuya ilişkin olarak tuttuğu raporları düzenlemek amacındaydı. Birçok istatistikî inceleme yayımlamıştır. Bir başka görevi kamuyu "teknik notlar"la UFO'lar hakkında bilgilendirmektir. İlk başkanlığını 1977'den 1978'e kadar Claude Poher yapmıştır. Poher başlangıçta CNES'in Jean-Jacques Velasco gibi üyelerinin yarı resmî işbirliğinden yararlanan bir sekreter konumundaydı. Başarılı çalışmalarının ardından 1978'de on kadar üyeden oluşan GEPAN, 7 bilgin ve mühendisten oluşan bir bilim kurulu tarafından denetlenir konuma gelmişti. Daha sonra UFO'larla ilgilenen Jean-Pierre Petit gibi diğer Fransız bilim insanları da GEPAN'la işbirliği yapmaya başladılar ve Poher bazı ufolojik kurumlarla da ilişki kurdu. 30 Aralık 1978'de istifa eden Poher'nin yerine matematikçi Alain Esterle geçti ve GEPAN'ın müdürü oldu. Esterle'in yönetim dönemi GEPAN'ın gösterişli dönemi olmuştur. GEPAN'a tanınan kredilerin artmasıyla birlikte, Esterle örgütün faaliyetini arttırdı ve örgüt tam hızla çalışmaya başladı. Fakat 1983'te CNES hiyerarşisinin baskısı Esterle'i istifa etmek zorunda bıraktı. GEPAN ve ordu bazı manyetohidrodinamik deneylerinde bulundular. Müdürlük makamına 1983'te optik uzmanı olan Jean-Jacques Velasco getirildi. Velasco döneminde ufologlar örgütü fazla tedbirli davranmakla eleştirmelerine rağmen, akılcı bilginlerin çoğu GEPAN'ın varlık nedenini tanımayıp reddettiler. Ayrıca CNES GEPAN'a desteğini azalttı. 1983'ten itibaren GEPAN'ın bilim kurulu dağıtıldı, "teknik notlar"ın yayımlanması durduruldu ve örgütün faaliyeti iyice azaltıldı. Sonunda 1988'de GEPAN'ın yerini SEPRA aldı.

Kısa adı SEPRA (Fr.Service d'expertise des phénomènes de rentrée atmosphérique) olan "Atmosfere girmiş fenomenler hakkında bilirkişi incelemesi dairesi"nin iki amacı vardı: Meteor ve uyduların atmosfere girişlerini incelemek, önceden bilebilmek ve ayrıca, kısa adı PAN (Fr. phénomènes aérospatiaux non identifiés) olan "tanımlanamayan hava-uzay fenomenleri"ne (UFO'lara CNES'çe verilen ad) ilişkin enformasyonları incelemek. Kurumun çalışmaları 2000 yılında yalnızca "tanımlanamayan hava-uzay fenomenleri"nin incelenmesine indirgendi. GEPAN'ın aksine, SEPRA sıkı incelemeler sürdürmek üzere tüm gerekli araçlarla donatılmış değildi ve vardığı sonuçları kamuya duyurmak üzere hiçbir "teknik not" yayımlamadı. SEPRA bilimsel soruşturmalara yönelemezdi, Jandarma Kuvvetleri'nin tüm UFO raporlarını ve pilotların UFO gözlem raporlarını toplamakla yetindi. 2001 ve 2002'de SEPRA'yı dağıtma niyetindeki CNES, bilim insanlarından, politikacılardan ve ordunun ünlü isimlerinden oluşan bir heyete UFO fenomeninin incelenmesinin gerekli olup olmadığını konusunda kararını sordu. Heyetin vardığı karara göre, UFO'ların incelenmesi bilimsel bir yarar sağlayabileceği yönündeydi ve bu karar SEPRA'yı geçici olarak kurtarmıştı. Buna rağmen CNES, 2004'te, iç yapılanmasını sebep göstererek SEPRA'yı resmen dağıtma kararı aldı. Kararın asıl nedeni M. Velasco'nun bazı UFO'ların Dünya-dışı kökenli olduğu görüşünü benimsemeye başlaması ve bu konuda bir kitap yayımlamasıydı..Fakat 2005'te bir bakıma SEPRA'nın yeniden doğuşu denebilecek GEIPAN ortaya çıktı.

Kısa adı GEIPAN (Groupe d'études et d'informations sur les phénomènes aérospatiaux non identifiés) olan "Tanımlanamayan Hava-uzay Fenomenleri İnceleme ve Enformasyon Grubu" kuruluşunu, yönelimlerinin neler olması ve işleyişinin nasıl olması gerektiği konusunda CNES'e tavsiyelerde bulunarak kılavuzluk etmiş bir kurulun himayesine borçludur. CNES'in eski müdürü Yves Sillard'ın başkanlık yaptığı bu kurul, Fransız sivil ve askerî otoritelerini (Jandarma Kuvvetleri, Emniyet Müdürlüğü, Sosyal Güvenlik, Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü, Hava Kuvvetleri) ve bilim dünyasını (Bilimsel Araştırma Ulusal Merkezi, Meteoroloji Müdürlüğü, CNES) temsil eden 15 üyeden oluşmuştu.

GEIPAN'ın soruşturması sonucunda, CNES'in dosyalarında mevcut yaklaşık 1600 olaydan bazıları "tanıklıkların kesinliğine ve elde edilen maddi unsurların kalitesinin kesinliğine" rağmen "açıklanamaz" olarak kalmıştır. Bu olaylar "D kategorisine giren olaylar" ya da kısaca "PAN D" olarak adlandırılırlar.

GEIPAN soruşturmacıları tarafından sürdürülmüş bu incelemeden şu sonuçlar elde edilmiştir:

 Olayların % 9'u destekli kanıtlarla tanımlanabilmiş, yani teşhis edilebilmiştir (A kategorisi).
 Olayların % 33'ü biçimsel kanıt olmaksızın muhtemelen tanımlanabilmiştir. (B kategorisi)
 Olayların % 30'u fiziksel verilerin eksikliği veya tanıklıkların kesin olamayışı nedeniyle tanımlanamaz olarak nitelendirilmiştir. (C kategorisi)
 Fenomenlerin % 28'i tanımlanamamıştır. (D kategorisi, UFO'lar)

Fransa'da sivillerce gözlemlenen UFO olaylarını arşivleyen bir devlet kurumu olan GEIPAN'ın yanı sıra, bir de SEMOC (Gizemli Göksel Nesneleri İnceleme Dairesi) kısa adıyla bilinen, varlığı 12 Ocak 1959'da kamuya açıklanmış olan bir askerî kurum bulunmaktadır. GEIPAN'ın aksine, arşivleri milli savunma dahilinde tutulur (gizli tutulur).

1990'ların başlarında Avrupa Birliği'ndeki "Enerji, Araştırma ve Teknoloji Kurulu"  UFO'lar üzerine yapılabilecek bir araştırmanın uygunluğunu inceledi. İnceleme sonucunda Şubat 1993'te kurul sözcüsü İtalyan fizikçi Tullio Regge, raporunda, Avrupa'da dönemin SEPRA modelini örnek alacak bir araştırmanın uygulanmaya koyulmasını tavsiyesinde bulundu. Bu çözüm, bilimsel herhangi bir itiraz ve neden olmamasına karşın, politik ve bütçeye ilişkin ekonomik nedenlerle Avrupa Parlamentosu'nda tartışılmadı. Buna karşılık konu Fransa'da GEIPAN'ın kurulmasıyla ve arşivlerinin tümünü kamuya açıklamasıyla gelişme gösterdi.

Diğer ülkeler
Birleşik Krallık'ta UFO'lar konusunda birçok soruşturma yapıldı. Bu soruşturmalardan bazılarının içeriği kamuya açıklandı. Son yapılan açıklamada (Ekim 2008) Britanya devlet arşivlerindeki "160 kuşkulu UFO vakası"nın kamuya aktarılacağı bildirilmiştir.  Diğer ülkelerin çoğunda konuyla ordu ya da istihbarat servisleri (SSCB'de KGB), Peru gibi bazı ülkelerde ise sivil kuruluşlar ilgilenmiştir.

Tanıklar
ABD'deki ABD Hava Kuvvetleri raporlarına göre 10.147 UFO olayının incelendiği Mavi Kitap Projesi'nde adı geçen UFO tanıklarının % 1'i profesyonel ve amatör astronomlardan oluşuyordu. 1950'li yıllarda astronomi profesörü Joseph Allen Hynek 40 kadar meslektaşı üzerinde yaptığı ankette bunların %10'unun açıklanamaz fenomenler gözlemlediğini saptamıştı. Bu gözlemde bulunan meslektaşları arasında Plüton gezegeninin kaşifi Clyde Tombaugh ve New-Mexico Üniversitesi Meteor Enstitüsü müdürü Lincoln La Paz da yer almaktaydı. 1970'li yıllarda ise Prof. Peter A. Sturrock Amerikan Astronomi Kurumu'nun (İn.American Astronomical Society) 2611 üyesi üzerinde adları kamuya açıklanmayacağına dair garanti vermek şartıyla, benzer bir anket yaptı. Anket sorularını üyelerin yarısı yanıtlamıştı ve yanıtlayanların % 5'i "tanımlanamayan hava-uzay fenomenleri" gözlemlemiş olduğunu belirtmişti.

Fransa'da GEIPAN'ın arşivlerinin 22 Mart 2007'de kamuya açıklanmasından beri pek çok UFO tanığının bilimsel eğitimden geçmiş kişiler (pilotlar, hava-uçuş kontrolörleri vs.) olduğu anlaşıldı. Bunlar psikolojik testlerden geçmiş, sağduyulu, itibarlı, sözüne güvenilir kişilerdi. Ayrıca GEIPAN arşivlerine göre, UFO gözleminde bulunanların pek çoğu havacılık mühendisleriydiler.

Ufoloji

Ufoloji UFO'larla ilgili tüm verileri (fotoğraflar, tanıklık ifadeleri, toprakta bırakılan izler vs.) toplamak, incelemek ve yorumlamaktan ibaret olan, resmî olmayan, genellikle amatör bir disiplindir. Kenneth Arnold'un gözleminin ve Roswell Olayı'nın medyaya yansıdığı 1950 yıllarında fenomeni anlamak ve bu konuda daha fazla bilgilenmek gereğini gören kişilerin çabalarıyla ortaya çıkmıştır. Ufolojiyi UFO'ları inceleyen ABD Hava Kuvvetleri ve CNES gibi kurumların incelemelerinden ayırt eden temel özellik, ufolojinin UFO'ların resmî olmayan bir incelemesi olmasıdır. Ufologların hepsi UFO olaylarının hepsini Dünya-dışı canlılara bağlamazlar, ufologların bir kısmı bazı UFO olaylarının sosyopsikolojik nedenleri üzerinde dururken, bir kısmı da bazı UFO fenomenlerinin ruhsal mahiyeti olan paranormal fenomenler olabileceği görüşündedir. Ufologlar arasında bilim insanları ve mühendisler de bulunmakla birlikte, ufologlar genellikle bilimsel formasyon almamış kişilerden oluşur. Ufoloji, ufologların görüşlerine karşıt olanlarca bir sözdebilim olarak kabul edilir.

Açıklanamayan vakalar hakkında yorum ve varsayımlar

Devlet organlarının sunduğu resmî istatistikler UFO tanıklıklarının çoğunun bilinen fenomenlerin yanlış yorumlanmasından ya da yanlış teşhisinden kaynaklandığını göstermektedir. Tartışma konusu, bu yanlış değerlendirmelerin söz konusu olduğu olaylar değil, hiçbir şekilde açıklanamadan kalmış olaylardır. Açıklanamayan UFO olayları konusunda "Dünya-dışı canlılar hipotezi"ne karşı kuşkucular şu iki iddiayı benimsemişlerdir: Kuşkuculara göre, "Dünya-dışı canlılar hipotezi"ni destekleyecek sağlam maddi kanıtların söz konusu olmadığı UFO gözlemleri ya bilinen veya bilinmeyen sosyopsikolojik nedenlerden kaynaklanmaktadır ya da UFO'lar bazı devletlerin gizli silahlarıdır  Fakat bazı bilim insanları ve ufologlar çeşitli devletlerin yaptığı resmî soruşturmalarda açıklanamamış UFO olaylarının sosyopsikolojik açıklamalarla açıklanamayacak mahiyette olduğunu ileri sürerek bu iddiayı reddetmişlerdir. Bu iddiayı reddeden bilim insanları arasında Carl Sagan, Peter A. Sturrock, Josef Allen Hynek Philip Morrison, Thornton Page ve GEIPAN'ın halihazırdaki üyeleri sayılabilir.

NASA'nın aeronotik uzmanları olan Richard F. Haines ve Paul R. Hill çeşitli UFO olaylarını incelemiş ve konu hakkında teknik eserler yayımlamışlardır. Jean-Pierre Petit, Jean-Jacques Velasco ve COMETA  adlı kurumun üyeleri "Dünya-dışı canlılar hipotezi"ni savunan Fransız bilim insanlarına örnek olarak gösterilebilir.

Görüldüğü ya da yakalandığı iddia edilen yaratık cesetleri ya da fotoğraflara takılan uzaylı yaratık görüntülerinin ise gerçeği yansıtmadığı düşünülmektedir. Bu fotoğrafların hiçbirisi çürütülme akıbetinden kurtulamamıştır, zira dünyadışı bir canlılık mevcut olsa dahi tarif edilen figürden çok farklı olması gerektiğine yönelik bilimsel tezler de bulunmaktadır.

Uçan daire benzeri insan yapımı araçlar

Kabiliyetleri bakımından pek başarılı olmasalar da, uçan daire modeli esas alınarak çeşitli hava araçları üretilmiştir. Bunlara örnek olarak gösterilebilecek Avrocar ve M200G Volantor  sınırlı sayıda üretilmiştir. Bunlardan Avrocar'ın dikine iniş ve kalkış yeteneğiyle çatışma hallerinde jip ve helikopterin yerini alabileceği düşünülüyordu; fakat deneme uçuşlarında yetersiz kaldığı görüldü; çok güçlü bir türbojet (türboreaktör) motoruna sahip olmasına rağmen yerden ancak 4-5 fit yüksekliğe çıkabiliyordu. Üretilen uçan daire benzeri insansız araçlar daha başarılı oldu. Bunlardan biri olan Sikorsky Cypher, pervane kanatları korunur tarzda, orta kısımda kalacak şekilde, bir disk biçiminde yapılmıştır.

Aeronotik alanındaki şirketler, genellikle "Kara Proje" kapsamında, uzay uçuşlarında kullanılabilecek daha gelişmiş uçan daire biçimli araç önerilerinde bulunmuşlardır. Lenticular Reentry Vehicle adlı uzay aracı projesi ABD'nin Convair kurumunca yürütülen gizli bir projedir. British Rail (özelleştirilen İngiliz Demiryolları) şirketi de nükleer füzyon ve süperiletkenlik gibi pek keşfedilmemiş teknolojilerin kullanılacağı, gezegenler arası yolcu taşımayı öngören, uçan daire benzeri bir araç  üzerinde çalışmaktadır. Fakat proje patent aşamasını geçmiş değildir.
2005'te ABD'de vakum basıncıyla sevk edildiği ileri sürülen bir uzay aracına patent verilmiştir. NASA'da çeşitli uçuş tekniklerinin kullanıldığı henüz açıklanmamış çalışmaların olduğu ileri sürülür.

Dünya-dışı canlılar hipotezi

Dünya-dışı canlılar hipotezi kısmen evrende Dünya-dışı canlıların varlığı olasılığı üzerine kuruludur. Savunucuları 1960'lı yıllarda Frank Drake'in ortaya koyduğu "Dünya-dışı uygarlıkların sayısının matematiksel olasılık yoluyla hesabı"na ilişkin "Drake denklemi" sonuçlarını göz önüne alırlar. Hipoteze göre, eğer insan evrimin doğal bir üretimi ise (önceden mevcut değilse, yaratılmamışsa veya birilerince imal edilmemişse), bu takdirde, evrende Dünya'ya benzeyen veya benzemeyen, koşulları yaşamın oluşmasına elverişli çok sayıda gezegen olduğuna göre, insanın benzerleri ya da daha gelişmişleri evrenin birçok yerinde mevcut olabilir.

Yapılan matematiksel hesaplamada gezegenlere sahip olan yıldızların sayısı, gezegenlerinden birinin yıldıza uygun uzaklıkta olması gibi parametreler kullanılır. Hesap sonucunda evrenin gözlemleyebildiğimiz kısmında (100 milyar galakside) yaşamın oluşmasına elverişli bir gezegene sahip yıldızların sayısı  7×1022 olarak çıkmaktadır. Bu hesaplamayla yalnızca 300 milyar yıldız içeren Samanyolu galaksimizde olması mümkün Dünya-dışı uygarlıkların sayısı yirmi ile birkaç milyon arasındadır.

Dünya'nın Dünya-dışı canlılarca ziyaret edildiği iddiasının karşısında duran temel engel Einstein'ın özel görelilik kuramıdır. Astronomların çoğunda şu görüş hakimdir: "Evet evrende yaşam olması çok muhtemeldir, fakat bizden daha ileri bir uygarlık olsa bile, uzayda ışık yılıyla ölçülen mesafeler o kadar büyüktür ki, gezegenimize gelmek için yapabilecekleri bir yolculuğa ömürleri yetmez."

Dünya-dışı canlılar hipotezini savunanlar ise Einstein'ın özel görelilik kuramının evrenin tümü için geçerli, mükemmel bir kuram olmadığı ve şimdiki teknolojik bilgilerimizin bu yıldızlar arası yolculukları tartışmaya yeterli olmadığı görüşünde olup, ışık yılı ile ölçülen büyük uzaklıkların farklı yöntemlerle geçilebileceğini varsayan hipotezlere işaret ederler. Kimi bilim insanlarına göre, ışık hızını aşmanın uygulanamaz oluşuna rağmen, bu sorun bilimsel olarak, özel görelilik kuramına karşı düşmeden, solucan deliklerinden veya başka sistemlerden yararlanma yoluyla aşılabilir.

Ayrıca bakınız
 Ufoloji
 Roswell UFO vakası
Project Blue Book (Mavi Kitap Projesi)

Kaynakça

 Allan Hendry : The UFO Handbook : A Guide to investigating, evaluating and reporting UFO sightings (1980). éd. Sphere Books.
 Andrea Feliziani et Gabriella Giunta: Persi nella Memoria, Mondadori Illustrati, Milano Italie, 2006, (pp 160).
 Association COMETA, Les ovnis et la Défense (2003), Éditions du Rocher.
 Barthel G. et Brueker : La Grande peur martienne (1979). Nouvelles Éditions rationalistes, Paris.
 Bertrand Méheust:
 Science-fiction et soucoupes volantes (1976). éd. Mercure de France, Paris.
 Retour sur l'« anomalie belge (2000). éd. Le Livre bleu.
 Carl Gustav Jung : Un mythe moderne (1961). éd. Folio Essais, Paris.
 Carl Sagan & Thornton Page : UFO's - A Scientific Debate (1972). Cornell University Press. Actes d'un colloque de l'Association américaine pour le progrès des sciences (AAAS).
 CNEGU : Opération Saros (1976-1994) - Des Ovnis reproductibles, une hypothèse vérifiée (1994). Cnegu, Fontaine-les-Dijon.
 Colin Wilson : L'Inexpliqué : ovnis et extra-terrestres (Ed. Hors collection Junior, 1998).
 Comission Condon : Scientific Study of Unidentified Flying Objects (1968). University of Colorado. Le rapport Condon est disponible (en anglais) sur le web dans son intégralité .
 Didier Charnay, François Haÿs : Le Guide des livres ufologiques francophones (2005). Les Éditions du 24 juin (www.ufolog.org).
 Donald Menzel, pour l'ensemble de ses travaux, notamment sur les « bulles de convection » expliquant les faux échos radar.
 François C. Bourbeau :
 CONTACT 158 (1984). Éditions Louise Courteau, Verdun, Québec, 200 pages, illustré.
 Les Médias cachent la réalité ovni au public (1996). Éditions du Collège Invisible, Montréal, Québec, 352 pages, illustré.
 François Parmentier, Ovni: soixante ans de désinformation, Monaco, Éditions du Rocher, 2004
 George M. Eberhart : UFOs and the Extraterrestrial Contact Movement : A Bibliography (1986), 2 volumes. éd. The Scarecrow Press.
 Frazier, K., Karr, B., & Nickell, J. : The Ufo Invasion (1997). Prometheus Books, New York.
 Hervé Laronde : Extra-terrestres ou voyageurs du temps ? (1979). Connaissance de l'étrange, éd. Alain Lefeuvre, Nice in-8° br. 292 p.
 Jean-Gabriel Greslé : Documents interdits : Ce que savent les états-majors (2005). éd. Dervy, Paris, 340 p.
 Jean-Jacques Velasco, ex-directeur du SEPRA au CNES : Ovnis l'évidence (2004). éd. Carnot.
 Jean-Philippe Dain L'Épreuve de la preuve. La photographie et le phénomène des ovnis, Mémoire de maîtrise sous la direction de André Rouillé, Université Paris 8 - Département Image photographique, 1994.
 Jean-Pierre Petit:
 Enquête sur les ovnis – Voyage aux frontières de la science, Albin Michel, Paris, 1990, (ISBN 2-226-04120-6)
 Ovnis et armes secrètes américaines – L'extraordinaire témoignage d'un scientifique, Albin Michel, Paris, 2003 (ISBN 2-226-13616-9) + Librairie générale française, Paris, 2005 (ISBN 2-253-11494-4)
 L'Année du contact – D'autres intelligences sont-elles à l'œuvre dans l'univers ?, Albin Michel, Paris, 2004 (ISBN 2-226-15136-2)
 Jerome Clark : The UFO Encyclopedia, 2 volumes. éd. Omnigraphics.
 Jimenez, M.:
 Témoignage d'ovnis et psychologie de la perception. Thèse d'Etat en psychologie expérimentale. Montpellier : Université Paul-Valéry.
 « Pour une approche constructiviste des erreurs perceptives : l'exemple des témoignages des phénomènes rares », Sciences, 97. 45-52.
 La psychologie de la perception. 2ème partie: La construction de la signification. Paris: Flammarion.
 « Note Technique du GEPAN n° 15 : Recherche des stéréotypes – Dessine-moi un ovni ».
 Josef Allen Hynek, astronome, conseiller de l'USAF pendant 20 ans :
 Les Objets Volants Non Identifiés : Mythe ou réalité ? (1974). éd. Belfond. réédition J'ai Lu (1975).
 Nouveau rapport sur les ovnis (1979). éd. Belfond.
 Julius Obsequens, Liber de prodigiis  : certaines anecdotes rapportées sont des ovnis d'après des ufologues.
 Les cahiers zététiques, n°6, printemps 96 : « Un "cas Béton" de la SOBEPS ; le cas "Bidule" ».
 Marc Hallet :
 Critique historique et scientifique du phénomène Ovni (1989). Marc Hallet éditeur, Liège.
 « La prétendue Vague d'Ovnis belge… » dans Revue française de parapsychologie (1997), 1, 1, p. 5-23.
 Meurger, M. : Scientifiction I - Vol.I. Alien Abductions (1995). éd. Encrage, Paris (collection Interface n° I).
 Michel Monnerie :
 Et si les ovnis n'existaient pas ?. éd. Humanoïdes Associés, Paris.
 Le Naufrage des extra-terrestres (1979). Nouvelles Editions rationalistes, Paris.
 Paul R. Paul : Unconventional flying objects (1995). Hampton Road, USA.
 Peter A. Sturrock:
 An analysis of the Condon Report on the Colorado UFO project, Stanford University Institute for Plasma Research (SUIPR) Report n° 599, octobre 1974 (traduit et inclus dans "La fin des recherches officielles", Note d'Information n° 4 du GEPAN)
 The UFO enigma - A new Review of the Physical Evidence, Warner Books, 1999, ISBN 0-446-67709-4 (traduit en tant que La Science face à l'énigme des ovnis, Presse du Châtelet, Novembre 2002)
 Pinvidic, P. : Ovni - Vers une anthropologie d'un mythe contemporain (1993). éd. Heimdal, Paris.
 Philip J. Klass :
 Ufo's explained (1974). Vintage paperback.
 Ufo's: The public deceived (1983). Promotheus Books, New York.
 Ufo Abductions: A dangerous game (1989). Promotheus Books, New York.
 Renard, J.-B. : La Croyance aux extraterrestres - Approche lexicologique (1986) dans la Revue française de fociologie, 27, p. 221-229.
 Richard F. Haines :
 UFO Phenomena and the behavioral scientist (1979). The Scarecrow Press, Metuchen, New Jersey.
 Observing UFOs : an investigative handbook (1980). Nelson-Hall Publishers, Chicago.
 Société belge d'étude des phénomènes spatiaux :
 Vague d'ovnis sur la Belgique : Un dossier exceptionnel (1991).
 Vague d'ovnis sur la Belgique 2 : Une énigme non résolue (1994).
 Spanos N. P., Cross P. A., Dickson K. & Dubreuil S. C. : Close Encounters: An examination of UFO experiences (1993). Journal of Abnormal Psychology, 102, 4, p. 624-632.
 Rossoni, D., Maillot, E., & Déguillaume, E. (2007). Les ovnis du CNES – 30 ans d'études officielles. www.book-e-book.com.
 Yves Sillard :Phénomènes Aérospatiaux Non Identififés : un défi à la science (2007). éd. Le cherche midi.

Notlar ve referanslar

Sözdebilim

UFO


Vladimir Florin Niculescu (n. 1942, București, Regatul României) este un biolog german de origine română specializat în biologie celulară (îndeosebi biologia unicelularelor și a celulelor canceroase), microbiologie și virusologie. Este membru al portalelor științifice internaționale Researchgate și , cu numeroase publicații în domeniile sale de activitate.

Este născut la București la 30 martie 1942. Părinții sunt Ion Sp. Niculescu din Vălenii de Munte și Constanța Olga (n. Besnea) din Constanța, nepoată a profesorului universitar Dr. Ștefan Besnea, șef de catedră la Facultatea de Medicină din București (1923-1940).

Educație
Începe școala elementară în 1948 la București (școala Clemența). Este coleg cu Niki Tanașoca (viitor istoric), Șerban Cantacuzino (actor) și Gheorghe Balaban (pianist). În 1952 intră la Liceul D. Cantemir unde are colegi pe Ștefan Berindei, Ștefan Dodo Cruceanu, Popescu-Oase, Toni Manolescu, Mihai Bana, Iulian Petrescu, Dimi Florescu, Doru Dabuleanu și mulți alții. Are norocul să fie educat de excelenți pedagogi ca Michetta Danielopol (învățătoare), Robert Cantar (istorie), Alexandru Roșu și Alexandru Sotiriu (ambii matematică), Constantin Manolescu (română) și I.C.Petricu (biologie). Dă examenul de maturitate (bacalaureat) în anul 1959.

Studii universitare și începuturile activității științifice
Intră prin examen de admitere în anul 1959 la Facultatea de Biologie, Secția Zoologie, Universitatea din București unde este  deosebit de impresionat de profesorii Radu Codreanu (nevertebrate), Zarnea (Microbiologie) și Ionescu- Varo (Biologie celulară). Acestea vor fi și domeniile de activitate din cariera sa științifică viitoare. Lucrarea de diplomă o susține la Prof. Makovski, cu titlul "Proteine musculare în ontogenie". Conducătorul lucrărilor experimentale este Horst. D. Schell de la Institutul de Biochimie al Academiei.

Pașii către știința experimentală îi sunt îndrumați de unchiul său Acad. Prof.Dr. Traian Gheorghiu, șeful catedrei de Fizică Experimentală la Universitatea din București.

Vladimir F. Niculescu își începe carieră științifică în Institutul Dr. Cantacuzino în anul 1965, la vremea aceia un for internațional de renume în specialitățile Microbiologie și Parazitologie unde activează aproape 400 de cercetători și mari personalități ale științei românești, ca profesorii Ciucă, Nestorescu, Mesrobeanu și Lupașcu. E vorba de școala cantacuzinistă de știinte biomedicale creată de Profesorul Cantacuzino.  Printre cercetătorii mai tineri excelau Constantin Bona, Mircea Dumitrescu, Grigore Ghica și mulți alții. Între anii 1965-1969 Vladimir F. Niculescu se ocupă de biologia protozoarelor parazite în secția condusă de Acad. Prof. Lupașcu. Are că colegi pe Dan Steriu (Prof. Dr. Sef Catedra la Fac. de medicina din Bucuresti), Mara Proca, Sanda Hristescu și Vașila Tâcu. Ia parte la mai multe congrese internaționale din țările de democrație populară (1965-1969).

Situația familiară
Din anul 1965 este căsătorit cu colega sa de studii Rodica Eugenia n. Bârsănescu, doctor specialist DGHM în microbiologie medicală. Soții Niculescu au ca fiică pe Mona-Sandra Niculescu căsătorită Reichel și patru nepoți. Din 1969 familia se stabilește în Germania unde îi este recunoscută originea și cetățenia germană.

Specializări și poziții universitare
Din Septembrie 1969 Vladimir F. Niculescu lucrează ca cercetător la Universitatea din Tübingen, Germania, Departamentul de Biologie III. Are mai multe burse și poziții de asistent universitar. Pune la punct un instrumentar de cercetare al amoebelor parazite, în culturi celulare cu variații de oxigen (gradiente de oxigen). Descoperă că unicelularele cunosc diviziunile asimetrice și simetrice, ca dealtfel și fenomenul de stemness si diferențiere, până atunci considerat de a fi apărut abia la organismelor din lumea metazoarelor. Mai departe recunoaște că eucariotele primitive au linii de celule stem, ca și sublinii reproductive și sublinii somatice, cunoștiințe ce îi vor servi mai târziu în studiile de biologia cancerului. În anul 1975 schimbă la Universitatea Medicală din Hanovra, unde se ocupă primordial de virusurile gripale (Influenza A și B, citomegalie, herpes și varicelă) apoi ia conducerea unei firme de diagnostic bio-medical. În anii mai recenți (2013-2018) revine la cercetări de biologie celulară și cancer, pe marginea descoperirilor făcute in tinerețe. Are numeroase studii asupra biologiei amibelor parazite (Entamoeba invadens) si biologiei cancerului.

Notabilitate: descoperiri și aprecieri
Vladimir F. Niculescu este un biolog celularist apreciat în cercurile de specialitate internaționale și autor în specialitatea BioMedicină la Wikipedia (Ro) unde a postat articole despre Entamoeba invadens, Celulele stem, Stemness și Originea cancerului. Este membru al portalelelor științifice ResearchGate, PubFacts, Academia-edu, Linkedin, Life Science Network și Facebook, prin care are legături  cu întreaga comunitate științifică internațională. Peste 1500 de specialiști în domeniul biologiei celulare și cancerului de la ResearchGate și Academia-edu au consultat  până în Julie 2018 publicațiile sale științifice. Meritele sale în domeniul biologiei celulare sunt: (1. ) a descoperit noi tipuri de celule stem și faptul că stemness este o calitate generală și ubiquitară, existând în absolut toate tipurile de celule eucariotice, indiferent dacă e vorba de unicelulare (protozoare) sau de multicelulare (animale, om) și că această calitate se trage de la celula ancestrală de origine comună, ce a trăit acum un miliard de ani; până de curând se credea că celulele stem (resp. calitatea de stemness) au apărut mult mai târziu și anume odată cu animalele multicelulare; (2) a descoperit analogia dintre ciclul reproductiv al protozoarelor (de la chist, la celule fiice, ce se transformă apoi fie în celule vegetative, fie în  celule reproductive, ce pot formă noi chiști) și ciclul reproductiv  al celulelor canceroase;  în cancer au fost descoperite formațiuni poliploide chistice asemănătoare (chiști reproductivi numiți PGCC), ce produc multiple celule fiice; (3) a postulat că celulă originară ce duce la cancer este o celulă împiedicată de mediul înconjurător în a-și continuă ciclul celular normal,  și deaceia continuă printr-un bypass, producând chiști reproductivi de tip PGCC; (4) susține prin aceste descoperiri în mod remarcabil teoria atavistica a cancerului, care devine din ce în ce mai actuală, având în vedere greutățile momentane ale teoriei mutaționale somatice, criticată din ce în ce mai mult de specialiști, dat fiind că mutațiile nu par a fi cauza ci doar urmările cancerului.  O recentă carte publicată la Academic Press (Elsevir) în anul 2016  "Anaerobiosis and Stemness" apreciază  lucrările omului de știință Vladimir F. Niculescu în acest domeniu.  Niculescu este unul dintre oamenii de știință care promovează internațional școala de științe biomedicale formată la vechiul Institut Dr. Cantacuzino.

Publicații științifice recente
 Niculescu VF (2019) aCLS cancers: genomic and epigenetic changes transform the cell of origin of cancer into a tumorigenic pathogen of unicellular organization and lifestyle. GENE (Elsevier) PMID:31647999  https://doi.org/10.1016/j.gene.2019.144174
 Niculescu VF (2019)  Cancer stem cells and the unicellular life cycle of cancer. Novel Approache in Cancer Study 3:3 DOI: 10.31031/NACS.2019.03.000565
 Niculescu VF (2019)  The reproductive life cycle of cancer: Hypotheses of cell of origin, TP53 drivers and stem cell conversions in the light of the atavistic cancer cell theory. Medical Hypotheses, 123: 19-23.  https://doi.org/10.1016/j.mehy.2018.12.006
 Niculescu VF (2018). Molecular and Cell Biological Considerations in the Initiation and Development of Sporadic Non-Hereditary Solid Cancers. Journal of Cancer Genetics and Biomarkers (ISSN NO: 2572-3030) Vol-1 Issue 2 Pg. no.- 24-40. doi : 10.14302/issn.2572-3030.jcgb-18-2183
 Niculescu VF (2018). The cancer stem cell family: atavistic origin and tumorigenic development. MOJ Tumor Res.1(2):71‒74. doi : 10.15406/mojtr.2018.01.00015
 Niculescu VF (2018) Carcinogenesis: recent insights in protist stem cell biology lead to a better understanding of atavistic mechanisms implied in cancer development. MOJ Tumor Res 1(1): 00004. doi: 10.15406/mojtr.2018.01.00004
 Niculescu VF (2018) A commentary to the article -  Erenpreisa J, Giuliani A, Vinogradov AE, Anatskaya OV, Vazquez-Martin A et al. (2018) Stress-induced polyploidy shifts somatic cells towards a pro-tumourogenic unicellular gene transcription network Cancer Hypotheses 1 (1): 1-20
 Niculescu VF (2017) Development, cell line differentiation and virulence in the primitive stem-/progenitor cell lineage of Entamoeba. J Stem Cell Res Med, 2(1): 1-8 doi: 10.15761/JSCRM.1000115
 Niculescu Vladimir F. (2017) Regulatory Mechanisms of Asymmetric/Symmetric Cell Division and Quiescence in the Primitive-/ Stem Progenitor Cell Lineage of Entamoeba. Stem Cells Regen Med. 1(2): 1-7
 Niculescu1 VF, Salmina K, Erenpreisa J (2017) Reproductive polyploid cycles ensure cell system survival in protists and cancer cells by totipotency and stemness recovery. 21st Evolutionary Biology Meeting at Marseilles September 26th – 29th, 2017.
 Niculescu VF (2016) Pathogenicity of Entamoeba Species Depends on Cell Line Conversion, Genome Reprogramming and Epigenetic Gene Regulation. J Cell Sci Ther 7: 245. doi:10.4172/2157-7013.1000245
 Niculescu VF (2016) Low-oxygen environments slow down precursor cell development in the pathogen anaerobe protist Entamoeba invadens. J Stem Cell Res Med 1(1): 27-35 doi: 10.15761/JSCRM.1000104
 Niculescu VF (2016) Developmental and Non Developmental Polyploidy in Xenic and Axenic Cultured Stem Cell Lines of Entamoeba invadens and E. histolytica. Insights Stem Cells. 2:1.
 Niculescu VF (2015) The stem cell biology of the protist pathogen Entamoeba invadens in the context of eukaryotic stem cell evolution. Stem Cell Biol Res. 2015; 2:2. http://dx.doi.org/10.7243/2054-717X-2-2
 Niculescu VF (2015) Axenic stress leads the minor stem cell line of Entamoeba histolytica to defective mitosis and aberrant reversible endopolyploidy. Conference: XVIII Seminar of Amebiasis, Campeche, Mexico, October 13-16, 2015 DOI: 10.13140/RG.2.1.1851.4648
 Niculescu VF (2015) The magna-minuta/precyst classification in the light of Entamoeba invadens' 15. stem cell biology. Researchgate.  doi: 10.13140/RG.2.1.3064.9762
 Niculescu VF (2014) The cell system of Giardia lamblia in the light of the protist stem cell biology. Stem Cell Biol Res.1:3. http://dx.doi.org/10.7243/2054-717X-1-3
 Niculescu VF (2014) The evolutionary history of eukaryotes: how the ancestral proto-lineage
conserved in hypoxic eukaryotes led to protist pathogenicity. Microbiol Discov. 2:4.
http://dx.doi.org/10.7243/2052-6180-2-4
 Niculescu VF (2014) Evidence for asymmetric cell fate and hypoxia induced differentiation in the facultative pathogen protist Colpoda cucullus.Microbiol Discov. 2:3. http://dx.doi.org/10.7243/2052-6180-2-3
 Niculescu VF (2014) On the Origin of Stemness and Ancient Cell Lineages in Single-Celled Eukaryotes. SOJ Microbiol Infect Dis  2(2): 1-3. http://dx.doi.org/10.15226/sojmid.2014.00115
 Niculescu VF (2014) Extrinsic and intrinsic signaling control cell fate specification in the stem cell system of Entamoeba invadens. Researchgate.  doi: 10.13140/2.1.3050.0801
 Niculescu VF (2014) The three line PST stem cell system of Entamoeba invadens as one of the earliest stem cell systems today (pre-print). Researchgate.  doi:10.13140/RG.2.1.4162.7043
 Niculescu VF (2013) Growth of Entamoeba invadens in sediments with metabolically repressed bacteria leads to multicellularity and redefinition of the amoebic cell system. Roumanian Archives of Microbiology and Immunology 72(1):25-48 (Text parallel in l. romana)  PMID:239470

Note

Nașteri în 1942
Biologi români
Biologi germani
Oameni în viață
Români expatriați în Germania
Bucureșteni

Vladimir F. Niculescu


Orie Solomon Ware (* 11. Mai 1882 in Peach Grove, Pendleton County, Kentucky; † 16. Dezember 1974 in Fort Mitchell, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1927 und 1929 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Orie Ware besuchte zunächst die öffentlichen Schulen in Covington, wohin er im Jahr 1888 mit seinen Eltern gezogen war. Danach studierte er bis 1899 an einer privaten Schule in Independence. Anschließend arbeitete er in Covington für den dortigen Bezirksrichter Shaw. Nach einem Jurastudium an der University of Cincinnati in Ohio und seiner im Jahr 1903 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Covington in diesem Beruf zu praktizieren. Später betrieb er zusammen mit dem inzwischen pensionierten Richter Shaw eine gemeinsame Praxis. Ware stieg auch in das Bankgeschäft ein und wurde einer der Direktoren der First National Bank and Trust Co.

Ware war Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1910 und 1939 war er Delegierter auf allen regionalen Parteitagen in Kentucky. Zwischen 1914 und 1921 fungierte er als Posthalter in Covington. Danach war er von 1922 bis 1927 Staatsanwalt im 16. Gerichtsbezirk von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1926 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1927 die Nachfolge von Arthur B. Rouse antrat. Da er im Jahr 1928 auf eine erneute Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. März 1929 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus betätigte sich Ware wieder als Jurist und Bankdirektor. In den Jahren 1957 und 1958 war er auch Bezirksrichter. Orie Ware starb am 16. Dezember 1974 in Fort Mitchell im Alter von 92 Jahren.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1882
Gestorben 1974
Mann

Orie Solomon Ware


"Rise Like a Phoenix" este un cântec pop interpretat de cântărețul austriac Conchita Wurst, și câștigătorul Concursului Muzical Eurovision 2014. Ales pentru a reprezenta Austria la ediția Eurovision din 2014 din Danemarca.Lansarea sa oficiala de pe 18 martie 2014 a fost urmata pe 21 martie de prima interpretare live la televiziune a Cochitei, la spectacolul ORF Dancing Stars. "Rise Like a Phoenix" a fost a doua victorie a Austriei la concurs, prima fiind în 1966.

Background
Compozitorul Ali Zuckowski inițial a compus piesa pentru un alt proiect. Fiecare companie de înregistrare importantă din Austria a refuzat să producă
"Rise Like a Phoenix". Echipa austriaca pentru Eurovision i-au sugerat sa contribuie cu ei, iar el îndată s-a gândit la acest cântec, spunând "Stiam ca se va întâmpla ceva grozav cu acest cântec". Piesa a intrat în procesul de selecție al ORF și în cele din urmă a fost selectat pentru a reprezenta țara.

Videoclip muzical

Pentru a acompania lansarea piesei "Rise like a Phoenix", un videoclip muzical a fost pus pe Youtube pe data de 18 martie 2014, având o mărime de trei minute și cinci secunde.

Lansarea

Cântecul a fost lansat de ORF pe 18 martie 2014, în aceeași zi cu videoclipul. Pe website-ul ORF piesa a fost plasată pentru descărcare.

Recepție
Stern a dat melodiei 4 din 5 puncte. Primul câștigător al Austriei la concurs, Udo Jürgens a spus despre melodie că ar fi "un cântec compus bine cu o frumoasă reverență muzicală", și că versurile inspiră "ridicarea din cenușă".

Track listing

Clasamente și certificații

Clasamente săptămânale

Certificații

Referințe

Legături externe

 Text and translation of the song

Cântece la Concursul Muzical Eurovision 2014

Rise Like a Phoenix


තල්දූවේ සෝමාරාම හිමි  නමින් භික්ෂුවක්ව සිටි ක්‍රි.ව.1959 දී එවකට ලංකාවෙහි අග්‍රාමාත්‍යය එස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක වෙඩි තබා ඝාතනයකල බවට අධිකරණය මගින් තීන්දුකර එල්ලා මරාදමනු ලැබූයේ පසුව තල්දූවේ සෝමාරාම ලෙසින් ප්‍රකට වුනු තල්දූවේ රතුගම රාලලාගේ වේරිස් සිංඤ්ඤෝ වේ. (1915–1962) විසිනි.

මුල් ජීවිතය
ඉසෝ හාමි සහ රතුගම රාලලාගේ ඩයිරිස් අප්පුහාමි යන අයට දාව, 1915 අගෝස්තු 27 දිනදී තල්දූවේ රතුගම රාලලාගේ වේරිස් සිංඤ්ඤෝ උපන්හ.  14 වියැති වත්ම, 1929 ජනවාරි 20 දිනදී  සාමනේර බව ලද ඔහු, අධ්‍යාපනය ලද්දේ තල්දූව ඉහළ පාසැල වෙතිනි. තෙරණුවක් ලෙසින් 1936 ජූනි 25 දිනදී  මහනුවරදී ඔහු  උපසම්පදාව ලද බව කියැවේ.

ඝාතනය
කැලණිය රජ මහා විහාරයේ විහාරාධිපති ලෙසින් වැඩ විසූ,  මාපිටිගම බුද්ධරක්ඛිත තෙරණුවන් විසින් කුමන්ත්‍රණය වෙත අමාරුවෙන් නම්මා ගත් බවට පැවසෙන,   සෝමාරාම කෙරණුවෝ, අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඝාතනය කිරීමට අකමැත්තෙන් කැමැත්ත පළ කළේ, "රට, ජාතිය හා ආගමට හොඳක් සිදු කිරීමටය ".

නිදොස් බවට මතය
එස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක ඝාතනය මොහු විසින් සිදු නොකල බවත් එය සිදු කලේ ඔසී කොරයා බවටත් විකල්ප මතයක් ඇත.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ඔසී කොරයා

අධෝ සටහන්

උපැවදි පුද්ගලයෝ
එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක ඝාතනය
1915 උපත්
1962 මරණ

තල්දූවේ සෝමාරාම


Buildings and structures

Buildings

 1670
 Báo Quốc Pagoda, Huế, Vietnam, is built.
 Saint George Palace, Rennes, France, has its foundation stones laid.
 1671 – Weston Park, Shropshire, England, is built for Elizabeth Wilbraham.
 1672
 Buildings by Christopher Wren in England:
 Temple Bar, London rebuilt.
 Williamson Building at The Queen's College, Oxford, completed.
 Church of Monastery of Serra do Pilar in Gaia, Portugal, consecrated.
 Construction of Castillo de San Marcos at St. Augustine, Florida, designed by Ignacio Daza, begins.
 1673
 April – Badshahi Masjid in Lahore, Punjab, built for Aurangzeb, is completed.
 October 3 – Kintai Bridge in Iwakuni, Suō Province (modern-day Yamaguchi Prefecture), Japan,  is officially completed.
 The White Horse Tavern in Newport, Rhode Island (estimated completion date)
 St Mary-le-Bow church in London, designed by Christopher Wren, rebuilding completed.
 Monastery of San Francisco, Lima, Peru, is consecrated (completed 1774).
 Berkeley House, London, designed by Hugh May and begun in 1665, is completed.
 1675
 June – Work on the new St Paul's Cathedral in London, designed by Christopher Wren, begins.
 June 11 – Theatine Church, Munich, consecrated in form as left by Agostino Barelli.
 August 2 – Portuguese Synagogue (Amsterdam), designed by Elias Bouwman and begun in 1671, is completed.
 Bethlem Royal Hospital in London, designed by Robert Hooke.
 Briggflatts Meeting House near Sedbergh in north-west England built.
 1676
 The Royal Greenwich Observatory in London, designed by Christopher Wren is completed.
 Wren Library, Cambridge, the library of Trinity College, England, is designed by Christopher Wren (completed 1695).
 Main courtyards of Les Invalides in Paris, designed by Libéral Bruant, are completed.
 Skokloster Castle in Sweden, designed by Caspar Vogel with Jean de la Vallée and Nicodemus Tessin the Elder, is completed.
 St. Peter and St. Paul's Church, Vilnius is completed.

 1677
 The Monument to the Great Fire of London, designed by Christopher Wren and Robert Hooke is completed.
 Chapel of Emmanuel College, Cambridge, designed by Christopher Wren.
 Remodelling of Cornbury House in Oxfordshire, England, designed by Hugh May and begun about 1663, is completed.
 1679
 Chapel (Église Saint-Louis des Invalides) at Les Invalides, Paris, is completed to the design of Libéral Bruant.
 Černín Palace in Prague, designed by Francesco Caratti, is completed.
 Montagu House, Bloomsbury, London, designed by Robert Hooke, is completed.

Events
 1671: December 30 – The Académie royale d'architecture is founded by Louis XIV of France in Paris, the world's first school of architecture.

Births
 1672 – Francis Smith of Warwick, English architect (died 1738)
 1673 – Johann Friedrich Ludwig, German-born architect working in Portugal (died 1752)
 c.1673 – John James, English architect (died 1746)
 1676: June 15 – Colen Campbell, Scottish-born Georgian architect (died 1729)
 1678: March 7 – Filippo Juvarra, Sicilian-born architect (died 1736)
 1679 – Francesco Zerafa, Maltese architect (died 1758)

Deaths
 1670: October 11 – Louis Le Vau French classical architect (born 1612)
 1672: October 24 – John Webb, English architect (born 1611)
 1677: June 26 – Francesco Buonamici, Italian Baroque architect, painter and engraver (born 1596)

See also
 Architecture timeline

References

Architecture

1670s in architecture


Das ATP-Turnier von Genf (offiziell Gonet Geneva Open, vorher auch Geneva Open) ist ein Herrentennisturnier, das zunächst von 1980 bis 1991 in Genf in der Schweiz ausgetragen wurde. Gespielt wurde im Freien auf Sandplätzen. Das Turnier lief im Rahmen der ATP Series, der Vorgängerserie der ATP Tour 250. In der Saison 1992 wurden die Geneva Open durch das Turnier in Köln abgelöst.

2015 kehrte es als Nachfolger des Turniers von Düsseldorf wieder in den Turnierplan der ATP Tour zurück.

Im Einzel konnten nur Mats Wilander,  Stan Wawrinka und Casper Ruud das Turnier mehr als einmal gewinnen, sie sind mit je zwei Titeln Rekordsieger; im Doppel ist Mate Pavić mit drei Siegen Rekordtitelträger, er gewann den Wettbewerb mit unterschiedlichen Partnern.

Siegerliste

Einzel

Doppel

Siehe auch
 ATP Challenger Genf

Einzelnachweise

Weblinks
 Website des Turniers
 ATP Turnierprofil (englisch)

Genf

Gegründet 1980

ATP Genf


Kuğu (Cygnus), ördekgiller (Anatidae) familyasına ait çok iri ve genellikle beyaz su kuş türlerinin ortak adı.

Özellikleri

Erişkinleri siyah uçları olan turuncu gagaları ve siyah yüz çıkıntıları haricinde tümüyle beyazdır. Ergeni başlangıçta mat gri-kahverengidir, daha sonra gri gagası ve siyah yüz izi ile yamalı hale gelir. Boynunu "S" biçimine sokarak ya da gagasını aşağı doğru eğip boynunu dik tutarak yüzer; kuyruğu sivri uçlu ve çoğu kez yukarı doğru kalkıktır. Başını ileriye doğru iyice uzatarak uçar ve uçarken hafif kavisli tuttuğu kanatlarından derin, müzikal ve ritmik bir ses yükselir. Erkek ve dişisi aynı görünümdedir.

Türler
Cygnus alt cinsi:
 Sessiz kuğu (Cygnus olor), Avrasya'da yaşar.
Chenopis alt cinsi:
 Kara kuğu (Cygnus atratus), Avustralya'da yaşar.
Sthenelides alt cinsi:
 Kara boyunlu kuğu (Cygnus melanocorypha), Güney Amerika'da yaşar.
Olor alt cinsi:
 Ötücü kuğu (Cygnus cygnus), Avrasya'da yaşar.
 Cygnus buccinator, Kuzey Amerika'da yaşar.
 Küçük kuğu (Cygnus columbianus), Kuzey Amerika'da yaşar.
 Cygnus (columbianus) bewickii

Kuğu


Scrying, also referred to as "seeing" or "peeping," is a practice rooted in divination and fortune-telling. It involves gazing into a medium, hoping to receive significant messages or visions that could offer personal guidance, prophecy, revelation, or inspiration. The practice lacks a definitive distinction from other forms of clairvoyance or divination but generally relies on visions within the chosen medium. Unlike augury, which interprets observable events, or divination, which follows standardized rituals, scrying's impressions arise within the medium itself.

The terminology and methods of scrying are diverse and lack a standardized structure. Practitioners coin terms such as "crystallomancy," "spheromancy," or "catoptromancy," naming practices based on the medium or technique employed. These practices have been reinvented throughout history, spanning cultures and regions. Scrying media encompass reflective, refractive, or luminescent surfaces like crystals, mirrors, water, fire, or smoke. Some practitioners even close their eyes, engaging in "eyelid scrying."

Methods of scrying often induce self-induced trances, using media like crystal balls or even modern technology like smartphones. Practitioners enter a focused state that reduces mental clutter, enabling the emergence of visual images. These initial images, however trivial, are amplified during the trance. Some scryers claim to hear their voices affirming what they see, creating a mental feedback loop.

Throughout history, various traditions and cultures have practiced scrying as a means of revealing the past, present, or future. The practice involves diverse media, from reflective surfaces to shimmering mirages, and is often accompanied by rituals inducing altered states of consciousness. Despite its popularity in occult circles and its portrayal in media, scrying lacks empirical support and is met with skepticism from the scientific community.

Definitions and terminology
There is no definitive distinction between scrying and other aids to clairvoyance, augury, or divination, but roughly speaking, scrying depends on impressions of visions in the medium of choice. Ideally in this respect it differs from augury, which relies on interpretations of objectively observable objects or events (such as flight of birds); from divination, which depends on standardized processes or rituals; from oneiromancy, which depends on the interpretation of dreams; from the physiological effects of psychoactive drugs; and from clairvoyance, which notionally does not depend on objective sensory stimuli. Clairvoyance in other words, is regarded as amounting in essence to extrasensory perception.

Scrying is neither a single, clearly defined, nor formal discipline and there is no uniformity in the procedures, which repeatedly and independently have been reinvented or elaborated in many ages and regions. Furthermore, practitioners and authors coin terminology so arbitrarily, and often artificially, that no one system of nomenclature can be taken as authoritative and definitive. Commonly terms in use are Latinisations or Hellenisations of descriptions of the media or activities. Examples of names coined for crystal gazing include 'crystallomancy', 'spheromancy', and 'catoptromancy'. As an example of the looseness of such terms, catoptromancy should refer more specifically to scrying by use of mirrors or other reflective objects rather than by crystal gazing. Other names that have been coined for the use of various scrying media include anthracomancy for glowing coals, turifumy for scrying into smoke, and hydromancy for scrying into water. There is no clear limit to the coining and application of such terms and media.

Scrying has been practiced in many cultures in the belief that it can reveal the past, present, or future. Some practitioners assert that visions that come when one stares into the media are from the subconscious or imagination, while others say that they come from gods, spirits, devils, or the psychic mind, depending on the culture and practice. There is neither any systematic body of empirical support for any such views in general however, nor for their respective rival merits; individual preferences in such matters are arbitrary.

Media
The media most commonly used in scrying are reflective, refractive, translucent, or luminescent surfaces or objects such as crystals, stones, or glass in various shapes such as crystal balls, mirrors, reflective black surfaces such as obsidian, water surfaces, fire, or smoke, but there is no special limitation on the preferences or prejudices of the scryer; some may stare into pitch dark, clear sky, clouds, shadows, or light patterns against walls, ceilings, or pond beds. Some prefer glowing coals or shimmering mirages. Some simply close their eyes, notionally staring at the insides of their own eyelids, and speak of "eyelid scrying".

Scrying media generally either suggest images directly (such as figures in fire, fluid eddies or clouds), or else they distort or reflect the observers' vision confusingly, in the manner to be seen in crystals or transparent balls. Such fancies have long been satirised by sceptics, for example in Hamlet III.ii:
Do you see yonder cloud that's almost in shape of a camel?
By the mass, and 'tis like a camel, indeed.
Methinks it is like a weasel.
It is backed like a weasel.
Or like a whale?
Very like a whale.

Alternatively the medium might reduce visual stimuli to thresholds below which any clear impressions could interfere with fancied visions or free association. Examples include darkened reflections of night sky, or plain shadow or darkness.

Methods

One class of methods of scrying involves a self-induced trance, with or without the aid of a medium such as a crystal ball or, even via modern technology such as a smartphone among other things. Some say that the sensation is drug-like, some that various drugs can potentiate the experience; others categorically exclude any connection with drug usage, claiming that it invalidates any images observed.

Many practitioners say that the scrying medium initially serves to focus attention, removing unwanted thoughts from the mind in much the same way as repetition of a mantra, concentration on a mandala, inducing the relaxation response, or possibly by hypnosis. Once this stage is achieved, the scryer may begin free association with the perceived images. The technique of deliberately looking for and declaring these initial images aloud, however trivial or irrelevant they may seem to the conscious mind, attempts to deepen the trance state. In this state some scryers hear their own disassociated voices affirming what they see, in a mental feedback loop.

Practitioners apply the process until they achieve a satisfactory state of perception in which rich visual images and dramatic stories seem to be projected within the medium itself, or in the mind's eye of the scryer. They claim that the technique allows them to see relevant events or images within the chosen medium.

Nostradamus practiced scrying; he would stare into a bowl of water or a "magic mirror" to see the future while he was in trance.

Religion and mythology

Hebrew Bible
Divination is briefly mentioned in chapter 44 of the Book of Genesis. A silver chalice or cup is deliberately planted in Benjamin's sack when he leaves Egypt, later to be used as evidence of theft. It is revealed the cup belongs to Joseph, the vizier of Egypt, whose steward claimed was used for drinking and divination during the course of his accusation. This is mentioned to reinforce his disguise as an Egyptian nobleman. Nothing in the book of Genesis indicates that Joseph actually used the cup for divination.

Ancient Persia

The Shahnameh, a 10th-century epic work narrating historical and mythological past of Persia, gives a description of what was called the Cup of Jamshid (Jaam-e Jam), which was used by the ancient (mythological) Persian kings for observing all of the seven layers of the universe.  The cup was said to contain an elixir of immortality, but without cogent explanation for any relevance of the elixir to the scrying function.

Latter Day Saint movement

In the late 1820s, Joseph Smith founded the Latter Day Saint movement based in part on what was said to be information obtained miraculously from the reflections of seer stones. Smith had at least three separate stones, including his favorite, a brown stone he found during excavation of a neighbor's well. He initially used these stones in various treasure-digging quests in the early 1820s, placing the stone inside the crown of his hat and putting his face in the hat to read what he believed were the miraculous reflections from the stone. Smith also said that he had access to a separate set of spectacles composed of seer stones, which he called the Urim and Thummim. He said that, through these stones, he could translate the golden plates that are the stated source of the Book of Mormon.

In folklore

Rituals that involve many acts similar to scrying in ceremonial magic are retained in the form of folklore and superstition.  A formerly widespread tradition held that young women gazing into a mirror in a darkened room (often on Halloween) could catch a glimpse of their future husband's face in the mirror — or a skull personifying Death if their fate was to die before they married.

Another form of the tale, involving the same actions of gazing into a mirror in a darkened room, is used as a supernatural dare in the tale of "Bloody Mary".  Here, the motive is usually to test the adolescent gazers' mettle against a malevolent witch or ghost, in a ritual designed to allow the scryers' easy escape if the visions summoned prove too frightening.

Folklore superstitions such as those just mentioned, are not to be distinguished clearly from traditional tales, within which the reality of such media are taken for granted. In the fairytale of Snow White for example, the jealous queen consults a magic mirror, which she asks "Magic mirror on the wall / Who is the fairest of them all?", to which the mirror always replies "You, my queen, are fairest of all." But when Snow White reaches the age of seven, she becomes as beautiful as the day, and when the queen asks her mirror, it responds: "Queen, you are full fair, 'tis true, but Snow White is fairer than you." There is no uniformity among believers, in how seriously they prefer to take such tales and superstitions.

In Western esotericism

The Hermetic Order of the Golden Dawn (1888-c.1902 in its original form) taught their own version of scrying that could be done individually or as a group. It emphasized three levels:
"Scrying in the Spirit Vision" with an emphasis on inner seeing by focusing on a symbol or mirror,
"Traveling in the Spirit Vision" involves going to the place seen and  interacting with what is found there,
"Rising on the Planes" focuses on a spiritual process (involving scrying via the Tree of Life) that has the potential to elevate consciousness to the level of the Divine.

Scientific reception
Scrying is not supported by science as a method of predicting the future or obtaining information unavailable to empirical investigation. Some critics consider it to be a pseudoscience. Skeptics consider scrying to be the result of delusion or wishful thinking.

Psychologist Leonard Zusne suggested that scrying images are hallucinations or hypnagogic experiences.

A 2010 paper in the journal Perception identified one specific method of reliably reproducing a scrying illusion in a mirror and hypothesized that it "might be caused by low level fluctuations in the stability of edges, shading and outlines affecting the perceived definition of the face, which gets over-interpreted as 'someone else' by the face recognition system."

See also

Chinese magic mirror
John Dee
Ganzfeld experiment
Kozyrev mirror
Lecanomancy
Macharomancy
Magic (paranormal)
Melong
Psychomanteum
Remote viewing
Renaissance magic
Scyphomancy
Sensory deprivation
Time viewer
Yard globe

References
  Some content in this article was copied from Glass candle at A Wiki of Ice and Fire, which is licensed under the Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 (Unported) (CC-BY-SA 3.0) license.

Further reading

 Theodore Besterman. (1924). Crystal Gazing: Study in the History, Distribution, Theory and Practice of Scrying. London: Rider.
 Aleister Crowley, Adrian Axwirthy. (2001). A Symbolic Representation of the Universe: Derived by Doctor John Dee Through the Scrying of Sir Edward Kelly. Holmes Publishing Group.
 Andrew Lang. (1900). Crystal Visions, Savage and Civilised. In The Making of Religion. London: Longmans. pp. 83–104.
 Northcote Whitridge Thomas. (1905). Crystal Gazing: Its History and Practice with a Discussion on the Evidence for Telepathic Scrying. Moring.
 Donald Tyson. (1997). Scrying for Beginners: Tapping into the Supersensory Powers of Your Subconscious. Llewellyn Publications.
 Richard Wiseman. (2011). Paranormality: Why We See What Isn't There. Macmillan.

External links
Scrying - Skeptic's Dictionary

Divination
Pseudoscience

Scrying


Fredberg er navnet på en gammel adelsslægt fra Himmerland. Familien kan spores tilbage til Jens Jensen Fredberg til Fredbjerggaard. Jens Jensen Fredberg modtog i 1450 et adelsbrev fra Christian 1.
 Hans efterslægt kendes imidlertid ikke. Christiern Fredberg fik adelsbrev 5. april 1484, og slægten nedstammer fra ham.

Adelsslægten
Adelsslægten Fredberg, hvis ætlinge særligt har været knyttet til Himmerland, føres tilbage til herremand (væbner)  Christiern Fredberg der adledes i 1484 af kong Hans. med en almindelig stige i våbnet.

Da Jens Jensen Fredberg afgik ved døden, tilfaldte slægtsgården hans efterkommere. Slægten giftede sig ind i andre lokal-adelsslægter som blandt andet tæller Pors (Børialsen), Krag, Vinter, Munk [af Havbro] og Griis [af Slette].

Familien fortabte adelskabet i 1652, men har længe været en af Danmarks mest prominente købmandsslægter og er i særdeleshed kendt inden for manufaktur.

Kilder

Adelsslægter fra Danmark

Fredberg


Januar

 4. januar – Phil Lynott, engelsk sanger (Thin Lizzy) (født 1949). – lever- og nyresvigt
 4. januar – Christopher Isherwood, engelsk forfatter (født 1904).
 10. januar – Else Moltke, dansk forfatter og grevinde (født 1888).
 10. januar – Poul Petersen, dansk skuespiller og teaterdirektør (født 1905).
 10. januar – Jaroslav Seifert, tjekkisk forfatter og modtager af Nobelprisen i litteratur (født 1901).
 14. januar – Donna Reed, amerikansk skuespillerinde (født 1921).
 19. januar – Jón Helgason, islandsk forfatter, redaktør, historiker og professor (født 1899).
 19. januar – Hans Hartvig Seedorff, dansk digter (født 1892).
 24. januar – L. Ron Hubbard, amerikansk forfatter og grundlægger af Scientology (født 1911).
 28. januar – Gregory Jarvis, amerikansk kaptajn, ingeniør, og astronaut (født 1944).
 28. januar – Christa McAuliffe, amerikansk pædagog og astronaut (født 1948).
 28. januar – Ronald McNair, amerikansk fysiker og astronaut (født 1950).
 28. januar – Ellison Onizuka, amerikansk ingeniør og astronaut (født 1946).
 28. januar – Judith Resnik, amerikansk oberst, ingeniør, og astronaut (født 1949).
 28. januar – Dick Scobee, amerikansk oberst, pilot, og astronaut (født 1939).
 28. januar – Michael Smith, amerikansk kaptajn, pilot, og astronaut (født 1945).
 30. januar – Jørgen Christian Hempel, dansk fabrikant (født 1894).

Februar

 1. februar – Alva Myrdal, svensk politiker og diplomat (født 1902).
 7. februar – Minoru Yamasaki, japansk-amerikansk arkitekt (født 1912).
 11. februar – Frank Herbert, amerikansk science fiction forfatter (født 1920).
 11. februar – Jim Barry, dansk komponist, vicekonsul og direktør (født 1902).
 11. februar – Gunnar Schmidt-Nielsen, dansk seminarierektor, lærer og forfatter (født 1905).
 17. februar – Emil Vodder, dansk læge (født 1896).
 28. februar – Olof Palme, Sveriges statsminister (født 1927). – myrdet

Marts

 5. marts – Franciska Clausen, dansk maler (født 1899).
 6. marts – Georgia O'Keeffe, amerikansk billedkunstner (født 1887).
 9. marts – Michael Strunge, dansk digter (født 1958). – selvmord
 10. marts – Ray Milland, walisisk skuespiller (født 1907).
 17. marts – Heinz Nixdorf, tysk ingeniør (født 1925).
 17. marts – Mogens Pihl, dansk fysiker, forfatter og professor (født 1907).
 30. marts – James Cagney, amerikansk skuespiller (født 1899).

April

 1. april – Erik Bruhn, dansk balletchef og solodanser (født 1928).
 14. april – Simone de Beauvoir, fransk forfatter og filosof (født 1908).

Maj

 6. maj – Merete Bodelsen, dansk kunsthistoriker (født 1907).
 9. maj – Tenzing Norgay, nepalesisk (sherpa) bjergbestiger (født 1914).
 15. maj – Elio de Angelis, italiensk racerkører (født 1958).
 23. maj – Sterling Hayden, amerikansk skuespiller (født 1916).
 31. maj – Tutta Rosenberg, norsk/dansk redaktørfrue (født 1912).

Juni

 9. juni – Karl Skytte, dansk politiker (født 1908).
 13. juni – Benny Goodman, amerikansk musiker (født 1909).
 14. juni – Jorge Luis Borges, argentinsk forfatter (født 1899).

Juli

 6. juli – Norman Braun, tysk arkitekt (født 1912).
 7. juli – Niels Munk Plum, dansk forfatter, civilingeniør og modstandsmand (født 1911).
 17. juli – Kurt Børge Nikolaj Nielsen, dansk fodboldtræner (født 1924).
 24. juli – Urban Hansen, dansk politiker og overborgmester (født 1908).
 24. juli – Fritz Lipmann, amerikansk biokemiker og nobelprismodtager (født 1899).
 25. juli – Vincente Minnelli, amerikansk filminstruktør (født 1903).
 26. juli – Gerda Madsen, dansk skuespiller (født 1902).
 29. juli – Knud Abildgaard, dansk direktør, jurist og fabrikant (født 1901).
 31. juli – Chiune Sugihara, japansk diplomat (født 1900).

August

 20. august – Milton Acorn, canadisk poet, forfatter og skuespilsforfatter (født 1923).
 20. august – Thad Jones, amerikansk/dansk komponist og trompetist (født 1923).
 30. august – Otto Mortensen, dansk pianist, komponist og musikforsker (født 1907).
 31. august – Urho Kekkonen, finsk statsminister og præsident (født 1900).
 31. august – Henry Moore, engelsk skulptør (født 1898).
 31. august – Erik Frederiksen, dansk trommeslager, kapelmester og skuespiller (født 1914).

September

 1. september – Murray Hamilton, amerikansk skuespiller (født 1923).
 9. september – Ernst Moltke, dansk jurist, embedsmand og forstander (født 1885).
 11. september – René Brusvang, dansk politiker og partimedstifter (født 1926).
 17. september – Erling Dinesen, dansk politiker (født 1910).
 27. september – Cliff Burton, amerikansk bassist (Metallica) (født 1962). – busulykke
 29. september – Georg af Danmark, dansk prins (født 1920).
 29. september – Helmut Qualtinger, østrigsk skuespiller, forfatter og kabaretartist (født 1928).

Oktober

 13. oktober – Peter Hvidt, dansk arkitekt (født 1916).
 22. oktober – Albert Szent-Györgyi, ungarsk fysiolog (født 1893).
 25. oktober – Harald Ditzel, dansk forfatter, kunsthistoriker og museumsinspektør (født 1915).

November

 2. november – Niels Erik Leschly, dansk officer, kammerherre og militaryrytter (født 1910).
 8. november – Vjatšeslav Molotov, sovjetisk udenrigsminister og navnefar til molotovcocktailen (født 1890).
 17. november – Georges Besse, Renaults administrerende direktør (født 1927) - myrdet.
 22. november – Scatman Crothers, amerikansk skuespiller, musiker (født 1910).
 29. november – Cary Grant, amerikansk skuespiller (født 1904).

December

 9. december – Frantz B. Howitz, dansk ambassadør (født 1922).
 11. december – Astrid Kraa, dansk skuespillerinde (født 1907).
 11. december – Niels Haarløv, dansk zoolog og professor (født 1919).
 18. december – Kjeld Bentzen, dansk skuespiller (født 1931).
 19. december – Kurt Østervig, dansk møbelarkitekt og skibskontruktør (født 1912).
 28. december – Jan Nieuwenhuys, hollandsk COBRA-kunstner (født 1922).
 29. december – Harold Macmillan, britisk premierminister (født 1894).
 29. december – Andrei Tarkovsky, russisk filminstruktør (født 1932).

Døde i 1986


Gatka (; ; ; ) is a form of martial art associated primarily with the Sikhs of the Punjab and other related ethnic groups, such as Hindkowans. It is a style of stick-fighting, with wooden sticks intended to simulate swords. The Punjabi name, , refers to the wooden stick used and this term might have originated as a diminutive of a Sanskrit word, , meaning "mace".

The stick used in Gatka is made of wood and is usually  long, with a thickness of around . It comes with a fitted leather hilt,  and is often decorated with Punjabi-style multi-coloured threads.

The other weapon used in the sport is a shield, natively known as . It is round in shape, measuring , and is made of dry leather. It is filled with either cotton or dry grass to protect the hand of player in case of full contact hit by an opponent.

Gatka originated in the Punjab in the 15th century. There has been a revival during the later 20th century, with an International Gatka Federation was founded in 1982 and formalized in 1987, and gatka is now popular as a sport or sword dance performance art and is often shown during Sikh festivals.

History

Gatka's theory and techniques were taught by the Sikh gurus. It has been handed down in an unbroken lineage of ustāds (masters), and taught in many akharas (arenas) around the world. Gatka was employed in the Sikh wars and has been thoroughly battle-tested. It originates from the need to defend  (righteousness), but is also based on the unification of the spirit and body: miri piri). It is, therefore, generally considered to be both a spiritual and physical practice.

After the Second Anglo-Sikh War, the art was banned by the new British administrators of India in the mid-19th century. During the Indian Rebellion of 1857, the Sikhs assisted the British in crushing the mutiny. As a consequence of this assistance, restrictions on fighting practices were relaxed, but the Punjabi martial arts which re-emerged after 1857 had changed significantly. The new style applied the sword-fighting techniques to the wooden training-stick. It was referred to as , after its primary weapon. Gatka was used mainly by the British Indian Army in the 1860s as practice for hand-to-hand combat. The Ministry of Sports and Youth Affairs of the Government of India has included Gatka, with three other indigenous games, namely ,  and , as part of the planned Khelo India Youth Games 2021, expected to be held in Haryana. This is a national sports event in India.

The IOA plans to include Batak in the 37th National Games of India in 2023 held in Goa.

Competition
 (meaning "sport" or "game") is the modern competitive aspect of gatka, originally used as a method of sword-training () or stick-fighting () in medieval times. While  gatka is today most commonly associated with Sikhs, it has always been used in the martial arts of other ethno-cultural groups. It is still practiced in India and Pakistan by the Tanoli and Gujjar communities.

Influence on Defendu

The Defendu system devised by Captain William E. Fairbairn and Captain Eric Anthony Sykes borrowed methodologies from Gatka, jujutsu, Chinese martial arts and "gutter fighting". This method was used to train soldiers in close-combat techniques at the Commando Basic Training Centre at Achnacarry in Scotland.

See also

 Angampora
 Banshay
 Bataireacht
 Bōjutsu
 Commandos (United Kingdom)
 Hola Mohalla
 Indian martial arts
 Jūkendō
 Kalaripayattu
 Kendo
 Kenjutsu
 Krabi–krabong
 Kuttu Varisai
 Mardani khel
 Nihang
 Paika akhada
 Pehlwani
 Shastar Vidya
 Silambam
 Silambam Asia
 Special Operations Executive (SOE)
 Sqay
 Tahtib
 Thang-ta
 Varma kalai
 World Silambam Association

References

External links
 Nanak Dev Singh Khalsa & Sat Katar Kaur Ocasio-Khalsa (1991) Gatka as taught by Nanak Dev Singh, Book One - Dance of the Sword (2nd Edition). GT International, Phoenix, Arizona.

 Olaf Janson (2015) Fairbairn–Sykes fighting knife: The famous fighting knife used by British commandos and SOE during WW2. Gothia Arms Historical Society

Indian martial arts
Pakistani martial arts
Rajput culture
Punjabi culture
Punjabi words and phrases
Nihang

Gatka


Robert Joy (born August 17, 1951) is a Canadian actor. He is best known for his role as medical examiner Sid Hammerback on the police procedural series CSI: NY, and his appearances in the films Atlantic City (1980), Ragtime (1981), Desperately Seeking Susan (1985), Land of the Dead (2005), and The Hills Have Eyes (2006). He is a two-time Genie Award nominee for Best Supporting Actor; for Atlantic City and Whole New Thing.

Joy has also worked extensively on the stage, particularly in Shakespearean productions, in both Canada and the United States. Earlier in his career, he was closely affiliated with Newfoundland comedy troupe CODCO.

Early life
Joy was born in Montreal, Quebec, Canada and grew up in St. John's, Newfoundland. He is the son of Flora Louise (née Pike) and Dr. Clifton Joseph Joy, a physician and politician. He attended Corpus Christi College, Oxford, on a Rhodes Scholarship and Memorial University of Newfoundland.

Career
Joy played Madonna's punk musician boyfriend Jim in 1985's Desperately Seeking Susan, and the Dutch-Israeli Hans in the 1986 Alliance/CTV production Sword of Gideon, an adaptation of George Jonas's book Vengeance.

In 1998, he appeared in Gregory Hoblit's thriller Fallen, where he fit into the all-star cast that included Denzel Washington, Donald Sutherland, James Gandolfini, and John Goodman. In 2005, he had a lead role as the simple-minded sharpshooter Charlie Houx in George A. Romero's zombie film Land of the Dead.

In the fall of 2005, Joy joined the CBS police procedural series CSI: NY during its second season as a recurring character, Dr. Sid Hammerback, the Chief Medical Examiner, and became a main cast member in season five. Joy stated, "I basically read the script and then look up everything on Wikipedia that I don't know, and try to find out how to pronounce all the long words and get my head around actually what it is that I'm conveying, because often my character has a lot of explaining to do."

In 2006, Joy appeared onscreen in Alexandre Aja's remake of The Hills Have Eyes where he portrays a mutant named Lizard. He also starred as Ted Bedworth, father of Samaire Armstrong's character Nell Bedworth, in the 2006 romantic comedy It's a Boy Girl Thing. In 2007, Joy played the character of Colonel Stevens in Aliens vs. Predator: Requiem. He appeared as Dr. Stephen Hawking in the comedy Superhero Movie in 2008.

In addition to his acting, Joy was frequently associated with the Newfoundland-based CODCO, working with the comedy troupe on many of their pre-television stage shows and appearing as a guest performer in the series. He also co-starred in the 1986 Andy Jones film, The Adventure of Faustus Bidgood, the only film that features the entire cast of CODCO.

He appeared as himself in the 2012 documentary film That Guy... Who Was in That Thing.

Joy has had on-going stage engagements on Broadway and throughout US, most recently appearing as Charles in King Charles III at Shakespeare Theatre Company in Washington, DC (February 7 - March 18, 2017). and as Crito and the poet Mellitus in "Socrates" at The Public Theater, New York, NY, which ran from April through June 3, 2019.

Personal life
Joy is divorced from actress Mary Joy. They have one daughter, Ruby Joy, who is an actress. In the summer of 2011, Joy and his daughter performed together in Shakespeare's The Tempest. Joy was formerly the partner of actor William Duff-Griffin, who died from prostate cancer on November 13, 1994, and has been in a relationship with Broadway composer Henry Krieger since 1995.

Filmography

Film

Television

References

External links

1951 births
20th-century Canadian male actors
21st-century Canadian male actors
Alumni of Corpus Christi College, Oxford
Anglophone Quebec people
Canadian male film actors
Canadian male television actors
Canadian male voice actors
Canadian male video game actors
Canadian gay actors
Living people
Male actors from Montreal
Male actors from Newfoundland and Labrador
Memorial University of Newfoundland alumni
Newfoundland Rhodes Scholars
People from St. John's, Newfoundland and Labrador
21st-century Canadian LGBT people
20th-century Canadian LGBT people

Robert Joy


La tournée de l'équipe de France de rugby à XIII en 1955 est la deuxième tournée d'une équipe de rugby à XIII représentant la France en hémisphère sud. Elle effectue une tournée en Australie et en Nouvelle-Zélande, et y remporte deux Test matchs sur trois contre l'Australie et un Test match sur deux contre la Nouvelle-Zélande. Cette tournée se déroule sur quatre mois. L'équipe de France comprend

Historique

Résultats des test-matchs
Le tableau suivant récapitule les résultats de l'équipe de France contre les équipes nationales.

|}

Groupe de la tournée

Étape en Australie

Victoire australienne

Victoire française

Seconde victoire française

Étape en Nouvelle-Zélande

Victoire française

Victoire néo-zélandaise

Liens externes
  Les Chanticleers Tour 1955 sur rugbyleagueproject.

Histoire du rugby à XIII
1955 en Australie
1955 en Océanie
Rugby à XIII en France en 1955

Tournée de l'équipe de France de rugby à XIII en 1955


'Loga este un nume propriu, care se poate referi la:

 România, români, școli

 Constantin Diaconovici Loga (1770 - 1850), scriitor, educator și director de școală român din Banat, din vremea Imperiului Habsburgic, originar din Caransebeș, unde a decedat și este îngropat;
 Colegiu Național Constantin Diaconovici Loga (fostul Liceul C. D. Loga''), liceu prestigios din Timișoara, fondat în 1919, onorând educatorul C. D. Loga.
 Colegiul Național "C.D. Loga" Caransebes, colegiu, al cărui nume onorează localnicul C.D. Loga.
 Liceul Pedagogic "Constantin Diaconovici-Loga" Caransebes - liceu pedagogic, purtând numele educatorului bănățean.

Locuri din Niger

 Loga (comună Niger)
 Loga (departament Niger), a se vedea departament, unitate teritorială a Nigerului,

Referințe

Nume proprii

Loga (dezambiguizare)