Patrik Carlgren (født 8. januar 1992 i Falun) er en svensk fodboldspiller, der spiller for Randers FC.

Klubkarriere
Carlgren startede sin karriere i Samuelsdals IF. Han startede sin seniorkarriere med at spille to år for Falu FK. Derefter spillede han to sæsoner for IK Brage i Superettan, hvor han spillede 23 kampe, hvoraf de 22 af dem var fra start. Han holdt målet rent i seks af disse kampe.

I juli 2013 skiftede han til AIK. Han fik sin debut i Fotbollsallsvenskan den 8. maj 2014 mod Halmstads BK.

Det var egentlig meningen, at Carlgren skulle skifte til 1860 München i vinteren 2017, men grundet en administrativ fejl gik denne handel ikke igennem.

Den 10. februar 2017 blev det offentliggjort, at Patrik Carlgren havde skrevet under på en kontrakt for resten af 2016-17-sæsonen med FC Nordsjælland. Den normale førstemålmand, Runar Alex Runarsson blev skadet i starten af maj 2017, hvilket bevirkede, at Carlgren fik sin debut for FC Nordsjælland i Superligaen den 5. maj 2017 i en kamp mod F.C. København, som endte 1-1. Han spillede herefter også de sidste fire kampe i sæsonen.

Ham skiftede den 3. juli 2017 til Konyaspor, hvor han skrev under på en toårig kontrakt med option på et års forlængelse. Han spillede dog kun en kamp i Süper Lig i løbet af 2017-18-sæsonen samt fire kampe i Türkiye Kupasi (den tyrkiske pokalturnering). Han meddelte derfor i maj 2018, at han var på vej væk fra den tyrkiske klub.

Den 8. juli 2018 blev det offentliggjort, at Randers FC havde hentet sin afløser for Hannes Halldórsson, der var skiftet til Qarabag FK, i form af Carlgren. Han skrev under på en treårig kontrakt, således parterne havde papir på hinanden frem til sommeren 2021. Han fik sin debut i Superligaen for Randers FC i 1. spillerunde af 2018-19-sæsonen, som Randers FC tabte 0-2 hjemme til Brøndby IF.

Landsholdskarriere
Carlgren var en del af Sveriges U/21-fodboldlandshold, der vandt U/21 Europamesterskabet i fodbold 2015, hvor han reddede Ricardo Esgaio og William Carvalhos straffesparksforsøg i straffesparkskonkurrencen i finalen efter 0-0 i ordinær og forlænget spilletid.

Han blev udtaget til Sveriges trup til play-off-kampene imod Danmark om at komme med til Europamesterskabet i fodbold 2016 i november 2016.

Titler
Sverige U/21
 U/21 Europamesterskabet i fodbold: 2015

Referencer

Eksterne henvisninger

 Patrick Carlgren på svenskfotboll.se

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra IK Brage
Fodboldspillere fra AIK Fotboll
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland
Fodboldspillere fra Konyaspor
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016

Patrik Carlgren


Heinersdorf ist ein Gemeindeteil des Marktes Bechhofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Wahrzeichen des Ortes und überregional bedeutendes Baudenkmal ist die 1458 erstmals erwähnte Heinersdorfer Mühle.

Geografie
Das Dorf liegt am Südufer der Wieseth direkt dem Ort Fröschau gegenüber. Der Kesselbach mündet im Ort als rechter Zufluss in die Wieseth. Im Süden grenzt das Waldgebiet Ellenbach an, im Westen liegt das Flurgebiet Kessel. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt zur Staatsstraße 2221 (0,3 km südwestlich) bzw. nach Fröschau zur Kreisstraße AN 57 (0,3 km nördlich). Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt zur Burgstallmühle (1 km östlich).

Geschichte
Der Ort wurde 1249 als "Hoienarsdorf" erstmals urkundlich erwähnt, als das Kloster Heilsbronn dort Güter erwarb. Im 15. Jahrhundert kaufte das Kloster weitere Güter von der Adelsfamilie von Holzingen.

Heinersdorf lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Wassertrüdingen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft und die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das ansbachische Verwalteramt Waizendorf. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 13 Anwesen (1 Mühle, 1 Wirtschaft, 1 Hof, 2 Güter, 7 Gütlein, 1 Tropfhäuslein).

Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Heinersdorf an das Königreich Bayern. Infolge des Gemeindeedikts wurde der Ort dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt und Ruralgemeinde Unterkönigshofen zugeordnet. 1818 entstand die Ruralgemeinde Birkach, zu der Burgstallmühle, Fröschau, Heinersdorf, Röttenbach und Rottnersdorf gehörten. 1870 wurde diese nach Heinersdorf umbenannt. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 10,488 km².

Die Gemeinde Birkach/Heinersdorf war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Wassertrüdingen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Wassertrüdingen (1919 in Finanzamt Wassertrüdingen umbenannt, 1932–1973 Finanzamt Gunzenhausen, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Wassertrüdingen (1879 in Amtsgericht Wassertrüdingen umbenannt), von 1956 bis 1970 war das Amtsgericht Gunzenhausen zuständig und von 1970 bis 1973 das Amtsgericht Dinkelsbühl, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist. Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). 1971 kam die Gemeinde zum Landkreis Feuchtwangen und 1972 schließlich an den Landkreis Ansbach.

Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Heinersdorf am 1. Juli 1971 nach Bechhofen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 1: Mühlenanwesen; Hauptbau, Wohngebäude, zweigeschossiger Walmdachbau, bez. 1764; Sägehaus, eingeschossiges Gebäude mit Halbwalmdach, massiv und Fachwerk, bez. 1853; Nebengebäude, Stall eingeschossiger Satteldachbau, Natursteinmauerwerk, zweite Hälfte des 19. Jahrhunderts, erstmalige Erwähnung 1458.
 Am Kirchweg: Spätmittelalterliches Steinkreuz, am Weg nach Rottnersdorf, etwa 700 m außerhalb des Orts.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Heinersdorf

Ort Heinersdorf

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Maria (Königshofen an der Heide) gepfarrt, seit Mitte des 20. Jahrhunderts ist die Pfarrei St. Johannis (Bechhofen) zuständig. Die Katholiken sind nach Herz Jesu (Bechhofen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Bechhofen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Ersterwähnung 1249
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1971
Dorf

Heinersdorf (Bechhofen)


Teen Top este o trupă de băieți din Coreea de Sud formată de TOP Media în 2010. Grupul este format din cinci membri: CAP, Chunji, Niel, Ricky și Changjo. Inițial un grup format din șase membrii (cu L.Joe, care depunea terminarea contractului în februarie 2017), Teen Top a debutat cu primul lor single Come into the World pe 9 iulie 2010.

Membrii

Membrii Actuali

 CAP
 Chunji
 Niel
 Ricky
 Changjo

Fosții Membrii

 L.Joe

Discografie

 No. 1 (2013)
 High Five (2017)

Note

Formații muzicale fondate în 2010
Formații K-pop
Pages with unreviewed translations
Formații sud-coreene
Cvintete muzicale

Teen Top


Eşek hıyarı  (Ecballium elaterium), bir çiçekli bitkiler familyası olan Cucurbitaceae (kabakgiller) içinde bulunan Ecballium cinsinin bilinen tek türü.

Acı hıyar veya it hıyarı olarak da bilinir. Bu bitkinin taze meyvesi sıkıldığında, bitkinin tohumlarını da içeren mukus benzeri bir salgı fışkırtır. Bu özelliği nedeniyle, örneğin İngilizce'de "squirting cucumber" (fışkırtan hıyar) olarak anılır. Meyvenin içindeki basınç 6 bar'a ulaşarak, içindeki tohumların kapsül patladığında 36 km/h ulaşmasını sağlar. Sinüzit tedavisinde kullanılabildiğine dair yorumlar olmasına karşın ciddi zararlara yol açabilir. Bu zararlar arasında mukoza tabakasında hasar, boğazda yanma, nefes almada güçlük sayılabilir. Uzman hekime danışılmadan kullanılması son derece tehlikelidir.

Sinüzit tedavisinde kullanımı

Meyvesi zehirli olan ve antik çağlarda hamilelikte düşük yapmak için kullanılan bu bitkinin taze sıkılmış suyu, Türkiye'de bitkisel kocakarı ilacı olarak sinüzit tedavisi için doğrudan burun deliklerine uygulandığı belirtilmiştir. Gönüllü hastalar üzerinde uygulanan klinik testler, çift yüksek dozda uygulanan iyileşme oranının tek düşük doza göre daha yüksek olduğunu ortaya koymuştur (iyileşme oranı sırasıyla %71.0 ve %56.6). Sinüslerin tamamen röntgen muayenesinde tahliye edilmemiş olmasına rağmen ek olarak, görülen tüm sendromlardan tamamıyla kurtulma oranı ise hastaların %20'sinde görülmüştür.

2 gramdan fazla alınan bitki dojazı, ciddi alerjik reaksiyonlardan dolayı ani nefes durmasına yol açabileceğinden öldürücü etkiye sahip olup sinüzit için doğru kullanımı en iyisi bir doktor eşliğinde yapılmasını gerektirir. Bu bitkinin 1 tatlı kaşığı meyve suyu bir çay bardağı suyla seyreltilerek sadece 2 - 3 damla buruna damlatılır.

Resim galerisi

Dipnotlar

Kaynakça
 .
 Altan, S. (9 Eylül 2004). Gelibolu - Karainbeyli Köyünde Tıp Folkloru. Gelibolu: geltag - Gelibolu'yu Tanıtma Gönüllüleri. (Erişim: 17 Ağustos 2006).

Cucurbitaceae
Kürtaj

Eşek hıyarı


Münster-Coerde, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı idari bölge. Coerdes'in güney kesimi Münster'in şehir merkezini meydana getirir. Nüfusu, yaklaşık 10.000 kişidir.

Dış bağlantılar
 Coerde

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Münster-Coerde


Europski kup u vaterpolu, međunarodno europsko vaterpolsko reprezentativno natjecanje pod pokroviteljstvom LEN-a, pokrenuto 2018. godine.

Ždrijeb prvog izdanja održan je 30. rujna 2017. godine.

Osvajači odličja po godinama

Odličja po državama

(stanje nakon kupa 2019.)

Izvori

Europski kup u vaterpolu


Tihomir Majić (Sinj, 7. prosinca 1958.) je hrvatski liječnik  i političar, suosnivač političke stranke Pravedna Hrvatska.

Karijera
U profesionalnoj karijeri liječnika i službenika Grada Zagreba, u razdoblju 2007 – 2011., bio je ravnatelj Zavoda za javno zdravstvo "Dr. Andrija Štampar", te od 2001 – 2006., glavni urednik revije "Zagreb - zdravi grad".

Politički aktivizam
Na Osnivačkom saboru Pravedne Hrvatske, 23. lipnja 2022., Majić je izabran za potpredsjednika, a nakon registracije stranke, imenovan je i njenim glavnim tajnikom.
Sudionik je prvih višestranačkih izbora u Hrvatskoj 1990., kao vijećnik HDZ-a u Općinskom vijeću Novi Zagreb.

Izvori

 Revija "Zagreb - zdravi grad"

Vanjske poveznice
 Službena web stranica političke stranke Pravedna Hrvatska

Hrvatski političari od 1989.
Životopisi, Sinj

Tihomir Majić


O eclipsă totală de Soare se va produce la 3 septembrie 2081.

Următoarea eclipsă totală de Soare în România
Această eclipsă totală va fi prima care va trece prin România, după cea din 11 august 1999. Va avea parcursul ceva mai la sud decât precedenta și pe o bandă mai largă.

Descriere
Eclipsa va începe în Oceanul Atlantic, va trece prin Jersey, apoi va traversa Franța metropolitană (din Bretania până în Alsacia), Germania, Elveția, Italia de Nord, Austria, Slovenia, Croația, Ungaria, România, Bulgaria, va traversa Marea Neagră, apoi își va continua drumul prin Turcia, apoi prin Siria, Irak, Iran. Va traversa Golful Persic, apoi întregul Ocean Indian, pentru a se sfârși între insulele Sumatra și Java.

Punctul maxim al eclipsei va fi în Golful Persic, la ora 9:04:57,7 UTC.

Vezi și
 Lista eclipselor de Soare din secolul al XXI-lea

Legături externe

   Carte de l'éclipse générale et informations sur l'éclipse Eclipse Predictions by Fred Espenak, NASA/GSFC

2081 în știință
Eclipse de Soare
Evenimente viitoare
Secolul al XXI-lea în astronomie

Eclipsa de Soare din 3 septembrie 2081


Agrilus cupripes é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

cupripes

Agrilus cupripes


Acidonia, monotipski biljni rod iz porodice dvoličnjakovki jedina je vrsta Acidonia microcarpa, australski endem koji raste u području oko rijeke Margaret River, na krajnjem jugozapadu Zapadne Australije.

To je grm koji naraste od 60 cm do tri metra visine. Cvjetovi su žuti a procvjetaju u listopadu ili prosincu

Izvori

Dvoličnjakovke
Flora Zapadne Australije

Acidonia


Bei den Badminton-Mannschaftseuropameisterschaften 2006 wurden die europäischen Mannschaftstitelträger bei den Damen- und Herrenteams ermittelt. Die Europameisterschaft der Damen- und Herrenteams fand in Thessaloniki vom 14. bis 19. Februar 2006 statt und war gleichzeitig Qualifikationsturnier für den Thomas Cup 2006 und den Uber Cup 2006.

Die Europameisterschaft der gemischten Teams fand dagegen getrennt von der EM der Damen- und Herrenteams vom 8. bis zum 11. April 2006 in Den Bosch gemeinsam mit den Einzeltitelkämpfen statt.

Medaillengewinner

Herrenteams

Gruppenphase

Endrunde

Viertelfinale

Halbfinale

Spiel um Platz 3

Finale

Damenteams

Gruppenphase

Endrunde

Viertelfinale

Halbfinale

Spiel um Platz 3

Finale

Weblinks
 www.tournamentsoftware.com

Mannschaftseuropameisterschaft 2006
Mannschaftseuropameisterschaft 2006
Mannschaftseuropameisterschaft 2006
Sportveranstaltung in Thessaloniki

Badminton-Mannschaftseuropameisterschaft 2006


රිචර්ර්ඩ් අර්ස්කින් ෆ්‍රේරේ ලිති (වර්ෂ 1944 දෙසැම්බර් මස 19 වැනි දින කේනියාවේ නයිරෝජිනදි උපත ලැබිය) කෙන්යානු දේශපාලනඥයෙක්, පාෂාණ ධාතු විද්‍යාඥයෙක් හා සංරක්ෂණයෙක් විය. ඔහු පුරා විච්ඡේයෙකන් වන ලුවි ලික් හා සේරි ලික් ගේ පුතුන් තිදෙනාගෙන් දෙවැන්නා වු අතර කොලින් ලිකිගේ බාල සොහොයුරා විය.

මුල් ජීවිත කාලය

ආදිතම වර්ෂයන්

රිචර්ඩ් කුඩා ළමයෙක් ලෙස කොරිනඩෝන් කෞතුකාලාරටේ භාරකරු වු ලුවි ලික හා ඔල්ඩුවායි ලිති කැණිම් පිලිබද සතුටු වු මේරි ලිති  සිය දෙමව්පියන් හා ජොනත්තන් සහ පිලිප්, සිය දෙ‍සොහොයුරන් ද සමග නයිරෝබි හි ජිත්විය. ලිති සොහොයුරන්ට ඉතාමත් කාර්යශිලි ළමා කාලයක් තිබිණි. සියළුම පිරිමි ළමයින් කුඩා අශ්වයන් සතුව සිටි අතර ඔවුහු ලැන්ගාට් පෝනි සමාජයේ සාමාජිකයන් වුහ. ඔවුහු උඩපැනිමේ හා අසුන් පැනිමේ තරගවලට සහභාගි වු අතර බොහෝවිට විනෝදය සදහා සතුන් එලවමින් සහ අන් සමග ක්‍රිඩාවෙහි යෙදමින් තැනිතලා හරහා එකි ගෝන්ග් කදු දෙසට අසුනි පිටිනි ගියහ. සමහර විට පෝනි සමාජයේ සියලු දෙනා නිවාඩු කාලවලදි ලිකි පවුල් අමුත්තන් වුහ. රිචර්ඩ් ගේ දෙමාපියන් නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ සැල්මේෂියානු සංගමය පිහිට වු අතර වර්ෂය 1957 දි ඒ සදහා ත්‍යාගයක් ද දිනුහ. බල්ල්න් සහ අනෙකුත් සුරතල් සතුන් ලිති නිවසේ සත්කාරය ලැබු වැඩිහිටියන් සහ ළමයින් විසින් පවත්වන ලද තරගවලට ලිති තරුණයන් සහභාගි වු අකර ඔවුහු සොරනේගෙඩ් වලදි හාවුන් සහ කුඩා මුව වර්ගයයන් අතින් අල්ලා ගැනිමට තැත්කරමින් ද ආදි මිනිසා අනුකරණය කරමින්ද සිංහයන් සහ නරියන් උන් අල්ලාගත් ගොදුතරුවල් පලවා හැරිමට උත්සහ කලහ.

සටහන්

| Richard Leakey
|}
{|

රිචර්ඩ් ලීක


Wendelin Werner () este un matematician francez de origine germană specializat în teoria probabilităților și fizică matematică, laureat cu Medalia Fields în anul 2006.

Biografie
S-a născut în 1968 în Köln. Tatăl său este istoricul Michael Werner. Părinții său s-au mutat în Franța când avea un an. A dobândit cetățenia franceză la vârsta de nouă ani. În anul 1981 a participat la filmul La Passante du Sans-Souci de Jacques Rouffio, cu Romy Schneider și Michel Piccoli. În anul 1987 a fost admis la Școala Normală Superioară din Paris. S-a specializat în teorie probabilităților sub conducerea lui Jean-François Le Gall. În 1993 și-a susținut teza despre proprietățile mișcării browniene bidimensionale și a devenit cercător la Centrul Național Francez de Cercetări Științifice (CNRS). În paralel, a fost cercător postdoctorat la Universitatea din Cambridge.

A fost numit profesor universitar la Universitatea din Paris-Sud (Orsay) în 1997, și în plus profesor de matematică la Școala Normală Superioară în 2005. În 2008 a fost ales ca membru Academiei Franceze de Științe. În 2013 a devenit profesor universitar la Institutul Federal de Tehnologie din Zurich, poziție pe care o ocupă în prezent.

Lucrări
A lucrat în domeniul proceselor aleatoare, cum ar fi mersul aleatoriu. În 2006 a devenit primul probabilist care a primit cea mai înaltă distincție în matematică, Medalia Fields, pentru "contribuțiile sale la dezvoltarea evoluții stocastice Loewner, geometria mișcării browniene bidimensionale și teoria conformă a câmpurilor".

Note

Legături externe

Matematicieni francezi din secolul al XXI-lea
Laureați ai Medaliei Fields
Absolvenți ai École Normale Supérieure
Cavaleri ai Legiunii de onoare

Wendelin Werner


San Vicente de la Barquera, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. San Vicente de la Barquera belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 4.412 kişidir.

San Vicente de la Barquera


Arturo Rafael Villasanti (Fernando de la Mora, Paraguay, 13 de mayo de 1985) es un futbolista profesional paraguayo. Juega de defensa central y su actual club es el Sol de América de Formosa de Argentina.

Clubes

Fuente:

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en Soccerway

Futbolistas de Paraguay

Futbolistas del Club Silvio Pettirossi
Futbolistas del Club Fernando de la Mora
Futbolistas del Club de Deportes Iquique en los años 2000
Futbolistas del Club Atlético Boca Unidos
Futbolistas del Club Atlético Central Norte (Salta)
Futbolistas del Club Atlético Defensores de Belgrano

Futbolistas del Club Sportivo Patria
Futbolistas del Club Sol de América (Formosa)

Arturo Villasanti


Rasim Özdenören (20 Mayıs 1940, Kahramanmaraş - 23 Temmuz 2022, Ankara), Türk öykü ve deneme yazarı. Alâeddin Özdenören'in ikiz kardeşi.

Hayatı
Özdenören, ilk ve orta öğrenimini Kahramanmaraş, Malatya, Tunceli gibi Güney ve Doğu illerinde tamamlamıştır. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni ve İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Enstitüsünü bitirdikten sonra Devlet Planlama Teşkilatında uzman olarak çalışan Özdenören, 1970 yılında araştırma amacıyla ABD'ye giderek çeşitli eyaletlerde iki yıl kadar kalmıştır. 1975 yılında Kültür Bakanlığı Bakanlık Müşavirliği görevine getirilmiş; aynı Bakanlıkta bir yıl da müfettiş olarak çalışmıştır. 1978'de istifa ederek ayrıldığı devlet memurluğuna bir süre sonra geri dönmüştür. 23 Temmuz 2022'de tedavi gördüğü Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde öldü. Mezarı Eyüpsultan Cülus Yolu üzerinde bulunan Mihrişah Valide Sultan Külliyesi haziresindedir.

Edebi kimliği
Rasim Özdenören'in, Türk edebiyatında adını duyurmaya başladığı yıllarda; köy romancılığının etkisi azalmaya, varoluşçu yazarların etkisiyse artmaya başlamıştı. Dönemin eserlerinde rastlanan ağırlıklı Batılı anlayışın aksine Özdenören, öykülerini çocukluğundan itibaren Anadolu'nun köy ve kasabalarında edindiği izlenimlerden yararlanarak ayrıntılı betimlemelerle ve insanın evrensel yanlarını öne çıkararak yazmıştır.

İlk gençlik yıllarından itibaren edebiyata ilgili bir arkadaş grubuna dahil olan Özdenören, bu grubun içinde sonraki yıllarda şekillenecek edebî kişiliği için önemli bir zemin bulmuştur. Özdenören'in okumaları ve edebî ilgileri büyük oranda bu arkadaş grubunda şekillenmeye başlamış; sonraki yıllarda tanıştığı Sezai Karakoç'un etkisiyle de bir bütünlük kazanmıştır.

Özdenören'in Amerika'da iki yıla yakın bir süre kalarak çağdaş dünyanın önemli merkezlerinden birini tanıması, eserlerine olumlu şekilde yansımıştır. Öykülerinde yerli olmak nedir, bu nasıl gerçekleştirilir, sorularına cevap aramış; hikâyelerinin kahramanlarını, gerçek hayattan almaya çalışmıştır.

İslami kimliğiyle tanınan bir öykücü olmasına rağmen eserlerinde, inandığı şeyleri okuyucusuna dayatmamaya özen göstermiş; vermek istediği mesajı öyküyü zara vermeden, akışı ve yapıyı bozmadan anlatmaya çalışmıştır. Anlatımında dili ustalıkla kullanmış; yer yer şiirsel ifadelere de yer vermiştir.

Çok Sesli Bir Ölüm ve Çözülme adlı hikâyeleri, televizyon filmlerine uyarlanmış; bunlardan ilki, Uluslararası Prag Televizyon Filmleri Yarışması'nda jüri özel ödülünü almıştır.

Kendisi hakkında yapılan çalışmalar
Özdenören hakkında pek çok tez, dergi özel sayısı ve kitap yazılmıştır. Kendisini anlatan tezlerden bazıları şunlardır:
 Rasim Özdenören (Eserlerinin Tematik İncelenmesi). Sağlık, Şaban, Ondokuz Mayıs Üniversitesi SBE, Samsun 1992.
 Türk Öykücülüğünde Rasim Özdenören. Eronat, Kamuran, Fırat Üniversitesi SBE, Yüksek Lisans Tezi, Elazığ 1995.
 Rasim Özdenören- Hayatı- Sanatı- Eserleri. Eryarsoy, Mehmet Nezir,  Yüksek Lisans Tezi, İstanbul 2008.

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de yayımlanmış olan Yedi Güzel Adam dizisinde, Rasim Özdenören'i Mertcan Sevimli canlandırmıştır.

Eserleri

 Acemi Yolcu
 Açık Mektuplar
 Ansızın Yola Çıkmak
 Aşkın Diyalektiği
 Ben ve Hayat ve Ölüm
 Çapraz İlişkiler
 Çarpılmışlar, Çözülme
 Çok Sesli Bir Ölüm
 Denize Açılan Kapı
 Düşünsel Duruş
 Edebiyat ve Hayat
 Eşikte Duran İnsan
 Gül Yetiştiren Adam
 Hastalar ve Işıklar
 Hışırtı
 İki Dünya
 İmkânsız Öyküler
 İpin Ucu
 Kafa Karıştıran Kelimeler
 Kent İlişkileri
 Köpekçe Düşünceler
 Kuyu
 Müslümanca Düşünme Üzerine Denemeler
 Müslümanca Yaşamak
 Red Yazıları
 Ruhun Malzemeleri
 Siyasal İstiareler
 Toz
 Yaşadığımız Günler
 Yazı, İmge ve Gerçeklik
 Yeni Dünya Düzeninin Sefaleti
 Yeniden İnanmak
 Yumurtayı Hangi Ucundan Kırmalı
 Yüzler

Ödülleri
 1978: İki Dünya kitabıyla Türkiye Millî Kültür Vakfı'nın Fikir Dalında Jüri Özel Ödülü
 1984: Denize Açılan Kapı kitabı ile Yazarlar Birliği'nin Yılın Hikâyecisi Ödülü
 1986: Ruhun Malzemeleri kitabı ile Türkiye Yazarlar Birliği'nin Deneme Ödülü
 2008: Kültür ve Turizm Bakanlığı, Türk Dil Kurumu, RTÜK'ün iştirakiyle düzenlenen Karaman Türk Dili Ödülü kapsamında "Türkçeyi Güzel ve Doğru Kullanan Edebiyatçı" Ödülü
 2009: TBMM Üstün Hizmet Ödülü
 2015: Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
 2016: Star gazetesinin düzenlediği Necip Fazıl Kısakürek Saygı Ödülü
 2018: Bayburt Üniversitesi'nin düzenlediği 2. Dede Korkut Ödülleri kapsamında Özdenören'e "Bilge Adam Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Rasim ÖZDENÖREN Kişisel Sayfası
 Twitter'da Rasim Özdenören

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
1940 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri
Yedi Güzel Adam
2022 yılında ölenler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler
Türk İslamcılar
Türk muhafazakârlar
Millî Gazete kişileri

Rasim Özdenören


Grigori Aleksandroviç Potyomkin (Rusça: Григо́рий Алекса́ндрович Потёмкин) (13 Eylül 1739 –5 Ekim 1791 Rusya'nın 18. yüzyıldaki yayılmacı siyasetinin mimarlarından biri olan bir Rus generali, devlet adamı ve Çariçe II. Katerina'nın sevgilisidir. Hayatını Çariçe II. Katerina'yla birlikte Osmanlı Devleti'ni parçalayarak Rusya'nın egemenliği altında başkenti İstanbul'da bulunan yeni bir Bizans İmparatorluğu kurma hayaline adamıştır.

Grigori Potyomkin 13 Eylül 1739 tarihinde Rusya'nın batısındaki Smolensk kenti yakınında alt rütbeli bir subayın oğlu olarak dünyaya geldi. Moskova Üniversitesi'nde öğrenim gördü. Sarayın muhafız alayına katıldı. 1762 yılında muhafız alayından bir grubun Rus çarı III. Petro'yu tahttan indirerek yerine karısı II. Katerina'yı tahta çıkarması olayına katıldı. 1774 yılından sonra Potyomkin çariçenin sevgilisi oldu ve sınırsız miktarda para ve siyasi güce sahip oldu. Çariçe Potyomkin'i 1784 yılında Rus ordusunun komutanlığına getirdi.

II. Katerina ve Potyomkin'in hayali Rusya'yı Balkanlara ve Asya'ya hükmeden büyük bir imparatorluk haline getirmekti. Bizans İmparatorluğunu Rusya'nın egemenliği altında yeniden canlandırmak ve İstanbul'u bu imparatorluğa başkent yapmak istiyorlardı. Bu amaçla Lehistan'ı parçalayarak Prusya ve Avusturya arasında paylaştılar. Ayrıca 1774 yılındaki Küçük Kaynarca Antlaşmasıyla Osmanlı Devletinden bağımsız hale gelen Kırım'ı Rusya'nın bir parçası haline getirmeğe karar verdiler. Bu amaçla 1783 yılında Kırım'ı resmen Rus topraklarına kattılar. Potyomkin Rusya'nın Kırım Prensi oldu. Kırım'da Herson, Nikolayev, Akyar, and Yekaterinoslav gibi yeni Rus kasabaları kurdu. 1787 yılında Çariçe II. Katerina Kırım'a gösterişli bir ziyarette bulundu. Amaç Osmanlı Devleti'ni sindirmek ve Kırım'ı Rusya'nın kalıcı bir parçası haline getirmekti.

Osmanlılar bu gelişmeleri Küçük Kaynarca Antlaşmasına aykırı bularak Rusya'ya savaş açtılar. 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı 5 yıl sürdü. Potemkin 1790 yılından itibaren savaşı bugünkü Romanya'nın kuzeydoğusunda bulunan Yaş şehrinde kurduğu çok gösterişli karargahından yönetti. 1791 yılında çariçenin yeni sevgilisi Platon Zubov'u bertaraf etmek için kıskancından Sankt-Peterburg'a geri döndü. Ancak çariçe Potyomkin'in Yaş'a geri dönerek Osmanlılarla barış müzakereleri yapmasını istiyordu. Yola çıktıktan sonra 5 Ekim 1791 tarihinde Yaş kentine 65 km uzaklıkta yüksek ateş ve hazımsızlıktan öldü. Çariçe II. Katerina Potyomkin'i kendi kurduğu Herson kentinde inşa ettirdiği Katerina katedraline gömdürdü. Ayrıca Potyomkin, Pyotr Potyomkin ile uzak akrabadır.

Potyomkin'in ölümünden 1 yıl sonra Rusya'yla Osmanlı Devleti Potyomkin'in karargahının bulunduğu Yaş kentinde Yaş Antlaşmasını imzaladılar. Bu antlaşmayla Osmanlı Devleti mecburen Kırım'ı Rusya'ya bırakmaya razı oldu.

Potyomkin Zırhlısı

Potemkin'in kurduğu Nikolayev şehrindeki tersanede 1904 yılında inşa edilen bir zırhlı savaş gemisine Grigori Potyomkin'in adı verildi. 1905 yılında bu geminin tayfaları arasında çıkan ayaklanma Rusya'daki 1917 Bolşevik İhtilaline öncülük etti. 1925 yılında SSCB'de bu olayı konu olan Potemkin Zırhlısı adında sessiz bir propaganda filmi yapıldı.

Çariçe II. Katerina İle İlişkisi
 Grigori Potyomkin Rusya devlet yönetiminde 1774-1791 yılları arasında güçlü bir siyasi figür olarak kendisini göstermiştir. Orlov ailesi onu Çariçeye tanıtmıştı. Aynı zamanda Grigori Orlov, Katerina'nın eski sevgililerindendir. Çariçe Katerina'nın yaşamı boyunca birçok sevgilisi olmuştur fakat Potyomkin, ona en yakın olan kişidir. Potyomkin Katerina'nın danışmanı, başkomutanı, imparatorluğun yarısının yöneticisi ve hükümdar naibi idi. Aynı zamanda şehirlerin, limanların, sarayların, orduların ve donanmaların kurucusuydu. 1762 yılında Katerina'yı tahta geçiren darbenin destekçilerindendi. Katerina daha sonra yüzbaşını terfi ettirerek ona on bin ruble vermiştir.

Katerina, Potyomkin'i 1763 yılında kilisenin mali ve idari işleriyle ilgilenen Kutsal Sinod proküratörlüğüne atamıştır. 1767'de Atlı Muhafız Alayı üst komuta heyetine dahil edildi ve 1768'de saray mabeyncisi unvanını aldı. Potyomkin Ocak 1774'te Aleksandr Nevski Manastırı'na kapandığında Katerina, Potyomkin'in yeteneklerinden faydalanılabileceğini düşünerek, onun manastır yemini etmesini engellemiştir. Katerina ile sevgili olduktan sonra, daha önce hayatında birçok erkek bulunmuş Katerina'nın hayatını kıskançlıkları ile zorlaştırdı. Katerina 21 Şubat 1774'te odasına kapanarak, "Samimi bir itiraf" adlı mektubunda geçmişte yaşadığı ilişkileri kaleme almıştır. Bu mektup ile sevgilisinden af dilemiştir. Bu mektubu okuduktan sonra Potyomkin, çariçenin eski sevgilisi Vasilçikov'un yerine başyaverliğe getirilmeyi talep ettiğinde bu talep Katerina tarafından kabul edilmiştir. Potyomkin, çariçenin ona sıradan bir gözde gibi davranmasını reddediyordu ve bitmek bilmeyen tartışmalar çıkartıyordu. Mektuplaşmalarından anlaşıldığı üzere ikisi de birbirlerine gönülden bağlıydılar. Grigori Potyomkin ve Katerina'nın on beş yıl süren ilişkilerinde evlendikleri iddia edilmiştir ancak bu kesin olarak kanıtlanamamıştır. Bu iddianın ortaya atılmasında birçok neden etkili olmuştur; çariçe Potyomkin'e gönderdiği mektuplarda ona, "sevgili karın" imzasıyla "sevgili kocam, müşfik eşim" şeklinde hitap etmiştir.

1774 yılında Osmanlı Devleti ile savaşın sürdüğü ve Pugaçov İsyanının yaşandığı sıralarda Potyomkin sarayda Katerina'ya yardımcı olmuştur. 13 Ocak 1776 tarihinde Katerina, Viyana'daki elçisine yazarak Potyomkin'e Kutsal Roma İmparatorluğu prensi unvanı verilmesi talebini imparator II. Joseph (Kutsal Roma imparatoru)'e iletmesini istemiştir. Bu görev Mart 1776'da Potyomkin'e verilmiştir. Potyomkin'e "Huzurlu Altesleri" ve "Prens" şeklinde hitap edilmeye başlanmıştı.

Kaynakça

1739 doğumlular
1791 yılında ölenler
Rus İmparatorluğu'nun generalleri
1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki kişiler
II. Katerina
Rus Akademisi üyeleri

Grigori Potyomkin


Rodney Howard Hilton (Grande Manchester, 17 de novembro de 1916 — Birmingham, 7 de junho de 2002) foi um historiador marxista inglês do final do período medieval e da transição do feudalismo para o capitalismo.

Vida
Hilton nasceu em Middleton, Grande Manchester. Estudou na Manchester Grammar School e ingressou no Balliol College, Oxford em 1935. Lá juntou-se ao ramo estudantil do Partido Comunista. A influência de seus tutores Vivian Galbraith e Richard Southern o atraiu para a história medieval. Obteve um diploma em história moderna em 1938, foi pesquisador Harmsworth Senior Scholar no Merton College entre 1939 e 1940, e obteve seu doutorado em 1940, escrevendo a tese The Economic Development of Some Leicestershire Estates in the Fourteenth and Fifteenth Centuries. Em 1939 casou-se com a colega estudante e comunista Margaret Palmer. Seu único filho, Tim, nasceu em 1941.

Ingressou no exército em 1940, servindo como oficial do 46º batalhão do Regimento Real de Tanques. Durante a Segunda Guerra Mundial, foi colocado primeiro na Itália, depois no Egito, na Palestina e no Líbano. Suas lealdades comunistas atraíram o interesse da inteligência militar britânica e, durante seu serviço, os superiores foram encarregados de monitorar e registrar seus movimentos.

Retornando à Inglaterra, em 1946, Hilton co-fundou o Grupo de Historiadores do Partido Comunista (GHPC) e foi nomeado para um cargo de professor na Universidade de Birmingham, onde permaneceu até sua aposentadoria em 1982. Juntamente com outros membros do GHPC e historiadores não marxistas, fundou a revista Past & Present em 1952. Continuou a ser monitorado pela polícia e pelo MI5, que gravou seus telefonemas e abriu sua correspondência. Estava entre muitos que se retiraram do Partido Comunista em 1956 devido à invasão soviética da Hungria e se envolveram com a emergente Nova Esquerda. Em 1963 foi nomeado Professor de História Medieval e Social, e em 1973 juntou-se ao conselho editorial do recém-formado Journal of Peasant Studies.

Casou-se com sua segunda esposa Gwyneth Joan Evans em 1951, e juntos tiveram dois filhos, Owen e Ceinwen. No entanto, seu casamento não durou e em 1971 ele se casou com a historiadora Jean Birrell, que sobreviveria a ele.

Seus alunos incluíram Peter Coss e Christopher Dyer.

Seus trabalhos são mantidos nas Coleções Especiais da Universidade de Birmingham.

Obras
Seus trabalhos incluem:
The Economic Development of some Leicestershire Estates in the 14th & 15th Centuries (1947)
Communism and Liberty (1950)
The English Rising of 1381 (1950) (com H. Fagan)
A Medieval Society: the West Midlands at the end of the thirteenth century (1966)
The Decline of Serfdom in Medieval England (1969)
Bond Men Made Free: medieval peasant movements and the English rising of 1381 (1973)
The English Peasantry in the Later Middle Ages (1975)
Peasants, Knights, and Heretics: studies in medieval English social history (editor) (1976)
The Transition from Feudalism to Capitalism (1976)
Class Conflict and the Crisis of Feudalism (1983)
"Introduction", in The Brenner Debate: Agrarian Class Structure and Economic Development in Pre-Industrial Europe, ed. por Trevor Aston e C.H.E. Philpin (1985)
The Change beyond the Change: a dream of John Ball (1990)
English and French Towns in Feudal Society: a comparative study (1992)
Power and Jurisdiction in Medieval England (1992)

Festschrift
Social Relations and Ideas: essays in honour of R. H. Hilton (editado por T. H. Aston) (1983)

Ligações externas
 Obituário por Christopher Dyer

Alunos do Balliol College
Alunos do Merton College
Historiadores do Reino Unido
Escritores da Inglaterra
Professores da Universidade de Birmingham
Comunistas do Reino Unido
Membros da British Academy

Rodney Hilton


Whetstone Butte (elevation 3150 feet (955 m)) is a mountain in the Badlands in Adams County in southwestern North Dakota in the United States. As of 2000, the population of Whetstone Butte is 2,593.

References

Landforms of Adams County, North Dakota
Mountains of North Dakota

Whetstone Butte


Enrique Pérez Lavado (Maracaibo, 19 de abril de 1951) - sacerdote católico romano venezuelano, desde 2003 bispo de Maturín.

Foi ordenado sacerdote em 25 de julho de 1986 e incardinado na Arquidiocese de Maracaibo. Exerceu as funções de, entre outras o reitor do seminário local, o diretor do centro vocacional e do secretariado das famílias e o presidente da comissão curial para a doutrina da fé.

Em 9 de agosto de 2003, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Maturín. Foi ordenado bispo em 31 de outubro de 2003 pelo Arcebispo Medardo Luis Luzardo Romero.

Ver também

Bispos católicos da Venezuela

Enrique Pérez Lavado


Mihovilovići, hrvatsko prezime
 Mihovilovići, zaselak na području općine Klisa
Mihovilovići (arheološko nalazište)

Mihovilovići


Isla Sveti Nikola o bien Isla de San Nicólas (en montenegrino: Острво Свети Никола, Ostrvo Sveti Nikola) es una isla en el Mar Adriático, en el país europeo de Montenegro, que administrativamente depende del municipio de Budva.

Sveti Nikola se encuentra frente a la ciudad de Budva, a 1 km del casco antiguo de la referida localidad. La isla tiene 2 km de largo, y tiene una superficie de 36 hectáreas (89 acres). El punto más alto de la isla es un acantilado que se eleva hasta los 121 metros sobre el mar.

La isla es un popular sitio de excursión en la zona de Budva. Cuenta con tres playas de arena grandes con una longitud total de 840 metros (2.760 pies), y numerosas pequeñas playas, accesibles solo por barco.

Véase también
 Geografía de Montenegro
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Montenegro
Municipio de Budva

Isla Sveti Nikola


Divlji vjetre je pjesma kojom je Damir Kedžo trebao predstavljati Hrvatsku na Euroviziji 2020., međutim, natjecanje je otkazano zbog korona virusa. Pjesmu su producirali Bojan Šalamon i Matija Rodić dok ju je skladao i tekst napisao Ante Pecotić. U obliku digitalnog downloada je postala dostupna 1. ožujka 2020.

Kedžo je na Dori osvojio isti broj bodova kao Mia Negovetić s pjesmom When it comes to you, ali je pobijedio jer je osvojio najviše glasova publike. Pjesma je ubrzo postala hit te je na domaćoj HR Top 40 ljestvici zauzela prvo mjesto.

Zbog pojave pandemije covida-19, Europska radiodifuzna unija (EBU) je odlučila otkazati Eurosong koji se trebao održati u Rotterdamu. Kao utješnu nagradu, Kedžo je dobio što i ostali natjecatelji diljem Europe, sudjelovanje u eurovizijskom revijalnom showu Eurovision: Europe Shine A Light u kojemu se s refrenom svoje pjesme javio iz udobnosti vlastitoga doma.

Također, čelnici EBU-a su svakoj zemlji natjecateljici ostavili na izbor hoće li na Eurosong 2021. ići s pjevačem odabranim za Eurosong 2020., ali pod uvjetom da interpretira neku novu pjesmu, ili će organizirati novo natjecanje. Tako je HRT odlučio birati novu pjesmu.

Izvori

Vanjske poveznice
Pjesma na YouTube kanalu HRT Dora

Eurovizijske pjesme
Hrvatske skladbe

Divlji vjetre


يعبر مصطلح الهندسة اللاإقليدية في علم الرياضيات عن الهندسة الإهليلجية والهندسة الزائدية والتي هي مقابل الهندسة الإقليدية. الفرق الأساسي بين الهندسة الإقليدية والهندسة اللاإقليدية هو في طبيعة المستقيمات المتوازية. حيث تنص مسلمة إقليدس الخامسة أن في المستوي الثنائي الأبعاد من أجل أي مستقيم l ونقطة A لا تقع على المستقيم l يوجد مستقيم وحيد يمر من A ولا يتقاطع مع l. في الهندسة الزائدية يوجد عدد لانهائي من المستقيمات التي تمر بـ A بدون أن تقطع l بينما في الهندسة الإهليلجية فإن المستقيمين المتوازيين يتقاربان ومن ثم يتقاطعان.

مبادئ الهندسة اللاإقليدية
الفرق الأساسي بين الهندسة اللاإقليدية والهندسة الإقليدية هو في التعديل على المسلمة الإقليدية الخامسة  والتي تعرف باسم مسلمة التوازي. وعليه تقسم إلى الهندسة الزائدية والهندسة الإهليلجية ولكل منها افتراضاته وقواعده الرياضية. تلعب الهندسة الإهليلجية دوراً هاماً في النظرية النسبية وفي هندسة الفضاء الزمني. إن المبادئ التي تم تطبيقها على المستويات اللاإقليدية من الممكن مشاهدتها في الفضاء ثلاثي البعد. إن شريط موبيوس وزجاجة كلاين كلاهما أجسام كاملة ذات سطح واحد من المستحيل تمثيلهما في المستوي الإقليدي.

أشكال الهندسة اللاإقليدية

هندسة القطع الناقص (الإهليلجية)

أبسط شكل من أشكال الهندسة الإهليلجية هي الكرة حيث تكون المستقيمات دوائر كبيرة (مثل دائرة خط الاستواء في الكرة الأرضية). في هندسة القطع الناقص، من أجل أي مستقيم l ونقطة A لا تقع على l فإن جميع المستقيمات المارة من A ستتقاطع مع l.

هندسة القطع الزائد (الزائدية)

في الهندسة الزائدية، من أجل أي مستقيم l ونقطة A لا تقع على المستقيم l يوجد عدد لانهائي من المستقيمات التي تمر بـ A بدون أن تقطع l.

المراجع

النسبية العامة
هندسة رياضية

هندسة لاإقليدية


Le lusotropicalisme (portugais : lusotropicalismo) est une théorie selon laquelle la colonisation portugaise était intrinsèquement meilleure que celle des autres pays. Cette notion est apparue dans l'ouvrage écrit par le sociologue brésilien Gilberto Freyre.

Théorie

En raison des multiples peuples (tels que les Celtes, les Romains, les Wisigoths ou les Maures) qui ont habité le Portugal et du climat plus chaud, les Portugais seraient plus humains et amicaux envers d'autres cultures. De plus, au , le Portugal était la puissance coloniale la plus anciennement implantée dans le monde (certains de ses territoires étaient administrés depuis plus de 5 siècles).

Gilberto Feyre considérait les cultures d'origine portugaise comme plus universelles et comme symboles de la résistance face à l'influence communiste et à l'impérialisme américain « barbares ». Le lusotropicalisme célébrait l'empire portugais, ses promesses de métissage et son apport civilisationnel aux pays colonisés.

Critiques
Après la publication de son ouvrage Casa-Grande & Senzala, l'écrivain a fait face à de nombreuses critiques. Il a précisé sa pensée en expliquant que l'intense métissage ayant eu lieu au Brésil ne signifiait pas qu'il y avait une absence de discrimination, mais une «moindre discrimination comparée à celle ayant toujours lieu à d'autres endroits ». Pour lui, l'esprit fraternel au Brésil prévalait face au racisme, même s'il admettait qu'une véritable égalité n'avait toujours pas été atteinte.

Reprise par Salazar
Malgré un rejet initial de cette notion par le dictateur António de Oliveira Salazar, qui critiquait la théorie selon laquelle les Portugais étaient plus enclins au métissage, Il l'a ensuite utilisée pour justifier sa politique coloniale. Pour lui, le Portugal était une nation multiculturelle, multiraciale et pluricontinentale depuis le . Une perte de ses colonies aurait rendu le pays moins indépendant et autosuffisant.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Warwick Anderson, Ricardo Roque, Ricardo Ventura Santos, Luso-tropicalism and Its Discontents: The Making and Unmaking of Racial Exceptionalism, Berghahn Books, 2019, 346 p.
 Lusotropicalisme : idéologies coloniales et identités nationales dans les mondes lusophones, Paris, Karthala ; Talence, Maison des pays ibériques, Centre d'étude d'Afrique noire, 1997, 580 p. + pl.

Articles connexes

 Eurasisme
 Province ultramarine
 Tropicalisme
 Lusophonie

Doctrine géopolitique
Colonisation portugaise

Lusotropicalisme


1991 Eurovision Şarkı Yarışması, 36. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1990 yarışması'nı kazanmasından dolayı 4 Mayıs 1991 tarihinde İtalya'nın başkenti Roma'da bulunan Studio 15 de Cinecittà'da yapılmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Gigliola Cinquetti ve Toto Cutugno yapmıştır. İtalya ikinci defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.

Puanları eşit olan Fransa ve İsveç'in -ikisi de 4 ülkeden 12 tam puan almıştır- 10 puan aldıkları ülke sayısına bakıldığında 5'e 2 üstünlük sağladığı için yarışmanın kazananı 'i temsil eden "Fångad av en stormvind" adlı şarkısıyla Carola olmuştur. İsveç yarışmayı üçüncü kez kazanmıştır. Carola, daha önce ülkesini 1983 Eurovision Şarkı Yarışması'nda temsil etmiş ve üçüncü olmuştur

Yer

Yarışmaya ilk olatak Sanremo Müzik Festivali'nin her yıl gerçekleştiği Sanremo'daki Teatro Ariston'un ev sahipliği yapması kararlaştırılmıştı. Organizatörler, Eurovision Şarkı Yarışması'nın oluşturulmasına ilham veren İtalyan festivaline saygılarından dolayı bu kararı aldığı belirtiliyordu. Ancak Irak'ın Kuveyt'in İşgalinden ve Körfez Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, ev sahibi yayıncı RAI, Ocak 1991'de, yabancı delegelerin güvenliğini daha iyi sağlamak için bu yarışmayı Roma'ya taşımıştır. Bu olay ciddi organizasyon sorunlarına ve gecikmelere neden oldu.

Roma, İtalya'nın başkenti ve özel bir komündür (Comune di Roma Capitale). Roma, Lazio bölgesinin başkenti olarak da hizmet vermektedir. Roma'daki büyük bir film stüdyosu olan Cinecittà stüdyosu 15, daha sonra yeni mekan olarak onaylanmıştır. 400.000 metrekarelik bir alana sahip, Avrupa'nın en büyük film stüdyosu ve İtalyan sinemasının merkezi olarak kabul edilmektedir. Stüdyolar, Faşist dönemde İtalyan film endüstrisini canlandırmak için bir planın parçası olarak inşa edildi.

Yarışmayı bir önceki yılın kazananı Toto Cutugno ve 1964 yılında yarışmayı ilk defa İtalya'ya getiren Gigliola Cinquetti sunmuştur. Avrupa Yayın Birliği'nin resmi dillerinin İngilizce ve Fransızca olmasına karşın, iki sunucu bu dilleri neredeyse hiç kullanmayıp tüm yarışmayı İtalyanca sunmuştur. Sunucular, oylama sırasında da İngilizce ve Fransızca kullanmaktan imtina etmeye çalışmışlardır, oyları İngilizce ve Fransızca'nın yanında İtalyanca olarak da tekrar etmişlerdir, hatta bazı ülkelerin jüri sözcülerinden İtalyanca konuşmalarını istemişlerdir. Toto Cutugno'nun ülkeleri ve şarkılarını sıkça yanlış anons etmesi, resmi olmaktan oldukça uzak sunuş stili ve oylama sırasındaki heyecanlı tavırları hem delegasyonlardan, hem de o dönemin Avrupa Yayın Birliği denetçisi Frank Naef'den yarışma sonrası bolca şikayet almıştır. Bunun yanında yarışma sırasında pek çok teknik hata yaşanmıştır; İsveç temsilcisi Carola'nın mikrofon bağlantısı kopmuştur ve salonun duyamaması üzerine tekrar sahne alması gündeme gelmiştir, Ankara'daki Türk jürisiyle Roma arasında çok zor bağlantı kurulmuştur ve ancak Frank Naef'in yardımları sayesinde Türk oyları açıklanabilmiştir.

Katılımcı ülkeler

1991 yarışmasına 22 ülke katılmıştır.  16 yıl aradan sonra yarışmaya geri dönmüştür.  ise Ölüleri anma gününün yarışma gününe denk gelmesi nedeniyle yarışmadan çekilmiştir.

Orkestra Şefleri

  – Slobodan Marković
  – Jón Ólafsson
  – Paul Abela
  – Charis Andreadis
  – Flaviano Cuffari
  – Richard Österreicher
  – Francis Goya
  – Anders Berglund
  – Jérôme Pillement
  – Turhan Yükseler
  – Noel Kelehan
  – Fernando Correia Martins
  – Henrik Krogsgård
  – Pete Knutsen
  – Kobi Oshrat
  – Olli Ahvenlahti
  – Hermann Weindorf
  – Roland Verlooven
  – Eduardo Leiva
  – Ronnie Hazlehurst
  – Alexander Kirov Zografov
  – Bruno Canfora

Geri dönen katılımcılar

Sonuçlar

Oylama
Son oylamada (İtalya), ilk üç yarışmacının hiçbiri - İsveç, İsrail ve Fransa - son 12 puan oylamasına kadar herhangi bir puan almamıştı. Bu oylama Fransa'ya gitti ve ilk kez yirmi iki yıl sonra, Fransa'nın İsveç'i yakalamak için büyük bir açığın üstesinden gelmesiyle birinci olmak için bir durum vardı. Bununla birlikte, 1969'un dört yollu kazananından bu yana, kurallar tek bir açık galibi sağlamak için değiştirildi. Prosedürdeki ilk adım, her ülkeye verilen 12 puanlık oy sayısını kontrol etmekti. İsveç ve Fransa hâlâ eşit sayıda tam puan almıştı. Ancak 10 puanlar sayılırken, İsveç daha fazla on puan aldığı tespit edildi ve nihayet kazanan ilan edildi.

Eğer günümüzdeki modern oylama kullanılsaydı (-günümüz)  daha fazla ülkeden puan almasından dolayı yarışmanın kazananı olacaktı.

Eşitlik durumu

Skor tablosu

12 puanlar
Aşağıda finaldeki tüm 12 puanların bir özeti verilmiştir:

Oyları okuyanlar
  - Mebrura Topolovac
  - Guðríður Ólafsdóttir
  - Dominic Micallef
  - Fotini Giannoulatou
  - Michel Stocker
  - Gabriele Haring
  - Jean-Luc Bertrand
  - Bo Hagström
  - Marie-France Brière
  - Canan Kumbasar
  - Eileen Dunne
  - Maria Margarida Gaspar
  - Bent Henius
  - Sverre Christophersen
  - Yitzhak Shim'oni
  - Heidi Kokki
  - Christian Eckhardt
  - An Ploegaerts
  - María Ángeles Balañac
  - Colin Berry
  - Anna Partelidou
  - Rosanna Vaudetti

Commentators

Televizyon
  - Mladen Popović (TVB1), Ksenija Urličić (HTV1), Miša Molk (SLO1)
  - Arthúr Björgvin Bollason (Sjónvarpið)
  - Toni Sant (TVM)
  - Dafni Bokota (ET1)
  - Bernard Thurnheer (Schweizer Fernsehen), Lolita Morena (TSR), Emanuela Gaggini (TSI)
  - Herbert Dobrovolny (FS1)
  - Valérie Sarn (RTL TV)
  - Harald Treutiger (SVT TV2)
  - Léon Zitrone (Antenne 2)
  - Başak Doğru (TV1)
  - Pat Kenny (RTÉ 1)
  - Ana do Carmo (Canal 1)
  - Camilla Miehe-Renard (DR TV)
  - John Andreassen and Jahn Teigen (NRK)
  - No commentator (IBA)
  - Erkki Pohjanheimo (YLE TV1)
  - Max Schautzer (Erstes Deutsches Fernsehen/Deutscher Fernsehfunk)
  - André Vermeulen (BRTN TV1), Claude Delacroix (RTBF La Une)
  - Tomás Fernando Flores (TVE2)
  - Terry Wogan (BBC 1)
  - Evi Papamichail (RIK)
  - No commentator (Raiuno)
  (katılmayan ülke) - Ryszard Rembiszewski (TP1)

Radio
  - N/A
  - N/A
  - N/A
  - Giorgos Mitropoulos (ERA ERT1)
  - TBC
  - Walter Richard Langer (Hitradio Ö3)
  - André Torrent (RTL Radio)
  - Kalle Oldby and Rune Hallberg (SR P3)
  - Évelyne Dhéliat (France Inter)
  - Erhan Konuk (TRT Radyo 3)
  - Larry Gogan (RTÉ Radio 1)
  - TBC (RDP Antena 2)
  - Camilla Miehe-Renard, Jesper Bæhrenz and Andrew Jensen (DR P3)
  - N/A
  - Yigal Ravid (Reshet Gimel)
  - Kai Ristola (YLE Radiomafia)
  - Ado Schlier (Deutschlandfunk/hr3)
  - Julien Put and Marc Brillouet (BRTN Radio 2), Stéphane Dupont (RTBF La Première)
  - N/A
  - Ken Bruce (BBC Radio 2)
  - Pavlos Pavlou (CyBC Radio 2)
  - Antonio De Robertis and Peppi Franzelin (Rai Radio 2)

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kaynakça

Yıla göre Eurovision Şarkı Yarışması
1991'de müzik
1991'de İtalya

1991 Eurovision Şarkı Yarışması


Pedro Osório, município do estado do Rio Grande do Sul
Pedro Luís Osório (1854–1931), político brasileiro
Pedro Osório (maestro) (1939–2012), maestro português
Pedro Osório (ator) (1975–), ator brasileiro

Pedro Osório (desambiguação)


سرعة الجرف أو سرعة الانجراف  مصطلح يطلق على متوسط سرعة الالكترونات أو الجسيمات المشحونة في موصل كهربي بفعل تأثير المجال الكهربائي بين طرفي الموصل.

عادة تكون هذه السرعة صغيرة جدا مقارنة بسرعة الضوء ويمكن حسابها من العلاقة:

حيث
vd سرعة الجرف
I شدة التيار الكهربائي المار في الموصل
n عدد حاملات الشحنة في وحدة الحجوم
A مساحة المقطع
q شحنة الجسيم الواحد من الحاملات

ينبغي التفريق بين سرعة الجرف وسرعة الموجة الكهرومغناطيسية الناشئة عن حركة الالكترونات أو الشحنات والتي تقترب من سرعة الضوء اعتمادا على عامل السرعة.

إنظر أيضا
 سرعة الكهرباء
 سرعة الضوء

مراجع

إلكترونيات
تيار كهربائي
فيزياء المواد المكثفة

سرعة انجرافية


Karaburhan, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir. Bu bölge halkının Türkistanda bulunan Lopnur gölü yakınlarındaki bir Türk aşiretinin (Karaburhan) aşiretinin buraya yerleştirildiği bilinmektedir. Bu köyün eski kayıtlarda geçen ismi Doğmuş ve Büyük Kuyucaktır.

Coğrafya
Eskişehir iline 100 km, Sivrihisar ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Sivrihisar'ın mahalleleri

Karaburhan, Sivrihisar


An Eriocaulon densum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Friedrich Philipp von Martius ngan Luigi Aloysius Colla. An Eriocaulon densum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon densum


Odbor za normu hrvatskoga standardnog jezika HAZU, stalno savjetodavno tijelo HAZU za sustavnu skrb o hrvatskome standardnom jeziku.

Povijest
Osnovano je odlukom Predsjedništva HAZU od 29. siječnja 2020. godine.  Odbor će voditi sustavnu stručnu skrb o hrvatskom standardnom jeziku, raspravljati o nedoumicama i otvorenim pitanjima hrvatskoga standardnoga jezika; upozoravati na primjere nepoštovanja ustavne odredbe o hrvatskom kao službenom jeziku u Republici Hrvatskoj; promicati kulturu hrvatskoga standardnoga jezika i donositi preporuke o daljnjem normiranju hrvatskoga standardnoga jezika u onim pitanjima gdje u normi postoje ili nastanu nedoumice.

Članovi
Predsjedništvo HAZU imenovalo je i prvi sastav Odbora na razdoblje od četiri godine. Predsjednikom Odbora imenovan je akademik Ranko Matasović, a članovima 25 filologa, 13 pravih članova i 12 članova suradnika Razreda za filološke znanosti HAZU. Abecedom prezimena to su: akademik Stjepan Babić, akademik Josip Bratulić, prof. dr. sc. Mario Brdar, akademik Stjepan Damjanović, akademkinja Dunja Fališevac, akademik Goran Filipi, prof. dr. sc. Anđela Frančić, prof. dr. sc. Darija Gabrić Bagarić, prof. dr. sc. Mario Grčević, akademik Eduard Hercigonja, akademik Mislav Ježić, prof. dr. sc. Amir Kapetanović, akademik August Kovačec, prof. dr. sc. Josip Lisac, akademkinja Antica Menac, prof. dr. sc. Mira Menac-Mihalić, prof. dr. sc. Milan Mihaljević, akademkinja Anica Nazor, akademik Darko Novaković, akademkinja Ivanka Petrović, prof. emerita dr. sc. Dubravka Sesar, prof. dr. sc. Marko Tadić, prof. dr. sc. Silvana Vranić, prof. dr. sc. Mateo Žagar i akademkinja Milena Žic Fuchs.

Povezani članci
 Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje
 Vijeće za normu hrvatskoga standardnog jezika

Izvori

Vanjske poveznice
 Odbor za normu hrvatskoga standardnog jezika HAZU, službeno mrežno mjesto
 Osnovan Odbor za normu hrvatskoga standardnoga jezika HAZU, www.hrstud.unizg.hr

Hrvatski jezik
Znanost i tehnologija u Hrvatskoj
HAZU


Virgílio Pinto de Oliveira, mais conhecido como Bilú (Santos, 24 de junho de 1900 - Santos, 4 de janeiro de 1965) foi um futebolista e treinador de futebol brasileiro.

Atuando como defensor, ficou conhecido como "Rei do Carrinho".

Era sobrinho do primeiro presidente do Santos FC, Sizino Patusca e primo dos futebolistas Ary, Ararê e Araken Patusca.

Carreira

Jogador
Ingressou no clube como jogador das equipes inferiores e chegou ao time principal em 1919.

O bom futebol praticado por Bilú foi reconhecido e valeu-lhe convocações para a Seleção Paulista.

Em 1920, agrediu o árbitro Eduardo Taurisano e foi suspenso pela Associação Paulista de Esportes Atléticos (APEA), que organizava o futebol paulista.

Fez parte da brilhante equipe do Santos de 1927, que ficou conhecida pelo "ataque dos 100 gols".

Em 1929, ano de novo vice-campeonato do Peixe, Bilu não atuou em nenhuma partida. Em setembro daquele ano, ao lado de Siriri, atuou em um festival pelo Sul -América FC, equipe filiada a LAF, entidade opositora da APEA, a qual o Santos era ligado e foram suspensos por 6 meses pelo clube. Apenas em novembro, ambos tiveram as suspensões canceladas. Depois da readmissão, Bilu entraria em campo como atleta somente mais uma vez, em 13 de abril de 1930, diante do CS América, em jogo válido pelo Campeonato Paulista.

Ao todo, vestiu a camisa do Santos em 195 partidas, no período de 1919 a 1930.

No ano seguinte, prosseguiu representando o Peixe, porém como árbitro. Em tempos de futebol amador, os clubes eram responsáveis pela arbitragem de seus jogos e cada agremiação indicavam de três a quatro apitadores.

Treinador
No final de 1933, tornou-se Secretário no próprio Santos. Em 1935 foi convidado para atuar como técnico do quadro principal, cargo que ocupou sem qualquer tipo de remuneração.

Sua grande conquista no comando da equipe foi a conquista do primeiro título de campeão paulista em 1935. Ficou no clube até 1937 e depois teve uma rápida passagem em 1945. Foram 105 partidas com ele à frente da equipe santista.

Depois da experiência no campo, assumiu funções administrativas e chegou a ser vice-presidente do clube, em uma das gestões de Athiê Jorge Coury.

Títulos

Jogador

 Campeão Torneio Início (APEA): 1928

Treinador

 Campeonato Paulista: 1935

Referências

Naturais de Santos
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Nascidos em 1900
Mortos em 1965
Treinadores do Santos Futebol Clube

Bilu (treinador)


The State University of New York Buffalo State University (colloquially referred to as Buffalo State University, SUNY Buffalo State, Buffalo State, or simply Buff State) is a public university in Buffalo, New York. It is part of the State University of New York (SUNY) system. Buffalo State University was founded in 1871 as the Buffalo Normal School to train teachers. It offers 79 undergraduate majors with 11 honors options, 11 post baccalaureate teacher certification programs, and 64 graduate programs.

History
Buffalo State was founded in 1871 as the  before becoming the  (1888–1927), the  (1928–1946), the  (1946–1950),  (1950–1951), the  (1951–1959), the  (1960–1961),  (1961), and  in 2023.

Eighty-six students attended the Buffalo Normal School on the first day of classes on September 13, 1871. The school's purpose was to provide a uniform training program for teachers to serve Buffalo's fast-growing public school population. Today, Buffalo State remains one of only 136 colleges in the nation to host a teacher-preparation program, but its curricular offerings now include more than 250 undergraduate and graduate programs.

The WWII years were another time of growth for the college; in 1944, the now renowned Special Education program was founded and in 1948, the first dormitory building was erected where the present-day Moot Hall is located. In 1961, Buffalo State was the first institution in the SUNY system to offer a study-abroad program, a semester-long immersion program in Siena, Italy. International study programs now include international exchange and study-abroad programs in Australia, Canada, England, Italy, the Netherlands, Puerto Rico, and Spain.

In 1964, the Buffalo State University Planetarium opened its doors with a 24-foot dome, and Dr. James Orgren became the facility's director in 1966. On November 17, 1978, a fire destroyed the facility, but the community's generosity allowed it to reopen on April 18, 1980. In April 1982, it was renamed the Whitworth Ferguson Planetarium in honor of its greatest benefactor. In 1984, Dr. Orgren hired Mr. Arthur Gielow as his successor. Mr. Gielow died in 2010, and after a brief remodeling, the planetarium reopened in 2011 under the direction of Dr. Kevin Williams. In January 2013, the planetarium hosted a closing ceremony that highlighted its 48-year history. Through 2010–2012, staff members Tim Collins, Stephen Dubois and Terry Farrell created several programs. In 2015, a generous donation allowed the planetarium to reopen with a temporary 20-foot inflatable fulldome system. The new 35-foot dome facility is now open in the Science And Math Complex building.

Campus
Buffalo state has 29 buildings including student centers, academic buildings, athletics buildings, office buildings, and residence halls. Buffalo State is undergoing a $350 million campus-wide improvement project. In 2011, a $45 million Student Apartment Complex opened on the west side of campus. It is Buffalo State's largest addition to campus student housing since the early 1970s.

A new $38 million Technology Building is expected to achieve LEED gold certification through the U.S. Green Building Council. A $103.4 million renovation and expansion of the Science and Mathematics Complex is under way and is scheduled for completion in 2017. Other campus projects include a $9.5 million renovation on the third floor of Rockwell Hall, $5.6 million renovation to the Campbell Student Union, $28 million rehabilitation of the Houston Gymnasium, $9 million in rehabilitation to the Tower 4 residence hall, and $11.2 million in underground utility replacements in the Rockwell Quadrangle and nearby vicinity.

Academics

Buffalo State has 79 undergraduate majors with 11 honors options and 64 opportunities for graduate study, including 11 teacher certification programs. Fifty-one faculty members have been awarded the SUNY Chancellor's Award for Excellence in Teaching, and seven have been honored as SUNY Distinguished Teaching Professors.

More than 80 percent of all classes at Buffalo State have fewer than 40 students. Classes for undergraduate majors usually have between 12 and 15 students. As of 2016, 49 Buffalo State faculty members have been awarded the SUNY Chancellor's Award for Excellence in Teaching.

Schools
Buffalo State is composed of three schools: the School of Arts and Sciences, the School of Education, and the School of the Professions.

Programs and centers
Programs available at Buffalo State that are not offered at any other SUNY institution include adult education, applied economics, art conservation, communication design, creativity, fashion and textile technology, fiber design, forensic chemistry, metal/jewelry design, higher education administration, urban and regional planning, and wood/furniture design. Buffalo State was the first school in the world to grant a master of science in creativity. The university also now offers an undergraduate minor in Creative Studies. Both programs are offered through the International Center for Studies in Creativity, which is housed on campus. Buffalo State has 12 centers promoting growth and excellence.

Others include:
 Center for Development of Human Services (CDHS). Strengthening human services through training, organizational, and technical assistance; technology; and evaluation, this center offers a comprehensive menu of management, supervisory, and worker-training programs that enable students to learn to more effectively serve their future clients.
 Center for Health and Social Research. Working as an integral component of Buffalo State to provide collaboration between students, faculty, and staff in intellectual development, this center works to investigate basic and applied research topics that are among the most pressing in today's society.
 Great Lakes Center. This center actively conducts collaborative research with other institutions and agencies in the United States, Canada, and Europe. The research focuses primarily on lakes Erie and Ontario and their tributaries, although national and international projects are also a priority. Research topics include aquatic invasive species, biodiversity and conservation of freshwater mollusks, nutrient stoichiometry and lake budgets, population ecology, water quality, and wetland chemistry and hydrology.

Research
Through the Research Foundation for the State University of New York, Buffalo State receives more grants and research support than all SUNY colleges and universities combined.

Activities include an annual student research symposium, a summer research fellowship program, a small grants program to support academic-year research, travel support for students presenting or performing at professional meetings and conferences, and faculty development opportunities related to undergraduate research.

Rankings
Buffalo State was ranked 31 in the category Top Public Schools Regional Universities (North) by U.S. News & World Reports "Best Colleges 2012." When all public and private institutions are included, Buffalo State is ranked 110 in the Top Regional Universities (North) Tier 1, as of 2016. In the same report in 2012, it ranked 73rd nationally for graduate schools in speech-language pathology.
Ranking Web of Universities ranks Buffalo State 4 out of 100 top universities in the Northern Region of the United States and 1,000 out of the top 12,000 in the world. International Colleges & Universities ranks Buffalo State as the 17th best university in New York State out of 145.

Student life

Demographics
There are 8,082 undergraduates and 1,036 graduate students enrolled. The undergraduate population (Fall 2018) was 43 percent male and 57 percent female. The overall admission rate of new students (2016) was 62 percent. Students both in and out of state, as well as from other countries, are a foundation of the student body; many students hail from the New York City metropolitan area.

Roughly one-quarter of Buffalo State's students live on campus. The university provides a variety of options for its resident students. Some residence halls house first-year students exclusively; some house a mixture of students, and some are reserved for upper-division students. Additionally, there is a mix of specialty housing for specific groups and interests.

Through the International and Exchange Programs Office, Buffalo State students can study at another campus in the United States, Canada, or around the world. Students have the opportunity to join more than 81 campus organizations, including 22 fraternities and sororities and an International Students Organization (ISO).

United Students Government
United Students Government (USG) represents the student body in campus governance and helps administrate student activities and organizations. USG provides activities, services, and student representation at Buffalo State. USG is headed by an executive branch of students elected each year along with a judicial branch and senate elected at the same time. USG manages and disperses money provided by the mandatory student activity fee to the many organizations and clubs on campus.

Athletics

Buffalo State's sports teams are known as the Bengals. Buffalo State competes in 16 varsity sports within NCAA Division III.

The Bengals men's basketball team won a State University of New York's Athletic Conference championship and advanced to the Sweet 16 in the NCAA Division III Tournament in 2011. In fall 2012, the Bengals football team prevailed in a dramatic upset over the No. 1-ranked University of Wisconsin-Whitewater, breaking into the national rankings for the first time since 2000.

The men's and women's ice hockey teams play in the 1,800-seat Ice Arena within the Buffalo State Sports Arena on campus. The Ice Arena serves as a practice facility for the Buffalo Sabres, has hosted the NJCAA championships, and is also a host site for the Western New York Federation High School Hockey regular season and championship playoffs.

In 2019, the cheerleading team placed 5th at the NCA collegiate national championship in the intermediate DIII division.

Club sports
Buffalo State also has four club sports funded by the United Students Government (USG): men's club hockey, co-ed rowing, men's rugby, and women's rugby.

Greek life
Buffalo State has an Inter-Greek Association to support the operation of fraternities and sororities on campus. There are 11 fraternities and sororities recognized at Buffalo State.

Media
BSC-TV Channel 3
WBNY-FM 91.3 (MHz), student-run radio station
The Record, the student-run newspaper, was published every Wednesday. It ceased being a print publication in 2016 and became online only starting in 2017.
The Lens, an art, culture, and literary magazine
1300 Elmwood, magazine for alumni and friends, published biannually

Art
The campus's Burchfield Penney Art Center, founded in 1966, moved to its new $33 million facility in 2008. The Burchfield Penney features the work of Western New York artists and houses one of the world's largest collections of work by watercolorist Charles E. Burchfield (1893–1967). The historic Albright-Knox Art Gallery, which showcases modern and contemporary art, is located across the street from the campus. Students can purchase discount passes in the Student Union. There are also a number of other art galleries nearby.

Notable people

Buffalo State has 100,000 alumni living in 119 countries throughout the world. Ninety-seven percent live in the United States, and 71 percent live in New York State. The five most popular majors among alumni were elementary education (15,538), art education (4,249), exceptional education (4,180), business studies (3,979), and criminal justice (3,911).
 Susan Bies, former member of the Federal Reserve Board
 Byron Brown, current mayor of the City of Buffalo, New York
 Patrick B. Burke, member of the New York State Assembly
 Tom Clark, Commissioner of the Professional Bowlers Association (PBA)
 Grover Cleveland, 22nd and 24th president of the United States; member of the first board of directors of the Buffalo Normal School (1870); namesake of Cleveland Hall, the university's administration building
 William Conrad III, member of the New York State Assembly
 Francine DelMonte, former member of the New York State Assembly
 Beverly Eckert, member of 9/11 Family Steering Committee and co-chair of "Voices of September 11th"; died on Colgan Air Flight 3407
 Diane English, writer, screenwriter, film director
 Tom Fontana, Emmy Award-winning writer and producer
 David Franczyk, member of the Buffalo Common Council
 Bobby Gonzalez, former head coach of the men's basketball program at Seton Hall University
 Brian Higgins, member of the U.S. House of Representatives
 Muriel A. Howard, president of the American Association of State Colleges and Universities, former president of Buffalo State University, and a former vice president of the University at Buffalo.
 Sam Hoyt, Empire State Development regional president; former disgraced member of the New York State Assembly
 Sylvia Hyman (B.A. art education, 1938), ceramic artist
 Carolyn Lamm, partner, White & Case LLP; former president, American Bar Association
 Robert Longo, painter and sculptor
 Gary McNamara former talk host at WGR and WBEN; nationally syndicated talk host, Red Eye Radio, Cumulus Media Networks
 Kevin O'Connell, broadcaster, Channel 2 News, Buffalo
 Sid Parnes, professor, co-founder International Center for Studies in Creativity
 Crystal Davis Peoples-Stokes, New York State assemblywoman, 141st District
 Ralph Raico, history professor and Austrian School economist
 John Rzeznik, lead singer and guitarist of Buffalo-native rock band Goo Goo Dolls; attended one year
 Tom Shannon, disk jockey at WKBW
 Cindy Sherman, photographer, film director and MacArthur Genius recipient
Randy Smith, former NBA player and casino executive host
 Robert E. Wright, Nef Family Chair of Political Economy at Augustana College (South Dakota)

 Daniel Garcia, Professional wrestler for All Elite Wrestling

Gallery

References

External links
Official website
Official athletics website

Universities and colleges established in 1871
State University of New York university colleges
Universities and colleges in Erie County, New York
1871 establishments in New York (state)
Public universities and colleges in New York (state)

Buffalo State University


Tomoyuki Kajino (født 11. juli 1960) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1988||1||0
|-
|1989||8||1
|-
!Total||9||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tomoyuki Kajino


Bruce Arnold Dunbar Stocker (* 26. Mai 1917 in England; † 30. August 2004 in Palo Alto), er publizierte unter B.A.D. Stocker und später Bruce A. D. Stocker, war ein US-amerikanischer Mikrobiologe und Immunologe, Professor an der Stanford University.

Stocker war gebürtiger Brite und studierte Medizin am King's College der Universität London und der Westminster Hospital Medical School, mit einer Spezialisierung auf Pathologie und dem Abschluss 1940. Im Zweiten Weltkrieg diente er als Arzt in der Royal Air Force in Indien und Burma. Nach der Rückkehr nach Großbritannien 1947 ging er an die London School of Hygiene and Tropical Medicine in London, wo er seine lebenslang fortgesetzten Studien über Salmonellen begann, über die er zuerst 1949 veröffentlichte. 1951 war er bei Joshua Lederberg und Norton Zinder in Madison (Wisconsin). 1953 veröffentlichte Stocker, Lederberg und Zinder eine Arbeit, in der sie den Transfer miteinander verbundener Gene zwischen Bakterien durch Bakteriophagen nachwiesen. Im selben Jahr wurde er Leiter der Guinness-Lister Microbiological Research Unit am Lister Institut in London. 1966 wurde er Professor an der Stanford University, wo er 1976 bis 1981 der Fakultät für medizinische Mikrobiologie vorstand. 1987 ging er offiziell in den Ruhestand, forschte aber weiter und veröffentlichte bis zu seinem Tod – einige seiner Arbeiten erschienen sogar postum.

Stocker forschte besonders über Salmonellen, gegen die er auch Impfstoffe entwickelte. Sein Ausgangspunkt dazu waren gentechnisch veränderte Stämme, die für ihr Wachstum bestimmte aromatische Aminosäuren brauchten und sich in Säuger-Wirten nicht vermehren konnten, aber das Immunsystem gegen Salmonellen anregten. Er wollte solche gentechnisch veränderten Salmonellenstämme auch als Vektoren benutzen, die Antikörperproduktion gegen andere Bakterien und Tumoren anregen sollten.

1965 erhielt er den Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis. 1966 wurde er Fellow der Royal Society.

Er war verheiratet und hatte zwei Töchter.

Weblinks
 Nachruf in Stanford

Einzelnachweise

Mikrobiologe
Hochschullehrer (Stanford University)
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises
US-Amerikaner
Geboren 1917
Gestorben 2004
Mann

Bruce A. D. Stocker


Europamesterskabet i roning, også kaldt EM i roning er en international regatta, der arrangeres hvert år af FISA (Den Internationale Roningsorgansation) for lande i Europa samt Israel.

Værtsbyer

 1893 Ortasjøen, Italien
 1894
 1895
 1896
 1897
 1898
 1899 Oostende, Belgien
 1900
 1901
 1902
 1903
 1904
 1905
 1906
 1907
 1908 Luzern, Schweiz
 1909
 1910
 1911 Como, Italien
 1912
 1913 Gent, Belgien
 1920
 1921 Amsterdam, Holland
 1922 Barcelona, Spanien
 1923
 1924
 1925 Praha, Tjekkoslovakiet
 1926 Luzern, Schweiz
 1927 Como, Italien
 1928
 1929 Bydgoszcz, Polen
 1930 Liège, Belgien

 1931 Paris, Frankrig
 1932 Beograd, Jugoslavien
 1933 Budapest, Ungarn
 1934 Luzern, Schweiz
 1935 Berlin, Tyskland
 1937 Amsterdam, Holland
 1938 Milano, Italien
 1947 Lucerne, Schweiz
 1948
 1949 Amsterdam, Holland
 1950 Milano, Italien
 1951 Mâcon, Frankrig
 1952
 1953 København, Danmark
 1954 Amsterdam, Holland
 1955 Gent, Belgien (Kvinder: Bukarest, Rumænien)
 1956 Bled, Jugoslavien
 1957 Duisburg, Vest-Tyskland
 1958 Poznań, Polen
 1959 Mâcon, Frankrig
 1960 (Kvinder) London, Storbritannien
 1961 Praha, Tjekkoslovakiet
 1962 (Kvinder) Øst-Berlin, Øst-Tyskland
 1963 København, Danmark (Kvinder: Moskva, Sovjetunionen)
 1964 Amsterdam, Holland
 1965 Duisburg, Vest-Tyskland
 1966 (Kvinder) Amsterdam, Holland
 1967 Vichy, Frankrig
 1968 (Kvinder) Berlin, Tyskland
 1969 Klagenfurt, Østrig
 1970 (Kvinder) Tata, Ungarn
 1971 København, Danmark
 1972 (Kvinder) Brandenburg, Øst-Tyskland
 1973 Moskva, Sovjetunionen

Lokaliteter (siden 2007)

Medaljeoversigt (2007–2016)

Referencer

EM i roning


Szapáry oder Szápáry ist der Familienname folgender Personen aus dem ungarischen Adelsgeschlecht Szápáry:

 Etelka Szapáry (1798–1876), ungarische Adlige und Mutter von Gyula Andrássy d. Ä.
 Friedrich von Szápáry (1869–1935), österreichisch-ungarischer Botschafter
 Géza Szapáry (1828–1898), ungarischer Adeliger, Politiker und Offizier im Unabhängigkeitskrieg
 György Szapáry (* 1938), ungarischer Ökonom und Botschafter
 Gyula Szapáry (1832–1905), österreichisch-ungarischer Politiker und Ministerpräsident
 László Szapáry (1864–1939), ungarischer Politiker, Diplomat und Gouverneur von Fiume
 Pál Szapáry (1873–1917), ungarischer Politiker und Gouverneur von Fiume

Szápáry


An Vriesea altomayoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Edward Luther ngan K.F.Norton. An Vriesea altomayoensis in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea altomayoensis