ශ්‍රී ලංකාවේ සුවිශේෂී ස්ථාන අටක් ජාතික උරුමයන් ලෙස නම් කර ඇත. නාමිකව ගත් කළ පුරාතන පොළොන්නරුව(1982), අතීත සීගිරි නගරය(1982), රන්ගිරි දඹුලු විහාරය(1991), පුරාතන ගාලු කොටුව  හා එහි ආරක්ෂාව සැපයීමේ ක්‍රමෝපායන්(1988), පූජනීය අනුරාධපුර නගරය(1982), පූජනීය මහනුවර නගරය හා දළදා මාළිගාව (1988), සිංහරාජ වන රක්ෂිතය(1988) සහ ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම උස්බිම්(2010) ජගත් ලෝක උරුමයන් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්ව ඇත.

දළදා මාළිගාව

ශ්‍රී දළදා මාළිගාව වනාහි මහනුවර පූජා නගරය නගරය තුළ පිහිටි සුවිශේෂී ආගමික වැදගත්කමක් උසුලන පූජනීය ස්ථානයකි. එය රාජකීය මාළිග පරිශ්‍රයක් තුළ ඉදිවීම දන්ත ධාතූන් වහන්සේ ආරක්ෂා වීමට හේතු පාදක විය. දන්ත ධාතූන් වහන්සේ බෞද්ධයාගේ නිරන්තර පිදුමට ලක්වන අතරම අතීතයේ සිට ශ්‍රී ලාංකික රාජ්‍ය පාලනය කෙරෙහි මහත් වූ බලපෑමක් ඇති කරන ලදී.එකල්හි දන්ත ධාතුවේ හිමිකාරිත්වය දරන පුද්ගලයාට රජකම හිමි වූ අතර එම නිසා දන්ත ධාතුව ආරක්ෂා කිරීමට පාලනයේ යෙදී සිටි රජවරු ඉමහත් වූ පරිශ්‍රමයක් දැරීය. සිංහල රජවරුන්ගේ අගනගරය ලෙස මහනුවර 1592 සිට 1815 දක්වා පැවතින. රාජධානිය වටා පිහිටි කඳු වලල්ලකින් සැදුම්ලත් භූමි භාගය රාජධානියේ ආරක්ෂාව තර කිරීමට සමත් විය. මහනුවර නගරය  ජගත් ලෝක උරුමයක් නම් කිරීම සඳහා ශ්‍රී දළදා මාළිගාව ප්‍රධාන කොට ගෙන හේතු පාදක වී ඇත.

මල්වතු මහා පාර්ශවය හා අස්ගිරි මහා පාර්ශව‍යේ බෞද්ධ භික්ෂූන් විහාරය ඇතුලත පිහිටි කුටිය තුළ බෞද්ධ වතාවත් ඉටු කරනු ලබයි. මෙම වතාවත් වාර්ෂිකව මල්වතු හා අස්ගිරි පාර්ශව‍ය මගින් සිදුවේ. දිනකට තෙවතාවක් අළුයම, දහවල්, හා සවස් යාමයේ මෙම චාරිත්‍ර ඉටු කෙරේ.

බදාදා දින වල විශේෂයෙන් පිළියෙළ කොට ගත් බෙහෙත් හා සුවඳ ගැල්වූ ජලය යොදා ශ්‍රී දන්ත ධාතුන් වහන්සේ ස්නානයකට භාජනය කරනු ලබයි. මෙය නානුමුර මංගල්‍යය ලෙස හැඳින්වේ.මෙම ශුද්ධ වූ ජලයට, වතාවත් සඳහා පැමිණ සිටින ජනතාවගේ ලෙඩ දුක් සුව කිරීමේ බලයක් ඇති බවට ව්ශ්වාසයක් පවතී. ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර හේතු කොට ගෙන ශ්‍රී දළදා මාළිගාවට හානි සිදු වු අතර පසුව එම තත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම යථා තත්වයට පත් කරන ලදී.

සීගිරිය

සීගිරිය වනාහි හතර වන ශතවර්ෂයට අයත් පැරණි රජ වාසලකි. මෙය ඉදිකොට ඇත්තේ කාශ්‍යප රජු විසින් වන අතර සමහරෙක්, සීගිරිය ලොව අටවන පුදුමය ලෙසට සලකනු ලැබේ. සීගිරි පර්වතයේ ඉහලම තැනිතලා බිමෙහි සීගිරි රජ මාළිගයේ නටබුන් දක්නට ලැබේ. මැද මළුවෙහි සිංහ දොරටුව, කැටපත් පවුර සහ කැටපත් පවුරේ බිතු සිතුවම් දක්නට ලැබේ. පහළ මාළිග පරිශ්‍රය ඊට පහලින් පිහිටි බෑවුම් වලට තදින් සවි වී තිබෙන අතරම දිය අගල්, තාප්ප, සහ උද්‍යාන වලින් යුක්ත වේ. මෙම අංග මාලිගා පරිශ්‍රයේ පහළ  කොටසේ සිට මීටර් සිය ගණනක් ඈතට විහිදී ඇත.

සීගිරිය වනාහි රජ මාළිගයක් මෙන්ම බලකොටුවක් ලෙසද භාවිත කල ස්ථානයකි. පෙර රජ දවස හෙළ කලාකරුවාගේ විස්මිත නිර්මාණ කුසලතාව විදහා දැක්වීමේ සාක්ෂි අදටත් සීගිරි පරිශ්‍රයේ දක්නට ලැබේ.

සීගිරි පර්වතයේ ඉහලම තැනිතලා බිමෙහි අඩංගු ගල් භාජනය ජලය රැස් කරන අතරම එම ජලය පහල පිහිටි දිය අගල් වලට හා උද්‍යාන වලට ලබා දීම තුලින් ඉමහත් වූ ආකර්ෂණයක් මාළිගා පරිශ්‍රයට ලබා දීමට හැකියාව ලැබී ඇත.

අනුරාධපුරය

අනුරාධපුරය වනාහි අතීතයේ ලක්දිව පැවති අග නගරයන්ගෙන් එකකි. එහි ආරක්ෂා වී ඇති අතීත නටබුන්, අතීත ශ්‍රී ලාංකීය ශිෂ්ඨාචාරයේ ශ්‍රී විභූතිය ලොවටම හෙළි කරයි. අනුරාධපුර නගරය වටා ආරම්භ වූ මෙම ශිෂ්ඨාචාරය ආසියාවේ හා ලෝකයේ පැවති දියුණුම ශිෂ්ඨාචාර වලින් එකකි. මෙම ලෝක උරුම නගරය ශ්‍රී ලංකා අග නගරය වන කොළඹ සිට කිලෝමීටර් 205ක් (හැතැක්ම 127) දුරින්  උතුරු මැද පළාතේ මල්වතු ඔයේ  ඉවුරු දෙසට වන්නට පිහිටා  ඇත. ක්‍රිස්තු පූර්ව හතර වන සියවසේ ආරම්භ වූ අනුරාධපුර රාජධානිය ක්‍රිස්තු වර්ෂ එකොළහේ ආරම්භය දක්වා පැවතින. මෙම කාලය වනාහි අනුරාධපුර නගරය, දකුණු ආසියාවේ දේශපාලන හා සමාජයීය වශයෙන් ඉතාමත් ස්ථාවර තත්වයක පැවතුන සමයකි. මෙසමයෙහි අනුරාධපුර නගරය අද්විතීය සංස්කෘතියකින් හා උසස් ශිෂ්ඨාචාරයකින් පොහොසත් විය. වර්තමාන අනුරාධපුර නගරයේ වර්ග සැතපුම් දහසයක්(ව:කිමී 40) පුරා පෞරාණික බෞද්ධ ආරාම පැතිරී ඇති අතර මෙම කලාපය අන්තර්ජාතික පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථාන අතර ප්‍රධාන ස්ථානයක් උසුලයි.

ගාලු කොටුව

ගාල්ල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නිරිතදිග ගැටියේ පිහිටි, කොළඹ සිට කිලෝ මීටර 119(හැතැක්ම 74)ක් දුරින් වූ නගරයකි. 16 වන ශතවර්ෂයේ පෘතුගීසි ආක්‍රමණයට පෙර ගිම්හාතිත්ත(14 වන සියවසේදී ඉබන් බතුතා විසින් ක්වාලි) ලෙසින්ද ගාලු නගරය හැදින්වීය. මෙසමයෙහි ගාලු වරාය ලංකාවේ ප්‍රධාන වරායක් ලෙසට නම් දරා තිබිණ. 18 වන ශතවර්ෂයේදී ගාලු නගරය දියුණුවේ හිණි පෙත්තටම නැගී සිටියේය. බ්‍රිතාන්‍යය ආගමනයෙන් පසු කොළඹ වරාය සංවර්ධනය වීමත් සමඟම තත්වය කෙමෙන් වෙනස් විය.

පොළොන්නරුව

ශ්‍රී ලංකාවේ රාජධානීන් අතර දෙවැනි තැනට පැරණි රාජධානිය වනුයේ පොළොන්නරුව රාජධානියයි. පළමුවන විජයබාහු රජතුමා ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1070 දී චෝල ආක්‍රමණිකයින් පලවා හැරීමෙන් පසුව පොළොන්නරු රාජධානිය තම පාලනයට නතු කොට ගෙන එක්සේසත් කළේය. පළමුවන විජයබාහුගේ රාජ්‍යත්වයත් සමඟම සිදු වූ අධිරාජ්‍ය වෙනස් වීම් හේතුවෙන් පොළොන්නරුව සුවිශේෂී බවක් උසුලයි. පොළොන්නරුව එක්සේසත් කළ කතා නායකයා වනුයේ විජයබාහු රජුගේ මුණුබුරා වූ පළවෙනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමායි. චෝල අධිරාජ්‍යයන්ගේ කෙටි පාලන සමය තුළ පොළොන්නරුව නගරය "ජනන්තමංගලම්" ලෙසට  හැඳින්වීය.

කෙසේ වුවද පළවෙනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගෙන් පසුව රජ වූ නිශ්ශංකමල්ල රජතුමාට  ඇති විරුද්ධත්වය මත අනෙකුත් සියලු අභ්‍යන්තර පාලකයින් තුළ රාජ්‍ය පාලනයට තිබූ කැමැත්ත ක්‍රමයෙන් ගිලිහී යන්නට විය. මෙය හේතු කොට ගෙන නිශ්ශංකමල්ල රාජ්‍ය පාලනයට විරුද්ධව සටන් ඇවිලීමට පටන් ගැනිණ. මෙසේ රජුට විරුද්ධව කැරළි ඇති වෙද්දී අනෙකුත් පාලකයන් විසින් දකුණු ඉන්දියානු ප්‍රබල රාජ්‍යයන් සමඟ සීමා රහිත විවාහ සම්බන්ධතා ඇති කර ගත්තේය. එය හේතු කොට ගෙන ශ්‍රී ලාංකීය රජ පෙළපත අභාවයට
යාමට පටන් ගත් අතර කාලිංග මාග වර්ෂ 1214 දී පොළොන්නරුව රාජධානිය ආක්‍රමණය කළේය. අවසාන වරට පොළොන්නරුව රාජධානිය ආක්‍රමණයකට නතු වුයේ වර්ෂ 1284 දී පාන්ඩ්‍යය රජ පෙළපතකට උරුමකම් කියූ ආර්ය චක්‍රවර්තී නම් රජුගෙනි. ඉන්පසුව ලංකාවේ අගනුවර ලෙසට දඹදෙණිය පත් විය.

වර්තමානයේදී දක්නට ඇති අතීත පොළොන්නරුව නගරයේ පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථාන ලාංකීය රජ දරුවන්ගේ විශිෂ්ටත්වය හා ශික්ෂණය මනාව පිළිඹිබු කරයි.

රන්ගිරි දඹුළු උයන්වත්ත රජමහා විහාරය

මෙම ඡායාරූපයේ දැක්වෙන්නේ රන්ගිරි දඹුලු උයන්වත්ත රජමහ විහාරය නොවේ. මෙය රන්ගිරි දඹුලු රජමහ විහාරයයි. යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් වන්නේ මෙම ඡායාරූපයේ දැක්වෙන රන්ගිරි දඹුලු රජමහ විහාරයයි.  උයන්වත්ත රජමහ විහාරය යනු රන්ගිරි දඹුලු රජමහ විහාරයට අයත් වෙනත් විහාරස්ථානයක් වේ. ඒය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ස්ථානයක් නොවේ. දඹුළු විහාරය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අතරට පත් වුයේ 1991 වර්ෂයේදීය. මෙම විහාරය කොළඹ සිට කිලෝමීටර් 148(හැතැක්ම 92) නැගෙනහිර දෙසටද නුවර සිට කිලෝමීටර් 72(හැතැක්ම 45) උතුරු දෙසටද වන්නට පිහිටා ඇත. මෙම විහාරය ලංකාවේ ඇති වඩාත්ම ආරක්‍ෂිත මෙන්ම විශාලතම ලෙන් විහාරයයි. ගල් පර්වතය බිම පිහිටි තැනිතලා මට්ටමේ සිට මීටර 160(අඩි 525) උසක් දක්වා දිව යයි. ලෙන් විහාරය අවට ප්‍රලේඛගත ලෙන් 80කට වැඩි ප්‍රමාණයක් දැක ගත හැක. මෙම ලෙන් අතර විශේෂ ආකර්ෂණයක් දිනා ගන්නේ බුද්ධ චරිතය ඇතුළත් සිතුවම් හා බුදු පිළිම අඩංගු කර ඇති විහාර වේ. මෙම ලෙන් විහාරය තුළ බුදු පිළිම 153ක්, ශ්‍රී ලාංකික රජවරුන්ගේ පිළිම 3ක් සහ දෙවි දේවතාවන්ගේ පිළිම 4ක් අඩංගු .වේ. දේවතා පිළිම අතර විෂ්ණු සහ ගණ  දෙවිවරුන්ගේ පිළිම 2කක්ද අඩංගු වේ. ලෙනෙහි අඩංගු බිතු සිතුවම් වර්ග මීටර් 2100 ආවරණය කරයි. මෙම බිතු සිතුවම් අතර මාරයා විසින් බුදුන් පරික්ෂාවට ලක් කළ ආකාරය හා බුදුන්ගේ පළමු ධර්ම දේශනය ඇතුලත් වේ.

සිංහරාජ වනාන්තරය

සිංහරාජ වන රක්ෂිතය ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික උද්‍යානයකි. අන්තර්ජාතික වැදගත්කමක් උසුලන සිංහරාජ රක්ෂිතය, ජෛවගෝල රක්ෂිතයක් මෙන්ම ලෝක උරුම භූමියක් ලෙසට යුනෙස්කෝ සංවිධානය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත. කඳු සහිත අදූෂිත වැසි වනාන්තරය හා පහත භූමී භාගයේ පිහිටි වැසි වනාන්තර වලින් සමන්විත ජෛව විවිධත්වය අවිධිමත් වාණිජ අතපෙවීම් වලින් ආරක්ෂා කිරීමට ලෝක ජෛව ගෝල රක්ෂිතයක් ලෙසට 1978 වර්ෂයේදී නම් කළ අතර 1989දී ලෝක උරුම රක්ෂිතයක් ලෙසට නම් කරන ලදී.

සිංහරාජ රක්ෂිතය නැගනහිර සිට බටහිර දක්වා කිලෝ මීටර 21(හැතැක්ම 13) සහ උතුරේ සිට දකුණ දක්වා  කිලෝ මීටර 7(හැතැක්ම 4) පමණ විශාලත්වයෙන් යුතුවේ. එසේ වුවද එම භූමි භාගය ඒකදේශික විශේෂයන්ගෙන්- වෘක්ෂලතා, කෘමීන්, උභය ජීවින්, උරගයන්, පක්ෂීන් සහ ක්ෂීරපායින්ගෙන් අගතැන්පත් වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම උස්බිම්

මෙම ප්‍රදේශය මිනිස් වාසයෙන් තොර රක්ෂිතයක් ලෙසට ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇති අතර, හෝර්ටන් තැන්න, නකල්ස් කඳු පන්තිය මෙම ප්‍රදේශයට අයත් වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම උස්බිම් ලෝක උරුම ලේඛනයට 2010 වර්ෂයේදී ඇතුළත් වුයේ එහි වූ ජෛයව විවිධාත්මක වැදගත්කම නිසාවෙනි.

යොමුව

තව බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරක ව්‍යාපාරය
දකුණු ආසියාවේ ලෝක උරුම

බාහිර යොමු
UNESCO World Heritage Centre - Sri Lanka
Panorama views of world heritage sites

ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටා ඇති යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවි


An Oeceoclades perrieri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Peter Geoffrey Taylor. An Oeceoclades perrieri in nahilalakip ha genus nga Oeceoclades, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oeceoclades

Oeceoclades perrieri


The National Education Association (NEA) is the largest labor union in the United States. It represents public school teachers and other support personnel, faculty and staffers at colleges and universities, retired educators, and college students preparing to become teachers. The NEA has just under 3 million members and is headquartered in Washington, D.C. The NEA had a budget of more than $341 million for the 2012–2013 fiscal year. Becky Pringle is the NEA's current president.

During the early 20th century, the National Education Association was among the leading progressive advocates of establishing a United States Department of Education.

Driven by pressure from teacher organizing, by the 1970s the NEA transformed from an education advocacy organization to a rank-and-file union. In the decades since, the association has continued to represent organized teachers and other school workers in collective bargaining and to lobby for progressive education policy. The NEA's political agenda frequently brings it into conflict with conservative interest groups. State affiliates of the NEA regularly lobby state legislators for funding, seek to influence education policy, and file legal actions.

At the national level, the NEA lobbies the United States Congress and federal agencies and is active in the nominating process for Democratic candidates. From 1989 through the 2014 election cycle, the NEA spent over $92 million on political campaign contributions, 97% of which went to Democrats.

Structure and governance
The NEA has a membership of just under 3 million people, with membership levels dropping every year since 2010. The NEA is incorporated as a professional association in a few states and as a Trade union in most. The group holds a congressional charter under Title 36 of the United States Code. It is not a member of the AFL–CIO, but is part of Education International, the global federation of teachers' unions.

NEA members set the union's policies through the Representative Assembly (RA). The RA, which is a delegation comprising elected representatives from each local and state affiliate, coalitions of student members and retired members, and other segments of the united education profession—is the primary legislative and policy-making body of the NEA.

, the executive officers of the NEA are Rebecca Pringle (President), Princess Moss (Vice President), Noel Candelaria (Secretary-Treasurer) and Kim A. Anderson (Executive Director). These posts are elected by the Representative Assembly.

The board of directors and executive committee are responsible for the general policies and interests of the NEA. The board of directors consists of one director from each state affiliate (plus an additional director for every 20,000 active members in the state), six directors for the retired members, and three directors for the student members. The board also includes at-large representatives of ethnic minorities, administrators, classroom teachers in higher education, and active members employed in educational support positions.

History

Founding
The NEA was founded in Philadelphia in 1857 as the National Teachers Association (NTA). Zalmon Richards was elected the NTA's first president and presided over the organization's first annual meeting in 1858. The NTA became the National Education Association (NEA) in 1870 when it merged with the American Normal School Association, the National Association of School Superintendents, and the Central College Association. The union was chartered by Congress in 1906.

Mergers
NEA officially merged with the American Teachers Association, the historically black teachers association founded as the National Association of Teachers in Colored Schools, in 1966.

In 1998, a tentative merger agreement was reached between NEA and American Federation of Teachers (AFT) negotiators, but ratification failed soundly in the NEA's Representative Assembly meeting in New Orleans in early July 1998.

However, five NEA state affiliates have merged with their AFT counterparts. Mergers occurred in Florida (the Florida Education Association formed in 2000); Minnesota (Education Minnesota formed in 1998), Montana (MEA-MFT formed in 2000), New York (New York State United Teachers formed in 2006) and North Dakota. North Dakota United formed in 2013.

Membership trends

Before the 1960s, only a small portion of public school teachers were unionized. That began to change in 1959, when Wisconsin became the first state to pass a collective bargaining law for public employees. Over the next 20 years, most other states adopted similar laws. The NEA reported a membership of 766,000 in 1961.

In the 1960s, the NEA's demographics were changing. This was due to the merger with ATA and the decision to become a true labor union, among other factors. In 1967, the NEA elected its first Hispanic president, Braulio Alonso. In 1968, NEA elected its first black president, Elizabeth Duncan Koontz.

In 2006, the NEA and the AFL–CIO also announced that, for the first time, stand-alone NEA locals as well as those that had merged with the AFT would be allowed to join state and local labor federations affiliated with the AFL-CIO.

In 2007, at the 150th anniversary of its founding, NEA membership had grown to 3.2 million. However, by July 2012, USA Today reported that NEA had lost nearly 0.3% of their members each year since 2010.

Following the Supreme Court's 2018 Janus v. AFSCME case, which ended the compulsion of non-union, public employees to pay agency fees, or what are colloquially known as 'fair-share fees,' the NEA's total membership and agency fee payers dropped from 3,074,841 on its November 28, 2017, report to 2,975,933 in its August 31, 2019, report, a total loss of 98,908 dues payers.

Notable members
C. Louise Boehringer, in 1913 she spoke at their convention in San Francisco
Della Prell Darknell Campbell
William George Carr, Executive Director of the NEA from 1952 to 1967
Sabra R. Greenhalgh, life member of the NEA, elected a delegate to represent northern California at the annual convention in Columbus, Ohio, in 1931
Kate Wetzel Jameson, member
Vesta C. Muehleisen, member
Caroline Haven Ober, member
William F. Phelps, founder and president
Jill Biden, First Lady of the United States
Waurine Walker, president (1954–1955)
Pearl Anderson Wanamaker, president (1946–1947)
Caroline S. Woodruff, president (1937–1938)
Mary Yost, vice-president of the Western Division of Department of Deans of Women

Composition
For most of the 20th century, the NEA represented the public school administration in small towns and rural areas. The state organizations played a major role in policy formation for the NEA. After 1957, the NEA reoriented itself to primarily represent the teachers in those districts, rather than just the administrators. It came to resemble the rival American Federation of Teachers (AFT), which was a labor union for teachers in larger cities. The success of the AFT in raising wages through strike activity encouraged the NEA to undertake similar activities. In the 1970s, more militant politics came to characterize the NEA. It created the NEA Political Action Committee to engage in local election campaigns, and it began endorsing political candidates who supported its policy goals. State NEA branches became less important as the national and local levels began direct and unmediated relationships. The NEA's elected leadership often supported teachers in opposition to school administrators.

According to NEA's Department of Labor records since 2005, when membership classifications were first reported, the majority of the union's membership are "active professional" members, having fallen only slightly from 74% to the current 71%. The second largest category have been "active education support professional" members, with about 15%. The third largest category are "retired" members, which have grown from 8% to 10%. Two other categories, "active life" and "student" members, have both remained with around 2%, falling slightly. These categories are eligible to vote in the union, though the union lists some comparatively marginal categories which are not eligible to vote: "staff", "substitute" and "reserve" members, each with less than 1% of the union's membership. NEA contracts also cover some non-members, known as agency fee payers, which since 2006 have numbered comparatively about 3% of the size of the union's membership.

As of 2014 these categories account for about: 2.1 million "active professionals", 457,000 "active education support professionals", 300,000 "retirees", 52,000 "students", 42,000 "active life" members, and just under nine thousand others, plus about 90,000 non-members paying agency fees.

Funding
Most NEA funding comes from dues paid by its members ($295 million in dues from a $341 million total budget in 2005). Typically, local chapters negotiate a contract with automatic deduction of dues from members' paychecks. Part of the dues remain with the local affiliate (the district association), a portion goes to the state association, and a portion is given to the national association. The NEA returned 39 percent of dues money back to state affiliates in 2021 and 2022.

Federal law prohibits unions from using dues money or other assets to contribute to or otherwise assist federal candidates or political parties, in accordance with their tax-exempt status. The NEA Fund for Children and Public Education is a special fund for voluntary contributions from NEA members which can legally be used to assist candidates and political parties. Critics have repeatedly questioned the NEA's actual compliance with such laws, and a number of legal actions focusing on the union's use of money and union personnel in partisan contexts have ensued.

Read Across America Day

National Read Across America Day is an NEA initiative to encourage reading. It has expanded into a year-long program with special celebrations in March as National Reading Month. Read Across America Day began in 1998, on March 2 which was the birthday of the popular children's author, Dr. Seuss. The NEA partnered with Dr. Seuss Enterprises on the venture from 1997 to 2018, when the contract ended. Since 2017, NEA's Read Across America focuses on the importance, value, and fun of reading and sharing diverse books and "celebrating a nation of diverse readers".

Policy positions
The NEA has taken positions on policy issues including:
 "Cardinal Principles of Secondary Education", a report by the NEA in 1918. They emphasized the education of students in terms of health, a command of fundamental processes, worthy home membership, vocation, citizenship, worthy use of leisure, and ethical character. They emphasized life adjustment and reflected the social efficiency model of progressive education.
 The "Preliminary Report on the Tenure of Teachers" appeared in 1920, cautiously recommending school boards adopt a policy of tenure.
 From 1923–1928,  Hunter's "Committee of One Hundred on the Problem of Tenure" stressed the  advantages of tenure for society. In 1925, it argued that tenure "protects the great body of good teachers from political attack and from dismissal for petty personal and political reasons", but also argued that administrators should maintain control over dismissal decisions.
 Reforming the No Child Left Behind Act to reduce the focus on standardized testing
 Increasing education funding
 A minimum $40,000 starting annual salary for all teachers
 Mandate high school graduation or equivalency as compulsory for everyone below the age of 21
 Lowering the achievement gap
 Reforming Social Security Offsets (GPO/WEP)
 Discouraging school vouchers and all forms of competition with public schools
 Reforming laws governing charter schools

In 2020, the union along with the American Federation of Teachers issued a report expressing opposition to active shooter drills being held in schools, calling on the drills to be revised or eliminated.

Political activities

NEA has played a role in politics since its founding, as it has sought to influence state and federal laws that would affect public education. The extent to which the NEA and its state and local affiliates engage in political activities, especially during election cycles, has been a source of controversy.

The organization tracks legislation related to education and the teaching profession and encourages members to get involved in politics.

 1910–1915: Women play increasing leadership roles in NEA.
 1912: NEA endorses women's suffrage in the United States
 1918: NEA "Commission on the Emergency in Education", with George Strayer as chairman, Warns that the evidence from the wartime draft shows millions of potential soldiers were illiterate or poorly educated, and often in bad health. The NEA study said the cause was very low quality rural schools in the South, badly trained teachers, and inequitable financing. It called for $100 million of federal aid to remedy the deficiencies, but none was forthcoming.  Many states, however, started setting minimal standards for rural schools.
 1923: NEA starts to promote state pension plans for teachers; by 1950, every state had a pension plan in effect.
 1920s: The main NEA goal during this period was to raise teacher salaries, raise standards, and to gain a cabinet-level U.S. Secretary of Education. Success on the cabinet issue came in 1979.
 1930s: The NEA was never on good terms with the New Deal. Its main goal was for Congress to pass a multipurpose public finance bill that would supplement local property taxes in funding public schools. Some relief money was used to build schools, but the New Deal avoided channeling any of it through the Office of Education. Legislation never succeeded, because it would condone segregated schools in the South and because Roosevelt rejected any across-the-board program. He believed that federal money should only go to the poorest schools, and none to rich states. The New Deal set up its own separate educational program through the Civilian Conservation Corps and other relief agencies.
 1940s: NEA successfully lobbied Congress for special funding for public schools near military bases.
 1944: NEA lobbied for the G.I. Bill, a law that provided a range of benefits for returning World War II veterans.
 1958: NEA helps gain passage of the National Defense Education Act
 1964: NEA lobbies to pass the Civil Rights Act
 1965: NEA works with Catholic school leaders to pass the Elementary and Secondary Education Act for federal aid to schools.
 1968: After years of feuding, the AFT suggests a merger with the NEA. The NEA refuses.
 1968: NEA lobbies for passage of the Bilingual Education Act, with federal funding for Spanish-language education in public schools.
 1968-68. Wave of school strikes outside South; 80% by NEA.
 1969: 450,000 teachers covered by 1,019 collective bargaining agreements. NEA accounted for 90 percent of the contracts and 61 percent of the teachers.
 1972: New York State Teachers Association quits the NEA and merges with the AFT.
 1970s: State affiliates become powerful lobbyists.
 1976: 265 NEA delegates attend the Democratic National Convention; NEA endorses Democrat Jimmy Carter for president; he wins and secures a Department of Education in 1979.
 1980: 464 NEA delegates attend the Democratic National Convention.
 1984: NEA lobbies for passage of a federal retirement equity law that provides the means to end sex discrimination against women in retirement funds.
 2000–present: NEA lobbies for changes to the No Child Left Behind Act
 2009: NEA delegates to the Representative Assembly pass a resolution that opposes discriminatory treatment of same-sex couples.

In recent decades the NEA has increased its visibility in party politics, endorsing more Democratic Party candidates and contributing funds and other assistance to political campaigns. The NEA asserts itself as "non-partisan", but critics point out that the NEA has endorsed and provided support for every Democratic presidential nominee from Jimmy Carter to Barack Obama and has never endorsed any Republican or third party candidate for the presidency.

Based on required filings with the federal government, it is estimated that between 1990 and 2002, eighty percent of the NEA's substantial political contributions went to Democratic Party candidates and ninety five percent of contributions went to Democrats in 2012. the NEA maintains that it bases support for candidates primarily on the organization's interpretation of candidates' support for public education and educators. Every presidential candidate endorsed by the NEA must be recommended by the NEA's PAC Council (composed of representatives from every state and caucus) and approved by the Board of Directors by a 58 percent majority. In October 2015, the NEA endorsed Hillary Clinton's 2016 presidential bid. Clinton accepted the endorsement in person.

The NEA is a member of the U.S. Global Leadership Coalition.

Legislation opposed and supported
In September 2013, the NEA wrote an open letter to the United States House of Representatives opposing the Continuing Appropriations Resolution, 2014 (H.J.Res 59; 113th Congress). The NEA urged representatives to vote no because the bill "continues the devastating cuts to education set in motion by the sequester and permanently defunds the Affordable Care Act." The organization stated that they may decide to use the vote on this bill in their NEA Legislative Report Card for the 113th Congress.

Criticism
Some critics have alleged the NEA puts the interests of teachers ahead of students. The NEA has often opposed measures such as merit pay, school vouchers, weakening of teacher tenure, certain curricular changes, the No Child Left Behind Act, and other reforms that make it easier for school districts to use disciplinary action against teachers. In July 2019, the NEA voted down a resolution that would have "re-dedicate[d] itself to the pursuit of increased student learning in every public school in America by putting a renewed emphasis on quality education".

With the modern scrutiny placed on teacher misconduct, particularly regarding sexual abuse, the NEA has been criticized for its alleged failure to crack down on abusive teachers. From an Associated Press investigation, former NEA President Reg Weaver commented, "Students must be protected from sexual predators and abuse, and teachers must be protected from false accusations". He then refused to be interviewed. The Associated Press reported that much of the resistance to report the problem comes from "where fellow teachers look away", and "school administrators make behind-the-scenes deals".

Inclusion of the "NEA Ex-Gay Caucus" at a convention in 2006 sparked controversy. Some critics believe the NEA promotes a gay rights agenda, especially since the U.S. Ninth Circuit Court of Appeals 2005 case Fields v. Palmdale School District. The case originated when some California elementary school students were administered a school survey containing sexual questions. Parents, who had not been told the survey would contain questions of a sexual nature, brought the case forward. The court in that case initially ruled that parents' fundamental right to control the upbringing of their children "does not extend beyond the threshold of the school door", which upon petition for rehearing was struck and clarified to "does not entitle individual parents to enjoin school boards from providing information the boards determine to be appropriate in connection with the performance of their educational functions", and that a public school has the right to provide its students with "whatever information it wishes to provide, sexual or otherwise". NEA states that it does not "encourage schools to teach students to become gay, lesbian, bisexual, or transgendered (LGBT)", but the NEA does believe that "schools should be safe for all students and advocates that schools should raise awareness of homophobia and intervene when LGBT students are harassed".

A leading critic of NEA from the left is Dr. Rich Gibson, whose article on the NEA–AFT merger convention outlines a critique of unionism itself.

References

External links

 National Education Assn influence profile from Influence Explorer by the Sunlight Foundation
 "National Education Association". Infoplease. Based on Columbia Electronic Encyclopedia, 6th ed., 2007.
  by Landmark Legal Foundation
 One Hat for Labor? by David Moberg, The Nation, April 29, 2009

Professional associations based in the United States
Trade unions in the United States
Education trade unions
Trade unions established in 1857
Education International
Teacher associations based in the United States
Patriotic and national organizations chartered by the United States Congress
1857 establishments in Pennsylvania
Educational organizations based in Washington, D.C.

National Education Association


Kula sa satom Leroj u gradiću Supetru, ul. kipara Ivana Rendića, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kula-sat ili Leroj je slobodnostojeća kula jugozapadno od župne crkve u Supetru. Skarpa u podanku kule odijeljena je oblim razdijelnim vijencem od korpusa, a završava ravnom terasom za zvona s ugaonim piramidama. Na zapadnom pročelju je okrugli sat s rimskim brojevima, u uglovima dekoriran cvjetnim reljefom. Kula-sat sagrađena u 18. st. čini jedinstvenu urbanističku cjelinu sa župnom crkvom i zvonikom.

Zaštita
Pod oznakom Z-1432 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Supetru
Utvrde u Hrvatskoj

Kula sa satom Leroj u Supetru


Gurgen II. Veliki (gruz. გურგენ II დიდი; umro 14. veljače 941.), iz dinastije Bagrationi, bio je gruzijski Tao-Klardžetije i nasljedni vladar Taoa s naslovom eristavt-eristavi, "vojvoda od vojvoda ". Također je nosio bizantski naslov magistros.

Sin Adarnaza III., Gurgen je vladao nakon smrti strica Ašota Kukija 918. godine. U gruzijskim srednjevjekovnim izvorima dodijeljuje mu se epitet "Veliki". Bio je pokrovitelj lokalnih samostanskih zajednica, predsjedao je izgradnjom nove katedrale u Handzti.

Gurgen je bio energičan i moćan vladar. Vladao je Taom, dijelovima Klardžetije i Džavahetije, te Adžarijom i Nigalijem. Širenje njegovih teritorija išlo je na štetu njegovih rođaka i susjeda. Tako je negdje između 923. i 941. godine, oduzeo Klardžetiju puncu Ašotu Hitrom, sina Bagrata I., dajući mu u zamjenu druge dvije domene - zapadni dio Džavahetije i Adžariju. Osim toga, napao je i Samšvilde, u to vrijeme pod nadzorom Armenaca.

Gurgen je bio oženjen kćeri Ašota Hitrog. Imali su jedinu kćer koja se udala za abhazijskog kneza Bagrata, sina kralja Konstantina III. Gurgenovom smrću 941. godine, linija Bagratida iz Taoa je izumrla i njegova je država bila podijeljena među ostalim grana dinastije.

Izvori

Gruzijski vladari
Bagrationi

Gurgen II. od Taoa


Project: Alpha er en dansk animationsfilm fra 2009 instrueret af Christian Munk Sørensen, Matthias Bjarnason og Nicolai Slothuus efter deres manuskript.

Handling
En astronaut-abes oplevelser i rummet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Project Alpha


Cuba City est une ville américaine située dans les comtés de Grant et de Lafayette, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Grant (Wisconsin)
Comté de Lafayette (Wisconsin)

Cuba City (Wisconsin)


Christopher "Chris" Bellard (født 17. juni 1979), også kendt som Young Maylay, er en amerikansk rapper, og skuespiller fra Los Angeles, Californien. Han er mest kendt for at lægge stemme til Carl "CJ" Johnson i computerspillet Grand Theft Auto: San Andreas (2004).

Referencer

Eksterne henvisninger

Rappere fra USA
Skuespillere fra Californien
Personer fra Los Angeles
Grand Theft Auto

Young Maylay


ناصر الدين محمد بن أحمد بن سمعون، عالم رياضي وفلكي. من أبناء القرن الثامن للهجرة، وقد توفي سنة 737 هـ.

مؤلفاته

 كنز الطلاب في الأعمال بالإسطرلاب
 التحفة الملكية في الأسئلة والأجوبة الفلكية
 الأصول الثامرة في الأعمال بربع المساطرة

مراجع

سنة الولادة غير معروفة
فلكيون مسلمون
مواليد القرن 7 هـ
وفيات 737 هـ

ابن سمعون


Chun Jung-myung (født 29. november 1980 i Seoul, Sydkorea) er en koreansk skuespiller, bedst kendt for sin rolle som Hong Ki-hoon i Cinderella's Sister.

Udvalgt filmografi

Film
 Queen of the Night (2013)
 Hindsight (2011)
 Hansel and Gretel (2007)
 Les Formidables (2006)
 The Aggressives (2005)
 Twentidentity (2004)
 Dance Begins (2003)
 R U Ready? (2002)

Tv-serier
 Master - God of Noodles (2016)
 Heart to Heart (2015)
 Reset (2014)
 Glory Jane (2011)
 The Duo (2011)
 Cinderella's Sister (2010)
 What's Up Fox (2006)
 Goodbye Solo (2006)
 Fashion 70's (2005)
 I Love H, He, Li... (2004)
 Beijing, My Love (2004)
 Honest Living (2002)
 Bad Girls (2002)
 Han-ip's Woman (2002)
 Third Coincidence (2001)
 Pure Flower Cafe (2001)
 New Nonstop (2001)
 Echo (2000)
 School 2 (1999)

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sydkorea

Chun Jung-myung


Carl Th. Dreyer - 1889-1968 er en dansk portrætfilm fra 1966 med instruktion og manuskript af Jørgen Roos.

Handling
Filmen gennemgår Carl Th. Dreyers spillefilm og lader ham selv knytte kommentarer til arbejdet med at finde et personligt præget, præcist udtryk for, hvad han ønsker at fortælle. Endvidere indeholder portrættet optagelser fra premieren på Gertrud i Paris, hvor François Truffaut, Jean-Luc Godard, Henri Langlois m.fl. udtaler sig om Dreyers betydning for filmkunsten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1966
Carl Th. Dreyer

Carl Th. Dreyer - 1889-1968


este o actriță de dublaj, fotomodel, cântăreață, și personalitate din Prefectura Nara. Ea este afiliat cu Clare Voice din ianuarie 2015.

Carieră
Yurika este un membru al unei trupei în proiectul Love Live!, Printemps, alături de Emi Nitta și Aya Uchida.

Filmografie

Anime-uri

Discografe

Album

Note

Nașteri în 1989
Gravure idol japoneze
Oameni în viață
Actrițe de dublaj japoneze
Idoli japonezi

Yurika Kubo


Kim Seong-su (김성수, 金性洙; 11 de outubro de 1891 – 18 de fevereiro de 1955) foi um educador coreano, ativista pela independência, jornalista, empresário, político e calígrafo, e o segundo vice-presidente da Coreia do Sul de 1951 a 1952. Ele fundou a Universidade da Coreia e Dong-A Ilbo.

Biografia
Kim nasceu no condado de Gochang, na província de Jeolla do Norte.  Ele estudou na Universidade de Waseda em 1914 e em 1921 foi o primeiro cidadão coreano a se formar na Universidade de Quioto, onde se formou em economia.

Carreira

Após seu mandato como diretor de uma escola secundária de Seul para meninos, Kim e seus irmãos fundaram a Seoul Spinning and Weaving Company em 1919.  Isso foi seguido pelo estabelecimento de Dong-A Ilbo e outras publicações em língua coreana no início da década de 1920.  Kim tornou-se presidente do Bosung College na década de 1930 e, em 1947, fez parte do estabelecimento do Partido Democrático Coreano (Hanguk),  que posteriormente se fundiu para formar o Partido Democrático em 1949.  Em 1951, Kim foi eleito vice-presidente, substituindo Yi Si-yeong, mas renunciou ao cargo em 1952.  Após sua renúncia, ele voltou ao mundo dos negócios, onde havia trabalhado antes da independência coreana.

Morte

Kim morreu em 1955.

Leitura Adicional

 Choong Soon Kim, Sŏng-su Kim, um empresário nacionalista coreano: uma história de vida de Kim Sŏngsu, 1891-1955 (SUNY Press, 1998)

Educadores da Coreia
Vice-presidentes da Coreia do Sul
Metodistas da Coreia do Sul
Anticomunistas da Coreia do Sul
Revolucionários da Coreia
Alunos da Universidade de Waseda
Naturais de Gochang
Mortos em 1995
Nascidos em 1891

Kim Seong-su


Florin Vasile Axinia (de asemenea cunoscut ca Florin Axinia II, n. 28 ianuarie 1974) este un fost fotbalist român care a jucat pe postul de atacant. Cu excepția returului sezonului 1997-1998 și a turului sezonului următor în care a jucat la Național București, Axinia a jucat toată cariera sa pentru Ceahlăul Piatra Neamț, pentru care a marcat 82 de goluri în 293 de meciuri. Axinia este cel mai bun marcator al Ceahlăului din toate timpurile și a fost căpitanul echipei în 72 de meciuri.

Referințe

Legături externe
 Florin Axinia la romaniansoccer.ro

Nașteri în 1974
Fotbaliști ai FC Progresul București
Atacanți
Fotbaliști ai FC Ceahlăul Piatra Neamț
Sportivi români în viață
Cioturi Fotbaliști români
Fotbaliști români

Florin Axinia


Luan Rafael Domingos Santana (* 13. März 1991 in Campo Grande), auch als Luan Santana bekannt ist ein brasilianischer Latin-Sänger, Songwriter und Moderator.

2009 veröffentlichte er sein Debütalbum Tô de Cara und wurde mit dem Song Meteoro bekannt. Anschließend nahm er sein erstes Live-Album auf, das für den Latin Grammy als bestes Sertanejo-Musikalbum nominiert wurde und 2010 zu den meistverkauften Alben des Jahres zählte.

Leben
Luan Rafael Domingos Santana ist der Sohn von Marizete Santana und Amarildo Domingos. Der Vater arbeitete bei einer Bank. Die Familie zog in seiner Kindheit mehrere Male um, unter anderem in die Städte Maringá, Manaus und Ponta Porã. Seine schulische Laufbahn begann er an der N. S. Auxiliadora-Schule und besuchte durch seine vielen Umzüge auch mehrere Schulen in anderen Städten. Luan Santana lernte von klein auf Gitarre spielen und zu singen. Im Alter von 14 Jahren veranstaltete er eine Party, auf der er seine erste Aufnahme machte. Das für diesen Tag gewählte Hauptlied von der Liste seiner Lieder war Falando Serio.

Karriere

Mit einem Amateur Recorder nahm Luan Santana 2008 seine Shows auf, die anschließend als erste CD zusammengesetzt wurden. Ihm gefiel das Endergebnis aber nicht, vor allem die Klangqualität, und somit kam er zu dem Entschluss die CD abzubrechen. Einer seiner Freunde hatte bereits eine Kopie und stellte diese auf Youtube, wo sie sich schnell verbreitete. Die Musik wurde von den Hörern der Radiostationen von Mato Grosso do Sul, Goiás, Rondônia und Paraná angefordert. Am 11. August 2007 stand Luan Santana dann in der Kleinstadt Bela Vista zum ersten Mal auf der Bühne, weil er mit dem Song Falando Sério in den Radios der Region einen Hit gelandet hatte. Danach produziert er sein Debütalbum Tô de Cara.

Im August 2009 wurde er erneut zur Teilnahme an der Festa do Peão de Barretos eingeladen und trat vor 50.000 Menschen auf. Sene 2. CD, das Livealbum Luan Santana - Ao Vivo wurde noch 2009 veröffentlicht. Das Jahr 2009 schloss Luan Santana mit insgesamt 300 gespielten Shows in Brasilien ab.

Von Som Livre unter Vertrag genommen, veröffentlichte Luan im November 2010 seine erste DVD Luan Santana – Ao Vivo, die am 25. August 2009 im Parque das Nações Indígenas in Campo Grande aufgenommen worden war. Während der Award Show Melhores do Ano (auf deutsch: Die Besten des Jahres) des Fernsehsenders Rede Globo im Jahr 2009, war Luan ein Gewinner in der Kategorie Revelação do Ano (Newcomer des Jahres). Das neue Werk kam im Dezember in die Läden und nach wenigen Monaten wurde der Sänger für die CD mit Platin und für die DVD mit Doppelplatin ausgezeichnet. Er beendete das Jahr 2010 als größter Verkäufer von Tonträgern in Brasilien, ermittelt von der ABPD.

Im Januar 2010 spielte Luan Santana eine Woche lang sich selbst in der Telenovela Malhação des Senders Rede Globo. Das zweite Live-Album von Luan Santana mit dem Titel Luan Santana Ao Vivo no Rio wurde am 11. Dezember 2010 in der HSBC-Arena in Barra da Tijuca, westlich von Rio de Janeiro, aufgenommen. Der Sänger stellte eine Megaproduktion vor, die sogar das Recht hatte, ein Katapult zu verwenden – dasselbe, das Michael Jackson in mehreren seiner Shows verwendet hatte. Der Musiker stellte 15 neue Songs vor, darunter A Bússola, Não Era pra ser, Super-Herói und Palácios e Castelos. Bei einigen Liedern bekam er Unterstützung von Bekanntheiten wie Ivete Sangalo, Belinda Peregrín und Zezé di Camargo & Luciano. Am 3. September 2011 trat Luan Santana beim Brazilian Day auf, einem von Rede Globo geförderten Festival, das mehrere brasilianische Künstler auf einer Bühne in den Straßen von Manhattan zusammenbringt.

Im April 2011 erschien sein zweites Live-Album mit dem Titel Ao Vivo no Rio. Es beinhaltete unter anderem fünf Singles, die alle die Nummer eins der Single-Charts von Billboard Brasil erreichten.

Im April 2012 veröffentlichte er sein zweites Studioalbum, Quando Chega a Noite. Luan Santana hatte sieben der 17 Tracks des Albums selbst komponiert. Die CD wurde von Santana mit Hilfe seiner langjährigen Partner Fernando Zorzanello Bonifácio und dem Duo Fernando & Sorocaba produziert. Der Titel Você de Mim Não Sai wurde Teil eines Soundtracks für die Telenovela Avenida Brasil des Senders Rede Globo.

Im Juni 2013 veröffentlichte er sein erstes Extended Play (EP) mit dem Titel Te Esperando und zur selben Zeit das Album As Melhores… Até Aqui, eine Zusammenstellung seiner größten Hits. Im Juli 2013 nahm Luan Santana dann seine dritte DVD O Nosso Tempo É Hoje in der Maeda Arena in Itu im Landesinneren von São Paulo auf.

Als im Jahr 2013 Papst Franziskus Brasilien am Weltjugendtag in Rio de Janeiro besuchte, war Luan einer der Künstler, die auf der Bühne des Ereignisses auftraten und vor drei Millionen Menschen das Gebet des hl. Franziskus am Copacabana Strand sangen. Ebenfalls im Juli trat der Sänger beim Brazilian Day in Tokio, Japan, auf. Am 21. und 22. Februar 2014 startete Santana seine O Nosso Tempo É Hoje Tournee in der Citibank Hall in São Paulo und tourte anschließend durch das ganze Land. Auf der Bühne befindet sich auch auf dieser Tour eine Technologie, die durch Spezialeffekte hoch geschätzt wird: 155 LED-Module, 48 Moving Lights und 16 Jarag Lampen bildeten eine Lichtpaneele. 2014 nahm er an der brasilianischen Version des Songs Bailando teil, einem Duett mit dem spanischen Sänger Enrique Iglesias. Diese Version wurde mit auf sein Album Duetos das später im Jahr veröffentlicht wurde genommen, dass all seine bisherigen Duette beinhaltet. Die vierte DVD des Sängers, Acústico, wurde am 17. Dezember 2014 in den Quanta Studios in São Paulo aufgenommen. Das Projekt stand unter dem Motto der 60er Jahre, bei dem alle Gäste, die vom Sänger und seinen Mitarbeitern ausgewählt wurden, dem Charakter der Zeit entsprechend gekleidet waren. Die Aufnahme wurde am 14. April 2015 von Som Livre veröffentlicht und enthält die Singles "Eu Não Merecia Isso" und "Escreve Aí", die die Spitze des Brasil Hot 100 Airplay erreichten.

Im August 2016 nahm Luan sein fünftes Live-Album und seine fünfte DVD am Paulínia Cinematographic Pole auf. Der Titel 1977nimmt Bezug auf das Jahr der Gründung des Internationalen Frauentags durch die Vereinten Nationen. Das Projekt basierte auf der Zusammenarbeit mit den Sängerinnen Ana Carolina, Anitta, Ivete Sangalo, Marília Mendonça, Sandy und der Schauspielerin Camila Queiroz. Vor ihrer Veröffentlichung wurde die DVD in mehreren Kinos des Landes gezeigt. Die CD erreichte Platz 2 in den ABPD-Album-Charts, während die DVD Platz 1 in den DVD-Charts erreichte. Die Singles Eu, Você, o Mar e Ela und Dia, Lugar e Hora wurden Nummer eins in den Radios. Acordando o Prédio wurde im Januar 2017 als dritte Single des Albums veröffentlicht und erreichte die Spitze der Hot 100 Airplay-Charts.

Erfolge
Er gewann mehrere brasilianische Musikpreise und war 2010 für den Latin Grammy nominiert. 20 Singles platzierten sich an der Spitze der Billboard Brasil.

Diskografie

Studioalben

Livealben

Weitere Livealben
 2009: Ao vivo (BR: )
 2022: Luan City
 2023: Luan City Deluxe

Kompilationen

Weitere Kompilationen
 2014: Duetos

EPs
 2013: Te esperando
 2021: The Comeback
 2023: Luan City 2.0 - Fase 1
 2023: Luan City 2.0 - Fase 2

Singles

Weitere Singles
 2011: Nêga
 2012: Incondicional
 2013: Sogrão Caprichou
 2013: Te esperando
 2014: Eu não merecia isso
 2015: Escreve aí (BR: )
 2016: Eu, você, o mar e ela
 2016: Dia, lugar e hora
 2017: Mesmo sem estar (mit Sandy)
 2017: Acertou a mão
 2017: Check-In
 2018: 2050
 2018: MC Lençol e DJ Travesseiro
 2018: Próximo Amor (mit Alok, BR: )
 2019: Juntos (mit Paula Fernandes)

Gastbeiträge
 2017: E essa boca aí? (Bruninho & Davi feat. Luan Santana, BR: )

Videoalben
 2009: Ao Vivo (BR: )
 2013: O Nosso Tempo É Hoje (BR: )

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Weblinks

 Website von Luan Santana

Einzelnachweise

Popsänger
Brasilianer
Geboren 1991
Mann

Luan Santana


Haber-Boschov postupak, Haber-Boschov proces ili samo Haberov proces naziv je postupka umjetne nitrogenske fikascije kojim se u kemijskoj industriji dobiva amonijak. Nazvan je prema njemačkim kemičarima Fritzu Haberu i Carlu Boschu koji su ga razvili i usavršili u prvoj polovici 20. stoljeća. Postupkom iz atmosferskog dušika (N2) i vodika (H2), djelovanjem metalnog katalizatora (željeza) pod visokom temperaturom i tlakom, nastaje amonijak (NH3):

 N2 (g) + 3H2 (g) → 2NH3 (g);  (ΔH° = −91,8 kJ) => (ΔH° = −45,8 kJ·mol−1)

pod uvjetima: t = 500 °C, p = 20 MPa </center> Haber-Boschov postupak bio je puno isplatljiviji i produktivniji od prethodnih pokušaja dobivanja industrijskog amonijaka, kao što su, krajem 19. stoljeća bili Frank-Carov ili Birkeland–Eydeov postupak, te je doveo do brže, lakše i masovnije proizvodnje amonijaka u kemijskoj industriji. Za ovo otkriće Fritz Haber dobio je 1918. godine Nobelovu nagradu za kemiju.

Haberov postupak omogućio je Njemačkom Carstvu masovnu proizvodnju amonijaka za izradu eksploziva tijekom Prvog svjetskog rata, nakon Savezničke blokade trgovine natrijevim nitratom (NaNO3) iz Čilea.

Poveznice
 Nitrogenska fiksacija

Izvori

Kemija

Haber-Boschov postupak


Victoria Caroline Beckham (evlilik öncesi soyadı Adams; d. 17 Nisan 1974), İngiliz iş insanı, moda tasarımcısı, model ve şarkıcı. Posh Spice lakabını aldığı Spice Girls kız grubunun bir üyesi olarak 1990'larda öne çıktı. Dünya çapında 100 milyondan fazla albüm satan grup, tüm zamanların en çok satan kadın grubu oldu. Spice Girls'ün 2001'de dağılmasının ardından Beckham, Virgin Records ile anlaştı ve kendi adını taşıyan ilk solo albümünü yayınlayarak İngiltere'de Top 10'a giren iki single çıkardı.

Beckham, çeşitli belgesel ve reality şovlarda rol aldı. Çirkin Betty'nin (2007) bir bölümünde cameo olarak göründü ve Project Runway (2008), Germany's Next Topmodel (2009) ve American Idol'da (2010) konuk jüri oldu.

Beckham, uluslararası alanda tanınan bir stil ikonu ve moda tasarımcısı haline geldi. Diğer markalarla yaptığı yüksek profilli işbirliklerinin ardından, 2008 yılında kendi adını taşıyan bir etiket ve 2011 yılında daha düşük fiyatlı bir etiket piyasaya sürdü. Victoria Beckham markası, 2011'de İngiltere'de yılın tasarımcı markası seçildi. Beckham, moda endüstrisine hizmetlerinden ötürü 2017 Yeni Yıl Onur Ödülleri'nde OBE unvanına layık görüldü. Eski milli futbolcu David Beckham ile evlidir ve aralarında Brooklyn'in de bulunduğu dört çocukları vardır. Mayıs 2019 itibarıyla çiftin ortak servetinin 355 milyon sterlin olduğu tahmin edilmektedir.

İlk yılları
Beckham, Harlow, Birleşik Krallık'taki Princess Alexandra Hastanesi'nde doğdu ve Goffs Oak, Hertfordshire'da büyüdü. Eski bir sigorta memuru ve kuaför olan Jacqueline Doreen ve elektronik mühendisi olarak çalışan Anthony William Adams'ın üç çocuğundan en büyüğüdür. Beckham'ın büyük büyük büyükbabası Alman sanatçı ve devrimci Carl Heinrich Pfänder ve büyük büyük amcası Minnesota'lı politikacı William Pfaender idi.

Ailesi onu Jason Tiyatro Okulu'na kaydettirdi. Daha sonra Beckham, 1991 yılında Surrey, Epsom'daki Laine Theatre Arts'a girdi ve burada dans ve modellik eğitimi aldı. Beckham, Cheshunt'taki St. Mary's Lisesi'ne gitti.

Özel hayatı
4 Mart 1999 tarihinde ilk çocuğunu, Brooklyn'de dünyaya getirdi. Bu doğumdan 4 ay sonra da David Beckham ile evlendi. İkinci oğulları Romeo James Beckham, 1 Eylül 2002 tarihinde dünyaya geldi. Üçüncü oğulları Cruz Beckham, 2005 yılının Şubat ayında dünyaya geldi. 10 Temmuz 2011'de Los Angeles'taki Cedars Sinai Hastanesi'nde bir kız çocuğu dünyaya getirmiştir. Kızlarının adını Harper Seven Beckham koymuşlardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Victoria Beckham resmî sitesi

1974 doğumlular
İngiliz kadın şarkıcılar
İngiliz pop şarkıcıları
İngiliz kadın sinema oyuncuları
İngiliz vejetaryenler
Britanyalı blogcular
20. yüzyıl Britanyalı iş insanları
21. yüzyıl Britanyalı iş insanları
Spice Girls üyeleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları

Victoria Beckham


An Disa pulchella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Achille Richard. An Disa pulchella in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa pulchella


Hogmanay je riječ iz škotskog jezika koja označava posljednji dan godine, Silvestrovo, ali u škotskoj kulturi i tradiciji označava i proslavu Nove godine. Ponekada se pojam odnosi i na razdoblje između Silvestrova i 2. siječnja, tijekom kojega se prema škotskoj narodnoj predaji i ostavštini puna tri dana slavi dolazak Nove godine i iskazuje zahvalnost za sve dobro u prethodnoj godini. Stoga Homanay nije samo puka proslava novogodišnjeg blagdana, već društveni događaj koji zauzima vrlo važno mjesto u škotskoj kulturi i načinu života.

Podrijetlo Hogmanaya je nejasno, ali najstariji dokazi i pisani zapisi upućuju da se prvi put slavio za vrijeme provala Normana i Gala u 10. i 11. stoljeću. Na Hogmanaya je uobičajeno darivanje poklonima i posjećivanje uže obitelji, prijatelja i susjeda. Prilikom posjećivanja u Novoj godini, velika se pozornost pridodaje prvom ulazniku u kuću, koji je tom prilikom dužan blagosloviti kuću, pozdraviti sve ukućane i zapjevati božićnu pjesmu, u skladu sa škotskim katoličkim naslijeđem.

Sama riječ ima jako puno istoznačnica nejasnoga korijena i podrijetla, pa je i etimološki vrlo malo opisana. Prva jezična rasprava objavljena 1693. u Škotskom prezbiterijanskom rječoslovu upućuje na značenjsku sličnost sa starogrčkom riječi agía mína (αγία μήνα), koja označava sveti mjesec. Ta rasprava pokrenula je brojne rasprave u škotskim i britanskim jezikoslovnim krugovima, a kao posljedica razvile su se tri teorije o podrijetlu riječi: francuska, normanska i galska, od kojih je prva teorija, prema kojoj riječ dolazi iz francuskog jezika, najviše prihvaćena.

Sama proslava novoga doba na području Škotske korijene ima iz ranoga 8. stoljeća, iz raskošnih proslava zimskog suncostaja, koji je označavao početak zimskog razdoblja i početak novog kružnog godišnjeg ciklusa. Takav običaj prvi su štovali Staronordijci, skupina germanskih plemena na području Sjeverne i Zapadne Europe koji su govorili staronordijskim jezikom. Istodobno su sličan običaj imali i Gali u francuskoj Bretagni i Normandiji, kao i Briti na području zapadne Engleske i Velšani. I Vikinzi su slavili tzv. Yule, koji je kasnije uklopljen i u kršćansku blagdansku tradiciju kao Dvanaestodnevnica, odnosno božićno vrijeme unutar crkvene (liturgijske) godine. Običaj je bio zatiran za vrijeme reformacije, jer zbog svoje katoličke podloge bio smatran "papističkim", iako je korijene imao u starogermanskoj tradiciji.

Izvori

Vanjske poveznice
 Edingburški Hogmanay - službene stranice
 Hogmanay.net
 Britanski novinarski arhiv, Podrijetlo, povijest i tradicija Hogmanaya, 31. prosinca 2012.
 Youtube.com, Videozapis s prikazom novogodišnjih krijesova Hogmanaya, 31. prosinca 2015.

Škotska

Hogmanay


Nadine Flora Gasman Zylbermann, mais conhecida por Nadine Gasman, é uma servidora pública, ativista, diplomata e médica mexicana-francesa, atual Presidenta do Instituto Nacional de las Mujeres (Inmujeres) no México, desde 2019, e ex-Representante da ONU Mulheres no Brasil e do Fundo de População das Nações Unidas (UNFPA) na Guatemala.

Biografia

Infância e Educação
Nadine nasceu no México, de ascendência francesa e tem ambas nacionalidades. É médica cirurgiã pela Universidade Autônoma do México (UNAM) e pela Universidade La Salle. Possui mestrado e doutorado em Saúde Pública pela Universidade Harvard e pela Universidade Johns Hopkins, respectivamente.

Carreira
Gasman trabalha com Políticas públicas para ajudar mulheres e promover os direitos humanos e comunicação intercultural há mais de 30 anos.Trabalhou no Brasil, na Guatemala e no México para enfrentar as desigualdades de gênero e a violência contra as mulheres, entre outras violações dos direitos humanos, além de atuar para favorecer os direitos de jovens e das mulheres indígenas e de ascendência africana.

De 2005 a 2010 foi representante na Guatemala do Fundo de População das Nações Unidas (UNFPA). De 2010 a 2013, foi Diretora Sênior na América Latina e no Caribe da campanha UNiTE (UNiTE by 2030 to End Violence Against Women Campaign), lançada em 2008, pelo Secretário-Geral da ONU. Representou a ONU Mulheres no Brasil de 2013 a 2019, onde apresentou um conjunto de metas, como a duplicação do acesso  das mulheres à internet e desafiou o Ministério da Mulher, da Família e dos Direitos Humanos do Brasil por recusar participar do fórum Geração Igualdade, ocorrido em maio de 2020, para a discussão de ações e diretrizes para os próximos cinco anos em seis áreas denominadas "coalização de ação": violência de gênero, justiça econômica, saúde reprodutiva, gênero e mudanças climáticas, tecnologia e inovação e promoção de movimentos e lideranças femininas. A participação do Brasil se deu por meio de organizações da sociedade civil, sem representantes do governo.

Também foi fundadora e Diretora-geral da empresa de consultoria Latin American Health Group, onde trabalhou para várias organizações, entre elas, a Organização Mundial da Saúde (OMS), Organização Pan-Americana da Saúde (OPAS), o Banco Mundial, a Agência dos Estados Unidos para o Desenvolvimento Internacional (USAID), Agência Dinamarquesa de Desenvolvimento Internacional (DANIDA), Agência Sueca de Cooperação para o Desenvolvimento Internacional (SIDA) e a Comissão Europeia.

Em 2019 foi nomeada Presidenta do Instituto Nacional de las Mujeres (Inmujeres) no México.

Nadine defende a ampliação do acesso ao aborto legal no México e ajudou a fortalecer os serviços do 911 para proteção contra o aumento da violência doméstica durante o período de quarentena da pandemia de COVID-19.

Em 2021, Nadine assinou um Memorando de Entendimento junto ao Representante do Programa das Nações Unidas para o Desenvolvimento (PNUD) no México, Lorenzo Jiménez de Luis, com o objetivo de trabalharem em iniciativas conjuntas para o fortalecimento da Política Nacional de Igualdade entre Mulheres e Homens do país, contribuindo para o cumprimento da Agenda 2030, e para garantir os direitos humanos das mulheres e, especificamente, fortalecer a Estratégia para as Redes de Mujeres Constructoras de Paz (MUCPAZ).

Naturais do México
Alunos da Universidade Harvard
Alunos da Universidade Johns Hopkins

Nadine Gasman


Inejiro Asanuma (浅沼 稲次郎, Asanuma Inejirō) (Mikaye-jima, Japansko Carstvo, 27. prosinca 1898. – Tokyo, Japan,12. listopada 1960.), bio je japanski političar i ugledan govornik, te predsjednik Japanske socijalističke partije. Zagovarao je uvođenje socijalizma u Japan, te zbližavanje odnosa s Kinom kroz opiranje američkom vanjsko-političkom utjecaju u regiji.

Nad Asanumom je počinjen atentat, kojeg je izvršio nacionalist, tijekom njegova sudjelovanja u političkoj debati na državnoj televiziji u Tokyu. Njegova smrt je u više navrata emitirana diljem Japana, što je izazvalo masovni šok i paniku među populacijom. Atentator je koristio oružje wakizashi, tradicionalan japanski mač.

Rani život
Asanuma je rođen u Mikaye-jimi, u Tokyu, 27. prosinca 1898. godine (tadašnje Japansko Carstvo).  Njegova je majka preminula tijekom poroda, te ga je zato odgajao otac koji je kasnije preminuo od raka u 42. godini života.

Položio je alma mater na sveučilištu Waseda u Tokyu.

Politička karijera

Inejiro Asanuma je svoju političku karijeru započeo prije Drugog svjetskog rata te se 1936. godine prvi put uspješno kandidirao za zastupnika u japanskom Parlamentu. Nakon što su sve političke stranke godine 1940. pod pritiskom vladajućih militarista prisilno ujedinjene u tzv. Udruženje pomoći carskoj vladavini, nije se više kandidirao za izbore do završetka režima.

Asanuma je karijeru obnovio nakon japanskog poraza i američke okupacije, kada se istaknuo kao nadareni javni govornik. Godine 1946. ponovno je izabran u Parlament u kojem je ostao sve do svoje smrti. S vremenom je postao jedan od najistaknutijih članova lijevog krila Japanske socijalističke partije, koji se u jeku hladnog rata zalagao za prekid savezništva sa SAD-om, odnosno približavanje Istočnom bloku. Godine 1959. posjetio je Kinu gdje ga je srdačno primio komunistički vođa Mao Zedong. Tijekom svojeg posjeta Beijingu u govoru je nazvao Sjedinjene Američke Države "zajedničkim neprijateljem Japana i Kine". Nakon posjeta je počeo nositi Maovo odijelo; zbog toga je postao predmetom žestokih kritika u velikom dijelu japanske javnosti.

Njegovo priznanje komunističke Kine kao stvarne inačice zemlje je viđeno kao kontroverzno pošto je većina država tada priznavalo vodstvo na otoku Taiwanu kao legitimno predstavništvo države.

Atentat i nasljeđe
Dana 12. listopada, 1960. godine, sedamnaestogodišnji Otoya Yamaguchi, radikalni nacionalist, počinio je atentat nad Asanumom tijekom političke debate na televiziji par dana prije izbora za japanski Dom zastupnika. Tijekom Asanuminog odgovora u debati, Yamaguchi je potrčao na pozornicu i ubo Asanuma svojim wakizashijem (tradicionalan samurajski mač) u trbuh između rebara, što Asanuma nije preživio. Japanska televizijska tvrtka NHK je snimila debatu za kasnije objavljivanje te je snimka atentata prikazana pred milijunima gledatelja.  Fotografija Asanuminog atentata je fotografu Yasushi Nagaou priskrbila mnoge nagrade.

Japanska javnost je ostala u šoku nakon Asanuminog atentata. Slijedile su mnoge demonstracije protiv nacionalista i vlade, tražeći pravdu za ubojstvo. Ubojica Yamaguchi uhapšen je na mjestu zločina, te je par tjedana poslije počinio samoubojstvo u policijskom pritvoru.

Desno orijentirane grupe su potom slavile Yamaguchija kao mučenika te su mu platili ceremonijalan tradicionalni pogreb. Radikalne nacionalističke i desne grupe slavile su pedestu godišnjicu atentata u parku Hibiya, u Tokyu, 12. listopada 2010. godine

Izvori

Citirana dijela

Japanski političari
Političari između dva svjetska rata
Političari u Drugom svjetskom ratu
Političari nakon Drugog svjetskog rata

Inejiro Asanuma


Augièr Galhard (Rabastens, 1540 - Bearne, 1593) fue un escritor de lengua occitana del  originario de Lenguadoc.

Era carpintero de carros (por ello, lo apodaron Lo Rodièr de Rabastens, es decir el "carpintero" de Rabastens). Hugonote, se enroló en el ejército protestante durante las Guerras de Religión. También tocaba el ravel y vivió así de las armas, de la música y de su pluma.

Al final de su vida, se refugió en Bearne (recomendado por su amigo, el escritor Salluste du Bartas, sede por ese entonces de la corte protestante de los Reyes Borbones de Navarra con una pensión de la regente Catalina de Borbón.

Se recuerdan tres obras en occitano de Augièr :
 Las Obras (Las Obros en la grafía original) imprimidas en 1579 y al rpincipio prohibidas.
 Lo libre gràs (Lou libre gras) de 1581 también prohibido por obscenidad y desde entonces desaprecido.
 Lo banquet (Lou banquet)

Bibliografía
Gustave de Caussade, Poésies languedociennes et françaises d'Augier Gaillard, Éd. S. Rodière, Albi, 1843

Críticas
 Noulet, Jean-Baptiste. Essai sur l'histoire littéraire des patois du Midi. París : Técherner, 1859.
 Anatole, Christian. Lafont, Robert. Nouvelle histoire de la littérature occitane. París : PUF, 1970.

Enlaces externos
 Poesías de Augièr Galhard sobre Google Books
 Las obras de Augièr Galhard sobre Gallica.fr
 El Apocalypse ou Révélation de Saint Jean sobre Gallica.fr
 Lo banquet de Augièr Galhard sobre Gallica.fr

Escritores en occitano del siglo XVI

Augièr Galhard


Wilhelm "Helm" Speidel () a fost un general german din Luftwaffe, care a îndeplinit funcții de comandă în cel de-al Doilea Război Mondial și a fost avansat la gradul de general de aviație. În 1948 a fost găsit vinovat în procesul de ucidere a ostaticilor, unul din Procesele ulterioare din Nürnberg, pentru acte săvârșite în perioada cât a fost comandant militar al Greciei. A fost condamnat la 20 de ani de închisoare, dar a fost eliberat la începutul anului 1951. Hans Speidel, fratele mai mic al lui Wilhelm Speidel, a avut un rol central în reînființarea după război a armatei Germaniei de Vest.

Biografie

Origini, Primul Război Mondial și Reichswehr
Tatăl lui Wilhelm Speidel, Emil Speidel, a fost funcționar silvic superior (Oberforstrat) și vicepreședinte al Direcției Silvice a Regatului Württemberg din Stuttgart. La vârsta de 17 ani, Wilhelm Speidel s-a înrolat la 26 iunie 1913 ca Fahnenjunker în Regimentul de Grenadieri "König Karl" (5. Württembergisches) nr. 123. La scurt timp după izbucnirea Primului Război Mondial, Speidel a fost avansat la gradul de locotenent (Leutnant), a fost numit comandant de pluton și a plecat cu regimentul său pe Frontul de Vest.

Regimentul de Grenadieri făcea parte din Divizia 27 și a fost folosit exclusiv pe Frontul de Vest. La sfârșitul lunii noiembrie 1914, fratele mai mic al lui Wilhelm, Hans Speidel, s-a înrolat și el în Regimentul 123 Grenadieri, a fost avansat locotenent un an mai târziu și a rămas în acest regiment până la sfârșitul războiului. De la sfârșitul anului 1915 Wilhelm Speidel a îndeplinit temporar funcția de comandant de companie. La 22 martie 1918 Wilhelm Speidel a fost avansat la gradul de Oberleutnant și a preluat, în urma Ofensivei germane de primăvară, conducerea batalionului furtunii din Divizia 27. Speidel a fost decorat în timpul războiului cu Crucea de Cavaler a Ordinul Meritului Militar al Württembergului, cu Crucea de Fier clasele a II-a și I-a și cu Insigna neagră pentru răniți .

După Armistițiul de la Compiegne și sfârșitul Primului Război Mondial a fost transferat ca adjutant în comandamentul districtului militar Reutlingen, care fusese unit cu comandamentul districtului Gmünd. Din 19 iulie 1919 Speidel a activat ca adjutant în Batalionul II al Regimentului 26 Schützen, iar de la 1 octombrie până la 14 decembrie 1920 a fost ofițer în cadrul unei companii a Regimentului 25 Schützen. Pentru scurt timp Speidel a fost adjutant în comandamentul districtului militar Stuttgart. La 1 ianuarie 1921 a fost transferat în Regimentul 13 Infanterie (Württemberg). Speidel a fost de la 1 octombrie 1921 ofițer într-un escadron al Regimentului 18 Cavalerie și a absolvit până la 30 aprilie 1923 un curs de formare a ofițerilor de stat major organizat în cadrul Diviziei 5 din Stuttgart. Ulterior, el a fost comandant al unei subunități (Zugführer) în Regimentul 13 Infanterie (1 mai - 31 iulie 1923) și apoi în Divizia 5 (1 august 1923 - 30 septembrie 1924). A fost transferat din nou în Regimentul 18 Cavalerie și a absolvit apoi cea de-a doua parte a cursului de formare a ofițerilor de stat major în cadrul Diviziei 5 din Stuttgart. De la 1 octombrie 1925 până la 30 septembrie 1926 a făcut parte din Batalionul I al Regimentului 13 Infanterie și a fost avansat la 1 aprilie 1926 la gradul de Rittmeister (echivalentul gradului de căpitan). A fost cooptat apoi în Departamentul de organizare a armatei din Ministerul Apărării de la Berlin și de la 9 iunie la 30 septembrie 1927 a fost ofițer în Regimentul 2 Cavalerie Prusacă de la Allenstein. A fost transferat apoi în Regimentul 11 Cavalerie Prusacă din Neustadt/Oberschlesien.

La 31 martie 1928 Speidel s-a retras din serviciul activ pentru a urma în URSS o Școală Secretă de Aviație pentru formarea ofițerilor din Reichswehr. Speidel a fost apoi reactivat la 1 februarie 1929 și repartizat în Regimentul 10 Cavalerie Prusacă, înainte de a fi reîncadrat din nou în Ministerul Apărării. De această dată a primit sarcina de referent în cadrul Direcției de Statistică a Armatei. La 6 mai 1929 Speidel a fost trimis timp de un an în Statele Unite ale Americii cu scopul de a se pregăti în cadrul Forțelor Aeriene Americane și de a studia organizarea militară a acestora. Reîntors în Germania, și-a reluat funcția din Ministerul Apărării Reichului.

Wehrmacht și desfășurarea în cel de-al doilea război mondial
La o lună după promovarea sa la gradul de maior la 1 octombrie 1933 a fost transferat în Forțele Aeriene Germane (Luftwaffe) și numit ca referent în cadrul Ministerului Aerului. În perioada 1 martie - 30 iunie 1934 a lucrat în Statul Major General al Luftwaffe și apoi a preluat funcția de comandant al grupului de zbor Fliegergruppe Giebelstadt și al bazei aeriene locale, fiind avansat la 1 septembrie 1935 la gradul de locotenent-colonel. A fost promovat la 1 aprilie 1936 în funcția de șef al Statului Major al Comandamentului Zonal Aerian III (Luftkreis-Kommandos III) din Dresda și a fost înaintat pe 1 octombrie 1937 la gradul de colonel. Apoi, la 1 iulie 1938, a fost numit șef al Statului Major al Gruppenkommando 1 al Lufwaffe. A păstrat această funcție și după reorganizarea marii unități ca Luftflotte 1 (Flota Aeriană 1) începând cu 1 februarie 1939.

După începutul celui de-al Doilea Război Mondial, el a continuat să lucreze acolo, a fost promovat la gradul de general-maior la 22 septembrie 1939 și a îndeplinit în perioada 1 ianuarie - 9 octombrie 1940 funcția de șef al Statului Major al Luftflotte 2. Avansat la gradul de general-locotenent (la 19 iulie 1940) a fost numit șef al Misiunii Militare Aeronautice Germane în România și în perioada exercitării acestei funcții a fost înaintat la 1 ianuarie 1942 la gradul de General der Flieger. Wilhelm Speidel a fost decorat la 19 septembrie 1941 cu Ordinul Militar "Mihai Viteazul" clasa III-a "pentru exemplul personal, destoinicia și devotamentul cu care, în colaborare cu forțele aeriene române a contribuit la apărarea spațiului aerian, mai ales deasupra coastei românești a Mării Negre și a Regiunii Petrolifere Române" și cu Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade clasa Comandor pentru "distinsele servicii aduse Aeronauticei Române în calitate de șef al Misiunii Militare Aeronautice Germane în România, contribuind în cel mai înalt grad la instruirea de războiu a Aeronauticei Române. În calitate de comandant șef a condus prin abnegație și competență operațiunile unităților de aviație și artilerie antiaeriană germane care au repurtat numeroase victorii aeriene pe frontul românesc".

Din 15 iunie până în 10 septembrie 1942 s-a aflat în rezerva de comandanți a Forțelor Armate Germane (Führerreserve) și a fost apoi numit comandant general al Greciei de Sud. Speidel a fost numit la 8 septembrie 1943 în funcția de comandant militar al Greciei. În acest timp, germanii au comis numeroase crime de război pentru care Speidel a fost responsabil. Unul dintre acestea a fost masacrul de la Kalavrita, în care, potrivit raportului lui Speidel din 31 decembrie 1943, au fost împușcate 758 de persoane. La 27 aprilie 1944 a avut loc înlocuit din funcție și repartizat în rezerva de comandanți a Forțelor Armate Germane (Führerreserve). Din 10 septembrie 1944 până la 22 ianuarie 1945 Speidel a fost comandant al statului major de legătură al Oberkommando der Luftwaffe Südost. Apoi a fost repartizat din nou pentru scurt timp în Führerreserve și a fost numit la 14 martie 1945 în funcția de comandant general al Comandamentului III de Poliție Militară (Feldjäger).

După război

Odată cu capitularea necondiționată a Wehrmachtului pe 8 mai 1945, Speidel a ajuns în captivitatea americană. Aliații l-au pus sub acuzare pe Speidel în procesul generalilor germani din Europa de Sud-Est pentru crimele de război săvârșite în timpul ocupației Greciei. Speidel a fost apărat de Joseph Weisgerber, asistat de Erich Bergler. Weisgerber avea deja experiență în procesele desfășurate la Nürnberg, clientul său anterior fiind Wolfram Sievers în Procesul medicilor. Speidel a fost condamnat la 19 februarie 1948 pentru crime de război la o pedeapsă de 20 de ani de închisoare. În urma intensificării discuțiilor cu privire la reînarmarea Germaniei de Vest, după izbucnirea Războiului din Coreea în vara anului 1950 înaltul comisar John McCloy a echivalat la 31 ianuarie 1951, la recomandarea Advisory Board on Clemency for War Criminals" (Peck Panel), pedeapsa cu închisoarea primită de Speidel cu perioada de încarcerare deja efectuată. Speidel a fost eliberat la 3 februarie 1951, împreună cu alți 32 de deținuți, din închisoarea de război Landsberg.

Decorații
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cl. III-a (19 septembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Comandor (19 septembrie 1941)

Lucrări
 Wilhelm Speidel (sub pseudonimul Helm Speidel): Reichswehr und Rote Armee (PDF; 1,7 MB). În: Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte, Jg. 1, nr. 1/1953, p. 9–45, cu un cuvânt înainte scris de Hans Rothfels.

Note

Bibliografie
 Norbert Frei: Vergangenheitspolitik. Die Anfänge der Bundesrepublik und die NS-Vergangenheit. Beck, München 1996, ISBN 3-406-41310-2.
 Karl-Friedrich Hildebrand: Die Generale der deutschen Luftwaffe 1935–1945, Band 3: O–Z (Odebrecht-Zoch), Biblio-Verlag, Osnabrück 1992, ISBN 3-7648-2208-2.
 Records of the United States Nuremberg War Crimes Trials, Vol. XI. United States Government Printing Office, District of Columbia 1950. (Band 11 der "Green Series")
 Martin Zöller, Kazimierz Leszczyński (Hrsg.): Fall 7 : Das Urteil im Geiselmordprozess, gefällt am 19. Februar 1948 vom Militärgerichtshof 5 der Vereinigten Staaten von Amerika. Deutscher Verlag der Wissenschaften, Berlin 1965.

Nașteri în 1895
Decese în 1970
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Germani ai celui de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Wilhelm Speidel


වැඩකරන ජනතාවගේ දිනය මැයි පලමු වන දායි . සෑම සේවකයෙක්ටම මෙය සැමරීමට අයිතිය ඇත.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය


The New Day este un stable de wrestling din divizia RAW a World Wrestling Entertainment formată pe data de 3 noiembrie 2014 . Din componența ei fac parte wrestlerii Big E, Xavier Woods și Kofi Kingston.

Printre realizările sale se află două titluri ca campioni in perechi WWE. New Day este, după Spirit Squad echipa a doua pentru a-și apăra campionate cu orice combinație a membrilor lor..

Este în prezent stabilă cu cea mai lunga durata ca campioni in perechi din istorie, cu 450 de zile.

Echipe și stable-uri din WWE

The New Day


كتاب التطور: نظرية في أزمة  كتاب أصدره مايكل دنتون عام 1985 وأثار الكثير من الجدل.

التصميم الذكي
يَعد معهد دسكفري الكتاب أحد «المنشورات العلمية المراجعة التي تدعم نظرية التصميم الذكي» بالرغم من أن الكتاب لا يذكر التصميم الذكي.

نُشر هذا الكتاب قبل قرار المحكمة العليا للولايات المتحدة الأمريكية في قضية إدوَردز وآغِلارْد عام 1987، والذي قضى بعدم دستورية تدريس الخلقية في حصة العلوم في المدارس الحكومية، وكانت تلك القضية حافزًا لإنشاء حركة التصميم الذكي في أوائل تسعينات القرن الماضي. كان دنتون نفسه منخرطًا في الحركة لكنه غادرها لاحقًا. وجاء كتاب دنتون التالي «قَدَر الطبيعة» مناقضًا لكثير من النقاط المذكورة في كتاب «نظرية في أزمة».

المحتوى
 لقد زعم داروين هذه المزاعم والادعاءات في كتابه أصل الأنواع دون أن يكون لها أي سند علمي تقوم عليه، وقد جاء في اعتراف مطول في فصل في كتابه تحت عنوان «المصاعب التي واجهت النظرية» ما مفاده أنها لم تعثر على إجابات لكثير من الأسئلة المحيّرة.
 إن المصاعب التي واجهت النظرية كان من المؤمل أن يزيلها التقدم العلمي، وكان من المنتظر أن تشكل الأبحاث العلمية الحديثة المتقدمة دعماً لنظرية داروين، ولكن النتائج الحديثة والبحوث الطبية جاءت على عكس المتوقّع، فالأسس التي كانت تعتمد عليها النظرية كانت تتهاوى وتتحطم الواحدة تلو الأخرى، وبالرغم من الدّعاية التي روجت لنظرية داروين إلاّ أن عالم الأحياء المشهور ميشيل دانتون ذكر في كتابه (نظرية في أزمة) أسباب انهيار نظرية التطور وأندحارها أمام العلم الحديث، ويمكن تلخيصها كالآتي:
 لم تتمكن النظرية إلى حد الآن من إيجاد تفسير يستند على أساس علمي عن كيفية بداية الحياة على وجه كوكب الأرض.
 إن ما عرضته نظرية التطور من آليات للتطور والنشوء والارتقاء لم تكن في حقيقة الأمر مولدة لأي تطور.
 أثبتت المتحجرات الحديثة عكس ما زعمته سابقًا نظريّة التّطور.
 إن عدم صحة ادّعاء ظهور الحياة مصادفة، أثبته العلم في القرن العشرين حيث ان العلم تطوّر تطورا كبيرا وأظهر أنّ تفاصيل حياة الكائنات الحيّة معقدة في تصميمها، وهي ليست على النحو الذي ادّعاه أصحاب نظرية التطور، بل على العكس من ذلك تماما، وكان التطوريون يزعمون أن تكوين الخلية الحية بسيط جدا، ويمكن صناعة الخلية من خلال توفير المواد الكيمياوية اللازمة لذلك، بعد مرور فترة من الزمن يمكن الحصول عليها، ولكن التحاليل التي أجريت بواسطة المجهر الحديث الإلكتروني خلال القرن العشرين بينت لنا نتائج مختلفة تمامًا، ففي الخلية الحية يوجد برمجة وتصميم معقد بحيث لا يمكن أن تكون عبارة عن مصادفات، وهذا ما صرّح به عالم الرياضيات والفلكي الشهير الإنكليزي الأصل السيد فريد هويل قائلا في مؤتمر علمي: (إن في كومة من خردة الحديد أخذتها عاصفة هوجاء، ثم تناثرت هذه الخردة فكونت طائرة بوينغ 747 بالمصادفة)، إن مثل هذه النتيجة غير الممكنة والمستحيلة يصعب تصديقها، وكذلك الأمر بالنسبة إلى تكوين الخلايا الحية. ويمكن القول إنّ التشبيه غير كاف وذلك لأن الإنسان تقدم بحيث استطاع أن يصنع طائرة «بوينغ 747» ولكنّه مع تقدمه هذا لم يستطع أن يقوم بتركيب خلية حية واحدة في أي مصنع أو مختبر علمي. إنّ مثل هذا التركيب المعقد للخلية الحية لا يمكن أن يظهر مصادفة للوجود كما ادّعت النظرية، ومثلُها مثل الآلة لا يمكن أن تتكون من تلقاء ذاتها فيجب أن يكون هناك من يصنع وينتج هذه الآلة. وكل الكائنات الحية بأنواعها وجميع الموجودات الأخرى يجب أن يكون لها خالق وصانع، وهذا دليل على وجود الله الذي له القدرة على الخلق.
 وكما أن وجود الحيوانات والاحياء عموما وتكوّنها غير ممكن عن طريق المصادفة، فكذلك تطوّر الكائنات الحية بعضها إلى بعض غير ممكن، لأن الطبيعة وحدها لا تملك هذه القدرة، فالطبيعة ليست سوى ترابا؛ حجر وهواء وماء، أي أنها عبارة عن تجمّع لذرّات بعضها مع بعض، فالمصادفة تعني أن كومة من هذه المواد غير الحيّة، يمكنها أن تغيّر الخلية الحية إلى سمكة، ومن ثم تخرج السمكة إلى اليابسة وتتحول إلى نوع من أنواع الزواحف، ثم تتحول إلى طائر فيطير، وبعد كل هذا يتكون منها الإنسان، ولكن هذا ما لا تستطيع الطبيعة الجامدة أن تفعله.
 إن كتاب أصل الأنواع يجعل التطور ممكنا في ما يسمى بحركة النشوء والارتقاء (أي التّطور) الآلي. فهناك مفهوم واحد يروج له وهو الحركة الآلية: بمعنى الحركة الطبيعة. فالحركة الطبيعية تعني الانتقاء الطبيعي. وتعتمد على فكرة أن الأقوى القادر على التلاؤم مع الظروف الطبيعية هو الذي يستمر ويبقى، ومثال على ذلك قطيع حمار الوحشي الذي يكون تحت تهديد الأسد، فالذي يستطيع أن يجري بسرعة يمكنه أن يبقى على قيد الحياة، ولكن هذه الحركة لا تُحوّل الحمار الوحشي إلى نوع آخر مثلا كأن يصبح فيلا.
وبالإضافة إلى ذلك ليس هناك دليل مُشاهد على الحركة الآلية (النشوء والارتقاء) للكائنات الحية. وقد صرّح التطوري الانكليزي بلانتوللوك كولين باترسيون بهذه الحقيقة متأسفا ومعترفا بخطأ النظرية التطورية: (ليس هناك كائن استطاع أن يولّد نوعا جديدا من الأنواع الأخرى بواسطة الحركة الآلية للطبيعة، أي عن طريق النشوء والارتقاء من حيوان إلى آخر، وليس هناك أيّ كائن اقترب من هذا الاحتمال. واليوم هناك جدل كبير في أوساط التطوريين حول هذا الموضوع).
 لقد بُنيت نظرية التطوُّر على الملاحظات الشخصية وقوة التخيُّل في ظل تكنولوجيا بدائية، فلم يكن هناك علم الكيمياء الحيوية، ولا علم الوراثة، وهي تعتبر من العلوم الزائفة.
وهذه بعض إحدى الحقائق التي وضعت نظرية التطور في أزمة علمية. وبالإضافة إلى ذلك فإن أيّا من التطوّريين لم يقم بإثبات كون المخلوقات الحية ظهرت مُصادفة لحد الآن.

ردود الأفعال
جاء نقد أطراف من المجتمع العلمي شديد السلبية، وهاجم عدد منها أخطاء في حجج دنتون. يصف عالم الأحياء والفيلسوف :en:Michael Ghiselin الكتاب بأنه «كتبه كاتب واضح أنه غير كفؤ، أو غير أمين، أو كلاهما — وقد يكون من الصعب تحديد أحدها.» وأن «الحجج مثال فاضح على تجاهل المطلوب.»

قال عالم الأحياء والتر كومز الكاتب في لايبرري جورنل أن دنتون «يضع تفاصيل تساؤلات حقيقية، بعضها قديمة قدم نظرية دارون، وبعضها حديث كعلم الأحياء الجزيئي، ولكنه كذلك يحور أو يحرف» مسائل«أخرى». وقال أن «كثيرًا من الكتاب يبدو كثرثرة خلقوية، لكن ثمة بعض النقاط المثيرة كذلك». كتب مارك فلتك مقالة نشرت في أرشيف توك أورجنز فصل فيها الأسباب التي يرى أنها وراء فشل محاولات دنتون لتحدي علم الأحياء التطوري بشكل وافٍ، مؤكدًا على أن دنتون لم يتمكن من إضعاف أدلة التطور، ولا من برهنة أن آليات التطور الكبروي غير ممكنة في أصلها.

قدم فيليب سبيث أستاذ علم الوراثة في جامعة كاليفورنيا، بركلي نقدًا للكتاب قائلًا أن استنتاجاته "خاطئة" وأن الكتاب "لا يمكن أن ينجح مع أكثر المراجعات العلمية تعاطفًا" لأن "نظرية التطور فيه محرفة ومشوهة، والحجج الزائفة فيه تحاول نقض مواضيع متعلقة بها هامشيًا على أكثر تقدير، وعلماء الأحياء التطوريين مقتبسون فيه خارج السياق، وقد تجاهل أجزاء كبيرة من الكتابات العلمية وثيقة الصلة بالموضوع، وتظهر فيه مقولات ملتبسة أو غير دقيقة في صورة توكيدات صريحة عادة ما يرافقها الازدراء"."

نقد الخلقويون مثل جون أولر الأصغر من مؤسسة بحث الخلق وموقع إجابات في سفر التكوين كتاب مايكل دنتون نقدًا إيجابيًا. كما قال أنصار التصميم الذكي فيليب جونسون ومايكل بيهي أنهما رفضا التطور بعد قراءة الكتاب. قال التبريري المسيحي ومؤيد التصميم الذكي توماس وودوارد أن «على المسيحيين المهتمين بصراع العلم في استيعاب أصل الغلاف الحيوي بكل تنوعه أن يقرؤوا هذا الكتاب ويتأملوا في حججه».

تساوي المسافات الجزيئية
كان مايكل دنتون أول من استخدم مصطلح تساوي المسافات الجزيئية في كتابه لنقد نظرية التطور. يمكن تحليل الاختلافات في تركيب البروتينات مثل سيتوكروم ج لإنشاء شجرة محتد تتطابق مع الأشجار التي أنشئت اعتمادًا على أدلة تصنيفية أخرى. لكن دنتون أشار إلى أنه عند حساب نسبة الاختلاف في تركيب سيتوكروم ج بين نوع معين وأنواع أخرى فإن التغيرات تكون منتظمة جدًا. مثلًا: الاختلاف بين سيتوكروم ج في الشبوط وبينه في الضفدع، والسلحفاة، والدجاجة، والأرنب، والحصان يكون ثابتًا بين 13% و14%. وكذلك فالاختلاف بين سيتوكروم ج في بكتيريا وفي الخميرة، والقمح، والعثة، والتونا، والحمامة، والحصان يتراوح بين 64% إلى 69%.

اقترح دنتون أن هذا يضعف من فكرة أن الأسماك أسلاف الضفادع، والضفادع أسلاف الزواحف، والزواحف أسلاف الثدييات. وإلا فأليس من المفترض أن يكون الاختلاف في تركيب سيتوكروم ج تصاعديًا بين السمكة والضفدع والزاحف والثديي؟ كيف تكون الاختلافات بين تركيب جزيء سيتوكروم ج على بعد «مسافة متساوية»؟ المغالطة في هذه الحجة هي أنه لا توجد «أحافير حية»، فكل الأنواع المعاصرة «أبناء عم» وليس بعضها أسلاف بعضها. الشبوط ليس سلف الضفدع، والضفادع ليست أسلاف السلاحف، والسلاحف ليست أسلاف الأرانب. الاختلافات في تركيب سيتوكروم ج كلها نسبية إلى السلف المشترك لكل هذه الأنواع المختلفة، وليس من الغريب أن يكون لها مستويات متقاربة من التشعب عن ذلك السلف المشترك.

فهم دنتون هذا الرد ولكنه قال أنه من غير المحتمل افتراض أن ساعة جزيئية كهذه يمكن أن تحافظ على ثباتها في سلالات مختلفة. لم يتفق معه العلماء العارفين بالساعات الجزيئية، لأن معايرة ساعة السيتوكروم مع السجلات الأحفورية أظهرت أنها موثوقة لدرجة عالية. كما أشاروا إلى أن اقتراحه الذي يقول بأن تساوي المسافات الجزيئية دليل على «تسيير» عملية التطور هو في ذاته افتراض أقل احتمالًا من الذي اعترض عليه. وجد النقاد من الصعب قبول آلية «مسيّرة» للتغييرات المحايدة في سيتوكروم ج، التي أنتجت بروتينات مختلفة تؤدي الوظيفة ذاتها. وُصفت استنتاجات دنتون بأنها «خاطئة» و«زائفة» وقال عالم الأحياء البحرية :en:Wesley R. Elsberry أن كل الملاحظات المذكورة في الكتاب يمكن تفسيرها داخل الإطار الحديث للنظرية التطورية.

كتب للمؤلف
 قدر الطبيعة

روابط خارجية

المراجع

كتب 1985
كتب التصميم الذكي
كتب باللغة الإنجليزية
كتب غير خيالية 1985
كتب منتقدة لنظرية التطور

التطور: نظرية في أزمة


L'Africa Eco Race 2014 est le  Africa Eco Race. Le départ fictif est donné à Saint-Cyprien le . Le départ officiel se déroule à Nador au Maroc deux jours plus tard. Les concurrents arrivent à Dakar le .

Parcours

Étapes
Ne sont indiquées que les distances totales (spéciales chronométrées + liaisons).

Vainqueurs d'étapes

Classements finaux

Motos

Autos

Camions

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Rallye Dakar 2014

Liens externes
 Site officiel

Sport automobile en 2014
Sport en janvier 2014
Sport au Maroc en 2014
2014 en Mauritanie
2014 au Sénégal
Africa Eco Race

Africa Eco Race 2014


Frieda Mierse, née Frieda Louise Mierse le 11 juillet 1911 à New York et morte en 1983, est une showgirl, danseuse de revue américaine, Ziegfeld Girl.

Biographie
Ses parents sont tous deux des immigrés venues d'Allemagne. À l'âge de seize ans, elle est nommée  et participe au concours . Elle fait ses débuts à Broadway dans la comédie musicale Whoopee en décembre 1928 avec Eddie Cantor ,. Frieda apparait dans Simple Simon en février 1930,, et dans une reprise en mars 1931. Elle rejoint The Follies Girl of 1931 et apparait dans The Laugh Parade produit par Ed Wynn en novembre 1931,.

Iconographie
Myrna Darby a été photographiée par Alfred Cheney Johnston qui a travaillé pour Florenz Ziegfeld pendant plus de 15 ans, prenant principalement des photographies publicitaires et promotionnelles des interprètes des Ziegfeld Follies. Les photos de nues, découvertes après la mort de Johnston, n'ont pas été publiés dans les années 1920.

Vie privée
En 1929, elle épouse William Droege, un pharmacien, mais ils divorcent un an plus tard. Frieda a une histoire d'amour avec le dramaturge Bernard Sobel. Ensuite, elle a une liaison avec le comédien Ed Wynn qui est marié et a vingt-cinq ans de plus qu'elle. La femme d'Ed demande le divorce en 1936, prononcé le 13 mai à Reno. Le 15 juin 1937, ils se marient dans la chapelle du bâtiment municipal à New York. Ils divorcent deux ans plus tard, le 12 décembre 1939.

Références

Bibliographie
  :
 .

Liens externes

.
.

Naissance en juillet 1911
Décès en 1983
Danseuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl
Danseuse de comédie musicale

Frieda Mierse


Ydbystenen (eller Flarupstenen) er en runesten, fundet ved Ydby i 1741. Stenen stod på marken øst for Flarup og det fortaltes at den i 1600-tallet var flyttet dertil fra en "Hellehøj" vest for Ydby. Stenen omtales i Danske Atlas i 1767, men i 1856 var stenen forsvundet. I 2015 henvendte en landmand sig til Museum Thy om et fragment af stenen, som han havde liggende i haven. Senere fandtes yderligere to fragmenter.

Indskrift

Galleri

Kilder

Danske Runeindskrifter
Forsvundet runesten dukker op i haveterrasse efter 200 år, pressemeddelelse fra Nationalmuseet
Runesten, Søren Abildgaards tegning af Ydbystenen i Nationalmuseets Samlinger Online
Hellehøj

Ydby
Thisted Kommune

Ydbystenen


Edward Fuglø  (født 19. marts 1965 i Klaksvík) er en færøsk kunstmaler, illustrator, scenograf og børnebogsforfatter.

Biografi
Edward Fuglø er født og opvokset i Klaksvík. Han blev uddannet på Det Kongelige Danske Kunstakademis Skoler for Arkitektur, Design og Konservering i 1991. Han har udgivet flere børnebøger og har illustreret flere forskellige bøger. Han har også arbejdet som scenograf både på teater og film, som f.eks. Katrin Ottarsdóttirs Bye Bye Bluebird i 1999 og designet kostumer til teater. Han har også illustreret flere færøske frimærker.

I 1995 modtog han Barnabókavirðisløn Tórshavnar Býráðs og i 2001 modtog han Nordisk Skolebibliotekarforenings Børnebogspris. Samme år designede han Hunters of the North.

I 2008 blev han nomineret til Vestnordisk Råds Børne- og Ungdomslitteraturpris for børnebogen Apollonia.

I november 2013 åbnede Det Nordatlantiske Hus i Odense, og i den forbindelse gav Klaksvíkar kommuna en kunstgave til Det Nordatlantiske Hus. De havde bedt Edward Fuglø om at dekorere en væg. Han dekorerede endevæggen i et lokale på 1. etage til møder og konferencer.

I november 2013 illustrerede han Kærleikskúlan ("Kærlighedkuglen"), som udgives af Dugni hvert år før jul på Færøerne med motiv fra skiftende færøske kunstnere.

Han har haft kunstudstillinger i flere byer og lande, f.eks. i Tórshavn, Reykjavík, Dublin, Nuuk, København og Trondhjem.

Bibliografi

Bøger som Edward har skrevet og illustreret
2014 - Simmsalabimm. Bókadeildin. 32 sider.
2012 - Poetikus. Bókadeildin. 32 sider.
2011 - Vampýrella. Bókadeildin. 32 sider.
2009 - Janus er ein stjørna. Bókadeildin. 32 sider.
2011 - Janus er ein stjørna. CD med pjece, Klassisk musik, som Páll Sólstein har komponeret. Aldubáran spiller. Jensina Olsen fortæller historien. Tutl udgav.

Illustrator af bøger og/eller illustrator af bogomslag
2014 - Møde i mol efter Lisbeth Nebelong, Hovedland udgav. På dansk. 216 sider.
2011 - Vogue Knitting - Knitopedia – The Ultimate A to Z For Knitters (Edward har illustreret). Sixth&Spring Books, New York. På engelsk. 240 sider.
2009 - Hin heimurin 2 - Petur Jacob Sigvardsen. Fuglø har illustreret forsiden i farver og sort/hvide illustrationer inde i bogen. Búgvin. På færøsk. 254 sider.
2009 - Revapassarin Og aðrar søgur - Agnar Artúvertin. Fuglø har illustreret forsiden. Gwendalyn. På færøsk. 254 sider.
2008 - Hin heimurin 1 - Petur Jacob Sigvardsen. Fuglø har illustreret forsiden i farver og sort/hvide illustrationer inde i bogen. Búgvin. På færøsk. 250 sider.
2007 - Kópakonan. Føroysk æventyr, genskrevet af V.U. Hammershaimb, 1891. Fuglø har illustreret forsiden og inde i bogen. Posta, Frímerkjadeildin. Sprog:  Færøsk, dansk, engelsk, tysk og fransk. Engelsk version: Anker Eli Petersen. Tysk version: Birgit Ernstsdóttir Remmel. 26 sider.
1999 - Villini súrgdjór í Útnorðri, efter Dorete Bloch. Fuglø har illustreret bogen og bogomslaget. Nám. På færøsk. 216 sider.
1995 - Mangt er millum himmal og jørð. Efter Erling Poulsen & Torkil Beder. Fuglø har illustreret bogomslaget i farver og illustreret inde i bogen i sort/hvidt. Bókadeildin. 168 sider.

Hæder
 1995 - Barnamentanarheiðursløn Tórshavnar býráðs
 2001 - Modtog Nordisk Skolebibliotekarforenings Børnebogspris
 2002 - Nr. 2 i Schönsten Briefmarken Europas
 2008 - Nomineret Vestnordisk Råds Børne- og Ungdomslitteraturpris for bogen Apollonia
 2014 - Hædret med Listavirðisløn Nólsoyar Páls som uddeles af Klaksvíkar býráð og erhvervslivet i Klaksvík (75.000 kroner)

Referencer

Malere fra Færøerne
Tegnere fra Færøerne
Børnebogsforfattere fra Færøerne
Personer fra Klaksvik
Personer i Kraks Blå Bog

Edward Fuglø


Puura Altay Türklerinin Tengricilik inancında iyilik tanrısı büyük Ülgen'in oğullarından biridir. Ayrıca, Şamanların Köktengri'ye yükselmek için bindikleri kanatlı atın ismi de Puura'dır.

Türk mitolojisi

Puura


Valle de Villaverde, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Valle de Villaverde belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 366 kişidir.

Kantabria'nın belediyeleri
Anklavlar
Eksklavlar

Valle de Villaverde


فيليبي كوتينيو كوريا (؛ مواليد 12 يونيو 1992) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب في مركز الوسط المهاجم والجناح مع نادي الدحيل في دوري نجوم قطر ويلعب مع منتخب البرازيل.

مسيرته الكروية

بدايته المبكرة
بدأ مسيرته الكروية في فريق شباب فاسكو دا غاما.

إنتر ميلان
إنتقل كوتينيو إلى إنتر ميلان الإيطالي في 2008 مقابل 4 ملايين يورو، وبقي في فاسكو على سبيل الإعارة حتى عيد ميلاده 18، ليصبح أكثر نضجا للعب في الفريق الإيطالي. وقد ذكر رئيس النادي الإيطالي ماسيمو موراتي قائلا أن «كوتينيو هو مستقبل الإنتر». لعب كوتينهو لأول مرة لنادي إنتر ميلان في مباراة نهائي بطولة السوير الأوروبي ضد أتليتكو مدريد في الوقت الضائع ولكنهم خسروها 2–0، ومنذ ذلك الوقت أصبح اللاعب في منظومة التشكيلة الرسمية للإنتر، ويجري وصفه بأنه واحد من لاعبي كرة القدم الموهوبين الواعدين في الدوري الدرجة الأولى الإيطالي.

ليفربول
في موسم 2013، انتقل كوتينيو إلى نادي ليفربول الإنجليزي بصفقة قدرت بـ 13 مليون يورو.

برشلونة
وفي الانتقالات الشتوية من موسم 2017–18، وتحديداً في 6 يناير 2018 انتقل كوتينيو إلى نادي برشلونة الإسباني، بعد مشوار طويل من المفاوضات بدأت منذ صيف 2017، وبلغت صفقة انتقاله ما يقارب 120 مليون يورو
وكشفت صحيفةآس، تفاصيل المتغيرات في عقد فيليب كوتينيو، ومجموعها 40 مليون يورو،
وأوضحت الصحيفة ان برشلونة سيدفع لنادي ليفربول 5 ملايين يورو، بعد خوض كوتينيو 25 مباراة، كما سيتم سداد 20 مليون يورو أخرى، في حال وصوله إلى 100 مواجهة".
وذكرت ان برشلونة سيلتزم بدفع 10 ملايين يورو، عند تأهل البلوغرانا لعامين في دوري أبطال أوروبا، و 5 ملايين يورو، في حال وصل النادي الكتالوني لنصف نهائي التشامبيونزليغ
وبينت الصحيفة انه "ما يقدر بـ87.5 بالمئة، من نسبة المتغيرات، من السهل الوصول إليه
.

بايرن ميونخ (إعارة)
في 19 أغسطس 2019، انضم كوتينيو إلى بايرن ميونخ الألماني على سبيل الإعارة لمدة موسم. سوف يدفع بايرن رسوم الإعارة بقيمة 8.5 مليون يورو بالإضافة إلى راتب كوتينيو. لدى بايرن خيار التوقيع مع كوتينهو بعقد دائم بقيمة 120 مليون يورو في صيف 2020. في 24 أغسطس 2019، شارك كوتينيو لأول مرة في الدوري الألماني مع بايرن ميونخ في الفوز 3–0 على شالكه 04. دخل كوتينيو كبديل في الدقيقة 57. في 21 سبتمبر، سجل كوتينيو هدفه الأول مع بايرن في مباراة الفوز 4–0 ضد كولن. قال كوتينيو في مؤتمر صحفي بأنه سعيد في بايرن ميونخ وينوي البقاء هناك. في 14 ديسمبر، سجل كوتينيو أول هاتريك له مع بايرن ميونخ، وصنع هدفين أيضًا، في الفوز 6–1 على فيردر بريمن. في 14 أغسطس، دخل كوتينيو في في أخر ربع ساعة من الشوط الثاني من مباراة ربع نهائي دوري أبطال أوروبا ضد ناديه الأصلي برشلونة، وصنع هدف روبرت ليفاندوفسكي في الدقيقة 82 ليسجيل الهدف السادس وسجل الهدفين الأخيرين في الدقيقتين 85 و89 لينتهي المباراة بنتيجة تاريخية 8–2.

مسيرته الدولية
بدأ كوتينيو اللعب في منتخب البرازيل في بطولة كوبا أميركا 2009 للشبان، وقد شارك كوتينيو في أول مباراة دولية له مع المنتخب الأول ضد إيران في مباراة ودية.

الإحصائيات

النادي

المنتخب

الأهداف الدولية

الإنجازات
 فاسكو دا غاما
 الدوري البرازيلي الدرجة الثانية: 2009

 إنتر ميلان

 كأس إيطاليا: 2010–11
 كأس السوبر الإيطالي: 2010
 كأس العالم للأندية: 2010

 برشلونة
 الدوري الإسباني: 2017–18، 2018–19
 كأس ملك إسبانيا: 2017–18 ،2020–21
 كأس السوبر الإسباني : 2018

بايرن ميونخ

 الدوري الألماني: 2019–20
 كأس ألمانيا: 2019–20
 دوري أبطال أوروبا: 2019–20
 البرازيل تحت 17
 كوبا أمريكا تحت 17 سنة: 2009

 البرازيل تحت 20
 كأس العالم تحت 20 سنة: 2011

 البرازيل
 كوبا أمريكا: 2019
الفردية

 لاعب الشهر في من جماهير PFA: فبراير 2015
 فريق PFA لهذا العام: الدوري الإنجليزي الممتاز 2014–15
 الدوري الأوروبي تشكيلة الموسم: 2015–16
 جائزة لاعب الموسم في ليفربول: 2014–15، 2015–16
 جائزة لاعب اللاعبين في ليفربول: 2014–15، 2015–16
 هدف الموسم في ليفربول: 2014–15، 2015–16
 أفضل لاعب كأداء في ليفربول: 2014–15، 2015–16
 جائزة سامبا الذهبية: 2016
 اتحاد مشجعي كرة القدم لاعب العام: 2016
 فيفبرو الفريق الرابع: 2017، 2018
 فريق كل النجوم في كأس العالم: 2018
 فريق أحلام في كأس العالم: 2018
 أفضل مُمرر تمريرات حاسمة في كأس العالم: 2018
 الدوري الألماني الدرجة الأولى هدف الشهر: ديسمبر 2019

ملاحظات

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون من أصل برتغالي
برازيليون مهاجرون إلى البرتغال
رياضيون برازيليون مغتربون في ألمانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون برازيليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون برازيليون مغتربون في قطر
رياضيون من مدينة ريو دي جانيرو
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو أستون فيلا
لاعبو إسبانيول
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو برشلونة
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فازوا بكوبا أمريكا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من ريو دي جانيرو
لاعبو كرة قدم من مدينة ريو دي جانيرو
لاعبو كوبا أمريكا 2015
لاعبو كوبا أمريكا 2019
لاعبو كوبا أمريكا المئوية
لاعبو ليفربول
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الدحيل
لاعبو نادي فاسكو دا غاما
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مسيحيون برازيليون
مواليد 1992
مواليد في قرطاجنة (إسبانيا)

فيليبي كوتينيو


Tiset Kirke ligger i Tiset Sogn i Ning Herred (Århus Stift), cirka 13 km syd for centrum af Aarhus.

Tiset Kirke har et skib og kor i romansk stil, mens tårnet og våbenhuset er i gotisk stil.

Historie
Skibet og koret er opført i slutningen af det 12. århundrede, mens tårnet og våbenhuset kom til omkring år 1500. Ved reformationen kom kirken i 1536 under kongen, og under Torstenson-krigen (1643-45) blev kirken hærget af svenske soldater, der ribbede den for værdier og havde dyrehold på kirkegården.

og derfra blev det i 1687 overgivet til godset Constantinsborg. Herfra blev det solgt til præsten og fire gårdejere i 1799, og disse overgav det senere til sognets beboere i almindelighed. I 1961 blev kirken selvejende, og nytårsnat 1966-67 blev den offer for en stor brand. Efterfølgende blev kirken restaureret til sit nuværende udseende, og kirken, præstegården og de tilhørende jorder administreres nu af menighedsrådet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Tiset Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Aarhus Kommune
Kirker i Århus Stift
Kirker i Århus Amt

Tiset Kirke


Events from the year 1759 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George II

Governors
Governor General of New France: Pierre François de Rigaud, Marquis de Vaudreuil-Cavagnal
Colonial Governor of Louisiana: Louis Billouart
Governor of Nova Scotia: Charles Lawrence
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Edwards

Events
 Tuesday May  22 - A British fleet approaches Quebec.
 Thursday June 28 - French fire ships, intended to burn the British fleet, at Quebec, are taken ashore by British sailors.
 Thursday July 26 - Carillon (Fort Ticonderoga) is abandoned by the French.
 Saturday July 28 - Another French fireship attack fails against the British.
 Tuesday  July 31 - British forces attempt to take French fortifications at Montmorency and fail bitterly.
 August 8 to August 9 - British guns, on Pointe Lévis, fire the lower town of Quebec.
 Thursday September 13 - James Wolfe lands a force at Fuller's Cove, between 1 and 2 in the morning. They climb to the Plains of Abraham. At 6 a.m., Marquis de Montcalm is informed that the British have accomplished what he deemed impossible; but discredits the report. With 4,500, he fights about an equal number; but his men cannot resist bayonets. Each leader receives a mortal wound. Wolfe asks an officer to support him so that his followers may not be discouraged by his fall.
 Friday September 14 - Montcalm dies in the Château St-Louis.
 Monday September 17 - Capitulation of Quebec.
 Tuesday September 18 - The British take possession of Quebec.
 Proclamation issued by Governor of Nova Scotia invites New Englanders to settle there.

Births

Deaths
 September 13 - James Wolfe, British Army officer (born 1727)
 September 14 - Marquis de Montcalm, French Military Commander (Born 1712)

Historical documents
Canada must be preserved to check New England, which has forces to otherwise take all French colonies in America

From London, James Wolfe writes his mother "I shall carry this business thro' with my best abilities," but its outcome is in Providence's hands

"Let the wisdom of the people[...]show itself" - To avoid harm, Wolfe advises Quebec-area residents not to resist his forces

British landing on Île d'Orléans are pleased by polite note left by parish curate and "the beauties and situation of this island"

"The General strictly forbids the inhuman practice of scalping, except when the enemy are Indians, or Canadians dressed like Indians."

Wolfe's long account of his mixed success attacking French positions downriver from Quebec, and his qualms (Note: "savages" used)

"General Wolfe is endeavouring to draw the flower of the French Army[...]to an engagement on his own ground, before he abandons it."

After briefly describing "metropolis of the French dominions in America" before bombardment, eyewitness depicts its destruction

"General discontent prevail'd [among the French, and] now was the time to strike" - Troops are ordered into boats for landing upriver from Quebec

Landed at 4 a.m. on September 13, British troops are impatiently eager to attack and determined not to be captured and scalped

Advancing, holding their fire and then firing "close and heavy discharge" is described by Lt. John Knox at centre of British front line

"He died and conquered" - Wolfe dies contented at French rout after they fire from too far away (sometimes only bruising British)

Capitulation, surrender and occupation of Quebec City, despite brief attack by French artillery outside its walls

Continuing resistance downriver from Quebec City leads to burning of 1,100 houses and hundreds of acres of grain, plus plundering

"Humane and tender" - Hospital run by "reserved and very respectful" nuns treat wounded and ill British soldiers as properly as other patients

Quebec City priest consoles himself about its fall by "rendering spiritual services to the German and Scotch Catholics" among British occupiers

For victory at Quebec, sermon credits Providence for "a Combination of minute Circumstances" and for pointing to "the critical Moment" in battle

Murray warns Canadians to shift favour from Vaudreuil "to a free people, wise, generous, ready to embrace you, to free you from a severe despotism"

"A most grotesque appearance" - Guarding against frostbite makes Quebec garrison "rather resemble a masquerade than a body of regular troops"

Benjamin Franklin's ironic list of reasons Canada should be returned to French, in reply to serious opinion that way

Wendat seem so "satisfied with the change of Masters" that they don't join French resistance to British (Note: "savages" used)

John Knox obtains list of words in local Indigenous language, including "quitchimanitoo" (Note: racial stereotypes)

Sir William Johnson describes defeat of French force attempting to lift his siege of Fort Niagara, and its fall

Robert Rogers writes to "King Uncus, head Sachem of the Mohegan Indians," about recruiting company of 50 men (Note: "savages" used)

Capt. Jacob Nawnawampeteoonk, of "a company of Stockbridge Indians," is among Indigenous fighters and officers on British side

Summary of Gen. Amherst's taking of Ticonderoga (Fort Carillon) and Crown Point, plus comment on significance of these events

Rogers' Rangers destroy Missisquoi village Odanak after British men under flag of truce are captured by "St. Francis Indians"

Guerilla warfare in Nova Scotia includes ambushes followed by torture killings and bodies left on road (Note: gruesome details)

No suit will be allowed in any Nova Scotia court for recovery of land based on title claimed by "former French inhabitants"

No trade to be allowed (temporarily) with various Indigenous peoples, with exception of traders authorized by Nova Scotia government

Halifax may send to workhouse "idle persons," beggars, fortune tellers, runaways etc., while unsupported children are to be apprenticed out

British officer says muskrat's fine fur "is equal in perfume to the genuine musk," but too strong and thus unhealthful to use lining waistcoats

Knox describes seeing crossbills (and capturing one) and belugas (that musket balls bounce off of) in St. Lawrence River

References

1750s in Canada
1759 in New France
Canada
59

1759 in Canada


Masa de repaus reprezintă masa unui corp, sau a unei particule aflate în stare de repaus. Masa de repaus se măsoară în kilograme și este o mărime scalară.

Masă de repaus


Kocaveliler, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 45 km, Karaisalı ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Karaisalı'nın mahalleleri

Kocaveliler, Karaisalı