Heidi Sevdal (født 6. marts 1989) er en færøsk fodboldspiller, der spiller for EB/Streymur/Skála og for Færøernes kvindefodboldlandshold. Fra 2012 til 2016 spillede hun for HB Tórshavn og før det har hun spillet for flere andre færøske klubber. Hun fik sin debut på det færøske landshold i 2006. Hun har scoret næst flest mål på landsholdet, næst efter Rannvá B. Andreasen og er blandt top fem i flest antal kampe for Færøernes kvindelandshold.

Internationale mål
Scoringer og resultater lister Færøernes mål først.

Referencer

Fodboldspillere fra Færøerne
Fodboldlandsholdsspillere fra Færøerne
Kvindelige fodboldspillere fra Færøerne

Heidi Sevdal


أجوستين كاليري  لاعب كرة مضرب أرجنتيني.

روابط إضافية

 Calleri Recent Match Results
 Calleri World Ranking History
 Bio and Stats(Spanish)

مراجع

أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريو كوارتو (قرطبة)
رياضيون من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو كرة مضرب أولمبيون أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب ذكور أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مواليد 1976
مواليد في ريو كوارتو (قرطبة)

أجوستين كاليري


A hatchet (from the Old French , a diminutive form of hache, 'axe' of Germanic origin) is a single-handed striking tool with a sharp blade on one side used to cut and split wood, and a hammerhead on the other side.  Hatchets may also be used for hewing when making flattened surfaces on logs; when the hatchet head is optimized for this purpose it is called a hewing hatchet.

Although hand axe and hatchet are often used interchangeably, they are not the same thing. A hand axe is essentially a miniature axe with a flat butt or poll on the back side of the head, whereas a hatchet has a hammerhead on the back.

Hatchets can do some work of a pocketknife when one is not present, or create fire through sparks and friction when a lighter is not.

"Burying the hatchet" is a phrase meaning "making peace", attributed to an Iroquois tradition of hiding or putting away a tomahawk after a peace agreement.

"Hatchet" was used to describe a battle axe in Middle English.

References

 "What is a Hatchet Used For? – Ultimate Hatchet Uses Guide"

Axes

Hatchet


Sam på banegården er en kortfilm fra 1975 instrueret af Thomas Winding efter manuskript af Thomas Winding.

Handling
Drengen Sam opsøger banegården for at kigge på og tage del i det liv, der udfolder sig her. Gennem hans øjne ser danskerne sjove og småtossede ud. Og med nogle fremmedarbejdere kan han opnå en positiv kontakt, når han prøver at få at vide, hvad klokken er. Den kærligt satiriske film er fra 1975, men tidløs i tonen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1975

Sam på banegården


Cayley may refer to:

People
 Cayley (surname)
 Cayley Illingworth (1759–1823), Anglican Archdeacon of Stow
 Cayley Mercer (born 1994), Canadian women's ice hockey player

Places
 Cayley, Alberta, Canada, a hamlet
 Mount Cayley, a volcano in southwestern British Columbia, Canada
 Cayley Glacier, Graham Land, Antarctica
 Cayley (crater), a lunar crater

Other uses
 Cayley baronets, a title in the Baronetage of England
 Cayley computer algebra system, designed to solve mathematical problems, particularly in group theory

See also
 W. Cayley Hamilton (died 1891), Canadian barrister and politician
 Caylee (name), given name
 Cèilidh, traditional Scottish or Irish social gathering
 Kaylee, given name
 Kaley (disambiguation)
 Kayleigh (disambiguation)

Cayley


Eine Burgruine Wolfsberg gibt es in folgenden Orten:

 Burgruine Wolfsberg (Obertrubach) bei Obertrubach, Bayern
 Burgruine Wolfsberg (Harz) in Sangerhausen, Sachsen-Anhalt

Siehe auch:
 Burg Wolfsberg, Schloss Wolfsberg

Burgruine Wolfsberg


Mimmi Larsson (født 9. april 1994) er en svensk fodboldspiller, der spiller for Eskilstuna United og for .

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sverige
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Sverige

Mimmi Larsson


Clapham Rovers var enskt knattspyrnu- og rúbbílið sem stofnað var í Lundúnum árið 1869 og lét talsvert að sér kveða á upphafsárum knattspyrnunnar í Englandi. Liðið varð bikarmeistari árið 1880.

Saga
Clapham Rovers var stofnað af hópi ungra íþróttaáhugamanna í ágústmánuði 1869 og einsetti sér frá upphafi að keppa bæði í fótbolta og rúbbí. Liðið hafði á stórum hópi leikmanna að skipa og gat þegar á sínu fyrsta starfsári keppt tvo kappleiki, einn í hvorri íþróttagrein, á hverjum sunnudegi.

Veturinn 1871-72 var Clapham Rovers í hópi fimmtán félaga sem tóku þátt í ensku bikarkeppninni þegar hún var haldin í fyrsta sinn. Jarvis Kenrick, leikmaður Clapham Rovers, skoraði fyrsta markið í sögu keppninnar í 3:0 sigri á Upton Park. Árið 1879 lék félagið til úrslita í bikarkeppninni en tapaði 1:0. Í þeirri viðureign tefldi Clapham Rovers fram 17 ára og 245 daga leikmanni, sem lengi var met í úrslitaviðureign. Árið eftir vann félagið sinn fyrsta og eina bikarmeistaratitil eftir sigur á Oxford University.

Veturinn 1885-86 var Clapham Rovers í síðasta sinn skráð til leiks í bikarkeppninni en félaginu var vísað úr keppni án þess að leika. Óvíst er hvenær starfsemin leið undir lok.

Á rúbbísviðinu lét félagið meira til sín taka og lengur. Síðasti kappleikur þess í þeirri íþrótta var árið 1892.

Titlar
Bikarmeistarar
 (1) 1879-80

Ensk knattspyrnufélög

Clapham Rovers F.C.


Kup Hrvatske u ragbiju za 2020. godinu je igran u rujnu 2020. godine, nakon popuštanja mjera uzrokovanih pandemijom COVID-19, ali je od natjecanja ipak odustala momčad "Zagreba".
kup je osvojila momčad "Mladosti" iz Zagreba.

Rezultati

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 Hrvatski ragbijski kupovi

Vanjske poveznice
 rugby.hr

Izvori

 rugby.hr, Kup Hrvatske 2020, pristupljeno 25. prosinca 2021.
 rugby.hr, Kup Hrvatske 2020, wayback arhiva

2020

Kup Hrvatske u ragbiju 2020.


Youssouf Sabaly (født 5. marts 1993 i Le Chesnay, Frankrig), er en fransk-født senegalesisk fodboldspiller (højre back).

Sabaly spiller i den franske Ligue 1-klub Girondins Bordeaux. Han har tidligere spillet Paris Saint-Germain, samt på lejebasis for Evian og Nantes.

Landshold
Franskfødte Sabaly spillede flere kampe på de franske U-landshold, men valgte på seniorplan at repræsentere sine forældres hjemland Senegal. Han har (pr. maj 2018) spillet tre kampe for holdet. Han var en del af den senegalesiske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Senegal
Fodboldspillere fra Frankrig
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Fodboldspillere fra Girondins Bordeaux
Fodboldspillere fra Evian Thonon Gaillard F.C.
Fodboldspillere fra FC Nantes
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Youssouf Sabaly


Carezza je planinsko jezero koje se nalazi u Dolomitima u Južnom Tirolu u Italiji.

Izvori

Vanjske poveznice

Jezera u Italiji

Carezza


{{Monarh
| ime                  = Age Kučukalići
| titula               = Bosanskohercegovačka plemićka obitelj
| slika                = [[Slika:Ali-aga Kučukalić mezar.jpg|thumb|240px|Mezar Ali-age Kučukalića u Brčkom]]
| opis slike           =
| vladavina            =
| krunidba             =
| titule               = age
| puno ime             =
| datum rođenja        =
| mjesto rođenja       =
| datum smrti          =
| mjesto smrti         =
| mjesto pokopa        =
| datum pokopa         =
| prethodnik           =
| nasljednik           =
| način nasljeđivanja  =
| prijestolonasljednik =
| suprug               =
| supruga              =
| supruga 1            =
| supruga 2            =
| supruga 3            =
| supruga 4            =
| supruga 5            =
| supruga 6            =
| supruga 7            =
| supruga 8            =
| djeca                =
| obitelj              =
| vladarska himna      =
| otac                 =
| majka                =
}}

Kučukalići su bošnjačka begovska obitelj iz Brčkog, u Bosni i Hercegovini.

U nekoliko izvora spominje se podatak da je Ali-aga Kučukalić bio prvi milijunaš u Bosni i Hercegovini, što potpuno korespondira vrijednosti kapitala kojim je raspolagao i svjetskim razmjerima trgovine koje je Brčko dosegnulo u tom periodu.

 Obiteljska povijest

Ali-aga Kučukalić se u Brčko doselio iz Šapca 1821. godine. U Brčkom se obogatio loveći ribu i trgujući soli. Sa svojim sinovi dao je neizbrisiv doprinos razvoju Brčkog, Bosanskog Šamca i Gračanice.

Kučukalići su u Brčkom gradili najznačajnije poslovno-stambene objekte koji i danas krase centar grada. Može se kazati da su dali pečat urbanom razvoju Brčkog kad je riječ graditeljskoj baštini. Njihovi objekti snažno oblikuju identitet grada i potvrđuju uklapanje graditelja u europske arhitektonske tokove. Većina ovih objekata nalazi se na stalnoj ili privremenoj listi nacionalnih spomenika kulture Bosne i Hercegovine. U Brčkom je Ali-aga Kučukalić dao sagraditi austrougarsku vilu, danas poznatu kao Kočića kuća. Podignuta je u naselju Kolobara, u blizini Bijele džamije. Objekt je građen u pseudomaurskom stilu, prema projektu arhitekta Aleksandra Viteka. U istom gradu je, između ostalog, izgradio palaču, hotel Posavinu, ruždiju i Čačak medresu.

U Bosanskom Šamcu 1904. godine, Ali-aga i njegov sin Fehim-aga Kučukalić sagradili su austrougarsku vilu, koja je danas poznata kao Begova kuća. Kučukalića vilu gradili su talijanski majstori prema projektu Aleksandra Viteka. Fehim-aga je ovaj objekt prodao Husein-agi Repčiću, a od njega 1913. godine je kupio Muharem-beg Mahmutbegović. Tijekom, ali i nakon Drugog svjetskog rata u prostorijama kuća se nalazila ambulanta, da bi vremenom preimenovana u Gradsku knjižnicu. Tu namjenu će imati sve do 1981. godine, kada je u ovu zgradu smješten Sud za prekršaje. Pored ove vile, Fehim-aga Kučukalić bio je vlasnik nekoliko kuća i konaka na prostoru Bosanskog Šamca. U Brčkom je u središtu grada izgradio zgradu za iznajmljivanje, koja je danas poznata kao zgrada Veselin Masleša.

Drugi sin Ali-age, Mujaga Kučukalić, dao je sagraditi veliku kuću u Gračanici. Mujaga je bio oženjen kćerkom gračaničkog gradonačelnika i veleposjednika Gani-bega Muftića. Pored trgovačke djelatnosti, 1910. godine se upustio u političke vode, prilikom čega je na izborima navedene godine biran za predstavnika u Općinsko vijeće. Mujaga Kučukalić je tom prilikom opisan kao mlad i inteligentan čovjek dobrih manira.

Ali-aga Kučukalić je umro 1905. godine u Brčkom. Za svoje zasluge i nemjerljiv doprinos široj društvenoj zajednici Ali-aga je odlikovan nišanom željezne krune III. reda. Iza njega je ostalo veliko potomstvo, ali u izvorima se navode različiti podatci o broju njegove djece. Prevladava podatak da je Ali-aga imao dva braka, iz prvog se izrodilo sedmero, a iz drugog desetero djece, a doživio je i praunučad. Od potomaka imenom su poznati sljedeći: Ibrahim (Ibrahim-aga), Salih (Hadži Salih-aga), Paša, Fehim (Hadži Fehim-aga), Abdulah (Hafiz Abdulah ef. ili Abdaga), Mustafa (Mujaga), Mehmed (Mehmed-aga) i Naza.

Veličina materijalnih dobara, koje su poklonili za potrebe zajednice, Ali-agu Kučukalića i njegove potomke svrstavaju u red najvećih vakifa u Bosni i Hercegovini i najvećim u povijesti Brčkog. Izgradili su i poklonili tri medrese, a vakufnamom iz 1903. godine Ali-aga Kučukalić je uvakufio šest magaza, osam kuća na sprat s vlastitim gradilištem ili bez njega, tri prizemne kuće, kuću s magazom, osamnaest dućana, pekarnicu, dvije kavane, berbernicu i gradilišta, te zemljište za mezarje na kojem su ukopavani Bošnjaci posljednjih 120 godina. Njegov sin Salih-aga Kučukalić 1909. godine vakufi 17 katastarskih čestica, a vakufom Kučukalića smatra se i zgrada Mektebi ibtidaije, te most na rijeci Brki u Brčkom.

 Izvori

 Vanjske poveznice
 Uloga vakufa u razvoju Brčkog sa posebnim osvrtom na vakuf Alijage Kučukalića  BZK Preporod Brčko''
 Iz prošlosti Brčkog: Ali-aga Kučukalić, Džemat Gornji Rahić

Bošnjaci
Kučukalići

Kučukalići


Ascender Corporation es una compañía digital especializada en la creación, difusión y venta de tipos de letra, y el desarrollo de software, con sede en Elk Grove Village, Illinois, Estados Unidos.

Fue fundada en 2004.

La empresa firmó contratos con Microsoft en la década de 2000 para explorar las familias tipográficas utilizadas en sus sistemas como MS Sans Serif, Verdana y Georgia. En noviembre de 2007 anunció que se unió el proyecto de la Open Handset Alliance de Android, para construir el tipo de letra Droid.

Véase también
 Tipo de letra

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial
 Microsoft Typography

Familias tipográficas
Tipografía
Empresas fundadas en 2004
Empresas de Illinois

Ascender Corporation


Dan er en af patriarken Jakobs tolv sønner. Hans navn betyder dommer.

Jordanfloden er angiveligt opkaldt efter Dan, da Jordan betyder Dans flod. På hebraisk indeholder floder ordet "jor" ligesom Nilen (J'or), Jarmuch, Jabok, Jarkon.

Personer i Det Gamle Testamente

Dan (bibelsk figur)


İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSKİ), 1981 yılında, 2560 sayılı İSKİ Kanunu ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı olarak kurulmuş, bağımsız bütçeli bir kamu kurumudur. Kuruluşun amacı, İstanbul'a içme suyu temin etmek, atık suları toplamak, arıtmak ve uzaklaştırmak, su havzalarını korumak ve dereleri ıslah etmektir.

Tarihçe
İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi, 2560 sayılı İSKİ Kanunu ile 1981 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı olarak kurulmuştur. İstanbul'a içme suyu temini, atık suların toplanması ve arıtılması, su havzalarının korunması ve derelerin ıslah edilmesi gibi amaçları vardır.

İSKİ Skandalı

Dönemin İSKİ Genel müdürü Ergun Göknel'in, İSKİ'ye ait ihaleleri kurduğu paravan şirketlere vermesiyle yaptığı yolsuzlukların ortaya çıkması olayıdır.

Tesisler

İçme suyu arıtma tesisleri
 Kâğıthane İçme suyu Arıtma Tesisi
 Ömerli İçme suyu Arıtma Tesisi
 İkitelli (FSMH) İçme suyu Arıtma Tesisi
 Büyükçekmece İçme suyu Arıtma Tesisi
 Elmalı İçme suyu Arıtma Tesisi

Atık su arıtma tesisleri
 Yenikapı Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Baltalimanı Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Büyükçekmece Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Üsküdar Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Kadıköy Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Küçükçekmece Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Küçüksu Atık su Ön Arıtma Tesisi
 Ataköy Atık su Biyolojik Arıtma Tesisi
 Tuzla Atık su Biyolojik Arıtma Tesisi
 Paşaköy Atık su İleri Biyolojik Arıtma Tesisi
 Terkos Atık su İleri Biyolojik Arıtma Tesisi
 Bahçeşehir Atık su Biyolojik Arıtma Tesisi

Genel Müdürler
 F. J. Castelnau (1933-1935)
 Yusuf Ziya Erdem (1935-1947)
 İhsan Göze (1947-1951)
 Cahit Çeçen (1951-1958)
 Bülent Danışment (1958-1960)
 Hayati Savaşçı (1960-1960)
 Asım Tufan (1960-1963)
 Kerim Esmer (1963-1971)
 Gültekin Oskay (1971-1981)
 Ahmet Ölçer (1981-1984)
 Mehmet Baykara (1984-1984)
 Atom Damalı (1985-1989)
 İ. Ergun Göknel (1989-1993)
 Hüseyin Doğan (1993-1993)
 Hasan Fehmi Mani (1993-1994)
 Veysel Eroğlu (1994-1999)
 Selami Oğuz (1999-1999)
 Veysel Eroğlu (1999-2002)
 Dursun Ali Çodur (2002-2007)
 Mevlüt Vural (2007-2010)
 Ahmet Demir (2010-2014)
 Dursun Atilla Altay (2014-2016)
Fatih Turan (2016-2019)
 Raif Mermutlu (2019-2022)
 Şafak Başa (2022-günümüz)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İSKİ Resmi Web Sitesi

Su ve kanalizasyon idaresi
1981'de kurulan kuruluşlar
Su yönetimi

İSKİ


Forever kan henvise til:

 Album
 Forever (Corea, Clake & White-album) – album med jazzgruppen Return to Forever: Chick Corea, Stanley Clarke og Lenny White
 Forever (Medina-album) – album af Medina
 Forever (Spice Girls-album) – album af Spice Girls

 Sange
 Forever (Alekseev-sang) – sang af Alekseev, Hviderusland i Eurovision Song Contest bidrag
 Forever (Drake-sang) – sang af Drake. Med på sangen er også Kanye West, Lil' Wayne og Eminem
 Forever (Thomas Helmig-sang) – sang af Thomas Helmig på albummet Say When
 Forever (The Loft-sang) – sang af The Loft fra 2004

Film og tv-serier
 Forever (dokumentarfilm) - en dansk portrætfilm fra 2018 instrueret af Kasper Juhl
 Forever (film fra 1921) - en amerikansk stumfilm
 Forever (film fra 1992) – gyser-thriller fra 1992 af Thomas Palmer Jr.
 Forever (tv-serie fra 2014) – amerikansk fantasy krimi drama tv-serie

Forever


A história da descoberta científica das alterações climáticas começou no início do século XIX, quando as eras glaciares e outras mudanças naturais no paleoclima foram primeiramente suspeitadas e o efeito de estufa natural foi identificado pela primeira vez. No final do século XIX, os cientistas argumentaram pela primeira vez que as emissões humanas de gases de efeito de estufa poderiam mudar o balanço energético e o clima da Terra. Muitas outras teorias de alterações climáticas foram avançadas, envolvendo forças do vulcanismo à variação solar. Na década de 1960, as evidências do efeito de aquecimento do gás dióxido de carbono tornaram-se cada vez mais convincentes. Alguns cientistas também apontaram que as atividades humanas que geraram aerossóis atmosféricos (por exemplo, "poluição") também podem ter efeitos de arrefecimento.

Durante a década de 1970, a opinião científica favoreceu cada vez mais o ponto de vista do aquecimento. Na década de 1990, como resultado da melhoria da fidelidade dos modelos de computador e do trabalho observacional que confirmava a teoria de Milankovitch das eras glaciares, formou-se uma posição de consenso: os gases de efeito de estufa estavam profundamente envolvidos na maioria das alterações climáticas e as emissões causadas pelo homem estavam a levar a um aquecimento global discernível. Desde a década de 1990, a investigação científica sobre alterações climáticas incluiu várias disciplinas e expandiu-se. A investigação expandiu a nossa compreensão das relações causais, ligações com dados históricos e habilidades para medir e modelar as alterações climáticas. A investigação durante este período foi resumida nos Relatórios de Avaliação do Painel Intergovernamental para as Alterações Climáticas.

As alterações climáticas, interpretadas de forma ampla, são uma mudança significativa e duradoura na distribuição estatística dos padrões climáticos ao longo de períodos que variam de décadas a milhões de anos. Pode ser uma mudança nas condições climáticas médias ou na distribuição do clima em torno das condições médias (como mais ou menos eventos climáticos extremos). As alterações climáticas são causadas por fatores que incluem processos oceânicos (como a circulação oceânica), processos bióticos (por exemplo, plantas), variações na radiação solar recebida pela Terra, placas tectónicas e erupções vulcânicas e alterações do mundo natural induzidas pelos humanos. Este último efeito está a causar o aquecimento global, e o termo "alterações climáticas" é frequentemente usado para descrever impactos específicos dos humanos.

Mudanças regionais, da antiguidade ao século XIX
Desde a antiguidade, as pessoas suspeitavam que o clima de uma região poderia mudar ao longo dos séculos. Por exemplo, Teofrasto, um aluno do filósofo grego antigo Aristóteles no século IV a.C., contou como a drenagem dos pântanos tornou uma determinada localidade mais suscetível ao congelamento e especulou que as terras se tornavam mais quentes quando o desmatamento das florestas as expunha à luz solar. No século I a.C., o escritor e arquiteto romano Vitrúvio escreveu sobre o clima em relação à arquitetura habitacional e como escolher locais para as cidades. Estudiosos da Europa renascentista e posteriores viram que o desmatamento, a irrigação e o pastoreio haviam alterado as terras ao redor do Mediterrâneo desde os tempos antigos; eles achavam plausível que essas intervenções humanas tivessem afetado o clima local. No seu livro publicado em 1088, o estudioso e estadista chinês da dinastia Song do Norte Shen Kuo promoveu a teoria da mudança climática gradual ao longo de séculos, uma vez que antigos bambus petrificados foram encontrados preservados no subsolo na zona de clima seco e região árida do norte de Yanzhou, agora moderna Yan'an, província de Shaanxi, longe das áreas de clima mais quente e húmido da China, onde os bambus normalmente crescem.

A conversão do leste da América do Norte nos séculos XVIII e XIX de floresta para terras agrícolas trouxe mudanças óbvias durante a vida humana. Desde o início do século XIX, muitos acreditavam que a transformação estava a alterar o clima da região – provavelmente para melhor. Quando os agricultores na América, apelidados de "sodbusters", tomaram conta das Grandes Planícies, eles sustentaram que "a chuva segue o arado". Outros especialistas discordaram, e alguns argumentaram que o desmatamento causava rápido escoamento da água da chuva e inundações, e poderia até resultar em redução das chuvas. Académicos europeus, convencidos da superioridade da sua civilização, diziam que os orientais do antigo Oriente Próximo haviam convertido imprudentemente as suas terras outrora exuberantes em desertos empobrecidos.

Enquanto isso, as agências meteorológicas nacionais começaram a compilar massas de observações confiáveis de temperatura, chuva e afins. Quando esses números foram analisados, eles mostraram muitas subidas e descidas, mas nenhuma mudança constante de longo prazo. No final do século XIX, a opinião científica voltou-se decisivamente contra qualquer crença na influência humana sobre o clima. E quaisquer que fossem os efeitos regionais, poucos imaginavam que os humanos pudessem afetar o clima do planeta como um todo.

Mudanças paleoclimáticas e teorias das suas causas, século XIX

A partir de meados do século XVII, os naturalistas tentaram conciliar a filosofia mecânica com a teologia, inicialmente dentro de uma escala de tempo bíblica. No final do século XVIII, houve uma crescente aceitação de épocas pré-históricas. Os geólogos encontraram evidências de uma sucessão de eras geológicas com as alterações climáticas. Haviam várias teorias concorrentes sobre essas mudanças; Buffon propôs que a Terra havia começado como um globo incandescente e estava a arrefecer muito gradualmente. James Hutton, cujas ideias de mudança cíclica em grandes períodos foram mais tarde apelidadas de uniformitarismo, estava entre aqueles que encontraram sinais de atividade glaciar passada em lugares muito quentes para os glaciares nos tempos modernos.

Em 1815, Jean-Pierre Perraudin descreveu pela primeira vez como os glaciares poderiam ser responsáveis pelas rochas gigantes vistas nos vales alpinos. Enquanto caminhava no Vale de Bagnes, ele notou gigantescas rochas de granito espalhadas pelo estreito vale. Ele sabia que seria necessária uma força excecional para mover rochas tão grandes. Ele também notou como os glaciares deixavam listras na terra e concluiu que era o gelo que havia carregado as pedras para os vales.

A sua ideia foi inicialmente recebida com descrença. Jean de Charpentier escreveu: "Achei a sua hipótese tão extraordinária e tão extravagante que considerei que não valia a pena examinar ou mesmo considerar". Apesar da rejeição inicial de Charpentier, Perraudin acabou por convencer Ignaz Venetz de que poderia valer a pena estudar. Venetz convenceu Charpentier, que por sua vez convenceu o influente cientista Louis Agassiz de que a teoria glaciar tinha mérito.

Agassiz desenvolveu uma teoria do que chamou de "Idade do Gelo" - quando os glaciares cobriam a Europa e grande parte da América do Norte. Em 1837 Agassiz foi o primeiro a propor cientificamente que a Terra esteve sujeita a uma era glaciar passada. William Buckland foi um dos principais proponentes na Grã-Bretanha da geologia do dilúvio, mais tarde apelidada de catastrofismo, que explicava os pedregulhos erráticos e outros "diluvium" como relíquias do dilúvio bíblico. Isso foi fortemente contestado pela versão de Charles Lyell do uniformitarismo de Hutton e foi gradualmente abandonado por Buckland e outros geólogos catastrofistas. Uma viagem de campo aos Alpes com Agassiz em outubro de 1838 convenceu Buckland de que as características na Grã-Bretanha haviam sido causadas pela glaciação, e tanto ele quanto Lyell apoiaram fortemente a teoria da idade do gelo que se tornou amplamente aceite na década de 1870.

Antes que o conceito de eras glaciares fosse proposto, Joseph Fourier, em 1824, raciocinou com base na física que a atmosfera da Terra mantinha o planeta mais quente do que seria no vácuo. Fourier reconheceu que a atmosfera transmitia ondas de luz visíveis de forma eficiente para a superfície da Terra. A Terra então absorvia a luz visível e emitia radiação infravermelha em resposta, mas a atmosfera não transmitia o infravermelho de forma eficiente, o que, portanto, aumentava as temperaturas da superfície. Ele também suspeitava que as atividades humanas pudessem influenciar o equilíbrio de radiação e o clima da Terra, embora se concentrasse principalmente nas mudanças no uso do solo. Num artigo de 1827, Fourier afirmou:O estabelecimento e o progresso das sociedades humanas, a ação das forças naturais, podem alterar notavelmente, e em vastas regiões, o estado da superfície, a distribuição da água e os grandes movimentos do ar. Tais efeitos são capazes de fazer variar, ao longo de muitos séculos, o grau médio de calor; porque as expressões analíticas contêm coeficientes relativos ao estado da superfície e que influenciam muito a temperatura.O trabalho de Fourier baseou-se em descobertas anteriores: em 1681, Edme Mariotte observou que o vidro, embora transparente à luz solar, obstrui o calor radiante. Por volta de 1774, Horace Bénédict de Saussure mostrou que objetos quentes não luminosos emitem calor infravermelho e usou uma caixa isolada com tampo de vidro para capturar e medir o calor da luz solar.

O físico Claude Pouillet propôs em 1838 que o vapor de água e o dióxido de carbono poderiam prender o infravermelho e aquecer a atmosfera, mas ainda não havia evidências experimentais de que esses gases absorvessem calor da radiação térmica.

O efeito de aquecimento da radiação eletromagnética em diferentes gases foi examinado em 1856 por Eunice Newton Foote, que descreveu as suas experiências usando tubos de vidro expostos à luz solar. O efeito de aquecimento do sol foi maior para o ar comprimido do que para um tubo evacuado e maior para o ar húmido do que para o ar seco. "Em terceiro lugar, o maior efeito dos raios do sol que encontrei está no gás de ácido carbónico." (dióxido de carbono) Ela continuou: "Uma atmosfera desse gás daria à nossa terra uma alta temperatura; e se, como alguns supõem, num período da sua história, o ar misturou-se com ele em proporção maior do que no presente, um aumento da temperatura da sua ação, bem como de um aumento de peso, deve ter necessariamente resultado." O seu trabalho foi apresentado pelo Prof. Joseph Henry na reunião da Associação Americana para o Avanço da Ciência em agosto de 1856 e descrito como uma breve nota escrita pelo então jornalista David Ames Wells;o  seu artigo foi publicado mais tarde naquele ano no American Journal of Science and Arts. Poucos notaram o artigo e ele só foi redescoberto no século XXI.

John Tyndall levou o trabalho de Fourier um passo adiante em 1859, quando construiu um aparelho para investigar a absorção de radiação infravermelha em diferentes gases. Ele descobriu que o vapor de água, hidrocarbonetos como metano (CH4) e dióxido de carbono (CO2) bloqueiam fortemente a radiação. Ele entendeu que sem esses gases o planeta congelaria rapidamente.

Alguns cientistas sugeriram que eras glaciares e outras grandes alterações climáticas deviam-se a mudanças na quantidade de gases emitidos no vulcanismo. Mas essa foi apenas uma das muitas causas possíveis. Outra possibilidade óbvia era a variação solar. Mudanças nas correntes oceânicas também podem explicar muitas alterações climáticas. Para mudanças ao longo de milhões de anos, o aumento e o abaixamento das cadeias de montanhas mudariam os padrões dos ventos e das correntes oceânicas. Ou talvez o clima de um continente não tenha mudado em nada, mas tenha ficado mais quente ou mais frio por causa do desvio polar (o Pólo Norte a deslocar-se para onde o Equador esteve ou algo parecido). Existiam dezenas de teorias.

Por exemplo, em meados do século XIX, James Croll publicou cálculos de como as forças gravitacionais do Sol, da Lua e dos planetas afetam subtilmente o movimento e a orientação da Terra. A inclinação do eixo da Terra e a forma da sua órbita ao redor do Sol oscilam suavemente em ciclos que duram dezenas de milhares de anos. Durante alguns períodos, o Hemisfério Norte receberia um pouco menos de luz solar durante o inverno do que durante outros séculos. A neve acumular-se-ia, refletindo a luz do sol e levando a uma era glacial autossustentável. A maioria dos cientistas, no entanto, achou as ideias de Croll – e todas as outras teorias de alteração climática – pouco convincentes.

Primeiros cálculos do efeito de estufa, 1896

No final da década de 1890, Samuel Pierpoint Langley em conjunto com Frank W. Very tentaram determinar a temperatura da superfície da Lua medindo a radiação infravermelha que sai da Lua e atinge a Terra. O ângulo da Lua no céu quando um cientista fez uma medição determinou por quanto CO2 e vapor de água a radiação da Lua teve que passar para atingir a superfície da Terra, resultando em medições mais fracas quando a Lua estava baixa no céu. Este resultado não foi surpreendente, uma vez que os cientistas sabiam sobre a absorção de radiação infravermelha há décadas.

Em 1896, Svante Arrhenius usou as observações de Langley do aumento da absorção infravermelha onde os raios da Lua passam pela atmosfera num ângulo baixo, encontrando mais dióxido de carbono (CO2), para estimar um efeito de arrefecimento atmosférico de uma futura diminuição de CO2. Ele percebeu que a atmosfera mais fria conteria menos vapor de água (outro gás de efeito de estufa) e calculou o efeito adicional de arrefecimento. Ele também percebeu que o arrefecimento aumentaria a cobertura de neve e gelo em altas latitudes, fazendo com que o planeta refletisse mais luz solar e, portanto, arrefecesse ainda mais, como James Croll havia hipotetizado. No geral, Arrhenius calculou que cortar o CO2 pela metade seria suficiente para produzir uma era glaciar. Ele calculou ainda que a duplicação do CO2 atmosférico daria um aquecimento total de 5 a 6 graus Celsius.

Além disso, o colega de Arrhenius, Arvid Högbom, que foi citado extensamente no estudo de Arrhenius de 1896 On the Influence of Carbonic Acid in the Air upon the Temperature of the Earth estava a tentar quantificar as fontes naturais de emissões de CO2 para fins de compreender o ciclo global do carbono. Högbom descobriu que a produção estimada de carbono de fontes industriais na década de 1890 (principalmente queima de carvão) era comparável com as fontes naturais. Arrhenius viu que essa emissão humana de carbono acabaria por levar a um desequilíbrio energético de aquecimento. No entanto, devido à taxa relativamente baixa de produção de CO2 em 1896, Arrhenius pensou que o aquecimento levaria milhares de anos e esperava que fosse benéfico para a humanidade.

Em 1899, Thomas Chrowder Chamberlin desenvolveu longamente a ideia de que as alterações climáticas poderiam resultar de mudanças na concentração de dióxido de carbono atmosférico. Chamberlin escreveu no seu livro de 1899, An Attempt to Frame a Working Hypothesis of the Cause of Glacial Periods on an Atmospheric Basis:

O termo "efeito de estufa" para esse aquecimento foi introduzido por John Henry Poynting em 1909, num comentário discutindo o efeito da atmosfera na temperatura da Terra e de Marte.

Paleoclimas e manchas solares, início de 1900 a 1950
Os cálculos de Arrhenius foram contestados e incluídos num debate maior sobre se as alterações atmosféricas causaram as eras glaciais. Tentativas experimentais para medir a absorção de infravermelho em laboratório pareciam mostrar pequenas diferenças resultantes do aumento dos níveis de CO2, e também encontraram sobreposição significativa entre absorção por CO2 e absorção por vapor de água, todas sugerindo que o aumento das emissões de dióxido de carbono teria pouco efeito de impacto climático. Estas primeiras experiências foram posteriormente consideradas insuficientemente precisas, dada a instrumentação da época. Muitos cientistas também pensaram que os oceanos absorveriam rapidamente qualquer excesso de dióxido de carbono.

Outras teorias sobre as causas das alterações climáticas não se saíram melhor. Os principais avanços foram na paleoclimatologia observacional, pois cientistas de vários campos da geologia elaboraram métodos para revelar climas antigos. Em 1929, Wilmot H. Bradley descobriu que varvas anuais de argila depositadas em leitos de lagos mostravam ciclos climáticos. Andrew Ellicott Douglass viu fortes indícios de alteração climática em anéis de árvores. Observando que os anéis eram mais finos em anos secos, ele relatou os efeitos climáticos das variações solares, particularmente em conexão com a escassez de manchas solares no século XVII (o Mínimo de Maunder) observada anteriormente por William Herschel e outros. Outros cientistas, no entanto, encontraram boas razões para duvidar que os anéis das árvores pudessem revelar algo além de variações regionais aleatórias. O valor dos anéis de árvores para o estudo do clima não foi solidamente estabelecido até a década de 1960.

Durante a década de 1930, o defensor mais persistente de uma conexão solar-clima foi o astrofísico Charles Greeley Abbot . No início da década de 1920, ele concluiu que a "constante" solar era um nome errado: as suas observações mostravam grandes variações, que ele conectou com manchas solares passando pela face do Sol. Ele e alguns outros seguiram o tema até à década de 1960, convencidos de que as variações das manchas solares eram a principal causa das alterações climáticas. Outros cientistas estavam céticos. No entanto, as tentativas de conectar o ciclo solar com os ciclos climáticos eram populares nas décadas de 1920 e 1930. Cientistas respeitados anunciaram correlações que, segundo eles, eram confiáveis o suficiente para fazer previsões. Mais cedo ou mais tarde, todas as previsões falharam e o assunto caiu em descrédito.

Enquanto isso, Milutin Milankovitch, com base na teoria de James Croll, melhorou os cálculos tediosos das distâncias e ângulos variados da radiação do Sol à medida que o Sol e a Lua perturbavam gradualmente a órbita da Terra. Algumas observações de varves (camadas vistas na lama que cobre o fundo dos lagos) coincidiram com a previsão de um ciclo de Milankovitch com duração de cerca de 21.000 anos. No entanto, a maioria dos geólogos descartou a teoria astronómica. Pois eles não conseguiram ajustar o tempo de Milankovitch à sequência aceita, que tinha apenas quatro eras glaciares, todas elas muito mais longas que 21.000 anos.

Em 1938, Guy Stewart Callendar tentou reavivar a teoria do efeito de estufa de Arrhenius. Callendar apresentou evidências de que tanto a temperatura quanto o nível de CO2 na atmosfera estavam a sbuir ao longo do último meio século, e argumentou que medições espectroscópicas mais recentes mostraram que o gás era eficaz na absorção de infravermelho na atmosfera. No entanto, a maioria das opiniões científicas continuou a contestar ou ignorar a teoria.

Preocupação crescente, 1950-1960

Uma melhor espectrografia na década de 1950 mostrou que as linhas de absorção de CO2  e vapor de água não se sobrepunham completamente. Os climatologistas também perceberam que existia pouco vapor de água na atmosfera superior. Ambos os desenvolvimentos mostraram que o efeito estufa do CO2 não seria superado pelo vapor de água.

Em 1955, a análise do isótopo de carbono-14 deHans Suess mostrou que o CO2 libertado dos combustíveis fósseis não era imediatamente absorvido pelo oceano. Em 1957, uma melhor compreensão da química oceânica levou Roger Revelle a perceber que a camada superficial do oceano tinha capacidade limitada de absorver dióxido de carbono, prevendo também o aumento dos níveis de CO2 e mais tarde comprovado por Charles David Keeling. No final da década de 1950, mais cientistas estavam a argumentar que as emissões de dióxido de carbono poderiam ser um problema, com alguns projetando em 1959 que o CO2 aumentaria 25% até o ano 2000, com efeitos potencialmente "radicais" no clima. No centenário da indústria petrolífera americana em 1959, organizado pelo American Petroleum Institute e pela Columbia Graduate School of Business, Edward Teller disse: "Foi calculado que um aumento de temperatura correspondente a um aumento de 10% no dióxido de carbono será suficiente para derreter a calota de gelo e submergir Nova York. ... Atualmente, o dióxido de carbono na atmosfera aumentou 2% acima do normal. Em 1970, será talvez 4%, em 1980, 8%, em 1990, 16% se continuarmos com o nosso aumento exponencial no uso de combustíveis puramente convencionais." Em 1960, Charles David Keeling demonstrou que o nível de CO2 na atmosfera estava de facto a subir. A preocupação aumentou ano a ano junto com o aumento da "Curva Keeling" do CO2 atmosférico.

Outra pista para a natureza das alterações climáticas veio em meados da década de 1960 a partir da análise de núcleos do fundo do mar por Cesare Emiliani e da análise de corais antigos por Wallace Broecker e colaboradores. Em vez de quatro longas eras glaciares, eles encontraram um grande número de períodos mais curtos numa sequência regular. Parecia que o tempo das eras glaciares era determinado pelos pequenos deslocamentos orbitais dos ciclos de Milankovitch. Embora o assunto tenha permanecido controverso, alguns começaram a sugerir que o sistema climático é sensível a pequenas mudanças e pode ser facilmente mudado de um estado estável para outro.

Enquanto isso, os cientistas começaram a usar computadores para desenvolver versões mais sofisticadas dos cálculos de Arrhenius. Em 1967, aproveitando a capacidade dos computadores digitais de integrar numericamente as curvas de absorção, Syukuro Manabe e Richard Wetherald fizeram o primeiro cálculo detalhado do efeito de estufa incorporando a convecção (o "modelo radiativo-convectivo unidimensional Manabe-Wetherald"). Eles descobriram que, na ausência de retroalimentações desconhecidas, como mudanças nas nuvens, uma duplicação do dióxido de carbono do nível atual resultaria em aproximadamente 2°C de aumento da temperatura global. Por este e outros trabalhos relacionados, Manabe recebeu uma parte do Prémio Nobel de Física de 2021.

Na década de 1960, a poluição por aerossol ("smog") tornou-se um sério problema local em muitas cidades, e alguns cientistas começaram a considerar se o efeito de arrefecimento da poluição por partículas poderia afetar as temperaturas globais. Os cientistas não tinham a certeza se o efeito de arrefecimento da poluição por partículas ou o efeito de aquecimento das emissões de gases de efeito de estufa predominariam, mas, independentemente disso, começaram a suspeitar que as emissões humanas poderiam ser prejudiciais para o clima no século XXI, se não antes. No seu livro de 1968 The Population Bomb, Paul R. Ehrlich escreveu: "o efeito estufa está a ser intensificado agora pelo grande aumento do nível de dióxido de carbono... [isso] está a ser combatido por nuvens de baixo nível geradas por rastros, poeira, e outros contaminantes... No momento, não podemos prever quais serão os resultados climáticos gerais do uso da atmosfera como depósito de lixo."

Os esforços para estabelecer um registo de temperatura global que começaram em 1938 culminaram em 1963, quando J. Murray Mitchell apresentou uma das primeiras reconstruções de temperatura atualizadas. O seu estudo envolveu dados de mais de 200 estações meteorológicas, coletados pelo World Weather Records, que foi usado para calcular a temperatura média latitudinal. Na sua apresentação, Murray mostrou que, a partir de 1880, as temperaturas globais aumentaram de forma constante até 1940. Depois disso, surgiu uma tendência de arrefecimento de várias décadas. O trabalho de Murray contribuiu para a aceitação geral de uma possível tendência global de arrefecimento.

Em 1965, o relatório histórico "Restoring the Quality of Our Environment" do Comité Consultivo Científico do Presidente dos Estados Unidos Lyndon B. Johnson alertou sobre os efeitos nocivos das emissões de combustíveis fósseis:

O comité usou as reconstruções de temperatura global recentemente disponíveis e dados de dióxido de carbono de Charles David Keeling e colegas para chegar às suas conclusões. Eles declararam que o aumento dos níveis de dióxido de carbono atmosférico é o resultado direto da queima de combustível fóssil. O comité concluiu que as atividades humanas eram suficientemente grandes para terem um impacto global significativo – além da área em que as atividades ocorrem. "O homem está a conduzir involuntariamente uma vasta experiência geofísica", escreveu o comité.

O vencedor do Prémio Nobel Glenn T. Seaborg, presidente da Comissão de Energia Atómica dos Estados Unidos, alertou sobre a crise climática em 1966: "No ritmo em que estamos a adicionar dióxido de carbono à nossa atmosfera (seis mil milhões de toneladas por ano), nas próximas décadas o equilíbrio térmico da atmosfera pode ser alterado o suficiente para produzir mudanças marcantes no clima – mudanças que talvez não tenhamos meios de controlar, mesmo que nessa época tenhamos feito grandes avanços nos nossos programas de modificação do clima".

Um estudo de 1968 do Stanford Research Institute para o American Petroleum Institute observou:

Em 1969, a OTAN foi o primeiro candidato a lidar com as alterações climáticas ao nível internacional. Previa-se então estabelecer um núcleo de investigações e iniciativas da organização na área civil, tratando de temas ambientais como chuva ácida e efeito de estufa. A sugestão do presidente norte-americano Richard Nixon não teve muito sucesso com a administração do chanceler alemão Kurt Georg Kiesinger. Mas os temas e o trabalho de preparação da proposta da OTAN pelas autoridades alemãs ganharam impulso internacional (ver, por exemplo, a Conferência das Nações Unidas sobre o Meio Ambiente Humano de Estocolmo de 1970) quando o governo de Willy Brandt começou a aplicá-los na esfera civil.

Também em 1969, Mikhail Budyko publicou uma teoria sobre a retrolalimentação gelo-albedo, um elemento fundamental do que hoje é conhecido como amplificação do Ártico. No mesmo ano, um modelo semelhante foi publicado por William D. Sellers. Ambos os estudos atraíram atenção significativa, uma vez que sugeriram a possibilidade de uma retroalimentação positiva descontrolada dentro do sistema climático global.

Cientistas preveem cada vez mais aquecimento, década de 1970

No início da década de 1970, evidências de que os aerossóis estavam a aumentar em todo o mundo e que as séries de temperatura global mostravam arrefecimento encorajaram Reid Bryson e alguns outros a alertar sobre a possibilidade de arrefecimento severo. As perguntas e preocupações apresentadas por Bryson e outros lançaram uma nova onda de investigações sobre os fatores desse arrefecimento global. Enquanto isso, a nova evidência de que o tempo das eras glaciares foi definido por ciclos orbitais previsíveis sugeriu que o clima arrefeceria gradualmente, ao longo de milhares de anos. Vários painéis científicos desse período concluíram que mais investigações eram necessárias para determinar se o aquecimento ou o arrefecimento era provável, indicando que a tendência na literatura científica ainda não se havia tornado um consenso. Para o próximo século, no entanto, uma investigação da literatura científica de 1965 a 1979 encontrou 7 artigos prevendo arrefecimento e 44 prevendo aquecimento (muitos outros artigos sobre clima não fizeram nenhuma previsão); os artigos sobre aquecimento foram citados com muito mais frequência na literatura científica subsequente. A investigação sobre aquecimento e gases de efeito estufa teve a maior ênfase, com quase seis vezes mais estudos prevendo o aquecimento do que o arrefecimento, sugerindo que a preocupação entre os cientistas era em grande parte com o aquecimento, à medida que voltavam a sua atenção para o efeito de estufa.

John Sawyer publicou o estudo Man-made Carbon Dioxide and the "Greenhouse" Effect em 1972. Ele resumiu o conhecimento da ciência da época, a atribuição antropogénica do gás carbónico do efeito de estufa, distribuição e aumento exponencial, achados que ainda hoje se mantêm. Além disso, ele previu com precisão a taxa de aquecimento global para o período entre 1972 e 2000.

Os primeiros registos de satélite compilados no início da década de 1970 mostraram que a cobertura de neve e gelo sobre o Hemisfério Norte estava a aumentar, levando a um exame mais minucioso da possibilidade de arrefecimento global. J. Murray Mitchell atualizou a sua reconstrução da temperatura global em 1972, que continuou a mostrar arrefecimento. No entanto, os cientistas determinaram que o arrefecimento observado por Mitchell não era um fenómeno global. As médias globais estavam a mudar, em grande parte devido aos invernos excepcionalmente severos experienciados pela Ásia e por algumas partes da América do Norte em 1972 e 1973, mas essas mudanças foram principalmente restritas ao Hemisfério Norte. No Hemisfério Sul, a tendência oposta foi observada. Os invernos rigorosos, no entanto, levaram a questão do arrefecimento global aos olhos do público. Os grandes média da época exageraram os avisos da minoria que esperava um arrefecimento iminente. Por exemplo, em 1975, a revista Newsweek publicou uma história intitulada "The Cooling World" que alertava para "sinais ameaçadores de que os padrões climáticos da Terra começaram a mudar". O artigo baseou-se em estudos que documentam o aumento de neve e gelo em regiões do Hemisfério Norte e preocupações e afirmações de Reid Bryson de que o arrefecimento global por aerossóis dominaria o aquecimento do dióxido de carbono. O artigo continuou a afirmar que a evidência do arrefecimento global era tão forte que os meteorologistas estavam a ter "dificuldade em acompanhá-lo". Em 23 de outubro de 2006, a Newsweek divulgou uma atualização afirmando que estava "espetacularmente errada sobre o futuro de curto prazo". No entanto, este artigo e outros semelhantes tiveram efeitos duradouros na perceção pública da ciência climática.Tal cobertura dos média a anunciar a chegada de uma nova era glaciar resultou em crenças de que este era o consenso entre os cientistas, apesar de isso não estar a ser refletido pela literatura científica. À medida que se tornou evidente que a opinião científica era a favor do aquecimento global, o público começou a expressar dúvidas sobre a confiabilidade da ciência. O argumento de que os cientistas estavam errados sobre o arrefecimento global, portanto, podem estar errados sobre o aquecimento global foi chamado de "a "Falácia da Idade do Gelo" pelo autor da TIME Bryan Walsh.

Nos dois primeiros "Relatórios para o Clube de Roma" em 1972 e 1974, foram mencionadas as alterações climáticas antropogénicas por aumento de CO2 bem como por calor residual. Sobre este último, John Holdren escreveu num estudo citado no 1º relatório, "… que a poluição térmica global dificilmente é a nossa ameaça ambiental mais imediata. Pode ser o mais inexorável, no entanto, se tivermos a sorte de evitar todo o resto". Estimativas simples à escala global que recentemente foram atualizadas e confirmadas por cálculos de modelo mais refinados mostram contribuições visíveis do calor residual para o aquecimento global após o ano de 2100, se as suas taxas de crescimento não forem fortemente reduzido (abaixo da média de 2% aa ocorrida desde 1973).

Evidências de aquecimento acumularam-se- Em 1975, Manabe e Wetherald desenvolveram um modelo climático global tridimensional que dava uma representação aproximadamente precisa do clima atual. A duplicação de CO2 na atmosfera do modelo deu cerca de 2°C de aumento da temperatura global. Vários outros tipos de modelos de computador deram resultados semelhantes: era impossível fazer um modelo que desse algo parecido com o clima real e não ter o aumento da temperatura quando a concentração de CO2 aumentava.

Num desenvolvimento separado, uma análise de núcleos do fundo do mar publicada em 1976 por Nicholas Shackleton e colegas mostrou que a influência dominante no tempo da idade do gelo veio de uma mudança orbital de Milankovitch de 100.000 anos. Isto foi inesperado, já que a mudança na luz solar nesse ciclo foi pequena. O resultado enfatizou que o sistema climático é impulsionado por retroalimentações e, portanto, é fortemente suscetível a pequenas mudanças nas condições.

Um memorando de 1977 (ver caixa de citação) do principal conselheiro científico do presidente Carter, Frank Press, alertou para a possibilidade de alterações climáticas catastróficas. No entanto, outras questões – como danos conhecidos à saúde por poluentes e evitar a dependência energética de outras nações – pareciam mais urgentes e imediatas. O secretário de Energia, James Schlesinger, informou que "as implicações políticas desta questão ainda são muito incertas para justificar o envolvimento presidencial e as iniciativas políticas", e a indústria de combustíveis fósseis começou a semear dúvidas sobre a ciência climática.

A Conferência Mundial do Clima de 1979 (12 a 23 de fevereiro) da Organização Meteorológica Mundial concluiu que "parece plausível que um aumento da quantidade de dióxido de carbono na atmosfera possa contribuir para um aquecimento gradual da baixa atmosfera, especialmente em latitudes mais altas. ... É possível que alguns efeitos à escala regional e global sejam detectáveis antes do final deste século e se tornem significativos antes da metade do próximo século."

Em julho de 1979, o Conselho Nacional de Invesgiação dos Estados Unidos publicou um relatório, concluindo (em parte):

O consenso começa a formar-se, 1980-1988

No início da década de 1980, a ligeira tendência de arrefecimento de 1945 a 1975 havia parado. A poluição por aerossóis havia diminuído em muitas áreas devido à legislação ambiental e mudanças no uso de combustível, e ficou claro que o efeito de arrefecimento dos aerossóis não aumentaria substancialmente enquanto que os níveis de dióxido de carbono aumentassem progressivamente.Hansen e outros publicaram o estudo de 1981 Climate impact of increasing atmospheric carbon dioxide (Impacto climático do aumento do dióxido de carbono atmosférico, em português) e observaram:

Em 1982, núcleos de gelo da Gronelândia perfurados por Hans Oeschger, Willi Dansgaard e colaboradores revelaram oscilações dramáticas de temperatura no espaço de um século no passado distante. A mais proeminente das mudanças no seu registo correspondeu à violenta oscilação climática Dryas recente observada em mudanças nos tipos de pólen em leitos de lagos em toda a Europa. Evidentemente, alterações climáticas drásticas eram possíveis dentro de uma vida humana.

Em 1973, James Lovelock especulou que os clorofluorcarbonos (CFC) poderiam ter um efeito de aquecimento global. Em 1975, V. Ramanathan descobriu que uma molécula de CFC poderia ser 10.000 vezes mais eficaz na absorção de radiação infravermelha do que uma molécula de dióxido de carbono, tornando os CFC potencialmente importantes, apesar das suas concentrações muito baixas na atmosfera. Enquanto que a maioria dos primeiros trabalhos sobre os CFCs se concentrava no seu papel na destruição da camada de ozono, em 1985 Ramanathan e outros mostraram que os CFC juntamente com o metano e outros gases-traçadores poderiam ter um efeito climático quase tão importante quanto o aumento do CO2. Em outras palavras, o aquecimento global chegaria duas vezes mais rápido do que o esperado.

Em 1985, uma Conferência conjunta PNUMA/OMM/ICSU sobre a "Avaliação do Papel do Dióxido de Carbono e Outros Gases de Efeito de Estufa nas Variações Climáticas e Impactos Associados" concluiu que os gases de efeito de estufa "devem causar" aquecimento significativo no próximo século e que algum aquecimento é inevitável.

Enquanto isso, testemunhos de gelo perfurados por uma equipe franco-soviética na Estação Vostok na Antártida mostraram que o CO2 e a temperatura subiram e desceram juntos em grandes oscilações ao longo das eras glaciares passadas. Isso confirmou a relação CO2-temperatura de uma maneira totalmente independente dos modelos climáticos computadorizados, reforçando fortemente o consenso científico emergente. As descobertas também apontaram para poderosas retroalimentações biológicas e geoquímicas.

Em junho de 1988, James E. Hansen fez uma das primeiras avaliações de que o aquecimento causado pelos humanos já havia afetado de forma mensurável o clima global. Pouco depois, uma "Conferência Mundial sobre a Mudança da Atmosfera: Implicações para a Segurança Global" reuniu centenas de cientistas e outros em Toronto. Eles concluíram que as mudanças na atmosfera devido à poluição humana "representam uma grande ameaça à segurança internacional e já estão a ter consequências prejudiciais em muitas partes do globo", e declararam que até 2005 o mundo estaria bem aconselhado a aumentar as suas emissões cerca de 20% abaixo do nível de 1988.

A década de 1980 viu avanços importantes em relação aos desafios ambientais globais. A destruição da camada de ozono foi mitigada pela Convenção de Viena (1985) e pelo Protocolo de Montreal (1987). A chuva ácida foi regulada principalmente aos níveis nacional e regional.

Período moderno: 1988 até ao presente

Em 1988, a OMM estabeleceu o Painel Intergovernamental para as Alterações Climáticas com o apoio do PNUMA. O IPCC continua o seu trabalho até os dias de hoje e emite uma série de Relatórios de Avaliação e relatórios suplementares que descrevem o estado da compreensão científica no momento em que cada relatório é preparado. Os desenvolvimentos científicos durante este período são resumidos uma vez a cada cinco a seis anos nos Relatórios de Avaliação do IPCC que foram publicados em 1990 (Primeiro Relatório de Avaliação), 1995 (Segundo Relatório de Avaliação), 2001 (Terceiro Relatório de Avaliação), 2007 (Quarto Relatório de Avaliação), 2013/2014 (Quinto Relatório de Avaliação) e 2021 Sexto Relatório de Avaliação. O relatório de 2001 foi o primeiro a afirmar positivamente que o aumento observado da temperatura global era "provavelmente" devido às atividades humanas. A conclusão foi influenciada especialmente pelo chamado gráfico do taco de hóquei, que mostra um abrupto aumento histórico de temperatura simultâneo ao aumento das emissões de gases de efeito de estufa, e por observações de mudanças no conteúdo de calor oceânico que tinham uma "assinatura" correspondente ao padrão calculado por modelos de computador para o efeito do aquecimento do efeito de estufa. Na época do relatório de 2021, os cientistas tinham muitas evidências adicionais. Acima de tudo, medições de paleotemperaturas de várias eras no passado distante, e o registro de mudança de temperatura desde meados do século XIX, poderiam ser comparados com medições de níveis de CO2 para fornecer confirmação independente de cálculos de modelos de supercomputadores.

Estes desenvolvimentos dependiam crucialmente de enormes programas de observação de alcance global. Desde a década de 1990, a investigação sobre alterações climáticas históricas e modernas expandiu-se rapidamente. A coordenação internacional foi fornecida pelo Programa Mundial de Investigação Climática (criado em 1980) e foi cada vez mais orientada para fornecer informações aos relatórios do IPCC. Redes de medição como o Global Ocean Observing System, Integrated Carbon Observation System e o Earth Observing System da NASA permitiram a monitorização das causas e efeitos das alterações em andamento. A investigação também se ampliou, ligando muitos campos, como ciências da terra, ciências comportamentais, economia e segurança.

Ver também

 Climatologia histórica
 História da geofísica
 História da geologia

Leitura adicional

 Dessler, Andrew E. and Edward A. Parson, eds. The science and politics of global climate change: A guide to the debate (Cambridge University Press, 2019). excerpt
 Edwards, Paul N. "History of climate modeling." Wiley Interdisciplinary Reviews: Climate Change 2.1 (2011): 128–139. online
 Edwards P. N. A Vast Machine: Computer Models, Climate Data, and the Politics of Global Warming (MIT Press; 2010).
 Weart S. R. The Discovery of Global Warming (2nd ed 2008) excerpt
 Weart S. R. The discovery of global warming: a hypertext history of how scientists came to (partly) understand what people are doing to cause climate change (American Institute of Physics, College Park; revised annually since 2003) online

Ligações externas

 Artigo de Joseph Fourier de 1827, Memoire sur les temperature du globe terrestre et des espaces planetaires, em francês e inglês, com anotações de William Connolley
 Artigo de Svante Arrhenius de abril de 1896, Sobre a influência do ácido carbónico no ar sobre a temperatura do solo
 James R. Fleming, ed. Alterações Climáticas e Aquecimento de Estufa Antropogénica: Uma Seleção de Artigos-Chave, 1824–1995, com Ensaios Interpretativos
 Marcos das Alterações Climáticas: Linha do Tempo

Mudanças climáticas
História da geologia

História da ciência das alterações climáticas


مُوَلِّدُ الترِبْسِين أو مولد التريبسين أو تربسينوجن أو تربسينوجين  هي الصيغة غير النشطة من إنزيم التربسن أو ما يسمى زيموجين أو مولد للإنزيم الذي يتم إنتاجها في البنكرياس ضمن العصارة البنكرياسية إلى جانب كيموتريبسينوجن وأميلاز و الليباز ثم تنقل إلى الإثنا عشر في الأمعاء الدقيقة حيث يتم تفعيلها لتصبح إنزيم التربسن الذي يساهم في هضم البروتينات التي يكتسبها الجسم من خلال الطعام.

الوظيفة

الأمراض

انظر أيضًا
 تربسن
 التربسنوجن الفعال مناعياً

المراجع

روابط خارجية

مولدات إنزيم
EC 3.4.23

مولد التربسين


Sudbury er en by i Babergh distriktet, Suffolk, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 22.824. Byen ligger 81.5 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Sudberia/Sutberie(a).

Referencer

Byer i England
Suffolk

Sudbury


São Vicente es un municipio del estado de Rio Grande do Norte (Brasil), localizado en la microrregión de la Sierra de Santana, que de acuerdo con el IBGE (Instituto Brasileño de Geografía y Estadística), en el año 2003 su población era estimada en 5.834 habitantes, con un área territorial de 209,7 km², siendo la principal vía de acceso la BR-226.

Turismo
Las inscripciones rupestres son una atracción local, con pinturas en rocas protegidas del sol de color roja, todas ellas localizadas en el Sitio Piauí, sin embargo son de difícil acceso por cuenta de senderos en los bosques cerrados y por las altas sierras. El Sitio Arqueológico se llama Cascada.

Referencias

Localidades de Río Grande del Norte

São Vicente (Río Grande del Norte)


An Chrysopogon lancearius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Haselfoot Haines. An Chrysopogon lancearius in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon lancearius


Signe Klejs (født 28. februar 1974 i Aarhus) er en dansk kunstner.

Hun er uddannet fra Kolding Designskole og Universität der Künste Berlin.
Hun arbejder på tværs af kunstarter og hendes værker strækker sig over scenekunst, stedsspecifik kunst, kunstmusik, videokunst, installationskunst, billedkunst, formidlingsdesign og tværmediale projekter.
I forbindelse med Aarhus som Europæisk Kulturhovedstad 2017 har hun skabt Hesitation of Light. Hver aften gentages solnedgangens farver i en oplysning af Ringgadebroen i Aarhus.

Eksterne henvisninger og kilder

 Signe Klejs - 40 år | Fødselsdage | stiften.dk
 Signe Klejs - kunsten.nu

Kunstnere fra Danmark

Signe Klejs


Crkva sv. Josipa u Svirčima, općina Jelsa, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
U jugozapadnom dijelu naselja Svirče, uz lokalni put koji vodi prema Vrbanju, izgrađen je stambeni sklop «Šimunića dvori» u sklopu kojega je i crkva sv. Josipa. Crkvu je 1671. godine sagradio kanonik Nikola Šimunić sa svojom braćom. U Šimunića dvorima su tijekom XVII. i XVIII. stoljeća redovito odsijedali hvarski biskupi prilikom kanonskih pohoda Svirčima. Crkva sv. Josipa pravokutnog je tlocrta, bez apside, pročelja okrenutog ka sjeveru. Građena je priklesanim kamenom u mortu, a na istočnom, zapadnom i južnom pročelju vidljivi su tragovi nadogradnje. Na glavnom, sjevernom pročelju je portal s polukružnom profiliranom lunetom u kojoj je postavljena u kamenu izrađena rustična glava sv. Josipa. Na nadvratniku je uklesana godina gradnje i natpis: «1671. ovi tempal bi sagradjen od bratje pokojnega Petra Šimunić» U zabatu glavnog pročelja izvorno je stajala trodijelna kamena preslica, koja se urušila, pa je 1969. godine zamijenjena novom, kamenom jednodijelnom preslicom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5611 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Svirču
Crkve sv. Josipa

Crkva sv. Josipa u Svirčima


Antje Sedemund-Treiber (* 18. März 1936 in Kiel; geborene Treiber) ist eine deutsche Juristin. Von 1992 bis 2001 war sie Präsidentin des Bundespatentgerichtes.

Beruflicher Werdegang
Nach dem Abitur 1954 studierte sie Rechtswissenschaften an den Universitäten Hamburg und München. Die beiden juristischen Staatsprüfungen legte sie in Hamburg ab. Sie war zunächst Richterin am Verwaltungsgericht Hamburg, dann im Justizprüfungsamt. 1968 wechselte sie in das Bundesjustizministerium. Dort war sie für die Vorbereitung von Gesetzen zuständig, unter anderem für den verfahrensrechtlichen Teil des Eherechtsreformgesetzes. Sedemund-Treiber war die erste Frau an der Spitze des Organisationsreferats im Bundesjustizministeriums und übernahm später das Personalreferatu und danach die Unterabteilung B in der Abteilung für Justizverwaltung.

Bei ihrer Ernennung zur Präsidentin des Bundespatentgerichtes zum 1. Juni 1992 war sie Ministerialdirigentin. Ihre Präsidentschaft dauerte bis 31. März 2001.

Ämter und Mitgliedschaften
Von 1987 bis 1989 war sie Vizepräsidentin und von 1989 bis 1992 Präsidentin des Deutschen Juristinnenbundes. Der Verband ernannte sie zu seiner Ehrenpräsidentin.

Auszeichnungen
 Großer Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland

Publikationen (Auswahl)
 Mitarbeit an: Dieter Henrich (Hrsg.): Eherecht. Trennung, Scheidung, Folgen. Kommentar. Beck Verlag, München 2003, 4. Auflage
 Das Bundespatentgericht in den Jahren 1992 bis 2001. In: Achim Bender, Klaus Schülke, Volker Winterfeldt: 50 Jahre Bundespatentgericht. Festschrift zum 50-jährigen Bestehen des Bundespatentgerichts am 1. Juli 2011. Carl Heymanns Verlag, Köln 2011, S. 63–72

Literatur
 Gerhard Köbler:  Wer ist wer im deutschen Recht
 Christiane Schreiber: Antje Sedemund-Treiber zum 75. Geburtstag. In: djbZ, Zeitschrift des Deutschen Juristinnenbundes, Jahrgang 14, Heft 3, 2011, S. 139–140,

Weblinks
 Foto von Antje Sedemund-Treiber

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Richter (Bundespatentgericht)
Richter (Verwaltungsgericht)
Ministerialdirigent (Bund)
Person (Bundesministerium der Justiz)
Gerichtspräsident (Deutschland)
Präsident (Bundespatentgericht)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Person (München)
Geboren 1936
Frau

Antje Sedemund-Treiber


Cecília Gáspár (* 11. September 1984 in Budapest) ist eine ungarische Fußballspielerin.

Karriere

Vereine
Nach Stationen beim 1. FC Femina in ihrer Heimat sowie dem FC Zbrojovka Brünn in Tschechien wechselte sie zur Saison 2008/09 zum TSV Crailsheim nach Deutschland. In 20 Ligaspielen für Crailsheim gelang ihr ein Tor. Es folgte eine Halbsaison für die SG Essen-Schönebeck sowie im Januar 2010 der Wechsel zum damaligen Bayernligisten ETSV Würzburg. Mit diesem schaffte Gáspár in der Saison 2009/10 den Aufstieg in die Regionalliga sowie ein Jahr darauf in die 2. Fußball-Bundesliga. Im November 2012 gab sie aus beruflichen und privaten Gründen ihren Abschied in Richtung Stuttgart bekannt. Am 7. Januar 2013 unterschrieb sie einen Vertrag mit dem FV Vorwärts Faurndau und kam zu acht Einsätzen in der Oberliga Baden-Württemberg. Im Februar 2014 verließ sie Faurndau.

Nationalmannschaft
Ihr Debüt für die A-Nationalmannschaft Ungarns gab sie am 24. Mai 2005 bei einem 2:0-Sieg gegen die Auswahl Sloweniens. Sie war Teilnehmerin ihres Landes bei der Sommer-Universiade 2009 in Belgrad.

Persönliches
Seit Mai 2011 arbeitet sie für den Sportartikel-Hersteller Decathlon.
2015 kam ihr erster und 2018 ihr zweiter Sohn zur Welt. 2018 nahm sie den Namen von ihrem Mann Darko Juric an.

Weblinks

 uefa.com:  ()

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Ungarn)
Fußballspieler (FC Zbrojovka Brünn)
Fußballspieler (TSV Crailsheim)
Fußballspieler (SGS Essen)
Universiadeteilnehmer (Ungarn)
Sportler (Budapest)
Ungar
Geboren 1984
Frau
Fußballspieler (ETSV Würzburg)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2009

Cecília Gáspár


An Epidendrum costanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Germán Carnevali. An Epidendrum costanense in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum costanense


Arı kuşugiller (Meropidae), Coraciiformes takımından arılarla beslenen türleri içeren kuş familyası.

Özellikleri
Zengince renkli tüyleri, ince vücutları ve genellikle upuzun kuyruk tüyleri ile tanınırlar. Rengarenktirler ve çok uzaklardan bakıldığından kırlangıca benzeyen hafif aşağıya dönük uzun sivri gaga ve sivri uçlu kanatlara sahiptirler.

Beslenme

İsimlerinden de anlaşılacağı üzere temel besin maddelerini arılar oluşturur. Açık bir tünekteyken arı, yaban arıları ve eşek arılarını havadayken yakalarlar. Arı kuşları yakaladığı arıyı yemeden önce sert bir yüzeyde böceğe defalarca vurarak iğnesini çıkarmasını sağlar. Bu süreç esnasında yapılan basınç, zehirin çoğunu dışarıya çıkartır.

Üreme

Arı kuşları toplu halde yaşar. Kumlu dik yamaçlarda açılan tünel benzeri çukurlarda yuva yaparak koloniler oluştururlar. Yumurtaları beyazdır genellikle 2-9 arasında yumurta üretirler. Familyadaki üyelerin çoğu tekeşlidir.

Dağılımı

Bu familya üyeleri en çok Afrika'da yaygındır ama bazıları Güney Avrupa, Madagaskar, Avustralya ve Yeni Gine'de bulunur.

Kitap

Arı kuşugiller


جانبية المناسل الفسترمانية  هي من ديدان الرئة الأكثر اٍنتشارا في أسيا و أمريكا الجنوبية.
اٍكتشفت على اٍثر وفات نمرين بنغاليين في حدائق حيوان أربية عام 1878م. سنوات فيما بعد ظهرت حالات عند الاٍنسان في تايوان.

مراجع

حيوانات وصفت في 1878
ديدان طفيلية للبشر
متأخرات الخصية

جانبية المناسل الفسترمانية


Charles Shaw-Lefevre may refer to:

 Charles Shaw Lefevre (politician) (1759–1823), born Charles Shaw, British Whig politician
 Charles Shaw-Lefevre, 1st Viscount Eversley (1794–1888), his son, Speaker of the House of Commons

Charles Shaw-Lefevre


"Simple Simon" is an English language nursery rhyme. It has a Roud Folk Song Index number of 19777.

Lyrics

The rhyme is as follows;

Simple Simon met a pieman,
Going to the fair;
Says Simple Simon to the pieman,
Let me taste your ware.

Said the pieman unto Simon,
Show me first your penny;
Says Simple Simon to the pieman,
Indeed I have not any.

Simple Simon went a-fishing,
For to catch a whale;
All the water he had got,
Was in his mother's pail.

Simple Simon went to look
If plums grew on a thistle;
He pricked his fingers very much,
Which made poor Simon whistle.

He went for water in a sieve
But soon it all fell through
And now poor Simple Simon
Bids you all adieu!

Origin
The verses used today are the first of a longer chapbook history first published in 1764. The character of Simple Simon may have been in circulation much longer, possibly through an Elizabethan chapbook and in a ballad, Simple Simon's Misfortunes and his Wife Margery's Cruelty, from about 1685.  A possible inspiration is Simon Edy, a beggar of the St Giles area in the 18th century.

Notes

External links
A page containing the full text of the rhyme

Year of song unknown
Chapbooks
English nursery rhymes
English folk songs
English children's songs
Traditional children's songs
Songs about fictional male characters

Simple Simon (nursery rhyme)


Horacio Carlos Gorleri (Ciudad de Santa Fe, 18 de diciembre de 1924 - Ciudad de Formosa, 24 de julio de 2009) fue un político, interventor de la provincia de Formosa entre 1975 y 1976.

Biografía

Papucho Gorleri nació el 18 de diciembre de 1924 en la ciudad de Santa Fe. Fue hijo de una familia tradicional de la ciudad de Formosa. Tanto su padre como su abuelo se desempeñaron como intendentes del municipio de Formosa. Durante su larga trayectoria se desempeñó en la actividad privada como comerciante. Sin embargo, se identificó con el peronismo desde el 17 de octubre de 1945 cuando con un grupo de jóvenes inician una activa militancia en el movimiento nacional justicialista desde sus orígenes,  destacándose por su amistad, solidaridad y por ser un hombre de trabajo. Papucho, como fue conocido por todos, también fue dirigente social y deportivo, siendo el club de sus amores Chacra 8, del cual fue su presidente.

De perfil cuidadoso y reservado, se caracterizó por su carácter afable y muy dado a una vida social, donde en nuestra ciudad los jóvenes lo tenían como un referente de la persona correcta. Durante la época de la resistencia peronista fue un referente dentro de la rama política con fluidos contactos con la dirigencia regional y nacional, y en nuestra provincia especialmente con la dirigencia sindical. A fines del año 1975 fue designado interventor de la provincia de Formosa por decreto suscripto por la Sra. María Estela Martínez de Perón, cargo que desempeñó hasta el golpe de Estado del 24 de marzo de 1976. Acompañaron a su gestión el Sr. Julio Alberto Pereira como ministro de Gobierno y el Sr. Julio Gómez Alvarenga como secretario general de la Gobernación. Durante su desempeño se terminó de instrumentar el sistema nacional integrado de salud.

Trayectoria política
Al recuperar la democracia el pueblo Argentino lo tuvo a Horacio Gorleri como activo dirigente en la reorganización del Partido Justicialista que se normalizó con las autoridades electas en la contienda interna del 17 de julio de 1983. En dicha ocasión los compañeros de la agrupación Perón y Evita (Lista Celeste y Blanca) lo postularon como precandidato a Gobernador de la Provincia, acompañándolo en la fórmula como precandidato a vicegobernador el reconocido médico peronista de la ciudad de Clorinda, Juan de Dios Cabral.

Horacio Gorleri honró al justicialismo integrando la lista de candidatos a convencionales constituyentes en la reforma constitucional del año 1994 y acompañó al actual Gobernador Dr. Gildo Insfrán en la Convención reformadora celebrada en la ciudad de Santa Fe en ese mismo año.

También Don Horacio Gorleri con "verdadera actitud militante, supo asumir las altas responsabilidades que cumplió con lealtad y compromiso con la causa nacional y popular, así como su incansable lucha por todos los formoseños y sus indudables dotes personales, lo llevaron a ocupar importantes cargos".

Don Horacio Carlos "Papucho" Gorleri falleció el 24 de julio de 2009 a los 83 años de edad, siendo siempre una persona a la que los jóvenes dirigentes de distintos signos políticos consultaban permanentemente visitándolo en su casa de la calle San Martín y Maipú.

Gorleri, Horacio

Horacio Gorleri


رحمت الله الهندي الكيرواني عالم مسلم مشهور ولد في كيروانة في الهند 1818 وتوفي في مكة 1891. اشتهر لمناظرته القس فندر وتأليفه كتاب إظهار الحق.

اسمه ونسبه
هو محمد رحمت الله (بالتاء المفتوحة) بن خليل الرحمن الكيرانوي الهندي الحنفي ونسبه ينتهي إلى عثمان بن عفان عند الجد الرابع والثلاثين.

مولده وأسرته
ولد الشيخ رحمت الله بحي (دربار كلان) أي الحي الكبير في قرية كيرانه، التابعة لمحافظة (مظفر ناجار) من توابع دلهي عاصمة الهند. في غرة جمادى الأولى سنة 1233هـ، الموافق:التاسع مارس سنة 1818م. في عهد السلطنة المغولية.
وقد أشتهر أفراد أسرته بالعلم والطب والمناصب العليا، وكان والده خليل الرحمن عالما فاضلا ومن ذوي المناصب العالية في الحكومة، ومن أجداده الحكيم الطبيب عبد الكريم (المعروف بحكيم بينا ووالد الحكيمين محمد حسن وعبد الرحيم) ولما مرض الإمبراطور جلال الدين محمد أكبر ولم يحسن الأطباء علاجه، طلب الحكيم من (باني بت) فاشترك مع ابنه الحكيم محمد حسن في معالجة الإمبراطور، ولما شفاه الله على أيديهما منحهما أرضا زراعية واسعة بمقاطعة كيرانه بمرسوم سلطاني مؤرخ بشهر ذي القعدة سنة 915هـ ولَقّبَ الحكيم عبد الكريم بشيخ الزمان واتخذه طبيبا خاصا له، فانتقلت أسرة العثمانيين من (باني بت) إلى (كيرانه) وبنت القصور والأسوار العالية والبوابات الكبيرة حسب نظام العمران في ذلك العهد، ووسعت القرية ونظمتها وأقامت فيها دور القضاء والهيئات الحكومية.
وكان من أطباء القصر المغولي كذلك الحكيم ديوان عبد الرحيم (من أجداد الشيخ رحمت الله) وشقيقه الحكيم محمد حسن والحكيم رزق الله محمد حسن، وقد تقلبوا في حكم ولايات الهند المختلفة، وإلى أسرتهم ينتمي الحكيم وجيه الدين مؤلف كتاب (مخزن الحكمة) في الطب عام 1196هـ والذي ما زال مخطوطا في المكتبات الأوروبية، وكان الحكيم علي أكبر (شقيق الشيخ رحمت الله) متخصصا في الطب.

في هذه الأسرة التي امتازت بالعلم والحكمة والأدب والوظائف الكبيرة طيلة العصور الإسلامية الزاهرة في الهند، ولد العلامة الشيخ رحمت الله بن خليل، وتزوج من ابنة خالته عام 1256 هـ، ولم يكن له أبناء ذكور.

دراسته وأساتذته

نشأ الشيخ رحمت الله في كنف أسرة واسعة الثراء والجاه، وفي السادسة من عمره بدأ تعليمه في بلدته على يد والده وكبار أفراد العائلة المشهورين بالعلم والفضل والدين حسب النظام المتبع في ذلك العهد، ولما بلغ الثانية عشرة من عمره حفظ القرآن الكريم وأتقن اللغة الفارسية وقرأ كتب الشريعة الإسلامية واللغة العربية على يد آبائه، ثم ارتحل إلى دلهي عاصمة العلم وملتقى الفطاحل لطلب التعليم العالي، فالتحق بمدرسة الأستاذ محمد حيات، وسكن في مبناها حتى أخذ حظا وافرا من العلوم أبانت عن ذكائه وقدمته على أقرانه ثم سافر إلى لكهنو مدينة العلم والحضارة، فتتلمذ على المفتي سعد الله المراد آبادي، وتخصص في آداب اللغة الفارسية على يد الشيخ إمام بخش الصهبائي الدهخلوي المقتول سنة 1857، كما درس الطب على يد الطبيب البارع محمد فيض ودرس العلوم الرياضية والهندسية، على يد الأستاذ صاحب نظرية (لوكارثم) وصاحب المؤلفات الرياضية الشهيرة.
ولما ظهر نبوغه وتفوقه في العلوم الشرعية تصدر مجالس الدرس والإفتاء ولما ازداد إقبال الطلاب على دروسه أسس مدرسة شرعية في كيرانه، تخرج منها كبار المدرسين والمؤلفين ومؤسسي المدارس في أرجاء الهند. ولكنّ ازدياد النفوذ التنصيري في الهند شغله عن مواصلة التدريس في مدرسته فتفرغ للتأليف والرد على المنصرين، وقد ألف في ذلك مؤلفات كثيرة نترك ذكرها الآن.

اشتراكه في الثورة وقيادته لفرق الجهاد
كان للعلماء في الهند دور كبير في إشعال الثورة ضد الإنجليز سنة 1857 هـ، وكانوا يُفتون بوجوب الجهاد وأن الإنجليز يُعدون محاربين للإسلام، وقد أصدروا في ذلك البيانات الكثيرة، وألقوا الخطب ووزعوا المنشورات الداعية لذلك. كان الشيخ رحمت الله الذي انتصر على المنصرين في الهند أول المجاهدين بأنفسهم وأموالهم في سبيل الله، لإخراج المستعمر من أرض الهند، فقام بإعلان الثورة على الإنجليز وحث المسلمين على بذل أرواحهم وأموالهم، ولما ثار الجنود في حامية (ميرت) بسبب إجبار الضباط الإنجليز لهم على استعمال دهن الخنزير والبقر في تشحيم البنادق (لأن المسلمين يحرمون الخنزير، والهندوس يحرمون البقر فثاروا معا ضد الإنجليز) اتصل بهم الشيخ رحمت الله ووضع لهم خطة الوصول إلى دلهي، وكان يعاونه في ذلك د/محمد وزير خان ومولوي فيض أحمد بدايوني، كما كان يعاونه العالم العلامة إمداد الله الفاروقي لتنظيم الثورة في مديرية (شاملي وكيرانه).

لما تضايق الثوار في دلهي تحرك إليها الشيخ رحمت الله من معسكره في (نجيب آباد) ومعه مئتا جندي، وكان له دور كبير في قيادة مجاهدي (شاملي وكيرانه) حيث نظمت فرق الجهاد ووزعت الأسلحة وأقيمت التحصينات القوية في وجه الجيش الإنجليزي، وكان مساعده فيهما (عظيم الدين) لأن الحاج إمداد الله تولى قيادة المجاهدين في منطقة (تهانة بهون) بمساعدة الأستاذ عبد الحكيم التهانوي. كانت أسلحة المجاهدين بسيطة لا تقاس بأسلحة الإنجليز، لكن أعنف المعارك وأكثرها خسارة في الجيش الإنجليزي تلك المعارك التي خاضها المجاهدون والعلماء، باذلين أرواحهم دفاعا عن دينهم، وقد اعترف الإنجليز بذلك في كتاباتهم وفي رسائلهم لأهليهم، وقد كان (حنقهم شديدا على المسلمين وأهل الخطر منهم، ومن له شأن في المجتمع الهندي، يعلقونهم على المشانق، ويقتلونهم بتعذيب وإهانة، ويبحثون عن كل من كان له كلمة مسموعة أو نفوذ في المجتمع، وكان من ضمنهم وفي مقدمتهم الشيخ رحمت الله الكيرانوي الذي انتصر عليهم في المعركة الدينية، وأسهم في الكفاح ضدهم.

مصادرة أمواله وهجرته إلى مكة
بعد أن فشلت الثورة تعرض المسلمون لسخط الإنجليز الموتورين الذين يعدون المسلمين هم أصحاب الفكر والقيادة في الثورة والمواطنون تابعون لهم، ونصبت أعواد المشانق للعلماء والمجاهدين في قرية بنجيت، لذلك كله اضطر الشيخ رحمت الله إلى الاختفاء مع بعض المجاهدين في قرية (بنجيت) وجاء الإنجليز إلى قرية كيرانه وفتشوها بيتا بيتا، ولما فشلوا في العثور على الشيخ رحمت الله توجهوا إلى بنجيت فطلب عمدتها من الشيخ رحمت الله أن يتزي بزي الفلاحين ويخرج للعمل في الحقول فعمل الشيخ بمشورته ومرت قوات الإنكليز على الشيخ رحمت الله فسألوه وزملاءه عن الشيخ رحمت الله ولم يعرفوه، ثم سألوا النساء والأطفال فأنكروا معرفتهم لهذا الاسم ثم قاموا بتفتيش القرية واستفزاز أهلها بالنهب والتهديد بالقتل، وقبضوا على أربعة عشر شابا كرهائن، فأراد الشيخ أن يسلم نفسه للإنكليز لكن العمدة أخبره بعدم مبالاة أهل القرية ولو أعدموا كلهم، ولما يئسوا من العثور عليه أطلقوا سراح المعتقلين، وقبضوا على العمدة بتهمة إخفاء الشيخ، ورفعوا أمر الشيخ إلى المحكمة بتهمة قيادته للثورة وإحداث الشغب والخروج على القانون، وأعلنوا عن جائزة مقدارها ألف روبية هندية لمن يأتي بالشيخ حيا أو ميتا (وكان ذلك المبلغ كبيرا في ذلك الوقت) ولكن بلا جدوى فزادت نقمتهم على المسلمين وبالذات في مقاطعة كيرانه لا لشيء إلا لأن الشيخ ينتسب إليهم، وبثوا عيونهم للتحري عن الشيخ، لكن الله هداه لأن يغير اسمه باسم مصلح الدين، ويخرج مارا بالقرى والفيافي إلى سورات، ثم إلى مومباي (بومباي سابقا) وقد رأى فتك الإنجليز بالمسلمين وذبحهم للعلماء على قارعة الطريق، ومن مومباي ركب زورقا شراعيا إلى الميناء اليمني (مخا) لأن السفينة التي تبحر من (بومباي) إلى جدة قد فاتته، بالإضافة إلى أن ميناء بومباي يغص بالموظفين والجنود الإنجليز.

ولما وصل إلى مدينة مخا اليمنية المطلة على البحر الأحمر سافر برا إلى مكة المكرمة فوصلها بعد سنتين من السفر المضني بين البر والبحر، سنة 1278 هـ مهاجرا إلى الله، تاركا ممتلكاته الثابتة والمنقولة التي قام الإنجليز بإحصائها وإعلانها للبيع بالمزاد العلني، فبيعت بألف وأربع مئة وعشرين روبية وقيمتها الحقيقية عشرات الألوف لما فيها من القصور والمزارع.

تدريسه في المسجد الحرام
بينما كان الشيخ رحمت الله في طواف العمرة التقى بالحاج إمداد الله الذي وصل إلى مكة قبله فأكملا السعي معا، ثم اصطحبه إلى سكنه في رباط داود قرب باب العمرة وأقام معه. وكانا يترددان على الحرم للعبادة ولسماع دروس العلم، وكان الشيخ رحمت الله يفتي على المذهب الحنفي، فسمع الشيخ رحمت الله الشيخَ أحمد بن زيني دحلان (إمام وخطيب المسجد الحرام آنذاك) ينتصر لمذهب الشافعي ويضعِّف أدلة غيره، فسأله بتواضع طلاب العلم عن سبب انتصاره لمذهب الشافعي وطال النقاش بينهما فأدرك الشيخ دحلان أن السائل من كبار العلماء، فأخذ بيده وطلب منه التعرف عليه، فاختصر له ظروفه وسبب مجيئه إلى مكة، ثم اصطحبه إلى بيته وعمل وليمة كبيرة دعا إليها العلماء وطلب من الشيخ رحمت الله الحديث عن المناظرة وما يلاقيه المسلمون في الهند من جور الإنجليز، ثم أعطاه إجازة التدريس في المسجد الحرام وسجل اسمه في السجل الرسمي لعلماء الحرم.

وفي مكة طلب الأستاذ العلامة السيد أحمد بن زيني دحلان من الشيخ رحمت الله أن يترجم للعربية مسائل المباحث الخمسة السابقة جامعا إياها من الكتب والرسائل التي ألفها في هذا الباب. ولما رأى الشيخ أن الدراسة في المسجد الحرام ليس لها منهاج ثابت وأنها تقتصر على العلوم الدينية واللغة العربية، أراد إدخال علوم جديدة كالهندسة والرياضيات وعلم المناظرة والعلوم الفكية، وأحضر الكتب اللازمة من الهند، وكان يوما مشهورا في تاريخ التدريس في المسجد الحرام عندما أخذ الشيخ رحمت الله يدرس كتاب حجة الله البالغة في حكمة التشريع، وشرح الجغميني في علم الفلك، ومقدمة ابن خلدون، وقد فصل في تدريسه بين علمي النحو والصرف بعد أن كانا يدرسان معا، وكان يقوم بتدريس هذه العلوم في داره حتى تخرج على يديه كثير من العلماء والقضاة وكبار الموظفين الذين كان لهم دور كبير فيما بعد تاريخ مكة والجزيرة.

تأسيسه للمدرسة الصولتية
لم يكن في مكة تدريس إلا في المسجد الحرام وفي الكتاتيب، حيث يجمع المدرسون طلابهم في حلقات على اختلاف أعمارهم في أروقة المسجد ويعطونهم دروسا في علوم الدين واللغة بغير منهاج ثابت وإذا أكمل الطالب دراسة الكتب التي يشرحها المدرسون حسب تضلع كل في مادته، تقوم هيئة العلماء بفحص هذا الطالب لمنحه إجازة التدريس ولما رأى الشيخ رحمت الله أن الأوضاع التعليمية في مكة المكرمة ما زالت على الطريقة القديمة، أقدم على إحداث أول مدرسة بترتيب ونظام جديد على نفقته الخاصة في شهر رجب سنة 1285 هـ رجاء أن تخدم طلاب العلم من الهند وسائر أنحاء العالم الإسلامي، لكن هذه المدرسة التي كانت في محيط الحرم بباب الزيادة لم تحقق الغرض من تنظيم الدراسة المنهجية وإتمام سائر الترتيبات المدرسية، فنقلها إلى دار أحد أثرياء الهند المهاجرين المعروفة بدار السقيفة عند مطلع جبل هندي بمحلة الشامية، وعرفت بمدرسة الشيخ رحمت الله أو المدرسة الهندية، وسرعان ما غصت بطلابها فنقل قسم الحفاظ إلى المسجد الحرام ثانية وأبقى قسم العلوم وكان يدعوا الله أن يحقق أمنيته في إنشاء بناء خاص بالمدرسة.

قدوم صولت النساء
قدمت امرأة هندية من كلكتا في عام 1289 هـ للحج اسمها صولت النساء بيغم وكانت عازمة على إنشاء رباط في مكة المكرمة على عادة أهل الخير في ذلك الزمان لسكنى الحجاج وحفظ أمتعتهم، وكانت تسمع بصاحب المناظرة المشهورة الشيخ رحمت الله، لكنها لا تعرفه فتوصلت إليه عن طريق زوج ابنتها الذي كان يحضر دروس الشيخ واستشارته في أمر الرباط فأخبرها بكثرة الأربطة وأن أبناء مكة بحاجة إلى مدرسة، وبها يحصل الأجر والثواب العظيم، وفوضت الشيخ بشراء الأرض والإشراف على البناء فاشترى أرضا بمحلة الخندريسة وبوشر في البناء ووضع الشيخ بيده حجر الأساس لأول مدرسة دينية نظامية في الحجاز بجانب البيت العتيق صباح يوم الأربعاء 15 شعبان سنة 1290 هـ وتم افتتاح وانتقال الطلاب والمدرسين إليها في الرابع عشر من محرم سنة 1291 هـ في احتفال كبير حضره علماء مكة وأعيانها وانتظمت فيها الدراسة وسائر الترتيبات كما كان يريد الشيخ، ورفض أن يطلق اسمه على المدرسة وأطلق عليها اسم (الصولتية) إكراما للمحسنة الفاضلة، وكان أول درسين أعطيا في هذه المدرسة هما:
 درس القرآن الكريم على يد الشيخ إبراهيم سعد.
 ودرس الحديث من صحيح البخاري على يد المؤسس.

هذا وقد حاولت القنصلية الإنجليزية في جدة إغلاق المدرسة بإيحائهم إلى الوالي العثماني أنها تشكل حركة أجنبية تعمل داخل البلاد، وبذلوا كل جهد لإيقافها فلم يفلحوا لأن الخطة التي رسمها الشيخ للمدرسة ضمنت استمرارها. وملخص هذه الخطة وجوب ابتعاد الطلاب والمدرسين عن الأمور السياسية والخلافات المذهبية والعصبيات القومية، وكانت لهذه الخطة التي ما زالت المدرسة سائرة عليها إلى اليوم الأثر الفعال في إبعاد الطلاب عن كل ما يشغلهم عن العلم، مما ساعد على دوامها رغم أنقراض غيرها من المدارس التي أنشئت بعدها.

كان يتبع للمدرسة الصولتية قسم داخلي للطلاب الفقراء والغرباء يوفر لهم المسكن والمأكل مجانا، كما يتبع لها مسجد بناه الشيخ رحمت الله من حجارة مكتبة الحرم سنة 1302 هـ، عندما هدمتها الحكومة العثمانية لقربها من زمزم ومضايقتها للحجاج، وكان الشيخ قد طلب الحجارة من والي مكة عثمان نوري باشا، ولما وافق باع الشيخُ داره لإتمام بناء المسجد والقسم الداخلي، وللمدرسة مكتبة علمية كبيرة تضم آلاف الكتب العربية والفارسية والأردية والإنجليزية.

بتخرج الفوج الأول من طلاب هذه المدرسة زادت حلقات العلم في المسجد الحرام، كما زاد عدد القراء والعلماء الذين تخرجوا منها ورجعوا إلى بلادهم يؤسسون المدارس الدينية ودور القرآن الكريم في إندونيسيا والهند وماليزيا ومختلف أنحاء العالم الإسلامي، وقد شغل المتخرجون منها من جميع الأفواج مناصب هامة في مختلف الوزارات والدوائر الحكومية.

جعل الشيخ رحمت الله خليفته ونائبه في إدارة المدرسة الشيخ محمد سعيد ابن أخيه علي أكبر، وفي عهده زار الملك عبد العزيز آل سعود هذه المدرسة في 28 جمادى الآخرة سنة 1344 هـ وبرفقته الشيخ محمد نصيف والشيخ يوسف ياسين وتفقد فصولها وأقسامها وبناياتها وأثنى على القائمين عليها وقال: (إن الصولتية هي أزهر بلادي).
ولما توفي الشيخ محمد سعيد في 17/11/1357هـ خلفه ابنه الشيخ محمد سليم وفي عهده تمت معادلة شهادة المتخرجين التي تمنحها هذه المدرسة واعترف بها الأزهر بتاريخ 17/7/1964م، وهي تعادل الثانوية العامة وتؤهل المتخرجين للالتحاق بالجامعات السعودية والكليات الأزهرية، وقد توفي الشيخ محمد سليم في 2/8/1397هـ فخلفه ابنه الشيخ محمد مسعود المولود عام 1352 هـ وفي عهده قال الأستاذ عبد الوهاب أحمد عبد الواسع وكيل وزارة المعارف السعودية:(وإذا أردنا أن نقرر واقع الحركة التعليمية رغم سوئه، فإن بداية القرن التاسع عشر كانت بداية إرهاصات تعليمية ظهرت في الأفق على يد أبناء البلاد وبعض الجاليات الإسلامية وأهمها المدرسة الصولتية بمكة). وقد توفي الشيخ محمد مسعود في 27/8/1412هـ فخلفه ابنه الشيخ ماجد سعيد وما زال مديرا للمدرسة وهو يبذل جهده وعمره في خدمة أبناء المسلمين وفقه الله.

رحلاته الثلاث إلى القسطنطينية
الرحلة الأولى سنة 1280 هـ: أصيب السلطان عبد العزيز خان بغم شديد لسماعه أكاذيب فندر عن المناظرة، فكتب رسالة عاجلة إلى شريف مكة عبد الله بن عون للاستفسار من الحجاج الهنود عن قصة المناظرة والثورة سنة 1857م وإعلام الباب العالي بحقيقة الأمر، فأخبره الشريف بأن الشيخ رحمت الله موجود في مكة، فطلبه السلطان كضيف خاص، وودعه والي مكة كضيف ملكي. وعند وصوله إلى الآستانة في رجب سنة 1280هـ الموافق ديسمبر لعام 1863م استقبله السلطان عبد العزيز خان في موكب رسمي، وأنزله بالقصر الهمايوني، وأقام له حفلة كبيرة حضرها الوزراء والعلماء وكبار رجال الدولة، وثم طلب من الشيخ أن يحدثهم عن المناظرة والثورة ودور العلماء فيها والمذابح الوحشية على يد الإنجليز.

كان فندر قد فر من تركيا عندما سمع بوصول الشيخ رحمت الله إلى الآستانة وإكرام السلطان له، ولما اطلع السلطان على الحقيقة، أمر بالقبض على المنصرين ومصادرة كتبهم وإغلاق مراكزهم سدا لباب الفتنة، ثم طلب السلطان من الشيخ في هذه الزيارة تأليف كتاب في الرد على النصرانية فألف كتابه (إظهار الحق).

وكان الشيخ رحمت الله يلتقي بالسلطان بعد صلاة العشاء يتبادلان الحديث وكان يحضر اجتماعات المجلس الأعلى لشؤون الدولة مع رئيس الوزراء خير الدين باشا التونسي وشيخ الإسلام أحمد أسعد المدني وكبار رجال الدولة، وقد عين له السلطان راتبا شهريا قدره خمسمائة مجيدي، وعينه عضوا بمجلس الوالي بمكة، وأنعم عليه بالخلعة السلطانية والوسام المجيدي من الدرجة الثانية، تقديرا لجهوده في مقاومة التنصير والاستعمار ثم استأذن السلطان في العودة إلى مكة المكرمة لمواصلة تدريسه في الحرم الشريف فأذن له وودعه بنفسه.

أما الرحلة الثانية فكانت سنة 1301هـ: وذلك أنه لما عُين عثمان نوري باشا واليا على الحجاز سنة 1299 هـ وكان رجلا عسكريا قاسيا راودته الشكوك في المدرسة الصولتية ومؤسسها، بسبب وشايات الإنجليز وإقناعهم إياه بأنها حركة تعمل لهدم الخلافة العثمانية، ولما سمع السلطان عبد الحميد الثاني بالتوتر الشديد بين الشيخ والوالي أرسل يطلب حضور الشيخ إلى دار الخلافة وظن عثمان نوري أن الشيخ سيلقى جزاءً قاسيا، لكنه قوبل بالتكريم منه ومن كبار رجال الدولة، وأنعم عليه السلطان عبد الحميد بالخلعة الملكية الذهبية وبالوسام المجيدي قبل أن يقابله، كما منحه شيخ الإسلام أحمد أسعد المدني (سند رؤوس) من المشيخة الإسلامية وهي وثيقة الشرف والامتياز للعلماء المجاهدين. ولما قابل السلطان اعتذر له السلطان عن تأخر المقابلة بينهما ومنحه لقب (فايا حرمين شريفين) - أي ركن الحرمين الشريفين _ وألبسه عباءة هذا اللقب، كما منحه سيفا من ذهب منقوش عليه العبارات التمجيدية منها (السلاح زينة لمن يجاهد في سبيل الله) وأهداه هدايا كثيرة وقرر له راتبا شهريا مقداره خمسة آلاف قرش.

أقام الشيخ في دار الخلافة مدة التقى فيها بالسلطان عدة مرات تبادلا فيها الرأي في الأمور الدينية والسياسية الهامة، وقد اقترح على السلطان أن يمنع دخول الإنجليز إلى عدن خشية تغلغلهم في البلاد الإسلامية، ولما أراد العودة إلى مكة أراد السلطان تقرير هبة مالية سنوية للمدرسة الصولتية لإعانتها على أداء رسالتها، لكن الشيخ اعتذر بكفاية إعانات المحسنين لنفقاتها، فودعه السلطان وداعا رسميا واستقبله أهل مكة وعلى رأسهم أميرها عثمان نوري الذي اعتذر للشيخ عما بدر منه، ودامت المراسلات بينه وبين السلطان عبد الحميد بالعربية والفارسية.

أما الأوسمة والألقاب فلم يستعملها الشيخ طيلة حياته زهدا منه وورعا، وترفعا عن الظهور بمظهر يؤثر على مكانته الدينية والعلمية. ولما علم السلطان بأن الشيخ أصيب بضعف في بصره حتى عجز عن القراءة والكتابة، طلبه على عجل للعلاج، فكانت رحلته الثالثة سنة 1304 هـ استجابة لرغبة السلطان رغم المرض وصعوبة السفر، ورافقه في هذه الرحلة تلميذه الأستاذ (عبد الله جي) الذي قيد أحوال الرحلة مشيرا إلى التكريم الذي لقياه وأنهما كانا يفطران مع السلطان وبصليان معه العشاء والتراويح، وأن السلطان دعا خمسة أطباء مع طبيبه الخاص لفحص عيني الشيخ، فقرروا إجراء عملية جراحية بعد شهرين ريثما يخف نزول الماء في عينيه، لكن الشيخ اعتذر عن إجراء العملية لصعوبتها في ذلك الزمان، كما اعتذر عن طلب السلطان الإقامة بجواره، لأنه يريد أن يموت في مكة، فودعه السلطان ووصل الشيخ إلى مكة في ذي القعدة سنة 1305 هـ وبعد شهور من وصوله إليها عمل له أحد أطباء مكة العملية الجراحية ولم تنجح، وكان حفيده محمد سعيد _ المدير الثاني للمدرسة الصولتية - يقرأ له الرسائل الواردة ويكتب له الردود عليها بإملائه.

تلامذته في مكة وكتبه
ليس من السهل حصر جميع من تلقوا العلم على يديه، ولكن نذكر بعضا منهم:
 الملك الشريف حسين بن علي الهاشمي مؤسس الدولة الهاشمية بالحجاز.
 حجة الأمة قاضي القضاة الشيخ عبد الله سراج مفتي الحنفية وشيخ العلماء بمكة ورئيس مجلس الوزراء بالدولة الهاشمية.
 العلامة الشيخ أحمد الدين جكوالي مؤسس مدرسة مظهر العلوم بكراتشي.
 العلامة الشيخ أحمد أبو الخير مرداد المدرس بالمسجد الحرام وشيخ الخطباء والعلماء.
 أمين محمد علي مرداد المدرس والإمام والخطيب بالمسجد الحرام ونائب رئيس محكمة مكة.

مؤلفات الشيخ رحمت الله
لرحمت الله الهندي عدة مؤلفات باللغة الفارسة والأردية والعربية ذكر بعضها ضمن كتاب إظهار الحق، وذكر السيد عبد الله الهندي في وقائع المناظرة بعضها أيضا، فهي:
 إظهار الحق، وهو من أهم الكتب المؤلفة في بابه، يتضمن الكلام عن المسائل الخمس: التحريف والنسخ والتثليث وحقية القرآن ونبوة محمد صلى الله عليه وسلم، وكذلك عن كتب العهد القديم والجديد.ولها عدة طبعات ومن طبعاتها طبعة الرئاسة العامة لإدارة البحوث العلمية والإفتاء والدعوة والإرشاد، الرياض المملكة العربية السعودية، وعرف أيضا عن هذا الكتاب أن من قرأه صار مسلما وارتد عن دينه السابق، وقد كان هذا الكتاب هو نقطة البداية التي جعلت الشيخ أحمد ديدات يبحث في كتب النصارى.
 إزالة الشكوك.
 إعجاز عيسوي.
 البروق اللامعة.
 تقليب المطاعن.
 معدل اعوجاج الميزان.
 إزالة الأوهام.
 أحسن الأحاديث في إبطال التثليث.
 البحث الشريف في إثبات النسخ والتحريف.
 معيار التحقيق.
 ترجمة التحفة الإثنى عشرية، ما تزال مخطوطة في المدرسة الصولتية.
 آداب المريدين، مطبوع بالأردية.
 المحبوب إلى القلوب، ما يزال مخطوطا بالأردية.
 رسالة في وقت صلاة العصر، ما تزال مخطوطة بالعربية.
 رسالة في الحشر وهي كتابه (التنبيهات).
 رسالة في رفع اليدين في الصلاة.

وفاته
توفي الشيخ رحمت الله الهندي ثم المكي العثماني في مكة المكرمة ليلة الجمعة 22 من شهر رمضان المبارك عام 1308 هـ ودفن في المعلاة مقبرة مكة المكرمة بالقرب من أم المؤمنين السيدة خديجة، عن عمر يقارب خمسا وسبعين سنة،.

المراجع

المصادر

 سيرة الشيخ من المدرسة الصولتية

أحناف
أشخاص من مقاطعة شاملي
دارسون من أتر برديش
دعاة هنود
صوفيون سنة
علماء الكتاب المقدس
علماء دين سنة هنود
علماء عقيدة مسلمون
كتاب غير روائيين هنود في القرن 19
كتاب وكاتبات هنود
لاهوتيون مسلمون في القرن 19
ماتريدية
متخصصون في مقارنة الأديان
مدفونون في مقبرة المعلاة
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 19
مسلمون سنة هنود
مواليد 1232 هـ
مواليد 1233 هـ
مواليد 1818
مواليد في أتر برديش
نقاد المسيحية
هنود باحثون عن الإسلام
وفيات 1308 هـ
وفيات 1891
نقاد هنود في المسيحية

رحمة الله الكيرواني


Julija Antonovna Putintseva (; født 7. januar 1995 i Moskva, Rusland) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Kasakhstan.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Kasakhstan
Personer fra Moskva

Julija Putintseva


Hibridni rat protiv Europske unije (ili "specijalni rat protiv Europske unije") je termin koji označava subverzivne aktivnosti kojima se nastoji utjecati na sustave odlučivanja, gospodarsku i socijalnu stabilnost Europske unije i njenih članica.

Europska unija je u travnju 2018. godine usvojila Zajedničku osnovu za borbu protiv hibridnih prijetnji i unaprjeđenje otpornosti EU, povodom koje se na stranicama Europske unije precizira da hibridna djelovanja protiv EU obuhvaćaju "mješavinu konvencionalnih i nekonvencionalnih, vojnih i ne-vojnih, otvorenih i prikrivenih aktivnosti koja mogu biti korištene na koordinirani način od državnih ili ne-državnih čimbenika radi postizanja određenih ciljeva, pri čemu ostaju ispod praga formalno proglašenoga rata a koje aktivnosti ciljaju kritične ranjivosti i nastoje kreirati zbunjenost u svrhu otežavanja brzog i djelotvornog donošenja odluka, te koje mogu obuhvatiti široki spektar mjera - od informatičkih napada na ključne informacijske sustave, preko prekida u radu ključnih infrastruktura poput energetskih ili financijski, do podrivanja javnog povjerenja u državne ustanove ili zlouporabe socijalnih poteškoća". Na zaštiti od aktivnosti specijalnog rata, članice Europske unije surađuju također i u sklopu obrambenog NATO saveza.

Od vremena svojega nastanka krajem 1950-ih godina je bila izložena obavještajnim, subverzivnim i terorističkim aktivnostima organiziranim i/ili poticanim od Istočnog bloka, u sklopu tzv. hladnog rata. Te su aktivnosti u velikoj mjeri jenjale nakon raspada Istočnog bloka, ali su s vremenom nastale nove prijetnje.

Hibridni rat protiv Europske unije danas

Najopasniji primjeri hibridnog ratovanja protiv Europske unije su teroristički akti koji na meti imaju ljudske živote. Oni se stalno ponavljaju, ponajviše u najvećim zemljama EU. Zadnjih godina se tu ističe prijetnja od islamskog terorizma, napose onoga vezanog uz tzv. Islamsku Državu.

Slijede napadi kojima je cilj izazivanje imovinske štete, često na infrastrukturi. Tako je norveška kompanija Maersk pretrpjela zbog internetskog napada 2017. štetu od 250 milijuna eura, a napad dronom radi ometanja prometa na londonskom aerodromu Gatwick je nanio štetu od 17 milijuna eura.

U godišnjem Javnom izvješću hrvatske Sigurnosno-obavještajne agencije za 2019. god. iznosi se: "Članice NATO-a i EU često su pod napadima malicioznih kibernetičkih kampanja koje imaju za cilj probijanje u zaštićene informacijske i komunikacijske sustave, pa je tako i Republika Hrvatska bila meta niza kibernetičkih napada posljednjih godina. Radi se o tzv. APT napadima (Advanced Persistent Threat - napredna trajna prijetnja) koje karakterizira visoka razina stručnosti i prikrivenosti u dužem razdoblju, vrlo složena organizacija i plan napada koji obuhvaća pažljivu selekciju mete (vladina tijela, kritična infrastruktura i sl.)... Zbog njihove složenosti i troškova, opravdano se sumnja da su APT napadi sponzorirani od strane pojedinih država... SOA sudjeluje u proaktivnoj kibernetičkoj zaštiti ključnih državnih tijela. Naveden oje rezultiralo otkrivanjem više napada u najranijoj fazi ... S obzirom na predsjedanje Republike Hrvatske Vijećem EU u 2020. godini, a imajući u vidu mete dosadašnjih APT napada, postoji rizik povećavanja učestalosti APT napada na informacijske i komunikacijske sustave državnih tijela Republike Hrvatske." (str. 26)...

Isto izvješće nastavlja o dezinformacijama koje se plasiraju u prostor EU u sklopu hibridnog djelovanja: "U javni informacijski i medijski prostor povremeno se plasiraju fragmentirani podaci, lažne ili iskrivljene vijesti kojima se pokušava nametnuti viđenje nekog događaja i/ili mijenjati svijest i stavovi kod javnosti, a u kojima se Republiku Hrvatsku, EU i NATO prikazuje u negativnom svjetlu. Cilj ovih medijskih objava je utjecaj na stabilnost hrvatskih državnih institucija i regionalnog okruženja, lažno prikazivanje Republike Hrvatske kao nevjerodostojne članice NATO-a i EU te slabljenje euroatlantskog i europskog zajedništva." (str. 14)

U godišnjem Javnom izvješću SOA-e za 2020. god. navodi se kako hibridna djelovanja protiv EU uključuju ustrajno plasiranje dezinformacija i kibernetičke napade, ali da se primjerice vojnoj obavještajnoj službi Ruske Federacije (GRU) pripisuje izazivanje eksplozija u skladištima strjeljiva u Češkoj 2014. i Bugarskoj od 2011. do 2020. god., ubojstva raznih osoba u zemljama EU, te involviranost u pokušaj državnog udara kojim se pokušalo spriječiti ulazak Crne Gore u NATO pakt 2016. godine.

NATO pakt i Europska unija razmatraju i hibridne prijetnje od država s kojima ima dobre odnose (poput Kine) ili barem miroljubive odnose (poput Rusije, koja je nakon Aneksije Krima 2014. godine pod gospodarskim sankcijama EU), ali koje zbog razlika u političkom uređenju i drugih geopolitičkih razloga predstavljaju geopolitičke suparnike Europskoj uniji i njenim saveznicima. U pogledu Rusije, opaža se da je ona drugdje u svijetu pokazala spremnost da pribjegne otvorenom korištenju vojne sile, a u pogledu članica NATO pakta pribjegava elektroničkim ("cyber-) napadima, prikrivenim subverzivnim operacijama i propagandnom ratovanju. Na osobitoj meti hibridnih aktivnosti iz Rusije nalaze se Estonija i Latvija, koje su u neposrednom susjedstvu Rusije i imaju značajnu rusku nacionalnu manjinu.

Izvori

Vidi još

 Hibridna djelovanja protiv Hrvatske
 Gerasimovljeva doktrina

Vanjske poveznice

A Europe that Protects: Countering Hybrid Threats, na službenim stranicama European External Action Service (EEAS), pristupljeno 18. prosinca 2020.
Hybrid Threats, službene stranice European Union Institute for Security Studies (EUISS), 18. studenog 2020.
European Union Terrorism Situation and Trend Report (TE-SAT) 2020, EUROPOL, službene stranice EUROPOL -a, pristupljeno 18. prosinca 2020.
Strateška komunikacija EU za borbu protiv propagande koju protiv nje provode treće strane (2016/2030(INI)), Europski parlament

Vojna znanost

Hibridni rat protiv Europske unije


Killisch ist der Familienname folgender Personen:

 Alfred Killisch (* 1966), Unternehmer
 Klaus Killisch (* 1959), deutscher Maler
 Winfried Killisch (1943–2014), deutscher Geograph
 Arnold Killisch-Horn (1862–1939), deutscher Jurist und Unternehmer
 Hermann Killisch-Horn (1821–1886), deutscher Jurist, Journalist und Unternehmer, Gründer der Berliner Börsen-Zeitung
 Michael Killisch-Horn (1940–2019), österreichischer Politiker (ÖVP)

Killisch


Aida Tsunao (jap. ; * 17. März 1914 in der Präfektur Tokio; † 22. Februar 1990) war ein japanischer Dichter.

Aida kam 1940 als Freiwilliger des Militärnachrichtendienstes nach Nanking, und arbeitete dann für einen Verlag in Shanghai.  Hier lernte er junge Dichter wie Shimpei Kusano kennen, die nach dem Krieg bekannt wurden. 1945 kehrte er nach Japan zurück. 1957 veröffentlichte er den Gedichtband Kanko, für den er den Takamura-Kōtarō-Preis erhielt. Für den Gedichtband Yuigon wurde er 1977 mit dem Yomiuri-Literaturpreis ausgezeichnet.

Quellen
Edith Marcombe Shiffert, Yuki Sawa: "Anthology of modern Japanese poetry", Neuauflage Tuttle Publishing, 1972, ISBN 978-0-8048-0672-5, S. 182

Voices Education Project – Aida Tsunao

Autor
Lyrik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1914
Gestorben 1990
Mann

Aida Tsunao


Carsten Rudolf (født 3. august 1965) er en dansk dramatiker, manuskriptforfatter og filminstruktør.

Karriere
Rudolf blev uddannet manuskriptforfatter fra Den Danske Filmskole i 1992. Han fik efter et par roste novellefilm og et radioteaterstykke sit gennembrud som både manuskriptforfatter og instruktør på filmen Menneskedyret (1995), der opnåede otte Robert-priser (herunder bedste film og bedste manuskript) samt Bodilprisen for bedste danske film.

Efter dette gennembrud holdt han sig i en del år lidt væk fra rampelyset og skrev i stedet igen radiostykker samt et teaterstykke, som han selv instruerede i opsætningen på Det Kongelige Teater. Derpå kom han i gang med at skrive manuskripter til tv-serier som Hotellet, Nikolaj og Julie, Anna Pihl og 2900 Happiness. I 2014 vendte han tilbage til filmen, idet han skrev og instruerede børnefilmen Familien Jul samt efterfølgeren Familien Jul 2 - I nissernes land (2016).

Filmografi

Spillefilm - manuskript og instruktion
 Menneskedyret (1995)
 Familien Jul (2014)
 Familien Jul 2 - I nissernes land (2016)

Manuskripter til tv-serier
 Hotellet (to afsnit, 2001-2002)
 Nikolaj og Julie (tre afsnit, 2003)
 Anna Pihl (syv afsnit, 2006-2008)
 2900 Happiness (119 afsnit, 2007-2009)

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark

Carsten Rudolf


El Fadjr El Djadid abrégé PFJ () est un parti politique algérien créé en . Il est dirigé par Tahar Benbaibeche.

Le parti apporte son soutien au référendum constitutionnel algérien de 2020.

Résultats électoraux

Élections législatives

Élections sénatoriales

Notes et références

Parti politique en Algérie
Parti politique fondé en 2012

El Fadjr El Djadid