Eğitim; okullar, kurslar ve üniversiteler vasıtasıyla bireylere hayatta gerekli olan bilgi ve kabiliyetlerin sistematik bir şekilde verilmesi.

Eğitim, bireyin doğumundan ölümüne süregelen bir olgu olduğundan ve politik, sosyal, kültürel ve bireysel boyutları aynı anda içinde bulundurduğundan, tanımının yapılması zor bir kavramdır. Bireylerin toplumun standartlarını, inançlarını ve yaşama yollarını kazanmasında etkili olan tüm sosyal süreçlerdir. Kişinin yaşadığı toplum içinde değeri olan, yetenek, tutum ve diğer davranış biçimlerini geliştirdiği süreçlerin tümüdür. Seçilmiş ve kontrollü bir çevrenin (özellikle okulun) etkisi altında sosyal yeterlilik ve optimum bireysel gelişmeyi sağlayan sosyal bir süreçtir. Eğitim, önceden saptanmış esaslara göre insanların davranışlarında belli gelişmeler sağlamaya yarayan planlı etkiler dizesidir. Eğitim, bireyin davranışlarında kendi yaşantısı yoluyla kasıtlı olarak istedik değişme meydana getirme sürecidir.

Genellikle resmi, yani kurumsal, eğitimle bir kullanıldığından bağlama göre öğretim, öğrenim gibi kavramlarla sıkça karıştırılmaktadır. Bu söylemde düşünüldüğünde eğitim kavramı iki genel çatıda tartışılabilir: toplumsal ve kurumsal eğitim.

Etimoloji
Eğitim, Türkçede sözlük anlamı "Birinin akla uygun, fiziksel ve moral gelişmesi üzerine etki yaparak çeşitli davranış yatkınlıkları, bilgi ve görgü aşılayarak önceden tespit edilmiş amaçlara göre onun belirli bir yönde gelişmesini sağlamak, terbiye etmek" olan eğitmek kelimesinden türetilmiştir. İngilizce ve diğer Avrupa dillerinde education/educazione olarak adlandırılır ve semantik açıdan Latince educare fiilinden gelir; inşa etmek, ayağa kaldırmak, dikmek manasındadır.

Yurt dışı eğitim
Yurt dışı eğitim, genellikle az gelişmiş ya da gelişmekte olan ülkelerden gelişmiş ülkelere yönelen bir öğrenci akımı olarak algılansa da, aslında kendi vatandaşı bulunulan topraklar dışında, dini, dili, kültürü farklı yabancı bir ülkede eğitim almaktır.   Öğrencilerin eğitim hayatlarının belli bir kısmını yurt dışındaki ülkelerde yaşayarak sürdürmesidir.

Yurt dışı eğitim, dil eğitimi, üniversite eğitimi, yükseklisans eğitimi, mesleki ve kariyer eğitimi gibi temel başlıklar altında gruplandırılabilir.

Türkiye'deki öğrencilerin yurt dışı eğitim konusundaki genel eğilimi Amerika ya da Almanya'da eğitim almak olarak belirmiştir.
Yurt dışında eğitim almak isteyen öğrencilere, gidilecek ülke konsololuklarında öğrenci vizesi verilerek, o ülkede belirli bir süre,ülkenin haklarından sınırlı olarak yararlanma hakkı tanınmaktadır.

Ancak Türkiye'de öğrenim gören yabancı öğrenci de vardır. Bunların çoğu Türki cumhuriyetlerden, Ermenistan'dan, İran'dan ya da Gürcistan'dan gelmedir.

Toplumsal eğitim
Bireyin, toplumun bir parçası olarak ailede başlamak üzere çevresindeki sosyal yapıdan aldığı eğitimdir. Geleneklere, dine, sınıfa vb. bağlı olan bu eğitim bireyin değer yargılarının yapısını oluşturur ve bir şekilde toplumun devamını sağlar. Daha sonraki yaşamında da beşeri ilişkileri veya öğrenci kariyeri anlamında da aldığı eğitim çok önemlidir.

Topluma yönelik eğitim faaliyetlerinin ortak noktası, okul dışı, bir başka ifadeyle örgün eğitimin dışında kalmasıdır. Dolayısıyla, sosyal pedagoji; mecburî eğitimini tamamlamış olan veya buna paralel olarak bazı sosyal sorunlu kişiler için, genelde kamu kurum ve kuruluşlarca düzenli, plânlı ve sistemli bir şekilde yürütülen yaygın eğitim faaliyetlerinin bütünüdür.

Kurumsal eğitim
Eğitimin okullaşmış halidir. Eğitimin profesyonel bir örgütlenme içinde bireye sağlanmasıdır.

Platon'un Atina'da kurduğu Akademi tarihteki ilk okul örneklerinden biridir.

Dünyada eğitimin tarihsel süreci ve yapısı
Eğitimin başlangıcı genel olarak söz edilecek olursa insanlık kadar eski olsa da bir bilim olarak çok yenidir. Avrupa'daki modern eğitim sisteminin kökleri orta çağ dönemine kadar gider. Orta çağdaki okullar öncelikli olarak kiliselere bağlıydı ve din adamı yetiştiriyordu. İlk üniversitelerin çoğu Hristiyan kökenliydi. Bununla birlikte 1088'de kurulan Bolonya Üniversitesi gibi laik üniversiteler de vardı.

Günümüzdeki eğitim anlayışı ise Amerikan filozof, psikolog ve eğitim reformcusu John Dewey'nin (1859 – 1952) fikirlerinden ilham almıştır. William James ile birlikte Pragmatizm'in de kurucuları arasında yer alan Dewey, Rousseau ve Platon'un eğitim anlayışlarını eleştirmiş ve eğitimin köhnemiş, eski olguları tekrarla belletmeye değil öğrencinin bir kişi ve vatandaş olarak yaşamına uygulayabileceği bilgi ve becerileri kazandırma amacı gütmesi gerektiğini öne sürmüştür.

Eğitim felsefesi

Eğitimin bugününü iyi anlamak için eğitimin tarihsel değişimini anlamakta yarar vardır. Tarih boyunca ortama ve uygulamalara göre değişik eğitim tanımları yapılmıştır. Günümüzde eğitimin insan faaliyetlerindeki etkisi bugüne kadar olan uygulumaların en karmaşık olanıdır. Genel bir bakışla eğitim bir takım becerilerin öğretim ve öğrenim şeması içerisinde; insan'ın bilgi, sezinleme ve akıl işlevlerini geliştiren faaliyetler ve kavramlar bütünü olarak ele alınmaktadır. Bu tanım çok soyut olup somut uygulamalar üzerinde anlayış geliştirmeye yardım etmemektedir.

Eğitim felsefesi eğitimin amacı, doğası ve içeriğine ilişkin çalışmalarla ilgilenir. Bilginin kendisinin olduğu kadar bilen zihnin doğası ve otorite problemleri, eğitim ve toplum ilişkisi gibi konular eğitim felsefesinin konuları arasında yer alır. Rousseau'nun döneminden bu yana eğitim felsefesi gelişim psikolojisi ve gelişme teorileriyle bağlantılı olmaya devam etmiştir.

Eğitimden beklenen temel amaçlar şunlardır: Sivil toplum sorumluluk, fikir ve girişimci eğitimli vatandaşlara dayalıdır. Her alandaki ilerleme okullaşmanın meydana getirdiği eğitimin kapasitesine bağlıdır. Bu durumda eğitim bireyin, toplumun ve gelecekteki insanlığın gelişim ve refahını güçlendirmeyi amaçlar.

Uygulamalar
Eğitimin tek tanımlı (monolitik) olmadığı gerçeğinden dolayı eğitim kavramına birçok değişik boyuttan yakaşılmaktadır. Birçok boyutun var olmasının temel nedenleri

 öğrencinin gelişimsel düzeyinin,
 öğrenim ortamının etkisinin,
 aktarılmak istenen bilgi yapısının,
 Öğrenim Teorilerinin etkisinin,
 Eğitim Teorilerinin etkisinin,

göz önünde bulundurulmasıdır. Bu bağlamda eğitim üzerine konuşulurken

 okul öncesi eğitim, genel eğitim, meslek eğitimi, hayat boyu öğrenim
 bireysel eğitim, grup eğitimi, programli eğitim, bilgisayar destekli eğitim, uzaktan eğitim
 çocuk eğitimi, gelişkin eğitimi, engelli eğitimi, üstün yetenekli eğitimi
 kavram eğitimi, beceri eğitimi

kavramlarını kullanarak hangi olgudan bahsettiğimizi belirtmeliyiz. Eğitim üzerine fikir oluştururken bu tanımlara dikkat edilmediğinde hatalar oluşmaktadır. Bir eğitim bakanının Türk eğitiminde ezberciliği kaldırıyoruz cümlesi Türk eğitim sisteminden kuran kursunu kaldırıyoruz diye yorumlanabilmektedir.

Mesuliyet ve Ölçme-Değerlendirme
Eğitim rastgele oluşan bir faaliyet değildir. Eğitsel faaliyetlerin belli bir amacı vardır ve bu bağlamda planlı bir olgudur. Eğitimin planlı yapısının bir uzantısı Eğitimde Mesuliyet (accountability) kavramını gerektirir. Bu sebepden dolayı bu iki konunun aynı boyutlarda ele alınması gerekir. Ayrıca eğitimin amaçları doğrultusunda gelişip gelişmediğini anlamak için Eğitsel Ölçme ve Eğitsel Değerlendirme faaliyetleri eğitim yapısının bir parçasını oluşturur. Plan - Mesuliyet - Ölçme*Değerlendirme birbirlerin tamayesinde belirler.

Eğitim Mesuliyeti eğitimde yeniden yapılandırma taraftarlarının üstünde durduğu en önemli konu olarak geçerliliğini devam ettirmektedir. Eğitim Mesuliyeti eğitimin bütün faaliyetlerini kapsamaktadır. Eğitim faaliyetlerinde etkisi olan birimlerin hangi amaç doğrultusunda sorumlu ve etkili olduğu tam olarak belirlenmesini içerir. Buna en güzel örnek okul tuvaletlerinde yaşanmaktadır. Tuvalet temizliğinde ortaya çıkan bir aksama için sorumluluk şeması

 Sorun -> hizmetli
               -> müdür yardımcısı
                     -> müdür
                        -> il eğitim müdürlüğü (birden fazla imza)
                           -> millî eğitim bakanlığı (onlarca imza)
                              -> eğitim bütçesi planlama kordinasyonu (onlarca imza)
                                 -> meclis (550 dolayında imza)
                maliye bakanlığı <-
           il eğitim müdürlüğü <-
                     müdür <-
              alım satım <-
 Çözüm <- hizmetli <-
olarak gerçekleşmektedir.

Ölçme ve değerlendirme birbiriyle ilişkili ve çok boyutlu kavramlardır. Eğitsel değerlendirme Türkiye'de dar anlamı olan öğrencinin öğrenme seviyesi olarak algılanmaktadır. Geniş anlamıyla eğitsel değerlendirme eğitimin bütününü kapsamaktadır. Eğitsel Değerlendirme diğer karar verme mekanızmalarında olduğu gibi kalite kontrolü geçerlidir. Eğitsel değerlendirmemin kalite kontrolü eğitsel geçerlilik ve eğitsel güvenirlik (soru analizi,..) yapıları için sunulan kanıtlarla sağlanmaktadır. Millî eğitim içinde en yaygın ölçme değerlendirme metodu olarak istatistiksel değerlendirme metotlar grubu kullanılmaktadır. Türk eğitim kurumlarında Klasik Ölçme Teorisi çok yaygın olarak kullanılmaktadır. Öğrenci davranıslarını test kitapçığı bağlamında daha güvenilir olarak modelleyen Soru Cevap Teorisi üniversite seçme sınavında değerlendirmelerinde kullanılmaya çalışılmaktadır. Günümüzün en gelişmiş istatistiksel metodu olan Bireysel Test sistemi uygulamaları Türkiye de bulunmamaktadır.

Müfredat
Geniş anlamıyla Müfredat planlı eğitsel faaliyetlerin bir okul tarafından önceden belirlenmiş bir alan içinde (okul binası, atletizm sahası, hastane gibi) yürütülmesi olarak tanımlanmaktadır. [Todd, E. A.(1965) Curriculum Development and Instructional Planning]

Tyler [1949] Müfredatı tanımlarken 4 ana soru içinde çalışılması gerektiğini önermektedir.
 Hangi eğitimsel amaçlar güdülmekte
 Hangi eğitsel metotlar ile belirlenen amaçlara ulaşılacak
 Belirlenen süre, amaç ve metotların nasıl organize edileceği
 Organize olmuş (planlanmış) süre, amaç ve metotların nasıl ölçüleceği

Ayrıca bakınız
 Eğitim teknolojisi
 Eğitim bilimleri
 Türkiye'de eğitim
 Eğitim sosyolojisi
 Eğitim psikolojisi
 Meslekî eğitim
 Alternatif eğitim

Kaynakça

Sosyal haklar
Ana madde konuları

Eğitim


පැගෝඩාව හෙවත් චීන දාගැබ් යනු මහල් රාශියකින් හා පියසි වලින් යුත් කුළුණකි. මෙය  බහුලව පිහිටා ඇත්තේ නේපාලය, චීනය, ජපානය, කොරියාව වැනි ආසියානු රටවල් වලය.  පැගෝඩා බොහොමයක් ඉදිවුයේ බෞද්ධ ආගමික කටයුතු  සදහා නිසා එය සාමාන්‍යයෙන් පන්සලක් තුළ හෝ ආසන්නයේ පිහිටා ඇත. මියන්මාරය  හා තායිලන්තය වැනි රටවල පැගෝඩා  යන නාමය   සාමාන්‍ය චෛත්‍යයක් හෝ ස්ථූපයකට භාවිතාවන අතර වියට්නාමයේ එම නම වැදුම් පිදුම් කරන ඕනෑම ස්ථානයකට යෙදේ. නූතන පැගෝඩාව  ඵෙතිහාසික  ඉන්දියානු ස්ථූපයේ විකාශනයකි. ස්ථුපයේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය ආසියාව පුරා ව්‍යාප්තව ඇති අතර ප්‍රදේශවල විවිධත්වය අනුව විවිධ ලක්ෂණ එයට අඩංගු වී තිබේ.

පැගෝඩාවේ ඉතිහාසය

පැගෝඩාව ගොඩනැංවූයේ ධාතු තැන්පත් කිරීමට හා ආගමික ග්‍රන්ථ තැන්පත් කර තැබීමටය.  බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධාතු වන්දනා කිරීමට කැමැත්තක් දැක්වූ බෞද්ධ භික්ෂූන්, වන්දනාකරුවන්, පාලකයන් හා සාමාන්‍ය බැතිමතුන්  අතර මෙය ඉතා ජනප්‍රිය විය.

සංකේත භාවිතය

චීන හා අනෙකුත් නැගෙනහිර ආසියානු පැගෝඩා ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ චීන ප්‍රතිමා ශිල්පීය ලක්ෂණ පෙන්වයි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අභය මුද්‍රාවට අනුව තැනුනු පැගෝඩාවද දක්නට ලැබෙන අතර සමස්තයක් වශයෙන්  බුද්ධ ප්‍රතිමාශිල්පය සෑම පැගෝඩාවකම සංකේතවත් කර ඇති බව නිරීක්ෂණය කළ හැක.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය

පැගෝඩාව එහි උස හේතුවෙන්  අකුණු සැර වලට ලක්වේ. බොහෝ පැ‍ගෝඩා වල මුදුනේ අලංකාර කොත් කැරැල්ලක් දක්නට ලැබේ. මෙම කොත් කැරැල්ලද බුදු දහමට සම්බන්ධ සංකේත උදා :- නෙළුම් මල වලින් යුක්තය. කොත්කැරැල්ල අකුණු සන්නායකයක් ලෙසද ක්‍රියාකරන බැවින් අකුණු හානි වලින්  පැගෝඩාව ආරක්ෂා වේ. අතීතයේ දී පැගෝඩා  තැනුවේ දැවයෙන්  වුවද ගින්නෙන් හා දිරායාමෙන් ආරක්ෂාව සදහා එය ලෝහයෙන් තනයි.

පැගෝඩා රාජ්‍යය

බුරුමය හෙවත් මියන්මාරය එහි පැගෝඩා බහුල භූමිය හේතුවෙන් පැගෝඩා රාජ්‍යය නම් වේ.

ප්‍රසිද්ධ පැගෝඩාවන් සමහරක්

ස්වේදගොන්, යැන්ගොන් , මියන්මාරය

	නේපාලයේ භක්තපූර් හි මහල් 5 කින් යුත් Nyatopol

	වියට්නාම සංස්කෘතික සංකේතයක් වන හැ‍නොයි හි තනි කුළුණු පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 636 දී තනන ලද චීනයේ Xumi පැ‍ගෝඩාව

	කොරියානු සමූහාණ්ඩුවේ මිර්සුකා පැගෝඩාව,  Baekje පැගෝඩාව

	වියට්නාමයේ පාලම් පැගෝඩාව

	වියට්නාම බෞද්ධ නායකයින්ගේ රැස්වීම් ශාලාව, හෝචි මින්ග් නගරය

	අතීත ක්‍රිස්තියානීන් විසින් ක්‍රි.ව. 640 දි තැනූ චීන පැගෝඩාව

	ක්‍රි. ව. 652 චීනයේ සියදන් හි ඉදිකල විශාල පාත්ත පැගෝඩාව

	ක්‍රි. ව. 709 චීනයේ සියදන් හි ඉදිකල කුඩා පාත්ත පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 1045 චීනයේ  Zhengding හි  Lingxiao පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 1162 චීනයේ  Suzhou හි Beisi පැගෝඩාව

	ජපානයේ උසම දැව නිර්මාණය, ටෝ - ජි

	චීනයේ නැන්ජින්ග් නුවර පවතින මධ්‍යතන යුගයේ ආශ්චර්යක් වන තැන්ජින්ග් පොසිලේන් කුළුණ

	වියට්නාමයේ ලාඕස් නුවර Pha that Luang පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 1049 චීන සොන්ග් රාජ්‍ය සමයේ කයිෆොන්ග් හි ඉදිකළ වානේ පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 1165 සොන්ග් රාජ්‍ය සමයේ  Hangzbou හි ඉදිකළ Liune පැගෝඩාව

	තායිලන්තයේ නතොන් පතොන් නුවර පිහිටි ලෝකයේ උසම පැගෝඩාව වන Phra pathum chedi

	ගෝලීය පැගෝඩාව ලෝකයේ විශාලතම ආධාරකයක් රහිත, ගලින් තැනූ ගෝලාකාර නිර්මාණය

	11 වන සියවසේ චීනයේ ලින්ග්යැන් විහාරයේ ඉදිකළ  Pizhi පැගෝඩාව
	2007 අප්‍රේල් හි දී තනා නිම කළ 137.7m   උස changzhou Tianning Baoh ලෝකයේ උසම පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 523 චීනයේ සොන්ගී කන්දේ තනා ඇති සොන්ග්යු පැගෝඩාව

	ක්‍රි.ව. 961 තනන ලද චීනයේ  Suzhou ට  පිටතින් පිහිටි  Hugiu කුළුන

	ක්‍රි.ව. 1056 චීනයේ යින්ග් හි තැනූ ෆුගොන්ග් විහාර පැ‍ගෝඩාව

පැගෝඩා ගෘහ නිර්මාණ ආකෘතියට අනුව තැනු නූතන ගොඩනැගිලි

	1998 ඉදිකළ මැලේසියාවේ ක්වාලා ලම්පූර් නුවර පිහිටි පෙට්රොනාස් ගොඩනැගිලි

	වර්තමානය වන විට ලෝකයේ උසම ගොඩනැගිල්ලක් වන 508m උසැති තායිවානයේ තායිපේ 101

බුද්ධාගම

පැගෝඩා


"Under the Makeup" er den seksogfyrrende single af det norske band A-ha. Singlen blev udgivet den 3. juli 2015 og er den første single fra gruppens 2015-album Cast in Steel. Singlen blev både skrevet og komponeret af guitaristen i A-ha, Pål Waaktaar-Savoy. Pål og norske Erik Ljunggren producerede også singlen, som blev indspillet sammen med resten af albummet i gennem starten af 2015. Ved dens udgivelse fik singlen blandede til gode anmeldelser. Mange anmeldere roste Morten Harkets vokaler og kompositionen, som det ses i Budsstikkas anmeldelse, hvor de skriver, at "Morten Harkets stemme er som en klar strøm".

Referencer

Singler fra 2015
Musik fra Norge

Under the Makeup


Amphoe Yang Sisurat () est un amphoe de la province de Maha Sarakham.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Yang Sisurat

Amphoe Yang Sisurat


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Krušovce enthält die elf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Krušovce im Okres Topoľčany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Krusovce


Radio M, radijska postaja iz Vele Luke, mjesta na Korčuli.

Povijest
Osnivač je Udruga Mladeži Vele Luke. Programski sadržaj usmjeren je na mlađe slušateljstvo i sve koji se tako osjećaju. Ciljaju pozitivno utjecati na mladež i njihov kulturni i umjetnički izričaj, promicati kulturnu baštinu, aktivan športski život, pozitivne životne vrijednosti te očuvanje okoliša. Nastoji se ograditi od političkih ili drugih utjecaja. Emitiraju na 90,1 MHz. Budući da su radijski slušatelji univerzalni, postaja je otvorena za sve dobne skupine. Među emisijama koje radio emitira su:
 Dobro vam jutro
 Eko minute
 Iz glazbene škrinje – evergreen
 Govorimo o zdravlju – zdrave minute
 Sve je lako kad si mlad
 Četvrtkom aktualno

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook

Vela Luka
Hrvatske radijske postaje

Radio M (Vela Luka)


مؤسسة وستار منظمة غير ربحية أسسها روبرت فنك في 1985 اشتهرت لدعمها الحلقة الدراسية عن يسوع. هدفها تطوير وتقدم العلم الديني. تعتبر من أهم المنظمات الداعمة للمسيحية التقدمية كما يظهر من أعضائها مثل كارن أرمسترونغ وريتشارد هولواي وجون دومينيك كروسان.

تتبع المؤسسة دار نشر Polebridge Press تصدر عدة كتب وثلاث مجلات هي:
 Forum تطبع مقالات مختصة
 Westar Seminar Papers تطبع أوراق وأبحاث من اجتماعات وحلقات المؤسسة
 The Fourth R مجلة للعامة

مواقع خارجية
 موقع مؤسسة وستار

مراجع

تأسيسات سنة 1985 في أوريغون
منظمات مسيحية
منظمات مسيحية مقرها الولايات المتحدة
منظمات مقرها في سايلم
نقد كتابي
منظمات مسيحية أسست في 1985
جامعة ويلاميت

مؤسسة وستار


Antik Çağ, antik tarih ya da İlk Çağ, insanlık tarihinin başlangıcından erken dönem Orta Çağ'a (geç antik çağ'a) kadar uzanan zaman dilimindeki belirgin kültürel ve siyasi olayları konu alır. Her ne kadar bitiş tarihi olan erken Orta Çağ büyük oranda göreceli olsa da, çoğu Batılı akademisyenler Batı Roma İmparatorluğu'nun 476'daki çöküşünü antik Avrupa tarihinin sonu olarak tanımlarlar.
Antik tarih için kullanılan bir başka terim de antikitedir (antiquity). Yine de bu terim (antikite) daha çok Antik Yunan ve Antik Roma uygarlıklarını özel olarak tanımlamakta kullanılmaktadır.

Sümerce çivi yazısının keşfedilmiş en eski yazım türü olduğuna göre, kayıtlı tarihin süresi yaklaşık 5000 yıldır. Genetik delillere göre ise insanoğlunun ilk ortaya çıkışı yaklaşık 1,5 milyon yıl öncedir. Ayrıca, Homo sapiensin Afrika'yı yaklaşık 60.000 yıl önce terk ettiğine dair gelişen bir düşünce ve deliller vardır.

Antik tarih, MÖ 3000  MS 500 döneminde insanların yaşadığı tüm kıtaları kapsar. Üç çağ sistemi, eski tarihi Taş Devri, Bronz Devri ve Demir Devri olarak dönemlere ayırır ve kayıtlı tarihin genellikle Tunç Devri ile başladığı kabul edilir. Üç çağın başlangıcı ve bitişi dünyanın bölgelerine göre değişir. Birçok bölgede Tunç Çağı'nın genellikle MÖ 3000'den birkaç yüzyıl önce başladığı kabul edilirken, Demir Çağı'nın sonu bazı bölgelerde MÖ ilk binyılın başlarından diğerlerinde MS birinci binyılın sonlarına kadar değişir.

Antik Tarihin İncelenmesi
Antik tarihin incelenmesindeki en temel sorun, sadece bir kısmının kayıtlı ve belgelenmiş olması ve bu belgelenmiş kısmından sadece bir bölümünün günümüze ulaşabilmiş olmasıdır. Antik tarihin bitişinden çok sonraya kadar okuryazarlık herhangi bir kültüre yaygınlaşmamıştır, böylece tarihi yazma fırsatına sahip olmuş insan sayısı azdı. Yazılmış tarihler bile yaygınlaşmamış, dağılamamıştır, zira o dönemlerde matbaa makinesi olmadığı için bir eseri çoğaltmanın tek yolu el ile kopyasını çıkartmaktı. Antik Batı'nın okuryazarlık oranı en yüksek uygarlıklarından olan Roma İmparatorluğu'nun en ünlü ve önemli tarihçilerinden birçoğunun eserlerinin çoğu kayıptır. Örneğin, M.Ö. 1. yüzyılda yaşamış Romalı tarihçi Livy Roma'nın tarihini yazmış ve eserinin adını Ab Urbe Condite (Kentin Buluşundan) koymuştur. Eserin 142 cilt olduğu düşünülmektedir, bugüne sadece 35 cildi ulaşabilmiştir.

Tarihçilerin antik dünyaya dair bilgi edinmelerinin iki ana yolu vardır: arkeoloji ve birincil kaynakların incelenmesi.

Arkeoloji
Ana madde: Arkeoloji

Arkeoloji, geçmiş medeniyetlerden kalma eserleri bulmak, tarih ve sanat açısından incelemektir. Antik tarihin incelenmesinde, arkeologlar antik kentlerin kalıntılarında kazılar yaparak o dönemlerde insanların yaşayışlarına ve kurdukları uygarlığın özelliklerine dair ipuçları ararlar.

Birincil Kaynaklar
Antik dünya hakkında bilinenlerin çoğu, o dönemlerde yaşayan tarihçilerin çevreleri, geçmişleri ve dönemleri hakkında yazdıklarındandır. Her ne kadar yazarın bakış açısı ve önyargıları eserleri etkilemiş olsa da, onların ilk elden yaptıkları bu izah ve tasvirler antik geçmişi anlamak için büyük önem arz etmektedir.

Tanınmış antik yazarlardan bazıları:
 Herodot
 Josephus
 Livy
 Polybius
 Suetonius
 Tacitus
 Thucydides
 Sima Qian

Antik Tarihteki Bazı Önemli Uygarlıklar

Avrupa ve Akdeniz
 Antik Mısır
 Antik Yunanistan
 Antik Roma
 Kartaca
 Etrüskler
 Fenike
 İskitler

Doğu Asya
 Antik Çin
 Antik Japonya
 Antik Kore
 Moğollar
 Antik Türkler
 Hunlar

Orta ve Güneybatı Asya
 Antik Hindistan
 Antik İran
 Asur
 Babil
 Gutiler
 İndus Vadisi Uygarlığı
 İsrail Krallığı
 Yehuda Krallığı
 Medler
 Mezopotamya
 Mitanni
 Sümer
 Urartu

Sahra ve Alt-Sahra Afrikası
 Aksum Krallığı
 Kuşi

Amerika Uygarlıkları
 Adena
 Aztekler
 İnkalar
 Mayalar
 Kızılderililer
 Olmekler

Ayrıca bakınız
 Antik felsefe
 Historiyografi
 Antik çağlarda savaş

Kaynakça ve diğer okumalar

  Everyman His Own Historian, Carl Becker (1931) Speech delivered to the American Historical Association
 Eyewitness Testimony, Elizbeth Loftus, Harvard, (1996)
 Decoding Ancient History : A toolkit for the historian as detective, Carol G. Thomas, D.P. Wick, Prentice Hall. (1993)
 Changes in the Roman Empire: Essays in the Ordinary, Ramsay Mac Mullen, Princeton (1993)
 Greeks and the Irrational, E. R. Dodds, U of Calif Press (1964)
 History of Magic and Experimental Science, Lynn Thorndike (1923)
 Enemies of the Roman Order: Treason, Unrest & Alienation in the Empire, Ramsay Mac Mullen, Harvard (1966)
  Directory of Ancient Historians in the USA
 The Idea of History, R.G. Collingwood (1946)
 What is History?, E.H. Carr (Becker 1931, Loftus 1996, Mac Mullen 1990, Thorndike 1923, Mac Mullen 1966, Thomas & Wick 1993)
 Project Livius. Articles on Ancient History

Dış bağlantılar
 Dünya Tarihi  - Birçok makaleye sahip büyük bir veritabanı (İngilizce)

Antik Çağ


L'ambassade de Guinée en Turquie est la mission diplomatique officielle de la république de Guinée en république de Turquie, située à Ankara.

Historique

Liste des ambassadeurs

Voir également

 Relations turco-guinéenne
 Liste des missions diplomatiques en Turquie
 Liste des missions diplomatiques de la Guinée

Liens

 https://www.embassypages.com/guinee-ambassade-lahavane-cuba

Notes et références

Turquie
Guinée

Ambassade de Guinée en Turquie


Ljestvice i sastavi liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine u sezoni 2020./21.

Druga liga Federacije BiH

Jug

 Izvori:
 rsssf.org
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 nsfbih.ba, wayback
 sofascore.com
 tipscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH – 3. stupanj 2020./21.

Zapad

Zapad 1

 Izvori:
 rsssf.org
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 nsfbih.ba, wayback
 tipscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH – 3. stupanj 2020./21.

Zapad 2

 Izvori:
 rsssf.org
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 nsfbih.ba, wayback
 tipscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH – 3. stupanj 2020./21.

Druga liga Republike Srpske

Povezani članci
 Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 4. ligaški rang 2020./21.
 Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 5. ligaški rang 2020./21.

Vanjske poveznice
  sofascore.com, Football -> Bosnia & Herzegovina Amateur
  tipscore.com, Football -> Bosnia & Herzegovina Amateurs

Izvori

 sportdc,net, Fudbal / Muškarci / 2020-2021
  rsssf.org, Bosnia-Hercegovina 2020/21 / Druga Liga
  futbolas.lietuvai.lt, Bosnijos ir Hercegovinos II futbolo lyga 2020–2021 m., pristupljeno 18. listopada 2022.

2020-21
 3

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 3. ligaški rang 2020./21.


An Prasophyllum morganii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Henry Nicholls. An Prasophyllum morganii in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum morganii


Advania er norrænt upplýsingatæknifyrirtæki með höfuðstöðvar í Stokkhólmi í Svíþjóð.

Advania á Íslandi sem er hluti af Advania hefur höfuðstöðvar í Guðrúnartúni 10 en er einnig með starfsemi um allt land.

Fyrirtækið varð til í byrjun 2012 með sameiningu nokkurra fyrirtækja, þar á meðal Skýrr.

Tilvísanir

Stofnað 2012
Íslensk fyrirtæki

Advania


is a town located in Hidaka District, Wakayama Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of 5,442 in 2678 households and a population density of 180 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Yura is located on the coast  in central Wakayama Prefecture, facing the Kii Channel to the north and west. The western part of the town contains the Shirasaki Prefectural Park, with a landscape made of limestone formations.

Neighboring municipalities
Wakayama Prefecture
Hirogawa
Hidaka

Climate
Yura has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Yura is 16.8 °C. The average annual rainfall is 1839 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.7 °C, and lowest in January, at around 7.3 °C. The area is subject to typhoons in summer.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Yura has been declining rapidly over the past 40 years.

History
The area of the modern town of Yura was within ancient Kii Province, and its landscape is mentioned in several verses in the Nara period Man'yōshū. Yura claims to be the location where soy sauce was first produced in Japan. The village of Yura established with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889 and was raised to town status on October 15, 1947. Yura annexed the neighboring villages of Shirasaki and Ena on January 1, 1955.

Government
Yura has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 10 members. Yura collectively with the other municipalities of Hidaka District, contributes three members to the Wakayama Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Wakayama 3rd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Yura is centered on tourism. The industry is the MES-KHI Yura Dock Co., Ltd., a joint venture between Mitsui E & S Holdings and Kawasaki Heavy Industries, which repairs ships.

Education
Yura has three public elementary schools and one public middle schools operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
 JR West – Kisei Main Line

Highways

Local attractions
Shirasaki Kaigan Park
Kokoku-ji

References

External links

 Yura official website

Towns in Wakayama Prefecture
Yura, Wakayama
Populated coastal places in Japan

Yura, Wakayama


An Aristida jubata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni José Arechavaleta, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Guillermo Gustav o Franz Francis Herter. An Aristida jubata in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida jubata


Microthylax es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Microthylax olivaceus (Chaudoir, 1854)
 Microthylax schaefferi (W. Horn, 1903)
 Microthylax sinaloae (Bates, 1890)

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Microthylax


Regimentul 4 Infanterie  a fost o unitate de nivel tactic care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Regimentul Argeș No. 4. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 5 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Pitești. La intrarea în război, Regimentul 4 Infanterie  a fost comandat de colonelul Nicolae Urdăreanu. Regimentul 4 Infanterie  a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Drapelul de luptă al regimentului a fost decorat cu cea mai înaltă distincție de război, Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III.
"Pentru vitejia și avântul extraordinar, cu care au luptat ofițerii, subofițerii și soldații regimentului în aprigele lupte din iulie 1917. Primind ordinul de a străpunge puternicul front german, de pe Dealul Mărăști, au plecat la atac în dimineața zilei de 11 Iulie și pătrunzând în tranșeele inamice, după  o luptă înverșunată corp la corp, au continuat înaintarea către Valea Dracea Mare, iar în zilele următoare, acțiunea pentru ocuparea pozițiunii Roșculet, spre Câmpurile. S-a capturat 3 ofițeri, 360 oameni de trupă , un tun ungar de 105 mm., 4 tunuri de 57 mm., 12 mortiere de tranșee, 1 mortier de 117 mm., 7 aruncătoare de grenade, 14 chesoane mitraliere, 700 arme infanterie, precum și o enormă cantitate de munițiuni și material de război."
Înalt Decret no. 928 din 21 august 1917

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți

Decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979
Lectură suplimentară
  Caba, Florian (G-ral), Viorel, Hexan (G-ral), Cronică în marș. Repere monografice ale Regimentului și Brigăzii 4 Mecanizate "Voievodul Gelu" (iunie 1946 – mai 2001)'', Editura Caiete Silvane, Zalău, 2018

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial
Unități militare din România cu monografii

Regimentul 4 Infanterie (1916-1918)


حرف‌باز (من الفارسية، ترجمة تقريبية للفظة OpenType) هو محرك تخطيط أبن‌تيب حر. يهدف المشروع إلى توحيد تنسيق النصوص في البرمجيات الحرة. اشتق كود المشروع في البداية من مكتبة فري تيب وطور في بانغو وكيو تي كل على حدة، ثم دُمج في النهاية في مستودع واحد.

انظر أيضًا
 بانغو
 جرافيت

مراجع

أدوات ومكتبات برمجة حرة
برمجيات تستخدم رخصة إم أي تي
برمجيات حرة
برمجيات حرة بلغة سي
طباعة رقمية
فري دسكتوب.أورج

حرف‌باز


Playuelita, o Cayo Playuelita es una playa y una pequeña isla ubicada en el país suramericano de Venezuela. Administrativamente hace parte del estado occidental de Falcón.
El nombre playuelita hace referencia a que se trata de una isla y cayo de menor tamaño que la vecina sureña Playuela.
Se trata de un área protegida como parte del Parque nacional Morrocoy. Es una atracción turística popular entre los temporadistas de ese país, por el color de su arena (blanca) y sus aguas cristalinas.
Se localiza al sur de Boca Seca. La mayor parte de esta sección de los cayos esta cubierta de una espesa vegetación.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Turismo en Venezuela

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Cayos del parque nacional Morrocoy

Playuelita


Ramhusen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Marne-Nordsee i den sydvestlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Ramhusen er beliggende i marsken og grænser mod øst til kommunen Eddelak og mod syd til byen Brunsbüttel.
Ud over Ramhusen ligger der, i den landligt prægede kommune, landsbyerne og bebyggelserne Diekshörn, Schüttung, Triangel, Wischweg og Wöppenstieg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Ramhusen


Radcliffe Camera (Latin: Camera betyder "rum"; i folkemunde: "Rad Cam" eller "The Camera") er en bygning på Oxford University, England. Den er designet af James Gibbs i nyklassicistisk stil, og den blev opført fra 1737 til 1749, for at kunne indeholde Radcliffe Science Library. Det ligger i de sydlige del af Old Bodleian, nord for St. Mary's Church, og mellem Brasenose College mod vest og All Souls College mod øst.

Biblioteket konstruktion og vedligehold bliver finasieret af boet efter John Radcliffe, en berømt læge, der efterlod £40.000 ved sin død i 1714. Ifølge kravene i hans testament begyndte opførslen i 1737, idet grunden først skulle købes i den mellemliggende periode. Ekstriøret stod færdig i 1747 og interiøret fulgte i 1748, og åbningen blev forsinket indtil 13. april 1749.

Ved indvielsen blev Francis Wise udnævnt som den først bibliotekar. Frem til 1810 indeholdt biblioteket litteratur om en lang række emner, men under George Williams blev samlingen mere ensrettet og fokuserede på naturvidenskab. Williams bragte biblioteket fra en forsømt tilstand up to date, selvom Radcliffe Library fortsat var bagud i forhold i Bodleian Library i 1850. På dette tidspunkt fremlagde Henry Wentworth Acland, den daværende bibliotekar, planer for at Radcliffe Library skulle slås sammen med universitets og bibliotekets samlinger af bøger, så de kunne blive flyttet til den nyligt færdiggjorte Radcliffe Science Library. Dette blev accepteret af bestyrelsen af både biblioteket og universitet. Det va rpå dette tidspunkt, at bygningen blev kendt som Radcliffe Camera, der kom til at fungere som læsesal for Bodleian.

Eksterne henvisninger

 Photograph and short history from OxfordCityGuide.com
 Britain Express information
 Photos of Radcliffe Camera through different seasons
 Images of Radcliffe Camera
 360° Panorama showing Radcliffe Camera and University Church at dusk

Oxford
University of Oxford
Biblioteker i Storbritannien
Forskningsbiblioteker
Etableret i 1749

Radcliffe Camera


Brunei, resmî adıyla Brunei Ülkesi, Barışın Ülkesi veya Bruney Darüsselam (Malayca: Negara Brunei Darussalam, Cavi: نڬارا بروني دارالسلام), Güneydoğu Asya'daki Borneo adasında yer alan sultanlık. Ülkenin tek komşusu Malezya'dır. Başkenti Bandar Seri Begavan'dır. İslami monarşi ile yönetilen ülkenin resmî dili Malaycadır. Ülkenin gelir kaynaklarının başında doğal gaz ve petrol vardır. Ülke ekonomisi Sultan'ın ve Shell'in elindedir. Katar'dan sonra GSMH ölçütüne göre dünyanın en zengin ikinci ülkesi olarak kabul edilmektedir.

Brunei Sultanı Hassanal Bolkiah dünyanın en zengin isimleri arasında yer alır.

Coğrafya

Brunei Güneydoğu Asya'da yer alan Borneo adasında konumlanmıştır. Ülkenin toplam yüzölçümü 5.765 km2 olup birbirleriyle kara bağlantısı olmayan 2 adet parçadan oluşur. Nüfusun büyük kısmı batıdaki parçada yaşamaktadır. Güney Çin Denizi'ne 161 km kıyısı bulunan ülkenin tek kara komşusu 381 km'lik sınırı ile Malezya'dır. Brunei yaklaşık 500 km2 karasal suya sahiptir, münhasır ekonomik bölgesinin büyüklüğü ise  olmaktadır.

Brunei, Köppen iklim sınıflandırmasına göre tropikal yağmur ormanı iklimine (Af) sahiptir. Ülkenin büyük kısmı ova cinsi tropik yağmur ormanı ekolojik bölgesi içindedir, ancak iç kesimlerde dağ cinsi yağmur ormanları vardır.

Demografi

2014 verilerine göre etnik açıdan ülke nüfusunun %65,7'si Malay, %10,3'ü Çinli, %3,4'ü yerli halk, %20,6'sı ise diğer küçük etnik gruplara mensuptur. Malay terimi ülkede yer alan Brunei, Tutong, Belait, Dusun, Murut, Kedayan ve Bisaya adlı yerli grupları kapsamakta olup Bumiputera olarak adlandırılan bu gruplara devlet tarafından özel ayrıcalıklar tanınmaktadır. Ülkede yabancı göçmen sayısı fazladır.

Resmî din olan İslam, özellikle de Sünni Şafii İslam %80'i aşkın inanan oranıyla ülkedeki baskın dindir. Budizm ve Hristiyanlık her biri için yaklaşık %7 olmak üzere ülkedeki diğer büyük dinlerdir. Yerli dinler gibi diğer dinlere inananlar veya dinsiz kişiler toplumun %5'ini oluşturmaktadır.

Ülkenin resmî dili Standart Malayca olmasına rağmen halk tarafından Standart Malaycadan farklı olan Brunei Malaycası konuşulmaktadır. Çinli azınlıklar çeşitli Çin dilleri konuşmaktadır. İngilizce çoğunluk tarafından bilinmekte olup ülkede kullanılan başlıca iş dilidir.

Ayrıca bakınız
 Brunei'nin idari bölümleri
Brunei'nin dilleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yönetim
 Government of Brunei Darussalam website
 Chief of State and Cabinet Members

 Genel bilgi

 Brunei from UCB Libraries GovPubs

 İş
 Brunei Business Directory

 Gezi

 Brunei Tourism website
 Brunei Attractions website
 Brunei information on globalEDGE

Borneo
Güneydoğu Asya ülkeleri
Sultanlıklar
Ada ülkeleri
İngilizce konuşan ülkeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri

Brunei


Kenton Couse (1721 - ) est un architecte anglais.

Biographie
Couse est né le  mars 1721, le fils aîné et seul enfant survivant de Josias Couse (1693 ?–1755), un orfèvre et drapier en lin de Cheapside, Londres, et de sa femme, Margaret (1698– ?), fille d'Alexander Kenton., maître marinier .

Il est apprenti chez Henry Flitcroft dont le patronage lui vaut des postes au Bureau des travaux. Couse devient par la suite secrétaire du bureau de 1775 à 1782. Son travail le plus célèbre en tant qu'architecte est le remodelage du 10 Downing Street de 1766 à 1775. De plus, il est co-concepteur du Richmond Bridge à Londres, arpenteur du Chertsey Bridge à Surrey et concepteur du Normanton Hall à Rutland, depuis démoli.

En 1756, à la demande de Charles Townshend, il transforme la porte du 10 Downing Street, ce qui donne une porte étroite et modeste de style géorgien, composée d'une seule marche en pierre blanche menant à une modeste façade en brique.

Notes et références

 HM Colvin, Dictionnaire biographique des architectes britanniques, 1600-1840 (1997)

liens externes

Architecte britannique du XVIIIe siècle
Décès en octobre 1790
Naissance en 1721

Kenton Couse


මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය යනු  ව්‍යවසායකයන් සහ ව්‍යාපාර විසින්, ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදිත සැදීමට හෝ ඔවුන්ගේ කාර්යය පදනම්ව ඇති ආර්ථික අංශය පරිදී, එනම් සිල්ලර, ආයතනික, ආයෝජන  බඅංකු ක්‍රම ආදි වශයෙන්,  එම අංශයට ඔවුන්ගේ සේවා සැපයීමට හෝ, අවශ්‍ය වන්නාවූ  දේ  මිලදී ගැනීමට භාවිතා කරන මුදල් වෙයි.

මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය


Töre 1969-1985 yılları arasında Türkiye'de yayımlanmış aylık fikir ve sanat dergisidir.

İlk olarak Ocak 1969'da Ayşe adıyla yayımlandı ve 29. sayısında günümüzdeki adını aldı. Halide Nusret Zorlutuna'nın kurduğu dergiyi Emine Işınsu yönetti. Mayıs 1985'e kadar yayımlandı. Milliyetçi, mukaddesatçı fikir ve edebiyat dergisi idi.

Dergiye emeği geçenler Dündar Taşer, Erol Güngör, Mehmet Çınarlı, Necmettin Hacıeminoğlu, Mehmet Eröz, Ayhan Tuğcugil (İskender Öksüz), Agah Oktay Güner, Turan Yazgan, Tarık Buğra, Amiran Kurtkan, Aclan Sayılgan, Faruk Kadri Timurtaş'tı. Şiirleri ve yazıları  yayınlananlar arasında Arif Nihat Asya, Yavuz Bülent Bakiler, Sadi Somuncuoğlu, Bahattin Karakoç, Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu Hüseyin (Bozok) Kılıçaslan gibi şair ve yazarlar vardır.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Türk kadın dergileri
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
1969'da kurulan dergiler
1985'te sona eren yayınlar
Türkçe dergiler

Töre (dergi)


29186 Lake Tekapo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29186 Lake Tekapo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 7,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

29186 Lake Tekapo


Trofeo Laigueglia 2019 var den 56. udgave af cykelløbet Trofeo Laigueglia. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 17. februar 2019. Det blev vundet af italienske Simone Velasco fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Jonas Aaen Jørgensen kørte for
Alexander Kamp kørte for
Rasmus Quaade kørte for
Nicolai Brøchner kørte for
Emil Vinjebo kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019

Trofeo Laigueglia 2019


Die Firmengruppe Appl ist ein familiengeführtes Druck- und Weiterverarbeitungsunternehmen mit Hauptsitz in Wemding. Es besitzt eigenständige Druck- und Bindestandorte in Wemding und Freising.

Geschichte

Mit der Übernahme der Regionalzeitschrift Tagblatt für Wemding und Monheim begann 1899 die Familie Appl ihre Tätigkeiten in der Druckbranche. Diese Zeitschrift erschien bis zum Ende des Zweiten Weltkrieges. 1947 wurde mit dem Werkdruck und dem Aufbau einer satzorientierten Druckerei begonnen. Der Einstieg in den Bogenoffsetdruck erfolgte 1968. Diesen Zweig baute die Firmengruppe Appl 1978 mit der Übernahme des Unternehmens Sellier Druck GmbH aus. Sechs Jahre später wurde mit dem Rollenoffsetdruck in Wemding begonnen. Dieser Bereich wurde mit der Übernahme der Echter Druck GmbH in Würzburg im Jahr 1999 und dem Kuncke Druck in Ahrensburg im Jahre 2005 erweitert. 2005 erfolgte ebenfalls die Übernahme der Print.Forum GmbH und somit der Einstieg in den Tiefdruck. Dieser Bereich wurde 2011 durch die Beteiligung an der Rose Druck GmbH vergrößert. Mit der Übernahme der Buchbinderei in Monheim (Bayern) kann die Firmengruppe Appl den Bereich der Weiterverarbeitung ab dem Jahr 2006 abdecken. Für die Produktion von Kleinauflagen stehen seit 2009 Digitaldruckmaschinen zur Verfügung. Ein Geschäftsführer ist für die Firma, welche sich seit 2011 unter dem Dach einer Holding befindet, verantwortlich. 2011 stieg die Firmengruppe Appl in den Online-Shop Markt für Buchdruck im B2C Bereich ein. Ab 2015 wurden die verschiedenen Teilbereiche des Druck- und Bindeunternehmens konzentriert. Der Bogenoffset bei Sellier druck am Standort in Freising wurde nach Wemding verlagert. Die Weiterverarbeitung blieb am Standort in Freising. Im gleichen Jahr wurde der Tiefdruck-Standort Print.Forum in Sinsheim geschlossen und nach Kirchardt verlagert. 2019 erfolgte auch die Schließung des Standortes in Kirchardt. 2020 erfolgte die Schließung des Standortes in Reichenberg bei Würzburg.

Firmenstruktur und deren Produkte

Die Firmengruppe Appl besteht aus zwei operativ tätigen Unternehmen an verschiedenen Standorten in ganz Deutschland. Bei der appl Druck GmbH in Wemding werden Zeitungsbeilagen, Zeitschriften, Kataloge und Telefonbücher ausschließlich auf Rollenoffsetdruckmaschinen im Sonderformat produziert.

Die appl druck GmbH in Freising ist auf die Weiterverarbeitung von Zeitschriften und Magazinen spezialisiert. Darüber hinaus werden die Druckprodukte auf mehreren Sammelheft- und Klebebindeanlagen weiterverarbeitet, wenn gewünscht persönlich adressiert und an die Kunden verschickt.

Die aprinta Druck GmbH (mit Sitz am Hauptstandort Wemding) beschäftigt sich neben dem großformatigen Bogenoffsetdruck auch mit dem Digitaldruck. Die hergestellten Produkte umfassen farbige Sachbücher, Ratgeber und Atlanten im XXL-Format, Bildbände und strapazierfähige Schulbücher. Zusätzlich ist die aprinta druck GmbH ein Buchbindereibetrieb und produziert fadengeheftete Broschuren sowie Hardcover-Bücher.

Technik der verschiedenen Standorte

Die Firmengruppe Appl besitzt acht Rollenoffsetdruckmaschinen. Die appl Druck GmbH produziert Sonder-, Pocket- und Überformate A4 und DIN-Formate ergänzt durch Sonderfarben, Inline-Verarbeitung und Planoauslage.

Neben dem Rollenoffset steht der Bogenoffsetbereich der Firmengruppe Appl. sieben Bogenoffsetdruckmaschinen in Wemding bilden einer der großen Bogendruckkapazitäten in Europa. 2002 wurde die weltweit erste großformatige vier-über-vier Wendemaschine installiert.

Der Digitaldruck erfüllt mit zwei Maschinen in Wemding Anforderungen in dem Bereich der Kleinauflagen.

Eine Weiterverarbeitung der produzierten Druckerzeugnisse findet für den Rollenoffsetbereich in Freising statt und für den Bogenoffsetbereich in Wemding. Die firmenübergreifenden Druckvorstufen ermöglichen dabei ein technisches interaktives Handeln. Zusätzlich verbindet seit 2008 ein komplexes ERP-System die Mandanten miteinander.

Umweltmanagement
Neben Photovoltaikanlagen auf den Dächern der Firmengebäude und der Teilnahme am Umweltprojekt "Ökoprofit", besitzt die Firmengruppe Appl seit 2008 die Zertifikate:
 FSC- und PEFC-Zertifizierung
 ISO-14001-Zertifizierung: Bisher konnten eine Vermeidung von 350.000 kg Kohlendioxid und eine Reduzierung des Frischwasserverbrauchs um 1575 m³ erzielt werden.

Einzelnachweise

Druckerei (Deutschland)
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Donau-Ries)
Wemding
Gegründet 1899

Firmengruppe Appl


Dog Soldiers is a 2002 British action horror film written, directed and edited by Neil Marshall in his feature directorial debut. Starring Sean Pertwee, Kevin McKidd, Emma Cleasby and Liam Cunningham, the film follows a squad of soldiers fighting to survive an attack by a pack of werewolves during a military training exercise in the Scottish Highlands.

Dog Soldiers was theatrically released in the United Kingdom on 10 May 2002. The film launched Marshall's career as a filmmaker and received positive reviews. Over the years, the film has gained a cult following.

Plot
A couple goes camping in the Scottish Highlands. The woman gives the man a silver letter opener as a present; shortly afterward they are killed in their tent by unseen assailants. Meanwhile, a soldier named Cooper runs through a forest in North Wales. He attacks his pursuers, but is overwhelmed and wrestled to the ground. It is revealed that Cooper is trying to join a special forces unit but fails when he refuses to shoot a dog in cold blood. He is returned to his unit by Captain Richard Ryan.

Four weeks later, a squad of six British soldiers, including Cooper, are dropped into a remote area of the Scottish Highlands to carry out a training exercise against a Special Air Service unit. The following morning, they find the SAS unit's savaged remains. A badly wounded Captain Ryan, the only survivor, makes cryptic references to what attacked them. The troops retreat when unseen assailants begin pursuing them.

While retreating, Corporal Bruce is impaled by a tree branch, which kills him, and Sergeant Wells is attacked. He is rescued by Cooper and carried to a rural roadside where the group meets Megan, a zoologist who takes them to a lonely house belonging to an unknown family. Soldiers Wells, Cooper, Spoon, Joe, and Terry remain.

As darkness falls, the house is surrounded by attackers who are revealed to be werewolves. The survivors try to get in the Land Rover but find it has been destroyed by the werewolves. The soldiers maintain a desperate defence against the creatures, believing that if they can make it to sunrise, the werewolves will revert to human form.

Cooper and Megan treat Wells' wounds. After Terry is abducted and their ammunition runs short, they realize they will not be able to hold out and decide to try to escape. Spoon creates a diversion while Joe steals a Land Rover from the garage. Joe drives up to the house door, but is then killed by a werewolf that was hiding in the back seat.

Under interrogation, Ryan reveals that he was sent on a government mission to capture a live werewolf for study and exploitation as a weapon; Cooper's squad was supposed to be the bait, and considered expendable. An enraged Wells and Cooper attempt to kill Ryan, but he transforms into a werewolf and escapes into the forest. It is revealed that the Uath family, the owners of the house, are the werewolves.

The soldiers try blowing up the barn - where Megan told them the werewolves must be hiding - using the Land Rover and petrol to create a bomb. Once the barn has been destroyed, Megan reveals that not only were there no werewolves in the barn, but she is part of the Uath family and a werewolf as well. She also reveals that she unlocked the back door to the house, allowing the other werewolves to get inside. Before she fully transforms, Wells shoots her in the head. He and Cooper run upstairs, while Spoon fights a werewolf in the kitchen. Using his surroundings to his advantage, he gains the upper hand, but is eventually killed when a second werewolf intervenes.

Wells and Cooper shoot through the floor upstairs to elude the werewolves and drop into the kitchen, where they find Spoon's remains. As he begins to transform into a werewolf, Wells orders Cooper to take shelter in the cellar and gives him a roll of photographic film (which was in a flash camera used to stun the werewolves) to prove what has happened. The werewolves break into the kitchen and confront Wells as he cuts a gas line and blows up the house, killing the werewolves and sacrificing himself.

As the sun rises, Cooper attempts to leave, but the werewolf Ryan confronts him. After a brutal fight, Cooper stabs Ryan in the chest with the silver letter opener, weakening him enough to allow Cooper to shoot him in the head. Cooper, along with Megan's Border Collie Sam, emerges from the cellar. Cooper's story, with photographs, is shown reported only in a sensationalist tabloid newspaper with title "Werewolves ate my platoon!", under the results of the England vs. Germany football match.

Cast
 Sean Pertwee as Sergeant Harry G. Wells
 Kevin McKidd as Private Cooper
 Emma Cleasby as Megan
 Liam Cunningham as Captain Richard Ryan
 Darren Morfitt as Private Phil "Spoon" Witherspoon
 Chris Robson as Private Joe Kirkley
 Leslie Simpson as Private Terry Milburn
 Thomas Lockyer as Corporal Bruce Campbell
 Craig Conway as Male Camper
 Tina Landini as Female Camper

Production

Development
In 1995, director Neil Marshall pitched to co-producer Keith Bell his idea of a low-budget soldiers vs. werewolves film. The filmmakers were introduced to the Victor Film Company as a sales agent, who introduced them to producer Christopher Figg. The project was later taken to AFM, where producer David E. Allen became interested in the project after seeing artwork and the script.

Production designer Simon Bowles created models of the house for Marshall to plan and structure where to set up cameras and where characters would run or climb onto the next set. For the exterior set of the house, only the front portion was built early on and is the only part used in the film.

Dog Soldiers was produced by the Kismet Entertainment Group, the Noel Gay Motion Picture Company, the Victor Film Company, and the Carousel Picture Company with the support of the Luxembourg Film Fund. In addition to the credits in the infobox, the costume designer is Uli Simon, the casting directors are Jeremy Zimmerman and Andrea Clarke, the special makeup, animatronic and digital visual effects are by the company Image FX, and the physical-effects supervisor and stunt coordinator is Harry Wiessenhaan. In the United States, the film premiered as a Sci-Fi Pictures telefilm on the Sci-Fi Channel.

The film contains homages to H. G. Wells as well as the films The Evil Dead, Zulu, Aliens, The Matrix and Star Trek II: The Wrath of Khan.

Writing
Marshall wrote the first draft in 1996. It took six years to refine the script and acquire financing. Marshall wanted the focus to be on the soldiers, with the creatures being an enemy that happens to be werewolves. Marshall wanted to avoid cliches about werewolf curses or "how awful it is to be a werewolf", which Marshall felt was a trope exhaustingly used in many werewolf films.

Filming
Principal photography was originally scouted and planned to commence in the Isle of Man due to its tax rebates but the idea fell through. Manitoba was later considered as a filming location due to tax reasons but the idea collapsed as well. The film was shot in Luxembourg due to tax deals and having access to crew and student facilities provided by a company based in Luxembourg. Snow affected the set occasionally, which delayed filming schedules.

Reception
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 81%, based on 42 reviews, and an average rating of 7.1/10. The site's consensus reads, "Frightening, funny, and packed with action, Dog Soldiers is well worth checking out for genre fans -- and marks writer-director Neil Marshall as a talent to keep an eye on."

Taste of Cinema writer David Harkin states that "Dog Soldiers ditches the drama of the original Wolfman of the 1940s and pushes Dog Soldiers into Aliens territory as seven-foot lycanthropes besiege a tiny cottage while macho soldiers fight for their lives".

Jamie Russell of the BBC gave it 4 out of 5 and called it "A rip-roaring comedy action fest that'll put hairs on your chest."
Empire magazine gave it 4 out of 5.
Reviewing the 2020 rerelease the Guardian gave it 3 out of 5 and note that despite the limitations of the film the talent shown by Marshall in his debut feature that "You can easily draw a clear line through this to his later work". They conclude that "Dog Soldiers has aged pretty well."

Awards
In 2002, the film won the Brussels International Festival of Fantasy Film's Golden Raven, the festival's top award, as well as the audience prize, the Pegasus.

Home media
Dog Soldiers was released on DVD in the U.S. in November 2002 by 20th Century Fox Home Entertainment.

A Blu-ray edition (including a single-disc edition and a double-disc edition with a DVD copy) was released by First Look Studios on 5 May 2009, available only in the U.S. and Canada.

Due to the low quality of the original Blu-ray transfer, Shout! Factory worked hand in hand with director Neil Marshall to create a brand-new Blu-ray transfer for Dog Soldiers in a release titled Dog Soldiers: Collector's Edition, which was released on 23 June 2015. It was a two-disc set including a brand-new Blu-ray and a DVD copy with a new cover. This edition is only available in the U.S. (Region A). However, the original negative wasn't located at the time of the making of this release, and Shout! Factory had to rely on two original cinema prints, whose visual qualities are limited.

On 14 March 2019, with the original negative finally located, the German company Koch Media released the movie on video in a package including the movie, restored in 4K from the negative, on DVD, Blu-ray and UHD.

Another 4K restoration was announced by Vertigo Releasing in 2020, with a digital release on 12 October 2020 and a limited edition Blu-ray was slated for release by Second Sight Films following in February 2021 but pushed back to August 2022 when access to the negative was gained and fx shots were interposed.

Second Sight released a limited edition 4K Ultra HD box set in May 2022. as well as a Standard Edition 4K UHD set  and a Blu-ray release.

Sequel
Producer David E. Allen said in January 2004 that a sequel, Dog Soldiers: Fresh Meat, would begin a 35-day shoot that April in either Luxembourg or Canada with a budget of $5.5 million. Andy Armstrong, a second-unit director on films including Hellbound: Hellraiser II and Nightbreed, would direct from an Eric Miller script, with Allen and Brian Patrick O'Toole returning as producers. No casting was announced. Allen said the plot would involve Private Cooper being "picked up by an American team who, we find out, were the real opponents for the war games for Sgt. Wells' squad." A year later, he elaborated that, "In the first film, it was a family who were the werewolves. In this one, it's an actual team of werewolves who are true military men. So even though they are now werewolves, they act like a trained military unit."

In January 2005, Michael J. Bassett was in talks to direct, but by July 2006, Rob Green, who previously directed the horror film The Bunker, was set to direct and said he and Miller had written a story in which "Some of the characters actually love being a werewolf because they are so powerful – the ultimate killing machine … [I]t's a fun spin on the traditional angle that being a werewolf is a curse which damns the person no matter what. We also have a very savage she-wolf in the climax who faces against the leader of the pack of Dog Soldiers." Production was not set for autumn 2006. By 21 December 2008, however, information about the film had been removed from various web resources including the website of production company Kismet.

A "Little Red Riding Hood"-inspired web series, Dog Soldiers: Legacy, was announced in September 2011 by producer and Kismet vice-president, Allen, now going by D. Eric Allen. A teaser trailer for the series was filmed in northwest Arkansas over the last weekend of August 2011. Directed by Ryan Lightbourn, the trailer included members of Allen's family, including his grandmother Pat "Nan" Allen and his sister Emmy Allen, as Red. Allen also said the Dog Soldiers sequel was in early pre-production.

An early poster of Dog Soldiers: Fresh Meat was released with the tagline "Coming 2014" across the bottom on 23 March 2014. D. Eric Allen announced that a prequel and another sequel are in the planning stages, and Fresh Meat would be released on 20 December 2014. This date passed with no release and no additional updates on the film's status.

Neil Marshall stated in an audio commentary for Dog Soldiers, that the moment in the film when Megan cuts her hand on a shard of glass was meant to be a setup for a second sequel about werewolf DNA, which would complete a planned trilogy. However, he added that the planned sequels will "probably amount to nothing now."

See also
 Battle of Rorke's Drift (mentioned in dialogue as an analogy of the squad's situation)

References

Sources

External links

2000s British films
2000s English-language films
2002 directorial debut films
2002 films
2002 horror films
British werewolf films
English-language Scottish films
English-language Luxembourgian films
Films about the Special Air Service
Films directed by Neil Marshall
Films set in 2001
Films set in abandoned houses
Films set in forests
Films set in Scotland
Films shot in Luxembourg
Luxembourgian horror films
Scottish films
Siege films
Syfy original films

Dog Soldiers (film)


An Festuca subuliflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner. An Festuca subuliflora in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca subuliflora


Motion er en dansk dokumentarfilm fra 1971 instrueret af Ole Askman.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

Motion (dokumentarfilm)


Raúl Ramón Santos (Roperuelos del Páramo, León, España, 31 de agosto de 1968) es un exfutbolista español que jugaba como defensa. Disputó en Primera División las temporadas 1992-93, 1993-94 y  1994-95 siendo jugador del Real Sporting de Gijón, club con el que participó en veintinueve partidos.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFutbol

Futbolistas de la provincia de León
Futbolistas del Real Sporting de Gijón "B"
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1990
Futbolistas del Grupo Desportivo de Chaves
Futbolistas de la Gimnástica Segoviana Club de Fútbol
Futbolistas de la Unión Deportiva Pájara Playas de Jandía
Futbolistas del Moralo Club Polideportivo

Raúl Ramón Santos


Angelica și regele (titlul original: în ) este un film de aventuri, coproducție franco-italo-german, realizat în 1966 de regizorul francez Bernard Borderie după romanul scriitoarei Anne Golon. Este al treilea dintr-o serie de cinci filme cu Angelica.

Conținut

Distribuție
 Michèle Mercier – Angélique de Plessis-Bellieres
 Claude Giraud – Philippe de Plessis-Bellieres
 Jean Rochefort – Desgrez
 Robert Hossein – Jeoffrey de Peyrac
 Sami Frey – Bachtiary Bey
 Estella Blain – Madame de Montespan
 Fred Williams – Ràkóczi
 René Lefèvre – Colbert
 Jacques Toja – Ludwig XIV.
 Michel Galabru – Bontemps
 Ann Smyrner – Thérèse
 Roberto – Barcarolle
 Pasquale Martino – Savary
 Jean Lefebvre – farmacistul
 Carol Le Besque – La Desoeillet

Premii
 1968: Goldene Leinwand

Celelalte filme din serie
 1964 Angelica, marchiza îngerilor (Angélique, marquise des anges)
 1965 Minunata Angelica (Merveilleuse Angélique)
 1966 Angelica și regele (Angélique et le roy)
 1967 Neîmblânzita Angelica (Indomptable Angélique)
 1968 Angelica și sultanul (Angélique et le sultan)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1966
Filme de aventuri
Filme în limba franceză
Filme regizate de Bernard Borderie

Angelica și regele


Anton Raphael Mengs (n. 22 martie 1728 – d. 29 iunie 1779) a fost un pictor german din Boemia, care a lucrat la Roma, la Madrid și în Saxonia și a devenit unul dintre precursorii picturii neoclasice.

Biografie
Mengs s-a născut în anul 1728 în orașul Usti nad Labem (în ) din Boemia, ca fiu al lui  , un pictor danez care s-a stabilit ulterior la Dresda. În 1741 tatăl lui Mengs l-a luat de la Dresda la Roma.

În 1749 a fost numit primul pictor al prințului Frederick Augustus, elector al Saxoniei, dar acest lucru nu-l împiedică să continue să-și petreacă majoritatea timpului la Roma. Acolo s-a căsătorit cu Margarita Guazzi, care i-a pozat ca model în 1748. S-a convertit la catolicism, iar în 1754 a devenit director al școlii de pictură a Vaticanului. Pictura sa în frescă Parnassus de la Villa Albani i-a creat o reputație de maestru pictor.

În 1749 Mengs a acceptat o comandă de la Ducele de Northumberland pentru a face o copie, în ulei pe pânză, a frescei Școala din Atena a lui Rafael  pentru casa lui din Londra. Realizată în perioada 1752-1755, pictura lui Mengs este la scară completă, dar adapteaza compoziția la un format dreptunghiular, cu unele figuri suplimentare. Ea se află acum în colecția Victoria and Albert Museum. Mengs a murit la Roma în iunie 1779 și a fost îngropat în Biserica Santi Michele e Magno din Roma.

Cariera

În două rânduri a acceptat invitațiile regelui Carol al III-lea al Spaniei pentru a merge la Madrid. Acolo, el a realizat unele dintre cele mai reușite creații ale sale, mai ales plafonul sălii de banchete de la Palatul Regal din Madrid, ale cărui subiecte au fost Triumful lui Traian și Templul Gloriei. După finalizarea acestei lucrări, în 1777, Mengs s-a întors la Roma, unde a murit doi ani mai târziu, în condiții de sărăcie, lăsând în urma sa douăzeci de copii, dintre care șapte au primit pensii din partea regelui Spaniei. Portretele și autoportretele sale se remarcă printr-o atenție la detalii și o perspectivă de multe ori pierdută în picturile sale mai mari.

Apropierea lui față de Johann Joachim Winckelmann i-a consolidat importanța istorică. Mengs a împărtășit entuziasmul lui Winckelmann pentru antichitatea clasică și a lucrat pentru a stabili poziția dominantă a picturii neoclasice. În același timp, cu toate acestea, influența barocului roman a rămas puternică în opera sa, în special în picturile religioase. El s-a închipuit ca fiind primul pictor neoclasic, în timp ce, în fapt, el ar putea fi ultima licărire a artei baroce. Rudolf Wittkower a scris: "În ultima analiză, el este la fel de mult un sfârșit ca și un început". În Winckelmann und sein Jahrhundert, Goethe a regretat faptul că "o atât de mare capacitate de învățare s-ar fi combinat cu o totală lipsă de inițiativă și sărăcie de inovație, încorporată într-un manierism încordat și artificial".

Mengs a avut o rivalitate bine-cunoscută cu pictorul italian contemporan Pompeo Batoni. El a fost, de asemenea, un prieten al lui Giacomo Casanova. Casanova îi prezintă personalitatea și reputația sa contemporană prin anecdote în memoriile sale intitulate Histoire de Ma Vie. Printre elevii săi din Italia au fost Anton von Maron și Antonio Maron (1731, Viena - 1761, Napoli), iar din Spania Agustín Esteve.

În afară de numeroasele picturi de la Madrid, Înălțarea Domnului și Sfântul Iosif de la Dresda, Perseu și Andromeda de la Sankt Petersburg și plafonul Villei Albani sunt printre capodoperele sale. În 1911, Henry George Percy, al 7-lea Duce de Northumberland, deținea pictura Sfânta Familie, iar colegiile All Souls și Magdalen de la Oxford, aveau piese de altar realizate de Mengs.

Scrieri teoretice
În scrierile sale, în limbile spaniolă, italiană și germană, Mengs a prezentat o teorie eclectică a artei, considerând că se poate atinge perfecțiunea printr-o combinație bine realizată de diverse calități excelente: design grecesc, expresia artistică a lui Rafael, clar-obscurul lui Correggio și culoarea lui Tițian.

Lucrări (selecție)
 Înălțarea Domnului (Hofkirche din Dresda), 1751/1766
 St. Joseph (Hofkirche din Dresda), 1751/1766
 Slava Sfântului Eusebiu (frescă pe tavan, Sant ' Eusebio, Roma), 1757 (modello, ulei pe pânză, Galeria Națională a Canadei, Ottawa)
 Carol al III-lea (Museo del Prado, Madrid), 1761
 Infantele Don Louis de Borbon (Muzeul de Artă Cleveland, Cleveland, Ohio)

Note

Surse

 Neil Jeffares, Dictionary of pastellists before 1800, online edition
 Paintings by Anton Raphael Mengs at WikiGallery.org

Legături externe

 Europe in the age of enlightenment and revolution, a catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Mengs (see index)
 'Self-portrait' (1774) at the Walker Art Gallery, Liverpool
 'Portrait of Charles III' (1761) at the Museo del Prado

Nașteri în 1728
Decese în 1779
Pictori germani din secolul al XVIII-lea
Romano-catolici germani

Anton Raphael Mengs


Davilla nitida (synonyme de Davilla kunthii A. St.-Hil.) est une espèce de plante à fleurs appartenant à la famille des Dilleniaceae d'origine américaine.

C'est un arbuste.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Références taxonomiques

Dilleniaceae
Espèce de Dilleniales (nom scientifique)
Plante à fleurs d'Amérique
Arbuste en Amérique

Davilla nitida


Çayvar, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köye Cayvar adının verilmesi vaktiyle burasının sahilde bulunmuş olmasından ırmak adalarına çay denildiği gibi buraya da Çayvar denilmek istenmiş.
Cayvar köyü sınırları: Doğusu Yeşilırmak, Batısı Abdal ırmağı, Kuzeyi ve Güneyi ise Gökçeli ve Beyyenice köyleri ile çevrilidir.

Coğrafya
Samsun iline 42 km, çarşambaya 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Çayvar, Çarşamba


Erika Sawajiri este o actriță, un fotomodel și o cântăreață pop japoneză. Ea a jucat în filme precum Pacchigi și seriale precum 1 Litre no Namida. A fost căsătorită cu Tsuyoshi Takashiro, dar au divorțat în 2013.

Trivia

 A fost ales Fuji TV Visual Queens în 2002, cu Yui Ichikawa, Karina și Ayano Yarita.
 A lansată trei cântece: Taiyou no Uta, Free și Destination Nowhere
 A fost căsătorită cu Tsuyoshi Takashiro.
 Caracterul ei este My-Pace.

Filmografie

Seriale TV
 Ooku
 1 Litre no Namida
 Taiyou no Uta
 Mumei

Filme
 Pacchigi!
 Closed Note
 Helter Skelter
 Tegami

Lucrări

Photobooks-uri
 P-chu!
 erika
 ERIKA 2007
 100 + 1 Erikas

Discografie

Cântece
 Taiyou no Uta
 Free
 Destination Nowhere

VHS/DVD-uri
 Ca va?
 erica
 COLOR
 ERIKA 2007

Vezi și
 Gravure idol
 Tsuyoshi Takashiro
 Avex Group
 Stardust Promotion

Referințe

Nașteri în 1986
Nașteri pe 8 aprilie
Actrițe japoneze
Fotomodele din Japonia

Erika Sawajiri


Andrés Vilanova (n. 27 de agosto de 1979 en Madrid, España), también conocido como Andy y anteriormente como El niño, es un baterista, compositor y productor musical español nacionalizado argentino, exbaterista de A.N.I.M.A.L. y  Carajo.

Biografía

Comienzos
Andrés Vilanova nació en la ciudad de Madrid, ya que sus padres se habían establecido en España como consecuencia de los intensos conflictos políticos que se vivían en la Argentina en esos tiempos. Es hijo del guitarrista argentino de blues, Don Vilanova antes conocido como Botafogo.
A los trece años, ya en Argentina, buscó la guía de un profesor, el primero fue Héctor Ruiz a quien siguió Juan Rodríguez, y por último Daniel "Pipi" Piazzolla.

Carrera con A.N.I.M.A.L. y alejamiento
A los 16 años, comenzó a estudiar con Martín Carrizo, a quien admiraba por su actuación en A.N.I.M.A.L.. Carrizo se alejó de la banda que, consecuentemente, tuvo que buscar un nuevo baterista. Andrés no perdió la oportunidad para postularse. Entregó un video grabado por él a Marcelo Corvalán, "Corvata", el bajista de la banda, donde se lo se lo veía a Andrés interpretando «Sólo por ser indios», «Guerreros urbanos» y «Esperando el final».
El material finalmente impresionó bien a los integrantes del grupo, quienes lo incorporaron a A.N.I.M.A.L, luego de probarlo personalmente. Debido a la diferencia de edad con el resto de los integrantes, fue allí donde lo apodaron como "El niño".

Con sólo 18 años, Andrés ya estaba viajando a Los Ángeles (EE.UU.), donde colaboró en la grabación de Poder latino, y un año más tarde grabó Usa toda tu fuerza, cuarto y quinto discos respectivamente de la banda.

A los veinte años, ya había salido de gira por varios países de Latinoamérica y Europa, como integrante de una de las bandas más importantes del metal argentino. Además participó junto a la banda, del disco en vivo Pappo y amigos, para el cual grabó las canciones «Triple 6» y «Cabeza de martillo».

Después de tres años de formar parte de A.N.I.M.A.L., Andrés decidió alejarse del grupo por no sentirse valorado como debía y para dedicarse a su evolución personal y musical. Marcelo Corvalán, por su parte, también decidió separarse de la banda.

Carrera con Carajo, proyectos paralelos y actualidad

A mediados del año 2000 Andrés y Corvata se encontraron para arreglar asuntos pendientes y en ese encuentro ambos coincidieron en la necesidad que sentían de armar, entre los dos, un proyecto que los abarque artísticamente. Comenzaron a tocar juntos sin proyecto fijo, solo por la satisfacción de hacer música. En esas sesiones de "música por la música", se incorporó Hernán Langer, un amigo guitarrista de Andrés, con el que tocaba esporádicamente, cuando sus giras se lo permitían.

Rápidamente, el trío —Andrés en batería, Corvata en bajo y Hernán en guitarra—, bautizado como Carajo, en pocos meses y a pulmón, ya tenían un demo para la prensa con las canciones «Salvaje», «Pura vida» y «La Guerra y la Paz».

En 2008 fue invitado por Pedro Aznar para grabar 7 temas de su disco Quebrado.

Desde 2010 administra junto a sus compañeros de banda los "Estudios Joder" en Villa Ortúzar, Buenos Aires, en donde componen, mezclan y graban sus temas propios y de otras bandas que alquilan. Además se dedica como productor artístico de otras bandas de la cultura under, habiendo iniciado su carrera como productor y coautor de letras con su propio padre en el álbum Don Vilanova en el año 2002.

Andrés se ha incorporado al Conservatorio Municipal de Música "Juan Pedro Esnaola" para perfeccionar su formación integral como músico.

En 2020 la banda Carajo anunció su ruptura. Vilanova en un posteo de Instagram argumentó que la relación con los integrantes de la banda se desgastó y les fue imposible seguir con el proyecto a casi un año de haber sacado "Basado en Hechos Reales".

A inicios de 2022 Vilanova fue presentado a través Instagram como el baterista de la banda en vivo de Duki.

Discografía

Con A.N.I.M.A.L
 Poder latino (1998) (Nota: aunque participó de la grabación del álbum, las baterías fueron en realidad grabadas por Jimmy DeGrasso)
 Usa toda tu fuerza (1999)

Con Carajo
 Carajo (2002)
 Carajografía (2003)
 Atrapasueños (2004)
 Electrorroto acustizado 2.1 (2005)
 Inmundo (2007)
 El mar de las almas (2010)
 Frente a Frente (2013)
 Hoy como ayer (2016)
 Basado en Hechos Reales (2019)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Carajo

Bateristas_de_heavy_metal_de_Argentina
Bateristas_de_rock_de_Argentina
Bateristas de Argentina
Bateristas de nu metal
Bateristas de punk rock
Músicos de rock de Argentina
Expatriados españoles en Argentina

Andrés Vilanova


María del Carmen es una ópera en tres actos con música de Enrique Granados y libreto en español de José Feliú y Codina basada en su obra homónima de 1896. Se estrenó el 12 de noviembre de 1898 en Madrid. Fue el primer éxito operístico de Granados y aunque está muy olvidada hoy en día, está considerada su mejor ópera. Al final de su temporada inicial en Madrid donde se estrenó en 1898, la reina María Cristina premió a Granados con la Cruz de Carlos III en reconocimiento a su trabajo. La ópera, a veces descrita como una versión española de la Cavalleria rusticana de Mascagni con un final feliz, se ambienta en un pueblo de la región española de Murcia e implica un triángulo de amor entre María (soprano) y sus dos pretendientes, el campesino Pencho (barítono) y su adinerado rival, Javier (tenor).

Historia

Un crítico del Diario de Barcelona recuerda que después de estreno de 1896 de la obra teatral de Feliú i Codina María del Carmen, oyó a otro crítico decir al autor "Por amor de Dios, no permita que nadie ponga música a esto." A pesar de todo, Feliú i Codina, quien también había escrito el libreto para una zarzuela en un acto de Granados, Los Ovillejos, estuvo conforme en adaptar su obra para la ópera de Granados. El libreto resultante fue una versión considerablemente acortada de la versión original así como una simplificación de la trama. Sin embargo, incluyó añadidos como una lujosa procesión pueblerina en el Acto 1 y un número de baile durante la fiesta en el Acto 2. Granados y Feliú i Codina se esforzaron por hacer un libreto "auténtico", viajando a la Murcia rural para observar el paisaje de la región, su cultura, canciones y forma de hablar. El compositor Amadeo Vives fue decisivo para asegurar la primera representación de la ópera en Madrid y ayudó a coordinar la producción con el Teatro Parish. Durante los ensayos orquestales, Granados fue ayudado por Pablo Casals, quien también dirigió una representación privada de la ópera en el Teatro Principal de Madrid antes de su estreno oficial.

La partitura de María del Carmen ha tenido una historia accidentada. Granados tenía el manuscrito original en su equipaje cuando se ahogó en el hundimiento de 1916 del Sussex por un U-boat alemán. Su equipaje, y la partitura de María del Carmen, se recuperaron posteriormente del naufragio. En 1939 el hijo de Granados, Víctor, llevó la partitura original (junto con las partituras originales de otras tres obras de Granados) a Nathaniel Shilkret y firmó un contrato para la publicación de las mismas por Shilkret y el hijo de Shilkret, Arthur. Sin embargo, objeciones suscitadas por el resto de la familia Granados impidieron que las obras se publicasen. En diciembre de 2009 la partitura original completa de la obra fue transferida a la biblioteca de la Universidad de California en Riverside.

Según el relato de Walter Aaron Clark en Enrique Granados: Poet of the Piano, las únicas copias de la partitura disponibles en la época en que se escribía la biografía de Granados contenían probablemente revisiones posteriores del hijo de Granados, Eduardo.

Historia de las representaciones

María del Carmen se estrenó en el Teatro de Parish en Madrid el 12 de noviembre de 1898, dirigida por el compositor. Tuvo una acogida muy exitosa por parte del público y la mayoría de la crítica, y se representó hasta el 9 de enero de 1899. Feliú i Codina no estaba allí para compartir el triunfo del compositor. Había muerto el año anterior, a los 52 años de edad. María del Carmen se estrenó luego en Barcelona el 31 de mayo de 1899 en el Teatro Tivoli. Con tal ocasión, la recepción fue considerablemente menos cálida que en Madrid. El movimiento nacionalista catalán estaba en auge como la Renaixença para revivir la cultura y el idioma catalanes. Parte del público se indignó con una ópera de compositor y libretista catalanes que se ambientaba fuera de Cataluña y que no incorporaba ni música ni temas catalanes. Un crítico contemporáneo sugirió que el único aplauso procedía de una claque contratada para ello.  Después de once representaciones en el Teatro Tivoli, la ópera tuvo unas pocas representaciones más en Valencia en 1899 y fue representada esporádicamente en Madrid entre mayo de 1899 y enero de 1900. Luego cayó en el olvido, aparte de una reposición en el año 1935 en el Liceo de Barcelona dirigida por Joan Lamote de Grignon con la famosa soprano Conchita Badía en el rol titular, y otras pocas representaciones más en España en los sesenta.

Cuarenta años más tarde, el director español Max Bragado-Darman preparó una nueva edición crítica de la partitura. Algunos extractos de la misma se interpretaron en Murcia, en un concierto en el Teatro Circo de Orihuela el 23 de marzo de 2002 durante el Festival Internacional de Orquestas de Jóvenes. En 2003 la partitura fue usada para una producción plenamente escenificada en Irlanda y en el Festival de Ópera de Wexford. La producción que se estrenó el 23 de octubre de 2003 en el Theatre Royal, Wexford marcó la primera y (hasta ahora) única representación escenificada de María del Carmen fuera de España. La producción de Wexford fue dirigida por Max Bragado-Darman con dirección escénica de Sergio Vela y Diana Veronese en el rol titular. La representación más reciente, aunque sólo en versión de concerto, tuvo lugar en el Liceo el 19 de febrero de 2006. Fue dirigida por Josep Caballé-Domènech con Ana María Sánchez en el rol titular.

Personajes

Argumento

Época: finales del
Lugar: una localidad rural en la provincia española de Murcia
Pencho, un huertano, y María, están enamorados. Pencho ha herido al rico Javier en una lucha sobre derechos del agua y ha huido a Argelia. Para salvar la vida de Pencho cuando vuelve, María restaura la salud a Javier, para descubrir que él también se ha enamorado de ella. La acción de la ópera empieza con la vuelta al pueblo de Pencho, que se entera, para su desilusión, que María se va a casar con Javier para salvarle a él de la persecución. Pencho protesta diciendo que su honor no puede tolerar tal sacrificio. Durante una fiesta en el pueblo, hay un enfrentamiento entre Pencho y Javier, y los dos se muestran conformes en batirse en duelo, lo que se convierte en el centro del tercer acto.

Al acercarse el duelo, María se siente angustiada. Mientras que ella aún ama a Pencho, siente amor por Javier y no desea verlo muerto. El padre de Javier llega y sin éxito intenta convencer a Pencho de que abandone toda pretensión sobre María. Javier aparece y el duelo va a empezar. Sin embargo, la tragedia es impedida por la llegada del médico local, Don Fulgencio. Le dice a Domingo que Javier está ya muriendo de tuberculosis y no se puede hacer nada para salvarlo. Javier se da cuenta entonces de la inutilidad del duelo, se reconcilia con María y Pencho, y los ayuda a escapar.

Grabaciones
María del Carmen  - Diana Veronese (María del Carmen); Concepción (Larisa Kostyuk); Fuensanta (Silvia Vázquez); Jesús Suaste (Pencho); Dante Alcalá (Javier); Gianfranco Montresor (Domingo); David Curry (Don Fulgencio); Alberto Arrabal (Pepuso); Stewart Kempster (Migalo); Ricardo Mirabelli (Antón); Alex Ashworth (Roque); Nicholas Sharratt (Andrés); Vicenç Esteve (Un cantaor huertano). Coro del Festival de Ópera de Wexford, Orquesta Filarmónica Nacional de Bielorrusia, Max Bragado-Darman (director). Grabado en vivo en el Theatre Royal, Wexford el 23, 26 y 29 de octubre de 2003. Sello discográfico: Marco Polo 8.225292-93

Notas y referencias

Fuentes
Clark, Walter Aaron, Enrique Granados: Poet of the Piano, Oxford University Press US, 2006. ISBN 0195140664
Gereben, Janos, "Letter from Ireland: Opera Both Rare and Well-Done", San Francisco Classical Voice, 28 de octubre de 2003. Consultado el 21 de enero de 2009.
Hess, Carol A., Enrique Granados: A Bio-bibliography, Greenwood Publishing Group, 1991. ISBN 0313273847
Meléndez-Haddad, Pablo, El regreso de Grandos (crítica en español de una representación en concierto del 2006 de María del Carmen en el Gran Teatro del Liceo), ABC, 21 de febrero del 2006. Consultado el 21 de enero de 2009.
Romero, Justin, El Festival de Wexford 'estrena' la «mejor ópera» de Granados (crítica en español de la producción de Wexford del año 2003), El Mundo, 19 de octubre de 2003. Consultado el 21 de enero de 2009.
Romero, Justin,  Liner Notes - Granados: María del Carmen, Marco Polo CD 8.225292-93  , Naxos Records, 2004.
Sutcliffe, Tom, Opera at the seaside (crítica de la producción de Wexford del año 2003), The Spectator,  1 de noviembre del 2003. Consultado el 21 de enero de 2009.

Enlaces externos

Crítica y fotos de la representación de Wexford de 2003 de María del Carmen por Andrew Cooper en operajaponica.org

Extractos de María del Carmen en formato MP3, interpretada por la Orquesta Internacional de Jóvenes Murcia 2002 en la página web oficial del Festival Internacional de Orquestas de Jóvenes.

 Notas, discografía y libreto completo en Kareol

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Enrique Granados
Óperas en español
Óperas de 1898
Óperas estrenadas en Madrid
Óperas ambientadas en España
Obras de ficción ambientadas en la Región de Murcia

María del Carmen (ópera)


Acroreiidae † es una familia extinta de caracoles.

Taxonomía
La familia Acroreiidae se clasifica en el grupo informal Basommatophora (Taxonomía de Gastropoda (Bouchet & Rocroi, 2005)). La familia no tiene subfamilias.

Géneros
El género tipo es Acroreia (Cossmann 1885).

Referencias

Enlaces externos

Panpulmonata

Acroreiidae


أداماوا يونايتد، هو نادي كرة قدم نيجيري وهو نادي أساسي في نيجيريا. ومقره في مدينة يولا، ويلعب في ملعب ساحة ريبادو الذي يتسع لخمسة آلاف متفرج.

أندية رياضية في نيجيريا
أندية كرة قدم في نيجيريا
ولاية آدماوة

أداماوا يونايتد


Black Veil Brides este o trupă americană de glam metal modern/metalcore/post-hardcore. Discografia lor conține 5 albume de studio, 3 EP-uri, un album live, 17 single-uri, 11 music video-uri și un film.

Albume

EP-uri

Albume live

Single-uri

Music video-uri

Filme

Compoziții și înregistrări americane
Muzică rock americană

Black Veil Brides - Discografie


An Rapatea scabra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bassett Maguire. An Rapatea scabra in nahilalakip ha genus nga Rapatea, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rapatea

Rapatea scabra


بلدية فيغويروليس ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 571 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

فيغويروليس


Os confrontos em Nuku'alofa de 2006, também conhecidos como confrontos em Tonga de 2006, começaram em 16 de novembro, na capital tonganesa de Nuku'alofa. A Assembleia Legislativa de Tonga deveria encerrar o ano e, apesar das promessas de ação, pouco fez para avançar a democracia no governo. Uma multidão de defensores da democracia tomou as ruas em protesto. Os tumultos resultaram numa série de casos de roubos, saques, furtos de veículos, incêndio criminoso e vários danos materiais.

Origem

Os conflitos são consequência de uma instabilidade iniciada no ano anterior para obter a revisão do sistema político do país.

Até então, a assembleia legislativa era composta por 30 membros, dos quais apenas 9 eram designados pelo povo por sufrágio universal, sendo os outros 21 nomeados pelo rei entre as 33 famílias que compunham a aristocracia do país. A esta composição opunha-se o Movimento Pró-Democracia, em particular ʻAkilisi Pōhiva, deputado eleito do povo.

Enquanto milhares de pessoas reivindicam uma votação sobre as reformas democráticas a serem realizadas antes do recesso, o governo adia a sessão.

Consequências
As estimativas dos danos variaram. Algumas estimativas declararam que 60 a 80% do distrito comercial central foi destruído.

Em 17 de novembro foi anunciado que oito cadáveres foram encontrados em ruínas carbonizadas.

No mesmo dia, o governo tonganês declarou estado de emergência. Apenas bombeiros, polícia, trabalhadores de serviços públicos, etc. foram permitidos dentro de um perímetro definido pela estrada Vuna, estrada ʻAlipate, estrada Mateialona e estrada Tupoulahi. Os moradores daquela área só poderiam entrar depois de serem revistados. Até o mês seguinte, reuniões de mais de cinco pessoas eram ilegais naquela área. As leis de emergência deram às forças de segurança o direito de parar e revistar as pessoas sem mandado.

Ao mesmo tempo, a embaixada chinesa fretou um avião para evacuar cidadãos chineses.

O governo tonganês acabou por concordar que a nova assembleia resultante das eleições marcadas para 2008 teria uma composição exatamente oposta à que prevalecia até então (com a maioria dos representantes eleitos por voto popular). O primeiro-ministro e seu governo também prometeram acelerar a transformação das instituições semifeudais para um modelo mais democrático.

Em 18 de novembro, 110 soldados e 44 policiais da Austrália e da Nova Zelândia chegaram para ajudar a polícia local a estabelecer a ordem. O exército da Nova Zelândia deveria ser responsável pela segurança do aeroporto e a polícia deveria proteger o Alto Comissariado. O contingente australiano do 1.º Batalhão do Regimento Real Australiano, deveria ajudar e aliviar a exausta polícia tonganesa.

Em 20 de novembro, algumas empresas transferiram-se temporariamente para os subúrbios. Alguns itens saqueados foram devolvidos. A polícia estava guardando o centro de telecomunicações e investigando os registros de chamadas móveis. De acordo com o jornal Matangi Tonga, 26 prisões foram feitas e o número de mortes foi reduzido para seis.

História de Tonga
2006 em Tonga

Confrontos em Nukuʻalofa em 2006


Sawfajjin () was one of the baladiyat (municipalities) of Libya from 1987 to 1995.  It was in the north of the country with its capital at Bani Walid. Its former land area is now a part of the Sirte District and the Misrata District.

Municipalities of Libya (1983–1995)

Sawfajjin Municipality


Hasandere, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1487 yılı kayıtlarında Değirmenci ya da  Hasanderesi olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 25 km, Erfelek ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

Hasandere, Erfelek


Palača Bianchini u Starom Gradu
Palača Narodnog lista na Trgu tri bunara u Zadru

Palača Bianchini


بوسا نوفا هي نمط من الموسيقى الشعبية البرازيلية التي ظهرت في نهاية عام 1950 وبداية عام 1960 في مدينة ريو دي جانيرو. في البداية كانت عبارة عن وسيلة جديدة لغناء السامبا. وبعدت عدة سنوات، أصبحت البوسا نوفا واحدة من أفضل وأشـهر الموسيقى البرازيلية المعروفة في العالم، ومن أهم عازفيها وملحنيها: جواو جيلبرتو، فينيسيوس دي مورايس وانطونيو كارلوس جوبيم.

وصلات خارجية
 The Brazilian Sound: صفحة الموسيقى البرازيلية
 سكاي اف ام

مراجع

أنواع موسيقية
أنواع موسيقية برازيلية
رقص
موسيقى الجاز
موسيقى برازيلية
موسيقى لاتينية في عقد 1960

بوسا نوفا


Süleler, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
 Süleler, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Süleler, Dörtdivan - Bolu ili Dörtdivan ilçesine bağlı köy
 Süleler, Mihalıçcık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle

Süleler


Lourmel () is a station on line 8 of the Paris Métro in the 15th arrondissement. It is named after the nearby rue de Lourmel, which in turn is named after General Frédéric Henri Le Normand de Lourmel (1811-1854), who was killed at the Battle of Inkerman where the Franco-British armies defeated the Russian armies under Alexander Sergeyevich Menshikov during the Crimean War.

History
The station opened on 27 July 1937 as part of the extension of line 8 from La Motte-Picquet - Grenelle to Balard.

As part of the "Un métro + beau" programme by the RATP, the station's corridors and platform lighting were renovated and modernised on 13 November 2003.

In 2019, the station was used by 2,301,922 passengers, making it the 226th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 1,120,497 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 231st busiest of the Métro network out of 304 stations.

In 2021, the station was used by 1,696,432 passengers, making it the 210th busiest of the Métro network out of 304 stations.

Passenger services

Access
The station has 2 accesses:

 Access 1: rue de Lourmel
 Access 2: rue Vasco-de-Gama (with an ascending escalator)

Station layout

Platforms

It has 3 tracks divided amongst 1 island platform and 1 side platform. Trains towards Balard utilise the northern track (the side platform) while trains towards Pointe du Lac use the central track. The yard track is not used in revenue service and is normally used to park trains. It also has access to the Javel workshops (a maintenance centre) for trains to be removed from service (on the tracks towards Boucicaut) or for routine maintenance. The yard track leads to a dead end on the side towards Balard. The workshops contains a washing machine where trains from line 8 are regularly washed: a machine wash once a week and a manual wash once a month (including the interiors). It has several features that help reduce water consumption as part of the RATP's sustainable development policy such as the ability to use groundwater in addition to tap water for washing.

Other connections
The station is also served by line 42 of the RATP bus network.

Nearby

 Grenelle cemetery
 Jardin Caroline-Aigle
 Parc André Citroën
 Square Jean-Cocteau
 Square Rosalind-Franklin
 Vaugirard Cemetery

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

External links

Paris Métro stations in the 15th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1937

Paris Métro line 8

Lourmel station


صاحبة السمو الشيخة علياء بنت خليفه بن سعيد آل مكتوم ابنة أخ الشيخ راشد بن سعيد آل مكتوم حاكم دبي السابق ووالدتها الشيخة صنعاء بنت مانع أل مكتوم. وهي أرملة الشيخ مكتوم بن راشد آل مكتوم حاكم إمارة دبي السابق.

كانت الشيخة علياء بنت خليفة بن سعيد آل مكتوم زوجة الشيخ مكتوم بن راشد آل مكتوم حتى وفاته عام 2006. وقد تزوجت في 12 مارس 1971. مثل بقية أفراد عائلة آل مكتوم، تشارك الشيخة علياء في سباقات الشيخة الخيول. وقد اشترت أربعة خيول في عام 2005. فاز حصانها إيليان بان "Eilean Ban" بسباق شروط الرهانات لللمُهْرُ EBF Fillies 'Conditions Stakes في 2 سبتمبر 2005 في مضمار نيوماركت "Newmarket Racecourse".

ولها من الأبناء:

 الشيخة حصه بنت مكتوم آل مكتوم
 الشيخة ميثاء بنت مكتوم آل مكتوم
 الشيخة لطيفة بن مكتوم أل مكتوم
 الشيخ سعيد بن مكتوم آل مكتوم
 الشيخ راشد بن مكتوم آل مكتوم (متوفي)

مراجع

آل مكتوم
أزواج رؤساء وزراء الإمارات العربية المتحدة
أشخاص من دبي
إماراتيون
إماراتيون في القرن 20

علياء بنت خليفة آل مكتوم