Carlhubbsia ist eine zwei Arten umfassende Gattung der lebendgebärenden Zahnkarpfen aus dem südöstlichen Mexiko und Guatemala.

Merkmale
Es handelt sich um kleinere Vertreter der lebendgebärenden Zahnkarpfen. Die Fische werden zwischen drei und sechs Zentimeter groß. Die Afterflosse der männlichen Tiere ist typisch für die Unterfamilie zu einem Gonopodium umgebildet, welches relativ lang ist. Die Fische sind unscheinbar bräunlichgrau bis graugelb gefärbt und besitzen mehrere dunkle Querstreifen auf den Körperseiten.

Carlhubbsia-Arten besiedeln in ihrer Heimat unterschiedliche Arten von fließenden und stehenden Gewässern, die reich an Vegetation sind.

Systematik
Die nächstverwandte Gattung ist Quintana mit dem Glaskärpfling (Quintana atrizona) als einzigem Vertreter. Zusammen mit Quintana bildet Carlhubbsia eine basale Gruppe innerhalb des Tribus Poeciliini der lebendgebärenden Zahnkarpfen.

Der Name Carlhubbsia wurde zu Ehren des amerikanischen Ichthyologen Carl Leavitt Hubbs vergeben.

Arten
 Nadelkärpfling (Carlhubbsia kidderi)
 Stuarts Kärpfling (Carlhubbsia stuarti)

Literatur
 Manfred K. Meyer, Lothar Wischnath, Wolfgang Foerster: Lebendgebärende Zierfische: Arten der Welt. Mergus Verlag für Natur- und Heimtierkunde Baensch, Melle 1985, ISBN 3-88244-006-6

Weblinks

Lebendgebärende Zahnkarpfen
Poeciliidae

Carlhubbsia


Kečovo este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 351 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kečovo este atestată documentar din 1272.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kečovo


Jair Melchior (født i 1982 i Norge) er siden 1. september 2014, overrabbiner i Danmark.

Liv
Jair Melchior kommer fra en familie der har haft syv tidligere generationer af rabbinere i København. Hans far Michael Melchior var medlem af Knesset og var i tre årtier overrabbiner i Norge, hans bedstefar Bent Melchior var fra 1970 til 1996 dansk overrabbiner, og hans oldefar Marcus Melchior var fra 1947 til 1969 dansk overrabbiner.

I 1986 flyttede familien til Israel, hvor Jair Melchior voksede op og blev uddannet til rabbiner. Han taler ikke desto mindre flydende dansk.

I 2013 blev han overrabbiner for Det Jødiske Samfund i Danmark. Samfundet, der tidligere gik under navnet Mosaisk Trossamfund, er et af de tre anerkendte jødiske trossamfund i Danmark. Det omfatter cirka 2000 af de omkring 8000  danske jøder. Jair Melchior afløste Bent Lexner, der blev overrabiner efter Bent Melchior i 1996.

Privatliv
Med sin hustru Tali har han tre børn.

Noter

Kilder
Artiklen er oversat fra Wikipedia på tysk

Overrabbinere i Danmark
Nordmænd
Jair

Jair Melchior


Husum (Frizce: Hüsem), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâletinde bir kent.

Konum
Schleswig-Holstein'ın kuzeybatısında, Kuzey Denizi kıyısında yer alır. Kiel'e 72, Hamburg'a 119, Flensburg'a ise 43 kilometre uzaklığındadır. Nüfusu, 31 Ekim 2004 itibarıyla 20.884'dür.

Tarihçe
Husum adı ilk kez 1252 yılında kayıtlara geçti. Danimarka Kralı Abel, Frizonya'ya yeni bir vergi uygulaması getirdi. Frizonyalılar'ın yeni vergiyi ödemeye yanaşmaması üzerine Danimarka Kralı sefere çıktı. Kral, "Husembro"da Husum köprüsünde çatışma sırasında öldü. Kent 1409 yılından itibaren bilinen adıyla anılmaya başlandı. 1507 yılından başlayarak önem kazanmaya ve nüfusu artmaya başladı. Kuzey Frizonya'nın önemli liman ve pazar yerleşimleri arasına girdi. 1603 yılında, 4 bin kişilik nüfusuyla berat aldı. Schleswig-Holstein'ın 1867'de Prusya'ya katılmasıyla birlikte kentin gelişimi de hızlandı.

Görülmeye değer yerleri
Adolf von Schleswig-Holstein-Gottorf tarafından 1577 - 1582 yılları arasında inşa edilen Husum Şatosu, 1750-51 yıllarında onarımdan geçti. Şato bahçesindeki çiğdemlerin ilkbahardaki görüntüsü her yıl binlerce ziyaretçi için çekim merkezi oluşturmaktadır. Danimarkalı Christian Frederik Hansen tarafından 1833 yılında tamamlanan Meryem Ana Kilisesi (Marienkirche) kentin görülmeye değer yapıları arasında ön sıralarda gelir. Pazar meydanındaki (Marktplatz) Asmussen Woldsen Fıskıyesi (Asmussen-Woldsen-Brunnen), Adolf Brütt tarafından inşa edilmiştir. "Tine Fıskıyesi" olarak da bilinen bu yapı Husum'un simgeleri arasında yer alır. İç liman pazar meydanına kadar uzanır. 1902 tarihli Su kulesi (Wasserturm), kent ve çevresini gözleme imkânı sunar.

Müzeler
 Theodor-Storm Müzesi
 Kuzey Frizonya Müzesi
 Denizcilik Müzesi
 Ostenfelder Açık Hava Müzesi
 Poppenspäler Kukla Tiyatrosu Müzesi

Ekonomi
Demiryolları Husum için büyük önem taşımaktadır. 1910 yılında inşa edilen merkez tren garı, pek çok ana hattın düğümlendiği bir noktadır. Limanın yanı sıra bazı makine ve demir-çelik üreticileri de Kuzey Frizonya'nın ticari merkezi kabul edilen Husum'da faaliyet göstermektedir. Turizm bölge ekonomisi açısından büyük önem taşımaktadır.

Dış bağlantılar
 www.husum.org  Husum Belediyesi
 www.husumhus.de Husum'daki Danimarka Kültür Merkezi

Schleswig-Holstein'deki belediyeler
Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Husum


Maricela Cobuz () este deputat PSD de Suceava în Camera Deputaților, membru permanent al Comisiei pentru sănătate și familie, aleasă prin vot în urma alegerilor parlamentare din 11 decembrie 2016, în circumscripția electorală nr.35 Suceava, data validării 21 decembrie 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României
 Camera Deputaților
 Maricela Cobuz - Camera Deputaților

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1980
Nașteri pe 21 octombrie
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Medici români în viață

Maricela Cobuz


Deoksugung () also known as Gyeongun-gung, Deoksugung Palace, or Deoksu Palace, is a walled compound of palaces in Seoul that was inhabited by members of Korea's royal family during the Joseon monarchy until the annexation of Korea by Japan in 1910. It is one of the "Five Grand Palaces" built by the kings of the Joseon dynasty and designated as a Historic Site. The buildings are of varying styles, including some of natural cryptomeria wood), painted wood, and stucco. Some buildings were built of stone to replicate western palatial structures.

In addition to the traditional palace buildings, there are also forested gardens, a statue of King Sejong the Great and the National Museum of Art, which holds special exhibitions. The palace is located near City Hall Station.

Deoksugung, like the other "Five Grand Palaces" in Seoul, was heavily damaged during the colonial period of Korea. Currently, only one third of the structures that were standing before the occupation remain.

Deoksugung Palace is special among Korean palaces. It has a modern and a western style garden and fountain. The Changing of the Royal Guard, in front of Daehanmun (Gate), is a very popular event for many visitors. The royal guard was responsible for opening and closing the palace gate during the Joseon dynasty. Outside of the palace is a picturesque road with a stone wall.

The Deoksugung Stonewall walkway is at the heart of a popular urban myth in Seoul, as it is said that all couples who walk down this road are fated to break-up.

History
Deoksugung was originally the residence of Grand Prince Wolsan, the older brother of King Seongjong. This residence became a royal 'palace' during the Imjin war after all of the other palaces were burned in 1592 during the Imjin wars. King Seonjo was the first Joseon king to reside at the palace. King Gwanghaegun was crowned in this palace in 1608, and renamed it Gyeongun-gung (경운궁, 慶運宮) in 1611. After the official palace was moved to the rebuilt Changdeokgung in 1618, it was mostly used as an auxiliary palace was renamed Seogung (West Palace). During its history, it alternated between being a royal residential palace and a temporary residence. Gojong of Joseon ordered the restoration of Gyeongun-gung from August 1896.

In 1897, after the period when Emperor Gojong took refuge in the Russian legation, he returned to this place and named it Gyeongungung again. The Government used 80,000 Dollars for constructing and expanding the facilities of the palace. In 1900, electricity and fencing was installed. After Emperor Gojong abdicated the throne to Emperor Sunjong, he continued to live in this palace. In 1904, a fire destroyed some of the buildings. The palace was then renamed Deoksugung in 1907, as a reference to a wish for longevity of the emperor. Emperor Gojong died in Hamnyeongjeon.

Under Japanese rule after 1910, the palace grounds were operated as a public park, the territory was reduced to one-third and the number of buildings to one-tenth of  the original.

Buildings
Daehanmun Gate, originally called Daeanmun before 1906, is the main gate of the current palace.

The main hall, Junghwajeon Hall is where the state affairs, official meetings were held and where the throne is located. It used to be a two-story building but was rebuilt in 1906 with only one story.

Junghwamun Gate is the gate that leads to the main hall. Originally it featured a walled corridor, thus allowing people to only enter the main hall through the gate. The walls were destroyed.

Hamnyengjeon Hall is Emperor Gojong's bedroom, located at the east wing of the palace. This is where the fire broke out in 1904, officially because of the heating system, but it has been suspected that it was done by the Japanese to eliminate Gojong.

Jeonggwanheon is a modern pavilion built in the royal garden in 1900, and was the first Western-style building ever built in a Korean royal palace. Although it was built by a Russian architect in a European style, it also features Korean elements. It was transformed into a cafeteria during the Japanese occupation.

Seokjojeon is a Neo-Renaissance style building designed by British architect John Reginald Harding, used for diplomatic and high-level government meetings. In 2014 its interior was restored to its Korean Empire-period appearance and now houses the Korean Empire History Hall.

The Seokjojeon West Building was opened in 1938 as the House of Yi Art Museum, and continues to be used as an art museum today, housing the National Museum of Modern and Contemporary Art.

Jungmyeongjeon Hall, across Deoksugung-gil separate to the rest of the palace, was built to be a royal library but when the 1904 fire broke out, the emperor temporarily used it as his private residence.

Transportation
Deoksugung entry is located 5-1 Geongdong-gil/Deoksugung-gil, Jung-gu. The nearest subway station is City Hall Station (Station #132 on Line 1, Station #201 on Line 2).

Gallery

Bibliography

References

External links

Official website from Cultural Heritage Administration
Deoksu Palace
Deoksugung : Official Seoul City Tourism
The Seoul Guide : Deoksugung Palace

Jung District, Seoul
Palaces in South Korea
Royal residences in South Korea
Buildings and structures in Seoul
Tourist attractions in Seoul

Deoksugung


Uranometra este un gen de insecte lepidoptere din familia Drepanidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Uranometra

Uranometra


Jon Fosse (født 29. september 1959 i Haugesund) er en norsk forfatter og dramatiker. Han har udgivet en lang række værker, især romaner, skuespil og digtsamlinger. Han har modtaget en række hædersbevisninger, heriblandt i 2023 Nobelprisen i litteratur.

Opvækst og uddannelse
Jon Fosse er uddannet cand.philol. med litteraturvidenskab som hovedfag fra universitetet i Bergen.
Med en opvækst blandt pietistiske forældre og en pacifistisk bedstefar har religionen udgjort en ganske stor del af Jon Fosses liv. Men som teenager meldte han sig ud af den norske folkekirke og flyttede til Bergen for at studere på universitetet. Efter omtrent tyve års pause meldte Fosse sig dog ind i folkekirken igen, og senest konverterede han til katolicismen.
Fosse bor i den norske stats æresbolig i Oslo.

Forfatterskab
Jon Fosse har et rigt og mangfoldigt forfatterskab, som både rummer romaner, essays, digte, skuespil, børnebøger og billedbøger. På tværs af genrer formår Fosse alligevel at opretholde en genkendelig stilistik, som er gennemgående for samtlige værker. Med sin sproglige rytmik og musikalitet blandet med en syntaktisk og semantisk gentagelsesteknik, skaber Fosse en særegen og karakteristisk litterær stil. Flere af hans romaner er desuden karakteriseret ved ikke at indeholde punktummer (Andrake, Septologien).

Ligesom Fosse selv voksede op i en lille bykommune på den norske vestkyst, udspiller majoriteten af værkerne sig også i mindre byer og randområder på vestkysten.

Forholdet til religionen præger forfatterskabet, hvor religionen og det religiøse motiv ligeledes spiller en væsentlig rolle. Særlig spørgsmålet om troen og Guds væsen går igen hos flere af Fosses karakterer. Dog optræder disse spørgsmål ikke på et abstrakt plan, men som lavmælte tankeprocesser i hverdagens konkrete og almindelige livssituationer.

Mange af hans flere end 50 værker er oversat til over 40 sprog, og hans skuespil er blevet opført over det meste af verden. Udover romaner og skuespil skriver han digte, børnebøger og essays.

Udvalgte værker

Romaner
 Melancholia I-II (1995-1996, dansk: 2003)
 Vinter (2000, dansk: 2013)
 Morgen og aften (2000, dansk: 2001)
 Det er Ales (2006)
 Bådehuset (2007)
 Andvake (tre fortællinger)
 Andvake (2007, dansk: 2010)
 Olavs drømme (2012, dansk: 2015)
 Kveldsvævd (2012, dansk: 2015)
 Septologien
 Det andet navn (2019, dansk to bind: 2019)
 Jeg er en anden (2020, dansk tre bind: 2020)
 Et nyt navn (2021, dansk to bind: 2021)
 Hvidhed (2023, dansk: 2023)

Jon Fosse udgives i Danmark af forlaget Batzer & Co.

Skuespil
Danske opførelser i parentes.
 Nogen vil komme (CaféTeatret, 1998)
 En drøm om efteråret (Odense Teater, 2000)
 Vinter (Rialto, 2001)
 Navnet (Katapult, 2003)
 Sa ka la (Aarhus Teater, 2004)
 Besøg (2013)
 Mor og barn (2013)
 Jeg er vinden (Aalborg Teater, 2014)

Priser
 1992, 1998 & 2003: Nynorsk litteraturpris
 1996: Ibsenprisen
 1997: Aschehougprisen
 1999: Doblougprisen
 2003: Norsk kulturråds ærespris
 2005: Brageprisen
 2007: Svenska Akademiens nordiske litteraturpris
 2010: Den internationale Ibsenpris
 2014: European Prize for Literature
 2015: Nordisk Råds Litteraturpris
 2023: Nobelprisen i litteratur

Referencer

Eksterne henvisninger
 Jon Fosse på Forfatterweb.dk

Romanforfattere fra Norge
Novelleforfattere fra Norge
Det Norske Akademi
Modtagere af Nordisk Råds Litteraturpris
Personer fra Oslo
Norsksprogede forfattere fra Norge
Dramatikere fra Norge
Digtere fra Norge
Modtagere af Ibsenprisen
Modtagere af Aschehougprisen
Nobelprismodtagere i litteratur
Nynorsksprogede forfattere

Jon Fosse


Singapore a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 25 sportivi, care a concurat în șapte sporturi. Cu o medalie de aur, prima din istoria sa, Singapore s-a aflat pe locul 54 în clasamentul final.

Participanți
Delegația din Singapore a cuprins 25 de sportivi: 11 bărbați și 14 femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost înotătorul Zheng Wen Quah (20 de ani), cel mai vechi a fost jucătorul de tenis de masă Ning Gao (34 de ani).

Medaliați

Natație

Note

Referințe
 Singapore la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Singapore la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Agrilus gentilis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

gentilis

Agrilus gentilis


A joint committee is a committee made up of members of the two chambers of a bicameral legislature. In other contexts, it refers to a committee with members from more than one organization.

Germany

A joint committee (Gemeinsamer Ausschuss) comprises both members of Bundestag (two thirds) and representatives of the Länder (one third). It exists to ensure a working legislature during a state of defense.

A mediation committee (Vermittlungsausschuss), consisting in equal numbers of members of Bundestag and representatives of the states, facilitates compromises between Bundestag and Bundesrat in legislation - especially if the consent of Bundesrat is constitutionally required.

India

In India, a Joint Parliamentary Committee (JPC) is one type of ad hoc Parliamentary committee constituted  by the Indian parliament. A Joint Parliamentary Committee is formed when a motion is adopted by one house and it is supported or agreed by the other house.

Philippines
A bicameral conference committee is formed for each bill where the Senate and the House of Representatives have conflicting versions. The committee has the same number of members from each chamber. Once passed, the chambers then have to approve the version passed by the bicameral conference committee in order for it to be sent for the president's signature.

If Congress is short on time, a chamber may approve the other chamber's version instead.

Republic of Ireland

A Joint Committee of the Irish Oireachtas (parliament) comprises members of both Dáil Éireann (the lower house) and Seanad Éireann (the upper house).

United Kingdom

A Joint committee of the Parliament of the United Kingdom is a parliamentary committee consisting of members of both the House of Commons and the House of Lords. Joint Committees can be permanent or temporary. Three permanent committees meet on a regular basis to consider Human Rights, National Security Strategy and Statutory Instruments. A Joint Committee on Consolidation Bills, which was first appointed in 1894, considers all bills that seek to consolidate existing statutes. In a similar way, a Joint Committee on Tax Law Rewrite Bills scrutinizes all bills that seek to simplify tax laws. Temporary committees have considered specific topics ranging from draft bills on financial services and climate change to restoration of the Palace of Westminster. There are two statutory committees that have members from both Houses, the Ecclesiastical Committee and the Intelligence and Security Committee.

United States

A Joint Committee of the United States Congress is a congressional committee consisting of both Senate and House members and having jurisdiction over matters of joint interest. An example of a joint committee is the Joint Committee on the Library. Most joint committees are permanent (as with the Library Committee) but temporary joint committees have been created to address specific issues (such as the Joint Committee on the Conduct of the War during the American Civil War).

Joint committees are also a feature for upper and lower houses of State legislatures in some States.

See also
Joint session

References

Westminster system
Joint committees of the United States Congress
Terminology of the United States Congress
Committees

Political terminology
Government commissions

Joint committee (legislative)


Palma (Пальма) est un film russe réalisé par Alexandre Domogarov Jr., sorti en 2020.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Sergueï Dytchouk
 Musique : Ivan Bourliaïev, Constantin Kouprianov, Dmitri Noskov
 Décors : David Dadounachvili, Oksana Chevtchenko, Constantin Chamtchourine
 Montage : Maxime Smirnov, Alexandre Dobronravov

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2020
Film dramatique russe

Palma (film)


Karacaören, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Karacaören, Vezirköprü


Scíathos o Escíatos (en griego: Σκιάθος) es la capital de la isla homónima en el Mar Egeo y es parte de Grecia. La ciudad de Scíathos cuenta con una escuela, un instituto, gimnasio, iglesias, bancos, oficina de correos y una plaza. También cuenta con un puerto desde el cual salen barcos hacia Skópelos, Volos, Agios Konstantinos y resto de Grecia.

Prehistoria

La primera información de Scíathos viene de los viajes de un escritor anónimo, del cual se creía que era Scimno de Quíos. Según el autor del libro, Scíathos estaba habitada por los Pelasgos, una tribu prehelénica de Tracia. Estos se asentaron donde está ahora la ciudad. Posteriormente el lugar fue colonizado por calcidios procedentes de Eubea.

Historia

Scíathos en la Grecia Clásica

Durante las Guerras Médicas, una fuerte tormenta alcanzó a la flota del rey Jerjes y sufrió graves daños a causa de las rocas de la costa de Scíathos. Las flotas griegas fueron a Scíathos para debilitar a la flota persa, que luego derrotarían en la Batalla de Salamina. Scíathos siguió en la Liga de Delos hasta que perdió su independencia. La ciudad fue destruida por Filipo V de Macedonia en el año 200 a. C. para evitar que cayera en manos de Atalo de Pérgamo y de los romanos y que estos se enriquecieran con su saqueo.

Era veneciana

En el año 1207, los hermanos Gyzi tomaron la isla y construyeron el Bourtzi, una pequeña fortaleza de estilo veneciano parecido al Bourtzi de Nauplia en una pequeña isla justo al lado de la ciudad, para proteger a la ciudad del ataque de los piratas del Egeo. Pero el Bourtzi no tuvo el efecto por el cual fue construido y a mitad del , la población de la capital se trasladó a Kastro (Castillo), el cual estaba en una roca muy alta, cerca de un acantilado en la parte más al norte de la isla. Kastro fue el único asentamiento de la isla hasta el final de la Guerra Griega de la Independencia, cuando la capital de la isla fue reubicada hasta donde está hoy.

Era otomana

En 1704, monjes del Monte Athos construyeron el Monasterio de Evangelistria, el cual hizo de refugio para los rebeldes de la Guerra Griega de la Independencia.

La primera bandera griega fue creada en el Monasterio de Evangelistria en 1807. Durante el , Scíathos se convirtió en un importante astillero, dado que tenía muchos bosques de pino. Al norte de la ciudad hay un baro hundido.

Era moderna

 La ciudad actual es relativamente nueva, reconstruida en 1829 y 1830 en donde estaba la ciudad antigua, en medio de dos colinas cercanas al Mar Egeo. La ciudad actualmente está casi enteramente formada por casas de uno o dos pisos pegadas unas a otras, con calles estrechas sin planificación, salvo algunas partes de la ciudad.

En 1964, Scíathos fue designado como "zona de desarrollo del turismo" por la Organización Griega del Turismo. Los efectos de la decisión han cambiado la isla, debido a planes de construcción de infraestructura turística. Estos incluyen la carretera por la costa desde Scíathos hasta Koukounaries, la construcción del Aeropuerto de Scíathos y la construcción del primer gran hotel en la playa de Koukounarias. Se han construido muchos hoteles cerca de la carretera costera desde que la isla pasó a ser un importante destino turístico.

En 2002 hubo protestas contra la minería en la isla ya que el ayuntamiento había comprado camiones para explotar la isla. También en 2004 hubo protestas ya que querían construir un helipuerto para hidroplanos operados por Hellenic Seaways que hubiera conectado Hydro con el resto de las Espóradas, pero al tener que hacer el helipuerto en un bosque cercano a la costa, hubo manifestaciones en su contra.

Kastro

A mediados del , a causa de los piratas, la gente de la ciudad se refugió en un castillo cerca de un acantilado en la parte más al norte de la isla, que estaba construida en una montaña. El castillo contaba con murallas con huecos donde estaban colocados los cañones.

La comunicación entre el castillo y la tierra se hacía mediante un puente de madera que lo unía con una colina cercana. En caso de invasión, el puente se recogía y hacía imposible la entrada desde la colina cercana, dejando así como única opción la escalada. En ese caso, se preparaban cazos con agua caliente que se lanzaban a los invasores.

Kastro fue construido en 1453 bajo el dominio bizantino. Más tarde, cayó en dominio veneciano hasta 1538 y hasta 1821 estuvo bajo dominio turco. En 1660, Kastró cayó brevemente bayo dominio veneciano, pero fue reconquistado rápidamente por los turcos. Durante estos periodos, la vida de los que allí vivían era muy difícil, entre la escasez de comida, los continuos ataques de los piratas y el poco espacio que había en el castillo.

Dentro del castillo, se construyeron casas muy pequeñas, pegadas unas a otras, más de una veintena de iglesias, una mezquita y tanques con agua. El cementerio se hizo a las afueras del castillo.

En 1830, la población volvió a la ciudad y, bajo el consentimiento de la ya formada Grecia, se dejó bajo la administración del Ayuntamiento de Scíathos. Solo dos iglesias han resistido al paso del tiempo: Gennisi tou Christou (El nacimiento de Cristo] y Agios Nikolaos (San Nicolás). También hay una iglesia semidestruida, Panagia Preklas y pueden verse parte de la muralla y la puerta, además de una terraza construida por los generales tuercos.

Dos de los tanques y un cañón también se han quedado en el castillo.

Península de Bourtzi

Bourtzi es una pequeña península que divide el puerto natural de Scíathos en dos. En esta pequeña península había un fuerte rodeado por murallas. Contaba con cañones a ambos lados y con dos torres.

No se sabe nada de la antigüedad de las ruinas de las murallas ya que su estado es deplorable. Además de lo ya dicho, en el fuerte había tanques con agua y una pequeña iglesia llamada Agios Georgios, protector de los venecianos, probablemente construida por los hermanos Gyzi. La iglesia dio posteriormente el nombre al fuerte, que pasó a llamarse Kastelli tou Agiou Georgio (Castillo de San Jorge). El fortín fue destruido en 1660 por el almirante Francesco Morozini durante la ocupación veneciana.

En 1906 se construyó una escuela primaria en el centro de la península. Parte del dinero fue donado por Andreas Syngros. En la entrada de la escuela, desde 1925, hay un busto de Alexandros Papadiamantis.

El colegio dejó de funcionar y en la península aún pueden verse restos de la muralla, de los tanques de agua y de la Iglesia de Agios Georgios.

Geografía

La ciudad cuenta con un puerto natural poco ventoso. El área que rodea la ciudad es campo. Skópelos se puede ver a simple vista y en un día claro también pueden verse Esciro y Eubea.

Transporte

Hay líneas regulares a Koukounaries cada veinte minutos, con un coste de 1,50€ por persona y viaje. Los taxi también son baratos

Residentes ilustres

 * Alexandros Papadiamantis (1851–1911), escritor.

Población histórica

Galería

Referencias

Localidades de la periferia de Tesalia
Ciudades antiguas de las islas del Egeo
Localidades portuarias de Grecia en el mar Egeo
Puertos de la Antigua Grecia
Miembros de la Liga de Delos

Scíathos (ciudad)


Selim Amallah (    ; Saint-Ghislain - 15 de novembro de 1996) é um futebolista profissional que joga como meio-campista do  e da seleção do Marrocos .

Carreira no clube

Standard Liège
Em 12 de dezembro de 2019, marcou o segundo gol do Standard Liège para colocar o clube no Arsenal, clube da Premier League, durante a fase de grupos da Liga Europa ; mas o Arsenal marcou duas vezes nos 12 minutos finais para empatar em 2–2. Três dias depois, ele marcou no empate de 1 a 1 do Standard contra seu ex-clube e rival Anderlecht .

Em 1º de outubro de 2020, em uma partida do play-off da UEFA Europa League contra o Fehérvár, marcou duas vezes de pênalti para ajudar a garantir uma vitória por 3 a 1 e a qualificação para a fase de grupos. Em novembro de 2020, foi agraciado com o Prêmio Leão Belga, concedido ao melhor jogador de origem árabe atuando na Bélgica . Ele sucedeu seu compatriota, Mehdi Carcela, que venceu as duas edições anteriores. Em 13 de março de 2021, ele marcou o único gol na vitória do Standard sobre o Eupen para chegar à final da Copa da Bélgica.

Nasceu na Bélgica e é descendente de marroquinos e italianos. Ele escolheu representar a seleção nacional do Marrocos em nível internacional e fez sua estreia competitiva em um empate em 0-0 com a Mauritânia em 15 de novembro de 2019 em uma partida de qualificação para a Copa das Nações Africanas de 2022.

Em 9 de outubro de 2020, ele marcou seu primeiro gol pelo Atlas Lions em uma partida contra o Senegal após ser armado por Achraf Hakimi . Ele então deu uma assistência para o gol de Youssef En-Nesyri aos 71 minutos, quando o Marrocos venceu por 3–1.

Em 10 de novembro de 2022, foi convocado para a histórica seleção do Marrocos para a Copa do Mundo da FIFA 2022 no Catar . Em 23 de novembro de 2022, iniciou a partida da Copa do Mundo de 2022 contra a Croácia, sem ter disputado uma única partida no campeonato belga devido a uma disputa contratual com o clube.

Referências

Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021
Futebolistas do Standard de Liège
Futebolistas do Royal Excel Mouscron
Futebolistas do RAEC Mons
Belgas de ascendência italiana
Futebolistas da Bélgica
Jogadores da Seleção Marroquina de Futebol
Futebolistas de Marrocos

Selim Amallah


El Tratado de Lausana firmado el 18 de octubre de 1912, llamado también Tratado de Ouchy fue un tratado de paz entre el Reino de Italia y el Imperio otomano después de la victoria de Italia en la guerra italo-turca, por el que los turcos cedieron la Tripolitania y la Cirenaica a Italia, pero  manteniendo una soberanía religiosa sobre la población musulmana de la zona.

Los turcos fueron "obligados" a firmar esta paz cuando Italia se apoderó de las islas del Dodecaneso. Las tierras sometidas a Italia fueron entonces llamadas con el nombre utilizado por los antiguos romanos, Libia.

Véase también
 Libia italiana
 Dodecaneso italiano

Enlaces externos
 Treaty of Lausanne, October, 1912.  Mount Holyoke College (en inglés). Consultado el 3 de enero de 2012.

Lausana (1912)
Lausana (1912)
Tratados de Italia del siglo XX
Lausana (1912)
Historia militar de Italia
Historia de Libia
Historia del Imperio otomano
Archipiélago del Dodecaneso
Lausana 1912
Italia en 1912
Suiza en 1912
Política en 1912
Tripolitania
Cirenaica
Tratados de paz de Italia

Tratado de Lausana (1912)


Kitâb-ı Mukaddes, Mukaddes Kitap veya Kutsal Kitap, Eski Ahit ve Yeni Ahit'i kapsayan, Hristiyan inanışının temelini oluşturan ve Hristiyanlarca kutsal sayılan kitaptır.

Kitab-ı Mukaddes yaygın olarak tüm zamanların en çok satan kitabı olarak kabul edilir, 100 milyon kopya yıllık satış tahmini olup özellikle ilk kitlesel basılı kitap oluşu Batı'da, edebiyat ve tarih üzerinde büyük bir etki yaratmıştır.

2021'in başından itibaren Kutsal Kitap'ın veya bazı bölümlerinin çevrildiği toplam 3.435 dil vardır: 704 dilde Kutsal Kitab'ın tam çevirisi, 1.571 dilde Yeni Ahit'in tam çevirisi ve 1.160 dilde kısmi olacak şekilde çeviriler mevcuttur.

Kavramlar

Hristiyanlıkta

Bibel / Bible adları

Dünyanın çeşitli yerlerinde Kutsal Kitap için yaygın olarak Yunanca "biblia" sözcüğünden türetilen bir isim kullanılır (örneğin: 'Bibel' [Almanca], 'Bible' [İngilizce], 'Biblia' [İspanyolca], 'Biblija' [Hırvatça] ve 'Bibbia' [İtalyanca]).

"Küçük kitaplar" anlamına gelen biblia, papirüs bitkisinin iç kısmı için kullanılan "biblos"tan gelir. Eski çağlarda papirüs bitkisi yazı yazmak için "kâğıt" üretiminde kullanılırdı. Mısır'dan ithal edilen papirüs, bir Fenike limanı olan Gebal üzerinden geldiği ve Yunanlar da Gebal kentine 'Byblos' dedikleri için bu adı almıştır. Zamanla, papirüs üzerine yazılan çeşitli belgeler için genel olarak biblia ifadesi kullanılmaya başlandı. Böylece, 'biblia' sözcüğü her tür yazı, tomar, kitap, belge, hatta küçük kitaplardan oluşan koleksiyonlar için kullanılır oldu.

İlginç olarak, günümüzde bu sözcük Kutsal Yazıların neredeyse hiçbir dildeki çevirisinde geçmez. Ancak, M.Ö. ikinci yüzyılda İbranice Kutsal Yazılardaki kitapların bütününe Yunancada ta biblia deniyordu. Daniel 9:2'de şöyle yazar: "Ben Daniel, kitaplardan . . . . fark ettim." Septuagint çevirisinde bu ayette, biblos sözcüğünün çoğulu ve yönelme hali olan biblois geçer.

Elçi Pavlus'te şöyle yazdı: "Gelirken, Troas'ta Karpos'un yanında bıraktığım kaftanı, tomarları [Yunanca: biblia], özellikle de parşömenleri getir." (2. Timoteos 4:13) Yunanca Kutsal Yazılarda farklı gramer yapılarıyla 40'tan fazla kez geçen biblion ve biblos sözcükleri, genellikle "tomar(lar)" ya da "kitap(lar)" olarak tercüme edilmiştir.

Hristiyanlar Biblia kelimesini daha sonra Latincede tekil bir sözcük olarak kullanmaya başladı ve bu dilden başka dillere geçti.

"Testament" ve Ahit / Antlaşma

Bu kavramlar 2. Korintoslular 3:14'te bulunan Yunanca bir ifadenin tercümesidir.

"Fakat onların fikirleri körleşmişti; çünkü Mesih'te ortadan kaldırılmış olan aynı peçe, Eski Anlaşmanın okunmasında bugüne dek kaldırılmamış olarak duruyor." (2. Korintoslular 3:14; Kitabı Mukaddes, 2004)
"İsrailoğulları'nın zihinleri körelmişti. Bugün bile Eski Antlaşma okunurken zihinleri aynı peçeyle örtülü kalıyor. Çünkü bu peçe ancak Mesih aracılığıyla kalkar." (2. Korintoslular 3:14; Kutsal Kitap, 2001)
"But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ." (2. Korintoslular 3:14; King James Version, 1769)
"Aber ihr Sinn wurde verstockt. Denn bis zum heutigen Tag liegt diese Decke über der Verlesung des alten Testaments und wird nicht aufgedeckt, weil sie nur in Christus beseitigt wird." (2. Korintoslular 3:14; Luther tercümesi, 1975)

2. Korintoslular 3:14'teki Yunanca ifade "diathḗké"dir. Tertullianus M.S. 200 civarında ilk olarak Yunanca diathḗké Latince "testamentum" ile çevirdi. Bugün Avrupa'daki dillerde kullanılan "Testament" (=vasiyetname) kavramı Latince testamentum ve Yunanca διαϑήκης (diathḗké) sözcüğünün hatalı bir tercümesidir.

Latince "testamentum" sözçüğünün anlamı hakkında Essays in Biblical Greek eserinde şunu okuyabiliriz: "Umumi Latincenin filolojisi tanınmadığı için eskiden testamentum kelimesinin testament (vasiyetname) ya da son istek anlamına geldiği düşünüldü; halbuki yalnız ahit anlamına gelir."

2. Korintoslular 3:14'teki diathḗké sözcüğü aslında ahit yani antlaşma demektir.

Temel bir eser olan Theologische Realenzyklopädie 2. Korintoslular 3:14 hakkında; eski "diathḗké"de okumanın, gelecek ayette belirtildiği gibi Musa'yı okumakla bir olduğunu yazar. Devamen, eski "diathḗké" Musa'nın kanununu, olsa olsa Pentatök'ü (Musa'nın beş kitabı) kastettiğini anlatır.

Yunanca "diathḗké" sözcüğü kesinlikle İbranicede yazılan 39 (Başlangıç'tan Malaki'ye kadar) kitabı kastetmez. Pavlus, 2. Korintoslular 3:14'teki sözleriyle bu 39 kitabın küçük bir kısmına değinir. O, Musa'dan Pentatök içinde kaydedilen Kanun Ahdinden (Kanun Antlaşmasından) söz etti. Kanun Ahdi Sina Dağında Tanrı ile İsrailoğulları arasında yapılan bir antlaşmadır. Tanrı'nın bu ahitte dile getirdiği iradesi havra (Yunanca: synagōgē) ibadetlerinde okundu. Pavlus, Eski Ahdin İsa tarafından yerine getirildiğini ve böylece inananların zihinlerinden simgesel bir peçe kaldırıldığını açıkladı. Bu, "diathḗké"nin asıl anlamıyla uyum içindedir.

Hristiyanlık-Yahudilik karşıtlığında, ahit kelimesinden önce kullanılan 'eski' niteliği eskimiş, iptal edilmiş ve geçerli olmayan olarak yorumlandı. Bu yorum Yahudiliğin değerden düşürülmesine hizmet etti. Fakat İsa Mesih ve takipçileri Kutsal Kitabın bir kısmının güncelliğini kaybettiğini ya da eski olduğunu ima etmektense, bu kayıtlardan "Kutsal Yazılar" olarak söz ettiler (Matta 21:42; Romalılar 1:2). Onlar o zamanki Yahudilik gibi aynı ya da benzeyen kavramlar kullandılar.

O nedenle Eski Ahitten yani Eski Antlaşmadan İbranice Kutsal Yazılar ya da İbranice Kutsal Kitap olarak söz etmek daha uygundur; çünkü Kutsal Kitap'ın bu kısmının büyük bir bölümünün orijinal hali İbranice yazılmıştır. Benzer şekilde Yeni Ahit yani Yeni Antlaşma denilen kısımdan da Yunanca Kutsal Yazılar ya da Yunanca Kutsal Kitap olarak söz etmek daha uygundur; çünkü Kutsal Kitap'ın bu kısmını yazmak üzere Yunanca kullanıldı.

İslamiyet'te

İslam dininden etkilenmiş olan dillerde Kur'an'dan önceki üç kutsal kitaplar Tevrat, Zebur ve İncil olarak adlandırılmaktadır.

Tevrat ve Zebur

Bir görüşe göre Tevrat adı İbranice torah kelimesinden Arapçaya geçmiştir  ve Musa'nın beş kitabı için kullanılır. Fakat gelenekte Tevrat denilince İbranice (ve Aramca) yazılmış olan tüm 39 kitabı da kapsayan İbranice Kutsal Yazılar anlaşılır. Bu iki farklı anlayışın sebebi, Kur'an'da Tevrat'ın hangi peygambere verildiğinin açıkça belirtilmemesidir. Ayetlerde Musa'ya Kitap'ın verildiği, Tevrat'ın bir hidayet ve nur olarak İsrailoğullarının elinde olduğu ve peygamberlerin onunla hükmettikleri belirtilmekte ama Musa'ya verilen kitabın Tevrat olduğuna dair açık bir ifade bulunmamaktadır.

Bununla birlikte Kur'an bilginleri 'Musa'ya verilen kitabın Tevrat olduğu'nda fikir birliği etmişlerdir. Onlardan hiçbiri İncil'in İsa, Zebur'un Davud'la birlikte zikredilmesine rağmen Tevrat'ın Musa ile zikredilmemesinin üzerinde durmamışlardır.

İslam inancında Zebur'un Tevrat'tan ayrı bir kitap olduğu kabul edilir. Çünkü Kur'an'da Tevrat, Zebur ve İncil'in isimleri ayrı ayrı zikredilmektedir. Fakat Zebur Kutsal Kitap içinde Tevrat'tan ayrı bir kitap değil Tevrat'ın 39 bölümünden biridir. Orada Mezmurlar adıyla geçer (İbranice: Mizmor, çoğulu: Mizmorim [ilahi şarkı], Arapça: Mezmur/mizmar, çoğulu: Mezamir [çalgı, kaval], Yunanca: Psalmoi [arp eşliğinde söylenen şarkı]). Bazı dil bilimcilere göre zebûr kelimesinin kökeni yazmak anlamındaki zebr masdarıdır (Lisânü'l- Arab, Tâcü'l-ʿarûs).

Zeccac'a göre ise Zebur kelimesinin kökü menetmek anlamına gelen zebrdir. İşte Davud'a verilen Zebur da içinde kötülüklerden sakındıran nasihatler ve vaazlar bulunduğu için bu isimle anılmıştır.

İncil

İncil adı Yunanca euaggélion kelimesinden türemiştir ve "iyi haber" anlamına gelir. İsa'nın hayatını anlatan dört rapor (Matta, Markos, Luka ve Yuhanna) için kullanılır. Fakat Türk kültüründe İncil adı daha geniş bir anlamda Yunancada yazılmış olan tüm 27 kitabı da (Yunanca Kutsal Yazılar) kasteder.

Yahudilikte

Yahudiler Kutsal Kitap'ın İbranicede yazılmış olan kısmına inanmaktadırlar. O, Tanah adlandırılır.

Tanah

Üç kısımdan oluşur: 1. Tora (Yasa/Öğreti) 2. Nev'im (Peygamberler) ve 3. Ketuvim (Kitaplar).

Tanah kavramı (İbranice: תנ״ך TNK; not: İbranice'de K harfi ortada ve sonda kullanıldığı zaman H olur) bu üç kısmın ilk harflerini içeriyor: T (=Tora), N (=Nev'im) ve K (=Ketuvim).

Kutsal Kitap'ın dilleri

İbranice

Kutsal yazıların çoğu İbranice yazılmıştır - toplam 39 kitap (malzemenin birçok çeviriye bölünmesine göre), bu kısım tüm Kutsal Kitap'ın toplam içeriğinin yaklaşık dörtte üçünü oluşturur. Ancak bu kitapların küçük kısımları Aramice yazılmıştır. İbranice Kutsal Yazılar, "Yahudilerin dili" (2. Krallar 18:26, 28), "Yahudice" (Nehemya 13:24) ve M.Ö. 8. yüzyılda öncelikle İbranice olan "Kenan dili"nden (İşaya 19:18) bahseder. Yunanca Kutsal Yazılarda "İbranice" terimi genellikle Yahudilerin diline uygulanır.

Dünya tarihi, İbrani dilinin kökenine, daha doğrusu Sümerce, Akadca (Asur-Babilce), Aramice ve Mısırca gibi bilinen en eski dillerden herhangi birinin kökenine hiçbir şekilde ışık tutmamaktadır. Bulunan en eski yazılı belgelerde bu diller tamamen geliştirilmiş görünmektedir.

İbranice'nin Aramice veya Kenan lehçesinden türediği iddiası gibi, bilginlerin İbranice dilinin kökeni ve gelişimi hakkında ileri sürdükleri çeşitli görüşler, varsayıma dayanmaktadır. Aynı şey, İbranice Kutsal Yazılarda geçen çeşitli kelimelerin kökenlerini açıklamaya çalışmak için de söylenebilir. Bilim adamları bu kelimelerin çoğunu Akad veya Aramice bir köke bağlarlar. Dr. Edward Horowitz, "Etimolojide [kelimelerin kökenleri ve anlamları bilimi] konusunda bilginler arasında, hatta en seçkinleri arasında bile büyük bir anlaşmazlık vardır" diye açıklıyor. Daha sonra tanınmış etimologların belirli İbranice kelimeleri nasıl açıkladığına dair örnekler verir ve diğer tanınmış bilim adamlarının farklı bir açıklama ileri sürdüklerine işaret eder. Sonra şunu ekliyor: "Dolayısıyla eşit derecede saygı duyulan yetkililer arasındaki bu fikir ayrılıklarıyla sürekli karşı karşıyayız."

Kutsal Kitap, İbranice olarak bildiğimiz dilin kökeni hakkında güvenilir bilgiler veren tek tarihsel kaynaktır. O, Nuh'un oğlu Sam'ın (Başlangıç 11:10-26) soyundan gelen "İbrani olan Abram"ın (Başlangıç 14:13) İsrailli soyundan konuşuluyordu. Tanrı'nın Sam'a peygamberlik yoluyla bahşettiği kutsama (Başlangıç 9:26) göz önüne alındığında, Tanrı'nın Babil'in mahkum halkının dilini karıştırdığı zaman Sam'ın dilinin etkilenmediğini varsaymak mantıklıdır (Başlangıç 11:5-9). Buna göre Sam'ın dili, yani Adem'den itibaren konuşulan dil aynı kaldı. Bu, İbranice olarak anılan dilin insanlığın orijinal dili olduğu anlamına gelir.

Aramca / Aramice

Aramca, başlangıçta Aramiler tarafından konuşulan İbranice'ye yakın olan eski bir Sami dildir. Ancak zamanla, farklı lehçelerden (bazıları ayrı diller olarak kabul edildi) oluştu ve özellikle Güneybatı Asya'da yaygındı. Bu eski Aramice özellikle M.Ö. 2. binyıldan itibaren popüler hale geldi ve M.S. 500 civarına kadar konuşuldu. Kutsal Kiatp'ın orijinal olarak yazıldığı üç dilden biridir. İbranice 'Aramith kelimesi beş kez geçer ve "Suriye dilinde" veya "Aramicede" olarak çevrilir (2. Krallar 18:26; İşaya 36:11; Daniel 2: 4; Ezra 4: 7 [iki kez]).

Eskiden Kildani olarak bilinen Kutsal Kitap'taki Aramice, Ezra 4:8 - 6:18 ve 7:12-26, Yeremya 10:11 ve Daniel 2:4b - 7:28'de bulunur. Aramice ifadeler Kutsal Kitap'ın diğer bölümlerinde de geçmektedir, ancak bilginlerin Aramice'den İbranice sözcükler türetme girişimlerinin çoğu varsayım olmuştur. Arada sırada Aramice ifadelerin kullanılması şaşırtıcı değildir, çünkü İbraniler Aramilerle ve onların dilleriyle uzun süre yakın temas halindeydiler. Aramice Targumlar, İbranice Kutsal Yazıların başka bir dildeki ilk kopyaları arasındaydı. Ancak onlar, Septuagint tercümesinden (M.Ö. 280) sonra yazılmıştır.

İbranice-Aramice ilişkisi
Hem Aramice hem de İbranice, Kuzeybatı Sami dil ailesinde sınıflandırılır. Aramice, İbranice'den çok farklıdır, ancak İbranice ile alfabede aynı harflere sahip olan bir dildir. İbranice gibi, sağdan sola yazılır ve orijinal olarak ünsüz bir yazıdır. Ancak Kutsal Kitap'ta kullanılan Aramiceye daha sonra, İbranice metinde olduğu gibi Masoretler tarafından sesli harfler verildi. Aramice, diğer dillerle temastan etkilenmiştir. Kutsal Kitap'ın Aramice'sinde sadece çeşitli İbranice, Akadca ve Farsça yer adları ve kişisel isimler bulunmaz, aynı zamanda dini terimlerde İbranice etkisi, özellikle siyasi terimler ve finansal dil ifadelerinde Akad etkisi ve siyasi ve yasal alanda Fars etkisi gösterir.

Aramice İbranice ile aynı alfabeyi paylaşmakla kalmaz, aynı zamanda fiillerin, isimlerin ve zamirlerin çekimleri açısından da ona benzer.

Yunanca / Grekçe

Grekçe Hint-Avrupa dil ailesine ait bir dildir. Hristiyan Kutsal Yazıları orijinal olarak Yunanca yazılmıştır (ilk olarak İbranice yazılmış olan Matta İncili hariç). İbranice Kutsal Yazıların ilk tam çevirisi olan Septuagint, aynı dilde çıktı.

M.Ö. 300'den beri M.S. yaklaşık 500'e kadar, Attika'nın en etkili olduğu çeşitli Yunan lehçelerinin bir karışımı olan Koine çağıydı. Koine bir dünya dili oldu. Neredeyse tüm dünyada anlaşılmış olması, o günlerin diğer dillerine göre belirleyici bir avantaja sahipti.

Koine ortak bir dil olarak kabul edildi, yani ortak ya da genel bir dil veya herkes için ortak bir lehçe olarak görüldü. Koine'nin ne kadar yaygın olduğu, imparatorluk valilerinin ve Roma senatosunun kararnamelerinin Roma İmparatorluğunda yayınlanmadan önce koine'ye çevrilmiş olmasından anlaşılabilir. Bu nedenle, İsa Mesih direğe çakıldığında, başının üzerindeki yazı sadece resmi Latince ve İbranice değil, aynı zamanda Yunanca (koine) idi (Matta 27:37; Yuhanna 19:19, 20).

Bir bilim insanı, İsrail Topraklarında Yunan dilinin kullanımı hakkında şunları yazdı: "Yahudi halkının kitlesi Helenizmi ve onun tezahürlerini reddetmesine rağmen, Yunanlarla etkileşim ve Yunan dilini kullanma konusunda hiçbir endişe yoktu. . . . Filistinli öğretmenler Kutsal Yazıların Yunanca tercümesine çok değer verdiler ve onda hakikati Yahudi olmayanlara getirmenin bir yolunu gördüler ". Her şeyden önce, elbette, Septuagint Yahudiler için, özellikle diasporada yaşayanlar ve artık saf İbranice konuşmayan, ancak Yunancayı daha iyi bilenler için yaratıldı. Yahudilerin ibadetinde kullanılan eski İbranice terimler, sonunda Yunan kökenli terimlerle değiştirildi. "Toplanmak" anlamına gelen synagōgḗ kelimesi, Yahudilerin Yunanca kelimeleri benimsemesine bir örnektir.

Hristiyan Kutsal Yazılarının yazarları, iletmek istedikleri mesajın herkes tarafından anlaşılabilir olmasına özen gösterdikleri için, klasik Yunancada değil Koine'de yazdılar. Bütün yazarlar Yahudiydi. Semitler olmalarına rağmen, Semitik kültürü yaymakla ilgilenmiyorlardı. Bunun yerine, katıksız Hristiyan hakikati yaymakla ilgilendiler ve Yunan dilinin yardımıyla daha fazla insana ulaşıp 'tüm milletlerden insanları öğrencisi yapma' görevlerini daha iyi yerine getirebildiler (Matta 28:19, 20). Ayrıca, başkalarına iletmek istedikleri derin düşünceleri ifade etmenin mükemmel bir yolunu koine'de gördüler.

Arapça

Kutsal Kitap'ın yazılış tarihi

Anlatılan olayları tarihlendirmek için Kutsal Kitap'ın kendi kronolojisi vardır. Kutsal Yazıların değişik kitapların yazılışının tamamlanışını saptamak için burada Kutsal Kitap'ın kendi tarihlendirmesi kullanılır. Kutsal Kitap bilginlerinin görüşleri her kitabın kendi sayfasında bulunmaktadır.

Kutsal Kitap'ta sözü edilen dönemlerin uzunluğunu hesaplarken sayma sayılarıyla sıra sayıları arasında bir fark olduğunu aklımızda tutmalıyız. Örneğin, "Yahuda kralı, Amon oğlu Yoşiya'nın saltanatının on üçüncü yılında Yeremya'ya Yehova'nın sözü geldi" ifadesinde geçen "on üçüncü" terimi bir sıra sayısıdır. Burada 12 tam yıl ve sonra ne kadar zaman geçmişse o kadar gün, hafta veya ay kastedilir (Yeremya 1:2).

Kutsal Kitap bilginlerinin çoğu, yazılı Tevrat'ın daha önceki yazılı veya sözlü geleneklere dayanarak Babil esaretinin (yaklaşık MÖ 6. yüzyıl) bir ürünü olarak ortaya çıktığına ve Sürgün sonrası dönemde (yaklaşık MÖ 5. yy) son revizyonlarla tamamlandığına inanırlar. 1870'lerde geliştirilen Belgesel hipotez Yahvist, Elohist, Tesniyeci ve Ruhbani kaynak olarak sınıflandırılan Kutsal Kitap yazarlarının, çok tanrılı dinlerden gelen hikâyeleri düzenlemekten sorumlu olduğunu ifade eder ve metinlerdeki monoteist-politeist tutarsızlıkları bu durumun yansımaları olarak değerlendirir. (bkz. Yahudiliğin kökenleri)

İbranice kutsal yazılar
Musa İsraillilerle birlikte Mısır'dan çıktıktan sonra Sina çölünde bulunduğu zaman Pentatök'ü kaleme aldı.

İsrail'in Mısır'dan çıkış tarihini tespit etmek için, Pers kralı Büyük Kyros'un Babil'i fethettiği zamanda başlayarak geriye hesaplanması gerekir. Bu olay, hem İbranice Kutsal Yazılarda hem de dindışı tarihte iyi bilinen bir olaydır ve tarihi tartışılmaz. Tarihçiler, Koreş'in komutasındaki Med ve Pers kuvvetlerinin Babil şehrini ele geçirmesi M.Ö. 539 yılında olduğunu kabul ederler.

Bu olay Daniel 5:30'da kayıtlıdır. Çeşitli eski tarihçiler (Diodoros, Africanus, Eusebios, Batlamyus ve Babil tabletleri) Kyros'un Babil'i M.Ö. 539'da ele geçirdiği konusunda hemfikirdir. Nabonidus Kroniği şehrin düşüşünün yılını belirtmediği halde ay ve gününü bildirir. Böylece Babil'in düşüşü Jülyen takvime göre M.Ö. 11 Ekim 539'a veya Gregoryen takvime göre M.Ö. 5 Ekim 539'a tarihlendirilir.

 Eski tarihsel kaynaklar: Diodoros Sikeliotes (M.Ö. y. 80-20), "Elli beşinci Olimpiyatların başladığı yıl" Kyros'un (Koreş) Pers kralı olduğunu yazar. Bu M.Ö. 560 yılıydı. Eski Yunan tarihçi Herodotos (M.Ö. y. 485-425) Kyros'un "yirmi dokuz yıl hüküm sürdükten sonra" öldürüldüğünü belirtir; dolayısıyla Kyros'un, saltanatının 30. yılında, yani M.Ö. 530'da öldüğü anlaşılıyor. Çiviyazılı tabletler de Kyros'un ölümünden önce Babil'de dokuz yıl hüküm sürdüğünü gösterir. Böylece, Kyros'un ölüm yılı olan M.Ö. 530'dan dokuz yıl geriye gittiğimizde, Babil'i fethettiği tarih olarak M.Ö. 539'a varırız.

 Bir çiviyazılı tablet: Gök cisimlerinin hareketleriyle ilgili Babil'de bulunan bir kil tablet (BM 33066) Kyros'un ölüm yılının M.Ö. 530 olduğunu doğrular. Bu tablet gök cisimlerinin konumlarıyla ilgili bazı hatalar içermekle birlikte, Kyros'un oğlu ve ardılı olan II. Kambyses'in yedinci yılında gerçekleşen iki ay tutulmasından söz eder. Bunlar M.Ö. 16 Temmuz 523 ve M.Ö. 10 Ocak 522 tarihlerinde Babil'den görülen ay tutulmalarıdır; böylece Kambyses'in yedinci yılının başlangıcının M.Ö. 523 ilkbaharı olduğu anlaşılır. Buradan onun ilk saltanat yılının M.Ö. 529 olduğu sonucu çıkar. Dolayısıyla Kyros'un son yılı M.Ö. 530, Babil'de hüküm sürdüğü ilk yıl da M.Ö. 539 olmalıdır.

Kyros'un, saltanatının ilk yılında, yani M.Ö. 537'nin ilkbaharından önce çıkardığı bir fermanla Yahudiler serbest bırakıldılar. Ezra 3:1'de, İsrailoğullarının yedinci ay olan tişri'de (Eylül-Ekim) Yeruşalim'e dönmüş olduğu kayıtlıdır. O halde, Yahudilerin Yeruşalim'de tekrar oturmaya başladıkları tarih M.Ö. 537'nin sonbaharıdır.

Bu tarih önceden bildirilen bir dönemin sonuna işaret eder. M.Ö. 537, Vaat Edilmiş Toprakların 'viraneye döneceği yetmiş yıllık' dönemin sonuydu (Yeremya 25:11, 12; 29:10). Bu sözleri çok iyi bilen Daniel, 'yetmiş yıllık' dönemin sonu yaklaşırken Tanrı'ya yönelip yardım diledi (Daniel 9:1-3). "Yetmiş yıl" M.Ö. 537 sonbaharında sona erdiğine göre, M.Ö. 607 sonbaharında başlamış olmalıdır.

Birinci ve İkinci Krallar kitaplarında İsrail ve Yahuda krallarının saltanat süreleri kayıtlıdır. Bu sürelerin toplanması birleşik İsrail krallığın ikiye bölündüğü zamandan beri Yeruşalim'in yıkılışına kadar 390 yıl geçtiğini gösterir. M.Ö. 607'den geri sayarsak, 390 yıllık dönemin M.Ö. 997'de başladığını görürüz. O yıl Yeroboam, Süleyman'ın ölümünden sonra, Davut'un krallığıyla bağlarını koparıp Tanrı'nın "yolundan ayırdı ve onları büyük bir günaha sürükledi" (2. Krallar 17:21).

Süleyman'ın 40 yıl süren saltanatı M.Ö. 997'nin ilkbaharında bitti. Bunun için ilk saltanat yılı M.Ö. 1037'nin ilkbaharında başlamış olmalıdır (1. Krallar 11:42). 1. Krallar 6:1 ayeti, Süleyman'ın, saltanatının dördüncü yılının ikinci ayında Tanrı'nın tapınağını Yeruşalim'de inşa etmeye başladığını söyler. Bu, mabedin yapımının başladığı güne kadar Süleyman'ın resmen kral olmasının üzerinden üç tam yıl ve bir ay geçtiği anlamına gelir. Dolayısıyla, Süleyman M.Ö. 1034 yılında (Nisan-Mayıs) tapınağı inşa etmeye başladı. Bununla birlikte, aynı ayet (1. Krallar 6:1), mabedin yapımının 'İsrailoğullarının Mısır diyarından çıkışının dört yüz sekseninci yılında' başladığını da söylüyor. Bu ayette geçen "dört yüz sekseninci" sayısı yine bir sıra sayısıdır ve bununla 479 tam yıl kastedilir. Böylece, M.Ö. 1034 yılından 479 yıl geri hesaplayarak İsrailoğullarının Mısır'dan çıkış yılı olarak M.Ö. 1513'ü buluruz. Musa Mısır'dan çıktıktan sonra çöldeyken Başlangıç kitabını yazmaya başladı.

İbranice Kutsal Yazıların yazılış zamanı açısından son kitabı Malaki kitabıdır. Kayda göre o sırada bir vali diyarı yönetiyordu (Malaki 1:8). Bu ayrıntı, Yahuda'nın 70 yıl ıssız kalışının ardından Yeruşalim'in yeniden inşa edildiği döneme işaret eder. Kayıtta sadece orada sunulan hizmetlerden bahsettiği için Yeruşalim'deki tapınağının inşası bitirilmiş idi. Bunun için Malaki kitabında anlatılan dönem, mabet tamamlandığı sırada görevde olan birinci Vali Zerubbabel'den (Haggay 2:21) sonrası olmalıdır.

İbranice Kutsal Yazılar o dönemde sadece bir validen daha söz eder, bu Nehemya'dır (Nehemya 5:14). Kaydın Nehemya'nın valilik döneminin ilk zamanlarında yazılmadığı anlaşılıyor, çünkü Malaki Yeruşalim ile surlarının inşasına dair hiçbir şey söylemedi. Malaki, görevini kötüye kullanan kâhinler hakkında birçok ayrıntı verir. Dolayısıyla kitabını Nehemya'nın Yeruşalim'e ikinci kez geldiğinde yazdığı anlaşılır. Nehemya Artakserkses'in saltanatının 32. yılında, yani M.Ö. 443'te, kralın emri üzerine Babil'e geri çağrılmış, fakat sonra tekrar Yeruşalim'e dönmüştü (Nehemya 13:6; Malaki 2:1). Malaki ve Nehemya kitaplarında bulunan birbirlerine benzeyen bazı pasajlar bu iki kaydın aynı dönemde yazıldığına işaretler (Malaki 2:4-8, 11, 12—Nehemya 13:11, 15, 23-26; Malaki 3:8-10—Nehemya 13:10-12).

Buna göre İbranice Kutsal Yazılar (Eski Ahit) M.Ö. 1513'ten M.Ö. 443'e kadar yazıldı.

Yunanca kutsal yazılar

Matta, incili ilk incil olarak yazdığına dair eski Hrıstiyan çevirmen Hieronymus (M.S. 347-420) şöyle der: "Vergi tahsildarıyken elçi seçilen, diğer adı da Levi olan Matta, Mesih hakkındaki incili ilk olarak İbrani dili ve yazı karakteriyle, iman etmiş sünnetliler için Yahudiye'de kaleme almıştır"
M.S. onuncu yüzyıl sonrasına ait olan bazı el yazmalarının sonunda bulunan notlarda tarih olarak M.S. 41 yılı verilmektedir. Bu notlara göre Matta'nın raporu İsa'nın göğe gittiğinden 8 yıl sonra yazıldı.

Yunanca Kutsal Yazıların son olarak yazılmış olan kitabına gelince genellikle, Yuhanna'nın, Patmos adasındaki sürgünden döndükten sonra, incilini M.S. 98 civarında yazdığı zaman Efesos'ta veya yakınında olduğuna inanılır. Roma İmparatoru Nerva (M.S. 96-98), selefi Domitianus'un saltanatının sonunda sürgün edilen birçok kişiyi hatırladı. Yuhanna onlardan biri olabilirdi.

Buna göre Yunanca Kutsal Yazılar (Yeni Ahit) M.S. 41'den M.S. 98'e kadar yazıldı.

Eski Ahit

Kitab-ı Mukaddes'in ilk kısmı İbranice Kutsal Yazılar, Eski Ahit ya da Eski Antlaşma olarak adlandırılır. 39 bölümden oluşur. Tevrat ve Zebur'u içerisinde barındırır.

Yahudilerin kutsal kitaplarından Tanah ile bölüm adları ve sınıflandırmalar hariç hemen hemen aynıdır. Eski Ahit, İsa'nın doğumundan önceki çok uzun bir zaman diliminde Yahudi peygamberleri, din adamları ve alimleri tarafından yazılmıştır. Sayısız peygamberliklerde Mesih'in gelişi önceden bildirildi.

Hristiyan mezheplerin çoğu İbranice Kutsal Yazıların (Tanah) Eski Ahit olarak adlandırılmasının nedeni, Sina Dağı'nda Musa aracılığıyla İsrailoğulları ile yapılan antlaşmanın Pentatök'te (Musa'nın beş kitabı) kayıtlı olmasıdır (Çıkış 20-40; Levioğullarının ekseriyeti; Sayılar 19; Kanunun Tekrarı'nın ekseriyeti). Yahudiler Tanah'ın Eski Antlaşma olarak anılmasını uygun bulmazlar.

(1)Parantez içinde olan (No. 1-5) isimler kitapların Latince adlarıdır.

(2)Kitapların (No. 1-5) Yahudice isimleri metinlerin ilk sözleridir.

Yahudilikte 24 kitap sayılır çünkü bazı kitaplar birleştirilmiştir (örneğin: 12 peygamber = bir  kitap). Birkaç Yahudi bilgin Rut ve Hakimler kitapları ile Yeremya ve Ağıtlar kitaplarını da birlikte kabul etmişlerdir. Bu şekilde İbranice alfabenin harflerinin sayısına denk gelen 22 kitabı elde etmiş oluyorlar.

Yeni Ahit

Kitab-ı Mukaddes'in ikinci bölümünü oluşturan Yunanca Kutsal Yazılar (Yeni Ahit) ise, İsa'nın ölümünden sonra elçileri Havarıler ve iş arkadaşları tarafından yazılmıştır. 27 bölümden oluşur. Hristiyan alimlerince kanonik kabul edilen Matta, Markos, Luka ve Yuhanna İncilleri Yeni Ahit'in ilk dört bölümünü oluşturur.

Hristiyanlar Tanrı'nın Musa ile yaptığı antlaşmadan yüzlerce yıl sonra, İsa aracılığıyla yeni bir antlaşma yaptığına inanırlar. Bu nedenle Hristiyanların ekseriyeti Kitab-ı Mukaddes'in İsa'dan bahseden ikinci bölümünü Yeni Ahit olarak adlandırırlar. Bununla birlikte Yahudiler ikinci bir antlaşmayı kabul etmez.

Kutsal Kitap ve arkeoloji

Davut'un evi

Davut'tun adı Kutsal Kitap'ta 1.138 kez geçer ve genellikle yönetici aileye atıfta bulunmak için kullanılan "Davud'un evi" ifadesi 25 kez geçer (1. Samuel 16:13; 20:16). Ancak yakın zamana kadar, David'in gerçekten yaşadığına dair Kutsal Kitap dışında bir kanıt yoktu.

Profesör Avraham Biran liderliğindeki bir grup arkeolog, 1993 yılında İsrail'in kuzey kesiminde Tel Dan adı verilen eski bir moloz yığını üzerinde bir bazalt bloğu ortaya çıkardılar. Bu taşa "Davut Evi" ve "İsrail Kralı" kelimeleri oyulmuştur. M.Ö. 9. yüzyıla tarihlenen yazıt İsrail'in düşmanı olan ve İsrail'in doğusunda yaşayan Aramiler tarafından dikilmiş bir zafer anıtının parçası olduğuna inanılıyor.

Profesör Biran ve meslektaşı Profesör Joseph Naveh'in bir raporuna dayanarak şunları söyledi: "Bu, David adının İncil dışı antik bir yazıtta ilk kez bulunmasıdır." Ayrıca başka bir ayrıntı daha dikkat çekicidir. "Davud'un Evi" ifadesi tek kelime olarak görünüyor. Dilbilimci Profesör Anson Rainey, "bir kısa çizgi . . . özellikle iyi bilinen bir özel isim ise, genellikle dışarıda bırakılır. 'Davut Evi' M.Ö. 9. yüzyılın ortalarında şüphesiz böyle bir siyasi ve coğrafi özel isimdi." Böylece, Kral Davud ve ardılları, antik dünyada iyi biliniyorlardı.

Ninive (Ninova)

19. yüzyılın sonlarında bazı Kutsal Kitap eleştirmenleri, Kutsal Kitap'ta adı geçen Asur şehri Ninive'nin varlığını sorguladı. Ancak 1849'da Sir Austen Henry Layard, Kral Sanherib'in Kujundşik'teki sarayının kalıntılarını ortaya çıkardı. Anlaşıldığı üzere, o yer eski Nineve'e aitti. Bu yüzden eleştirmenler bu konuda susturuldu.

İyi korunmuş bir odanın duvarlarında, sağlam bir şekilde tahkim edilmiş bir şehrin nasıl ele geçirildiği ve esirlerin fatihlerin kralının önüne nasıl getirildiği gösterildi. Kralın üzerinde şu yazı vardır: "Dünyanın Kralı, Asur Kralı Sanherib, tahtına oturdu ve Lachis'ten gelen ganimeti inceledi". Yazıtlı bu duvar kabartması British Museum'da görülebilir. Bu, 2. Krallar 18:13, 14'te sözü edilen, Yahuda kenti Lakiş'in Sanherib tarafından ele geçirilmesine ilişkin Kutsal Kitap'taki rapora uyum içindedir. Layard, keşfin önemi hakkında şunları yazdı: "Bu keşiflerden önce, Kutsal Kitap kaydını her ayrıntısıyla doğrulayan, ... Hizkiya [Yahuda Kralı] ile Sanherib arasındaki savaş hikayesini toprak ve moloz yığını altında bulmanın muhtemel veya mümkün olduğunu kim düşünebilirdi?"

Arkeologlar, pek çok başka eseri ortaya çıkardılar: çanak çömlek, bina molozları, kil tabletler, madeni paralar, belgeler, anıtlar ve yazıtlar. Kazıcılar, İbrahim'in yaşadığı, ticari bir metropol ve dini bir merkez olan Kildani şehri Ur'u ortaya çıkardılar (Başlangıç 11:27-31).

19. yüzyılda keşfedilen Nabonidus Kroniği, Babil'in M.Ö. 539'da Büyük Cyrus tarafından devrilmesini anlatıyor. Bu olay Daniel 5'te de anlatılır.

Eski Selanik'te bir şehir kapısı üzerinde (parçaları British Museum'da saklanmaktadır) "politarchlar" olarak adlandırılan şehir liderlerinin isimleriyle bir yazıt bulunmuştur. Klasik Yunan edebiyatında "politarch" kavramı geçmez, ancak İncil yazarı Luka tarafından kullanılmıştır (Elçilerin İşleri 17:6). Diğer birçok ayrıntıda olduğu gibi, Luka bu noktada son derece kesindi.

Antlaşmalar

Eski Antlaşma'nın anlamı

Eski Ahit, Tanrı ile İsrail halkı arasında yapılan bir antlaşmadır. Peygamber Musa bu ahdin aracısı olarak Tanrı'dan gelen kanunları kaleme aldığı için Kanun Ahdi ya da sadece Kanun da adlandırılır (İbraniler 7:19). Sina dağında yapılan bu ahit 10 emirle birlikte aşağı yukarı 600 başka kanunlar da içeriyordu.

Musa, ahit kitabına yazılmış olan kanunları İsrail halkının önünde okuduktan sonra onlar emirleri tutmak istediklerini dile getirdiler (Çıkış 24:7). Kurbanlar kesildikten sonra Eski Ahit yürürlüğe konuldu (Çıkış 24:8).
Hayat ve tapınma için verilen kanunların yanında kurbanlar hakkındaki yönergeler büyük bir rol oynadı. Bu kişisel ve umumi kurbanlar günahları silip temizlemek (İbranice kafarʹ sözcüğünün birinci anlamı "örtmek" ya da "silip temizlemek"ti, fakat "kefaret" olarak da tercüme edilmişti) amacıyla kesildi.

Elçi Pavlus "boğaların ve keçilerin kanının günahları ortadan kaldırması olanaksız" olduğunu yazdı. (İbraniler 10:4) Bu kurbanlar sayesinde "günahlar hatırlatılmış oluyordu." (İbraniler 10:3) Bu şekilde eski ahit "Mesih'e götüren" bir "eğitici" oldu (Galatyalılar 3:24), çünkü İsa'nın fidye niteliğinde (Matta 20:28) olan ölümü "günahlar için kalıcı değerde tek bir kurban" olarak hizmet eder (İbraniler 10:12) ve insanların günahlarının bağışlanmasına yol açar (Koloseliler 1:14).

Bunun için Tanrı Eski Ahit yürürlükteyken Yeremya peygamber aracılığıyla "yeni bir ahit" yapacağını bildirmişti (Yeremya 31:31-33). Böylece Eski Ahit Yeni Ahit'e sevkeden bir "eğitici" (Galatyalılar 3:24) ve bir öngörüydü (İbraniler 10:1).

Yeni Antlaşma'nın anlamı

Yeni Ahit ya da Yeni Anlaşma ifadesi, İsa Mesih'in ölmeden önce elçileriyle Akşam Yemeği olarak adlandırılan kutlamadaki sözlerinde yer alır (Matta 26:27, 28; Luka 22:20).

Eski Ahit (Musa aracılığıyla İsrail'e verilen kanun) yürürlükteyken Tanrı Yeremya peygamber aracılığıyla İsrail milletiyle "yeni bir ahit" yapacağını bildirmişti (Yeremya 31:31-33). Bu ahit Kanun ahdinden farklı olacaktı, çünkü kurbanlara gerek duyulmadan günahların bağışlanmasını mümkün kılacaktı (İbraniler 10:11, 12).

Kanun Ahdi Tanrı ve İsrailoğulları arasında (Çıkış 24:7, 8), yeni ahit ise Tanrı ve ruhi İsrail (Gal. 6:16) arasındadır. Önceki ahdin aracısı Musa'yken (Levioğulları 26:46) yeni olanın aracısı İsa'dır (İbraniler 8:6). Kanun Ahdi hayvanların kanıyla geçerli kılınmış (Çıkış 24:3-6), yeni ahit ise İsa'nın kanıyla geçerli kılınmıştır (İbraniler 9:11, 12). Kanun ahdi altındaki İsrail milletinin önderi Musa'yken, yeni ahitte yer alan kişilerin önderi İsa'dır. Hristiyan inanışına göre Yeni Ahit, Tanrı'nın Sina dağında İsrail ile yaptığı antlaşmanın yerini alır (İbraniler 8:13).

Eski ve yeni ahitlerTanrı'nın İbrahim peygambere olan vaadiyle başlar. Tanrı İbrahim peygambere oğlu İshak'ı kurban etmesini istedi. İbrahim oğlunu öldürecekken son anda Tanrı İbrahim peygamberi durdurur. Tanrı İbrahim'i imanından dolayı şu sözlerle bereketledi: "Varlığım üzerine yemin ederim ki, bunu yaptığın, oğlunu, biricik evladını esirgemediğin için, sana nimetler vereceğim ve soyunu göğün yıldızları, deniz kıyısındaki kum taneleri kadar çoğaltacağım. Senin soyun düşmanlarının kapısını ele geçirecek." (Başlangıç 22:16, 17)

Bu sözler İbrahim'in torunu Yakup'un soyu olan İsrail milletiyle gerçekleşti. Fakat İsrail milleti Tanrı'nın sonraki sözlerini yerine getirmedi: "Senin soyun aracılığıyla yeryüzündeki tüm milletler nimetler elde edecek, çünkü sözümü dinledin." (Başlangıç 22:18).

Elçi Pavlus bu ayeti açıkladı. Şunu yazdı: "Amaç, İbrahim'e vadedilen nimetlerin İsa Mesih aracılığıyla bütün milletlere ulaşmasıydı ... Vaatler İbrahim'e ve onun soyundan olana verildi. Birçok kişiden söz ediyormuş gibi "soyundan olanlara" demiyor. Tek kişiden söz ederek, "senin soyundan olana" diyor; o da Mesih'tir." (Galatyalılar 3:14, 16)

Pavlus'un yazdığı gibi, İbrahim'in bir tek soyu aracılığıyla "tüm milletler nimetler elde edecek". İbrahim'in bu soyu İsa'ydı (Matta 1:1). Böylece Tanrı'nın İbrahim'le yaptığı ahit İsa vasıtasıyla ya da Yeni Ahit aracılığıyla gerçekleşecekti. Pavlus Eski Ahdin görevini şu sözlerle açıkladı: "Üstelik, dört yüz otuz yıl sonra gelen Kanun, Tanrı'nın daha önce yürürlüğe koyduğu ahdi geçersiz kılmaz ve vaadi iptal etmez.  ... Öyleyse Kanun neden verildi? Kanun, İbrahim'in soyundan vaadi alan kişi gelene kadar suçları ortaya çıkarmak üzere sonradan eklendi. ... Böylece Kanun, imanla aklanabilelim diye bizi Mesih'e götüren eğiticimiz oldu." (Galatyalılar 3:17, 19, 24)

İsa'nın fidye niteliğinde (Matta 20:28) olan ölümü insanların günahlarının bağışlanmasına yol açar (Koloseliler 1:14) ve bu şekilde "tüm milletler nimetler elde edecek." (Başlangıç 22:18) Musa'nın kanunundaki  (Eski Ahit) hayvan kurbanları "günahları ortadan kaldır"amadılar, fakat , "bu kurbanlarla her yıl günahlar hatırlatılmış oluyordu." (İbraniler 10:3, 4) Böylece Eski Ahit Yeni Ahit için bir eğitici olarak hizmet etti.

Eski çeviriler

Eski Ahit

Samiriye Pentatökü

Samiriye Pentatökü eski tarihli bir tercümedir ve İbranice Kutsal Yazıların (Eski Ahit) ilk beş kitabını içerir. Bu çeviri bir transliterasyondur. Samiriye yazısı eski İbranice yazısından türediğinden dolayı Musa'nın beş kitabının İbranice metni Samiriyelilerin kullandıkları harflere çevrildi.

M.Ö. 740'ta on kabilelik İsrail krallığı Asur imparatorluğu tarafından yıkıldı (2. Krallar 15:29). Üst tabakalı İsrailliler Asur'a sürgün edildikten sonra başka halklardan insanlar Samiriye yöresine getirildiler (2. Krallar 17:24). Samiriye bölgesinde kalmış olan İsarailoğullarının tapınması oraya yerleştirilen insanların kendi put tanrılarına sundukları tapınmayla birleştirildi. Samiriyeliler yalnız Musa'nın beş kitabını kutsal olarak saydıkları için Samiriye Pentatökü adlandırılan çevirisi yapıldı.

Bilginler yazılış tarihi konusunda hemfikir değildir. Bazıları M.Ö. ikinci yüzyılı öne sürer, başkaları ise tercümenin M.Ö. dördüncü yüzyılda yapıldığını düşünür. Samiriye Pentatökü ile İbranice metin arasında yaklaşık 6.000 fark bulunur, fakat bunlar ekseriyetle anlamını değiştirmeyen önemsiz ayrıntılardır. Bu tercümenin bugün mevcut olan en eski elyazmaları M.S. 12./13. yüzyıldandır.

Aramca Targumlar

Aramca kavram Targum "çeviri" ya da "yorumlama" anlamına gelir. Babil'e sürgün edilen Yahudiler Pers İmparatorluğu altında yaşadıkları zaman Aramca aralarında yaygın bir dil oldu. Bu sebepten dolayı Tanah ancak Aramca tercümeleriyle birlikte okunduğunda anlaşılabiliyordu.

Targum adlandırılan bu tercümelerin M.S. beşinci yüzyıldan sonra yapıldıkları düşünülüyor. Aramca Targumlar orijinal metne bağlı kalan tercümeler değil, anlamı farklı şekilde ifade eden serbest çevirilerdir.

Yunanca Septuagint

Yunanca Septuagint ("Yetmiş") çevirisi M.Ö. 280 yıllarında İbraniceden yapılan ilk ve en önemli çeviridir. Yahudi geleneğe göre İbranice Kutsal Yazılar İskenderiye'de (Mısır) 72 Yahudi bilgin tarafından Yunancaya çevrildi. Sonra bu çevirinin 70 kişi tarafından yapıldığı söylenmeye başladı. Böylece bu tercüme Septuagint adını aldı. O zamanki Yunan kültürünün etkisi altında yaşayan Yahudiler böyle bir çeviriye gereksinim duyuyordu.

Septuagint'in çok sayıda papirüs fragmanı var. En eski fragmanlardan biri M.Ö. birinci yüzyıla ait olan Fouad 266 Papirüsüdür. Bu papirüs Başlangıç ve Kanunun Tekrarı kitaplarından bölümler içerir. Bu papirüs fragmanı Tanrı'nın isminin Yunanca metin içinde klasik İbrani alfabesine ait karakterlerle yazıldığını gösterir.

İbranice Kutsal Yazıların tümünü içeren diğer papirüsler M.S. dördüncü ile dokuzuncu yüzyıl arasında hazırlanmıştır. Bunlar birbirinden ayrı büyük harflerle yazıldığından onsiyaller olarak adlandırılır. Diğer el yazmaları minüsküller olarak bilinir; çünkü daha küçük ve el yazısı tarzında yazılmıştır. Minüskül harflerle bitişik yazılmış el yazmaları dokuzuncu yüzyıldan matbaanın icadına dek kullanılıyordu.

Yunanca Septuagint metninin önemli onsiyal el yazmaları Sina Yazması, 1209 numaralı Vatikan Yazması ve İskenderiye Yazması'dır.

Yeni Ahit

Vulgata çevirisi

Bu çeviri, çok sayıda Katolik tercümanın Kutsal Kitap'ı Hristiyanlığın batı dünyasının birçok diline çevirmesinde kaynak metin olarak kullanıldı. Latince vulgatus kelimesi "yaygın, popüler" anlamına gelir. Vulgata, Batı Roma İmparatorluğu'ndaki sıradan insanlar tarafından kolayca anlaşılabilmesi için orijinal olarak o günün yaygın bilinen veya popüler Latince'siyle yazılmıştır. Bu çeviriyi yapan bilgin ve kilise atası Hieronymus (Jerome), Eski Latince Mezmurlar'ın gözden geçirilmiş iki baskısını Yunanca Septuagint ile karşılaştırmalı olarak hazırlamıştı. Bununla birlikte, Vulgata Kutsal Kitap'iyle ilgili çalışmasında, doğrudan orijinal dillerden, İbranice ve Yunancadan tercüme etti ve bu nedenle Vulgata bir tercümenin çevirisi değildi. Hieronymus, yaklaşık M.S. 390-405 yılları arasında İbranice'den Latince tercümesi üzerinde çalıştı.Tamamlanan çalışma, bu sıralarda Septuagint'in kopyalarında bulunan apokrif kitapları içeriyordu, ancak Hieronymus, kanonik ve kanonik olmayan Kitaplar arasında net bir ayrım yaptı.

Başka meşhur çeviriler
 Martin Luther ilk olarak Vulgata metninden değil, İbranice ve Yunanca orijinal metninden halkın anlayabileceği Almanca bir çeviri yapmıştır.
 En ünlü İngilizce çevirisinin adı 1611 tarihli Kral James Sürümü'dür. Bu çeviri, bazı Hristiyan inanırlarca hâlâ 'hatasız' olarak kabul edilmekte olup referans olarak kullanılmaktadır.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yeni Ahit Metinleri

Kitâb-ı Mukaddes


Massimo Oddo, Cavaliere Ufficiale OMRI, (d. 14 Haziran 1976 Città Sant'Angelo, Pescara) Dünya Kupası ve Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kazanan eski İtalyan futbolcudur. İtalya'nın Milan ve İtalya millî futbol takımında defans oyuncusu olarak oynamıştır. 2008-2009 sezonunda Milan'dan Bayern Münih'e kiralık olarak gitmiştir. Tekrar Milan'a dönen tecrübeli futbolcu teknik direktör leonardo'nun isteğiyle Köln'e kiralanmıştır.

Notlar

1976 doğumlular
Abruzzo doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Milan futbolcuları
AC Monza Brianza 1912 futbolcuları
AC Prato futbolcuları
SSC Napoli futbolcuları
Hellas Verona FC futbolcuları
SS Lazio futbolcuları
FC Bayern München futbolcuları
US Lecce futbolcuları
Serie A futbolcuları
Serie B futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Bek futbolcular

Massimo Oddo


Halabiye () es un fortín arqueológico ubicado en la orilla derecha del río Éufrates, en Siria.

Historia
Fue fortificado en el  por Zenobia, reina de Palmira. El sitio ocupa una superficie de , protegida por murallas y una ciudadela en la cima de una colina. Restos de dos iglesias, un complejo de baños públicos y dos calles se han excavado.

Después de la conquista musulmana del norte de Mesopotamia, la necesidad de mantener una frontera bien defendida a lo largo del río Éufrates desapareció. La ciudadela sobre la cima de la colina, siguió en uso para controlar el movimiento en la zona media del Éufrates, y se modificó en gran medida.

En 1944 y 1945, el sitio fue excavado por el arqueólogo francés Jean Lauffray, que dibujó los mapas y estudió las murallas y los edificios públicos. Su equipo estaba integrado por 45 trabajadores que fueron contratados de una tribu local de beduinos. En el equipo estaba permitido el uso de las carpas y otros equipos necesarios de la misión arqueológica alemana de Tell Halaf bajo la dirección de Max von Oppenheim. En 1945, la excavación terminó abruptamente tras los enfrentamientos entre los trabajadores beduinos y los miembros del equipo extranjero.

Galería

Véase también
 Ciudades del Antiguo Oriente Próximo
 Zalabiye

Referencias

Bibliografía
 Prokop, De bello Persico 2, 5, 4. De aedificiis 2, 8, 8f.
 Hochspringen ↑ Warwick Ball: Rome in the East. The Transformation of an Empire. Routledge, London/New York 2000, S. 165.
 Burns, R. (2009). The monuments of Syria. A guide. London: I.B. Tauris. pp. 160–161. ISBN 978-1-84511-947-8.
 Astour, Michael C. (1992). An Outline of the History of Ebla (Part 1). In Gordon, Cyrus H. Eblaitica: Essays on the Ebla Archives and Eblaite Language. Winona Lake: Eisenbrauns. pp.3–82. ISBN 0-931464-77-3.

Enlaces externos

Castillos de Siria
Yacimientos arqueológicos de Siria
Arquitectura de Siria del siglo III
Asia en el siglo III
Ruinas de Siria

Halabiye


Le Costa Toscana est un navire de croisières de la compagnie italienne Costa Croisières.

Il est le deuxième navire de classe Excellence construit pour Costa Croisières après le Costa Smeralda : cette classe devrait comprendre a terme neuf paquebots de croisière pour différentes sociétés filiales du Groupe Carnival. Ces navires se distinguent en particulier par leur propulsion au Gaz Naturel Liquéfié (GNL), permettant une forte réduction de la pollution qu'ils engendrent.

Construit par les chantiers navals Meyer Werft à Turku (Finlande), le paquebot a été livré à Costa Croisières le 2 décembre 2021.

Historique
Le 15 juin 2015, le Groupe Carnival annonce la commande de quatre navires de croisière de classe Excellence propulsés au gaz naturel liquéfié (GNL). Cette classe comprendra en fait plus de quatre paquebots, destinés à différentes compagnies du groupe : Aida Cruises, Costa Croisières, Carnival Cruise Lines et P&O Cruises. Pour Costa, le Costa Toscana est le deuxième de cette classe après le Costa Smeralda.

La découpe de la première tôle a lieu le 19 août 2019. La section médiane du paquebot, incluant la salle des machines, de 140 m de long sur 42 m de large, est construit en Allemagne par le chantier naval Neptun Werft (société contrôlée par le groupe Meyer Werft) à Warnemünde. Il est ensuite transféré par remorqueurs sur la mer Baltique jusqu'au chantier naval de Turku en Finlande pour y être assemblé avec les autres sections. La cérémonie des pièces a lieu le 11 février 2020.

Le 16 novembre 2020, la cheminée jaune avec le "C" bleu distinctive des paquebots Costa est positionnée sur la superstructure du navire et enfin, le 15 janvier 2021, selon la tradition du chantier naval, après un coup de canon commence l'inondation du dock pour le lancement technique du navire.

La livraison à l'armateur a lieu le 2 décembre 2021. En 2022, le Costa Toscana est le plus gros paquebot de croisière à naviguer sous pavillon européen, et il possède la plus grande capacité en nombre de passagers au monde.

Entrée en service

La mise en service du navire (croisière inaugurale) a lieu le 5 mars 2022 depuis Savone mais dès la période du 1 au 5 février 2022, le navire a été utilisé comme scène secondaire pour un événement lié au Festival de Sanremo 2022, dirigé par Fabio Rovazzi et Orietta Berti.

Le 16 juin 2022, il a été baptisé à Barcelone, par la chanteuse cubano-espagnole Chanel Terrero, qui s'est fait connaître en représentant l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson 2022 et s'est classée troisième.

Costa Toscana effectue en 2022 des croisières d'une semaine en Méditerranée occidentale, tout comme son navire jumeau, Costa Smeralda, mais en sens inverse. Les escales possibles se situent à Marseille, Savone, Gênes, Ajaccio,  Civitavecchia, Naples, Palerme, Palma de Majorque, Valence et Barcelone. Pour la saison d'hiver 2022-2023, il effectue des croisières dans le Golfe Persique (Emirats Arabes Unis et Qatar) et le Sultanat d'Oman.

Caractéristiques

Le Costa Toscana a coûté environ 850 millions d'euros, mesure 337 m de long et 42 m de large. Le navire a une jauge brute de 186.364 tonnes et transporte jusqu'à 6.554 passagers dans ses 2.661 cabines situées sur les niveaux 4 à 17 (sauf 6 et 7 consacrés aux espaces publics, et il n'y a pas de niveau numéroté 13). Il possède 22 ascenseurs pour les passagers, répartis en trois groupes (vers l'avant, au centre et vers l'arrière).
Les différents niveaux accessibles au public portent chacun le nom d'une localité de la Toscane :
 3 Capalbio
 4 Talamone
 5 Montalcino
 6 Pienza
 7 Montepulciano
 8 Bolgheri
 9 Siena
 10 Volterra
 11 San Giminiano
 12 Arezzo
 14 Livorno
 15 Pisa
 16 Lucca
 17 Montecatini Terme

Parmi ces 2.612 cabines au total, on dénombre 1.522 cabines avec balcon privatif, 28 suites avec balcon privatif et 106 cabines avec terrasse couverte précédant le balcon, ce dernier ouvrant vers la mer. Le reste consiste en cabines intérieures et cabines extérieures avec vue sur la mer (baie vitrée ou hublot).

Le paquebot dispose également d'une salle de jeux vidéo, d'un théâtre sur deux ponts, d'une sorte d'amphithéâtre intérieur central sur trois niveaux (Colosseo), du centre de bien-être Solemio, 19 bars, 11 restaurants (dont certains restaurants gastronomiques accessibles sur réservation avec supplément de prix), un casino, une discothèque, plusieurs piscines (la principale couverte par un vaste dôme transparent), un parc aquatique et des boutiques, d'une scène extérieure avec gradins et écran géant située à l'arrière (Piazza del campo) : l'accès à cette partie du navire est orné d'une haute sculpture en acier chromé réalisée pour Costa par l'artiste italien Daniele Basso : Pinocchio Starry Moon.

La conception du bateau lui permet d'offrir aux passagers de très nombreux espaces extérieurs sur tout le pourtour avec fauteuils, canapés, balancelles etc.

Dans le but d'offrir dans un de ses restaurants (L'Archipelago) une prestation culinaire « Haut de gamme », Costa s'est attaché les conseils de trois chefs de renommée internationale : Hélène Darroze,
 et Ángel León.

Liens externes
 Présentation sur le site Costa Croisières
 Article sur le Figaro
 Informations sur www.seascanner.com
 Informations sur www.cruisemapper.com

Notes et références

Costa Croisières
Nom de bateau
Paquebot de croisière
Gaz naturel liquéfié
Classe Excellence

Costa Toscana (paquebot)


Belu-Simion Făinaru () este un sculptor româno- israelian și artist de instalatie care trăiește în Haifa și Anvers.

Biografie și operă

Belu-Simion Făinaru a studiat arta și filosofia la Universitatea din Haifa și arta și designul la Universitatea din Chicago. A absolvit un masterat of fine Arts.

De asemenea, a studiat la Academia Domus din Milano și la Académie royale des Beaux-Arts din Bruxelles în Belgia. Făinaru este profesor din 1984 la Facultatea pentru Arhitectură la  și a susținut cursuri la universități din Belgia și Japonia.

În 2008, Făinaru a lua parte la înființarea Mediterranean Biennale, 2014 (cu Hubertus Wunschik), la înființarea Free International Art Academy-FIAA, iar în 2015 la înființarea Arab Museum of Contemporary Art (AMOCA) din Sachnin.

Făinaru a avut expoziții individuale la Muzeul Israel din Ierusalim, Muzeul din Anvers, Lehmbruck-Museum din Duisburg și Muzeul din Saitama, Japonia.

Făinaru a participat la documenta IX la Kassel în 1992, la Biennale di Venezia din Veneția în 1993, la Biennale Sonsbeek din Arnhem în 1993 și la bienala de artă contemporană, Bienal de La Habana, Havana, Cuba în 2006.

Din 1985, Făinaru a primit numeroase premii pentru munca sa.

Note

Bibliografie
 Christoph Brockhaus: Culturi: sculptura din 1970, Joseph Beuys, Belu-Simion Fainaru, Lutz Fritsch, Palle Seiersen Frost, Dani Karavan . DuMont, Köln, 1999, .

Legături externe
 Site-ul lui Belu-Simion Fainaru

Nașteri în 1959
Români expatriați în Israel
Israelieni în viață
Sculptori israelieni
Pages with unreviewed translations
Bucureșteni

Belu-Simion Făinaru


Chacabuco es un álbum en directo lanzado en 1975, que corresponde a una grabación clandestina realizada en casete por Luis Alberto Corvalán en 1974 en el Campo de concentración Chacabuco a comienzos de la dictadura militar de Chile, donde estuvo prisionero junto con Ángel Parra y otras 800 personas, con ocasión de la liberación de 45 de ellos.

Ángel Parra decidió conservar para su lanzamiento la grabación de forma intacta, salvo sus canciones de la Cara B, que debido a su baja calidad fueron reemplazadas por versiones grabadas en Francia, pocos meses después de su exilio. El disco está dedicado a Luis Alberto, quien fue informante dirigente de la Federación de Estudiantes de la Universidad de Chile (FECH) e hijo de Luis Corvalán (1916-2010), secretario general del Partido Comunista de Chile por más de tres décadas. Luego de ser detenido y torturado brutalmente en Chacabuco durante un año, fue exiliado a Bulgaria, donde falleció en Sofía en 1975 a los 27 años, producto de dichas torturas.

Este disco ha sido lanzado en diversas ocasiones, en distintos países y con diferentes canciones. En 2003 el sello WEA Chile fusionó este álbum con la versión francesa de 1976 del álbum Pisagua, en un único álbum en CD llamado Pisagua + Chacabuco.

El mismo año y también en el centro de detención Chacabuco, Ángel Parra grabó las canciones que se lanzarían en 1976 en Francia en el álbum Passion selon Saint Jean.

Lista de canciones

Créditos
 Patricio Castillo: flauta.
 Carlos Necochea: percusión.
 Iván Casabone: contrabajo.
 Larrea y Albornoz: diseño gráfico.
 Museo Luis Emilio Recabarren: documentación fotográfica.

 Otros intérpretes
 Grupo Los de Chacabuco: Víctor Canto, Manuel Castro, Ángel Parra (como director), Luis Cifuentes, Marcelo Concha, Luis Corvalán Márquez, Antonio González, Manuel Ipinza, Ernesto Parra (exmiembro de Curacas), Julio Vega, Ricardo Yocelewski (exmiembro de Curacas).

Referencias

Notas

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Álbumes de Chile de 1975
Álbumes en vivo de 1975
Álbumes en vivo de Ángel Parra
Álbumes en vivo de varios artistas
Cultura durante la dictadura militar de Chile

Chacabuco (álbum)


Republika Hrvatska i Narodna Republika Kina održavaju diplomatske odnose od 13. svibnja 1992. Sjedište veleposlanstva je u Pekingu.

Veleposlanici

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Kina na stranici MVEP-a

Izvori

Kina
Hrvatsko-kineski odnosi

Popis hrvatskih veleposlanika u Kini


RFA Salvigil (A501) was a salvage vessel of the Royal Fleet Auxiliary.

Salvigil was built by Wm. Simons & Co. Ltd. of Renfrew, launched on 30 April 1945, and commissioned on 23 May 1945. Decommissioned in 1965, the ship was sold into commercial service in May 1965 and was renamed Nisos Salamis. Scrapping began at Perama on 12 October 1972.

King Salvor-class salvage vessels
Ships built on the River Clyde
1945 ships

RFA Salvigil


Severn Beach is a village on the Severn Estuary in South Gloucestershire, England. The eastern portal of the Severn Tunnel is on the outskirts of the village. The Severn footpathon the sea wallis part of the Severn Way that leads from Gloucester, Slimbridge and the Second Severn Crossing. Extensive sea defences have been constructed and this provides a popular walkway along its length. Originally, the Severn Way finished at Severn Beach, but it has been extended to Bristol.

The village is part of the Filton and Bradley Stoke Parliamentary constituency and is represented by the Conservative MP, Jack Lopresti.

History
Before the Great Western Railway arrived in 1900, the area was farmland. In 1922, the village became a seaside resort with a swimming pool called the "Blue Lagoon", a boating lake, dozens of fun-fair stalls, donkey rides (on grass), mostly by local entrepreneur Robert Stride. Many people came from nearby Bristol because Severn Beach had less strict licensing laws. The Beach Comber club appeared in the 1960s

Robert Charles Barton Stride 1894-1970, son of Albert and Alice Stride. Albert's father George was the brother of Edmund Stride who was involved in the construction of Avonmouth docks and housing. His sons Jared and Jethro Stride were the original 'Stride Brothers' who built one-off luxury houses in Sneyd Park, Bristol. Robert lived next door to his cousins Jared and Jethro in Shirehampton.
Robert enlisted in WW1 and was a driver, driving a range of vehicles including ambulances.
Like many other Strides in Shirehampton Robert was a builder by trade. After the war ended he resumed trading. With the opening of the rail link from Avonmouth in 1924 Robert Stride moved his operations from his house in Station Road, Shirehampton, to Severn Beach, and built a restaurant and six shops opposite the tennis courts. He bought up surplus material from the remount depot in Shirehampton which had closed at the end of the war. He re-used much of this in his buildings at Severn Beach. The swimming pool was built by Robert and he also built Osborne Road, Beach Road and Beach Avenue, laying out a putting green, boating lake and miniature railway. During the 1930s he installed electricity for all. He was Parish Councillor for 26 years between 1937 and 1964. His family were staunch Methodists and were involved with the Methodist church in Shirehampton. His brother Horatio was a keen supporter of Toc H.
Robert's daughter (Mrs Turner) taught at Severn Beach Primary School (in Pilning).

With its era as a holiday and pleasure resort ending in the 1970s, many of the shops have also closed; however, the convenience store and Down's Bakery still trade. Severn Beach had a dedicated Post Office at 103 Beach Road but this also closed and a small Post Office is now housed a few doors away at the McColl's convenience store. The village pub (Severn Salmon, formerly Severn Beach Hotel) was demolished to make way for housing. The Blue Lagoon swimming pool was demolished in the 1980s in favour of creating more open space and some housing plus part purchased by Northavon District Council to act as a sea defence when over-topping occurs from the River Severn. It was during this time that all the railway station buildings were demolished to make way for new housing leaving just the platform. The station is now unmanned, with a ticket machine on the platform. The boating lake has been filled in and landscaped and now forms part of the sea defence known as Sea Wall Gardens. Public toilets that were built on Beach Road during its heyday as a pleasure resort are still there but are locked overnight. A new sea front Tea Cottage opened in 2018 on the site of the old Burger Bar and its associated children's fun rides.

Second Severn Crossing

The Severn Bridges Visitor Centre was opened in 1998 following the completion of the Second Severn Crossing at the end of Shaft Road, off Green Lane. Run by the Severn Bridges Trust and housing an exhibition showing the history of the river crossings using interactive displays, video films, pictures, models and descriptions, it closed in 2008.

Ecology

The coastline at Severn Beach is a Site of Special Scientific Interest and has a diverse range of wildlife, varying from seals to peregrine falcons. There have been more than 281 species of bird recorded in the Severn Beach area and it is of international importance for migrating and wintering birds. As of 1990, 31 species of seabird had been recorded in the Severn Beach/New Passage area, including 3 Petrel species including the first British record of White Bellied/Black Bellied Petrel, 4 species of Diver including Pacific Diver, [ Cory's Shearwater,[Sooty shearwater|sooty]] and Balearic shearwaters, all four Northern Hemisphere skuas, seven species of tern and five species of alcid. Severn Beach offers excellent conger fishing from the shore in the winter.

Transport
The village is at the terminus of the Severn Beach line railway, with a small unstaffed station. The line used to loop northwards to join the main Cardiff to Bristol line at Pilning railway station in the direction of Bristol, but this section was closed in 1964 and the trackbed has been built over.

Train services are operated by Great Western Railway; 11 trains per weekday with an average journey time between Severn Beach and Bristol Temple Meads of 41 minutes. The fastest journey time is 36 minutes.

The village is  close to the A403 road that runs from junction 1 of the M48 motorway at Aust to the docks at Avonmouth.

Severn Beach with substantial development at Western Approach and new energy recovery centres on the main Severn Road (A403), is now a very busy area with heavy traffic which will be somewhat relieved of congestion when the new M49 junction at Farm Lane (located to the south of the Western Approach Distribution Park and west of the village of Easter Compton) is opened. This was expected to open in late 2019/early 2020 but legal disputes have delayed this opening. The village is currently once again served by buses by Stagecoach West going via Pilning, Easter Compton, Cribbs Causeway, Little Stoke, Bristol Parkway station to the University of the West of England Campus.

Education
Primary education is provided by Severn Beach Primary School at Ableton Lane, Severn Beach. There are no senior schools in Severn Beach.

References

Seaside resorts in England
Villages in South Gloucestershire District
Populated places on the River Severn

Severn Beach


إن قد تعني:
 إن (مغني) : مغني كوري جنوبي
 إن (نهر) : نهر في أوروبا
 إن: حرف ناسخ
 حرف N اللاتيني

إن (توضيح)


Institutul Lumière (Institut Lumière) este o organizație franceză, cu sediul la Lyon, pentru promovarea și conservarea patrimoniului cinematografic francez. Ea conține o cinematecă și un muzeu care onorează contribuția cineaștilor Auguste și Louis Lumiere - inventatorii cinematografului și părinții cinematografiei.

Organizația a fost fondată în 1982 de Bernard Chardère și Maurice Trarieux-Lumière, nepotul lui Louis Lumière. Bertrand Tavernier este președintele organizației, iar Thierry Fremaux este directorul ei. Muzeul se află în casa familiei Lumière din cartierul Monplaisir al Lyonului. Filmul La Sortie de l'usine Lumière à Lyon, unul dintre primele filme făcute vreodată, a fost turnat în vecinătatea institutului.

Fosta uzină Lumière a fost reabilitată cu sprijinul arhitectului Pierre Colboc și al arhitectului-șef al monumentelor istorice Didier Repellin, în colaborare cu agenția dUCKS Scéno pentru scenografie cinematografică și spații exterioare.

Galerie

Note

Legături externe
 Official website

Istoria cinematografiei

Institutul Lumière