Photorefractive keratectomy (PRK) and laser-assisted sub-epithelial keratectomy (or laser epithelial keratomileusis) (LASEK) are laser eye surgery procedures intended to correct a person's vision, reducing dependency on glasses or contact lenses. LASEK and PRK permanently change the shape of the anterior central cornea using an excimer laser to ablate (remove by vaporization) a small amount of tissue from the corneal stroma at the front of the eye, just under the corneal epithelium. The outer layer of the cornea is removed prior to the ablation.

A computer system tracks the patient's eye position 60 to 4,000 times per second, depending on the specifications of the laser that is used. The computer system redirects laser pulses for precise laser placement. Most modern lasers will automatically center on the patient's visual axis and will pause if the eye moves out of range and then resume ablating at that point after the patient's eye is re-centered.

The outer layer of the cornea, or epithelium, is a soft, rapidly regrowing layer in contact with the tear film that can completely replace itself from limbal stem cells within a few days with no loss of clarity. The deeper layers of the cornea, as opposed to the outer epithelium, are laid down early in life and have very limited regenerative capacity. The deeper layers, if reshaped by a laser or cut by a microtome, will remain that way permanently with only limited healing or remodelling.

With PRK, the corneal epithelium is removed and discarded, allowing the cells to regenerate after the surgery. The procedure is distinct from LASIK (laser-assisted in-situ keratomileusis), a form of laser eye surgery where a permanent flap is created in the deeper layers of the cornea.

LASEK

LASEK and PRK are two different procedures. While both procedures interact with the epithelium atop the cornea, the PRK procedure removes this entirely, while LASEK brushes the material away for the procedure, before being placed back for healing after laser surgery. The procedure can be used to treat astigmatism, nearsightedness, and farsightedness. During the procedure, the epithelium is displaced using a diluted alcohol solution.

PRK has advantages over LASIK in that it avoids added complications associated with the flap created during surgery. The procedure may also reduce the chances of dry eye symptoms after surgery. Due to the PRK procedure not requiring a surgical flap, athletes or individuals concerned with trauma introduced by the flap may see benefits to LASEK. Patients that wear contact lenses will typically need to stop wearing these for a specified time before the procedure.

PRK disadvantages include a longer recovery time for vision in contrast to LASIK. Another disadvantage is that patient may be required to apply steroid eye drops for a few weeks longer than that of a LASIK procedure. Vision after the PRK procedure has a longer recovery than LASIK which may be between five days and two weeks for blurred vision to properly clear.

When LASEK is compared to LASIK, LASIK can have better outcomes with corneal haze while LASEK has a lower rate of flap complications than LASIK.

Eligibility
There are a number of basic criteria which a person should satisfy:
 Normal ocular health
 Age 18 years or older
 Stable refraction error (no noticeable change in the last year) correctable to 20/40 or better
 Between −1.00 to −12.00 diopters of myopia
 Not pregnant at the time of surgery
 Realistic expectations of the final results (with a complete understanding of the benefits, as well as the possible risks)
 Pupil size 6 mm or less in a dark room is ideal (but some newer lasers may be acceptable for larger pupils)
 Assessment of allergies, (e.g., pollen) where allergy may complicate the eyelid margins following surgery leading to dry eye.

There are also some pre-existing conditions that may complicate or preclude the treatment.
 Collagen vascular disease (e.g., corneal ulceration or melting)
 Ocular disease (e.g., dry eye, keratoconus, glaucoma)
 Systemic disorders (e.g., diabetes, rheumatoid arthritis)
 History of side effects from steroids
 Granular corneal dystrophy type II

Possible complications
Some complications that can be temporary or permanent include:
 Dry eyes
 Recurrent erosions during sleep
 Long healing period
 Pain
 Glare, halos, or starburst aberrations
 Increased ocular straylight
 Under- or overcorrection
 Recurrence of myopia
 Corneal haze
 Scarring
 Reduced best corrected visual acuity
 Reduced acuity in low light
 Increased sensitivity

Dry eyes
As with other forms of refractive surgery, keratoconjunctivitis sicca, colloquially referred to as 'dry eye,' is the most common complication of PRK, and can be permanent. In more advanced cases, recurrent erosions occur during sleeping from adherence of the corneal epithelium to the upper eyelid with rapid eye movement. Adjuvant polyunsaturated fatty acids (PUFAs) with high Omega-3 content before and after surgery improves sicca, possibly due to their anti-inflammatory effects. Foods containing PUFAs include flax and fish oil. Brush PRK to denude the epithelium, instead of alcohol based techniques, also result in quantitatively lower ocular dryness after surgery. The amount of corneal hazing after surgery is also decreased with brush technique. The platelet activating factor LAU-0901 has shown effect in mitigating dry eye in mouse models. Rabbit models have also shown improvement with topical nerve growth factor (NGF) in combination with docosahexaenoic acid (DHA). Mitomycin C worsens post-surgical dry eye.

PRK may be performed on one eye at a time to assess the results of the procedure and ensure adequate vision during the healing process. Activities requiring good binocular vision may have to be suspended between surgeries and during the sometimes extended healing periods.

Halos, starbursts and refractive errors
PRK can be associated with glare, halos, and starburst aberrations, which can occur with postoperative corneal haze during the healing process. Night halos are seen more often in revisions with small ablation zone size. With more recent developments in laser technology, this is less common after 6 months though symptoms can persist beyond a year in some cases.  A dilute concentration of the chemotherapeutic agent, Mitomycin-C, can be applied briefly at the completion of surgery to reduce risk of hazing, although with increased risk of sicca.

Predictability of the resulting refractive correction after healing is not totally exact, particularly for those with more severe myopia. This can lead to under/overcorrection of the refractive error. In the case of the overcorrection, premature consequences of presbyopia is a possibility. Experienced surgeons employ a custom-profile algorithm to further enhance predictability in their results.

In 1 to 3% of cases, loss of best corrected visual acuity (BCVA) can result, due to decentered ablative zones or other surgical complications. PRK results in improved BCVA about twice as often as it causes loss. Decentration is becoming less and less of a problem with more modern lasers using sophisticated eye centering and tracking methods.

Comparison to LASIK
A systematic review that compared PRK and LASIK concluded that LASIK has shorter recovery time and less pain. The two techniques after a period of one year have similar results.

A 2016 systematic review found that it was unclear whether there were any differences in efficacy, accuracy, and adverse effects when comparing PRK and LASEK procedures among people with low to moderate myopia. The review stated that no trials have been conducted comparing the two procedures on people with high myopia.

A 2017 systematic review found uncertainty in visual acuity, but found that in one study, those receiving PRK were less likely to achieve a refractive error, and were less likely to have an over-correction than compared to LASIK.

Types
 LASIK
 Alcohol assisted PRK
 Transepithelial PRK (TransPRK)
 ASA (Advanced Surface Ablation) LASEK, which uses Amoils Brush and gas cooling to reduce the pain
 M-LASEK, which Uses mitomycin in an attempt to reduce post-operative haze but is of dubious effectiveness. Possible long-term side effects are unknown.

US Military
In the U.S.A. candidates who have had PRK can get a blanket waiver for the Special Forces Qualification, Combat Diving Qualification and Military Free Fall courses. PRK and LASIK are both waived for Airborne, Air Assault and Ranger schools. However, those who have had LASIK must enroll in an observational study, if a slot is available, to undergo training in Special Forces qualification. LASIK is disqualifying/non-waiverable for several United States Army Special Operations Command (USASOC) schools (HALO, SCUBA, SERE) per Army Regulation 40-501.

The U.S. Federal Aviation Administration will consider applicants with PRK once they are fully healed and stabilized, provided there are no complications and all other visual standards are met. Pilots should be aware, however, that potential employers, such as commercial airlines and private companies, may have policies that consider refractive surgery a disqualifying condition. Also, civilians who wish to fly military aircraft should know that there are restrictions on those who have had corrective surgery. The Army now permits flight applicants who have undergone PRK or LASIK. Uncomplicated, successful corneal refractive surgery does not require a waiver and is noted as information only.

The Navy and Marines will routinely grant a waiver for pilots or student naval aviators, as well as naval flight officers, UAS operators and aircrew, to fly after PRK and LASIK, assuming preoperative refractive standards are met, no complications in the healing process were encountered, asymptomatic with regard to significant halos, glare or dry eye, off all medications, and passing their standard vision tests. In one study, 967 of 968 naval aviators having PRK returned to duty involving flying after the procedure. In fact, the U.S. Navy now offers free PRK and LASIK surgery at the National Naval Medical Center to Naval Academy Midshipmen who intend to pursue career paths requiring good uncorrected vision, including flight school and special operations training.

The U.S. Air Force approves the use of PRK and LASIK. Since 2000 the USAF has conducted PRK for aviators at the Wilford Hall Medical Center. More airmen were allowed over the years and in 2004 the USAF approved LASIK for aviators, with limits on the type of aircraft they could fly. Then in 2007 those limits were lifted. Most recently in 2011 the USAF expanded the program, making it easier for more airmen to qualify for the surgery. Current airmen (Active Duty and Air Reserve Components who are eligible) are authorized surgery at any DOD Refractive Surgery Center. Those airmen not eligible, are still able to get the surgery done at their own expense by a civilian surgeon, but must first be approved (approval is based on the same USAF-RS program). Others that do not fall into those categories (i.e. applicants who are seeking a pilot slot) can still elect to have the surgery done, but must follow the criteria in accordance with the USAF Waiver Guide. Those applicants will be evaluated at the ACS during their Medical Flight Screening appointment to determine if they meet waiver criteria.

In the majority of patients, PRK has proven to be a safe and effective procedure for the correction of myopia. PRK is still evolving with other countries currently using refined techniques and alternative procedures. Many of these procedures are under investigation in the U.S. Given that PRK is not reversible, a patient considering PRK is recommended to contact an eye-care practitioner for assistance in making an informed decision concerning the potential benefits and liabilities that may be specific to them.

History
The first PRK procedure was performed in 1987 by Dr. Theo Seiler, then at the Free University Medical Center in Berlin, Germany. The first procedure similar to LASEK was performed at Massachusetts Eye and Ear Infirmary in 1996 by ophthalmologist and refractive surgeon Dimitri Azar. Dr. Massimo Camellin, an Italian surgeon, was the first to write a scientific publication about the new surgical technique in 1998, coining the term LASEK for laser epithelial keratomileusis.

References

LASIK

Photorefractive keratectomy


Yahia Fofana, né le  à Paris en France, est un footballeur international ivoirien qui évolue au poste de gardien de but à Angers SCO.

Biographie

En club

Le Havre AC
Né à Paris en France, Yahia Fofana est formé par le Red Star FC avant de poursuivre sa formation à Le Havre AC. Il joue son premier match en professionnel le , à l'occasion d'une rencontre de Coupe de France face à l'AS Gamaches. Il est titularisé et son équipe l'emporte par sept buts à un.

Le , il signe son premier contrat professionnel avec Le Havre, d'une durée de trois ans, soit jusqu'en juin 2022.

Il joue son premier match de Ligue 2 le  contre les Chamois niortais. Il entre en jeu à la place de Khalid Boutaïb à la suite de l'expulsion du gardien titulaire, Mathieu Gorgelin. Les deux équipes se séparent sur un score nul et vierge de zéro à zéro. Son entraîneur Paul Le Guen l'installe ensuite au poste de gardien de but titulaire lors de la saison 2021-2022. Il dispute alors 35 rencontres de championnat. Il est auteur d'une passe décisive lors de la  journée face au SM Caen (2-2). Sur un long dégagement, la défense ne parvient pas à intercepter le ballon, récupéré par Pape Ibnou Ba qui s'en va battre Rémy Riou.

Angers SCO
Alors qu'il est en fin de contrat en  avec le club normand et est suivi par plusieurs clubs français et étrangers, Fofana s'engage avec le SCO d'Angers dès le mois de janvier, signant un contrat de quatre ans effectif à partir du . Arrivé en Anjou comme titulaire, Paul Bernardoni lui est finalement préféré après la préparation estivale pour débuter la saison 2022-2023 dans les buts face au FC Nantes ( journée, 0-0). Après un début de saison laborieux, sans victoire après 6 journées et 4 défaites consécutives pour 15 buts encaissés, il fait ses débuts en Ligue 1 le 11 septembre 2022 ( journée, victoire 2-1) lors de la réception de Montpellier. Il est auteur d'une erreur d'appréciation lors de la  journée face au RC Strasbourg (défaite 2-3), relâchant un coup franc anodin de Sanjin Prcić dans les pieds de Habib Diallo qui inscrit le but du 1-3 pour les alsaciens. Gêné au genou, il se fait opérer du ménisque durant la trêve de décembre. Rétabli de son opération, il prend place sur le banc, Bernardoni ayant repris la place de numéro 1 dans les bois. En fin de saison, Fofana est titularisé lors des trois dernières rencontres de championnat.

Au terme de la saison 2022-2023, le club est relégué en Ligue 2. Pour l'exercice 2023-2024 à cet échelon, Fofana est désigné gardien numéro 1.

En sélection
Yahia Fofana représente l'équipe de France des moins de 17 ans pour un total de six matchs joués, en 2017. Il participe notamment au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2017. Lors de cette compétition organisée en Croatie il est la doublure de Nathan Crémillieux et ne joue qu'un seul match. Les jeunes français sont battus par l'Espagne en quarts de finale (3-1 score final). Il est à nouveau retenu quelques mois plus tard avec cette sélection pour participer à la coupe du monde des moins de 17 ans en 2017. Fofana est cette fois-ci titulaire et joue tous les matchs de son équipe, qui est de nouveau éliminée par l'Espagne, cette fois en huitièmes de finale (1-2 score final).

Alors qu'il a jusqu'ici toujours représenté la France en sélection, Fofana décide de représente la Côte d'Ivoire, convaincu par le sélectionneur Jean-Louis Gasset, qui le retient dans sa liste le 29 août 2023. Fofana honore sa première sélection avec l'équipe nationale de Côte d'Ivoire lors de ce rassemblement, le , lors d'un match face au Lesotho. Il est titularisé et son équipe s'impose par un but à zéro.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international ivoirien
Gardien de but en football
Gardien de but français de football
Gardien de but du Havre AC
Gardien de but du SCO Angers
Joueur du SCO Angers
Naissance en août 2000
Naissance à Paris

Yahia Fofana


An Oncidium planilabre in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Oncidium planilabre in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Oncidium

Oncidium planilabre


Karl Gustaf Lennander (født 20. maj 1857 i Kristianstad, død 15. marts 1908 i Uppsala) var en svensk kirurg.

Kilder

Kirurger
Læger fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet

Karl Gustaf Lennander


Olaylar

 1 Ocak - Amerika Birleşik Devletleri'ne köle girişi yasaklandı.
 31 Aralık - Fransız kimyacı Joseph Louis Gay-Lussac sonradan kendi adıyla bilinecek olan gaz kanununu denklem haline getirdi.
 ? - Virginialı James Madison ABD'nin dördüncü başkanı oldu
 29 Eylül - Sened-i İttifak imzalandı.

Doğumlar
 22 Mayıs - Gerard de Nerval, Romantizm'in öncüsü, şair (ö. 1855)

Ölümler
 18 Kasım - IV. Mustafa, 29. Osmanlı padişahı (d. 1779)

1808


Lew Sapieha, întâlnit în literatura istorică în limba română și sub numele de Leon Sapieha, (în  sau ; în ; ) a fost un nobil și om de stat al Uniunii statele polono-lituaniene. În 1581 a devenit secretar al Marelui Ducat al Lituaniei, în 1585 cancelar al curții, apoi mare cancelar din 1589 până 1623, voievod de Vilnius în 1621, mare hatman al Lituaniei în 1623 și guvernator de Slonim, Brest și Moghilău. Era de etnie ruteană, dar, cu toate acestea, sursele istorice belaruse moderne îl consideră ca având o origine belarusă.

Lew este considerat o mare personalitate politică a Uniunii statale polono-lituaniene. Magnat bogat și puternic, el a fost cunoscut pentru înțelepciunea lui ca om de stat, jurist și comandant militar, fiind unul dintre cei mai mari conducători ai Marelui Ducat al Lituaniei în perioada de maximă înflorire culturală a ducatului.

Biografie

Primii ani
S-a născut în localitatea Ostrowno (astăzi Astroŭna, Belarus; în ), din apropiere de Vitebsk. A fost educat în orașul german Leipzig și a lucrat în cancelaria regală a regelui Poloniei și marelui duce al Lituaniei Ștefan Báthory sub conducerea lui Jan Zamoyski. Crescut în religia ortodoxă, el s-a convertit în tinerețe la calvinism și a ctitorit mai multe biserici calviniste pe moșiile pe care le stăpânea. În anii 1570 a trecut la unitarianism. Deziluzionat de certurile din tabăra protestantă, în 1586 s-a convertit din nou, împreună cu prima lui soție, la romano-catolicism al cărui apărător zelos a devenit. După Uniunea de la Brest a pus în aplicare decizia de trecere a credincioșilor ortodocși din Polonia sub ascultarea scaunului apostolic de la Roma.

Cariera și politica
El a sprijinit realizarea unei uniuni politice cu Cnezatul Moscovei în 1584-1600 și a condus misiunea diplomatică la Moscova în 1600, propunând această uniune țarului Boris Godunov, care a refuzat-o. De asemenea, el a participat la războaiele polono-ruse sub conducerea regilor Poloniei și marilor duci ai Lituaniei Ștefan Báthory și Sigismund al III-lea Vasa. A devenit consilier al regelui Sigismund al III-lea și a sprijinit planurile sale radicale de câștigare a tronului Cnezatului Moscovei.

În calitate de cancelar a editat ultima versiune a Statutului Marelui Ducat al Lituaniei. El a pus bazele fondării Facultății de Drept în cadrul Universității din Vilnius, care a fost creată în 1641.

A fost coinițiator și participant la expediția militară de la Moscova, efectuată în 1618 de către regele Poloniei și marele duce al Lituaniei Vladislav al IV-lea Vasa.

În calitate de mareșal al Seimului a condus adunările ordinare ale Seimului de la Varșovia din 4 octombrie până în 25 noiembrie 1582. El a fost un binefăcător al multor biserici catolice de pe teritoriul Marele Ducat al Lituaniei. A pus bazele averii și puterii politice durabile a familiei Sapieha.

Sapieha a murit în 1633 și a fost îngropat în subsolul bisericii Sf. Arhanghel Mihail din Vilnius, pe care el însuși o ctitorise. Sarcofagul lui a rămas acolo până în prezent și este considerat în continuare cea mai mare operă de artă de acest fel de pe teritoriul Lituaniei.

Galerie

Referințe

Nașteri în 1557
Decese în 1633
Nobili polonezi

Lew Sapieha


සීලෙන්ටරේටා වංශයේ එක් වර්ගයකි. බුහුබා අවස්ථාව ප්‍රමුඛ ය. තනි හෝ ගණාවාස අකාර මෙඩූසා ඇත. අරීය සමමිතියක් දරයි. මුඛය වටා ඒක ග්‍රාහිකා වළයක් වේ.

උදා: හයිඩ්‍රා, ඔබීලියා, මුහුදු කොරල්

හයිඩ්‍රොසොවා


Saw Mo Shay (en    ; 1967 - ) est un officier insurgé karen et commandant en chef de , un groupe d'insurgés actif dans l'État Karen, au Myanmar.

Biographie
Il a été nommé commandant en chef lors d'une réunion d'urgence avec les commandants du DKBA-5, après que le premier commandant en chef, Saw La Pwe, soit décédé d'un cancer de la gorge à Pégou. Saw Mo Shay était auparavant le commandant en chef adjoint de DKBA-5.

Décès
Saw Mo Shay est décédé de la COVID-19 à Rangoun.

Références

Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Birmanie
Militaire birman
Décès en juillet 2021
Naissance en 1967

Saw Mo Shay


فريتز فيلد (Fritz Feld) اسمه الحقيقي فريتز فلايشنفيلد (15 أكتوبر 1900 في برلين - 18 نوفمبر 1993 في لوس أنجلس) كان ممثل ألماني - أمريكي.

حياته
درس فيلد في جامعة هومبولدت في برلين. هاجر عام 1929 إلى الولايات المتحدة الأمريكية وذهب إلى هوليوود. وهناك تعرف على زميلته في التمثيل والتي أصبحت زوجته فيما بعد فرغينيا كريستين والتي أحبها وتزوجا عام 1940 ورزقا بطفلين.

في عام 1937 ساعد فيلد أخاه رودي فيلد للهجرة إلى الولايات المتحدة الأمريكية.

وفاته
توفي هذا الممثل عام 1993 اثر إصابته بنوبة قلبية ودفن في لوس أنجلس.

فهرس الأفلام

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من منطقة لوس أنجلوس الكبرى
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
ممثلو أفلام ألمان
ممثلو أفلام صامتة ألمان
ممثلون ألمانيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من برلين
مهاجرون ألمان إلى الولايات المتحدة
مواليد 1900
مواليد في برلين
وفيات 1993
وفيات في لوس أنجلوس
يهود أمريكيون في القرن 20

فريتز فيلد


ABC Radio Networks, también conocida simplemente como ABC Radio, es una cadena estadounidense de radioemisoras. La cadena sindica a algunas de las más famosas personalidades de la radio norteamericana, tales como Sean Hannity y Don Imus. Es una unidad de Citadel Broadcasting, que licencia la marca ABC de The Walt Disney Company, la antigua dueña de la cadena.

Historia
ABC tiene sus orígenes en una primitiva cadena encabezada por WJZ en Nueva York, la cual proveía programas a otras estaciones a través de las líneas de Western Union. WJZ (originalmente propiedad de Westinghouse Electric Corporation) y su cadena fueron absorbidos dentro de la NBC en 1927; la cadena de WJZ fue conocida como la Blue Network, mientras que WNBC era conocida como la Red Network. Las dos cadenas de NBC eran propiedad de Radio Corporation of America, pero fueron forzadas a separarse cuando la Comisión Federal de Comunicaciones declaró en 1940 que lo anteriormente señalado era un monopolio. Ambas cadenas eran mencionadas en el aire como "NBC, the National Broadcasting Company", pero internamente y para los avisadores se referían a ellas como las cadenas "Red" y "Blue". Preparándose para la separación, la operación que después se convertiría en ABC comenzó siendo llamada en su señal como "The Blue Network". Fue renombrada American Broadcasting Company, Inc. en 1945 (posteriormente la compañía compró los derechos del nombre a Storer Broadcasting).

En 2005, ABC comenzó a explorar la venta de su división de radio. Las grandes competidoras por la compra de la cadena, que incluían 22 de las estaciones más grandes de ABC, así como también las cadenas de charla y música, eran Entercom Communications (con sede Bala Cynwyd, Pennsylvania) y Citadel Broadcasting, perteneciente a Forstmann Little & Company. Citadel fue escogida como la mejor oferta y el acuerdo se contrató en febrero de 2006. El acuerdo no incluía a Radio Disney, ESPN Radio (ni su contraparte en español, ESPN Deportes Radio), o las cinco estaciones de ESPN Radio que actualmente están adquiridas por Disney. Sin embargo, Citadel posee varias estaciones de ESPN en mercados pequeños y medianos, incluyendo WYOS en Binghamton, Nueva York; KTIK en Boise, Idaho; y KESP en Modesto (California). La unidad ABC News, perteneciente a Disney, aún seguiría produciendo programación de ABC News Radio para su distribución bajo la administración de Citadel. A pesar del cambio de propietario, ABC Radio aún incluye a ESPN Radio y ESPN Deportes como parte de la familia de ABC Radio, a pesar de que Radio Disney ya no se incluye en dicho conjunto.

El 30 de octubre de 2008, ABC Radio firmó un acuerdo de desarrollo de productos y distribución con Comcast, la cual entrega el contenido de E! Entertainment, Style Network y G4 a las afiliadas de radio terrestre.

Formatos satelitales
En 1989, ABC Radio Network adquirió Satellite Music Network. En la actualidad, la división, conocida como "ABC Music Radio", provee 10 formatos satelitales a las estaciones afiliadas, principalmente en mercados radiales pequeños y medianos, y en los subcanales de radios de alta definición en los grandes mercados. Ellos pueden operar sus estaciones virtualmente sin nombre y sin nada más que un computador y una conexión satelital.

Los formatos musicales que ofrece continuamente ABC Radio son:

Hasta junio de 2008, "ABC Music Radio" es el único eslabón de la cadena de radios comerciales de música que no era propiedad de Triton Media Group.

Otros conglomerados de cadenas

Antiguas cadenas pertenecientes a ABC Radio

Referencias

Enlaces externos
 ABC Radio Networks
 Radioemisoras anteriormente administradas por Disney/ABC

Emisoras de radio de Estados Unidos

ABC Radio Networks


IHEP ist die Abkürzung für:

 Institute for High Energy Physics, siehe Institut für Hochenergiephysik (Protwino) und Institut für Hochenergiephysik der Chinesischen Akademie der Wissenschaften

IHEP

IHEP


Sofie Kirk Kristiansen (født 18. november 1976 i Billund) er en dansk plantageejer og LEGO-arving. Hun regnes som én af de rigeste kvinder i Danmark.

Hun har en bachelor i etnografi og socialantropologi fra Aarhus Universitet.

Privat
Sofie Kirk blev 9. september 2005 gift med Christopher Kiær Thomsen.

I bryllupsgave fra brudens forældre, fik brudeparret Klelund Plantage syd for Grindsted. Plantagen blev købt for 87 mio. kr. af PKA. Parret valgte at rive det gamle jagtslot ned for i stedet at opføre et nyt til over 50 mio. kr. I efteråret 2014 blev parret skilt, og Sofie Kirk blev sammen med parrets to døtre boede på Klelund.

Sofie Kirk er datter af Kjeld Kirk Kristiansen, barnebarn af Godtfred Kirk Christiansen og oldebarn af LEGOs grundlægger Ole Kirk Christiansen.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Sofie Kirk Kristiansen  på lego.com

Erhvervsfolk fra Danmark
Godsejere fra Danmark
Personer med tilknytning til LEGO
Personer fra Billund
Kirkbi
Milliardærer fra Danmark

Sofie Kirk Kristiansen


Australasian Championships 1909 var den 5. udgave af Australasian Championships, som senere udviklede sig til den nuværende grand slam-turnering Australian Open. Mesterskabet blev spillet udendørs på græsbaner på Zoo Courts i Mueller Park i Perth, Australien i perioden ? - 25. oktober 1909, og Perth var værtsby for mesterskabet for første gang.

Der blev spillet to mesterskabsrækker: herresingle og herredouble. Herresingletitlen blev vundet af Tony Wilding fra New Zealand, som i finalen besejrede australieren Ernie Parker med 6–1, 7–5, 6–2, og som dermed vandt sin anden og sidste australasiatiske mesterskabstitel i herresingle. Herredoublemesterskabet blev vundet af australierne J.P. Keane og Ernie Parker, der vandt over L. Crooks og Tony Wilding i finalen med 1–6, 6–1, 6–1, 9–7.

Resultater

Herresingle

Herresingleturneringen havde deltagelse af 11 spillere og blev vundet af Tony Wilding fra New Zealand, som i finalen besejrede australieren Ernie Parker med 6–1, 7–5, 6–2, og som dermed vandt den anden af sine to australasiatiske mesterskabstitler i herresingle.

Herredouble
Herredoublemesterskabet blev vundet af australierne J.P. Keane og Ernie Parker, der vandt over Tom Crooks og Tony Wilding i finalen med 1–6, 6–1, 6–1, 9–7, og som dermed begge for første gang vandt mesterskabet.

Kilder / eksterne henvisninger
 Australian Open
 Australian Open - Results Archive - 1909 Men's Singles
 Australian Open - Results Archive - 1909 Men's Doubles
 Tennis Archives - Australian Open 1909
 West Coast Times - Wilding in great form (19. oktober 1909)
 Evening Post - Australian Tennis Championships - Wilding and Parker in final of singles (25. oktober 1909)
 Taranaki Herald - Australian Championships - Wilding wins the singles (26. oktober 1909)

Noter

Australian Open
Tennis i 1909

Australasian Championships 1909


مستودع الجثث هو مكان مخصص لجثث الموتى. وقد يسمى مشرحة إذا كان موضع مخصص للتعامل مع الجثث من حيث التشريح. وهي عبارة عن مكان يمارس فيه الطب الشرعي.

مراجع

تشريع طبي
جوانب طبية للموت

مشرحة


Titanic Museum Attraction est un musée situé à Branson dans le Missouri, au 76 Country Boulevard. C'est l'un des deux musées sur le thème du paquebot RMS Titanic appartenant à John Joslyn (qui a dirigé une expédition en 1987 vers la dernière demeure du Titanic) ; l'autre est situé à Pigeon Forge dans le Tennessee. Le musée détient 400 artefacts pré-découverte dans 20 galeries.

Description
Les invités traversent l'iceberg artificiel pour entrer dans le musée et reçoivent un billet d'embarquement pour passagers, indiquant le nom d'un passager réel du Titanic et la classe dans laquelle le passager a voyagé. Au cours de la visite, les invités découvrent les histoires individuelles de plusieurs passagers. À la fin de la visite, les invités sont informés si leur détenteur de billet a survécu.

Comme le musée de Pigeon Forge, la principale caractéristique visuelle extérieure du musée est la maquette partielle du paquebot d'origine. La construction se compose de la moitié avant du navire, y compris ses deux premières cheminées.

Dans un épisode de 2017 de la série de la chaîne américaine Travel Channel, Ghost Adventures, le chasseur de fantôme  et l'équipage ont enquêté sur le musée en raison d'activités paranormales revendiquées qui ont apparemment été attribuées à de véritables reliques du naufrage.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Bibliographies :
Aldridge, Rebecca (2008). The Sinking of the Titanic. New York: Infobase Publishing. .
Ballard, Robert D. (1987). The Discovery of the Titanic. New York: Warner Books. .
Beveridge, Bruce (2008). Titanic—The Ship Magnificent Volume One: Design & Construction. Stroud: The History Press. .

Liens externes

  Encyclopedia Titanica, Biographie des passagers et membres d'équipage du Titanic.
  Le Site du Titanic, site francophone de référence sur le naufrage.
  Les naufragés du Titanic et le bateau morgue : Que sont devenues les dépouilles?, site lebizarreum.com.

Liens internes
 Titanic
 Naufrage du Titanic

Musée maritime au Missouri
Musée au Missouri
Fondation en 2006
Titanic
Comté de Taney

Titanic Museum Attraction


Milagros ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Masbate, in der Verwaltungsregion V, Bicol. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 27 Barangays lebten. Sie liegt auf der Insel Masbate und wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen eingestuft. Das Gemeindezentrum liegt ca. 17 km südwestlich der Provinzhauptstadt Masbate City. Ihre Nachbargemeinden sind Mobo, Masbate City, Baleno im Norden, Mandaon im Westen, Cawayan im Südosten und Balud im Südwesten. Der lange Küstenstreifen der Gemeinde liegt an der Visayas-See.

Baranggays

Weblinks

 Milagros auf Philippine-Islands.Ph

Ort auf den Philippinen

Milagros (Masbate)


Floorballligaen 1997-98 var den  8. sæson af den bedste danske herrerække i floorball, og blev styret af Dansk Floorball Union.

Sæsonens optakt og forløb
19 floorballhold deltog i denne sæson, hvilket var et hold mere end den foregående sæson. For første gang blev både kvartfinaler og semifinaler afgjort over tre kampe. Med 19 hold var der et hold mere end sæson før, og Dansk Floorball Union var tæt på at have to ligaer med 10 hold, som var målet.

Team Århus Floorball fik i sin 3. sæson i ligaen deres første sejr.

Grundspil

Øst

Kampe

Topscorer

Vest

Kampe

Topscorer

Kval spil
Nedrykker til 1. div. øst: Rødovre Red Bulls FC

Kvalifikationskampe til elitedivision øst:

Helsingør FT - Vanløse Floorball 1-7, 0-9

Nedrykker til 1. div. vest: Ingen

Kvalifikationskampe til elitedivision vest:

Århus FK - Vissenbjerg GIF Floorball 6-3, 12-2

Slutspil

Topscorer

1.div

Øst

Vest
Na

Floorball-Ligaen

Floorballligaen 1997-98


Armata Aliată din Orient (AAO) (în ) a fost numele comandei unificate asupra forțelor militare multinaționale aliate pe Frontul din Salonic în timpul Primului Război Mondial.

Atunci când forțele militare germano-austro-bulgare au invadat Serbia în septembrie-octombrie 1915, mai multe țări aliate au trimis trupe în portul grecesc Salonic pentru a ajuta Serbia.

În august 1916, aproximativ 400.000 de soldați aliați din 5 armate diferite au ocupat Frontul din Salonic.
Se impunea o comandă unificată și după lungi discuții generalul francez Maurice Sarrail a fost plasat la comanda forțelor aliate din Salonic, deși fiecare armată și-a păstrat dreptul de a face apel la guvernele lor.

Grecia a rămas inițial neutră. După o lovitură de stat în 30 august 1916, a fost instituit la Salonic Guvernul Provizoriu al Apărării Naționale, condus de Eleftherios Venizelos. Guvernul a început mobilizarea unei armate și, în curând, aceasta a participat la operațiunile împotriva Puterilor Centrale. În iunie 1917, ca urmare a presiunilor crescute din partea aliaților, regele Constantin I al Greciei a fost forțat să abdice de la tron. Venizelos a preluat controlul asupra întregii țări și Grecia a declarat oficial război Puterilor Centrale pe 30 iunie 1917. Forțele grecești, de asemenea, s-au aflat sub comanda AAO.

Comandanții AAO
 11 august 1916: generalul Maurice Sarrail
 15 decembrie 1917: generalul Adolphe Guillaumat
 17 iunie 1918: generalul Louis Franchet d'Espèrey

Componență

Franța

 Armée d'Orient (1914): 8 divizii

Marea Britanie
 Armata Britanică de la Salonic: 6 divizii

Serbia
 Armata I, sub comanda generalului Živojin Mišić
 Armata a II-a, sub comanda generalului Stepa Stepanović
 Armata a III-a, sub comanda lui Pavle Jurišić Šturm și mai târziu a colonelului Miloš Vasić.

Rusia
 Forța expediționară rusă (2 brigăzi) sub comanda lui Mihail Diterihs

Italia
 Divizia 35 Infanterie (Corpo di spedizione italiano in Macedonia) subcomanda generalilor
 Carlo Petitti di Roreto (august 1916 - aprilie 1917)
 Giuseppe Pennella (26 aprilie - 24 mai 1917)
 Ernesto Mombelli (24 mai 1917 - sfârșitul anului 1918)
 Corpul de Armată XVI: Acest Corpo di Spedizione Italiano in Oriente (CSIO), un corp de armată italian în Albania, a rămas sub comanda directă a Marelui Cartier Italian și, astfel, nu a făcut parte din AAO.
 Emilio Bertotti (20 noiembrie 1915 – 8 martie 1916)
 Settimio Piacentini (8 martie – 17 iunie 1916)
 Oreste Bandini (18 iunie – 11 decembrie 1916), a fost ucis în scufundarea cuirasatului Regina Margherita
 Giacinto Ferrero (11 decembrie 1916)

Grecia

 În septembrie 1916, 10.000 de oameni sub comanda coloneilor Zymvrakakis și Mazarakis
 Până în ianuarie 1918, 10 divizii (204.000 de oameni) sub comanda lui Panagiotis Danglis

Altele
 Portugalia: 1 brigadă
 Albania: 1.000 de militari din trupele neregulate conduse de Essad Pașa Toptani
 Muntenegru: trupe neregulate

Note

Bibliografie

Primul Război Mondial

Armata Aliată din Orient


Geneviève Guilbault (nascida em 4 de novembro de 1982) é uma política canadense, eleita para a Assembleia Nacional de Quebec em uma eleição realizada no distrito eleitoral Louis-Hébert em 2 de outubro de 2017. Ela é membro da Coalizão Avenir Québec. Em 18 de outubro de 2018, ela foi nomeada Vice-Primeira e Ministra da Segurança Pública.

Antes de sua eleição para a legislatura, ela trabalhou como oficial de comunicações para o escritório do legista provincial. Ela havia planejado anteriormente concorrer ao CAQ no distrito eleitoral de Charlesbourg nas eleições provinciais de 2018, mas foi selecionada como candidata por eleição em Louis-Hébert depois que o candidato original do partido, Normand Sauvageau, renunciou.

Referências

Políticos do Quebec

Geneviève Guilbault


Pasarofça Antlaşması, 1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı'na son veren, yukarı Sırbistan, Belgrad ve Banat yaylasının Avusturya'ya; Dalmaçya, Bosna ve Arnavutluk kıyılarının Venedik'e verilmesi, Mora Yarımadası'nın Osmanlılarda kalması gibi maddeler içeren 21 Temmuz 1718'de imzalanan antlaşmadır. Antlaşma, Osmanlı Sultanı III. Ahmed (1703-1730) zamanında, Mora-Tuna kavşağında Sırbistan'ın Pasarofça kasabasında yapıldı.

Osmanlı-Venedik Savaşı
Venedikliler, Karlofça Antlaşması hükümlerini tamamen ihlâl ederek Karadağ'daki isyanı teşvik edip isyancılara yardım edince ve İstanbul-Mısır seferleri yapan Osmanlı ticaret ve hac gemilerine saldırınca 1715'te Sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa Venedik'e savaş ilan ederek Mora Seferi'ne çıktı. Bu seferi Korint, Anapoli, Modon, Koron, Navarin kalelerini fethederek zaferle sonuçlandırdı. Fakat Venedik'in bağdaşığı olan Avusturya sert bir tepki ile Karlofça Antlaşması gereğince Mora Yarımadası'nın Venediklilere geri verilmesini istemesi üzerine, Avusturya'ya da savaş açıldı.

Osmanlı-Avusturya Savaşı
Sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa kumandasındaki Osmanlı ordusu Macaristan'a girdi. Petrovaradin Muharebesi'nde Savoy Prensi Eugen komutasındaki Avusturya ordusu Osmanlı kuvvetlerini bozguna uğrattı (5 Ağustos 1716) ve Sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa öldü. Bu bozgundan sonra Osmanlı Devleti'nin Macaristan'da yer alan son toprağı olan Banat'taki Temeşvar kalesi de düştü. Osmanlı ordusunda olan çözülme ile dağınık ve disiplinsiz birlikler Belgrad'a çekildi. Ordunun burada biraz tutunması ile birlikte, Edirne ve İstanbul'da panik ortaya çıktı. Yeni Sadrazam Hacı Halil Paşa ordunun donatım işleri ile meşguldu ama 1717'deki savaşlar hezimetin boyutunu büyüttü; 18 Ağustos 1717 tarihinde Belgrad düşman eline geçti. Belgrad'dan Niş'e kadar yörelerinin Müslüman ve Türk halkı aç ve çıplak bir vaziyette Edirne ve İstanbul yoluna düştüler. Yeni sadrazam Tevkii Nişancı Mehmed Paşa altında, ordu Avusturya cephesinde Bosna ve Vidin'de başarılar elde etti. İbrahim Paşa'nın teşebbüsleri sayesinde Avusturyalılarla barış yapılmasının kararlaştırılmasından sonra, 1718'de sadrazamlığa getirilen Damat İbrahim Paşa barış teklif etti.

Antlaşma
Osmanlı Devletini Sıkk-i şânî Defterdarı (Mâliye Müsteşarı) Silâhtar İbrâhim Efendi başkanlığındaki heyet temsil etti. Paşarofça'da Kont Virmond başkanlığında Avusturya  heyeti ve Carlo Ruzzini başkanlığındaki Venedik heyeti bulunmaktaydı. Bunlardan başka arabulucu devletleri temsil etmek için Hollanda temsilcisi Collyer Kontu ile İngiltere temsilcisi Sir Robert Sutton da vardı.

İki ay kadar süren konferanstan sonra; Avusturyalılar ile yirmi madde ve bir ilâve, Venediklilerle de 26 madde üzerinden, 21 Temmuz 1718 tarihinde antlaşma imzalandı.

Antlaşmaya göre,
 Avusturya ile Niş, Banat Dağları ve Transilvanya Alpleri hudut kesildi.
 Mülteci olarak Osmanlı Devleti'ne sığınan Erdel prensi II. Rákóczi Ferenc ailesiyle beraber Osmanlı-Avusturya sınırında oturmak ve emniyeti sağlanmak şartıyla iade edilecekti.
 Venedikliler Mora Yarımadası'nı, Korintos ile çevresini, Egin Körfezindeki adaları, İyonya Adalarını, Aya Mavri Adasını ve Girit'te üç iskeleyi Osmanlı Devletine verecekti.
 İran yoluyla Avrupa'ya gelen tüccarlar, dönüşte Tuna gümrük vergilerinden muaf tutulacaktı.

 Pasarofça Antlaşması'yla Osmanlı Devleti Avusturya'ya toprak vermesine rağmen, Venedik'ten aldı. Avusturya'ya verdiği toprakları 1739 yılındaki Nis Antlaşmasıyla, Temeşvar hariç geri aldı.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1955 Son baskı:5.bas.) Osmanlı Tarihi IV. Cilt 1. Kısım: Karlofça Antlaşmasından XVIII. Yüzyılın Sonlarına Kadar Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0015-4
 Erim, Nihat (1953) Devletlerarası Hukuku ve Siyasi Tarih Metinleri ,  Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi yayınları : Türk Tarih Kurumu Basımevi,  Sayfa: 61-71.
 Ingrao, Charles; Samardžić, Nikola  ve Pesalj, Jovan (2011) The Peace of Passarowitz, 1718. West Lafayette: Purdue University Press, ISBN 978-1-55753-594-8

Dış bağlantılar
 Özcan, Abdulkadir (2007) "Pasarofça Antlaşması" Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:31 Sayfa:177-181, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Online:
 (...) A general collection of treatys of peace and commerce, manifestos, declarations of war, and other publick papers, Cilt:IV. Sayfa: 401-480  "Pasarofça Anlaşması"'nın İngilizce metni arşivlerde bulunan bir eski kitapta bulunmaktadır. PDF ve EPUB formlu Online:
 Koch, Christophe Guillaume (1797) "Histoire de Traité de Paix de Passorowitz entre l'Empereur, la République de Venise et le Porte", Abrege de l'histoire des traites de paix  Cilt:3 Sayfa:39-58 "Pasarofça Anlaşması"'nın Fransızca metni arşivlerde bulunan bir eski kitapta. Online:

Habsburg Monarşisi antlaşmaları
Osmanlı İmparatorluğu'nun barış antlaşmaları
III. Ahmed

Pasarofça Antlaşması


Le championnat des États-Unis de Formule 4 (Formula 4 United States Championship) est un championnat de course automobile se déroulant aux États-Unis et utilisant des monoplaces de la catégorie Formule 4. Créé en 2016, il est organisé par le Sports Car Club of America. Il est le championnat de Formule 4 américain certifié par la Fédération internationale de l'automobile (FIA).

Histoire
À partir des années 2010, la Fédération internationale de l'automobile (FIA) cherche à réorganiser les catégories des différents championnats juniors et à créer différents niveaux hiérarchiques afin de mieux accompagner les pilotes du karting vers la Formule 1. De nombreux championnats existent à cette époque, mais ils commencent à être désertés à cause de leurs coûts excessifs. La FIA décide de concevoir une nouvelle catégorie, la Formule 4, qui doit permettre au pilote de progresser du karting vers la monoplace avec des coûts beaucoup plus accessibles. Les premiers championnats de Formule 4 débutent en 2014.

Le championnat des États-Unis de Formule 4 est créé en 2016 sous l'impulsion du Sports Car Club of America (SCCA) et de la FIA. Il existe déjà d'importantes compétitions de formule de promotion dans le pays, comme par exemple le programme Road to Indy, mais la philosophie du nouveau championnat est plutôt d'être la première grande étape des pilotes après le karting. Sur le continent, l'approche de la Formule 4 en termes d'accessibilité peut se comparer au Formule Ford qui permet aux pilotes de débuter en monoplace depuis plusieurs décennies. Après la présentation de la Formule 4 américaine motorisée par Honda, le programme Road to Indy, soutenu par Mazda, présente à son tour une nouvelle version de l'USF2000 avec des coûts également très accessible dès 2018. Le championnat de Formule 4 connaît rapidement un succès important et la SCCA décide de crée en 2018 un nouvel échelon supérieur avec le championnat des Amériques de Formule Régionale. Un autre championnat  de Formule 4 affilié à la SCCO, le Formula Pro USA Western Championship, est également mise en place sur la côte ouest des États-Unis.

Les monoplaces de l'ensemble des concurrents se composent d'un châssis conçu par Ligier, d'un moteur Honda et de pneumatiques fournis par Hankook depuis 2019. Le championnat permet d'attribuer des points de Super License aux pilotes terminant aux sept premières places du classement final. Depuis 2017, l'une des épreuves du championnat est organisée en parallèle du Grand Prix des États-Unis de Formule 1 sur le circuit des Amériques à Austin.

Palmarès

Pilotes

Équipes

Notes et références

Lien externe

Formule 4
Compétition automobile aux États-Unis

Championnat des États-Unis de Formule 4


Vitry-en-Artois (; literally "Vitry in Artois";  or ) is a commune and in the Pas-de-Calais department in the Hauts-de-France region of France.

Geography
Vitry-en-Artois is situated some  northeast of Arras, at the junction of the N50, D39 and the D42 roads. The river Scarpe flows through the town, which is also served by the SNCF railway. The World War II German airfield was later used by the Americans, then after the war, was put to commercial use as the local aerodrome.

History
The origin of the name comes from the Celtic, ''Vic'' which means "castle" and 'Ac'' which means "at the water's edge". It appears later as "Victoriacum" mentioned in the 7th century. Middle stone age tools have been found in the area.

It was occupied by the Romans, until around the year 360 AD when Saint-Martin built a church here.

Aerial photography has revealed an isolated circular ditch monument at Vitry. The Merovingian villa of Vitry  was an important Neustrian seat, preferred to Arras. At Vitry, even as the nobles of Neustria were raising Sigibert I in triumph on his shield, he was murdered by hirelings of his brother Chilperic's third wife, Fredegunda, November–December 575. His son, the infant Clotaire II was taken to safety from the palace at Cambrai to Vitry to be raised in seclusion and security, according to Gregory of Tours.

In the Middle Ages, Vitry became a strategic place, because the river could be used to flood the defensive border of the city of Douai and ensure the functioning of its windmills.

During the Franco-Prussian war of 1870–1871, French General Faidherbe briefly established his headquarters in Vitry-en-Artois (from 25 to 31 December 1870) after the battle of Pont-Noyelles.

During the First World War, the population took refuge in the network of shelters and tunnels of the town. The destruction sustained on April 12, 1917 left the town completely destroyed, with 768 buildings gone and only 5 left standing.

On 23 September 1920, the town received the Croix de guerre.

Population

Places of interest
 The church of St.Martin, rebuilt, along with much of the village, after World War I.
 The war memorial.

See also
Communes of the Pas-de-Calais department

References

Vitryenartois

Vitry-en-Artois


Le Parti chrétien-social (CSP) est un parti chrétien conservateur et antisémite de l'Empire allemand.

Histoire
Le CSP est fondé le 5 janvier 1878, deux jours après les événements de l', par Adolf Stoecker à Berlin sous le nom de Parti ouvrier chrétien-social (CSAP) dans un petit cercle de partisans à huis clos. Selon les objectifs fondateurs de Stoecker, ce parti "devait devenir la grande alternative politique et sociopolitique à la social-démocratie" (Brakelmann). Après la défaite électorale du 30 juillet 1878 (2 310 voix au total dont 1 422 de Berlin), le parti en tire les conséquences et se tourne vers la petite bourgeoisie conservatrice à partir de 1881 et s'appelle désormais le « Parti chrétien-social ».

Stoecker réussit au début de 1878 à attirer l'attention du public en s'opposant vigoureusement aux agitateurs sociaux-démocrates lors de leurs réunions. Encouragé par de nombreux applaudissements, il décide de fonder un parti ouvrier « chrétien-social ». Ce parti défend avant tout des thèses nationales chrétiennes, à la fois antisocialistes et anticapitalistes.

La parti a pour programme :

 Fondation des coopératives professionnelles obligatoires
 Réglementation du système d'apprentissage
 Arbitrage commercial
 Caisses obligatoires des veuves et orphelins, invalidité et vieillesse
 Journée de travail normale
 Lois sur les usines
 Rétablissement des lois sur l'usure
 Impôts progressifs sur le revenu et sur les successions

Ce programme suscite l'opposition des politiciens sociaux conservateurs et l'impact immédiat sur la social-démocratie est très faible.

Le parti se recentre sur les classes moyennes inférieures et rejoint le mouvement antisémite. L'élément unificateur du mélange contradictoire de programmes est son antisémitisme : elle qualifie les libéraux et les socialistes de gauche de « juifs », tout comme son antipode, les propriétaires de grands capitaux, sont « juifs ». Une "juiverie internationale" complotiste mondiale planifie l'anéantissement, entre autres, du "peuple allemand" (auquel les chrétiens-socialistes ne comptent pas les juifs allemands). Le CSP rejoint d'abord rejoint le Parti conservateur allemand (DKP). Lors de leur « Congrès du Parti de Tivoli » en 1892, les antisémites du DKP, sous direction chrétienne-sociale, réussissent à ancrer l'antisémitisme dans le programme du parti. Les chrétiens-socialistes participent avec un grand engagement aux campagnes antisémites des années 1880 et 1890. L'un des sujets de prédilection est les accusations de diffamation contre la minorité juive, qu'ils diffusent largement dans les journaux de leur parti et d'autres écrits.

Après la séparation forcée du DKP en 1896 causée par les scandales de leur chef Adolf Stoecker, les chrétiens-socialistes - maintenant à nouveau sous le nom de CSP - forment des alliances avec d'autres groupes antisémites tels que la Fédération des agriculteurs et le Parti social allemand.

L'antagonisme qui s'est développé au sein du parti lui-même, qui s'est entre-temps étendu à toute l'Allemagne, entre le mouvement Stoecker et un mouvement plus jeune des pasteurs Friedrich Naumann et Paul Göhre, qui met plus fortement l'accent sur le socialisme, conduit à une scission en deux groupes au congrès du parti à Eisenach (1895), mais pas de séparation fondamentale. En revanche, fin 1895, la direction du parti conservateur rejette résolument la direction de Naumann, qui se regroupe autour du journal « Die Hilfe », ce qui aboutit à la fondation de l'Association nationale-sociale.

La plupart des membres du CSP, y compris le député du Reichstag , qui reprend la circonscription de Stoecker après la mort de Stoecker, rejoignent le Parti populaire national allemand nouvellement fondé en 1918, mais le quittent vers 1929 en raison des politiques antisociales d'Alfred Hugenberg et rejoignent le .

Présidents
 1878-1909 Adolf Stoecker
 1909-1912 Franz Behrens
 1912-1916
 1916-1918 Georg Burckhardt, assisté de

Succès électoraux
Les politiciens du CSP ont pu gagner les circonscriptions suivantes lors des élections du Reichstag dans l'Empire allemand :

 -- (Adolf Stoecker en 1898, 1903 et 1907, Reinhard Mumm en 1912)
 Dill- (Franz Behrens en 1907 et 1912)
 Wetzlar-Altenkirchen (Georg Burckhardt en 1903, 1907 et 1912)

Bibliographie
 Christlich Soziale Partei (CSP). In: Dieter Fricke (Hrsg.): Die Bürgerlichen Parteien in Deutschland. Handbuch der Geschichte der bürgerlichen Parteien und anderer bürgerlicher Interessenorganisationen vom Vormärz bis zum Jahre 1945. Band 2: Fraktion Augsburger Hof – Zentrum. VEB Bibliographisches Institut Leipzig 1970, S. 245–255.
 Günter Brakelmann: Adolf Stoecker und die Sozialdemokratie. Gründung der Christlich-sozialen Arbeiterpartei. In: Günter Brakelmann, Martin Greschat, Werner Jochmann: Protestantismus und Politik. Werk und Wirkung Adolf Stoeckers (= Hamburger Beiträge zur Sozial- und Zeitgeschichte. Bd. 17). Hans Christians, Hamburg 1982, , S. 113–116.
 Michael Imhof: "Einen besseren als Stöcker finden wir nicht". Diskursanalytische Studien zur christlich-sozialen Agitation im deutschen Kaiserreich (= Oldenburger Schriften zur Geschichtswissenschaft. H. 3). Bibliotheks- und Informationssystem der Universität Oldenburg, Oldenburg 1996, , S. 48–61.

Liens externes

Ancien parti politique conservateur
Fondation en 1878

Parti chrétien-social (Empire allemand)


Kanatsız Kuşlar, İngiliz yazar Louis de Bernières'nin romanı.

I. Dünya Savaşı'nın son yılları ve Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında Fethiye'nin Eskibahçe isimli şirin bir köyünde yaşayan Philothei isimli Rum kızı ile İbrahim isimli Türk genci arasındaki aşk ekseninde yazılan kitap, Türk Kurtuluş Savaşı'nı ve Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatını bir belgesel hassasiyetiyle irdeler. Köy halkının gözünden savaşın etkilerini, Müslüman ve Hristiyan halkın ilişkilerini irdeler.

Aşk ve dostluk
Köyün en güzel kızı olan Philothei ile köyün çobanı İbrahim, çocukluklarından beri birbirlerine aşıktır. Bu durumu herkes gibi bilen aileleri de evlenmelerine sıcak bakmaktadır. Din, dil ve milliyet ayrımı nedir bilmemektedir kimse. Herkes Osmanlıdır ve "Padişahımız Efendimiz"in kuludur.

Köyün ağası Rüstem Bey, karısının kendisini aldattığını fark edince, aşığını öldürüp, karısını önce taşlattırıp, sonra köyün genelevine bağışlar. İstanbul'dan kendisine Çerkes olduğu söylenen bir metres getirir. Bu kadın aslında bir Yunan kızıdır ve söylendiği şekilde bakire değildir ancak ağayı kandırır. Philothei, yardımcı olarak ağanın metresi Leyla Hanım'ın yanında çalışır ve onun tek arkadaşı olur. Bu arada gizli saklı İbrahim'le buluşur.

Karatavuk ve en iyi arkadaşı Mehmetçik, Karatavuğun babası Çömlekçi İskender'in yaptığı düdüklerle kuş taklidi yaparak haberleşirler. Mehmetçik Hristiyandır ve ironik olarak mehmetçik lakabını almıştır. Gün gelecek, çok istediği halde, Hristiyan olduğu için cepheye gönderilmeyecek, onun yerine istihkam taburlarında köle gibi çalıştırılıp aşağılanacak ve bunu hazmedemeyerek azılı bir eşkiya olacaktır. Bir gün kader yaşı küçük olduğu halde babasının yerine savaşa gönüllü giden, cepheden sağ salim dönen can dostu Karatavuk'la yollarını tekrar birleştirecektir.

Halk İtalyan işgalini Yunan işgaline tercih edecek, İtalyan subayı ile Rüstem Bey sıkı bir dostluk kuracaklardır. Zira, Ağa hayatında ilk defa kendine hem eğitim, hem de rütbece denk bir insanla samimi olma fırsatı elde edecektir.

Mübadeleler
İbrahim savaşta akli dengesini kısmen yitirecektir. Mübadeleler esnasında köyünü terketmesi istenen Philothei, İbrahim'le tartışırken uçurumdan düşecek, İbrahim aklını tamamen yitirecektir.

Leyla Hanım, ağadan habersiz yıllardır hasretini çektiği anavatanına dönecektir.

Savaştan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Hristiyanların hepsi evinden, yurdundan veya canından olacak, yerlerine aynı durumdaki Türkçe bilmeyen Türkler getirilecektir. Emperyalist güçlerin oyunları, Anadolu'yu paylaşma hayalleri ve Yunanların "Büyük İdeal"i (Megalo İdea) ülkeye felaket getirecek, yüzyıllardır dost yaşayan, birbirlerinin azizlerine adaklar adayan, farklı dinden, farklı milliyetten insanlar birbirlerine düşman olacaklar ve dost kalanlar birbirlerini bir daha göremeyeceklerdir.

Ermeni Kırımı
Kitapta işlenen konuya göre, Fransızların ve Rusların desteğini alan, Osmanlı ordusuna arkadan saldıran Ermenilerin bir kısmı müslüman halkı katletmiş, Ermenilerin göçünden sorumlu olan Kürtler de ölüm yürüyüşleri esnasında Ermenilere akla gelmeyecek zulümler yapmışlardır.

Yunan kralının kuduz olması
Yunan kralının bir maymun tarafından ısırılıp, kuduz olması ve ölmesi, Yunanistan'da yönetimi değiştirecek, Yunanistan'ın aldığı dış desteği azaltacak, dolaylı yoldan Türk tarihini etkileyecektir. Ayrıca bunun Yunan başbakanı Venizelos tarafından planlanmış bir komplo olduğu iddiaları gündeme gelecektir.

Kitap, köyde yaşananlara paralel olarak kurtuluş mücadelesini ve Atatürk'ün subaylıktan devlet başkanlığına uzanan macerasını da işler.

Louis de Bernières romanları
2004 kitapları
İngilizce romanlar
İngiliz romanları
Tarihî romanlar
Konusu Osmanlı İmparatorluğu'nda geçen romanlar
Türkiye ile ilgili kitaplar

Kanatsız Kuşlar


ماونو كويْـفيستو (Mauno Koivisto؛ توركو، 25 نوفمبر 1923 - 12 مايو 2017) الرئيس الفنلندي التاسع، تولى منصبه بين عامي 1982 و1994. كما تولى رئاسة الوزراء لفترتين 1968/1970 و 1979/1982. وهو أول اشتراكي ديمقراطي ينتخب رئيساً للبلاد.

حياته المبكرة
ولد كويْـفيستو في توركو ابناً ثانياً ليوهو كويْـفيستو النجار في ورشة كرشتون - فولكان لبناء السفن وهومني صوفيا إسكولا التي توفيت هو لم يزل بسن العاشرة. بعد التحاقه بالمدرسة الابتدائية، عمل كويْـفيستو بعدة مهن، وعند بداية حرب الشتاء في عام 1939، بعمر 16 التحق بوحدة مكافحة الحرائق ميدانية. أثناء حرب الاستمرار، خدم كويْـفيستو بمفرزة مشاة تورني، بقيادة الشهير لاوري تورني والتي كانت مفرزة استطلاع تخدم وراء خطوط العدو ومفتوحة فقط للمتطوعين مصطفين. حصل خلال الحرب على وسام صليب الحرية (الدرجة الثانية) وتمت ترقيته إلى رتبة وكيل عريف. أشار لاحقاً إلى تجربته خلال الحرب بالقول «بعد مشاركتك في مباراة تراهن فيها بحياتك، تصبح كل المباريات الأخرى صغيرة بعد تلك التجربة».

المصرفي والسياسي
بالإضافة إلى نشاطه السياسي وعمله لتحصيل لقمة العيش، عاد كويفيستو في التعليم، ويمر دراسته المتوسطة في عام 1947 ودراسته مدخل الجامعة في عام 1949. في عام 1951 أصبح مدرسا في المدارس الابتدائية في عام 1952 وتزوج من تايمي كانكآنرنتا (ولدت في 1930) (هما طفلة، أسي كويفيستو، ولد عام 1957). وخلال هذه الفترة، أنهى كويفيستو دراسته أيضا، وتخرج من جامعة توركو بشهادة الماجستير في الفنون وتصريح في عام 1953، نوى أن يصبح عالم اجتماع. بعد ثلاث سنوات أتم أطروحة الدكتوراه عن العلاقات الاجتماعية في ترسانات توركو لبناء السفن. شغل كويفيستو أيضا منصب المستشار المهني في مدينة توركو، بصفته عضوا في مجلس مدينة توركو.

في عام 1957، عمل في مصرف ادخار العمال هلسنكي، الذي تولى فيه منصب المدير بين عامي 1959-1968. وفي عام 1968 عـُيين رئيسا لمجلس إدارة مصرف فنلندا، وهو المنصب الذي احتفظ حتى عام 1982. خلال الستينات، كان عليه أن يشهد الانشقاقات داخل الحزب الديمقراطي الاشتراكي. حاول لتحسين علاقات الحزب مع الشيوعيين ومع الرئيس أورهو ككونن.

بعد فوز الاشتراكيين الديموقراطيين بانتخابات 1966 فشكلوا حكومة برئاسة رافاييل بآسيو، عـُين كويفيستو خبير الحزب في السياسة الاقتصادية، وزيراً للمالية. في بداية عام 1968، إلا أن العديد من الناس في الحزب الديمقراطي الاشتراكي وغير راض عن أسلوب القيادة بآسيو، وكما ظهر في النهاية كويفيستو مرشح الحزب لخلافة بآسيو رئيسا للوزراء، وهو ما فعله في 22 مارس 1968. شغل منصب رئيس الوزراء حتى الانتخابات البرلمانية لعام 1970، والتي شهدت الأطراف الأخرى في حكومته الائتلافية تعاني من خسائر فادحة، وادت إلى استقالته.

في السبعينات، بات الرئيس ككونن يعتبر كويْـفيستو منافسه المحتمل، فأيد زميله بالحزب الاشتراكي الديمقراطي كاليفي سورسا، بدلا من ذلك. بقي كويْـفيستو محافظاً لمصرف فنلندا، وبعد انتخابات عام 1979 النيابية، أعيد انتخابه رئيسا للوزراء. بحلول عام 1979، ازداد الاستياء مع الرئيس ككونن المتقدم بالسن وبات من الصعب مواراة اعتلال صحته وعدم وجود تغيير. في هذه الحالة كويْـفيستو كرئيس للوزراء ومحافظ لمصرف فنلندا، ومع درجات عالية في استطلاعات الرأي، أصبح مرشحاً لمنصب الرئيس في المستقبل.

انظر أيضًا

 قائمة رؤساء فنلندا

روابط خارجية

مراجع

الصلبان الكبرى لوسام الصليب الحرية
أشخاص من توركو
أفراد عسكريون فنلنديون في الحرب العالمية الثانية
حائزون على وسام الاستحقاق من جمهورية ألمانيا الاتحادية
حكام بنك فنلندا
خريجو جامعة توركو
رؤساء فنلندا
رؤساء وزراء فنلندا
سياسيون اشتراكيون ديمقراطيون فنلنديون
سياسيون من توركو
كتاب وكاتبات فنلنديون
لوثريون فنلنديون
متقلدو وسام صليب الحرية من الدرجة الثانية
مدفونون في مقبرة هييتانييمي
مصرفيون فنلنديون
مواليد 1923
مواليد في توركو
نواب رؤساء وزراء فنلندا
وزراء مالية في فنلندا
وفيات 2017
وفيات بسبب مرض آلزهايمر

ماونو كويفيستو


Black Roses este un film de groază regizat de John Fasano cu actorii Julie Adams Carmine Appice și Vincent Pastore.

Prezentare

Distribuție
 Julie Adams
 Carmine Appice
 Peter Bontje
 Anthony C. Bua
 Dave Crichton
 Jesse D'Angelo
 CarlaFerrigno
 Margaret Groome
 Frank Dietz
 Vincent Pastore
 Sal Viviano

Black Roses
 Marcie Free
 Mick Sweda
 Alex Masi
 Carmine Appice
 Chuck Wright
 Elliot Solomon

Note

Filme din 1988
Filme de groază din anii 1980
Filme horror americane
Filme în limba engleză
Filme de comedie americane

Black Roses (film)


Can Yücel (21 Ağustos 1926, İstanbul - 12 Ağustos 1999, İzmir), modern Türk şair ve çevirmendir. Kullandığı kaba ama samimi dil ve bariton sesiyle okuduğu şiirlerle Türk Edebiyatı'nda farklı bir tarz yaratmıştır. 7 yıl süreyle Millî Eğitim Bakanlığı yapan Hasan Âli Yücel'in oğludur.

Hayatı
1943 yılında, yakın dostu ve Ankara Atatürk Lisesi'nden sınıf arkadaşı Gazi Yaşargil ile birlikte yurt dışı eğitim bursu kazandığı halde, babası, dönemin Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel "Bakan, kendi oğluna torpil yaptı derler" diyerek karşı çıktığı söylendi. Gazi Yaşargil, bu bilginin doğru olmadığını, ikisinin de ailelerinin imkânlarıyla yurt dışına gittiklerini açıkladı. Ankara ve Cambridge üniversitelerinde Latince ve Yunanca okudu. Çeşitli elçiliklerde çevirmenlik, Londra'da BBC'nin Türkçe bölümünde spikerlik yaptı. Askerliğini Kore'de yaptı. 1958'de Türkiye'ye döndükten sonra bir süre Bodrum ve Marmaris'te turist rehberi olarak çalıştı. Ardından bağımsız çevirmen ve şair olarak yaşamını İstanbul'da sürdürdü. 1956 yılında Güler Yücel ile evlendi. Bu evlilikten iki kızı (Güzel ve Su) ve bir oğlu (Hasan) oldu.

Son yıllarında Eski Datça'ya yerleşti ve her hafta Leman, her ay Öküz dergilerinde yazıları ve şiirleri yayımlandı. 1996 yılında kurulan Emek Partisi'nin kurucu üyeleri arasında yer aldı. Şairin "Hava döndü" şiiri EMEP'in parti marşı olarak kullanılmaktadır. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'e hakaretten de yargılanan Yücel, 1999 Türkiye genel seçimleri'nde Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin İzmir 1. sıra milletvekili adayı oldu. 12 Ağustos 1999 gecesi ölen şair, çok sevdiği günebakan çiçekleriyle uğurlanarak Datça'ya defnedildi.

Sanat hayatı
Can Yücel, 1945-1965 yılları arasında Yenilikler, Beraber, Seçilmiş Hikayeler, Dost, Sosyal Adalet, Şiir Sanatı, Dönem, Ant, İmece ve Papirüs adlı dergilerde yazdı. Daha sonraları Yeni Dergi, Birikim, Sanat Emeği, Yazko Edebiyat ve Yeni Düşün dergilerinde yayımladığı şiir, yazı ve çeviri şiirleri ile tanınan Yücel, 1965'ten sonra siyasal konularda da ürün verdi. 12 Mart 1971 döneminde Che Guevara ve Mao'dan çeviriler yaptığı gerekçesiyle 15 yıl hapse mahkûm oldu. 1974'te çıkarılan genel afla dışarı çıktı. Dışarı çıkışının ardından hapiste yazdığı Bir Siyasinin Şiirleri adlı kitabını yayımladı. 12 Eylül 1980 sonrasında müstehcen olduğu iddiasıyla "Rengahenk" adlı kitabı toplatıldı.

1962'de İngiltere'deyken, 1709 yılından kalma, Latin harfleriyle taş baskısı olarak basılmış bir Türkçe dilbilgisi kitabı bulması geniş yankı uyandırdı.

Can Yücel, taşlama ve toplumsal duyarlılığın ağır bastığı şiirlerinde, yalın dili ve buluşları ile dikkati çekti. Can Yücel'in ilham kaynakları ve şiirlerinin konuları; doğa, insanlar, olaylar, kavramlar, heyecanlar, duyumlar ve duygulardır. Şiirlerinin çoğunda sevdiği insanlar vardır. Şairin kitaplarından birine koyduğu bir isim de "Maaile" olmuştur. Can Yücel için ailesi çok önemlidir: eşi, çocukları torunları, babası… Bu insanlarla olan sevgi dolu yaşamı şiirlerine yansımıştır. "Küçük Kızım Su'ya", "Güzel'e", "Yeni Hasan'a Yolluk", "Hayatta Ben En çok Babamı Sevdim" bu sevgi şiirlerinden bazılarıdır.

Can Yücel ayrıca Lorca, Shakespeare, Brecht ve Wilde gibi önemli yazarların oyunlarından çeviriler yaptı. Shakespeare çevirileri (Hamlet, Fırtına ve Bir Yaz Gecesi Rüyası) aslına bağlı kalmayan, eserleri topluma aktarma amacıyla yaptığı çevirilerdir. Shakespeare'in ünlü 'to be or not to be' sözünü 'bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin' şeklinde Türkçeleştirmiştir. 1959'da ilk baskısı yayımlanan 'Her Boydan' adlı kitabında dünya şairlerinin şiirlerini serbest ama çok başarılı bir biçimde Türkçeye çevirmiştir.

12 Ağustos 1999 tarihinde vefat eden Yücel'in cenazesi dönemin İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Piriştina'nın katkıları ile Datça'ya getirildi ve 17 Ağustos 1999 tarihinde 1999 Gölcük depreminin meydana geldiği tarihte defnedildi. Ölüm yıldönümlerinde anma törenleri, "şarap" içiliyor gerekçesi ile Datça Belediyesi tarafından yapılmadı. "Mekanım Datça Olsun" isimli bir kitap yazması ve yayınlaması nedeniyle, Datça'ya defnedilen Yücel'in mezarı, Datça'da adına tören düzenlenmemesi ve başka yerlerde yapılan törenler nedeniyle yıkıma uğratıldı ve mezar taşı parçalandı. Mezarı yakınında bulunan "Can Evi" isimli alan ise, bu yıkımın ardından kapatıldı.

Eserleri

 1950: Yazma
 1957: Her Boydan (Çeviri Şiirler)
 1974: Sevgi Duvarı
 1974: Bir Siyasinin Şiirleri
 1976: Ölüm ve Oğlum
 1981: Şiir Alayı (ilk dört şiir kitabı)
 1982: Rengâhenk
 1984: Gökyokuş
 1985: Beşibiyerde (ilk beş şiir kitabı)
 1985: Canfeda
 1988: Çok Bi Çocuk
 1990: Kısa Devre
 1990: Kuzgunun Yavrusu
 1991: Gece Vardiyası
 1993: Güle Güle - Seslerin Sessizliği
 1994: Gezintiler
 1995: Maaile
 1997: Seke Seke
 1999: Alavara
 1999: Mekânım Datça Olsun

Çevirileri

 1953: Hatırladıklarım - Eleanor Roosevelt - SEÇİLMİŞ HİKÂYELER DERGİSİ - Ankara
 1956: Yeni Türkiye Bir Garp Devleti - Georges Duhamel
 1957: Herboydan: Dünya Şiirinden Seçmeler - Seçilmiş Hikâyeler Dergisi
 1958: Anne Frank'ın Hatıra Defteri  - Anne Frank - Dost Yayınları - Ankara
 1959: LORD STRATFORDUN TÜRKİYE HATIRALARI - STANLEY LANE POOLE
 1964: Muhteşem Gatsby (The Great Gatsby, F. Scott Fitzgerald), Ağaoğlu Yayınevi
 1967: Lenin Petrogirad'da - Sosyalist Akımın Gelişmesi - EDMUND WILSON - Ağaoğlu Yayınevi
 1967: Gerilla Harbi - MAO TSE TUNG - Ernesto Che Guevara - Payel
 1967: Küba'da Sosyalizm ve İnsan - Ernesto Che Guevara - Payel
 1968: Siyah İktidar - Stokely Carmichael - Ant Yayınları
 1972: Salozun Mavalı (Peter Weiss) - Yöntem Yayınları
 1977: Yeni Başlayanlar İçin Marks - Rius - Vardiya Yayınları
 1980: Kafkas Tebeşir Dairesi - Bertolt Brecht - İzlem Yayınları - İstanbul
 1981: Bahar Noktası (Bir Yaz Gecesi Rüyası'nın çevirisi) - Shakespeare - Ağaoğlu Yayınevi
 1982: Şvayk Hitler'e Karşı - Bertolt Brecht - İzlem Yayınları
 1983: Snoopy - Bir Fıstık Kitabı - Charles M. Schulz - Kaktüs
 1996: Hamlet - Shakespeare - Papirüs Yayınları
 1988: Batı Yakasının Hikâyesi - ARTHUR LAURENTS - Gözlem Yayıncılık
 1991: Kızıl Komser - Yaroslav Haşek - Cem Yayınevi
 1991: Snoopy Kar Korkusu 2 - Charles M. Schulz - Papirus Yayınları
 1991: Fırtına - William Shakespeare - Adam Yayınları
 2018: Maksat Samimiyet (Oscar Wilde) - İş Bankası Yayınları ISBN 978-605-295509-3

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Can Yücel
 NTV Haber  - Can Yücel'e vedanın 8'inci yılı başlıklı anma haberi.

 Selected poems in English (Seçme şiirlerinin İngilizce çevirileri)
 Biography and works ('Kültür Bakanlığı sitesinde yer alan biyografisi)
 (Boğaziçi Üniversitesi sitesinde yer alan biyografisi)
Her Dem Yeni Can Yücel

1926 doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
1999 yılında ölenler
Boğaz kanserinden ölenler
İzmir'de kanserden ölenler
Muğla'da defnedilenler
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk çevirmenleri
Türk komünistler
Türk ateizm aktivistleri
Türk eski Müslümanlar
Türk ateist yazarlar
Komünist şairler
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesinde öğrenim görenler
Türk ikizler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Din eleştirmenleri
Türk ateistler
İstanbul doğumlu çevirmenler

Can Yücel


පාරිභාෂික ශබ්ද මාලාව : භූගොල විද්‍යාව

Aa to Ae

පාරිභාෂික ශබ්ද මාලාව

පාරිභාෂික ශබ්ද මාලාව : භූගොල විද්‍යාව


Su soğutmalı motor, motorun çalışması esnasında ortaya çıkan aşırı sıcaklıktan dolayı motor yağı ve parçalarının zarar görmemesi için motor bloğunun soğutulmasında soğutucu sıvı (su) sirkülasyonunu kullanan motor tipidir.

Çoğu modern içten yanmalı motor, kapalı devre sıvı soğutucuların motor bloğu içindeki kanallar boyunca dolaşması ile soğutulur. Soğutucu ısıyı absorbe eder, daha sonra bir ısı eşanjörü veya radyatör ile üzerindeki ısıyı havaya iletir ve döngü bu şekilde devam eder.

Bu şekilde, sistemde dolaşan sıvı soğutucu kullanan bu tipler su soğutmalı motor olarak bilinir.

Buna göre, bir su soğutmalı motorda ısı motordan direkt olarak havaya atılmaz, soğutma işleminin etkinliğini arttırmak için sıvı soğutucu kullanılır.

Su soğutmalı motorların, hava soğutmalı motorlara göre çeşitli üstünlükleri vardır. Su soğutmalı motorda motor bloğunu saran su gömlekleri (kanalları) motor sesini izole eder ve hava soğutmalı motora göre daha sessiz çalışır. Ayrıca büyük hacimli motorlarda hava soğutmalı tip kullanmak mümkün olmaz, motoru soğutmak için yerleştirilecek vantilatörün çok büyük olması gerekeceğinden hem kaplayacağı yer, hem de gürültü bakımından uygulaması çok zordur. Bu yüzden günümüz otomobil teknolojisinde artık tamamen su soğutmalı motorlar kullanılmaktadır. Suyun, donma noktasının altındaki hava şartlarında donmaması için antifriz kullanılır.

Hava soğutmalı tip, daha çok küçük motorların daha basit ve ekonomik olması için kullanılabilmektedir.

Soğutma sistemine göre motorlar
Motor

Su soğutmalı motor


11823 Christen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11823 Christen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Brian A. Skiff. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

11823 Christen


Minne Bakker ( - Amsterdam, ) est un peintre impressionniste néerlandais actif durant la première moitié du .

Carrière
À l'âge de 13 ans, Minne Bakker entre comme apprenti chez les frères Douwes (Gebroeders Douwes, aujourd'hui Douwes Fine Art), une prestigieuse compagnie de négoce et de restauration de tableaux d'Amsterdam. Il y restera plus de 60 ans.

Il s'y forme en autodidacte et devient restaurateur à l'âge de 18 ans.  Au cours de sa carrière, il travaille à la restauration de plusieurs toiles de maîtres de la peinture hollandaise dont Rembrandt, Frans Hals et  Jan Steen.

Plus tard, Il devient aussi acheteur pour la firme, souvent à l'étranger et en particulier à Londres.

Peintre, il a pour thème principal la campagne hollandaise dans un style impressionniste.  Sa période d'activité s'étend de 1900 à 1950.

Postérité
Il a pour élève le peintre naturaliste et impressionniste Willem Jacobus Alberts (1912-1990).

Distinction
 1950 : Médaille d'or de l'ordre d'Orange-Nassau.

Références

Peintre néerlandais du XXe siècle
Peintre paysagiste
Naissance en 1878
Décès en janvier 1962
Décès à Amsterdam

Minne Bakker


فيلاين (Віліне) هي مدينة في مقاطعة كريم في أوكرانيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 6697   نسمة.

أعلام
 فيتالي ماندزيوك

مراجع

مدن أوكرانيا

فيلاين (قرم)


Dervişcemal, Tunceli ilinin Hozat ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 38 km, Hozat ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hozat belde ve köyleri

Dervişcemal, Hozat


Koji Gyotoku (født 28. januar 1965) er en japansk fodboldspiller. Han var i perioden 2008-2010 træner for Bhutans fodboldlandshold.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Koji Gyotoku


As indicações ao British Academy Television Awards de 2013 (ou BAFTA TV Awards 2013) foram anunciadas em 9 de abril de 2013. A cerimônia de premiação foi realizada no Royal Festival Hall, em Londres, em 12 de maio de 2013.

Vencedores e indicados
Os vencedores estão listados em negrito.

Melhor Ator
 Ben Whishaw – Richard II: "The Hollow Crown" (BBC Two)
 Sean Bean – Accused: "Tracie's Story" (BBC One)
 Derek Jacobi – Last Tango in Halifax (BBC One)
 Toby Jones – The Girl (BBC Two)

Melhor Atriz
 Sheridan Smith – Mrs Biggs (ITV)
 Rebecca Hall – Parade's End (BBC Two)
 Sienna Miller – The Girl (BBC Two)
 Anne Reid – Last Tango in Halifax (BBC One)

Melhor Ator Coadjuvante
 Simon Russell Beale – Henry IV, Parts I & II: "The Hollow Crown" (BBC Two)
 Peter Capaldi – The Hour (BBC Two)
 Stephen Graham – Accused: "Tracie's Story" (BBC One)
 Harry Lloyd – The Fear (Channel 4)

Melhor Atriz Coadjuvante
 Olivia Colman – Accused: "Mo's Story" (BBC One)
 Anastasia Hille – The Fear (Channel 4)
 Sarah Lancashire – Last Tango in Halifax (BBC One)
 Imelda Staunton – The Girl (BBC Two)

Melhor Performance de Entretenimento
 Alan Carr – Alan Carr: Chatty Man (Channel 4)
 Ant & Dec – I'm a Celebrity...Get Me Out of Here! (ITV)
 Sarah Millican – The Sarah Millican Television Programme (BBC Two)
 Graham Norton – The Graham Norton Show (BBC One)

Melhor Atriz de Comédia
 Olivia Colman – Twenty Twelve (BBC Two)
 Julia Davis – Hunderby (Sky Atlantic)
 Miranda Hart – Miranda (BBC One)
 Jessica Hynes – Twenty Twelve (BBC Two)

Melhor Ator de Comédia
 Steve Coogan – Alan Partridge: Welcome to the Places of My Life (Sky Atlantic)
 Hugh Bonneville – Twenty Twelve (BBC Two)
 Peter Capaldi – The Thick of It (BBC Two)
 Greg Davies – Cuckoo (BBC Three)

Melhor Drama Único
 Murder (BBC Two) Everyday (Channel 4)
 The Girl (BBC Two)
 Richard II: "The Hollow Crown" (BBC Two)

Melhor Minissérie
 Room at the Top (BBC Four) Accused (BBC One)
 Mrs Biggs (ITV)
 Parade's End (BBC Two)

Melhor Série Dramática
 Last Tango in Halifax (BBC One) Ripper Street (BBC One)
 Scott & Bailey (ITV)
 Silk (BBC One)

Melhor Novela ou Drama Continuado
 EastEnders (BBC One) Coronation Street (ITV)
 Emmerdale (ITV)
 Shameless (Channel 4)

Melhor Programa Internacional
 Girls (HBO/Sky Atlantic) The Bridge (SVT1/DR1/BBC Four)
 Game of Thrones (HBO/Sky Atlantic)
 Homeland (Showtime/Channel 4)

Melhor Série Factual
 Our War (BBC Three) 24 Hours in A&E (Channel 4)
 Great Ormond Street (BBC Two)
 Make Bradford British (Channel 4)

Prêmio Huw Wheldon de Especialista em Fatos
 All In The Best Possible Taste with Grayson Perry (Channel 4) The Plane Crash (Channel 4)
 The Plot to Bring Down Britain's Planes (Channel 4)
 The Secret History of Our Streets (BBC Two)

Prêmio Robert Flaherty de Melhor Documentário
 7/7: One Day in London (BBC Two) Baka: A Cry from the Rainforest (BBC Two)
 Lucian Freud: Painted Life (BBC Two)
 Nina Conti – A Ventriloquist's Story: Her Master's Voice (BBC Four)

Melhor Participação
 The Great British Bake Off (BBC Two) Bank of Dave (Channel 4)
 Grand Designs (Channel 4)
 Paul O'Grady: For the Love of Dogs (ITV)

Melhor Reality e Fato Criado
 Made In Chelsea (E4) The Audience (Channel 4)
 I'm a Celebrity...Get Me Out of Here! (ITV)
 The Young Apprentice (BBC One)

Melhores Assuntos Atuais
 This World: "The Shame of the Catholic Church" (BBC Two) Panorama: "Britain's Hidden Housing Crisis" (BBC One)
 Exposure: "The Other Side of Jimmy Savile" (ITV)
 Al Jazeera Investigates: "What Killed Arafat?" (Al Jazeera English)

Melhor Cobertura Jornalística
 Granada Reports: "Hillsborough – The Truth at Last" (ITV) BBC News at Ten: "Syria" (BBC One)
 Channel 4 News: "Battle for Homs" (Channel 4)

Melhor Esporte e Evento Ao Vivo
 Jogos Paralímpicos de Verão de 2012 (Channel 4) Jogos Olímpicos de Londres 2012: "Super Saturday" (BBC One)
 Cerimônia de abertura dos Jogos Olímpicos de Verão de 2012 (BBC One)
 Torneio de Wimbledon de 2012 : "Final Masculina" (BBC One)

Prêmio Lew Grade de Programa de Entretenimento
 The Graham Norton Show (BBC One) Dynamo: Mágica Impossível (Watch)
 Have I Got News for You (BBC One)
 A League of Their Own (Sky1)

Melhor Comédia
 The Revolution Will Be Televised (BBC Three) Cardinal Burns (E4)
 Mr Stink (BBC One)
 Alan Partridge: Welcome to the Places of My Life (Sky Atlantic)

Melhor Sitcom/Comédia Roteirizada
 Twenty Twelve (BBC Two) Episodes (BBC Two)
 Hunderby (Sky Atlantic)
 The Thick of It (BBC Two)

Prêmio do Público Radio Times
 Game of Thrones (HBO/Sky Atlantic) Call the Midwife (BBC One)
 The Great British Bake Off (BBC Two)
 Homeland (Showtime/Channel 4)
 Cerimônia de abertura dos Jogos Olímpicos de Verão de 2012 (BBC One)
 Strictly Come Dancing (BBC One)

Prêmio Especial Clare BaldingBAFTA FellowshipMichael PalinBAFTA TributeDoctor Who

Vitórias por emissora

In Memoriam

Patrick Moore
Kenneth Kendall
John Ammonds
Peter Gilmore
Clive Dunn
Mary Tamm
Larry Hagman
Michael Hurll
Simon Ward
Bill Tarmey
James Grout
Robert Kee
Richard Griffiths
Alastair Burnet
Geoffrey Hughes
Jack Klugman
Frank Thornton
Mike Morris
Nick Milligan
Gerry Anderson
Victor Spinetti
Sid Waddell
Max Bygraves
Denis Forman
Tony Gubba
Eric Sykes
Angharad Rees
Alasdair Milne
Richard Briers

2013 na televisão
2013 na televisão no Reino Unido
2013 no Reino Unido
Prémios de televisão do Reino Unido
Edições dos BAFTA
Royal Festival Hall


Krilović (Crillovich, Crilovich), (18. – 19. st.), pomorska obitelj Hrvata. Ime im je vjerojatno patronimik (Krile, Krsto, Kristofor). U 14. st. iselili su se iz Hercegovine u Glogovac, gdje se spominju do 1729. (Lucija pokojnoga Jurja), premda su se već potkraj 17. st. ili na poč. 18. uglavnom preselili u Perast i Stoliv. U 18. st. trguju ponajviše u Albaniji i na Apeninskom poluotoku (Drač, Skadar, Valona, ušće Bojane, Mleci, Ancona, Senigallia). Sudjeluju u mletačkoj mornarici u sukobima za mletačko-turskoga rata 1714–18. godine. Spominju se i kao stanovnici Herceg-Novoga. Posjeduju vlastite tartane, gajete i dr. kojima su kapetani Krsto Matov, Krsto Antunov, Antun Grgurov, Tomo, Marko, Tripo, Marko Ivanov, Grgur Vickov, Ivan Tripov, Luka Nikolin, Blaž, Matija i dr. U prvoj pol. 18. st. više odvjetaka obitelji zabilježeno je u Stolivu: kao vlasnici ili zapovjednici bracera i gajeta. U Perastu se pak Toma 1766. spominje među čelnicima zajednice građana i pučana koja želi ishoditi veće ovlasti u općinskoj upravi, 1786. nastoji oko obnove Bratovštine sv. Ivana Krstitelja u crkvi sv. Marka, a 1797. agregiran je u gotovo izumrlo peraško bratstvo (kazadu) Bratica, čime je obitelj stekla plemićki status. Spominju se kao brodari i trgovci. 1768. Matija iz Stoliva bio je među potpisnicima obveze bokeljskih kapetana kojom su mletačke oblasti nastojale spriječiti sukobe podanika s Ulcinjanima. U drugoj pol. 18. st. Krilovići su preuzeli nasljedstvo peraške obitelji Kokolja s kućom iznad crkve sv. Marka (prema predaji, unuk slikara Tripa, Juraj, adoptiran je u obitelj), te se ogranak počeo nazivati Kokolja Krilović. U 19. st. slabi gospodarska moć obitelji. Ipak, pojavljuju se kao vlasnici parobroda. Petar Krilović vlasnik je parobroda »Messina« koji je prikazan 1869. na najranijoj zavjetnoj slici s prikazom parobroda u zbirci na otoku Gospe od Škrpjela. Sveza Krilovića s obitelji blaženika Gracije iz Mula nije potvrđena, kao ni sveza s gusarom Krilom (Kristo), zvanim Grillo, pljačkašem turskih posjeda u sjevernoj Africi, kojega su 1746. Ulcinjani smaknuli. Izdanci Krilovića i danas žive u Boki kotorskoj.

U Perastu su Krilovići posjedovali baroknu palaču na zapadu grada.

Izvori

Hrvati u Crnoj Gori
Plemstvo
Životopisi, Perast

Krilović


Glenea grisea é uma espécie de besouro da família Cerambycidae. Foi descrito por James Thomson em 1860.

Referências

grisea

Coleópteros descritos em 1860

Glenea grisea


Ossau-Iraty este o brânză franceză din lapte de oaie, ușor presată și nefiartă, produsă în Țara Bască franceză și în regiunea Béarn. A fost numită după muntele Pic du Midi d'Ossau și după pădurea Iraty.

Istoric, este o brânză de stână, fabricată de ciobanii în zonele montane și vândută în zonele de vale. Se prezintă sub forma unui cilindru cu margine exterioară dreaptă sau ușor convexă, cu diametrul de 25-26 cm și cu greutatea cuprinsă între 4 și 5 kilograme. Coaja este tare, de culoare variind de la galben-portocaliu la brun. Pasta este omogenă și fondantă, de culoare fildeșului.

Din 1980 brânza Ossau-Iraty face obiectul unei denumiri de origine controlată (AOC) în Franța și din 2003 al unei denumiri de origine protejată (AOP) în Uniunea Europeană. Producția de Ossau-Iraty AOP era de  în anul 2006.

Referințe
  ossau-iraty.fr, site-ul oficial

Brânzeturi franceze
Brânzeturi din lapte de oaie
Brânzeturi cu pastă presată nefiartă

Ossau-Iraty


One of Us, Eric Bazilian tarafından yazılmış, ilk kez Joan Osborne tarafından seslendirilmiş bir şarkıdır.

Şarkı, özellikle de geleneksel Hristiyan anlayışındaki, [Allah] kavramı ve kavramla ilişkilendirilmiş diğer kavram ve inanışları konu almaktadır. Şarkının nakaratında geçen What if God was one of us? ibaresi ("Ya Tanrı bizden biriyse?") şarkının isminin kaynağıdır. Şarkıda basit olarak tanımlanabilecek Tanrı kavramı odaklı çeşitli sorular dinleyiciye sorulur: Would call [God's name] to his face? ("Yüzüne karşı söyler miydin [Tanrı'nın ismini]") veya If God had a face what would it look like? ("Eğer Tanrı'nın bir yüzü olsaydı neye benzerdi?") gibi. Bunun dışında Tanrı ile birlikte (ve Tanrı kavramına iliştirilmiş) bir yalnızlık teması da şarkıda bulunmaktadır.

Mart 1995'te Relish albümünden piyasaya çıkan şarkı aynı yılın Kasım ayında ilk 40'a girmeyi başardı. Bu şarkıyla Osborne 1995'te Grammy adaylığı kazansa da, ödül kazanamadı. Bir yıl sonra Prince şarkıyı yeniden seslendirdi (cover yaptı). Ocak 1996 dolaylarında ilk 10'a giren şarkı, sonunda Mart 1996'da Rock On The Net's ARC Weekly Top 40 listesinde birinci sıraya yükseldi. Billboard Hot 100'''da ise şarkı 1996'da 4. sıraya kadar yükselebildi.

Şarkı Vanilla Sky (2001) ve Bruce Almighty (Aman Tanrım) (2003) filmlerinin müzik albümlerinde (soundtrack'lerinde) Osborne tarafından seslendirilerek yer almıştır. Ayrıca CBS'in Joan of Arcadia'' (2003) isimli televizyon dizi filminde de tema şarkısı olarak kullanılmıştır.

Rock şarkıları
1995 şarkıları
Bilgi kutusu bulunmayan şarkılar
1990'larda İngilizce şarkılar

One of Us (Joan Osborne)


An Stegolepis wurdackii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bassett Maguire. An Stegolepis wurdackii in nahilalakip ha genus nga Stegolepis, ngan familia nga Rapateaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. w. chimantensis
 S. w. wurdackii

Mga kasarigan

Stegolepis

Stegolepis wurdackii


عبد اللطيف ثنيان كاتب، وصحفي وأديب عراقي، وُلدَ في بغداد في 17 ذو القعدة 1283هـ/ 22 آذار 1867م، وأصله من الكويت، ينتمي إلى أسرة آل ثنيان وهي أسرة عربية من نجد نزح جدها الأعلى قبل نحو مائتي عام إلى البصرة للتجارة، ثم توزع أحفاده في نجد والكويت، وبغداد والبصرة.

نسبه وأسرته
عبد اللطيف جلبي بن إسماعيل جلبي بن إبراهيم بن سلمان بن عثمان بن عبد الله بن مراد بن مبارك بن عبد الله بن ثنيان. وأسرة آل ثنيان معروفة في بغداد بأتساع تجارتها وكثرة أملاكها وعقاراتها وبما تجود به على فقراء الناس من زكاة وصدقة، وما كانوا يتعهدون به في ميادين البر من عطايا وهبات، ولهم مقام مرموق أشتهر منهم إسماعيل جلبي الذي هو والد عبد اللطيف وعماد أسرته وكان موصوفاً بالخصال الحسنة، ومنهم كذلك الحاج عبد الرحمن جلبي آل ثنيان الذي توفي في عام 1313 هـ/1896م.

نشأته وتعليمه
نشأ عبد اللطيف يتيماً حيث توفي والده وهو صغير فكفله أخوه عبد الرحمن آل ثنيان، ونشأ محباً للعلم ودرس على علماء عصره ومنهم الشيخ محمود شكري الآلوسي، والشيخ علي علاء الدين الآلوسي، وكذلك الشيخ العلامة نعمان الآلوسي، وأنصرف إلى التجارة بعد أكمال دراسته مع ميله إلى تعلم علوم الأدب.

حياته
بدأ يحرر المقالات السياسية والاجتماعية عام 1890م، وفي عام 1902م أنشأ مكتبة في بغداد لبيع الكتب وكان يجلب الكتب والمطبوعات من إستانبول ومصر والشام، وساهم في التعليم والصحافة، وأصدر في بغداد جريدة الرقيب عام 1909م.

وسافر في عام 1911م إلى الهند ثم ذهب إلى مكة وأدى فريضة الحج وزار مصر والشام وتركيا ثم عاد إلى بغداد، وفي عام 1915م، أعتقله الأتراك ونفوه إلى الموصل بعد اصداره صحيفة عالية السياسية، وأعيد إلى بغداد عام 1916م، وفي عام 1918م نفاه الإنكليز إلى الفاو، حيث كان لا تفتر له عزيمة عن الكفاح والجهاد المتواصل في نشر كلمة الحق، ثم أعيد إلى بغداد، واستمر بنشر كتب العلم والمعرفة، وعين مديراً للأوقاف عام 1923م، حتى عام 1929م.

وانتخب نائباً في مجلس النواب عام 1934م، وفي عام 1937م عين محاضراً في دار العلوم العربية والدينية في الأعظمية.

كان الأستاذ عبد اللطيف رجلا فاضلاً جريئاً في قول كلمة الحق وشهماً ولهُ مواقف سياسية مشهودة، وكانت السلطة في الدولة العثمانية تراقبه، وكذلك الحكومة في عهد الاحتلال البريطاني للعراق لم ترتاح له وراقبت مجالسه، وكان له مجلس حافل في داره الواقعة في باب الأغا في شارع سوق الصفافير بغداد، يحضره الأدباء والسياسيون، وبالإضافة إلى ولعه بالأدب والتاريخ كان خطاطاً ولهُ الكثير من الآثار الخطية والمؤلفات المخطوطة القيمة.

مؤلفاته
 فهرس كتاب الحيوان للدميري.
 فهرس كتاب الأغاني للأصفهاني.
 قاموس العوام في دار السلام (معجم).
 أمثال العوام في دار السلام.

وفاته
توفي في بغداد يوم 27 ربيع الثاني 1363 هـ/ 21 نيسان 1944م، ودفن في مقبرة الخيزران في الأعظمية.

المصادر

أشخاص من بغداد
سياسيون عراقيون
كتاب وكاتبات عراقيون
مواليد 1867
وفيات 1944
مدفونون في مقبرة الخيزران

عبد اللطيف ثنيان