George Washington Whitmore (* 26. August 1824 im McMinn County, Tennessee; † 14. Oktober 1876 in Tyler, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1869 und 1871 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Whitmore besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Im Jahr 1848 zog er nach Texas. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Tyler in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1852, 1853 und 1858 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas; 1866 fungierte er als Staatsanwalt im neunten Gerichtsbezirk seines Staates. Ein Jahr später, 1867, wurde er Konkursverwalter.

Nach der Wiederzulassung des Staates Texas zur Union wurde Whitmore als Kandidat der Republikanischen Partei in den Kongress in Washington, D.C. gewählt, wo er am 30. März 1870 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1870 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. März 1871 nur die laufende Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte George Whitmore wieder als Anwalt. Er starb am 14. Oktober 1876 in Tyler, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Republikanischen Partei
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1824
Gestorben 1876
Mann

George W. Whitmore


Yerleşim yerleri
 Yamanlar, Gercüş, Batman ili Gercüş ilçesine bağlı köy
 Yamanlar, Yeniçağa, Bolu ili Yeniçağa ilçesine bağlı köy
 Yamanlar, Çivril, Denizli ili Çivril ilçesine bağlı mahalle
 Yamanlar, Hınıs, Erzurum ili Hınıs ilçesine bağlı mahalle
 Yamanlar, Karşıyaka, İzmir ili Karşıyaka ilçesine bağlı mahalle
 Yamanlar, Pınarbaşı, Kastamonu ili Pınarbaşı ilçesine bağlı köy

Yeryüzü şekilleri
 Yamanlar Dağı, İzmir ilinde bulunan bir dağ

Yamanlar


Carrascosa de Henares es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Espinosa de Henares, en la provincia de Guadalajara, región de Castilla-La Mancha. Dispone de servicios de Media Distancia operados por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 96,302 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona a 767,18 metros de altitud, entre las estaciones de Espinosa de Henares y de Jadraque. El tramo es de doble vía y está electrificado.

Historia

La estación fue inaugurada el 5 de octubre de 1860 con la apertura del tramo Guadalajara - Jadraque de la línea férrea Madrid-Zaragoza por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante o MZA. En 1869 se estableció un apartadero industrial, ya desaparecido, para uso de leñas y carbones vegetales.

En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de la compañía en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Las instalaciones se encuentran en el sur del mismo casco urbano de la población. Su uso como apeadero hace que sus instalaciones sean mucho más modestas que las de otras estaciones del tramo. Se compone de dos andenes laterales al que acceden dos vías. Pequeñas marquesinas habilitadas para proteger a los viajeros son los únicos equipamientos reseñables en el recinto.

Servicios ferroviarios

Media Distancia

Los servicios de Media Distancia de Renfe operados con trenes Regionales y Regionales Exprés tienen como principales destinos Madrid, Lérida, Sigüenza y Barcelona.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Castilla-La Mancha en la web de Renfe.
 Federación Castellanomanchega de Amigos del Ferrocarril. Línea 200 Madrid-Chamartín a Barcelona-Estació de Francia

Carrascosa
Carrascosa
Carrascosa
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1860
Estaciones de ferrocarril de Castilla-La Mancha inauguradas en el siglo XIX
Espinosa de Henares

Estación de Carrascosa de Henares


Masao Tsuji (født 29. marts 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masao Tsuji


Reality Bites er en amerikansk romantisk-komediefilm fra 1994, skrevet af Helen Childress og instrueret af Ben Stiller. I hovedrollerne ses Winona Ryder, Ethan Hawke og Stiller, med biroller spillet af Janeane Garofalo and Steve Zahn.

I årene siden den første udgivelse af filmen har den opnået kultstatus og er blevet udpeget som en af de film, der fangede zeitgeisten fra begyndelsen af 1990'ernes grunge-scene blandt unge i 20'erne, samtidig med at man gør opmærksom på forskellige problemer, der plagede unge amerikanere på det tidspunkt.

Handling
Da Lelaina tager eksamen fra college opdager hun hurtigt at ikke er så let at få et job i arbejdsmarkedet. Følelsesmæssigt er hun forbundet til både bohemiske Troy og yuppien Michael. Lelaina har indspillet en video om sine venner Troy, Vickie og Sam og Michael som Michael vil have at tv-selskabet han arbejder for skal vise filmen.

Rolliste (udvalgt)
 Winona Ryder - Lelaina Pierce
 Ethan Hawke - Troy
 Ben Stiller - Michael
 Janeane Garofalo - Vickie
 Steve Zahn - Sam
 Renée Zellweger - Tami
 John Mahoney - Grant Gubler

Soundtrack
 My Sharona - The Knack
 Spin The Bottle - Juliana Hatfield Three
 Bed Of Roses - The Indians
 When You Come Back To Me - World Party
 Going, Going, Gone - The Posies
 Stay (I Missed You) - Lisa Loeb
 All I Want Is You - U2
 Locked Out - Crowded House
 Spinning Around Over - Lenny Kravitz
 I'm Nuthin''' - Ethan Hawke
 Turnip Farm - Dinosaur Jr.
 Revival - Me Phi Me
 Tempted - Squeeze
 Baby, I Love Your Way - Big Mountain
 Stay (I Missed You) (Living Room mix) - Lisa Loeb
 Add It Up - Ethan Hawke (Violent Femmes cover)
 Confusion - New Order
 Disco Inferno - The Trammps
 Give a Man a Fish - Arrested Development
 Fools Like Me'' - Lisa Loeb

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1994
Komediefilm fra USA

Reality Bites


Gospodarski list je hrvatski gospodarstveni list iz Zagreba za stručna i staleška pitanja. Izlazio je mjesečno, od srpnja 1941. godine. Dr Slavoljub Dubić bio je glavni i odgovorni urednik. Bio je proširena formata A4, na 16 stranica + korice. Sadržavao je barem desetak fotografija po izdanju. Sadržavao je vijesti iz Ministarstva seljačkog gospodarstva, stručne članke, gospodarske vijesti, vijesti iz svijeta, književne bilješke i oglase. Za list su pisali Oton Frangeš, Franjo Jardas, Petar Blašković, Ladislav Vinković, Bedrudin Gušić, Slavko Kolar, Fran Pasković, Ante Makar, Vladimir Rek, G. Kodinec, Andrija Manz, P. Kvakan, Milan Marsić, Albert Ogrizek.

Izvori

Hrvatski mjesečnici

Poljoprivreda u Hrvatskoj

Zagrebački tisak

Gospodarski glasnik


بدر الحقباني لاعب كرة قدم سعودي ، في مركز محور ، معتزل وسبق أن مثل الشباب والفتح وقبلها نادي النصر حيث نشأ وتدرج عبر الفئات السنية في النصر وكان قائدا للمنتخب السعودي الشاب في كأس العالم وقائداً في نادي النصر.

إنتقل بعد النصر لأندية الشباب والفتح ونجران

إنجازاته مع ناديه الشباب
 الدوري السعودي عندما كان معار من النصر إلى الشباب
 بطولة ART الودية
 كأس خادم الحرمين الشريفين للأبطال موسم 2008 مع الشباب
 كأس خادم الحرمين الشريفين للأبطال موسم 2009 مع الشباب
 كأس الأمير فيصل بن فهد موسم 2008/2009 مع الشباب

مراجع

روابط خارجية

 المنتخب السعودي - بدر الحقباني
 رابطة دوري المحترفين السعودي 2011/2012 - بدر الحقباني

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو منتخب المملكة العربية السعودية لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي نجران
مواليد 1399 هـ
مواليد 1979

بدر الحقباني


සම්මත ද්‍රාවණ එන්තැල්පිය (∆Hdis∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති යcම් ද්‍රව්‍ය මවුලයක් වැඩිමනත් ද්‍රාවකයක දිය කර ද්‍රාවණයක් සෑදීයම් දී සිදුවන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

තාප රසායනය

සම්මත ද්‍රාවණ එන්තැල්පිය


Forbrugeroverskud er et mikroøkonomisk begreb, der angiver den monetære gevinst, forbrugerne har ved at handle på et marked. Mange forbrugere vil have en reservationspris (betalingsvilje) for en vare, der er højere end den pris, de skal betale for at få varen. Forskellen på en forbrugers reservationspris og den pris, han reelt kommer til at betale, kan betragtes som det "overskud" eller den gevinst, forbrugeren har ved at handle på markedet. Det samlede forbrugeroverskud på markedet består derfor af summen af alle de enkelte forbrugeres gevinster.

Oprindelse

Begrebet blev først beskrevet af den italiensk-franske ingeniør og selvlærte økonom Jules Dupuit i 1844, mens dets anvendelse indenfor økonomi for alvor slog igennem, efter at den britiske økonom Alfred Marshall, en af pionererne indenfor neoklassisk økonomi, beskrev begrebet i et af sine hovedværker Principles of Economics i 1890.

Grafisk illustration

I et udbuds-/efterspørgselsdiagram kan forbrugeroverskuddet på et marked afgrænses som arealet mellem markedsprisen, efterspørgselskurven og andenaksen. Det skyldes, at efterspørgselskurven netop angiver forbrugernes reservationspris. Er efterspørgselskurven en ret linje, som den ofte fremstilles i indledende økonomiundervisning, udgør forbrugeroverskuddet en trekant, og det er dermed nemt at beregne arealet. Forbrugeroverskuddet måles i monetære enheder (f.eks. danske kroner).

Forbrugeroverskud og producentoverskud

Parallelt til forbrugeroverskuddet findes begrebet producentoverskud, der tilsvarende angiver den monetære gevinst, en virksomhed har ved at fremstille og sælge den pågældende vare på markedet. Summen af forbruger- og producentoverskud udgør sammen med eventuelle omkostninger eller indtægter for den offentlige sektor det samlede samfundsmæssige overskud eller gevinst ved, at det pågældende marked eksisterer.

Anvendelse

Beregninger af forbruger- og producentoverskud er en almindeligt anvendt teknik indenfor velfærdsøkonomi til at analysere virkningen på den samfundsøkonomiske effektivitet (eller efficiens) af forskellige økonomisk-politiske tiltag eller andre ændringer af markedsforholdene. Tiltag, der formindsker det samlede overskud, vil skabe en forvridning og dermed medføre en inefficiens. Omvendt vil offentlige tiltag, der forøger det samlede overskud, typisk ved at korrigere en markedsfejl, give en Pareto-forbedring.

Kilder

Velfærdsøkonomi

Forbrugeroverskud


El defecto de la coraza es una escotadura hecha en el peto y espaldar de la coraza para dejar al brazo la necesaria libertad de movimientos.

Según dice Almirante: "En los antiguos caballeros se buscaba como único punto vulnerable; y hoy metafóricamente decimos en estrategia o táctica que se le busca al enemigo el falso o defecto de la coraza para ponderar que se precave y no descubre punto descuidado o vulnerable."

Referencias

Enlaces externos

Indumentaria militar

Defecto de la coraza


Das Kroatische bibliographische Verlagsinstitut (kroatisch: Hrvatski izdavalački bibliografski zavod, Abkürzung: HIBZ) war das staatliche Verlagsunternehmen des Unabhängigen Staates Kroatien (NDH). Es bestand von August des Jahres 1941 bis in das Jahr 1945, mit Sitz in Zagreb. Sein leitender Direktor war seit dem Jahr 1943 der kroatische Schriftsteller Mate Ujević.

Geschichte

Ursprünge
Auf eine private Initiative gründeten die Behörden der Banschaft Kroatien im Jahr 1939 ein Konsortium zur Herausgabe der Kroatischen Enzyklopädie. Bereits im Jahr 1940 erschien der erste Band der Enzyklopädie, für die damalige Zeit eine der größten Begebenheit des kroatischen Kulturlebens seit Jahrzehnten.

Entstehung
Nach der Entstehung des Unabhängigen Staates Kroatien wurde durch Beschluss des Staatsoberhauptes Ante Pavelić und auf Vorschlag des damaligen Unterrichtsministers Mile Budak sowie des Staatssekretärs für Propaganda Josip Milković, das Konsortium verstaatlicht und daraus das Kroatische bibliographische Verlagsinstitut ins Leben gerufen.
Dieses übernahm ab dem Jahr 1941 die Herausgabe der weiteren Bände der Kroatischen Enzyklopädie.

Das Kroatische bibliographische Verlagsinstitut übernahm die planmäßige Herausgabe weiterer Bücher im Sinne des neuen Staates. Die bestehenden kroatischen Verlagsunternehmen Matica hrvatska, Društvo Sv. Jeronima und die Kroatische Akademie wurden in diesen neuen Plan der kroatischen Verlagstätigkeit miteinbezogen. Die Matica hrvatska sollte dabei vorwiegend belletristische Werke kroatischer und ausländischer Schriftsteller herausbringen, Društvo Sv. Jeronima weiterhin volkstümliche Bücher und die Kroatische Akademie rein wissenschaftliche Werke veröffentlichen.
Das Kroatische bibliographische Verlagsinstitut sollte "im Rahmen der kroatischen Traditionen und Bedürfnisse" Veröffentlichungen für die Allgemeinbildung vornehmen.

Verlagstätigkeit
Wichtigstes Projekt war die Herausgabe der weiteren Bände der Kroatischen Enzyklopädie, um sie den "Enzyklopädien der größten europäischen Völker gleichzustellen". Weiterhin arbeitete das Verlagsinstitut an einem Handwörterbuch der kroatischen Schriftsprache und anderen Sammelwerken "um das kroatische Volk mit allen lebendigen Werten der Vergangenheit und Zukunft bekannt zu machen".

Die Bücherserie Die kroatische Idee und das kroatische Wort im Laufe der Jahrhunderte entstand, die neben anthologischen Darstellungen des kroatischen Gedankens in einzelnen Zeitabschnitten auch eine Sammlung interessanter Memoiren und Briefwechsel bedeutender Kroaten sowie die Reiseschilderungen ausländischer Autoren aus Kroatien umfassen sollte. So wurden Bücher über kroatische Denkmäler, das Buch des Kaufmanns Ignjat Brlić, die Memoiren des General Neustädter über Ban Jelačić sowie verschiedenen Reiseberichte über Kroatien und Dalmatien aus dem 18., 19. und 20. Jahrhundert gedruckt.

Eine zweite Bücherserie Texte und Übersichten, kurz: Tip (Tekstovi i pregledi), orientierte sich am Vorbild der deutschen Reclam-Hefte. Es sollten in erster Linie die wichtigsten Werke der kroatischen Literatur bzw. deren Darstellung sowie ggf. auch Werke über "aktuelle Gegenwartsprobleme" veröffentlicht werden. Die Bücher sollten besonders preisgünstig sein und waren damit für die Jugend und breitere Volksschichten bestimmt.

Weiterhin entstand die Kollektion Kroatien in Wort und Bild, die Bücher umfassen sollte, in denen ein Überblick über Vergangenheit und damalige Gegenwart der Gebiete des Unabhängigen Staates Kroatien geboten wurde. Sie waren als eine Art Reiseführer für den Unabhängigen Staat Kroatien gedacht.

Die Propagandatätigkeit für den Unabhängigen Staat Kroatien und die Ustascha fand durch die Vorbereitung von Sammelwerken "hervorragender kroatischer Politiker, Denker und Schriftsteller" statt. So sollten z. B. die gesammelten Werke von Ante Starčević, Eugen Kvaternik, Milan Šufflay, und Fran Galović verlegt werden.

Daneben wurde eine kleine Anzahl von Sonderausgaben vorbereitet, so z. B. eine kleine Anthologie kroatischer Dichtung unter dem Titel 42 und eine Reihe von Bilderalben über die kroatischen Länder, Leute, Berge, Kunst, Volkstracht u. a.

Weiterhin wurde die Kroatische Enzyklopädie für die Jugend gegründet, die der kroatischen Jugend in zehn reich illustrierten Bänden das gesamte menschliche Wissen weitergeben sollte.

Das Verlagsinstitut veröffentlichte zahlreiche Publikationen vor allem in deutscher, italienischer und französischer Sprache, "um das Ausland, und in erster Linie die freundschaftlichen und verbündeten Nationen, mit dem kroatischen Volk, seinen Bestrebungen und seiner Anteilnahme an der europäischen Gemeinschaft bekannt zu machen".

Ende
Die Verlagstätigkeit endete mit der Auflösung des Unabhängigen Staates Kroatien im Jahr 1945. Das Kroatische bibliographische Verlagsinstitut wurde noch im gleichen Jahr in Kroatisches Verlagsinstitut (Nakladni zavod Hrvatske) umbenannt.

Quelle

Unabhängiger Staat Kroatien
Kulturelle Organisation (Kroatien)
Unternehmen (Zagreb)
Verlag (Kroatien)
Ehemaliges Unternehmen (Kroatien)
Gegründet 1941
Aufgelöst 1945
Medien (Zagreb)

Kroatisches bibliographisches Verlagsinstitut


Sol skin er en ungdomsfilm fra 2009 instrueret af Alice de Champfleury efter manuskript af Anton Carey Bidstrup.

Handling
Det er sommer, og Nadja på 13 år fordriver tiden alene med at spise is og ligge på stranden, hvor hun fascineres af en lille idyllisk familie, som hun følger efter og begynder at udspionere. På sin vej møder hun drengen Eskild, som selv strejfer ensomt rundt på sin cykel. Han tiltrækkes af hende. Nadja indvier og inddrager Eskild i sit voyeur-projekt, som gradvist eskalerer, og som får fatale konsekvenser, da Nadja en dag fortæller Eskild, at manden i familien er hendes far.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Sol skin


فوجي-كيو هايلاند (باليابانية: 富士急ハイランド) هي مدينة ملاهي تقع في مدينة فوجي يوشيدا الواقعة في مقاطعة ياماناشي بالقرب من قاعدة جبل فوجي في اليابان.

تحتوي المدينة على العديد من الأفعوانيات المشهورة كأفعوانية البعد الرابع الأي-جانيكا (باليابانية: ええじゃないか)، والفوجي-ياما (باليابانية: フジヤマ) التي كانت أسرع أفعوانية في عام 1997، بالإضافة إلى أطول بيت أشباح في العالم والتي تأخذ طابع المستشفى المسكون (باليابانية:ゲゲゲの妖怪屋敷، جي جي جي نو يوكاي-ياشكي، "بيت أشباح جي جي جي").

مراجع

فوجي-كيو هايلاند
تأسيسات سنة 1968 في اليابان
تأسيسات سنة 1996 في اليابان
فوجيوشيدا
مبان ومنشآت في محافظة ياماناشي
متنزهات ملاهي افتتحت في 1968
مدن ملاهي في اليابان
مواقع جذب سياحي
مواقع جذب سياحي في محافظة ياماناشي

فوجي-كيو هايلاند


Niespotykanie spokojny człowiek (Un homme incroyablement calme) est un film polonais de Stanisław Bareja sorti en salles le .

Synopsis
Stanisław Włodek un paysan originaire des confins de la Pologne s'est installé après la Seconde guerre mondiale en territoires reconquis où il a fondé sa ferme. Des années plus tard il se bat désespérément pour empêcher son fils Tadeusz de quitter la campagne et pour lui céder sa ferme. Or Tadeusz effectuant son service militaire en ville est tombé amoureux d'une ouvrière travaillant dans une usine textile et projette de se marier. Stanisław décide d'empêcher le mariage, mais après une suite de malentendus la situation s'explique, les jeunes se marient et Stanisław invite aux noces les passagers de l'autocar qu'il a lui-même détourné.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Stanisław Bareja
 Scénario : Andrzej Mularczyk
 Musique : Waldemar Kazanecki
 Photographie : Andrzej Ramlau
 Montage : Alina Faflik
 Décors : Ryszard Potocki, Adam Kopczyński
 Costumes: Danuta Kowner
 Société de production : Zespół Filmowy "Pryzmat"
 Pays d'origine :
 Langues originales : polonais
 Genre : Comédie
 Format : couleur  - son mono
 Durée : 56 minutes
 Dates de sortie :

Distribution
 Janusz Kłosiński – Stanisław Włodek
 Ryszarda Hanin – Aniela Włodek, la femme de Stanisław
 Marek Frąckowiak – Tadeusz Włodek, le fils d' Aniela et Stanisław
 Janina Sokołowska – Urszula, la fiancée de Tadeusz
 Małgorzata Potocka – Helenka
 Jerzy Cnota – Mietek
 Zofia Wilczyńska  – l'employée du foyer des ouvriers
 Jerzy Turek – le chauffeur de camion
 Eugeniusz Wałaszek – un invité au mariage
 Stanisław Tym – le capitaine Tadeusz Zwoźniak, commandant de Tadeusz
 Ludwik Benoit – le gardien de l'usine
 Jerzy Krasuń – le soldat Roman

Notes et références

Liens externes

Film polonais sorti en 1975
Film se déroulant en Pologne
Comédie polonaise
Film de Noël

Un homme incroyablement calme


TransferGo este o platformă digitală lansată de Justinas Lasevicius, Daumantas Dvilinskas, Arnas Lukoöevicius și Edvinas äeröniovas prin care muncitorii care lucrează în străinătate pot găsi noi soluții de relocare.
În plus, compania folosește un cont digital pentru a justifică modelul de business. Acest lucru înseamnă că transferurile de bani nu trebuie să părăsească țară, având în vedere faptul că fondurile sunt plătite și încasate regional.

În 2012, TransferGo Ltd a fost oficial înregistrat în Marea Britanie, bazele sale fiind puse de Justinas Lasevicius, Daumantas Dvilinskas and Edvinas äeröniovas cărora li s-a alăturat ulterior Arnas Lukoöevicius, care a dezvoltat pagină web și întregul sistem online.
TransferGo este înregistrat că un furnizor de servicii de plata, iar întregul lor pachet de servicii este reglementat de Autoritatea de Conduită Financiară a Marii Britanii și supravegheată de Controlul Vămilor și Veniturilor sub Regulamentul Spălării Banilor.
Având în vedere că TransferGo a fost înregistrată în Marea Britanie, sediul companiei se afal în Canary Wharf, Londra. În 2013 compania a fost acceptată că membru Level39- Cea mai importantă creșterea a unei companii din Europa din domeniul afacerilor financiare și a vânzării cu amănuntul. De asemenea, TransferGo este membru fondator a Innovate Finance - o organizație care accelerează poștia Regatului Unit în sectorul de servicii financiare la nivel global. Innovate Finance face acest lucru prin dezvoltarea și implementarea de tehnologii noi în domeniul financiar, atât pentru firme de tipul start-up cât și pentru companii cu experiență.

Istoric

După ce în 2012 TransferGo Ltd a fost înregistrată în Marea Britanie, în 2013 au reușit să dobândească licență pentru a transfera bani din și către toate țările din European Economic Area. În această categorie sunt incluse țări precum România, Bulgaria, Ungaria, Spania, Italia, Franța, Germania, Suedia, Marea Britanie și multe altele.
În 2013 echipa s-a mărit odată cu venirea lui Greg Kidd, un consultat și expert financiar pentru mai ulte companii, investitor în platforma de social media Twitter și fondator a Management Services Corporation. Greg Kidd a oferit sfaturi cu privire la dezvoltarea ulterioară a TransferGO.
Tot în 2013 compania a primit premiul '2013 Most Innovative Business Talent Award' din partea portalului de știri din Lituania, delfi, și din partea Camerei Comerțului din Danemarca.
Activitatea TransferGo pentru 2013 nu se încheie aici, compania lansând în acest an programul 'Refer-a-Friend', care perimitea clienților să câștige mai mulți bani. 1% din suma transferată, atunci când foști clienți recomandau TransferGo altor persoane.
Tot în 2013 TransferGo sunt accepati în cel mai mare site de comparație - money.co.uk.
În următorul an, 2014, TransferGo a primit premiul al II-lea pentru inovație în cadrul HackOsaka din Japonia.
Tot în 2014 TransferGO a introdus o versiune pentru dispozitive mobile precum și plățile prin card de debit.
CEO-ul compaiei, Daumantas Dvilinskas a fost ales să susțină o conferință în octombrie 2014 în Boston, că partea a Conferinței Internaționale SIBOS. Tema abordată de acesta a fost 'Bank of Ties versus Bank of Facebook'.
În Decembrie 2015, TransferGo a anunțat că Mark Ransford a investit 2.5 milioane de dolari, primind în schimb acțiuni în companie de aceeași valoare. Mark Ransford este fost investitolr la Kinnevik, Clive Kahn și Apax Partners, dar și fost CEO a Travelex.

Servicii oferite
În 2014, compania avea peste 40.000 de clienți conform datelor furnizate de site-ul firmei.
TransferGo facilitează transferuri de bani între 23 de state din Europa, folosind valută specifică fiecărei țări. România se bucură și ea de serviciile TransferGO. Alături România, serviciile oferite de TransferGo mai sunt disponibile în Regatul Unit, Spania, Slovenia, Slovacia, Portugalia, Polonia, Țările de Jos, Norvegia, Malta, Luxemburg, Țările Baltice, Italia, Irlanda, Grecia, Germania, Franța, Finlanda, Cipru, Belgia și Austria.
Compania poate facilita transferuri de bani și în alte țări, dar doar în moneda euro. Un alt avantaj este faptul că nu există o limita zilnică de transfer iar utilizatorii pot avea conturi personale dar și pentru afacerea lor. Site-ul firmei poate fi consultat în 6 limbi: Letonă, Lituaniană, Engleză, Poloneză, Rusă și Română.
Un avantaj oferit de TransferGo este că clienții transfer local sau regional bani în contul bancar TransferGo iar apoi compania face plata în contul bancar al destinatarului.

Investitori

Capitalul TransferGo vine de la fondurile capitalului de risc Practica Seed Capital KUB and Practica Venture Capital KUB, folosindu-se de programul de creștere economică dintre 2007-2013, cofinanțat și de Fondul Regional de Dezvoltare Europeană.

Note

Vezi și
 Sistem de plăți

Legături externe
 Pagina Oficială: TransferGO
 Techcrunch: TransferGO a fost mentionata ca un nou jucator important pe piata de tehnologie financiara
 https://www.transfergo.com/ro/story
 http://digipedia.ro/impactul-tehnologiilor-emergente-asupra-industriei-financiare/
 http://www.cugetliber.ro/stiri-economie-impactul-real-al-transferurilor-internationale-de-bani-294640?utm_source=cugetliber&utm_medium=site&utm_content=sectiune-Economie&utm_campaign=Articole
 http://www.zvj.ro/articole-40699-FinTech+Continu+++s+++Creasc+++in+Ciuda+Declinului+B++ncilor.html
 http://portalsm.ro/2016/07/reactiile-companiilor-fintech-dupa-brexit/
 https://www.transfergo.com/ro/blog/

Servicii financiare

TransferGo


Shunta Nishiyama (født 25. juli 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunta Nishiyama


L'exercice IBSAMAR est une série d'exercices navals qui se déroule tous les deux ans depuis 2008 entre les marines de guerre de l'Inde, du Brésil et de l'Afrique du Sud. Le nom IBSAMAR est une abréviation des noms anglais de ces pays : «  ».

Liste

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Marine indienne
Marine brésilienne
Marine sud-africaine
Relations entre le Brésil et l'Inde
Relations entre l'Afrique du Sud et le Brésil
Relations entre l'Afrique du Sud et l'Inde
Fondation en 2008

IBSAMAR


Cascini peut faire référence à :
 Paolo Cascini, mathématicien italien.
 Raúl Alfredo Cascini (né en 1971), joueur de football argentin

Cascini


Bhavani — također poznata kao Tulaja, Turaja, Tvarita, Ambā i Jagadambā — hinduistička je božica pravde, povezana sa Šivinom ženom, velikom božicom Parvati, kao i s Durgom. Ime božice Bhavani znači "davateljica života"; ona je smatrana izvorom života ili stvarateljske energije. Kao "Velika majka", Bhavani je zaštitnica svojih poklonika te ona koja pobjeđuje zle asure.

Sve se božice u hinduizmu smatraju oblicima vrhovne božice ili ženske energije, Šakti (Adi Parashakti), pa je tako i Bhavani njezin oblik, a najviše je štovana u indijskoj saveznoj državi Maharashtri. U južnoj saveznoj državi Tamil Naduu, Bhavani je također veoma štovana, kao "božica majka" – Amma. Bhavani predstavlja božansku milost i zaštitu, ali i strašne pojave jer je ona ta koja pobjeđuje zlo.

Indijski kralj Shivaji bio je veliki štovatelj Bhavani te joj je posvetio svoj mač.

Izvori
David Kinsley. Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions.
Hinduističke božice
Parvati

Bhavani


Carol Bowman, M.S., (14 de octubre de 1950) es una escritora, conferenciante, consejera profesional, y terapeuta, conocida por su trabajo de estudio de casos de reencarnación, en especial los relacionados con niños pequeños.

Sus dos primeros libros, Children's Past Lives (Bantam Books, 1997) y Return from Heaven (HarperCollins, 2001), sobre la reencarnación, han sido publicados en más de dieciséis idiomas.

Bowman también ha trabajado con adultos como terapeuta de vidas pasadas durante más de veinte años. Estudió con pioneros del campo de las regresiones a vidas pasadas, y obtuvo una Maestría en Ciencias en Counseling por la Universidad Villanova, después de graduarse en el Simmons College de Boston.

Tras la publicación de sus libros ha sido portavoz destacada de las vidas pasadas de niños. Ha aparecido en muchos programas de radio y televisión, incluyendo El Show de Oprah, Good Morning America, Unsolved Mysteries, ABC Primetime, y The Art Bell Show, así como en programas en la A&E Network, Discovery Channel y la BBC. Ha dado conferencias en Noruega, Bélgica y Holanda, y hablado para el Omega Institute y la Fundación Edgar Cayce.

Véase también
Ian Stevenson
Vida antes de la vida
Reencarnación

Referencias

Enlaces externos
Entrevista a Carol Bowman
A Woman's Journey

Investigadores acerca de la reencarnación
Escritoras de Estados Unidos

Carol Bowman


Boumbarache (en , Bumbarash) est un téléfilm soviétique en deux épisodes réalisé par Nikolaï Racheïev et Abram Naroditski en 1972, adapté de la nouvelle éponyme d'Arkadi Gaïdar.

Synopsis

Distribution
 Valery Zolotoukhine : Semen Boumbarache
 Iouri Smirnov : Gavrila
 Natalia Dmitrieva : Varvara
 Ekaterina Vassilieva : Sofia Tulchinskaïa
 Alexandre Khotchinski : Liovka Demchenko
 Lev Dourov : meunier
 Leonid Bakchtaev : Tchoubatov
 Roman Tkatchouk : Zaplatine
 Nikolaï Doupak : Sovkov
 Lev Perfilov : frère de Boumbarache
 Margarita Krinitsyna : belle sœur de Boumbarache
 Aleksandre Filippenko : Strigounov
 Iossip Naïdouk : bandit
 Alexandre Belina : Iachka, militant villageois

Fiche technique
 Titre original : Бумбараш
 Production : Studio Dovjenko
 Réalisation : Nikolaï Racheïev, Abram Naroditski
 Scénario : Evgueni Mitko
 Photographie : Vitali Zimovets
 Décors : Roman Adamovitch
 Musique : Vladimir Dachkevitch
 Son : Ariadna Fedorenko
 Costumes : Alla Chesterenko
 Montage : Yelizaveta Rybak
 Genre : Film d'aventure
 Langue : russe
 Durée : 137 min.
 Pays : URSS
 Sortie : 1972

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1972
Film musical soviétique
Téléfilm diffusé en deux parties
Adaptation d'une nouvelle à la télévision
Film réalisé par Alexandre Dovjenko
Film d'aventure soviétique
Film sur la guerre civile russe
Film en russe

Boumbarache


في الرسوميات ثلاثية الأبعاد، ماسورة الرسوميات  هي الطريقة الحالية للتصيير بطريقة الرسترة  في وحدات معالجة الرسويات الموجودة حالياً في الأسواق. وهي تتلقى مشهد ثلاثي الأبعاد وتحوله إلى رسوميات نقطية ثنائية الأبعاد لعرضها على شاشة الحاسوب. وإن واجهتي دايركت ثري دي ومكتبة الرسوميات المفتوحة هما من أهم معاير نماذج مواسير الرسوميات المعتمدة عالمياً.

انظر أيضًا
 دايركت إكس
 رسوميات نقطية
 مكتبة الرسوميات المفتوحة
 وحدة معالجة الرسوميات

مراجع

عتاد الرسوميات
تصيير ثلاثي الأبعاد

ماسورة الرسوميات


أبو العباس سهل بن سعد بن مالك الساعدي الأنصاري (8 ق هـ - 91 هـ / 613م - 710م): صحابي معمر، توفى أبيه وهو غلاماً سنة 2 هـ، وفي ذلك قال الواقدي: .وقتل أخيه ثعلبة بن سعد في يوم أحد سنة 3 هـ.

شهد سهل غزوة تبوك وهو فتى يافع بعمر الثامنة عشر تقريباً، وفي ذلك يقول: . وقبل ذلك، حضر سعد بن سهل المتلاعنين عند النبي ، وفي ذلك قال ابن شهاب الزهري:.

شهد سهل مع علي بن أبي طالب يوم الجمل، ولم يحضر معركة صفين.ولما قدم الحجاج بن يوسف المدينة المنورة سنة 73 هـ، أرسل إِلَى سهل بْن سعد، وقال له:.

عاش سهل بن سعد طويلاً، حتى بلغ المائة عاماً، وهو آخر من مات بالمدينة من الصحابة، وفي ذلك قال الواقدي:.له في كتب الحديث 188 حديثا، وروى عن النبي  عدة أحاديث. وحدث عنه: أبو هريرة، وسعيد بن المسيب، والزهري، وأبو حازم، وابنه عباس بن سهل، وابن شهاب الزهري، ويحيى بن ميمون الحضرمي وطائفة من المحدثين.

نسبه
هو: سهل بن سعد بن مالك بن خالد بن ثعلبة بن حارثة بن عمرو بن الخزرج بن ساعدة بن كعب بن الخزرج الأنصاري الساعدي.
 أبيه: سعد بن مالك بن خالد: صحابي، توفي سنة 2 هـ، وفي ذلك قال الواقدي: .
 أخيه: ثعلبة بن سعد: صحابي، قتل في يوم أحد سنة 3 هـ.
 زوجته: عائشة بنت خزيمة بن وحوح بن الأجثم بن عبد الله بن وهب بن عبد الله بن قنفذ بن مالك بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم بن منصور بن قيس عيلان.
 ابنه: عباس بن سهل: تابعي، ومحدث. ولد سنة 20 هـ في خلافة عمر، ولما قتل عثمان بن عفان كان ابن خمسة عشر سنة. ولاه لابن الزّبير المدينة المنورة،وهو الذي قتل حبيش بن دلجة في رواية ابن الكلبي.وهو معمر كأبيه، حيث توفي سنة 120 هـ عن عمر ناهز المائة عاماً.
 حفيده:  أبي بن عباس بن سهل بن سعد: محدث ضعيف، أدركه الواقدي، وحدث عنه.

حياته
عاش سهل وطال عمره، حتى أدرك الحجاج بن يوسف، وامتحن معه.
أرسل الحجاج سنة 74 هـ إلى سهل بن سعد، وقال له: "ما منعك من نصر أمير المؤمنين عثمان؟ قال: "قد فعلته"، قال: "كذبت"
ثم أمر به فختم في عنقه، وختم أيضاً في عنق أنس بن مالك، حتى ورد عليه كتاب عبد الملك بن مروان فيه، وختم في يد جابر بن عبد الله، يريد إذلالهم بذلك، وأن يجتنبهم الناس، ولا يسمعوا منهم.

عن عبد المهيمن بن العباس بن سهل، عن أبيه، عن جده، قال: كان اسم سهل بن سعد حزناً، فغيره النبي

وقال عبيد الله بن عمر: تزوج سهل بن سعد خمس عشرة امرأة. ويروى أنه حضر مرة وليمة، فكان فيها تسع من مطلقاته، فلما خرج، وقفن له، وقلن: كيف أنت يا أبا العباس؟

قرأت على يحيى بن أحمد بالثغر، ومحمد بن الحسين القرشي بمصر، أخبركما محمد بن عماد، أخبرنا عبد الله بن رفاعة، أخبرنا علي بن الحسن القاضي، أخبرنا عبد الرحمن بن عمر المالكي، أخبرنا أبو الطاهر أحمد بن محمد المديني، حدثنا يونس بن عبد الأعلى، حدثنا سفيان، عن الزهري، عن سهل بن سعد سمعه يقول: اطلع رجل من جحر في حجرة النبي ومع النبي مدرى يحك به رأسه فقال: لو أعلم أنك تنظرني، لطعنت به في عينك، إنما جعل الاستئذان من أجل النظر، متفق عليه.

وبعضهم كناه أبا يحيى. ذكر عدد كبير وفاته في سنة إحدى وتسعين. وقال أبو نعيم وتلميذه البخاري: سنة ثمان وثمانين.

انظر أيضا

مراجع

أنصار
سنة الولادة غير معروفة
صحابة
مواليد القرن 1 هـ
مواليد القرن 6
وفيات 710
وفيات 91 هـ

سهل بن سعد


Mönkebude er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Am Stettiner Haff under Landkreis Vorpommern-Greifswald nær den tysk-polske grænse. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Mönkebude er beliggende ved den sydvestlige bred af Stettiner Haffs i det beskyttede landskab t Haffküste, seks kilometer fra Ueckermünde. Syd og vest for kommunen ligger det store skovområde Ueckermünder Heide, og kommunen ligger i Naturpark Am Stettiner Haff. Landsbyen er anlagt hesteskoformet omkring havnen. Siden 1990'erne er indbyggertallet steget med næsten 10 %.

Nabokommuner er Grambin, Leopoldshagen, Lübs og Ueckermünde.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side på amtets websted
 Statistik
 Websted for Naturpark Am Stettiner Haff

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Am Stettiner Haff
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Mönkebude


The three-striped night monkey (Aotus trivirgatus), also known as northern night monkey or northern owl monkey, is one of several species of owl monkeys currently recognised. It is found in Venezuela and north-central Brazil.

Until 1983, all the owl monkeys were regarded as subspecies of Aotus trivirgatus, and all were referred to as douroucoulis. The use of the name douroucouli exclusively for the three-striped night monkey is not universally accepted; some authors use it for the entire genus, or for the grey-necked group of species within it (to which A. trivirgatus belongs).

Like other owl monkeys, the three-striped night monkey lives in woodlands including rain forest. It is mainly black, with striking white markings on its face. Its body size is 27–48 cm, and its tail is about the same length again. Adults weigh up to 1 kg. It has very large eyes, and is most active on moonlit nights, feeding on fruit, nuts, leaves, insects and other small invertebrates, and birds' eggs.

The three-striped night monkey forms pair bonds which are broken only by the death of one partner. It lives in family groups, with the immature young staying with their parents until sexual maturity at the age of 3 or 4. Normally only one infant is born, after a gestation period of a little over 4 months.

References

three-striped night monkey
Mammals of Venezuela
Mammals of Brazil
three-striped night monkey
Taxa named by Alexander von Humboldt

Three-striped night monkey


Tubetejka (tatarski|tat. түбәтәй) je tradicionalna kapa - dio narodne nošnje turskih naroda iz središnje Azije (Uzbeka, Kazaka, Tadžika, Kirgiza i Krimskih Tatara). Kapa je često lijepo ukrašena biserima i lijepim šivanim linijama.

Tubetejka ima neku sličnost s jurtom (šator koji tradicionalno koriste nomadi u stepama središnje Azije), još jednom srednjoazijskom kulturnom ikonom. u Uzbekistanu se smatra primijenjenom umjetničkom formom i važnim dijelom tradicionalne narodne nošnje. Crne je boje s ravnom, četvrtastom podlogom. Sufiks -ka na kraju je ruski deminutiv, kao u drugim ruskim nazivima za kape: šapka (šubara), ušanka (šubara s pokrivalom za uši) i budenovka. U Čustu u Uzbekistanu, ovakve kape su bijele.

Izvori

Galerija

Pokrivala za glavu

Tubetejka


Castiadas (sardisk: Castiàdas) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 60 meters højde og har 1.669 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 103,89 km² og grænser til kommunerne Maracalagonis, Muravera, San Vito, Sinnai og Villasimius.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Castiadas


Allium, Alliaceae familyasına dahil olan ve soğan, sarımsak, pırasa gibi çok bilinen türleri içeren bir bitki cinsidir. İçermiş olduğu 1250 kadar tür ile dünyanın en büyük bitki cinslerinden biri olan Allium, bazı sınıflandırmalarda Liliaceae familyasına dahil edilmiştir. İçerdiği türler çok yıllık ve yumru gövdeli olup, tipik soğan ya da sarımsak koku ve tadını veren kimyasal bileşikler üretirler. Pek çoğu yenilebilir türdür.

Allium türleri esasen kuzey yarı kürenin ılıman iklimlerinde, özellikle doğu Akdeniz'de bulunur. Ancak, Allium juncifolium gibi Şili'de, Allium sellovianum gibi Brezilya'da ve Allium spathaceum gibi Afrika'nın tropik bölgelerinde yetişenler de vardır.

Soğanlar yalnız ya da rizoma eklenmiş küme halindedir. Yapraklar doğrusal ya da eliptik, düz ila silindiriktir. Çiçekler tepede şemsiye halindedir. Birçok türü belirgin sarımsak ya da soğan kokusuna sahiptir.

Cinse tür atamak taksonomik olarak hayli karmaşıktır ve bağlı türlerin taksonomik sınırları net değildir. Bu nedenle toplam tür sayısı asgari 260 ile azami 979'dur ki aradaki fark cinsin zorluğuna işaret eder.

Etimoloji
Cins adı Latince sarımsak demek iken, tip tür adı birlikte kültive edilmiş sarımsak anlamına gelir.

Bağlı altcinsler
 Allium subg. Allium
 Allium subg. Amerallium
 Allium subg. Anguinum
 Allium subg. Bromatorrhiza
 Allium subg. Butomissa
 Allium subg. Caloscordum
 Allium subg. Cepa
 Allium subg. Cyathophora
 Allium subg. Melanocrommyum
 Allium subg. Microscordum
 Allium subg. Nectaroscordum
 Allium subg. Polyprason
 Allium subg. Porphyroprason
 Allium subg. Reticulatobulbosa
 Allium subg. Rhizirideum
 Allium subg. Vvedenskya

Türkiye'de görülen taksonlar
 Allium affine (yabani soğan)
 Allium akaka (yer soğanı)
 Allium albotunicatum (ak soğan)
 Allium alpinarii (kerim soğanı) endemik
 Allium amethystinum (ege soğanı)
 Allium ampeloprasum (pırasa)
 Allium anacoleum (dağ sırımı)
 Allium anatolicum (ana soğanı) endemik
 Allium antalyense (eğri soğan) endemik
 Allium arlgirdense (bozkır soğanı)
 Allium armenum (pembe sırım) endemik
 Allium armerioides (mardin soğanı) endemik
 Allium arsuzense (bahar soğanı) endemik
 Allium artvinense (acı körmen)
 Allium ascalonicum (boru soğanı)
 Allium aschersonianum (mor soğan)
 Allium asclepiadeum (koç soğanı)
 Allium asperiflorum (benekli soğan) endemik
 Allium atropurpureum (kızıl soğan)
 Allium atroviolaceum (lifli körmen)
 Allium aucheri (mavi soğan)
 Allium balansae (çakıl soğanı) endemik
 Allium bassitense (kirli soğan)
 Allium baytopiorum (baytop soğanı) endemik
 Allium bourgeaui (sahil soğanı)
 Allium bourgeaui subsp. cycladicum (mor sahilsoğanı)
 Allium brevicaule (bodur soğan) endemik
 Allium callidictyon (kaya soğanı)
 Allium callimischon subsp. haemostictum (güz soğanı)
 Allium calocephalum (püskül soğanı)
 Allium calyptratum (takkeli soğan)
 Allium cappadocicum (peri körmeni) endemik
 Allium cardiostemon (yamaç körmeni)
 Allium carinatum (sırtlı körmen)
 Allium carinatum subsp. pulchellum (hoş körmen)
 Allium cassium var. hirtellum (keldağ aksoğanı)
 Allium cepa (soğan)
 Allium chloranthum (salkım soğan)
 Allium chrysantherum (sarı kafa)
 Allium circinatum subsp. evae (kıvırcık soğan) endemik
 Allium colchicifolium (gömülgen)
 Allium commutatum (itdirseği)
 Allium convallarioides (inci soğanı)
 Allium cristophii (top yıldız)
 Allium curtum (ala körmen)
 Allium cyrilli (şeytan sarımsağı)
 Allium czelghauricum (göle soğanı) endemik
 Allium deciduum (kel soğan) endemik
 Allium decipiens (gelin soğanı)
 Allium denudatum (kafkas soğanı)
 Allium deserti-syriaci (çöl soğanı)
 Allium dictyoprasum (top soğan)
 cimil soğanı (Allium djimilense) endemik
 Allium dodecanesii (meşe soğanı)
 Allium eginense (eğin soğanı) endemik
 Allium eldivanense (eldivan soğanı) endemik
 Allium elmaliense (elmalı soğanı) endemik
 Allium enginii (engin soğanı) endemik
 Allium ertugrulii (ertuğrul soğanı) endemik
 Allium erubescens (pembe körmen)
 kış soğanı (Allium fistulosum)
 Allium fethiyense (çam körmeni) endemik
 sarısoğan (Allium flavum)
 Allium flavum subsp. tauricum (toros sarısı)
 Allium frigidum (sarı cüce)
 Allium fuscoviolaceum (kara sirmo)
 tembel soğan (Allium fuscum)
 Allium gayi (küçük soğan) endemik
 Allium giganteum (başlı soğan)
 Allium glumaceum (yırtık soğan) endemik
 Allium goekyigitii (gökyiğit soğanı) endemik
 Allium gorumsense (görümcük) endemik
 Allium gramineum (çayır soğanı)
 Allium guttatum (benli soğan)
 Allium guttatum subsp. dalmaticum (albenli soğan)
 Allium guttatum subsp. sardoum (solgun soğan)
 Allium hamrinense (tırık soğan)
 Allium hirtovaginatum (kıllı soğan)
 Allium hirtovaginum (tüylü soğan)
 Allium huber-morathii (narin soğan) endemik
 Allium hymenorrhizum (çim soğanı)
 Allium ilgazense (ılgaz soğanı) endemik
 Allium isauricum (dağ sarımsağı) endemik
 Allium jubatum (sülün soğanı)
 Allium junceum (bayır körmeni)
 Allium junceum subsp. tridentatum (dişli körmen) endemik
 Allium karacae (karaca soğanı) endemik
 Allium karamanoglui (paşa soğanı) endemik
 Allium karyeteini (feke soğanı)
 Allium kastambulense (küre soğanı) endemik
 Allium kharputense (harput soğanı)
 Allium koenigianum (dadaş soğanı) endemik
 Allium kossoricum (taş soğanı)
 Allium koyuncui (koyuncu soğanı) endemik
 Allium kunthianum (kuş körmeni)
 Allium kurtzianum (güzel soğan) endemik
 Allium longicuspis (it körmeni)
 Allium longisepalum (kirpikli soğan)
 Allium longispathum (kılıç soğanı)
 Allium lycaonicum (konya soğanı)
 Allium macrochaetum (kaya sarımsağı)
 Allium maraschicum (maraş soğanı) endemik
 Allium materculae (bodur pıraz)
 Allium microspathum (yayla soğanı) endemik
 Allium moschatum (kokulu soğan)
 Allium multibulbosum (düğmeli soğan)
 Allium myrianthum (pak soğan)
 Allium nabelekii (şah soğanı)
 Allium neapolitanum (sarmısak çiçeği)
 Allium nemrutdaghense (nemrut soğanı) endemik
 Allium nevsehirense (nevşehir soğanı) endemik
 Allium nigrum (kara soğan)
 Allium noeanum (ekin soğanı)
 Allium olivieri (boynuzlu soğan)
 Allium oltense (oltu soğanı) endemik
 Allium olympicum (uludağ soğanı) endemik
 Allium opacum (mumlu soğan)
 Allium oreophilum (sultan soğanı)
 Allium orientale (doğu soğanı
 Allium pallens (nur soğanı)
 Allium paniculatum (sürüsalkım)
 Allium paniculatum subsp. fuscum (mor sürüsalkım)
 Allium peroninianum (kayış soğanı) endemik
 Allium phanerantherum (yeşil körmen)
 Allium phanerantherum subsp. deciduum (kel körmen) endemik
 Allium phrygium (yazılı soğanı) endemik
 Allium pictistamineum (izmir soğanı) endemik
 Allium ponticum (hemşin körmeni)
 Allium proponticum (top körmen) endemik
 Allium proponticum subsp. parviflorum (kaya körmeni) endemik
 Allium pseudoalbidum (susuz soğan) endemik
 Allium pseudoampeloprasum (yalancı körmen)
 Allium pseudoflavum (küllü soğan)
 Allium purpureoviride (renkli soğan) endemik
 Allium pustulosum (bey soğanı)
 Allium retrorsum (kıvrık soğan) endemik
 Allium reuterianum (toros cücesi)
 Allium rhetoreanum (hakkâri soğanı) endemik
 Allium rhodopeum subsp. turcicum (kavuzlu soğan) endemik
 Allium robertianum (hayıt soğanı) endemik
 Allium rollovii (çoruh soğanı)
 Allium roseum (gül soğanı)
 Allium roseum subsp. gulekense (geyik körmeni) endemik
 Allium rubellum (gül körmeni)
 Allium rumelicum (meşe körmeni) endemik
 Allium rupestre (taş körmeni)
 Allium rupicola (kınalı körmen)
 Allium sandrasicum (sandras körmeni) endemik
 Allium sativum (sarmısak)
 Allium scabriflorum (tuz körmeni) endemik
 Allium scabriscapum (yamaçtutan)
 Allium schergianum (dicle sirimi)
 Allium schoenoprasum (peynir sirmosu)
 Allium schubertii (öküz soğanı)
 Allium scorodoprasum (it soğanı)
 Allium scorodoprasum subsp. jajlae (karga sarmısağı)
 Allium scorodoprasum subsp. rotundum (deli pırasa)
 Allium scorodoprasum subsp. waldsteinii (deli körmen)
 Allium shatakiense (çatak soğanı) endemik
 Allium shirnakiense (şırnak soğanı) endemik
 Allium sibthorpianum (küme soğanı) endemik
 Allium siculum subsp. dioscoridis (sultan sarımsağı)
 Allium sieheanum (boncuk sarmısak) endemik
 Allium sindjarense (boz soğan)
 Allium singulifolium (topaç soğan)
 Allium sintenisii (dikenli körmen) endemik
 Allium sipyleum (sipil soğanı)
 Allium sivasicum (sivas soğanı) endemik
 Allium sosnowskyanum (köpek sarmısağı)
 Allium sphaerocephalon (yılan sarmısağı)
 Allium sphaerocephalon subsp. arvense (tokalı sarmısak)
 Allium sphaerocephalon subsp. trachypus (pütürlü sarmısak)
 Allium stamineum (yaban sarmısağı)
 Allium staticiforme (ege körmeni)
 Allium stearnianum (eğri körmen) endemik
 Allium stearnianum subsp. vanense (van körmeni) endemik
 Allium stenopetalum (sürmeli soğan) endemik
 Allium stipitatum (saplı soğan)
 Allium stylosum (dilli soğan) endemik
 Allium subhirsutum (tüylü körmen)
 Allium szovitsii (yayla körmeni)
 Allium tauricola (toros soğanı) endemik
 Allium tchihatschewii (saklı soğan) endemik
 Allium trachycoleum (boz sarmısak)
 Allium trifoliatum (keçi körmeni)
 Allium tripedale (şah sarmısağı)
 Allium triquetrum (yitik soğan)
 Allium tubergenii (allı sarmısak) endemik
 Allium tuncelianum (tunceli sarmısağı) endemik
 Allium turcicum (türk soğanı) endemik
 Allium variegatum (dicle körmeni) endemik
 Allium vineale (sirmo)
 Allium wendelboanum (kuş soğanı) endemik
 Allium wiedemannianum (cadısoğanı)
 Allium woronowii (yaban pırasası)
 Allium zebdanense (çarşak sarmısağı)

Türkiye'de görülen bazı Allium türleri

Bibliyografya

Kitaplar

Bölümler
 , in

Makaleler

  [In Chinese.]

 A. Samoylov, N. Friesen, S. Pollner, P. Hanelt. Use of chloroplast DNA polymorphisms for the phylogenetic study of Allium subgenus Amerallium and subgenus Bromatorrhiza (Alliaceae) II. Feddes Repertorium Volume 110 Issue 1–2, Pages 103–109, 1999

Örütbağlar

 Pacific Bulb Society: Allium
 Pacific Bulb Society: Rhizomatous Alliums

Kaynakça

Allium
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Allium


القوات الجوية الروسية هي سلاح الجو التابع لدولة روسيا والدول التي جمعتها معها كدولة واحدة في الاتحادات السابقة.
 القوات الجوية الإمبراطورية الروسية: القوات الجوية التابعة للإمبراطورية الروسية من عام 1910 حتي عام 1918.
 القوات الجوية السوفيتية: القوات الجوية التابعة للاتحاد السوفييتي من عام 1918 حتي 1991.
 القوات الجوية الروسية: القوات الجوية التابعة للدولة الروسية الحالية أي منذ عام 1991 حتي الآن.

القوات الجوية الروسية (توضيح)


In creation myths, the term "Five Suns" refers to the belief of certain Nahua cultures and Aztec peoples that the world has gone through five distinct cycles of creation and destruction, with the current era being the fifth. It is primarily derived from a combination of myths, cosmologies, and eschatological beliefs that were originally held by pre-Columbian peoples in the Mesoamerican region, including central Mexico, and it is part of a larger mythology of Fifth World or Fifth Sun beliefs.

The late Postclassic Aztecs created and developed their own version of the "Five Suns" myth, which incorporated and transformed elements from previous Mesoamerican creation myths, while also introducing new ideas that were specific to their culture.

In the Aztec and other Nahua creation myths, it was believed that the universe had gone through four iterations before the current one, and each of these prior worlds had been destroyed by Gods due to the behavior of its inhabitants.

The current world is a product of the Aztecs' self-imposed mission to provide Tlazcaltiliztli to the sun, giving it the nourishment it needs to stay in existence and ensuring that the entire universe remains in balance. Thus, the Aztecs' sacrificial rituals were essential to the functioning of the world, and ultimately to its continued survival.

Legend

According to the legend: From the void that was the rest of the universe, the first god, Ometeotl, created itself. The nature of Ometeotl, the "God of duality" was both male and female, shared by Ometecuhtli, "Lord of duality," and Omecihuatl, "Lady of duality". Ometeotl gave birth to four children, the four Tezcatlipocas, who each preside over one of the four cardinal directions. Over the West presides the White Tezcatlipoca, Quetzalcoatl, the god of light, mercy and wind. Over the South presides the Blue Tezcatlipoca, Huitzilopochtli, the god of war. Over the East presides the Red Tezcatlipoca, Xipe Totec, the god of gold, farming and spring time. And over the North presides the Black Tezcatlipoca, also called simply Tezcatlipoca, the god of judgment, night, deceit, sorcery and the Earth.

The Aztecs believed that the gods created the universe at Teotihuacan. The name  was given by the Nahuatl-speaking Aztecs centuries after the fall of the city around 550 CE. The term has been glossed as "birthplace of the gods", or "place where gods were born", reflecting Nahua creation myths that were said to occur in Teotihuacan.

First sun
It was four gods who eventually created all the other gods and the world we know today, but before they could create they had to destroy, for every time they attempted to create something, it would fall into the water beneath them and be eaten by Cipactli, the giant earth crocodile, who swam through the water with mouths at every one of her joints. From the four Tezcatlipocas descended the first people who were giants. They created the other gods, the most important of whom were the water gods: Tlaloc, the god of rain and fertility and Chalchiuhtlicue, the goddess of lakes, rivers and oceans and also the goddess of beauty. To give light, they needed a god to become the sun and the Black Tezcatlipoca was chosen, but either because he had lost a leg or because he was god of the night, he only managed to become half a sun. The world continued on in this way for some time, but a sibling rivalry grew between Quetzalcoatl and his brother the mighty sun, who Quetzalcoatl knocked from the sky with a stone club. With no sun, the world was totally black and in his anger, Tezcatlipoca commanded his jaguars to eat all the people.

Second sun
The gods created humans who were of normal stature, with Quetzalcoatl serving as the sun for the new civilization, as an attempt to bring balance to the world, but their attempts ultimately failed as humans began to drift away from the beliefs and teachings of the gods and instead embraced greed and corruption.

As a consequence, Tezcatlipoca showcased his dominance and strength as a god of magic and justice by transforming the human-like people into monkeys. Quetzalcoatl, who had held the flawed people in great regard, was greatly distressed and sent away the monkeys with a powerful hurricane. After they were banished, Quetzalcoatl stepped down from his role as the sun and crafted a new, more perfect race of humans.

Third sun
Tlaloc was crowned the new sun, but Tezcatlipoca, the mischievous god, tricked and deceived him, snatching away the love of his life, Xochiquetzal, the deity of beauty, flowers, and corn.

Tlaloc had become so consumed by his own grief and sorrow that he was no longer able to fulfil his duties as the sun; therefore, a great drought befell the people of the world. People desperately prayed for rain and begged for mercy, but their pleas fell on deaf ears.

In a fit of rage, Tlaloc unleashed a rain of fire upon the earth, completely destroying it and leaving nothing but ashes in its wake. Following this cataclysmic event, the gods then worked together to create a new earth, allowing life to be reborn from the seemingly lifeless and barren land.

Fourth sun
The next sun and also Tlaloc's new wife, was Chalchiuhtlicue. She was very loving towards the people, but Tezcatlipoca was not. Both the people and Chalchiuhtlicue felt his judgement when he told the water goddess that she was not truly loving and only faked kindness out of selfishness to gain the people's praise. Chalchiuhtlicue was so crushed by these words that she cried blood for the next fifty-two years, causing a horrific flood that drowned everyone on Earth. Humans became fish in order to survive.

Fifth sun

Quetzalcoatl would not accept the destruction of his people and went to the underworld where he stole their bones from the god Mictlantecuhtli. He dipped these bones in his own blood to resurrect his people, who reopened their eyes to a sky illuminated by the current sun, Huitzilopochtli.

The Tzitzimimeh, or stars, became jealous of their brighter, more important brother Huitzilopochtli. Their leader, Coyolxauhqui, goddess of the moon, lead them in an assault on the sun and every night they come close to victory when they shine throughout the sky, but are beaten back by the mighty Huitzilopochtli who rules the daytime sky. To aid this all-important god in his continuing war, the Aztecs offer him the nourishment of human sacrifices. They also offer human sacrifices to Tezcatlipoca in fear of his judgment, offer their own blood to Quetzalcoatl, who opposes fatal sacrifices, in thanks of his blood sacrifice for them and give offerings to many other gods for many purposes. Should these sacrifices cease, or should mankind fail to please the gods for any other reason, this fifth sun will go black, the world will be shattered by a catastrophic earthquake, and the Tzitzimitl will slay Huitzilopochtli and all of humanity.

Variations and alternative myths
Most of what is known about the ancient Aztecs comes from the few codices to survive the Spanish conquest. Their myths can be confusing because of the lack of documentation and also because there are many popular myths that seem to contradict one another. This happened due to the fact that they were originally passed down by word of mouth and because the Aztecs adopted many of their gods from other tribes, both assigning their own new aspects to these gods and endowing them with those of similar gods from various other cultures. Older myths can be very similar to newer myths while contradicting one another by claiming that a different god performed the same action, probably because myths changed in correlation to the popularity of each of the gods at a given time.

Other variations on this myth state that Coatlicue, the earth goddess, was the mother of the four Tezcatlipocas and the Tzitzimitl. Some versions say that Quetzalcoatl was born to her first, while she was still a virgin, often mentioning his twin brother Xolotl, the guide of the dead and god of fire. Tezcatlipoca was then born to her by an obsidian knife, followed by the Tzitzimitl and then Huitzilopochtli. The most popular variation including Coatlicue depicts her giving birth first to the Tzitzimitl. Much later she gave birth to Huitzilopochtli when a mysterious ball of feathers appeared to her. The Tzitzimitl then decapitated the pregnant Coatlicue, believing it to be insulting that she had given birth to another child. Huitzilopochtli then sprang forth from her womb wielding a serpent of fire and began his epic war with the Tzitzimitl, who were also referred to as the Centzon Huitznahuas. Sometimes he is said to have decapitated Coyolxauhqui and either used her head to make the moon or thrown it into a canyon. Further variations depict the ball of feathers as being the father of Huitzilopochtli or the father of Quetzalcoatl and sometimes Xolotl.

Other variations of this myth claim that only Quetzalcoatl and Tezcatlipoca were born to Ometeotl, who was replaced by Coatlicue in this myth probably because it had absolutely no worshipers or temples by the time the Spanish arrived. It is sometimes said that the male characteristic of Ometeotl is named Ometecuhtli and that the female characteristic is named Omecihualt. Further variations on this myth state that it was only Quetzalcoatl and Tezcatlipoca who pulled apart Cipactli, also known as Tlaltecuhtli, and that Xipe Totec and Huitzilopochtli then constructed the world from her body. Some versions claim that Tezcatlipoca actually used his leg as bait for Cipactli, before dismembering her.

The order of the first four suns varies as well, though the above version is the most common. Each world's end correlates consistently to the god that was the sun at the time throughout all variations of the myth, though the loss of Xochiquetzal is not always identified as Tlaloc's reason for the rain of fire, which is not otherwise given and it is sometimes said that Chalchiuhtlicue flooded the world on purpose, without the involvement of Tezcatlipoca. It is also said that Tezcatlipoca created half a sun, which his jaguars then ate before eating the giants.

The fifth sun however is sometimes said to be a god named Nanauatzin. In this version of the myth, the gods convened in darkness to choose a new sun, who was to sacrifice himself by jumping into a gigantic bonfire. The two volunteers were the young son of Tlaloc and Chalchiuhtlicue, Tecuciztecatl, and the old Nanauatzin. It was believed that Nanauatzin was too old to make a good sun, but both were given the opportunity to jump into the bonfire. Tecuciztecatl tried first but was not brave enough to walk through the heat near the flames and turned around. Nanauatzin then walked slowly towards and then into the flames and was consumed. Tecuciztecatl then followed. The braver Nanauatzin became what is now the sun and Tecuciztecatl became the much less spectacular moon. A god that bridges the gap between Nanauatzin and Huitzilopochtli is Tonatiuh, who was sick, but rejuvenated himself by burning himself alive and then became the warrior sun and wandered through the heavens with the souls of those who died in battle, refusing to move if not offered enough sacrifices.

Brief summation
Nahui-Ocelotl (Jaguar Sun) – Inhabitants were giants who were devoured by jaguars. The world was destroyed.
Nahui-Ehécatl (Wind Sun) – Inhabitants were transformed into monkeys. This world was destroyed by hurricanes.
Nahui-Quiahuitl (Rain Sun) – Inhabitants were destroyed by rain of fire. Only birds survived (or inhabitants survived by becoming birds).
Nahuatl (Water Sun) – This world was flooded turning the inhabitants into fish. A couple escaped but were transformed into dogs.
Nahui-Ollin (Earthquake Sun) – Current humans are the inhabitants of this world. Should the gods be displeased, this world will be destroyed by earthquakes (or one large earthquake) and the Tzitzimimeh will annihilate all its inhabitants.

In popular culture
 The version of the myth with Nanahuatzin serves as a framing device for the 1991 Mexican film, In Necuepaliztli in Aztlan (Return a Aztlán), by Juan Mora Catlett.
 The version of the myth with Nanahuatzin is in the 1996 film, The Five Suns: A Sacred History of Mexico, by Patricia Amlin.
 Rage Against the Machine refers to intercultural violence as "the fifth sunset" in their song "People of the Sun", on the album Evil Empire.
 Thomas Harlan's science fiction series "In the Time of the Sixth Sun" uses this myth as a central plot point, where an ancient star-faring civilization ("people of the First Sun") had disappeared and left the galaxy with many dangerous artifacts.
 The Shadowrun role-playing game takes place in the "Sixth World."
 The concept of the five suns is alluded to in Onyx Equinox, where Quetzalcoatl claims that the gods made humanity four times before. Tezcatlipoca seeks to end the current human era, since he believes humans are too greedy and waste their blood in battle rather than as sacrifices.
 The final episode of Victor and Valentino is called "The Fall of the Fifth Sun", and also features Tezcatlipoca in a central role.

See also
Aztec mythology
Aztec religion
Aztec philosophy
Fifth World (mythology)
Mesoamerican creation accounts
Sun stone
Thirteen Heavens

References

Further reading

Eschatology
Creation myths
Eschatology
Aztec philosophy

Five Suns


Iskrište je uređaj sastavljen od dviju metalnih elektroda odijeljenih izolatorom, najčešće zrakom, nekim drugim plinom ili tekućinom. Prema obliku elektroda razlikuju se: šiljasto iskrište, s elektrodama u obliku metalnih štapova, kuglasto iskrište, sastavljeno od dviju metalnih kugala, te rijetko rabljeno pločasto iskrište, s elektrodama u obliku ploča.

Prema namjeni se iskrišta mogu svrstati u 3 skupine:
 mjerno iskrište može poslužiti za izravno mjerenje izmjeničnih, istosmjernih i udarnih napona u visokonaponskoj mjernoj tehnici, iako se danas visoki naponi mjere uglavnom preko visokonaponskih djelitelja napona. Na mjernom se iskrištu napon mjeri tako da se kugle lagano približavaju jedna drugoj sve dok između kugala ne preskoči iskra. Iz razmaka kugala u momentu preskoka može se, s pomoću odgovarajućih tablica, odrediti električni napon.
 zaštitno iskrište najjednostavnije je sredstvo zaštite od prenapona, to jest od napona koji su znatno viši od normalnoga pogonskoga napona. Iskrište je šiljasto, a priključuje se paralelno sa štićenim tijelom, između vodiča pod naponom i zemlje, na primjer na izolatorskome lancu dalekovodnoga stupa. Razmak između elektroda zaštitnog iskrišta namješten je tako da kod previsokoga napona, na primjer zbog udara munje u električni dalekovod, između elektroda dolazi do preskoka prema uzemljenomu dijelu stupa zbog prenapona i time nastaje smanjenje toga napona, čime se sprječava oštećenje izolacije štićenog tijela. Zaštitno iskrište najčešće se rabi kao rezervna zaštita od prenapona, a za osnovnu zaštitu služe složeniji uređaji, odvodnici prenapona.
 osim kao mjerno i zaštitno, iskrište se primjenjuje i kao aktivni dio u uređajima za proizvodnju električnog napona i struja posebnih oblika, na primjer u generatoru udarnih napona, gdje iskrište određuje maksimalnu vrijednost (amplitudu) naponskog ili strujnog oblika.

Izvori

Energetika

Iskrište


Kahve, kökboyasıgiller (Rubiaceae) familyasının Coffea cinsinde yer alan bir ağaç ve bu ağacın meyve çekirdeklerinin kavrulup öğütülmesi ile elde edilen tozun su ya da süt ile karıştırılmasıyla yapılan içecektir.

Niteliği
Kahve bitkisinin kökeninin Afrika'ya dayandığı, içecek olarak kullanımının ise ilk kez Güney Arabistan'da gerçekleştirildiği düşünülmektedir. Kahve kültürünün gelişimi Arap dünyasında gerçekleştiğinden, günümüzde tüm dünyada yaygınlık kazanmış olan bu kültürün başlangıcına inmek için genellikle Arap edebiyatına müracaat edilmektedir.

17. yüzyılda Venedikli tüccarlar yolu ile Avrupa'ya taşınan kahve, kısa zamanda kıtaya yayılmıştır. Amerika, Asya ve Afrika kıtalarında gerçekleştirilmiş Avrupa koloniciliği sonucunda dünyanın çeşitli yerlerinde kahve plantasyonları kurulmuş, kahve dünyada geniş çapta tüketilen bir içecek halini almıştır. Kahvenin günümüzde Brezilya, Vietnam ve Kolombiya başta olmak üzere tropikal iklimli ve yükseltili bölgelerde ağırlıklı olarak tarımı yapılmaktadır.

Kahve bir içecek olarak toz haline getirilmiş kahve tanelerinin demlenmesi ile oluşturulur, ancak filtreleme, öğütme boyutu, demleme süresi, su sıcaklığı ve miktarı gibi değişik faktörler farklı içeceklere yol açabilir. Günümüzde bir çeşit filtrelenmiş kahve olan Espresso ve türevleri başta olmak üzere dünyada pek çok kahve çeşidi tüketilmektedir. Kahve içerdiği kafein maddesinin uyarıcı niteliği yüzünden dikkat artırıcı ve uyanık tutucu özelliğe sahiptir.

Etimoloji
Kahve sözcüğü, Türkçeye Arapçadaki kahve (قهوة) sözcüğünden geçmiştir. Öte yandan bu tabirin Arapçada ilk kez hangi tarihte kullanıldığı bilinmezliğini korumaktadır. Arapçadaki bu sözcüğün etimolojisi şüphelidir. Büyük olasılıkla bu kelime Arapçada "iştahı kesildi" anlamındaki kahiye  fiilinden türetilmiştir. Bu mana, kahve sözcüğünün Arapçada ilk kez içenlerin iştahını kesen bir tür şarapla ilişkilendirilmesiyle alakalıdır. Arapçadaki bu kök, "dumansı" ve "mat" gibi anlamlara sahip olan İbranice k-h-h (כהה) köküyle de kökteştir. Ayrıca kahve kelimesinin etimolojisi, Etiyopya'daki Kaffa (ከፋ) bölgesi ile ilişkilendirilmektedir.

Kahve sözcüğü muhtemelen bugünkü anlamını 14. yüzyılda kazanmaya başlamıştır. Arapça "kahve" kelimesi; Türkçede "kahve" sözcüğüne dönüşmüş, Avrupa'da ise café, caffe, koffie, coffee, koffie, kaffee şekillerine gelmiştir.

Tarihçe

Kahvenin ilk kullanımına dair efsaneler
Kahvenin ilk kullanımına dair çok çeşitli efsaneler bulunmaktadır. Bunlardan en meşhuru, Kaldi yahut Halid adındaki Etiyopyalı bir keçi çobanı hakkındadır. Bu efsane, batı edebiyatlarında fazlaca ilgi gördüğü için son derece popülerdir. Söz konusu hikâye miladi 800 yılına kadar uzanmaktadır. Rivayet edildiğine göre, Kaldi yahut Halid adındaki bu keçi çobanı, meçhul bir bitkinin meyvelerini tüketen keçilerinde bir takım uyarıcı tesirlerin meydana geldiğini ve keçilerin son derece enerjik olduğunu fark etmiştir. Kendisi de bu meyveleri denediğinde, aynı durumu yaşamıştır. Durumu bölgesindeki bir din adamına bildirmiş ve söz konusu meçhul meyveler hususundaki birkaç denemeden sonra bugünkü kahve içeceği keşfedilmiştir.

Etiyopyalı bir Arap olan Şeyh Şazili 14. yüzyıl sonlarında yaşamış olması muhtemel bir Sufi Şeyhi'dir. Kahveyi ilk içtiği rivayet edilen kişilerden biridir. Gece ibadetinde dinç ve uyanık kalabilmek için özellikle geceleri kahve içtiği, ve kahveyi ilk kullanan sufilerden biri olduğu belirtilmiştir.

16. yüzyılın Arap yazarı Ceziri'ye göre kahveyi ilk içen kişi ez-Zebhani olarak bilinen Yemenli Cemalleddin Ebu Abdullah Muhammed İbn Said'dir. Bir olay yüzünden Aden'i terk ederek Etiyopya'ya giden Zebhani orada kahve içen insanlarla karşılaşmış; Aden'e döndüğünde hastalanmış ve aklına kahve içmek gelmiş. Kahve onu iyileştirmiş. Kahve'nin yorgunluk ve uyuşukluk giderme, canlılık ve dinçlik kazandırma özelliklerini keşfetmiş.

Bazı rivayetler, ilk kahve tüketimini Süleyman'a nispet etmektedir. Bu rivayete göre, Süleyman bir yolcuğunda ahalisinin bilinmeyen bir hastalığa yakalandığı bir kente uğramıştır. Bu sorunu nasıl çözeceği kendisine Cebrail tarafından bildirilmiştir. Bunun üzerine Yemen'den gelen kahve çekirdeklerini kavurmuş ve yeni bir tür içecek keşfetmiştir. Bu içecekten içen hastalar tekrar sıhhatlerine kavuşmuştur.

Kahve uzun süre sadece Araplar tarafından kullanıldıktan bir yüzyıl sonra Suriye, Mısır, İran ve Hindistan'a yayılmıştır.

Tarihi kökenler
Kahve'nin anavatanı olan Etiyopya'nın yüksek yaylaları, yabani kahve bitkisinin doğal olarak yetiştiği bölgelerde yerli halk bu bitkinin tanelerini un haline getirip bir çeşit ekmek yapıyordu . Meyveleri kaynatıldıktan sonra suyu içilmek suretiyle tıbbi amaçlı kullanılıyor ve "sihirli meyve" olarak adlandırılıyordu. Kahve, ünüyle birlikte hızla Arap Yarımadası'na yayıldı ve 300 yıl boyunca Habeşistan'da keşfedilen yöntem ile içilmeye devam edildi. 14. yüzyılda ise yepyeni bir keşif ile ateşte kavrulan kahve çekirdekleri, ezildikten sonra kaynatılarak içime sunuldu. Kahve'yi ilk olarak işleyip içmeye başlayan Yemen'deki Sufi tarikatıdır. Buradan 1470'li yıllarda Aden'de, 1510'da Kahire'de 1511'de Mekke'de görülmüştür .

Osmanlıda kahve
Kanuni Sultan Süleyman döneminde (1520-1566) Yemen Valisi Özdemir Paşa, Yemen'de içtiği ve çok sevdiği kahveyi İstanbul'a getirmiştir . Kahve, kısa zamanda itibarlı bir içecek olarak saray mutfağında yerini aldı ve büyük ilgi gördü. Saray görevleri arasına "kahvecibaşı" adında bir de rütbe eklendi. Padişahın ya da bağlı olduğu devlet büyüğünün kahvesini pişirmekle görevli olan kahvecibaşı, sadık ve sır tutmasını bilenler arasından seçilirdi. Osmanlı tarihinde kahvecibaşılıktan sadrazamlığa yükselenlere bile rastlandı.Saraydan konaklara ardından evlere giren kahve, İstanbul halkının kısa sürede tutkunu olduğu bir lezzet haline geldi. Satın alınan çiğ kahve çekirdekleri tavalarda kavrulup, dibeklerde dövüldükten sonra cezvelerde pişiriliyordu .

1554 yılında İstanbul'da Tahtakale'de iki Suriyeli Arap ilk kahvehaneyi açmışlardır. O zamanlar kahvenin faydalı olup olmadığı tartışma konusudur. Kendinden önceki şeyhülislamların aksine Bostanzade Mehmet Efendi kahvenin haram olmadığını, hatta faydalı olduğuna dair fetva vermiştir.

Osmanlı tarihinde dört dönem kahve yasaklanmıştır. Bunlardan birincisi Kanuni Sultan Süleyman kahveyi dönemidir. Kahveyi yasaklamasının nedeni kahvehanelerin dedikodu ortamlarına dönüşmesinin önüne geçmektir. Şeyhülislam Bostanzade Mehmet Efendi'nin fetvasıyla yasak kaldırılmıştır. İkinci kahve yasağı III. Murad döneminde gerçekleştirildi. Fakat bu yasak kahve tüketimini azaltamadı çünkü III. Murad'ın kararıyla kahvehaneler kapansa da, kaçak kahvehaneler açıldı. Durumun devlet büyükleri tarafından fark edilmesinin ardından da din bilginleri bunun kaldırılmasını rica etti ve yasaklar padişah tarafından 1587 yılında kaldırıldı. Bu dönemde kahve henüz her eve girecek kadar yaygın olmasa da, belirli merkezlerde sevilerek tüketilen bir içecek haline gelmişti. Bu nedenle yasakların kalkmasıyla kahvehane sayıları da arttı. 1606 yılından 1611 yılına kadar I. Ahmed döneminde kahve ile birlikte keyif verici maddeler yasaklandı. Hatta kahve uyuşturucu madde olarak sayıldı ve içilmesinin caiz olmadığı söylendi. Osmanlı Dönemi'ndeki en caydırıcı ve katı kahve yasağı IV. Murad döneminde getirildi. Bu dönemde sadece kahve değil, tütün, şarap, afyon benzeri keyif verici tüm maddeler yasaklandı. Kahvehaneleri kapatan padişah neden olarak da, kahvehanelerin İstanbul'da büyük yangınlara sebep olması gösterdi. Bu yasakların en katı tarafı ise, uymayanların idam edilmesiydi. Kahve yasaklarının bir miktar hafiflemesi ise IV. Mehmed döneminde oldu. Alimler "Kömürleşmemiş oranda kahve haram değildir." şeklinde fetva verdikten sonra, kahve tüketimi yeniden yaygınlaştı. 1826 yılında, Yeniçeri Ocakları'nın kapatılması sırasında kahvehaneler de kapatıldı fakat kahve içilmeye devam edildi. Son yasaklar da yeni yasa çıkarılarak 1830 yılında kaldırıldı ve kahve özgür bir şekilde tüketilmeye başlandı.

Dünyaya yayılış
İstanbul'a gelen Venedikli tacirler, çok sevdikleri bu içeceği Venedik'e taşıdı. Böylece Avrupalılar kahveyle ilk kez 1615' te tanışmış oldu. Önceleri limonata satıcıları tarafından sokaklarda satılan kahve, 1645'te açılan İtalya'nın ilk kahvehanesinde yerini aldı. Kısa zamanda sayıları hızla çoğalan bu kahvehaneler de; diğer pek çok ülkede olduğu gibi özellikle sanatçıların, öğrencilerin ve her kesimden halkın bir araya gelerek sohbet ettikleri en gözde yerler oldu. Kahve Paris'e 1643, Londra'ya 1651'de ulaştı .

Avrupalılar dünyanın çeşitli yerlerinde kahve plantasyonları kurdular . Endonezya'nın Cava adasında 1712 yılında kahve tarımı başladı . Hollanda Cava ve Doğu Hint Adaları'nda, Fransa Antiller'de kahve yetiştirdi .

Kahve ağacı

Kahve, beyaz ve kokulu çiçeklerle sahip, kirazı andıran kırmızı meyvesinin içinde iki çekirdek bulunan, dikildikten yaklaşık 3 yıl sonra meyve vermeye başlayan ve 30-40 yıl boyunca aralıksız meyve veren bir ağaç türüdür. Doğal haline bırakıldığında 8-10 metreye kadar uzayan ağaç, meyvelerin kolay toplanabilmesi için sürekli budanarak 4-5 metre uzunluğunda bir çalı boyutunda tutulur. Kahvenin defne yaprağına benzer derimsi ve kenarları dalgalı kışın dökülmeyen koyu, parlak ve sivri uçlu yaprakları vardır.

Kahve ağaçları bol yağış alan, ortalama sıcaklığın 18-24°C arasında bulunduğu ve don olayının görülmediği, ekvatorun 25 Kuzey'i - 30 Güney'i arasındaki kuşakta yetişir. Soğukta ağaç ölür, ayrıca ani ısı değişiklikleri de ağaca zarar verir. Nemli ortamı sevdiğinden, kahve ağacının düzenli yağışın olduğu tropik bölgelerde yetiştirilmesi gerekir. Doğada pek çok yetişen türü olmasına rağmen yalnızca Coffea Arabica ve Coffea Robusta adındaki türlerin tarımı yapılmaktadır.

Çiçekler
Bol yağışların ardından kahve ağacı, yılda iki ya da üç kez beyaz çiçekler açar. Güçlü ve keskin kokuları kimi zaman yasemini kimi zaman portakal ağacının çiçeğini andırır. Yeni çiçek vermeye başlamış bir ağaç, dallarında bir yılda toplam 20-30 bin çiçek taşır. Kahve çiçekleri açtıktan birkaç saat sonra solmaya başlar ve yavaşça meyve olmak için hazırlanırlar.

Meyve ve çekirdek

Kahve meyvesi; büyüklüğü, şekli ve rengindeki benzerlikler nedeniyle "kahve kirazı" olarak da adlandırılmaktadır. İçinde ince iki çekirdek bulunur. Çekirdeklerin birbirine bakan tarafı düz, dış tarafı yuvarlaktır. Her çekirdeğin içinde aynı biçimde bir tohum (kahve tanesi) vardır. Tanenin düz yüzeyinde, içi sert bir besi dokusu ile dolu olan, derin bir çizgi yer alır, Besi dokusunun dış tabakası ince bir zarla kaplıdır. Zarın dışında ise daha sert bir kabuk vardır. Eğer kahve çekirdeği daha sonra tohum olarak kullanılacaksa çekirdek kabuktan ayrılmaz.

Bazı kahve ağaçlarının meyvesinden iki yerine bir tane çekirdek çıkar. Bu çekirdek (peaberry), diğerlerine göre çok daha yuvarlak bir şekle sahiptir. Tek olarak çıkan çekirdekler, diğerlerinden ayrılarak üretim sürecinden geçirilir. Genellikle fiyatları da normal kahveye göre çok daha pahalıdır.

Kahve meyvelerinin çok düzenli kontrol edilmeleri gerekir, çünkü olgunlaştıktan sonra 14 gün içinde çürümeye başlarlar.

Tarım

Kahvenin, Yengeç ve Oğlak dönencesi arasında tropikal iklimli bölgelerde ağırlıklı olarak tarımı yapılmaktadır. Toprak, aldığı su, güneşlenme zamanı, nem gibi faktörler kahvenin tadını ve aromasını değiştirmektedir. Eğer kahve yanardağın eteğinde yetiştiriliyorsa kül kokmaktadır. Muz ağaçlarının gölgesinde yetişiyorsa daha aromatik bir tadı olur. Brezilya kahve üretiminde dünya birincisidir. Onu Vietnam ve Kolombiya ülkeleri takip eder.

Kahve çeşitleri

Coffea Arabica (Arabika)

Etiyopya'da keşfedilen ilk kahve bitkisinden türemiş olan Coffea Arabica, daha çok yüksekliği 800-2000 metre arasında olan dağlık platolarda veya volkanik yamaçlarda yetişir. Her yağmurlu dönemin ardından çiçek açar ve meyvelerinin olgunlaşması için yaklaşık 9 ay gerekir. Tipik bir arabica ağacı, bir yılda yaklaşık 5 kg meyve verir ve bu meyvelerden 1 kg kahve çekirdeği elde edilir. Yeşilimsi sarı renkteki oval arabica çekirdeklerinden üretilen kahve, Robusta'ya göre daha az kafein içerir. Ayrıca daha tatlı bir aromaya sahiptir. Arabica kahvesi dünya kahve üretiminin %70'ini oluşturur. Ancak hastalıklara ve iklim koşullarına çok dirençli olmadığından yetiştirilmesi daha zordur ve daha pahalıdır. En çok bilinen çeşitleri; Brezilya, Orta-Doğu Afrika, Hindistan, Endonezya'da yetişen "Bourbon" ve Latin Amerika'da yetişen "Typica"dır. Bunları Tico, Blue Mountain, Mundo Novo, Caturra ve San Ramon izler. Arabica türünün asit oranı Robusta'ya göre daha az ve aromalıdır. Bu yüzden damak tadı için en çok bu türü tercih edilir. Türkiye'de ise yalnızca Mersin ve Anamur'da deneme dikimleri iyi sonuç vermiştir. Halihazırda 850 hektar alanda kahve tarımı yapılmaktadır.

Coffea Canephora (Robusta)
Bilinen adıyla Coffea robusta, 0-600 metre arasında yetişir. Arabica'nın tersine düzensiz olarak çiçek açar ve meyvelerinin olgunlaşması için yaklaşık 10-11 ay gerekir. Sarımsı kahverengindeki yuvarlak Robusta çekirdeklerinden üretilen kahve, Arabica'ya göre yaklaşık iki kat daha fazla kafein içerir. Robusta kahvesi dünya kahve üretiminin yaklaşık %30'unu oluşturur. Hastalıklara ve iklim koşullarına çok dirençli olduğundan yetiştirilmesi çok daha kolay ve ucuzdur. En çok bilinen çeşitleri ise Java-Ineac, Nana, Kouliou ve Congensis'tir.

Yörelerine göre

Kahve tarımı aynı cins kahvelerden yapılsa bile yetiştirilen bölgenin toprak, iklim yapısı ve o bölgedeki geleneklerden gelen işleme yöntemleri kahvenin aromasında değişiklikler meydana getirebilir. Etiyopya'da şarabımsı buruk tada sahip Yirgacheff ile yoğun egzotik meyve ve turunç tatları içeren Sidamo kahveleri bulunmaktadır. AA, Özellikle Kenya'da kahve hasatları bir arada toplanıp boyutlarına göre ayıklandıktan sonra en büyük boyutlara sahip çekirdeğe verilen bir unvandır.

Santos ismini Brezilya'da kahve yetiştirilmeyen bir limandan almıştır, Rio Minas ise genellikle Türkiye'de ve Balkanlar'da Türk kahvesi için sıkça kullanılan ekonomik bir Brezilya kahvesi türüdür. Supremo, Kolombiya'da en kaliteli kahve kategorisine verilen addır, Excelso ise Supremo'ya göre daha küçük boyutlara sahip kahve çekirdeğidir ve filtre kahve harmanlarında sıkça kullanılan şekerli tatlara sahiptir. Antigua, Guatemala'nın Antigua ovasında yetişen çikolatamsı ve baharatlı lezzetleriyle ön plana çıkan kaliteli bir kahvedir. Tarrazu Kosta Rika kökenlidir ve dünyanın en prestijli ve dengeli kahvelerini üretmektedir. Bu kahve, fındıksı, çikolatamsı tatlar içerir ve finca adı verilen çiftliklerde yetiştirilip işlenir.

Sumatran düşük asit dengesine sahip bir Endonezya kahvesi olup, ismini Sumatra adasından almıştır ve isli kokusu ile topraksı karamelimsi tadı ile karakterize edilir.

Ticaret
Dünya'da petrol'den sonra en büyük ticaret alanını oluşturan üründür. Bu nedenle  kahvenin dünya ticaretinde büyük önemi vardır.

Türkiye'deki ticareti
İlk kez 1727 yılında Brezilya'dan kahve ithal edilmeye başlanmıştır. Türkiye'deki en eski kahveci 1871 yılında kurulmuş Kurukahveci Mehmet Efendi'dir. Anadolu'da kahve ekimi ile ilgili çalışmalar yapılmış fakat başarılı olunamamıştır. 2.Dünya Savaşı sırasında Tekel kapsamına alınmıştır. 1980'li yıllarda Nestlé firması Nescafé'yi piyasaya sürmüştür . 2004'ten beri Türkiye'de sadece Mersin Antalya ve Anamur'da 16 hektarlık bir alanda kahve tarımı yapılmaktadır.

Tıbbi etkileri

Kahve içerdiği kafein maddesinin uyarıcı niteliği yüzünden dikkat artırıcı ve stimülan özelliğe sahiptir. Ağrı kesicilerin etkisini %40 arttırmaktadır.

Kahve hazırlama

Demleme yöntemleri

Bir içecek oluşturulabilmesi için kahve tanelerinin toz haline getirilmesi ve demlenmesi gerekmektedir. Neredeyse tüm kahve demleme yöntemleri öğütülmüş kahve ve sıcak su kullanarak gerçekleştirilir, ancak kullanılan filtre, öğütülmüş kahvenin boyutu, demleme süresi, su sıcaklığı ve miktarı gibi değişik faktörler farklı içeceklere yol açabilir.

Dünya'da kahve genellikle telvesi filtre edilerek tüketilir. Filtre kahve, orta kalınlıkla çekilmiş kahvenin genellikle bir kâğıt filtre yardımıyla filtre edilerek demlenmesi ile elde edilen kahve çeşididir. French Press ise kalın çekilmiş kahve kullanır ve aynı ada sahip bir demleme kapında suyla karıştırılıp ucunda metal bir süzgeç olan pistonla filtre edilerek hazırlama yöntemidir. Orta Doğu ve Balkanlar'da hazırlanan Türk kahvesinde içecek telvesi ile servis yapılır. (Türk kahvesi hazırlanışından dolayı adını almıştır. Türkiye'de üretilmediğinden dolayı hâlâ ithal edilmektedir.) Mırra ise Şanlıurfa'ya özgü, birkaç kez demlenerek hazırlanan acı bir kahvedir.

Kahve makineleri, genellikle yerçekimi yardımı ile çalışır ve filtre üzerine konan kahvenin üzerinden kaynar su geçirilmesine dayanırlar. Perkolatörler ise suyun buharlaşması, kahve üzerinde yoğuşması ve yeniden buharlaştığı yere dönmesi prensibi ile işler. Bu bir döngü oluşturur ve öğütülmüş kahveye sadece buharlaşan su değer. İtalya'ya özgü bir koyu kavrulmuş kahve türü olan Espresso için özel makine kullanımı gereklidir. Bu makineler basınçlı ve sıcak su buharını kahveden geçirerek çok yoğun bir kahve özütü elde edilmesine olanak sağlar.

Sıcak demleme yöntemleri sırasıyla kağıt filtre, metal filtre, frenchpress, aeropress, moka pot, hario v60 ve espressodur. Bu demleme yöntemlerinin gerçekleştirilebilmesi için, o demleme yöntemine ait öğütme ve kavrum seçeneklerinin seçilmesi gerekir. Dripper demleme yöntemini kullanabilmek için Hario V60 için öğütülmüş, orta kavrulmuş çekirdek kahveye ihtiyaç duyulur.

Bu demleme yöntemlerinin maliyetleri de ekipman açısından birbirinden farklıdır. Hario V60 ve French Press demleme yöntemi nispeten daha ucuzken, Aeropress ve Kağıt Filtreli Kahve Makinesi diğer yöntemlere göre daha maliyetlidir.

Cold Brew olarak da adlandırılan soğuk suda demlenen kahve türeleri de bulunmakta, genellikle daha düşük asit oranları içermektedir. Bu yöntem kullanıldığında öğütülmüş kahvenin suda birkaç saat bekletilmesi gereklidir. Son yıllarda ortaya çıkan nitro brew kahve ise soğuk suda demlenen kahvenin nitrojen ile köpürtülmesi yoluyla yapılır.

Kahve bazlı içecekler
Kahve içecekleri pek çok ek madde içerebilirler. Bu ek maddelerden en yaygın olanları, su, süt, krema, şeker, kahve beyazlatıcısı, tatlandırıclar ve çeşitli baharatlardır. Eklenen bu maddelere ve kullanılan kahvenin demlenme şekline göre pek çok farklı kahve bazlı içecek bulunmaktadır.

Türk kahvesi genellikle sade ile az, orta veya çok şekerli olacak şekilde, şeker içeriğine göre sınıflandırılır. Türk kahvesinin sert tadını yumuşatmak için kahve süt ile de pişirilebilir. Klasik Türk kahvesinin aksine cezveye su yerine süt konulur ve bu içeceğe sütlü Türk kahvesi denir. Adıyaman'a özgü Kervansaray kahvesinde ise kahveye ek olarak, çikolata, damla sakızı, keçiboynuzu, krema, menengiç kahvesi ve sahlep bulunur.

Günümüzde filtre kahve, özellikle de Espresso bazlı filtre kahve içeceklerinin tüketimi yaygındır. Caffe Lungo, Espresso'nun büyük boyudur ve kahvenin makinada daha uzun süre filtrelenmesiyle elde edilir. Caffe Americano, Espresso'nun sıcak su eklenerek yumuşatılmış şeklini oluşturur. Cappuccino, Espresso'ya su buharı ile köpük haline getirilmiş sütten yaklaşık 2 santim kadar eklenmesi ile üretilen bir içecektir.  Caffe Latte, 25- 30 ml Espresso'nun üzerine 65°-76° derecelik sıcak sütün ilave edilmesi ve sütün üzerinde 2 cm kremamsı süt köpüğünün ilave edilmesi ile oluşur. Latte oran olarak %10-15 kahve ile %90-85 sütten oluşur. Latte Macchiato, sıcak süt ve süt köpüğünün üzerine espresso eklenerek yapılır. Temelde diğer tüm sütlü kahvelerden en büyük farkı sütün kahveye değil, kahvenin sütün üzerine eklenerek yapılmasıdır. Caffe Macchiato, Espresso'ya  süt köpüğü eklenerek hazırlanan kahvedir. Mocha, Latte'ye çikolata tozu veya şeker eklenmesiyle yapılır. Viennese, Espresso'ya çikolata ve krema katılarak hazırlanan Viyana usulü kahvedir. Cafe au lait, Fransızların sütlü filtre kahvesi. Sütü kahvesinden daha fazladır. 1/3 kahve 2/3 sıcak süt.

Kahve aynı zamanda alkollü içecekler ile karıştırılarak da tüketilebilir. İrlanda kökenli İrlanda kahvesi, krema, viski, şeker ve sıcak kahveden oluşmaktadır. Ayrıca Kahlua gibi çeşitli kahve likörleri de kokteyl yapımında kullanılır.

Konuyla ilgili yayınlar

Esat Ayyıldız. "Kahve Sözcüğünün Etimolojisi ve Arap Literatüründeki Yansımaları". International Anatolian Conference on Coffee & Cocoa: Full Text Book. ed. Sinem Karakundakoglu. Malatya: IKSAD Global Publishing House, 2021. s.61-68.
Sohbetin Bahanesi Kahve - Deniz Gürsoy, Oğlak Yay. İstanbul 2005. (ISBN 975-329-519-7)
Kahvename - Namık Açıkgöz, Akçağ Basım, Ankara 1999.
Eski İstanbul'da Kahvehaneler- Burçak Evren, Milliyet Yay. İst. 1994

Ayrıca bakınız

 Kahvehane
 Kahve falı

Kaynakça

Genel

 MALECKA, Anna, "How Turks and Persians Drank Coffee", Turkish Historical Review, 6/2 (2015).
 YILDIZ, M. Cengiz, (1996), "Kahvehanelerin Sosyal Hayattaki Yeri", Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8, 157–194.
 YILDIZ, M. Cengiz, (2002), "Türk Kültür Tarihinde Kahve ve Kahvehane", Türkler, C.10, Yeni Türkiye Yayınları, 635–639.
 YILDIZ, M. Cengiz, (2007), Kahvehane Kültürü, Beyan Yayınları, İstanbul.
 Gündelik Hayatımızın Tarihi, Kudret Emiroğlu, Dost Kitabevi, sayfa 339
 Temel Britanica, Kahve maddesi
 Bilim ve Buluşlar Tarihi, Isaac Asimov, sayfa 79
 Akşam Gazetesi, 28 Aralık 2006 Future Trends eki

Dış bağlantılar
 Uluslararası Kahve Örgütü

Kahve


Kassitterne var en folkegruppe, som i oldtiden boede i Zagrosbjergene i det nuværende Iran. De bosatte sig senere i Mesopotamien og tog magten i Babylon i 1500-tallet f.Kr. Deres rige kaldtes i samtiden Karduniash.

Det har tidligere været antaget, at deres sprog, kassittisk, var et af de indoeuropæiske sprog. Stadig flere mener nu, at dette er usandsynligt. Kasittisk regnes nu som et isoleret sprog, som ikke var i slægt med nogen andre kendte sprogfamilier.

Kassiterne antages ofte for oprindeligt at være indvandrede fra nordligere egne, Armenien eller Kaukasus. Kassitterne begyndte at invadere Mesopotamien på den tid, hvor Shamsu-Iluna, Hammurabis søn, var konge. Deres ekspansion blev i første omgang standset, men senere fik de stor indflydelse. De overtog efterhånden styret i Babylonien og blev en ganske betydelig magt i flere hundrede år. Kassitterne styrede Babylonien med stor dygtighed og indførte et system med provinsguvernører. Mens de beholdt magten i omkring 400 år, videreførte de stort set de eksisterende skikke. Mange af kongerne bar akkadiske navne, og tekster blev skrevet på sumerisk. Til sidst bukkede kassitternes rige under for Elam. Kort efter genvandt babylonerne selvstændigheden.

Senere omtales kassitterne som modstandere af Assyriens herredømme og knyttede til Persien. De omtales så sent, som da Alexander den Store vandt over perserne.

De var kendt for deres opdræt af heste. Et vigtigt arkæologisk fund er de kunstnerisk udformede grænsemærker, som ofte indeholder historiske oplysninger.

Skønt de ikke boede særlig langt fra det egentlige Assyrien, hvis konger tidligt udvidede deres herredømme til fjerne egne, formåede kassiterne længe at beholde deres uafhængighed, og først Senacherib formåede at undertvinge dem (henimod 701). De boede i lidet tilgængelige bjergdale og levede til dels i telte men havde også flere byer. Kassiterne synes efter år 1900 f.Kr. at have gjort sig til herrer over Babylon, eftersom Babylons herskere i et længere tidsrum begynder at kalde sig: "konger af Kassu og Karduniash ɔ: Babylonien". Disse fyrsters navne har et eget præg, forskelligt fra andre babylonske navne. Disse konger danner det tredje dynasti i Babylon, hvilket beholdt tronen i flere århundreder. Babylonierne holdt i deres herskertid stadigt øje med begivenhederne i Syrien og lod ofte udsendinge sende til i alt fald de nordlige og mellemste egne af Syrien.

Man har også fundet rester af tavler i kileskrift med ord i et sprog, som man har ment tilhørte kassiterne.

Græske forfattere omtaler i disse bjergegne folket kossæer og lidt sydligere, i Susiana eller Elam, kissierne. Det har været diskuteret, om det ene eller det andet af de nævnte folk kan være identisk med kassiterne. En anden mulighed er, at de to folkenavne hos de græske forfattere i virkeligheden er omskrivninger af den benævnelse, som kassiterne anvendte om sig selv.

Historie
Kassiternes oprindelige hjemland er ikke kendt, men synes at have været placeret i Zagros-bjergene, i hvad der nu er Luristan-provinsen i Iran. Kassiterne var imidlertid som elamiterne, gutierne og manneerne, der gik forud for dem - sprogligt uden forbindelse med de iransk talende folk, der kom til at dominere regionen et årtusinde senere. De optrådte første gang i historiens annaler i det 18. århundrede f.Kr., da de angreb Babylonien i det 9. år af Samsu-ilunas regeringstid (denne regerede ca. 1749-1712 f.Kr.). Samsu-iluna var søn af Hammurabi. Samsu-iluna afværgede angrebet, ligesom Abi-Eshuh, men de fik efterfølgende kontrol over Babylonien ca. 1570 f.Kr., omkring 25 år efter Babylonens fald til hetitten i ca. 1595 f.Kr., og fortsatte med at erobre den sydlige del af Mesopotamien, svarende til oldtidens Sumer og kendt som Havlandets Dynasti ca. 1460 f.Kr. Hittitterne havde bortrøvet en støtte af deres gud Marduk, men Kassit-herskerne genvandt deres styre og førte Marduk tilbage til Babylon og fik ham gjort ligeværdig med kassiternes gud Shuqamuna. Omstændighederne omkring deres opkomst til magten er ukendte på grund af manglende dokumentation fra denne såkaldte "mørke tid". Ingen indskrift eller dokument på kassiternes sprog er bevaret, et fravær der ikke kan være rent tilfældigt, hvilket tyder på en alvorlig nedgang af læsefærdigheder i de ledende kredse. Babylon under kassiter-herskere, der omdøbte byen Karanduniash, genopstod som en politisk og militær magt i Mesopotamien. En nybygget hovedstad Dur-Kurigalzu blev opkaldt til ære for Kurigalzu I (omtrent begyndelsen af det 14. århundrede f.Kr.).

Deres succes blev bygget på den relative politiske stabilitet, som kassiter-monarkerne opnåede. De styrede Babylon praktisk talt uden afbrydelse i næsten fire hundrede år - den længste styre for et hvilket som helst dynasti i den babylonske historie.

Omdannelsen af det sydlige Mesopotamien til en samlet territorialstat i stedet for et netværk af allierede eller bekæmpende bystater gjorde Babylonien til en international magt, selv om den ofte blev overskygget af sin nordlige nabo, Assyrien og af Elam i øst. Kassiterkonger etablerede handel og diplomati med Assyrien. Puzur-Ashur III i Assyrien og Burna-Buriash I underskrev en traktat om fastlæggelse af grænsen mellem de to stater i midten af det 16. århundrede f.Kr., Egypten, Elam og hititterne og kassiternes kongelige hus blev indgifte i hinanden i deres kongelige familier. Der var udenlandske købmænd i Babylon og andre byer, og babelske købmænd var aktive fra Egypten (en stor kilde til nubisk guld) til Assyrien og Anatolien. Kassitiske vægte og segl, der tjente til at identificere og fastslå vægten på varepakker i forbindelse med handel, er blevet fundet i så fjerntliggende egne som Theben i Grækenland, i det sydlige Armenien, og endda i Uluburun-skibsvraget ud for den sydlige kyst i dagens Tyrkiet.

En yderligere traktat mellem Kurigalzu I og Ashur-Bel-Nisheshu i Assyrien blev aftalt i midten af det 15. århundrede f.Kr. Imidlertid fandt Babylonien sig under angreb og dominans fra Assyrien i meget af de næste århundreder efter Ashur-uballit Is tiltrædelse i 1365 f.Kr., som gjorde Assyrien (sammen med hittitterne og egypterne) den største magt i Mellemøsten. Babylon blev belejret af den assyriske konge Ashur-uballit I (1365-1330 f.Kr.)) i 1360'erne, efter at kassitekongen i Babylon, der var gift med Ashur-uballits datter, blev myrdet. Ashur-uballit marcherede straks ind i Babylonien og hævnede sin svigersøn, afsatte kongen og indsatte Kurigalzu II af den kongelige kassiter-linje som ny konge der. Hans efterfølger Enlil-nirari I (1330-1319 f.Kr.) angreb også Babylonien og hans barnebarn Adad-nirari I (1307-1275 f.Kr.) annekterede Babyloniske territorium, da han blev konge. Tukulti-Ninurta I (1244-1208 f.Kr.), der ikke var tilfreds med blot at dominere Babylonien, gik videre og erobrede Babylonien, afsatte Kashtiliash IV og herskede der i otte år i egen høje person fra 1235 f.Kr. til 1227 f.Kr.

Kassiter-kongerne opretholdt kontrollen med deres rige gennem et netværk af provinser administreret af guvernører. Næsten lige med de kongelige byer Babylon og Dur-Kurigalzu var den genoplivede by Nippur det vigtigste provinscenter. Nippur, den tidligere store by, som næsten var blevet forladt ca. 1730 f.Kr., blev genopbygget i Kassiter-perioden, med templer omhyggeligt bygget på deres gamle fundament. Faktisk regerede guvernøren i Nippur under Kassiter-regeringen, som tog den sumeriske afledte titel Guennakku, som en slags sekundær og mindre konge. Nippurs prestige var stor nok til at en række af kassiter-konger i 1300-tallet f.Kr. besluttede at genoptage titlen 'governør af Nippur' for sig selv.

Andre vigtige centre i Kassite-perioden var Larsa, Sippar og Susa. Efter, at kassiter-dynastiet blev væltet i 1155 f.Kr., fortsatte systemet for provinsadministration, og landet forblev forenet under den efterfølgende regel, Isins anden dynasti.

Dokumentation af forholdene under kassiter-tiden afhænger meget af de spredte og disartikulerede lertavler fra Nippur, hvor tusindvis af lertavler og fragmenter af sådanne er udgravet. De omfatter administrative og juridiske tekster, breve, forseglingskriptioner, kudurruer (landoverdragelser og administrative bestemmelser), private votive inskriptioner og endog en litterær tekst (normalt identificeret som et fragment af et historisk episk værk).

Kassiter-herskerne i Babylon var også omhyggelige med at følge eksisterende former for udtryk og de offentlige og private adfærdsmønstre "og gik endda ud over det - som gør ivrige neophytes eller udenforstående, der optager en overlegen civilisation - ved at begunstige en ekstremt konservativ holdning, i hvert fald i paladskredse.

Elamitterne erobrede Babylonien i det 12. århundrede f.Kr., og dermed sluttede kassiter-tilstanden. Den sidste Kassiter-konge, Enlil-nadin-ahi, blev bragt til Susa og fængslet der, hvor han også døde.

Kassiterne genvandt kortvarigt kontrol over Babylonien med et femte dynasti (1025-1004 f.Kr.). De blev imidlertid afsat igen, denne gang af et aramæisk dynasti.

Kassitter overlevede som en særskilt etnisk gruppe i bjergene i Lorestan (Luristan) længe efter kassitilstanden kollapsede. Babylonske optegnelser beskriver, hvordan den assyriske kong Sennacherib under sin østlige militærkampagne i 702 f.Kr. overvandt kassitterne i et slag nær Hulwan i Iran.

Herodot og andre antikke græske forfattere henviste undertiden til regionen omkring Susa som "Cissia", en variant af Kassiter-navnet. Det er imidlertid ikke klart, om kassiterne faktisk boede i den pågældende region så sent.

I den senere Achaemenidiske periode boede kassitterne, der blev omtalt som "Kossaei", i bjergene øst for Media og var en af flere "rovdyr" bjergstammer, der regelmæssigt udtog "gaver" fra de apeemeniske persere, ifølge et citat af Nearchus gengivet af Strabo (13.3.6).

Men Kassiterne kæmpede igen på den persiske side i slaget ved Gaugamela i 331 f.Kr., hvor det persiske imperium faldt til Alexander den Store, ifølge Diodorus Siculus (17.59) (som kaldte dem "Kossaei") og Curtius Rufus (4.12) ( hvem kaldte dem "indbyggere i de cossaeanske bjerge"). Ifølge Strabos citat af Nearchus angreb Alexander senere separat kassiterne "om vinteren", hvorefter de stoppede deres raids for at få tribut.

Strabo skrev også, at "Kossaei" bidrog med 13.000 bueskytter til Elymais hær i en krig mod Susa og Babylon. Denne erklæring er svært at forstå, da Babylon havde tabt betydning under Seleucider-styret, da Elymais opstod omkring 160 f.Kr. Hvis "Babylon" forstås at betyde Seleuciderne, så ville dette slag have fundet sted engang mellem fremkomsten af Elymais og Strabos død omkring 25 e.Kr. Hvis "Elymais" forstås at betyde Elam, fandt Slaget sandsynligvis sted i det 6. århundrede f.Kr. Bemærk, at Susa var Elams hovedstad og senere af Elymais, så Strabos udsagn indebærer, at kassiterne greb ind for at støtte en bestemt gruppe inden for Elam eller Elymais mod deres egen hovedstad, som i det øjeblik tilsyneladende var forbundet med eller underlagt Babylon eller Seleuciderne .

Det yngste bevis på kassiter-kulturen er en omtale fra den 2. århundredes geograf, Ptolemæus, der beskrev "Kossaei" som levende i Susa-regionen, der støder op til "Elymeans". Dette kunne være et af mange tilfælde, hvor Ptolemæus gjorde brug af forældede kilder.

Noter

Eksterne henvisninger
 Valdemar Schmidt: Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind XIII, s. 666; opslag: Kassitter

Højkulturer

Kassitter


Future funk, as vezes chamado de (Vaporboogie) é um subgênero musical originário do Vaporwave e da House music que se consolidou a partir do verão de 2012. O gênero nasceu na Internet na década de 2010. O Future Funk tem uma mixagem mais agitada (Inspirada no Synthwave) e usa muitos samples de músicas da era Disco e New Wave americana. Este movimento artístico é principalmente caracterizado, na parte visual, por uma apropriação de elementos da cultura pop, maioritariamente de imagens anime, cyberpunk, arte 3D dos anos 90, ou até o design das páginas web da mesma década.

Vaporwave

Future funk


Tarihçe
5 Kasım 1955'te İstasyon binasının hemen yanında bulunan Bağdat Oteli'nin küçük tadilatlar yapılarak okula dönüştürülmesiyle Konya Koleji adıyla resmen açıldı. 11 Kasım 1955 yılında ise dönemin Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Celal Yardımcı, Konya Milletvekili Hikmet Ökmen, Vali vekili, Ordu müfettişi ve İl Milli Eğitim mensupları ile kalabalık halk topluluğunun katılımıyla düzenlenen tören sonrası 40 öğrencisiyle öğretime başladı.

Açıldığı ilk yıllarda öğretmen açığını kapatmak için Konya Merkez'deki liselerdeki öğretmenlerin bir kısmı geçici olarak görevlendirilmiş, daha sonraki yıllarda ise bu okullara öğretmen alımlarında verimin artırılması ve eğitim kalitesinin yüksek tutulması amacıyla öğrenci alımında yapılan seçicilik öğretmenler için de uygulanmıştır. İngilizce-Türkçe ağırlıklı verilen eğitimin gereği olarak Türk öğretmenlerinin yanı sıra çok sayıda yabancı uyruklu (İngiliz, Amerikalı, Pakistan, İskoç vs.) öğretmenler de görev almışlardır. 1957 yılında ABD ile yapılan ikili kültür anlaşması gereği yabancı uzman ve barış gönüllüleri öğretmen olarak görev almış bu durum 1969 yılına kadar sürmüştür. Buradaki temel felsefe Maarif Bakanlığı Kolejili öğrencilerin Türkçenin yanı sıra İngilizceyi de mükemmelen öğrenmesi milli ve dini değerlerden taviz vermeden gelişen dış dünyanın teknoloji, kültürel birikim ve tecrübelerinin ülkemize aktarılmasında itici güç ve köprü olma vazifelerini üstlenmeleridir.

Konya Kolejinin ilk binası Bağdat Oteli zaman içerisinde ihtiyaca cevap veremez hale gelince süratle yeni, daha büyük ve modern bir binanın yapılması kararlaştırılmıştır. 1965 yılında okulun inşasına başlanmış, 1968–1969 öğretim yılında ise okula spor salonu, lisan laboratuvarı ve müdür lojmanı ilave edilmiştir½.

24.02.1973 tarih ve 14575 sayılı Resmi gazetede yayınlanan Milli Eğitim Temel Kanununun 26. maddesi hükmü gereği yabancı dille öğretim yapan okulların adlarının liseye çevrilmesi yasal bir zorunluluk haline gelince okulun adı Konya Anadolu Lisesi'ne dönüştürüldü.

Bir müddet Konya Anadolu Lisesi adıyla eğitim ve öğretimine devam eden okulun adı 27.06.1987 tarihinde Konya, büyükşehir kapsamına alınınca merkez Meram ilçesinin sınırları içinde olduğu gerekçesiyle Meram Anadolu Lisesi olarak tekrar değiştirildi.

Son yıllarda ÖSS'de gösterdiği başarı ile dikkat çeken okul birçok akademisyen, sanatçı, yazar, gazeteci, bürokrat yetiştirmiş; kimi liseler arası spor turnuvalarında Türkiye ve dünya çapında başarılara imza atmıştır.

Ömer Demirayak'ın 2005 yılında emeklilik kararı almasının ardından, okuldaki müdürlük görevini Mehmet Emin Karataş yürütmektedir.

Meram Anadolu Lisesinin öğrencilerinin üniversiteyi kazanma oranı 2007-2008 öğretim yılında %97.5'tir. Sadece beş kişi ÖSS'yi kazanamamıştır. Tarihi boyunca 7 tane ÖSS birincisi çıkarmıştır.
Yaklaşık taban puanı 470,tavan puanı ise 488'dir. Konya'nın 2. en büyük lisesidir. Özellikle sayısal ve eşit ağırlık öğrencileri vardır.
Yapılan değişiklikle okula artık senelik 204 öğrenci alınmaktadır. Meram Endüstri Lisesi ve Meram Ticaret Lisesi arasında bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Konya Maarif Koleji Mezunlar Derneği
 Meram Anadolu Lisesi Resmî sitesi
 Uzaydan Meram Anadolu Lisesi

Kaynakça

Konya ilinde bulunan liseler
Anadolu liseleri
1955'te kurulan eğitim kurumları

Meram Anadolu Lisesi


Perfect sănătos este un film românesc dramatic din 2017 regizat de Anca Damian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vlad Ivanov și Anghel Damian.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017
Filme dramatice românești
Filme regizate de Anca Damian

Perfect sănătos