Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman  (Jawi: ; 19 July 1922 – 27 December 2008) was the tenth Yang di-Pertuan Agong (King) of Malaysia from 26 April 1994 until 25 April 1999 and the tenth Yang Di-Pertuan Besar (Ruler) of Negeri Sembilan.

Early life and education

Duli Yang Maha Mulia Tuanku Abdul Rahman ibni Almarhum Tuanku Muhammad married Che Engku Maimunah binti Abdullah née Dulcibella Campbell in 1919. The couple subsequently divorced. They had two sons and two daughters: Tuanku Ja'afar, Tunku Abdullah, Tunku Aidah and Tunku Sheila. Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman was born on 19 July 1922 in Klang, Selangor and was raised in Seri Menanti, Negeri Sembilan. His mother was of mixed Irish and Anglo-Indian descent.

Growing up in an affectionate and considerate family had a profound impact on Tuanku Ja'afar's character. He had a very close relationship with all his siblings. He also emulated his father's practice of visiting the local villagers and performing Friday prayers at Masjid Seri Menanti with his subjects. This childhood experience helped form Tuanku Ja'afar's extraordinary character as an approachable and highly respected individual. Tuanku Ja'afar received his primary education at the Seri Menanti Malay School. Tuanku Ja'afar then continued his studies at the Malay College Kuala Kangsar or better known as MCKK. Sports were a compulsory subject at MCKK. Thanks to his zeal and talent for sports, Tuanku Ja'afar shone in a number of sports and was made the captain for five teams which were cricket, tennis, squash, football and hockey. On top of that, Tuanku Ja'afar was also an impressive badminton and chess player. It was at MCKK that he became close with Tun Abdul Razak Hussein, who was the second Prime Minister of Malaysia.

In 1940, after graduating from MCKK, Tuanku Ja'afar furthered his studies at Raffles College, Singapore. At the time, Raffles College was one of the popular higher education institutions in South East Asia.
Tuanku Ja'afar had always favoured sports over studies. As a keen tennis player, he would always play with Lee Kuan Yew, the first Prime Minister of Singapore. Tuanku Ja'afar, who was supposed to complete the three-year programme, unfortunately had to return to Malaya due to the start of the Second World War in December 1941.

Early career

State Officer

Tuanku Ja'afar's return from Singapore did not dampen his high ambitions and thirst for knowledge. During the Japanese occupation of Malaya, he worked at the Seremban Land Office, Rembau and also Kuala Lumpur. Then, in the late 1940s, he was transferred to the Perak State Secretariat in Ipoh and was in charge of processing citizenship applications.

In 1946, Tuanku Ja'afar started working in the Malay Administrative Service. Later in 1947, Tuanku Ja'afar was promoted to the position of Tax Assistant in Rembau, Negeri Sembilan. Tuanku Ja'afar was then promoted as the District Officer in Tampin, Negeri Sembilan until 1955 and supported anti-communist campaign. At this time he was also the Chairman of the Tampin District War Committee. Tuanku Ja'afar's experiences and observation during the war years had enriched him. At this time in his life, he now had a higher goal: he wished to further his studies in law.

He spent four years at University of Nottingham and graduated with a Bachelor of Laws in 1947 before attending Balliol College, Oxford and the LSE. This decision is driven by his interest in the subject of humanitarian, social and economic sciences. Tuanku Ja'afar was accompanied by Tuanku Najihah and their kids. While at university, he continued playing his favourite sports of cricket, football and badminton. He was also made captain of the Tennis Club and badminton.

Upon his return from the United Kingdom in 1952, Tuanku Ja'afar held several posts in the civil service of the Malaysia including Assistant State Secretary of Perak, Assistant District Officer of Parit, Perak, and District Officer of Tampin.

Diplomat

Tuanku Ja'afar's diplomatic career began in 1957. Tuanku Ja'afar was chosen to attend a one-year Diplomatic Service Course in London. While attending a one-year Diplomatic Service Course in London, the independence entourage led by Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj arrived. Their purpose was to negotiate with the officers from the British Colonial Office at Lancaster House, London to obtain independence. Tuanku Ja'afar assisted with the logistics, proposal papers and presentations. The entourage succeeded in achieving its goal when the British eventually consented to give independence to the Federation of Malaya. This news was greeted with great joy and an official ceremony was then held at the Dataran Merdeka, Kuala Lumpur on 31 August 1957.
His first appointment was as Charge d' Affaires in Embassy of Malaysia, Washington, D.C., United States of America followed by First Secretary with the Permanent Mission to the United Nations in New York, Consular and Deputy High Commissioner at the High Commission of Malaysia, London. Tuanku Ja'afar was later appointed as the Malaysian Ambassador to Egypt and then as High Commissioner to Nigeria and Ghana.

42 years as the 10th Yang di-Pertuan Besar of Negeri Sembilan
Tuanku Ja'afar was to have left for Japan to serve as the Malaysian Ambassador to that country but was recalled by the State Government of Negeri Sembilan following the demise of his half brother Tuanku Munawir, the then ruler of Negeri Sembilan, in 1967.

In line with the royal customs of Negeri Sembilan, before proceeding with the burial ceremony of the late Tuanku Munawir, a new ruler must be selected to succeed the late Yang di-Pertuan Besar.

Therefore, all four Undang (Ruling Chiefs of Negeri Sembilan) conferred to choose the late Tuanku Munawir's successor.

The selection of Tuanku Munawir's successor had to be made from four eligible princes, or Putera Yang Empat, in order:

 Tunku Besar Seri Menanti, Tunku Muhriz ibni Almarhum Tuanku Munawir
 Tunku Laksamana, Tunku Nasir Alam ibni Almarhum Tuanku Muhammad
 Tunku Muda Serting, Tunku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman
 Tunku Panglima Besar, Tunku Abdullah ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman

The Undang Yang Empat unanimously decided on Tunku Muda Serting, Tunku Ja'afar ibni Tuanku Abdul Rahman, who was 44 years old at the time, to accede to his elder brother's throne as the 10th Yang di-Pertuan Besar of Negeri Sembilan. This proclamation was made by Dato' Undang Luak Jelebu, Dato' Abu Bakar bin Ma'amor, at Balairung Seri Istana Besar Seri Menanti. Tuanku Ja'afar ascended the throne as the 10th Ruler of Negeri Sembilan on 18 April 1967.

10th Yang di-Pertuan Agong of Malaysia

Tuanku Ja'afar was the tenth Yang di-Pertuan Agong of Malaysia from 26 April 1994 until 25 April 1999 succeeding Sultan Azlan Shah of Perak. On 26 April 1994, two months after he was chosen as the 10th Yang di-Pertuan Agong, Tuanku Ja'afar left Istana Besar Seri Menanti, Negeri Sembilan, for Istana Negara, Kuala Lumpur for the Installation Ceremony held at Balairung Seri Istana Negara. This auspicious event was witnessed by all Malay Rulers or their representatives. As the Yang di-Pertuan Agong, Tuanku Ja'afar played a significant role in fostering ties between Malaysia and other countries.

Malaysia achieved many milestones while he was the Yang di-Pertuan Agong, among them Malaysia's successful hosting of the 16th Commonwealth Games and APEC Summit, both in 1998. He also worked on Kuala Lumpur International Airport (KLIA) in Sepang, the Petronas Twin Towers, the Multimedia Super Corridor (MSC) and the new administrative capital of Putrajaya.

Issue

Tuanku Ja'afar married Tuanku Najihah binti Almarhum Tunku Besar Burhanuddin of Negeri Sembilan in 1942 until his death in 2008, who also served as his Raja Permaisuri Agong between 1994 and 1999. They had issue, 3 sons and 3 daughters:
 Tunku Dara Negeri Sembilan Tunku Tan Sri Naquiah binti Almarhum Tuanku Ja'afar (b. 1944)
Tunku Laxamana Negeri Sembilan Tunku Dato' Seri Utama Naquiyuddin ibni Almarhum Tuanku Ja'afar (b. 1947)
 Tunku Muda Serting Negeri Sembilan Tunku Tan Sri Dato' Seri Imran ibni Almarhum Tuanku Ja'afar (b. 1948)
 Tunku Puteri Negeri Sembilan Tunku Puan Sri Dato' Seri Jawahir binti Almarhum Tuanku Ja'afar (b. 1952)
 Tengku Puan Panglima Raja Selangor Tunku Dato' Seri Irinah binti Almarhum Tuanku Jaafar (b. 1957)
Tunku Panglima Besar Negeri Sembilan Tunku Dato' Seri Nadzaruddin ibni Almarhum Tuanku Ja'afar (b. 1959)

Contributions
During his reign as the ruler of Negeri Sembilan, Tuanku Ja'afar focused his attention on the problems of the people and the administration of the state. In handling the socio-economic affairs of the state, Tuanku Ja'afar directed his attention to the industry and public housing sectors so as to improve the living standard of the people. As a result, several new housing areas were developed among which is Taman Tuanku Ja'afar which includes an industrial area and a golf course of international standard, Taman Tuanku Ampuan Najihah in Sungai Gadut and the Mambau housing project. The construction of these housing areas improved the people's chances of owning their own property.  This enabled them to enjoy a better standard of comfort. The expansion of the industrial sector paved way for more job opportunities for his subjects, thus improving their standard of living and also eradicating poverty amongst the people of Negeri Sembilan. He also endorsed the setting up of various recreational facilities to encourage families to spend quality time outdoors.

Education

Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) was officially established on 18 May 1970 and is the third oldest university in Malaysia. UKM has always made great efforts to elevate our national language as a medium for education and is the first Malay-medium university, where the language is used in teaching and learning process. It is customary for a higher education institution in Malaysia to be patroned by a Chancellor. Yang Amat Berhormat Tun Razak helmed UKM as its first Chancellor from 7 July 1970 till 14 January 1976.

As the pioneer Chancellor, Tun Razak became a symbol of recognition for the university. Tun Razak was then succeeded by UKM's second chancellor, Tuanku Ja'afar became the second Chancellor of UKM on 16 April 1976. Tuanku Ja'afar had always urged for the improvement of the standard of education in Malaysia. He was awarded Honorary Doctorate of Law by several universities namely the University of the Philippines (27 July 1990), University of Nottingham (21 July 1995), University of Santiago, Chile (28 September 1995) and University of Brunei Darussalam (11 September 1996).

During Tuanku Ja'afar's chancellorship, UKM achieved many significant milestones such as:

1. The appointment as a research university. There are only four research universities in Malaysia.

2. The establishment of Malaysia Genome Institute and Institute of Global Health, United Nations University.

3. Listed in the Times Higher Education Supplement (THES) and secured the highest position in 2006 compared to other universities in Malaysia.

4. Recipient of the Prime Minister's Award in 2006.

5. Who successfully led UKM to great heights in achieving national and international excellence and recognition.

Hobbies
Tuanku Ja'afar had a passion for sports, especially golf and cricket. He was a painter.

Death
Tuanku Ja'afar died on 27 December 2008 at Hospital Tuanku Ja'afar, Seremban from a stroke.  He was 86 years old. His younger brother, Tunku Panglima Besar Tunku Tan Sri Abdullah had died four months earlier. Before Tuanku Ja'afar's death, he was admitted to the hospital after feeling dizziness. He was buried at the Seri Menanti Royal Mausoleum at Seri Menanti on 29 December 2008. Notably, his funeral was attended by Sultan Hassanal Bolkiah and Prince Mohamed Bolkiah.

Honours

Colonel-in-chief of the Royal Signals Regiment

The Royal Signals Regiment (RSD) is a combat support regiment in the Malaysian Army. Its main role is to establish and secure communication facilities for the command and tactical elements of the Malaysian Army. This Regiment is also involved in providing electronic warfare support and securing all communication channels amongst formation quarters and tactical teams. As the Colonel-in-Chief for RSD, Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman often participated in RSD-organised programs such as visits to military camps, sporting events such as the Novelty shooting competitions frequently held at shooting ranges.

Colonel-in-Chief of the Royal Electrical and Mechanical Engineers Corps

"The existence of the Royal Electrical and Mechanical Engineers Corps for over 50 decades would not be possible without the sacrifice and service of our previous and current soldiers. In this perilous journey so full of trials and tribulations, our fallen warriors are the national heroes who wished to see KJLJD excel not only on the national front but also in the international scene" – Colonel-in-Chief of the Royal Electrical and Mechanical Engineers Corps, Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman.
The initial role of Royal Electrical and Mechanical Engineers Corps is to provide technical support such as the maintenance of many military equipment owned by the Malaysian Army. The Corps have now expanded to accommodate many more services.

Royal Malaysian Air Force
Tuanku Ja'afar also held the rank of Marshal of the Royal Malaysian Air Force.

Honours of Negeri Sembilan
As Yang di-Pertuan Besar of Negeri Sembilan (8 April 1967 – 27 December 2008), he was:
  Founding Grand Master and Member of the Royal Family Order of Negeri Sembilan (DKNS, 24 May 1979 – 27 December 2008)
  Founding Grand Master of the Order of Negeri Sembilan (24 May 1979 – 27 December 2008)
  Founding Grand Master of the Royal Family Order of Yam Tuan Radin Sunnah (24 May 1979 – 27 December 2008)
  Founding Grand Master of the Order of Loyalty to Negeri Sembilan (24 May 1979 – 27 December 2008)
  Founding Grand Master of the Grand Order of Tuanku Ja'afar (Negeri Sembilan) (18 July 1984 – 27 December 2008)

Honours of Malaysia
  (as Yang di-Pertuan Agong of Malaysia from 26 April 1994 to 25 April 1999) :
  Recipient & Grand Master of Order of the Royal House of Malaysia (DKM, 27 May 1994)
  Grand Master of the Order of the Crown of the Realm (earlier recipient 3 April 1968)
  Grand Master of the Order of the Defender of the Realm (earlier Grand Commander)
  Grand Master of the Order of Loyalty to the Crown of Malaysia
  Grand Master of the Order of Merit of Malaysia
  Founding Grand Master of the Order for Important Services (Malaysia) (2 May 1995 – 21 November 2001)
  Grand Master of the Order of the Royal Household of Malaysia
  :
  First Class of the Royal Family Order of Johor (DK I)
  :
  Member of the Royal Family Order of Kedah (DK) (1982)
  :
  Recipient of the Royal Family Order of Kelantan or Star of Yunus (DK)
  :
  Member 1st class of the Family Order of the Crown of Indra of Pahang (DK I) (1987)
  :
  Recipient of the Royal Family Order of Perak (DK) (1988)
  :
  Recipient of the Perlis Family Order of the Gallant Prince Syed Putra Jamalullail (DK)
  :
  First Class of the Royal Family Order of Selangor (DK I) (1982)
  :
  Member first class of the Family Order of Terengganu (DK I)

Foreign honours

He received many foreign awards during his years of royal service. These are:
  :
 Grand Collar of the Order of the Southern Cross (22 February 1996)
  :
  Royal Family Order of the Crown of Brunei (DKMB) (10 September 1996)
  Senior of the Family Order of Brunei (DK) (5 August 1968)
  :
 Grand Collar of the Order of Independence of Cambodia
  :
 Grand Collar of the Order of Merit (Chile) (27 September 1995)
  :
 Grand Star of Djibouti
  :
 Grand Cross with Collar of the Order of the White Rose of Finland (25 January 1995)
  :
 Special Order of the Grand Cross of the Bundesverdienstkreuz (1996)
  :
 Grand Collar of the Order of Sikatuna, Rank of Raja (21 June 1995)
  :
 Grand Order of Mugunghwa
  :
 Grand Cross with Collar of the Order of Civil Merit (24 March 1995)
  :
 Knight with Collar of the Order of the Seraphim (22 February 1996)
  :
 Medal of the Oriental Republic of Uruguay (3.7.1996)
  :
 Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) (14 October 1998)

Tuanku Ja'afar Royal Gallery

The Tuanku Ja'afar Royal Gallery located nearby to Taman Tasik Seremban, is a building with an area of approximately 44,000 square feet that houses a gallery which was developed to revive the memories of Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman. The Gallery was the brainchild of the Late ruler who wanted to build a gallery that portrayed the uniqueness of Negeri Sembilan's roots, the past royal rulers of Negeri Sembilan and his life journey. The Royal exhibition highlighted the exclusivity of the concept of 'Biographical Journey of Tuanku Ja'afar' with eight consecutive exhibition chambers.

Recognition
Many places and landmarks were named after him. These are:
 Tuanku Ja'afar Power Station, Port Dickson, Negeri Sembilan
 Sekolah Menengah Sains Tuanku Ja'afar, Kuala Pilah, Negeri Sembilan
 Kolej Tuanku Ja'afar, Mantin, Negeri Sembilan
 Tuanku Ja'afar Hospital, Seremban, Negeri Sembilan
 Tuanku Ja'afar Royal Gallery, Seremban, Negeri Sembilan
 Sekolah Menengah Teknik Tuanku Jaafar (STTJ), Ampangan, Seremban, Negeri Sembilan
 Tuanku Ja'afar Cup
 Taman Tuanku Ja'afar, a residential area in Seremban, Negeri Sembilan
 SMK Taman Tuanku Ja'afar, a secondary school in Seremban, Negeri Sembilan
 Taman Tuanku Ja'afar Mosque in Seremban, Negeri Sembilan

Notes

Bibliography
 Halim, Tunku Abdullah, A Passion for Life, All-Media Publications, 1998,

Monarchs of Malaysia
Ja'afar
1922 births
2008 deaths
Ja'afar
Marshals of the Royal Malaysian Air Force
Ambassadors of Malaysia to Egypt
High Commissioners of Malaysia to Nigeria
High Commissioners of Malaysia to Ghana
People from Selangor
Malaysian people of Minangkabau descent
Malaysian Muslims
Alumni of the London School of Economics
Alumni of the University of Nottingham

Recipients of the Darjah Kerabat Diraja Malaysia
First Classes of the Royal Family Order of Johor
Members of the Royal Family Order of Kedah
First Classes of the Family Order of Terengganu
First Classes of Royal Family Order of Selangor

Collars of the Order of Civil Merit
Honorary Knights Grand Cross of the Order of the Bath
Grand Crosses Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
People from the Federated Malay States
People from British Malaya
20th-century Malaysian politicians
21st-century Malaysian politicians
Recipients of the Medal of the Oriental Republic of Uruguay
Recipients of the Order of the Crown of the Realm
First Classes of the Family Order of the Crown of Indra of Pahang
Recipients of the Order of Merit of Malaysia
Malaysian people of Irish descent
People of Anglo-Indian descent

Ja'afar of Negeri Sembilan


An Gastrodia confusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masaji Masazi Honda ngan Takasi Tuyama. An Gastrodia confusa in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia confusa


Țara Amlașului, cu centrul politic la Amnaș (mai demult Amlaș, în ), a fost un teritoriu cu rang de ducat, situat în depresiunea Săliște și în regiunile învecinate din sudul Transilvaniei.

Cu o suprafață de circa 120 km², Țara Amlașului avea în compunere mai multe sate: Aciliu, Amnaș, Cacova Sibiului, Galeș, Orlat, Săcel, Săliște, Sibiel și Tilișca.

Regii Ungariei acordau, în mod tradițional, Țara Amlașului, de regulă împreună cu Țara Făgărașului, ca feudă domnilor din Țara Românească. Din acest motiv domnii munteni purtau și titlul de herțeg (duce).

Prima atestare documentară a Amlașului este din 1309, când parohul Alhelmus de Amlaș s-a numărat între reclamanții unui proces contra capitlului Episcopiei de Alba Iulia, proces care a avut drept obiect dijmele bisericești (taxa de zeciuială). În anul 1383 regele Ungariei a donat feuda Amlașului episcopului Goblinus. Împotriva donației respective au protestat fără succes moștenitorii conților de Tălmaciu.

La 1387 voievodul muntean Mircea cel Bătrân se intitulează "herțeg de Amlaș și Făgăraș". La 1428 feuda Amlașului este în folosința voievodului Dan al II-lea. La 1452 voievodul Vladislav al II-lea se plânge că Ioan de Hunedoara ar vrea să-i ia Amlașul și Făgărașul. În anul 1460 voievodul Vlad Țepeș a întreprins o acțiune de pedepsire în feuda Amlașului, după ce vătafii locului l-au susțiut pe Dan al III-lea, rivalul său.

În anul 1469, după ce Țara Românească a intrat în sfera de influență a Imperiului Otoman, regele Ungariei Matia Corvin a emis o diplomă prin care a inclus Țara Amlașului în Scaunul Săsesc al Sibiului.

Între anii 1478-1483 feuda Amlașului s-a aflat în folosința boierului Udriște.

În anul 1483 regele Matia Corvinul reinclude feuda Amlașului în Scaunul Sibiului. Din 1483 Amlașul plătește taxele împreună cu Scaunul Sibiului.

Literatură
Ion Horațiu Pavel, Țara Amlașului. Studiu de geografie regională, 341 pagini, Editura Presa Universitară Clujeană, 2012, ISBN: 9789735953607

Note

Istoria României
Istoria Transilvaniei
Regiuni istorice ale României
Românism
Transilvania
Ținuturi tradiționale din arealul românesc

Țara Amlașului


Iso Koivusaari est une île du golfe de Finlande dans le quartier de Vartiokylä à Helsinki en Finlande.

Présentation
Iso Koivusaari est une île privée couverte de roseaux à l'est d'Helsinki.
C'est la plus grande des îles de Marjaniemi.
Elle a une superficie d'environ 6 hectares.
L'île compte deux villas des années 1920 et cinq immeubles résidentiels plus récents.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Archipel d'Helsinki

Liens externes

Île du golfe de Finlande
Île d'Helsinki
Marjaniemi

Iso Koivusaari


Bochum-Leithe, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bochum kentine bağlı bölge. 2,78 yüzölçüme sahiptir. Toplam 74.566 nüfusa sahip olan Bochum-Wattenscheid idari merkezine bağlıdır. Nüfusu 31.10.2006 itibarıyla yaklaşık 7.637 olarak tespit edilmiştir. Bochum-Leithe bölgesinde kadınların payı yüzde 51,6, yabancı oranı ise yüzde 9 olarak saptanmıştır.

Bochum

Bochum-Leithe


The R142 is the first successful model class of the newest generation or new technology (NTT) A Division cars for the New York City Subway. It was built by Bombardier Transportation in La Pocatière, Quebec, Canada and Barre, Vermont, U.S. with final assembly performed at Plattsburgh, New York, from 1999 to 2003. There are 880 cars numbered 6301–7180 and another 150 cars numbered 1101–1250, for a total of 1,030 cars, all arranged as five-car sets. Together with the R142As, they replaced the Redbird trains, including the R26, R28, R29, R33, R33S, and R36.

The R142s and R142As are the first New York City Subway cars to feature recorded announcements. The first R142s were delivered on November 16, 1999, though they initially experienced minor issues that were reported while undergoing testing. Following the completion of non-revenue service testing, the R142s were placed into revenue service on July 10, 2000 as part of its 30-day revenue acceptance test. After successful completion, it entered revenue service on October 20, 2000. The last R142s were delivered by mid-2003. In January 2019, the MTA proposed mid-life upgrades to the R142 fleet.

Description
880 of the R142s are numbered 6301–7180, and the remaining 150 cars are numbered 1101–1250.

There are two types of cars: "A" (cab at one end) and "B" (no cabs). "A" cars are powered with four traction motors each, with the passenger doors opposite each other. The "B" cars are powered by two traction motors at the number-two end, and the passenger doors are staggered (car ends are numbered on the lower body just above the truck). The trains are linked up in 5-car, A-B-B-B-A sets, but also can be linked in sets of 4 cars (A-B-B-A), 6 cars (A-B-B-B-B-A), 9 cars (one 5-car set and one 4-car set), 10 cars (two 5-car sets), or 11 cars (one 5-car set and one 6-car set).

Currently, most R142s are maintained at the 239th Street Yard and East 180th Street Yard and assigned on the  and , with the remaining sets maintained at the Jerome Yard and assigned to the .

Features

The R142s feature Alstom ONIX AC propulsion systems, electronic braking, automatic climate control, electronic strip maps, and an on-board intercom system; the traction motors of the R142s were later used on the majority of the R160 subway cars when they were first delivered. The R142 and the R142A were partly designed by Antenna Design.

Like the R110As, the R142s feature wider doors than past A-Division equipment, with 54-inch side doors (about 9 inches narrower than the R110As' 63-inch doors, but 4 inches wider than the R62/As' 50-inch doors). All car ends have windows, allowing passengers to see through to the next car, except cab ends, where the cab walls prevent such visibility. The R142 car bodies are constructed from stainless steel.

The R142s and R142As are the first New York City Subway cars to feature recorded announcements. All passenger cars built after them also use this feature. Newer, shorter announcements have been tested on some sets on the 2 and 5 since 2015 in an effort to reduce dwell times and subsequently reduce the likelihood of delays, but were later replaced with the standard announcements. The R142s are visually very similar to the R142As and R188s, but due to electrical incompatibilities, the three types are not interoperable.

History

On April 30, 1997, the Board of the Metropolitan Transportation Authority approved the purchase of 680 cars from Bombardier (the R142s) and 400 cars from Kawasaki (the R142As). The original purchase order was for 740 cars, but because of the intense competition between the firms, the MTA was able to purchase 340 additional cars at the same price. The entire cost of the purchase was $1.45 billion. The new subway cars were based on the results of the tests from the R110A and R110B test trains. The historic deal came after round-the-clock negotiations, and the contract was the largest subway car purchase in the history of the New York City Subway up to this point.

The first ten R142s, 6301–6310, were delivered on November 16, 1999. Minor issues were reported to be found and were corrected during troubleshooting during the testing phase. After several months of non-revenue service testing and troubleshooting of all bugs, the R142s were placed into revenue service on the  on July 10, 2000 as part of its 30-day revenue acceptance test. After successful completion, it entered revenue service on October 20, 2000. The last R142s were delivered by March 2003.

Between 2016 and 2018, the MTA replaced the individual strip maps for cars assigned to the 2 and 5 with combined strip maps showing both services, due to the two services having large amounts of route overlap on the IRT White Plains Road, Eastern Parkway, and Nostrand Avenue lines, and because the R142s assigned to the East 180th Street and 239th Street yards are shared between the two lines.

In January 2019, the MTA proposed mid-life upgrades to several train subsystems in the R142 and R142A fleets. These included changes to the HVAC, propulsion, and door systems; the addition of Ethernet on the R142 fleet; and conversion of the fleet to be compatible with communications-based train control (CBTC), in conjunction with subway signal upgrades along the IRT Lexington Avenue Line and IRT Seventh Avenue Line. The R142 fleet would also be retrofitted with a "monitoring and diagnostics system".

In March 2021, the route and destination signs on car 7021 were upgraded to LEDs. The route portion of the sign also received a green circle/red diamond LED for the route display, similar to those on the R62A sets currently used on the 6 service. Car 7171 received the same modifications in mid-2021. It is currently unknown if the remainder of the rolling stock will be retrofitted with these features.

Incidents
On March 27, 2020, a northbound 2 train with operating lead consist 6346–6350 and trailing consist 6366–6370 was set on fire while traveling from 96th Street to Central Park North–110th Street. While the trailing consist was relatively unscathed and eventually returned to service in November 2020, the lead consist suffered extensive damage and was retired. The fire erupted on board car 6347, damaging that car, as well as additional fire and smoke damage to the rest of the set, along with some moderate fire damage to the station as well. As a result, the whole set was taken out of service and stripped for parts. The train operator was killed, and 16 people were injured. A man accused of setting the fire was arrested and charged with murder in December 2020.

Notes

References

External links

nycsubway.org - NYC Subway Cars: R142
R142 Traction Motor
Bombardier/Kawasaki Truck Comparison (Bomb on top and Kawasaki underneath)

Train-related introductions in 1999
New York City Subway rolling stock
Bombardier Transportation multiple units
1999 in rail transport

R142 (New York City Subway car)


Camilo Castaldi Lira (Santiago de Chile, 4 de mayo de 1978) más conocido en el medio musical como Tea-Time o T-Time, es un músico y MC chileno. Conocido principalmente por haber sido la voz líder del grupo Los Tetas entre 1994 y 2017, también ha participado en agrupaciones como Funk Attack y Criminal Jazz además de ser colaborador de bandas como Tiro de Gracia, DJ Bitman y Jazzimodo entre varias otras. También tiene una carrera como solista a partir de la cual produjo un disco en 2009 llamado Tea Time 1.

Biografía

Hijo de padres exiliados durante la dictadura militar chilena, Camilo vivió su infancia en Alemania Oriental. Su madre, profesora de literatura, lo incentivó a la lectura y a la pasión por el lenguaje. Llegó al hip hop bailando break dance en Alemania en el año 1989.
Luego de la caída del Muro de Berlín en Alemania y del retorno a la democracia en Chile, Camilo volvió a vivir en Chile en 1990 donde conoció al bajista Rulo (David Eidelstein), con quien compartió su afición por el hip hop formando al poco tiempo el dúo Dr. Funkestein, lo que años después se transformaría en Los Tetas con el ingreso de C-Funk (Cristian Moraga) y Pepino (Francisco González) en 1994 quienes eran compañeros de colegio entre ellos y llevaban cierto tiempo tocando. Así Tea-Time se convertiría en el MC de este nuevo grupo que pretendía fusionar elementos de funk, del rock y del hip hop, lo que se veía potenciado por el hecho de que Tea-Time podía rapear en español, alemán e inglés.

Su paso por los talleres del centro cultural Balmaceda 1215 les permitió grabar sus primeros demos con la ayuda de Lucybell. La grabación llegó a manos de Carlos Fonseca, quien sin dudar decidió integrarlos al "Proyecto de Rock Nacional" que a la sazón gestionaba desde su cargo en EMI Chile. El disco Mama funk (1995) destacó como un trabajo de cuidada combinación de soul, funk, rock y versos juveniles. El tema "Corazón de sandía" comenzó a ser destacado rápidamente en radios y les aseguró ventas récord.  Así Camilo siendo aún un adolescente se transformaba en una de las figuras de la música chilena al aparecer continuamente en el video del sencillo, que rotaba seguido en la cadena MTV. Con la salida de del segundo disco de la banda en 1998, llamado La medicina el grupo se consolidaría como uno de los más importantes de Chile y Latinoamérica de la segunda mitad de los 90's y principios de los 2000's. Durante este período sería colaborador frecuente de la banda de hip hop más importante de Chile a fines de los 90'; Tiro de Gracia. También trabajaría con Dj Raff y DJ Bitman.

Luego de diez años con 4 álbumes de estudio, y un cambio de formación, la banda se disolvería por roces entre Tea-Time y C-Funk, este último ganaría la batalla legal para quedarse con el derecho del nombre del grupo. Así el resto de los integrantes (Rulo, Toly y Tata) continuarían tocando bajo el nombre de Funk Attack a partir de 2004. Sus shows fueron integrando una mezcla de composiciones de Los Tetas, clásicos del funk estadounidense, improvisaciones y algunas composiciones nuevas, a partir de las cuales saldría un disco llamado El Ritmo en 2010, demorado por los proyectos personales que cada uno realizaba en
paralelo.

En el año 2002 colaboró con el músico argentino líder de Soda Stereo: Gustavo Cerati con el tema "Altar" de su disco Siempre es Hoy

En el año 2006, es cuando Tea Time se instaló en Los Ángeles, California, gracias a muchos contactos que concretó en giras con Los Tetas en Estados Unidos, para cumplir con encargos y darle forma a su propio disco. Esta fue la materialización de su obsesión por los raperos negros, y viene a concretar la ilusión que el músico ya albergaba incluso antes de integrarse a Los Tetas. Así, en 2009 sale al mercado el disco Tea Time 1, con su sencillo Barrio como tema promocional.

En 2010 se uniría al proyecto Criminal Jazz, junto al jazzista Nicolás Vera, para generar una sonoridad que mezcla el jazz con el hip hop y el funk. Producto de aquello saldría un álbum homónimo de la banda en 2011. Así mismo, en el año 2011 colabora con D-Niss en la polémica canción "Men" en la cual realiza un featuring.

A finales de 2011 se anuncia el concierto de reencuentro de Los Tetas con su formación original, gracias a que Tea Time y C-Funk limaran asperezas y reconocieran que por separado no les podría ir tan bien como juntos.

En el año 2012 colabora con el Mc argentino Ale Zuliani en la canción titulada La Fórmula perteneciente al disco de Ale Plan De Evacuación. Dos años después, colabora con el cantante tropical Jordan en la canción "¿Y qué pasó?", original del cantautor peruano Pelo D'Ambrosio.

En julio de 2017 fue expulsado de Los Tetas por sus distintas controversias relacionadas con escenas de violencia en contra de su pareja y problemas con las drogas.

Controversias

Violencia
El 3 de julio de 2017, su expareja Valentina Henríquez hizo pública una acusación de reiterados actos de violencia realizados por Tea-Time en su contra, documentados con fotografías explícitas de sus severas lesiones. Pocos días antes, el 27 de junio, ya había hecho una primera denuncia en Carabineros de Chile. Tea-Time negó las acusaciones, y ese mismo día fue formalizado por violencia intrafamiliar. La vecina de ambos salió en defensa de Valentina, diciendo que un mes atrás, éste la había empujado por las escaleras.

En un principio, los demás miembros de Los Tetas declararon que aún estaban a la espera de que se probara la veracidad de los hechos, y que respaldarían la decisión judicial que se tomara. Posteriormente, a través de un comunicado en Facebook, determinaron que expulsarían a Tea-Time de la banda. Diversos músicos se sumaron al apoyo de Valentina y criticaron los hechos de violencia ocurridos en este y otros casos, entre ellos Alex Anwandter, Mon Laferte, Latin Bitman, Seo2 y Camila Moreno.

En agosto de 2018 consiguió la suspensión condicional del proceso judicial entablado por su expareja. Como medida cautelar, se le prohibió acercarse a ella durante dos años.

Drogadicción
Tea-Time padecía adicción a la cocaína, la cual lo llevó a relacionarse con pandillas y a recibir acusaciones de actitudes agresivas y de violencia contra la mujer. Luego de las acusaciones de su expareja Valentina y de su expulsión de Los Tetas, inició un proceso de rehabilitación en casa de su madre.

Adquisición ilegal de instrumentos musicales
La misma Valentina Henríquez declaró que los instrumentos robados en 2016 a Javiera Mena fueron escondidos en la casa de Tea-Time, y que él mismo se quedó con una de las guitarras, la que gracias a Valentina fue recuperada por su verdadera dueña, Manuela Reyes, integrante de la banda de Javiera Mena.

Fiestas clandestinas durante la pandemia
El sábado 4 de abril de 2021, durante un nuevo peak de contagios de Coronavirus a nivel nacional, fue arrestado por organizar una fiesta clandestina en Providencia, quedando así con arresto domiciliario.

En mayo de 2021 fue nuevamente arrestado por realizar una reunión en celebración de su cumpleaños incumpliendo las medidas sanitarias.

Discografía

Solista
 2009: Tea Time 1 (Blackhouze Music)

Con Los Tetas
 1995: Mama funk (EMI Odeon)
 1998: La medicina (EMI Odeon)
 1999: Independiente (Autoedición)
 2002: Tómala! (Autoedición)

EP, antologías de éxitos, grabaciones en vivo, DVD, reediciones
 1997: Cha Cha Cha! (EMI Odeon)
 2000: Independiente 2 (Autoedición)
 2000: Latin funk all-stars (EMI Odeon)
 2012: El Movimiento (autoedición)
 2015: 20 Años Mama Funk (autoedición)

Con Funk Attack
 2010: El ritmo (Edición independiente)

Con Criminal Jazz
 2011: Criminal Jazz (Discos Pendiente)

Con Black Angels
 2016: Canción negra (Discos Pendiente)

Referencias

Enlaces externos

Raperos de Chile
Nacidos en Santiago de Chile

Tea-Time


මායියා ඈන්ජලෝ (උපතේදී මාගරීට් ඈන් ජොන්සන්; අප්‍රේල් 4, 1928 – මැයි 28, 2014) යනු ඇමරිකානු ගත්කතුවරියක සහ කිවිඳියක වූවාය. ස්වයං චරිතාපදාන හතක්, රචනා පොත් තුනක් සහ කාව්‍ය ග්‍රන්ථ කිහිපයක් ඇය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති අතර, වසර 50 ක කාලයක් පුරා එළිදැක්වුනු නාට්‍ය, චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී වැඩසටහන් ලැයිස්තුවක් ඇය වෙත බැර කෙරෙයි. සම්මාන දුසිම් ගණනක්ද  30 කට වඩා ගෞරව ආචාර්ය උපාධි සංඛ්‍යාවක්ද ඇය ලබා ඇත. ඇයගේ ළමා කාලය සහ මුල් යෞවන කාලයේ අත්දැකීම් වෙත අවධානය යොමු කල, කෘති හතකින් සමන්විත ස්වයං චරිතාපදාන මාලාව නිසා ඈන්ජලෝ මහත් කීර්තියට පත් වූවාය. එයින් පළමුවැන්න වූ, අයි නෝ වයි ද කේජ්ඩ් බර්ඩ් සිංස් (1969), පවසන්නේ වයස දහහත වන තුරු ඇයගේ ජීවිතය වන අතර, එය විසින් ජාත්‍යන්තර පිළිගැනුම සහ කීර්තිය ඇය වෙත ළඟා කර දුනි.

කිවිඳියක සහ ලේඛිකාවන ලෙසට ඇය පත්වූයේ, යෞවනියක ලෙසින් තවත් බොහෝ රැකියා කිරීමෙන් පසුව වන අතර, ඒවා අතර, බැදුම් අරක්කැමි, ගණිකාව, සමාජශාලා නළඟන සහ රඟපාන්නිය,  පෝගි ඇන්ඩ් බස් ගී නළුවේ නළු නිලි කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකාවක, දක්ෂිණ ක්‍රිස්තියානි නායකත්ව සමුළුව සඳහා සම්බන්ධීකාරක සහ, යළි-ජනාවාසකරණ කාලයේදී ඊජිප්තුවෙහි සහ  ඝානාවෙහි ජනමාධ්‍යෙව්දිනියක යන දේ වෙයි. නාට්‍ය, චිත්‍රපට සහ ජනසතු රූපවාහිනී වැඩසටහන් තුල ඇය නිළියක, ලේඛිකාවක, අධ්‍යක්ෂවරියක සහ නිෂ්පාදකවරියක ලෙස කටයුතු කලාය. 1982දී පටන්,  උතුරු කැරොලයිනාවේ,  වින්ස්ටන්-සේලම්හී,  වේක් ෆොරස්ට් විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇය උගැන්වූ අතර, එහි ඇමරිකානු අධ්‍යයනයන් පිළිබඳ පළමු ජීවිතාන්තය තෙක් රෙනෝල්ඩ්ස් මහාචාර්යපදවිය ඉසිලුවාය. සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයෙහි සක්‍රීය සාමාජිකාවක වූ ඇය, මාටින් ලූතර් කිං, කණි. සහ මැල්කම් එක්ස් සමගින් කටයුතු කලාය. 1990 ගණන් වල පටන්, කථිකාචාර්ය මණ්ඩලයේ ඇය වසරකට පෙනී සිටීම් 80 කට සහභාගී වූ අතර, අසූ වියැති වන තුරුම මෙය අනුගමනය කළාය. 1993දී, ජනාධිපති බිල් ක්ලින්ටන්ගේ දිවුරුම් දීමේ උත්සවයේදී, ඈන්ජලෝ විසින් ඇයගේ කාව්‍යය "ඔන් ද පල්ස් ඔෆ් මෝර්නිං" (1993) ගායනා කල අතර, මෙය නිසා, 1961දී  ජෝන් එෆ්. කෙනඩිගේ දිවුරුම් දීමේ උත්සවයේදී රොබට් ෆ්‍රොස්ට්  විසින් සිදු කලාට පසු දිවුරුම් දීමේ උත්සවයකදී පාඨනයක් කල පළමු කිවිඳිය වූවාය.

අයි නෝ වයි ද කේජ්ඩ් බර්ඩ් සිංස් යන ප්‍රකාශනය හා සමගින්, ඈන්ජලෝ විසින් ඇයගේ පුද්ගලික ජීවිතයේ කරුණු ප්‍රසිද්ධ සංවාදයට භාජනය කළාය. කළු ජාතිකයන් සහ ස්ත්‍රීන් පිළිබඳ නියෝතියක ලෙසින් ඇය ගෞරවයට පත් වූ අතර, ඇයගේ කෘතීන් විසින් කළු ජාතීන්ගේ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කෙරුණු බව සැලකුණි.   සමහරක් එජ පුස්තකාල වලින් ඇයගේ පොත් තහනම් කිරීමට ප්‍රයත්න දැරුවද, ඇයගේ කෘතීන් පාසැල් සහ විශ්වවිද්‍යාලයන්හී පුළුල් ලෙසින් භාවිතා විය.   ඈන්ජලෝගේ ප්‍රධාන කෘතීන් නම් කෙරුණේ ස්වයං-චරිතාපදාන ප්‍රබන්ධ ලෙසින් වුවද, බොහෝ විචාරකයෝ ඒවා ස්වයං-චරිතාපදාන ලෙසින් වර්ගීකරණය කළහ.  එහි ප්‍රභේදය විචාරණය, වෙනස්කිරීම, සහ පුළුල් කිරීම ඔස්සේ ස්වයං-චරිතාපදානයන්හී පොදු ආකෘතිය අභියෝගයට ලක්කිරීමට ඇය  සිතාමතාම ප්‍රයත්නයක් දැරුවාය. ඇයගේ පොත් කේන්ද්‍රගතව ඇත්තේ වර්ගවාදය, තදාත්ම්‍යය, පවුල සහ, සංචාරය වැනි තේමා මතය.

ජීවිතය සහ  වෘත්තිය

මුල් වසර කිහිපය
මාගරීට් ජොන්සන්, 1928, අප්‍රේල් 4 දිනදී,  සෙන්ට් ලුවිස්, මිසරිහීදී, උපත ලද්දේ, ද්වාරිකයෙක් සහ  නාවුක ආහාරවේදියෙක් වූ බේලි ජොන්සන් සහ සාත්තු සේවිකාවක සහ කාඩ් බෙදන්නියක වූ විවියන් (බැක්ස්ටර්) ජොන්සන් හට දාවය.  ඈන්ජලෝගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ, බේලි කණි. විසින්, මාගරීට් හට අපනාමයක් ලෙසින් "මයියා" යන්න ව්‍යුත්පන්න කර ඇත්තේ, "මයි" හෝ "මයිය සිස්ටර්" යන්නන් වෙතිනි. ඈන්ජලෝ තුන් හැවිරිදි සහ ඇයගේ සොහොයුරා හතර හැවිරිදි වත්ම, ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ගේ "ඛේදජනක විවාහය" කෙළවර වූ අතර, ඔවුන්ගේ පිතෘ පාර්ශව ආච්චී වූ ඇනී හෙන්ඩර්සන් සමග විසීම සඳහා,  ඔවුන්ගේ පියා විසින්,  ස්ටෑම්ප්ස්, ආකැන්සාස් වෙත, ඔවුන්ව තනිව දුම්රියෙන් යැවීය. එකල අප්‍රිකානු-ඇමරිකානුවන් මුහුණ දුන් කටුක ආර්ථික තත්ත්වයට "විස්මයජනක ව්‍යතිරේකයක්" සපයමින් මහා අවපාතය සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය තුලදී ඈන්ජලෝගේ ආච්චි මූල්‍යමය  වශයෙන් සමෘද්ධිමත් වූයේ, ඇය සතුවූ සාමාන්‍ය ගබඩාව වෙතින් ඇය විකුණුවේ ජනතාවට අවශ්‍ය මූලික වෙළෙඳ ද්‍රව්‍යයන් නිසාද  "ඇය විසින් ඥානවන්ත සහ අවංක ආයෝජන" සිදු කල බැවිනුත්ය.

සතර වසරක් ගත වෙත්ම, දරුවන්ගේ පියා "කිසිදු පෙර දැනුම් දීමකින් තොරව ස්ටෑම්ප්ස් වෙත පැමිණි අතර" සෙන්ට් ලුවිස්හී ඔවුන්ගේ මවගේ භාරකාරිත්වයට දරුවන් යළි පමුණවන ලදි. අට හැවිරිදි වත්ම, ඇයගේ මව සමග ජීවත්වූ ඈන්ජලෝ, ලිංගික අපයෝජනයට ලක්ව දූෂණය වූයේ, ෆ්‍රීමන් නමැති, ඇයගේ මවගේ පෙම්වතා අතිනි. මේ බව ඇය විසින් ඇයගේ සොහොයුරා වෙත හෙළි කල අතර, ඔහු විසින් පවුලේ අනෙකුන් වෙත එය දන්වන ලදි. ෆ්‍රීමන් වැරැදිකරු බව ඔප්පුවූ අතර සිර ගත කෙරුනේ එක් දිනකට පමණි. ඔහු නිදහස ලැබීමෙන් දින සතරකට පසුව, ඔහු ඝාතනය කරනු ලැබූ අතර, බොහෝ විට එය ඈන්ජලෝගේ මාමා වරුන් අතින් සිදු වන්නට ඇත.   වසර පහක පමණ කාලයක් පුරා ඈන්ජලෝ නිෂ්ශබ්ද වූයේ, ඇය පැවසූ පරිදී,  "මා සිතන්නේ, මගේ වචනය මොහු මරා දැමූ බවයි; මම ඒ මිනිසා මරා දැමුවේ මම ඔහුගේ නම කිවූ නිසයි.  මම නැවත කිසිදිනෙක කතා නොකරන්නේ, මගේ වචන විසින් ඕනෑම අයෙකු මරා දැමිය හැකි නිසයි ..." යනුවෙන් විශ්වාස කල බැවිනි.   ඈන්ජලෝ පිළිබඳ චරිතාපදානයක් ලියූ මාර්සියා ඈන් ගිලෙස්පි සහ ඇයගේ සගයන් පරිදී, මෙම නිෂ්ශබ්ද කාල පරිච්ඡේදය තුලදී ඈන්ජලෝ විසින් ඇයගේ අසාමාන්‍ය මතක ශක්තිය, පොත් වලට සහ සාහිත්‍යයට ඇයගේ ආදරය සහ, ඇය අවට ලොවට සවන් දීමට සහ එය නිරික්ෂණය කිරීමට ඇයගේ හැකියාව  වර්ධනය කර ගත්තාය.

ෆ්‍රීමන්ගේ ඝාතනයෙන් මඳ කලකට පසු, ඈන්ජලෝ සහ ඇයගේ සොහොයුරා යළි ඔවුන්ගේ ආච්චි වෙත යැවිණි.  ඇයට නැවත කථා කිරීමට හැකියාව ලබා දීමේ ගෞරවය ඈන්ජලෝ විසින් ලබා දෙන්නේ, ගුරුවරියක සහ ඇයගේ පවුලේ මිතුරියක වන බර්තා ෆ්ලවර්ස් මහත්මියටය.  ඇයගේ ජීවිතයට සහ වෘත්තියට බලපෑම් ඇති කල ගත්කතුවරුන් වූ,  චාල්ස් ඩිකන්ස්, විලියම් ෂේක්ස්පියර්, එඩ්ගාර් ඇලන් පෝ, ඩග්ලස් ජොන්සන් සහ, ජේම්ස් වෙල්ඩන් ජොන්සන් වැනි ගත්කතුවරුන් මෙන්ම, ෆ්‍රාන්සස් හාපර්, ඈන් ස්පෙන්සර්, සහ  ජෙසී ෆොසට් වැනි කළු ජාතික කලාකාරිනියන්ද ඇයට හඳුන්වාදුන්නේ ෆ්ලවර්ස් මහත්මිය විසිනි.

ආශ්‍රිත

පැහැදිලිකිරීමේ සටහන්

උපන්‍යාස

මායියා ඈන්ජලෝ

මායියා ඈන්ජලෝ


Bottega Veneta é uma casa de moda de luxo italiana com sede em Milão, Itália. Suas linhas de produtos para homens e mulheres incluem pronto-a-vestir, bolsas, sapatos, acessórios, joias e fragrâncias.

A Bottega Veneta foi fundada em 1966 em Vicenza, Veneto, por Michele Taddei e Renzo Zengiaro. Sua tecelagem de couro Intrecciato foi um sucesso instantâneo. Depois que a empresa foi comprada pelo Grupo Gucci em 2001, um novo pulso de "riqueza furtiva" reviveu a Bottega Veneta. A empresa abriu em 2006 a Scuola dei Maestri Pellettieri di Bottega Veneta (escola de artesanato em couro), que desde 2013 está instalada em seu novo ateliê em Montebello Vicentino.

Bartolomeo Rongone é o CEO da Bottega Veneta desde setembro de 2019 e Matthieu Blazy o diretor de criação desde novembro de 2021. Bottega Veneta opera 268 lojas para 3.754 funcionários e gerou 1,140 bilhões de euros em vendas (2020). Bottega Veneta é uma subsidiária do grupo de luxo Kering.

História
A Bottega Veneta foi fundada em 1966 em Vicenza, Itália por Michele Taddei e Renzo Zengiaro. Produzindo artigos de couro artesanal, a marca desenvolveu um design distinto de tecelagem de couro, o Intrecciato, que instantaneamente se tornou o visual icônico da Bottega Veneta. "Quando as suas iniciais bastam " tornou-se o slogan histórico da marca porque o Intrecciato trabalhado tornava os produtos da Bottega Veneta imediatamente reconhecíveis e o seu logotipo só aparecia discretamente no interior dos produtos.

Em 1972, a Bottega Veneta inaugurou sua primeira loja nos Estados Unidos, na cidade de Nova York. Em meados da década de 1970, a empresa começou a fabricar calçados.

Renzo Zengiaro deixou a empresa no final da década de 1970. Em seguida, Michele Taddei entregou a empresa para sua ex-mulher Laura Braggion, que passou a comandar a empresa com seu segundo marido, Vittorio Moltedo. Ela se mudou para Nova York para desenvolver a empresa e tornou-se membro do jetset local. Em 1980, a atriz Lauren Hutton carregava uma bolsa Bottega Veneta Intrecciato no filme American Gigolo. Em 1985, Andy Warhol realizou o curta-metragem Bottega Veneta Industrial Videotape.

Durante a década de 1990, a Bottega Veneta lançou sua primeira coleção pronto-para-vestir.

Em fevereiro de 2001, o antigo Grupo Gucci adquiriu a Bottega Veneta por US$ 156 milhões. No mês de maio seguinte, Patrizio di Marco foi nomeado CEO, e em junho Tomas Maier diretor de criação. A Vogue cunhou o termo "riqueza furtiva" para descrever o novo estilo da marca.

Descrição

Bottega Veneta é uma grife italiana de luxo especializada em pronto-a-vestir masculino e feminino, bem como em bolsas, sapatos, acessórios, joias e fragrâncias. Os itens mais populares da Bottega Veneta são as bolsas Cabat, Knot e Pouch. O complexo artesanato de tecelagem do Cabat requer 2 artesãos durante 2 dias inteiros de trabalho.

A Bottega Veneta está sediada em Milão, Itália. A empresa é subsidiária do grupo de luxo Kering. Em 2020, as vendas da Bottega Veneta atingiram 1,140 bilhão de euros.

Prêmios

 2019: 4 prêmios durante o British Fashion Awards

Referências

Empresas de Milão
Marcas de relógios
Marcas de produtos de luxo

Bottega Veneta


Achuguayo é o deus da Lua na religião Guanche em Tenerife . Ele era a dualidade de Magec (deus do sol). Ele também era chamado de "Pai do Tempo", pois era o encarregado de regular o tempo. De acordo com a tradição, ele vivia nas montanhas, descendo algumas vezes para ouvir as preces e súplicas que o povo Guanche fazia embaixo de árvores e sagradas e cavernas nas montanhas.

Referências

 Religião Guanche
Mitologia africana
Deuses lunares

Canárias
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Achuguayo


بنات المساء أو حارسات التفاح (باليونانية:Ἑσπερίδες) بحسب الأساطير الإغريقية هن حوريات أوكلت إليهن الإلهة هيرا حراسة حديقة التفاح الذهبي الشهيرة بحديقة هيسبيريديس الواقعة على الحافة الغربية من العالم والتي أهدتها إياها الأرض غايا بمناسبة زواجها من زيوس.

وبحسب الأساطير اليونانية القديمة، فقد اشتق اسم بنات المساء من الإلهة المجسدة هيسبيريس التي تمثل ساعة المساء ووالدة الحوريات، فيما يمثل الإله الجبار أطلس والدهم،  ومنه لقبن بالأطلسيات.

وتختلف أسماء الحوريات باختلاف الروايات، لكن الأكثر شيوعًا هن إغلي وإريثي وهسبيري.

نسبهم
اختلفت الروايات الأسطورية حول نسب حوريات هيسبيريديس بين من نسبهم إلى:
 العلاقة بين هيسبيريس والإله الجبار أطلس.
 العلاقة بين آلهة البحر كيتو وإله الأخطار المخفية فوركيس.
 العلاقة بين مع آلهة نيكس وإله الظلام إيريبوس.
 العلاقة بين مع آلهة القانون تيميس وأب الآلهة والبشر زيوس.
 ولادتهن من ضلع الآلهة نيكس.
 بنات الإله يوسفوروس حامل نور الفجر.

تاريخ

أسطورة التفاح الذهبي

جرى ذكر أسطورة حديقة هيسبيريديس خلال المهمة ماقبل الأخيرة من مهام توبة هرقل الإثني عشر حيث تقرر إرساله إلى حديقة سحرية بعيدة تقع على سفوح جبال الأطلس لإحضار التفاح الذهبي من الشجرة التي زرعتها الالهة هيرا وأوكلت حراستها لحوريات بنات أطلس المعروفين بهيسبيريديس؛ قبل أن تكتشف هيرا سرقتهن للتفاح فتضع تنينا بمئة رأس يدعى لادون حول الشجرة لمنع الوصول إليها.

بعد العديد من المغامرات، حصل هرقل على بعض المعلومات من حكيم البحر نيريوس، لا سيما أن التفاح الذهبي ينمو في حديقة تقع في «الغرب الأقصى» حيث تعيش حوريات هيسبيريدس. لكن المعلومات بقيت غامضة إلى حد ما بالنسبة لهرقل، ورغم ذلك اتجه هرقل إلى الأراضي الغربية التي زارها من قبل خلال رحلته إلى مملكة غيريون. بعد بضعة أيام من السفر وصل إلى منطقة تارتيسوس بالقرب من قادس في هسبانيا.

بحسب المؤرخين كان يُعتقد أن المقصود «بالتفاح الذهبي» يمكن أن يكون قاكهة البرتقال التي كانت مجهولة في أوروبا والبحر الأبيض المتوسط قبل العصور الوسطى. لذلك، كان الاسم النباتي اليوناني المختار لجميع أنواع الحمضيات هو ("hesperidoids") وحتى اليوم الكلمة اليونانية لفاكهة البرتقال هي (Portokáli) وفقًا لدولة البرتغال في شبه الجزيرة الإيبيرية بالقرب من المكان الذي تنمو فيه حديقة التفاح الذهبي.

موقع حديقة هيسبيريديس

بحسب الأسطورة فقد أهدتها الأرض إلى الآلهة هيرا بمناسبة زواجها من كبير الآلهة زيوس، إضافة لذلك فاسم هيسبيريدس في الميثولوجيا اليونانية يخص الحوريات اللائي لجئن إلى حديقة غناء في العالم المحظوظ في ليبيا القديمة.

تختلف المواقع الدقيقة لحديقة هيسبيريدس وفقًا للمصادر اليونانية، فكان الشاعر الإغريقي هسيودوس أول من حدد موقع هيسبيريديس لأول مرة في منطقة ضبابية وبعيدة في المحيط. بينما جاء ذكر الموقع في الزاوية الغربية البعيدة خلال مهام هرقل بالقرب من جبال الأطلس في شمال إفريقيا إبان بحثه عن التفاح الذهبي كموقع ثان. مما يحيل على موقعين، أحدهم باتجاه الشمال والآخر بالقرب من السواحل الأفريقية.

تميل بعض الفرضيات إلى اعتبار ليبيا الحالية (سواء خليج سرت أو بنغازي) موقعا لهيسبيريديس، وهي فرضية تتعارض مع النصوص والمخطوطات اليونانية القديمة التي تصف منطقة ما وراء البحار بناء على الجغرافيا الأسطورية إلى منطقة حوض البحر الأبيض المتوسط وحدها، وهو تفسير يتوافق مع المستعمرات اليونانية المنشأة أنذاك خلال برقة القديمة، حيث تحتفظ المصادر اللاتينية بموقع قبالة الشواطئ المحيطية لإسبانيا أو المغرب، بالقرب من مدينة ليكسوس، بين طنجة والعرائش في المغرب وهو الموقع الذي شهد أيضا قتال هرقل ضد آنتايوس.

وفقًا لقصيدة الشاعر الغنائي اليوناني ستيسيكورس، والعالم الجغرافي اليوناني سترابو، في مجلده الثالث «جيوغرافيكا» تقع الحديقة في تارتيسوس في جنوب شبه الجزيرة الإيبيرية.

المراجع

أعمال هرقل
المرأة في الأساطير الإغريقية
تاريخ برقة
هيسبيريديس
تجسيدات في الأساطير الإغريقية
تصورات الجنة
حدائق في المغرب
حدائق في إسبانيا
حوريات
شخصيات أسطورية إغريقية
مدن قديمة
مدن مدمرة
مساء
مواقع إغريقية في ليبيا
مواقع ميثولوجية في اليونان

هيسبيريديس


Brenda Shannon Greene (born May 2, 1958), known professionally as Shannon, is an American singer and songwriter of freestyle and dance-pop music. She is best known for her single "Let the Music Play", which topped the Billboard Dance Club Songs chart in 1983 and was certified gold.

Her studio albums include Let the Music Play (1984), followed by Do You Wanna Get Away (1985) and Love Goes All the Way (1986). In 1999, Shannon appeared in a segment of VH1's One-Hit Wonders, and returned to music with her fourth studio album The Best Is Yet to Come (2000). Her most recent studio album, A Beauty Returns, was released in 2006.

Career

Shannon was born in Washington, D.C., United States. In 1983, she was enrolled at York College in New York City and toured with the New York Jazz Ensemble. Quintin Hicks, an associate of the production team of Mark Liggett and Chris Barbosa, saw Shannon singing with a live band in her cousin's recording studio. She auditioned for Liggett and Barbosa with the song "She Can't Love You Like I Do". They introduced her to the selection "Fire and Ice", which would later evolve into Shannon's signature song, "Let the Music Play"; its unique sound, called "the Shannon Sound", would later come to be known as "freestyle". Let the Music Play would also be the title of Shannon's debut studio album, which she released through the team in 1984.

In July 1983, "Let the Music Play" was released on New York-based dance label Emergency and Shannon was invited back to record more songs with Liggett and Barbosa. The single reached #8 on the Billboard Hot 100 and #2 on the Billboard R&B and #1 on the Hot Dance Club Play charts. It also was ranked at #49 of Billboard's Top 100 songs of 1984. It was later ranked #23 among Billboard'''s best dance songs of all-time.

Her debut studio album, Let the Music Play, was released on February 1, 1984. "Give Me Tonight", the follow-up single, reached the number-two spot on the R&B charts and number one on the Hot Dance Club Play charts. The song went to number 46 on the pop charts. It was one of Billboard's top 30 dance songs for the year of 1984. In the United States, the third single was "My Heart's Divided". The single, featuring Jimi Tunnell as one of the backing vocalists, hit #3 on the Dance Chart. "Sweet Somebody", a mid-tempo soul effort, made the Top 20 in a few European nations.

Shannon's studio album Let the Music Play went on to sell approximately 1.5 million worldwide, with 500,000 of those sold in the United States, earning gold certification. Shannon was nominated for a Grammy Award and received numerous other awards, including the Dinah Washington (Jack the Rapper) Award, the Hall of Fame Award, the Gold Ampex Reel Award, a certified gold disc by the Recording Industry Association of America, and the Best Billboard Top 10 female R&B vocalist.

In 1985, she released her second studio album, Do You Wanna Get Away. The title track was the first single and it became her third single to appear on the Hot 100, and her third single to hit #1 on the Dance Chart. She scored three more dance hits, including "Stronger Together", a cover of "Urgent" by Foreigner, and "Stop the Noise", with a video sponsored by Pepsi and Black Angus. Love Goes All the Way, Shannon's third studio album, was released in 1986.

Shannon asked to be released from her recording contract with Atlantic Records in 1987. She recorded soundtracks, jingles, and the track "Criminal", for the movie Fatal Beauty, starring Whoopi Goldberg. While touring the world, Shannon attended and graduated from the American Academy of Dramatic Arts in New York City.

In 1998, she cowrote and sang on multi-tracks produced by Todd Terry, Tony Moran, and Germany's Sash! and Les Rythmes Digitales. The Shannon single "Move Mania" (Sash!) became an EU dance hit. In 1999, Shannon appeared in a segment of VH1's One-Hit Wonders. Entertainment Tonight also taped a special about her life. She was managed for a period of time by Eric Vega producer of shows and events. In 2005 the NBC TV show Hit Me, Baby, One More Time aired a full interview on Shannon's life, music, and a pre-taped performance in front of a studio audience for national airing.

Shannon's fourth studio album, The Best Is Yet to Come, was released on March 28, 2000. She is credited as 50 percent writer of the album. Chris Barbosa served as a producer, along with Andy "Panda" Tripoli and Tony Moran. This venture thrust Shannon back onto the dance scene and Billboard Music Charts in the early 2000s with top 10 Billboard Dance Remixes by veteran DJ/Mixer Junior Vasquez (For "Let the Music Play – The Lost Mixes" – #3 US Billboard Music Dance Charts), and Hex Hector for "Give Me Tonight". Shannon later released a compilation album, Let the Music Play: The Best of Shannon, in 2004.

On April 20, 2006, Shannon participated in the Freestyle Extranvaganza concert along with artists Lisa Lisa and Cult Jam, the Cover Girls, Coro, and Stevie B The event was sponsored by WKTU, WSKQ, and WCAA in New York.

A fifth studio album, A Beauty Returns, was released in 2006. Today, Shannon is a voting member of the Grammy's (Recording Academy), and she occasionally performs shows around the world. In 2016, Carnival Cruise Line ran a national television campaign featuring music performed by her. In 2017, Shannon was a contestant on the Fox game show Beat Shazam where she was partnered with former Stetsasonic member Bobby Simmons.

Personal life

Shannon has never married and has no children.

Discography
Studio albums

Compilations
 Part Time Lovers (1991)
 The Collection (1994)
 The Ultimate Collection (1994)
 Dancefloor Artists Volume 8 – The Best Of Shannon (1995)
 The Collection (Reissue) (2001)
 Let the Music Play: The Best of Shannon'' (2004)

Singles

Featured singles

See also
 List of Billboard number-one dance club songs
 List of artists who reached number one on the U.S. Dance Club Songs chart

References

External links
 Shannon's MySpace page

20th-century African-American women singers
American freestyle musicians
Living people
Singers from Washington, D.C.
Singers from Brooklyn
Educators from New York City
American pop musicians
1958 births
Atco Records artists
21st-century African-American people
21st-century African-American women

Shannon (American singer)


ඉන්දියානු ආගම්, දකුණු ආසියාතික ආගම් හෝ ධර්ම ආගම් යනු ලෝකයේ බොහෝ ආගම්වල ආරම්භය ලෙස ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ ඇති වූ සහ ධර්මය මත පදනම් වූ ආගම් වේ.  හින්දු ආගම (ආගම් ශෛව, වෛෂ්ණව, ශාක්ත) ජෛන, බුදු දහම, සීඛ් ආගම හා Ayyavazhi විවිධ යුගවල දී ආරම්භ තුළ ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය හා කාලයත් ලොව පුරා පැතිර ගියේය.  මෙම සියලුම ආගම් මූලික විශ්වාසයන්, සංස්කෘතීන් සහ චාරිත්‍ර වාරිත්‍රවල බොහෝ සමානකම් ඇත්තේ ඒවායේ පොදු සම්භවය සහ සමහර අන්‍යෝන්‍ය බලපෑම් හේතුවෙනි. බොහෝ විට මේවා බොහෝ ආගම් සහ නිකායන්හි ආගමක් ලෙස සලකනු ලබන අතර ඒවා සියල්ලම 'හින්දු' ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සියලු ආගම් පෙරදිග ආගම් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත. ඉන්දියානු ආගම් ඉන්දියානු ඉතිහාසය හරහා බද්ධ වී ඇතත්, ඒවා පුළුල් පරාසයක ආගමික ප්‍රජාවන් පිහිටුවා ඇති අතර ඒවා ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයට සීමා නොවේ.

සමාන සංස්කෘතිය
මෙම ආගම්වල අනුගාමිකයින්ගේ මතවාදයන්ගේ සංහිඳියාව, අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය සහ සමාජ ඒකාබද්ධතාවය හේතුවෙන්, මෙම විශ්වාසයන් පුළුල් හින්දු ආගමේ උප බෙදීම් හෝ උප කුල ලෙසද සැලකේ. පන්සල්, ආරාම, සිද්ධස්ථාන, උත්සව, සංස්කෘතිය, සම්ප්‍රදාය, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, කුල ක්‍රමය, විශ්ව විද්‍යාව, දේවධර්මය, සාහිත්‍යය, වේද, දින දර්ශනය, මේ හැම ආගමකම පොදුයි. සෑම ආගමකම මිනිසුන් සෑම ආගමකම පන්සල්වලට යාම සිරිතකි.  මේ සියලුම ආගම් අනුගමනය කරන්නේ කුල ක්‍රමයයි.

හින්දු ආගම පහත පරිදි වර්ගීකරණය වේ: ශෛව, වෛෂ්ණව හා ශාක්තවාදය ලෙස එය වර්ග කෙරේ. බුද්ධාගම සාමාන්‍යයෙන් ථෙරවාද බුද්ධාගම සහ මහායාන බුද්ධාගම ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත.

ධර්ම ආගම්

හින්දු ආගම

හින්දු ආගම ආසියානු මහාද්වීපයේ දෙවන විශාලතම ආගම වන අතර පැරණිතම ආගම වේ. කෝටි 100කට වැඩි පිරිසක් මේ ආගම අදහති. ජනගහනය අනුව එය ඉන්දියාවේ, නේපාලයේ සහ බාලි දූපත් වල බහුතර ආගම වේ. භූතානය, ඉන්දුනීසියාව, බංග්ලාදේශය, මියන්මාරය, කැරිබියන්, මැලේසියාව, සිංගප්පූරුව සහ ශ්‍රී ලංකාව යන රටවල සැලකිය යුතු හින්දු භක්තිකයන් ජීවත් වෙති.

ජෛන ආගම

ජෛන ආගම ඉන්දියානු ආගමකි. ජෛනයන් වැඩිපුරම ජීවත් වන්නේ ඉන්දියාවේ නමුත් ලෝකයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල දක්නට ලැබේ.  ඉන්දියාවේ දේශපාලන, ආර්ථික සහ සදාචාරාත්මක ලක්ෂණ කෙරෙහි ජෛන ආගමේ බලපෑම සැලකිය යුතු ය. ඉන්දියාවේ ඇති ආගම් අතරින් වඩාත්ම උගත් අය වන්නේ ජෛන ආගම් ය.   ජෛන පුස්තකාල ඉන්දියාවේ පැරණිතම පුස්තකාල ලෙස සැලකේ.   වත්මන් මහාවීරයන්ගේ ඉගැන්වීම් මෙම ආගමේ මාර්ගෝපදේශ වේ.

බුද්ධාගම

බුද්ධාගම ලෝකයේ සිව්වන විශාලතම ආගම වන අතර ආසියාවේ තුන්වන විශාලතම ආගම වේ. සිද්ධාර්ථ ගෞතම විසින් ආරම්භ කරන ලද ආගම. ආසියාවේ ජනගහනයෙන් 12%ක් මෙම ආගම අදහති. එය භූතානය, මියන්මාරය, කාම්බෝජය, තායිලන්තය, ශ්‍රී ලංකාව, ටිබෙටය සහ මොංගෝලියාව යන රටවල ප්‍රමුඛ ආගම වේ. චීනය, තායිවානය, උතුරු කොරියාව, දකුණු කොරියාව, සිංගප්පූරුව සහ වියට්නාමය යන රටවල සැලකිය යුතු බෞද්ධයන් පිරිසක් ජීවත් වෙති.

සික් ආගම

සික් ආගම ලෝකයේ පස්වන විශාලතම ආගමයි. කෝටි තුනක පමණ පිරිසක් මේ ආගම අදහති. එය 1500 ගණන්වල ගුරු නානක් විසින් නිර්මාණය කරන ලදී. එය ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ උතුරු කොටස වන පන්ජාබ්හි දර්ශනය විය. සික් යන නම ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ ශිෂ්‍ය (සික්) යන අර්ථය ඇති සංස්කෘත වචනයෙනි. එය ඉන්දියාවේ සිව්වන විශාලතම ආගම වන අතර ඉන්දියානු ජනගහනයෙන් 2% ක පහත ජනගහනයක් ඇත. ඉන්දියාවට අමතරව කැනඩාව, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, පකිස්ථානය, ඇෆ්ගනිස්ථානය, එක්සත් රාජධානිය, ඕස්ට්‍රේලියාව, සිංගප්පූරුව, මැලේසියාව, නැගෙනහිර අප්‍රිකාව සහ මැදපෙරදිග යන රටවල සීක්වරු ජීවත් වෙති.

හින්දු ප්රතිසංස්කරණ ව්යාපාර
මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපාර සමහර විට නව ආගම් ලෙස සැලකේ. මේ සියල්ල හින්දු ජීවන රටාව උගන්වයි. ඔවුන් ද ධර්ම ආගම්වල කොටසක්. මෙය අනුගමනය කරන සියලු දෙනා හින්දු ආගම ද අනුගමනය කරති.

අය්යාවලි
දහනව වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේ Ayyavazhi , දකුණු ඉන්දියාව, කන්යාකුමාරි දිස්ත්රික්කයේ camitoppu ආගමේ න්යායික කොටසෙහි ඒකීය පෙනුම. Ayyavazhi ඉන්දියානු සංගණනයේ හින්දු නිකායක් ලෙස සැලකේ.

වීගන්
වීරෝදාර නිර්මාංශ නොහොත් ලින්කායතම් යනු ආගමකින් මතු වූ නිර්මාංශ හා ආගමික බෙදීමකි. කර්නාටක ප්‍රාන්තයේ ලිංගයට් ප්‍රජාව අතර මෙය බොහෝ දුරට අනුගමනය කෙරේ. .

සිරදි සායි බාබා
Shirdi Saibaba හෙවත් Shirdi Saibaba යනු ඉන්දියානු අධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙකි, ඔහු ඔහුගේ බැතිමතුන් විසින් ශ්‍රී දත්තගුරුගේ ප්‍රකාශනය ලෙස සලකනු ලබන අතර සාන්තුවරයෙකු සහ පකීර්වරයෙකු ලෙස හඳුනාගෙන ඇත.

ආර්ය සමාජය
ආර්ය සමාජය යනු ඒකීය ඉන්දියානු හින්දු ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපාරයක් වන අතර එය වේදයේ බලය පිළිබඳ විශ්වාසය මත පදනම් වූ දර්ශන සහ භාවිතයන් ප්‍රවර්ධනය කරයි. සමාජය 1875 අප්‍රේල් 10 වන දින සන්යාසි ස්වාමි දයානන්ද සරස්වතී විසින් ආරම්භ කරන ලදී.

සමානකම්

හින්දු ආගම, බුද්ධාගම, ජෛන ආගම සහ සීක් ආගම විවිධ කණ්ඩායම් සහ පුද්ගලයන් විසින් වෙනස් ලෙස අර්ථකථනය කරන වැදගත් දර්ශන කිහිපයක් බෙදා ගනී. 19 වන ශතවර්ෂය වන තුරුම, එම විවිධ ආගම්වල අනුගාමිකයින් එකිනෙකාට විරුද්ධ යැයි ලේබල් නොකළ නමුත් "තමන් එකම විස්තෘත සංස්කෘතික පවුලක සාමාජිකයන් ලෙස සලකනු ලැබීය."

දානය
ප්‍රධාන ධර්ම සංකල්පය මත බද්ධ වී ඇති බැවින් මෙම ආගම් ධර්ම ආගම් ලෙස හැඳින්වේ. සන්දර්භය අනුව ධර්මයට විවිධ අර්ථ ඇත. උදාහරණයක් ලෙස එය ගුණධර්ම, යුතුකම, යුක්තිය, අධ්‍යාත්මිකත්වය යනාදියට යොමු විය හැකිය.

සමාජ විද්යාව
හින්දු ආගම, බුද්ධාගම, ජෛන ආගම සහ සීක් ආගම මෝට්සම් චක්‍රයෙන් මිදීම සහ නැවත ඉපදීම පිළිබඳ අදහස බෙදා ගනී. මෙම නිකුතුවේ නිශ්චිත ස්වභාවය අනුව ඒවා වෙනස් වේ.

චාරිත්රය
චාරිත්රානුකූලව පොදු ලක්ෂණ ද සොයාගත හැකිය. මෙම හිස අවුරුදු උත්සව Sikhism හැර, සියලු පැහැදිලි සම්ප්රදායන් තුනක් වැදගත් වේ. අනෙකුත් කැපී පෙනෙන චාරිත්‍ර අතර මළවුන්ගේ ආදාහනය, විවාහ උත්සව සහ විවිධ විවාහ උත්සව ඇතුළත් වේ. සම්ප්‍රදායන් හතරට කර්ම, ධර්ම, සංසාර, මෝසම් සහ විවිධ යෝග සංකල්ප ඇතුළත් වේ.

මිථ්යාව
රාම මේ හැම ආගමකම වීර චරිතයක්. දී හින්දු ඔහු දේශීය රජු ස්වරූපයෙන් දෙවියන් නිදහසයි; බුද්ධාගමේ ඔහු බෝධිසත්ව අවතාරයකි; තුළ ජෛන ආගම, ඔහු පරිපූර්ණ මිනිසෙක් විය. බෞද්ධ රාමායණ අතර: රාම, යක්‍ෂ රජු යනාදීන්ට දඬුවම් කිරීමට අවතාර කළ බෝධිසත්වයන්ගේ අවතාරය වන ඇසෑම්හි කම්ති ගෝත්‍රයේ කම්ති රාමායනය ද දක්නට ලැබේ. රාවණාගේ මව රාමායණය ඇසෑම්හි දිව්‍යමය කථා පුනරුච්චාරණය කරන තවත් පොතකි.

ලෝක ජනගහනය තුළ ධර්ම ආගම

මෙම ආගම්වල බොහෝ අනුගාමිකයින් දකුණු ආසියාව, අග්නිදිග ආසියාව සහ නැගෙනහිර ආසියාවේ අය වෙති. ඉස්ලාම් ආගමට පෙර, මධ්‍යම ආසියාව, මැලේසියාව  සහ ඉන්දුනීසියාව ඓතිහාසික වශයෙන් හින්දු සහ බෞද්ධ බහුතරයක් විය.    ආසියාවෙන් පිටත, අද, එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව, කැරිබියන්, එක්සත් රාජධානිය, මැද පෙරදිග, මොරිෂස්, ඕස්ට්‍රේලියාව, යුරෝපා සංගමය සහ දකුණු අප්‍රිකාව යන රටවල සැලකිය යුතු ආගමික ජනගහනයක් සිටිති. දකුණු ආසියාතික ජන ආගම් සියල්ල ධර්ම ආගම් යටතට වැටේ.

ලෝක ආගම් සාමාන්‍යයෙන් ධර්ම ආගම් සහ ආබ්‍රහම් ආගම් ලෙස වර්ග කෙරේ. දැනට ලෝකයේ ආගම් අදහන බිලියන 2ක් පමණ අනුගාමිකයින් ලෝක ජනගහනයෙන් 24%කි. බොහෝ රටවල ජෛන ආගමේ සහ බුද්ධාගමේ අනුගාමිකයන්ගෙන් බහුතරයක් හින්දු ආගමේ නිකායක් ලෙස සලකනු ලබන බැවින්, නිශ්චිත ජනගහන සංඛ්‍යා දන්නේ නැත.   එසේම, සමහර අග්නිදිග ආසියානු රටවල්, හින්දු ඇත බෞද්ධයන් සලකා බලන ලදී. දී නැගෙනහිර ආසියානු ජපානය හා වැනි රටවල චීනය , බුදු දහම අනුගමනය කරන ජනතාව තම පාරම්පරික ආගම සමග නිසි ලෙස ගණන් නැත.

20 වන සියවසට පෙර, මෙම ආගමේ සියලුම අනුගාමිකයින් හින්දු ලෙස හැඳින්වේ. සීක් ආගම සහ ජෛන ආගම වෙනම ආගම් ලෙස සැලකුවේ ඉන්දියාව නිදහස ලැබීමෙන් පසුවයි.

ඉන්දියානු සංක්‍රමණිකයන්
ඕස්ට්‍රේලියාව, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව සහ යුරෝපයේ හින්දු කවුන්සිලය සංවිධාන, ප්‍රජාවන් සහ දේශපාලන පක්ෂවල සාමාජිකයින් මෙන්ම සීක්, ජෛන සහ අනෙකුත් ඉන්දියානු ජන ආගම් නියෝජනය කරයි   .

ඉන්දියාවේ සීක්, ජෛන සහ බෞද්ධ
ඉන්දියාවේ සමාජ ව්‍යුහය අනුව සීක්, ජෛන සහ බුද්ධාගම අනුගාමිකයින් පුළුල් හින්දු භක්තිකයන් ලෙස සැලකේ. 2005 දී ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ප්‍රකාශ කළේ සීක් සහ ජෛනයන් පුළුල් හින්දු ප්‍රජාවක කොටසක් බවයි. ඉන්දියාවේ සීක්, බෞද්ධ, ජෛන සහ සියලුම ජන ආගම් හින්දු ලෙස සලකනු ලබන අතර හින්දු සිවිල් නීතිය ඔවුන්ට අදාළ වේ.

1955 හින්දු විවාහ පනත "හින්දු යනු බෞද්ධ, ජෛන, සීක් සහ ක්‍රිස්තියානි නොවන, මුස්ලිම්, පාර්සි හෝ යුදෙව් නොවන" ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත. ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වැඩිදුරටත් සඳහන් වන්නේ "හින්දුවරුන් වෙත යොමු කිරීම සීක්, ජෛන ආගම හෝ බුද්ධාගම ප්‍රකාශ කරන පුද්ගලයන් වෙත යොමු කිරීම සඳහා සලකා බලනු ඇති" බවයි.

අධිකරණ සිහිකැඳවීමේ දී, ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, හින්දු ආගම තුළ සහ හින්දු ආගමේ නිකායක් ලෙස සීක් සහ ජෛන ආගම උප බෙදීම් හෝ විශේෂ විශ්වාසයන් ලෙස සඳහන් කර ඇත.

බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දීය රජය 1873 දී පවත්වන ලද පළමු සංගණනයේ සිට ඉන්දියාවේ ජෛනවරුන් හින්දු ආගමේ අනුකොටසක් ලෙස සැලකුවද, 1947 නිදහසෙන් පසු සීක් සහ ජෛන ජාතිකයන් ජාතික සුළුතරයක් ලෙස නොසැලකේ.

2005 දී ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉන්දියාව පුරා සිටින ජෛනයන්ට ආගමික සුළුතර තත්ත්වය ලබා දෙන පනතක් නිකුත් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ජෛන ආගමේ සුළුතර තත්ත්වය තීරණය කිරීමට අධිකරණය එය අදාළ ප්‍රාන්තවලට භාර දුන්නේය.

කෙසේ වෙතත්, ජෛන, බෞද්ධ සහ සීක් ආගමික සුළුතරයක් ද නැද්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් විනිශ්චයන් ප්‍රකාශ කිරීමෙන් හෝ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් සමහර තනි රාජ්‍යයන් පසුගිය දශක කිහිපය තුළ වෙනස් වී ඇත. ජෛන ආගම හින්දු ආගමෙන් වෙන් කළ නොහැකි බව ප්‍රකාශ කළ උත්තර් ප්‍රදේශ් සම්බන්ධ නඩුවක 2006 ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව උදාහරණයකි. කෙසේ වෙතත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ජෛන ආගම වෙනස් ආගමක් ලෙස පැවති විවිධ අධිකරණ නඩු ද සඳහන් කළේය. තවත් උදාහරණයක් නම්, හින්දු ආගම තුළ ජෛනයන් සහ බෞද්ධයන් නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කළ නීතියේ සංශෝධනයක් වන ගුජරාට් ආගමික නිදහස පිළිබඳ පනතයි.

මේකත් බලන්න

 දානය
 ආබ්රහමික ආගම්

උපුටා දැක්වීම්

ආගම්

ධාර්මික ආගම්


An Oryzopsis songarica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius ngan Franz Josef Ivanovich Ruprecht, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Boris Alexjewitsch Alexeevich Fedtschenko. An Oryzopsis songarica in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis songarica