Zelena berba grožđa je vrsta berbe grožđa. Njome se s vinove loze ubiru grozdovi koji su još nezreli tj. zeleni. Bere ih se prije vremena da bi bilo manje grozdova preostalo na lozi. Prinos je time smanjen. Trsu tako svu preostalu energiju i proizvodnju biljnih sokova usmjerava na manji broj preostalih grozdova koji su zbog toga veće kakvoće i grožđe je zdravije.

Izvori

Enologija

Zelena berba grožđa


La línea 414 es una línea de colectivos de la Provincia de Buenos Aires que une La Plata con la Estación Florencio Varela.

La línea fue operada anteriormente como parte del ramal 16 de la línea 129, cuando pertenecía a la desaparecida Río de La Plata. Siguió funcionando hasta 2002.

Desde febrero del 2011, se le había dado la concesión a la empresa santafesina El Recreo, pero no lo cumplió. En enero del 2012 el Gobierno de La Provincia de Buenos Aires, le dio la concesión del servicio a la empresa Nueve de Julio S.A.T.

Ante el abandono del servicio de la Línea 414, se presentó la firma "Empresa Nueve de Julio SAT", mostrando su voluntad de asumir la explotación de tales servicios.

Se restableció el corredor de esta línea a fin de satisfacer las necesidades de la gente que debía trasladarse a diario a la capital provincial, sea por razones de índole comercial, educativa, administrativas, de salud o laborales.

Recorrido
 La Plata - Estación Florencio Varela: Desde lateral de Estación Terminal de Ómnibus de La Plata sito en calle 41 entre 3 y 4, siguiendo por calle 41, diagonal 74, Plaza Italia, avenida 44, avenida 13, distribuidor Pedro Benoit, Camino General Belgrano, Camino Centenario, Rotonda de Alpargatas, Ruta Provincial 36 hasta Parada El Ombú, Los Ángeles, Bogotá, Gowland (Av. Pte Perón), Vázquez (Av. Pte Perón), plazoleta de Av. Pte Perón en estación Florencio Varela.

 Regreso: Desde lateral de Estación Florencio Varela sito en Av. Pte. Perón entre Monteagudo y Alberdi, siguiendo por Pte. Perón, Avenida San Martín, Dr. Salvador Sallarés, Alberdi, Pte. Perón, Ruta Provincial 36, Rotonda de Alpargatas, Camino Centenario, Camino General Belgrano, Calle 511, Av. 19, Calle 514, Camino General Belgrano, distribuidor Pedro Benoit, Av. 13, Av. 44, Plaza Italia, Diag. 74 hasta calle 42 (Terminal de Ómnibus de La Plata).

Anteriores dueños
 "Compañía de Transportes Río de La Plata S.A.". Por Disposición Nº 1791/90.  Motivo de fin de recorrido: abandono.
 "Inversiones Comerciales Parque U.T.E" (Viasur). Por Disposición N° 1986/05.  Continuó operando hasta que esta empresa fue reemplazada.
 "Transportes Automotor Plaza S.A.C.e.I". Por Disposición Nº 1230/03.  Motivo de fin de recorrido: abandono.

Resolución
La resolución que autorizó a operar de nuevo este servicio es la N° 364 en La Plata del 2 de noviembre de 2011.

De los seis artículos que la conforman el tercero es el que hace mención a esto.

ARTÍCULO 3º. Autorizar en forma precaria y provisoria, en los términos establecidos en el artículo 31 de la Ley Orgánica del transporte de Pasajeros (Decreto – Ley N° 16378/57) y concordantes, a la firma "Empresa Nueve de Julio S.A.T" para hacerse cargo del recorrido autorizado a la Línea 414, Estación Ferrocarril Florencio Varela–La Plata, hasta tanto se resuelva su reimplantación con arreglo a la ley de fondo.

Inauguración
Del acto de inauguración que se llevó a cabo en el Anfiteatro de Varela, ubicado entre las calles avenida Teniente Gral. Juan Domingo Perón y Almirante Brown participaron: el director de Transporte de La Plata, Gabriel Simiele, funcionarios municipales, concejales, integrantes de diferentes instituciones del distrito, en nombre Julio Pereyra (intendente de Florencio Varela) el secretario de Gobierno Municipal, Andrés Watson, el vicepresidente de la empresa Nueve de Julio, Roberto Larraz y vecinos.

Andrés Watson dijo que el nuevo servicio es una "acción más, que demuestra el crecimiento de un país, de una Provincia y un Municipio". "...Es un día muy importante porque se pone en marcha una nueva vía que comunica Varela con La Plata. Una prestación que, debido a los problemas económicos por los que atravesó el país, debió suspenderse. Por eso hoy es un día histórico, que demuestra cómo se va recuperando aquello que se perdió".

En relación con esto, Roberto Larraz, agradeció al intendente la oportunidad de cumplir con este servicio y dijo "Hoy tenemos el orgullo de haber sido elegidos por la Municipalidad de Florencio Varela y la Agencia Provincial del Transporte para unir nuevamente y en forma directa la ciudad de Florencio Varela con La Plata. Sabemos de la responsabilidad que nos cabe, pero vamos hacer todos los esfuerzos para cumplirla de la mejor de manera y estamos a disposición de los usuarios para todo lo que necesiten".

Horarios del 414

Paradas principales
A continuación, se muestra un listado de las paradas próximas a distintos sitios de interés, junto con las combinaciones con otras líneas de colectivo.

Logo de la empresa
Tres círculos anidados de distintos diámetro y grosor, de colores rojo, blanco y azul; en el centro de los mismos, el nombre de dicha empresa "Nueve de Julio".

Referencias

Bibliografía
 .
 Nueva línea de Varela a La Plata - Diario El Sol
 Ya funciona el servicio de colectivos que une La Plata y Florencio Varela - Diagonales.com
 Municipalidad de La Plata - Recorridos Líneas de La Plata.

414
414

Línea 414 (Buenos Aires)


Tomorrowland je godišnji festival dance i techno glazbe, ujedno i najveći i najpoznatiji takve vrste na svijetu. Prvo izdanje održano je 2005. u belgijskom mjestu Boomu nedaleko Antwerpena, gdje se tradicionalno održava posljednjeg vikenda u srpnju.

Među najznačajnijim DJ-evima koji su nastupili ističu se Armin van Buuren,  David Guetta, Paul van Dyk, Tiësto, Avicii i Afrojack.

Godine 2017. festival je posjetilo 400 000 ljudi.

Tomorrowland je pet godina zaredom (2012. – 2016.) proglašavan najboljim međunarodnim dance festivalom od strane Zimske glazbene konferencije (WMC-a) i tri puta zaredom (2011., 2012. i 2013.) od strane Red Bull Elektropedia Awards.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.tomorrowland.com  Službene stranice festivala

Glazbeni festivali
Belgijska glazba
Manifestacije u Belgiji

Tomorrowland


خرطوم  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صيدا في محافظة الجنوب. تبلغ مساحتها481 هكتاراً، وتبعد مسافة 60 كيلومتراً عن العاصمة بيروت، و20 كيلومتراً عن عاصمة الجنوب صيدا، كما ترتفع 300 متر عن سطح البحر.

يمكن الوصول إليها عبر سلوك طريقين: صيدا – المصيلح – كوثرية السياد، وساحلاً عبر الزهراني العاقبية الغسانية والمدخل الغربي لكوثرية السياد.85% من أبنائها، يقطنون خارج البلدة، إما في المغترب أو في المدينة، لكنهم لا ينقطعون عن العودة إلى ربوعها في نهاية كل أسبوع وفي كل مناسبة.

أصل التسمية

تتنازع ثلاثة آراء أساسية حول أصل تسمية خرطوم، الرأي الأول يرد التسمية إلى كلمة «حارتوم» المشتقة من الآرامية، ومعناها العراف أو الكاهن والساحر، أما الرأي الثاني فيردّها إلى السريانية ومعناها ناب (سن) الفيل، وذلك ربطاً بحادثة العثور على أنياب فيلة مدفونة فيها قبل مئات السنين. أما الرأي الثالث فيردّها إلى مصطلح «الخراطيم» أي الوجهاء والأسياد.

السكان
يقدّر عدد سكان بلدة خرطوم المسجلين بحوالي 1800 نسمة. ويقدر عدد المنازل بـ 250 منزلاً في أرجاء القرية.

اقتصاد البلدة
تمثّل زراعة الزيتون والحبوب والخضار والتبغ والحمضيات مورداً معيشياً لشريحة كبيرة من أبناء البلدة، كذلك يوجد في البلدة عدد من المؤسسات التجارية، فضلاً عن عدد من المؤسسات المطبعية في العاصمة بيروت، والتي أسسها عدد من أبناء البلدة، حيث تعتبر هذه المؤسسات من الأهم في مجالاتها على أرض الوطن والخارج، وثمّة شريحة نخبوية من أبناء خرطوم منتشرة في بلاد الاغتراب، ومنهم من انخرط في أعمال وظيفية هامة في الدوائر الرسمية، والمهن الأخرى.

المراجع

قرى جبل عامل

خرطوم (صيدا)


ක්ලයිනොමීටරය (Clinometer)

ක්ලයිනොමීටරය වනාන්තර කළමනාකරණයේදී බහුලව භාවිතාවන උපකරණයකි. මෙය බෑවුම්, සිරස් කෝණ සහ මේවායේ එකතුවක් ලෙස උන්නතාංශය වෙනස්වීම සහ ගස්වල උස මැනීමට යොදා ගනී.

බොහෝ ක්ෂේත්රගවලදී ක්ලයිනොමීටරය ලෙස හඳුන්වයි. මෙහිදී ත්රිසකෝණමිතික මූලධර්මය යොදාගනී. මෙහිදී නිරීක්ෂකයා සහ මිනුම් ගන්නා වස්තුව අතර දුර එකට ගුණකර කෝණයේ ටෑන් අගය ලබා ගෙන ගසෙහි නිරීක්ෂකයාගේ උස හැරුණූ විට උස ලබා ගෙන එයට නිරීක්ෂකයාගේ උස එකතු කර ගසේ සම්පූර්ණ උස ලබා ගනී. ක්ලයිනොමීටරයේ ප්රගධාන පරිමාණ තුනක් ඇත. එනම් අංශක ප්රබතිශත සහ භූ ලක්ෂණයි. ක්ලයිනොමීටරයක් මිලයට ගැනීමේදී එය අප බලාපොරොත්තුවන ආකාරයට ක්ර්මාංකනය කර තිබේදැයි බැලීම වැදගත්ය. බොහෝ වන වගාකරුවන් විශ්වාස කරන ආකාරයට Swart මහත්මිය විසින් Swart මහතාගේ උදව් ඇතිව ක්ලයිනොමීටරය සොයා ගන්නා ලදී.

http://en.wikipedia.org/wiki/Clinometer_%28forestry%29

ක්ලයිනොමීටරය


Susanne Dierolf (Bratislava,  – ) foi uma matemática alemã, especializada na teoria dos espaços vetoriais topológicos. Foi professora por muitos anos na Universidade de Trier.

Formação e carreira
Dierolf nasceu em 16 de julho de 1942 em Bratislava, na época sob ocupação alemã e administrado como parte da Baixa Áustria.

Completou um doutorado em 1974 na Universidade de Munique, com a tese Über Vererbbarkeitseigenschaften in topologischen Vektorräumen, orientada por Walter Roelcke. Continuou em Munique como assistente, obtendo a habilitação em 1985. Tornou-se privatdozent em Trier em 1985 e Professora extraordinária em 1991.

Morreu em 24 de abril de 2009.

Foi coautora de um livro sobre teoria de grupos topológicos, Uniform structures on topological groups and their quotients (com Walter Roelcke, McGraw-Hill, 1981).

Reconhecimento
Um volume especial da revista Functiones et Approximatio Commentarii Mathematici foi publicado em memória de Dierolf em 2011.

Referências

Ligações externas
Cópia arquivada da página pessoal

Matemáticas da Alemanha
Matemáticos da Alemanha
Alunos da Universidade de Munique
Naturais de Bratislava

Susanne Dierolf


الصفقة هو فيلم سياسي تشويقي من إنتاج عام 2005 إخراج هارفي كاهن ومن بطولة كريستيان سلاتير، توم هانسون، سلمى بلير وكولم فير. الفيلم تم تصويره في بوسطن، ماساتشوستس

مراجع

وصلات خارجية

صفحة الفيلم على IMDB

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إثارة سياسي كندية
أفلام إثارة سياسية في عقد 2000
أفلام إثارة سياسة أمريكية
أفلام إنتاج 2005
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الروسية
أفلام باللغة الروسية في عقد 2000
أفلام عن رجال أعمال
أفلام كندية
أفلام كندية في عقد 2000
أفلام وول ستريت

الصفقة (فيلم 2005)


Seiji Shindo (født 12. december 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kataller Toyama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Seiji Shindo


Christophe Pognon (* 11. Oktober 1977 in Cotonou) ist ein ehemaliger beninischer Tennisspieler.

Werdegang
Pognon konnte sich nie auf einer höheren Profiebene wie etwa der ATP Challenger Tour durchsetzen. Auch für Grand-Slam-Turniere qualifizierte er sich nie.

Er nahm durch eine Wildcard im Jahr 2000 bei den Olympischen Spielen in Sydney teil. In der ersten Runde der Einzelkonkurrenz traf er dabei auf den Brasilianer Gustavo Kuerten, dem er mit 1:6, 1:6 unterlegen war.

Pognon bestritt zwischen 1994 und 2011 insgesamt 37 Begegnungen für die beninische Davis-Cup-Mannschaft. Er hält mit 18 Siegen den Landesrekord der meisten Siege im Davis-Cup-Einzel.

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Benin)
Olympiateilnehmer (Benin)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Beniner
Geboren 1977
Mann

Christophe Pognon


Khasijski bor (benguetski bor ili troigličasti bor; lat. Pinus kesiya) jedan je od najraširenijih borova u Aziji. Rasprostire se na jug i istok od pobrđa Khasi u sjeveroistočnoj indijskoj državi Meghalaya, a na sjever do Tajlanda, Filipina, Mjanmara, Kambodže, Laosa, i krajnjeg juga Kine i Vijetnama. Drugdje u svijetu, uključujući južnu Africi i Južnoj Ameriku, to je važna plantažna vrsta.

Uobičajeni naziv "Khasi bor" potječe iz brda Khasi u Indiji, a "Benguet bor" potječe iz kopnene provincije Benguet u Luzonu, na Filipinima, gdje je dominantna vrsta luzonskih tropskih borovih šuma. Benguetski bor ponekad se tretira kao zasebna vrsta, Pinus insularis ; međutim, postojeće je mišljenje tretirati ga kao da je ista vrsta kao i P. kesiya. Grad Baguio nosi nadimak "Grad borova", zbog velikog broja ovih stabala.

Opis

Pinus kesiya je drvo visoko do 30–35 m s ravnim, cilindričnim deblom. Kora je gusta i tamno smeđa, s dubokim uzdužnim pukotinama. Grane su robusne, crveno smeđe boje od druge godine, grančice su vodoravne do viseće. Listovi su igličasti, tamnozeleni, obično 3 u svežnju, 15–20 cm dugački, omotač svežnja je dug 1–2 cm i postojan. Češeri su jajoliki, dugački 5–9 cm, često zakrivljen prema dolje, ponekad blago iskrivljeni; ljuskice dvogodišnjih češera su guste, umbos je malo konveksan, ponekad oštro šiljast. Ljuske imaju poprečni i uzdužni greben preko sredine površine ljuske. Sjemenke su krilate, 6–7 mm dugačke s krilom od 1,5–2,5 cm. Oprašivanje je sredinom proljeća, a češeri sazrijevaju 18-20 mjeseci nakon toga.

Khasijski bor obično raste u čistim sastojinama ili pomiješanim sa širokolisnim drvećem, ali ne formira otvorene borove šume.

Komercijalna uporaba
Meko i lagano drvo Pinus kesiya može se koristiti za širok raspon primjena, uključujući kutije, papirnu celulozu i privremene električne stupove. Intenzivno se koristi za drvo, koje se dobiva u prirodnim šumama i plantažama.

Kvalitetna smole nije obilna i nije se često koristila, osim u španjolskom kolonijalnom razdoblju na Filipinima za proizvodnju terpentina.

Izvori

Vanjske poveznice

 Gymnosperm Database: Pinus kesiya
 Suitability of Pinus kesiya for tree-ring analyses

Flora Bangladeša
Flora regije Assam
Borovi

Khasijski bor


Snåsa (suðursamíska: Snåase) er sveitarfélag í Þrændalögum í Noregi. Í sveitarfélaginu eru 2.033 íbúar (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Snåsa sem er eina þéttbýlið í sveitarfélaginu

Sveitarfélagið Snåsa á landamæri að sveitarfélögunum Steinkjer í vestri, Overhalla og Grong í norðri, Lierne í austri og Verdal í suðri. Í suðri liggur sveitarfélagið einnig að Svíþjóð.

Sveitarfélög í Þrændalögum

Snåsa (sveitarfélag)


TL or Tl may refer to:

Arts and entertainment
 Teens' love, Japanese erotic fiction marketed towards women
 Télé Liban, a Lebanese television network
 Turn Left (newspaper),  Cornell University student publication

Language
 Tl (digraph), a digraph representing a voiceless alveolar lateral affricate in some languages
 Tagalog language (ISO 639 alpha-2 code: tl)

Organisations
 Airnorth (IATA airline code TL), an airline
 Public transport in the Lausanne Region, a transport company
 Teknisk Landsforbund, the Danish Union of Professional Technicians
 Team Liquid, a professional gaming and eSports team and community website

Science and technology
 Liquidus temperature, the maximum temperature at which crystals can co-exist with the melt
 Teralitre (Tl or TL), a metric unit of volume or capacity
 Thallium, symbol Tl, a chemical element
 Thermoluminescence dating, in geochronology
 Total length in fish measurement
 Transmission loss (TL), in acoustics, electronics, optics, and related fields

Computing
 .tl, East Timor's Internet country code top-level domain
 Transform, clipping, and lighting (T&L), in computer graphics

Vehicles
 Acura TL, a mid-size luxury car
 TL11, engine for Leyland Tiger
 Volkswagen TL, a compact car produced in the 1960s and 1970s

Other uses
 Nickname for Tenderloin, San Francisco
 East Timor (ISO 3166-1 alpha-2 country code)
 Turkish lira (TL), a currency
 Thameslink, a train operator in the UK

TL


Den lilletyske løsning (på tysk Kleindeutsche Lösung) er navnet på en model for en tysk nationalstat, som blev diskuteret i 1800-tallet, hvor Tyskland bestod af en lang række små og store konge- og fyrstedømmer. I forbindelse med bestræbelserne på at samle de tyske stater gik diskussionen på, om man skulle tilstræbe en stortysk løsning (med Østrig) eller en lilletysk (uden Østrig).

Diskussionen om de to løsninger må ses på baggrunden af den tyske dualisme med de to tyske storstater Østrig og Preussen, der konstant kæmpede med hinanden om indflydelse i de tyske områder og Centraleuropa. Østrig favoriserede den stortyske løsning, mens Preussen foretrak en lilletysk løsning uden det katolske Østrig. Diskussionen om en lilletysk eller stortysk løsning prægede også debatterne i Frankfurterparlamentet, som blev etableret som følge af Martsrevolutionen i 1848.

Den lilletyske løsning blev realiseret efter de tyske samlingskrige (den dansk-tyske krig 1864, den preussisk-østrigske krig 1866 og den tysk-franske krig 1871) med dannelsen af det Tyske Kejserrige under preussisk hegemoni i 1871.

Kilder

Tysklands historie

Den lilletyske løsning


est une série d'animation télévisée américaine de science-fiction créée par Kevin Hageman et Dan Hageman. Elle est diffusée aux États-Unis sur la plateforme de vidéo à la demande Paramount+ ainsi que sur la chaîne Nickelodeon. Produite par Alex Kurtzman, la série fait partie d'un univers étendu inspiré de l'œuvre Star Trek créée par Gene Roddenberry avec la série originale.

En France, la série est diffusée à partir du  sur Nickelodeon. Elle est aussi diffusée sur RTS Un en Suisse.

Synopsis
En 2383, cinq ans après le retour de l' sur Terre, Dal, un jeune extraterrestre rêveur, est esclave sur la colonie dirigée par le criminel connu sous le nom de , son bras droit Drednock et sa fille Gwynala (alias Gwyn). Rêvant de s'échapper, il est manipulé par Gwyn pour retrouver Zéro, un fugitif qui inspire l'espoir chez les esclaves. Mais alors qu'il parvient à rejoindre Zéro, il tombe sur un vaisseau abandonné de Starfleet, l'USS Protostar. Avec l'aide de Zéro, d'un mécano Tellarite appelé Jankom Pog, d'un Brikar timide du nom de Rok-Takh, d'un Blob glouton surnommé "Murf" et de Gwyn, il parvient à s'échapper et cet équipage insolite commence à explorer la galaxie en direction de l'espace de la Fédération tout en suivant l'enseignement d'un hologramme basé sur le Capitaine Kathryn Janeway. Mais Le Devin et Dreadnock se lancent à la poursuite du Protostar, pour lequel ils ont des projets bien particuliers.

Distribution

Voix originales

Personnages principaux
 Brett Gray : Dal
 Ella Purnell : Gwyndala alias Gwyn, une Vau N'Akat
 Jason Mantzoukas : Jankom Pog, un Tellarite
 Rylee Alazraqui : Rok-Tahk, une Brikar
 Dee Bradley Baker : Murf
 Jimmi Simpson : Drednok
 John Noble : the Diviner (père de Gwyn)
 Kate Mulgrew : Vice-Amirale Kathryn Janeway/Hologramme de Janeway
 Bonnie Gordon : ordinateur de bord du Protostar

Personnages récurrents
 Daveed Diggs : Commandeur Tysess
 Jameela Jamil : Enseigne Asencia
 Jason Alexander :  Noum
 Robert Beltran : Capitaine Chakotay
 Grey DeLisle : Nandi
 Eric Bauza : Lieutenant Barniss Frex
 Kimberly Brooks : Commandeur Kaseth

Invités
 Billy Campbell : Capitaine Thadiun Okona
 Gates McFadden :  Beverly Crusher
 Ronny Cox: Amiral Edward Jellico
 Fred Tatasciore : Dr. Boons, David Garrovick
 Amy Hill: Dr. Jago

Voix françaises
 Arnaud Laurent : Dal
 Marie Bouvet : Gwyn
 Marc Saez : Jankom Pog
 Sébastien Desjours : Zéro
 Estelle Darazi : Roh-Takk
 Jean-Bernard Guillard : le Devin
 Denise Metmer : Vice-Amirale Kathryn Janeway/Hologramme de Janeway
 Hervé Bellon : Commandeur Spock
 Ingrid Donnadieu : Lieutenant Nyota Uhura
 Jean-François Lescurat : Constable Odo
 Sybille Tureau : ordinateur de bord du Protostar
 Maïk Darah : Nandi, Commandeur Kaseth
 Anne Rochant :  Beverly Crusher
 Pascal Germain : Lieutenant-Commandeur Montgomery Scott, alias "Scotty"
 Emmanuel Jacomy : Capitaine Thadiun Okona
 Version française
 Société de doublage : Libra Films
 Direction artistique : Marc Saez
 Adaptation des dialogues : Marc Saez

Épisodes

 Perdu et trouvé -  ()
 Perdu et trouvé -  ()
 Un travail d'équipe ()
 L'attrape rêve ()
 Mortelle planète ()
 Kobayashi ()
 Premier contact ()
 Le temps assasin ()
 Une étoile morale -  ()
 Une étoile morale -  ()
 L'asile (Asylum)
 Ne réveillez pas un Borg endormi (Let Sleeping Borgs Lie)
 Le monde entier est un théâtre (All the World's A Stage)
 A la croisée des chemins (Crossroads)
 Mascarade (Masquerade)
 Préludes (Preludes)
 Un fantôme dans la machine (Ghost in the Machines)
 Tête à tête (Mindwalk)
 Supernova -  (Supernova, Part 1)
 Supernova -  (Supernova, Part 2)

Production

Genèse et développement
En juin 2018, après avoir été engagé comme show runner de Star Trek: Discovery, Alex Kurtzman signe un contrat de cinq ans avec CBS Television Studios pour développer davantage l'univers Star Trek avec divers séries, mini-séries et séries d'animations. Après l'annonce de la série d'animation pour adultes humoristique Star Trek: Lower Decks, Alex Kurtzman déclare en janvier 2019 qu'au moins une autre série d'animation sera produite dans le cadre de l'expansion de la franchise Star Trek. Cette autre série est présentée comme plus axée vers le jeune public et est prévue sur un autre canal de diffusion que CBS All Access (future Paramount+).

Les frères Kevin et Dan Hageman rejoignent le projet comme scénaristes en février 2019, alors que Nickelodeon envisage de diffuser cette nouvelle série animée, qui est envisagée comme l'une des marques fortes de la chaine selon le président Brian Robbins. Un mois plus tard, Alex Kurtzman confirme officiellement le projet et révèle que les négociations avec Nickelodeon sont quasiment abouties. Il espère alors que la série sera prête pour 2021 ou 2022. Nickelodeon commande officiellement la série en avril 2019. Il est par ailleurs annoncé que Rod Roddenberry (fils de Gene Roddenberry) participera à la production. Il est ensuite précisé que la chaine a commandé deux saisons.

Dans un article sur la franchise Star Trek publié dans The Wall Street Journal en janvier 2020, la série est intitulée Star Trek: Prodigy. La série est officiellement confirmé en juillet 2020 tout comme sa diffusion courant 2021. En février 2021, ViacomCBS annonce que Prodigy sera également diffusée sur la plateforme Paramount+.

Choix des interprètes

Lors du New York Comic Con 2020, il est annoncé que Kate Mulgrew va à nouveau interpréter Kathryn Janeway, personnage de la série en prise de vues réelles Star Trek: Voyager (1995-2001). L'actrice était initialement réticente à l'idée de reprendre ce rôle mais s'est finalement laissé convaincre par l'idée de présenter l'univers de Star Trek à une nouvelle génération de fans.

Les voix des personnages principaux sont annoncées en juin 2021 : Rylee Alazraqui dans le rôle de Rok-Tahk, Brett Gray dans le rôle de Dal, Angus Imrie dans le rôle de Zero, Jason Mantzoukas dans le rôle de Jankom Pog, Ella Purnell dans le rôle de Gwyn et Dee Bradley Baker dans le rôle de Murf. Le mois suivant, John Noble est annoncé pour prêter sa voix à The Diviner, alors que Jimmi Simpson sera son bras-droit Drednok
.

En , Billy Campbell révèle qu'il reprend son rôle de Thadiun Okona, présent dans l'épisode 4 de la saison 2 de Star Trek : La Nouvelle Génération (1987-1994). C'est ensuite le retour de Robert Beltran en Chakotay (Star Trek: Voyager) qui est révélé. Quelques invités sont également révélés : Daveed Diggs en commandant Tysess, Jameela Jamil en Enseigne Asencia et Jason Alexander dans le rôle du  Noum.

Musique
En , Alex Kurtzman annonce que  a été engagée pour composer la musique de la série, après avoir été impressionné par son travail sur un court métrage de Star Trek: Short Treks. Le thème sera par ailleurs composé par Michael Giacchino, qui a œuvré sur la saga reboot.

Accueil

La première saison reçoit des critiques globalement positives. Sur l'agrégateur américain Rotten Tomatoes, elle récolte 89% d'opinions favorables pour 9 critiques et une note moyenne de . Sur Metacritic, il obtient une note moyenne de  pour 5 critiques.

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Nickelodeon
Série télévisée de Paramount+
Série d'animation américaine
Prodigy

Star Trek: Prodigy


كاماريون (Καμάριον) هي مدينة في كورينثيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1053 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

كاماريون (كورينثيا)


La rivière  Waihopai — la plus au sud des deux rivières du même nom de l'Île du Sud de la Nouvelle-Zélande , s'écoule dans la région du Southland.

Situation
C'est un étroit cours d'eau  sur plus de  de long, qui a sa source à partir de plusieurs torrents provenant d'un pays de collines basses situé entre les villes Edendale et celle de Dacre, tout en s'écoulant dans une direction générale ouest-sud-ouest, passant tout près du centre de la ville de Woodlands.
Ces cours d'eau fusionnent graduellement, devenant une rivière à environ  à l'est de la cité d'Invercargill.
La rivière Waihopai se dirige vers l'ouest à partir de ce point, passant à travers les banlieues nord de la cité d'Invercargill et ensuite tournant au sud , circulant entre la zone construite de la ville d'Invercargill et l'  avant de se déverser dans l'extrémité nord du New River Estuary , qui n'est autre que l'embouchure du fleuve Oreti au niveau de Stead Street Bridge.

Toponymie
La rivière tire son nom du terme Maori pour dénommer la ville d'Invercargill, Waihōpai.

Voir aussi
 Liste des cours d'eau de la Nouvelle-Zélande

Notes et références

Cours d'eau de la région du Southland en Nouvelle-Zélande
District de Southland
Fleuve en Océanie

Cours d'eau en Nouvelle-Zélande

Waihopai (rivière du Southland)


مرصفا إحدى قرى مركز بنها التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
قرية مرصفا من القرى القديمة، حيث وردت باسم «مرصفا» في أعمال الشرقية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت في أعمال القليوبية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني ورد اسمها في التربيع العثماني الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني ضمن قرى ولاية القليوبية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم «مرصفا» ضمن قرى مديرية القليوبية.

السكان
بلغ عدد سكان مرصفا 23,867 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

أعلامها
 محمد حسن نائل المرصفي، (؟ - 29 مارس 1935) عالِم أدبي ولغوي وصحفي.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية مرصفا (بنها)

مرصفا


Jeofizik mühendisliği, Yerküre'deki maden, mineral, petrol, doğalgaz, su ya da inşaatlar için zeminlerin incelenmesi, konumunun saptanmasını ve dinamiğinin araştırmasını bilimsel yöntemlerle yapan bir mühendislik dalıdır.

Dış bağlantılar

 İÜC Mühendislik Fakültesi Jeofizik Mühendisliği
 Jeofizik Mühendisleri Odası

Jeofizik mühendisliği


الجهاز المركزي للمحاسبات هو هيئة حكومية مصرية مستقلة ذات شخصية اعتبارية عامة تتبع رئيس الجمهورية، وتهدف أساسًا إلى تحقيق الرقابة على أموال الدولة وأموال الشخصيات العامة الأخرى وغيرها من الأشخاص المنصوص عليها في هذا القانون كما تعاون مجلس الشعب في القيام بمهامة في هذه الرقابة.

تأسس الجهاز سنة 1942 كأداة للتحكيم في ، وسُمِيَ في الأصل «ديوان المحاسبة» ثمّ غُـيِـرَ اسمه عام 1964.
يُشرف الجهاز على الرقابة المالية بعد الصرف على الجهات والإدارات الحكومية وشركات  وقطاع الأعمال العام وجميع الشركات التي تساهم بها الدولة والجمعيات الأهلية والجمعيات التعاونية، وهو مستقل عن مجلس الوزراء المصري، ويُقدّم تقريراته لرئاسة الجمهورية، ويَخضع لسيطرته مباشرةً.

أهداف الجهاز ووظائفه والجهات الخاضعة لرقابته

يمارس الجهاز أنواع الرقابة الأتية:
 الرقابة المالية بشقيها المحاسبي والقانوني.
 الرقابة على الأداء ومتابعة تنفيذ الخطة.
 الرقابة القانونية على القرارات الصادرة في شأن المخالفات المالية.

يباشر الجهاز اختصاصاته بالنسبة للجهات الآتية:
 الوحدات التي يتألف منها الجهاز الإداري للدولة، ووحدات الحكم المحلى.
 الهيئات العامة والمؤسسات العامة وهيئات القطاع العام وشركاته والمنشآت والجمعيات التعاونية التابعة لأي منها في الأنشطة المختلفة بكافة مستوياتها طبقا للقوانين الخاصة بكل منها.
 الشركات غير شركات القطاع العام والتي يساهم فيها شخص عام أو شركة من شركات القطاع العام أو مَصْرِف من مصارف القطاع العام بما لا يقل عن 25% من رأسمالها.
 النقابات والاتحادات المهنية والعمالية
 الأحزاب السياسية والمؤسسات الصحفية القومية والصحف الحزبية.
 الجهات التي تنص قوانينها على خضوعها لرقابة الجهاز.
 أي جهه أخرى تقوم الدولة بإعانتها مثل الجمعيات الأهلية أو ضمان حد أدنى للربح لها أو ينص القانون على اعتبار أموالها من الأموال المملوكة للدولة.

يختص الجهاز أيضا بفحص ومراجعة أعمال وحسابات أي جهه يعهد إليه بمراجعتها أو فحصها من رئيس الجمهورية أو مجلس الشعب أو رئيس مجلس الوزراء ويبلغ الجهاز نتيجة فحصه إلى الجهات طالبة الفحص.

ولمجلس الشعب أن يكلف الجهاز المركزي للمحاسبات بفحص نشاط احدي المصالح الإدارية أو أي جهاز تنفيذي أو إداري أو إحدى الهيئات أو المؤسسات
العامة أو إحدى شركات القطاع العام أو الجمعيات التعاونية أو المنظمات الجماهيرية التي تخضع لإشراف الدولة أو أي مشروع من المشروعات التي تسهم
فيها الدولة أو تتولى فيها الدولة أو تتولى إعانتها أو تضمن حدا أدنى لأرباحها أو أي مشروع يقوم على التزام بمرفق عام أو أي عملية أو نشاط تقوم به إحدى هذه الجهات ويتولى الجهاز إعداد تقارير خاصة عن المهام التي كلفه بها المجلس متضمنة حقيقة الأوضاع المالية والاقتصادية التي تناولها الفحص. كما يجوز للمجلس أن يكلف الجهاز بإعداد تقارير عن نتائج متابعته لتنفيذ الخطة وما تم تحقيقه من أهدافها وان يطلب منه إبداء الرأي في تقارير المتابعة التي تعدها وزارة التخطيط.

رؤساء الجهاز

القوانين المنظمة
 القانون رقم 53 لسنه 1942 - بإنشاء ديوان المحاسبة كهيئة مستقلة للرقابة على المال العام
 القانون رقم 129 لسنة 1964 - باصدار قانون الجهاز المركزى للمحاسبات.
 القانون رقم 44 لسنة 1965 - في شأن تنظيم مراقبة حسابات المؤسسات والهيئات العامة والشركات والجمعيات والمنشآت التابعة لها
 القانون رقم 31 لسنة 1975 - بشأن تنظيم علاقة الجهاز المركزى للمحاسبات بمجلس الشعب
 القانون رقم 144 لسنة 1988 - بشأن إصدار قانون الجهاز المركزى للمحاسبات.
 القانون رقم 157 لسنة 1998 - بشأن تعديل قانون الجهاز المركزي للمحاسبات.

انظر أيضاً
 قائمة جهات رقابية مصرية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجهاز.
 الصفحة الرسمية للجهاز على موقع فيس بوك.

أجهزة حكومية مصرية
اقتصاد مصر
تأسيسات سنة 1942 في مصر
تدقيق حكومي
مكتب محاسبة الحكومة
منظمات محاسبية
وكالات حكومية أسست في 1942
وكالات حكومية في مصر

الجهاز المركزي للمحاسبات (مصر)


Immanuel Maurice Wallerstein (28 Eylül 1930, New York - 31 Ağustos 2019), Amerikalı sosyolog, tarihsel sosyoloji alanında bilim insanı ve dünya sistemler analisti.

Eğitimi ve akademik kariyeri
New York'ta doğan Wallerstein'ın dünya sorunlarına ilgisi henüz küçük yaşlarda başladı. Özellikle Hindistan'da sömürge karşıtı harekete merak duydu. Columbia Üniversitesi'nde eğitimini sürdüren Wallerstein, bu üniversiteden, 1951'de B.A., 1954'te M.A. ve 1959'da Ph.D. derecelerini aldı. 1971 yılında McGill Üniversitesi'nde sosyoloji profesörü oluncaya dek burada ders verdi. 1976'da Binghamton Üniversitesi'nde (SUNY) sosyoloji alanında önde gelen öğretim üyelerin biri olarak, 1999'daki emekliliğine kadar görev aldı, ayrıca 2005 yılında emekliliğine dek Fernand Braudel Merkezi'nin başkanlığını sürdürdü. Konuk profesör olarak dünya çapında çeşitli üniversitelerde görev alan Wallerstein çeşitli ödüllerle onurlandırıldı. Aralıklarla Directeur d'études associé titri ile Paris'te École des Hautes Études en Sciences Socialesde görev aldı. 1994 ve 1998 yılları arasında Uluslararası Sosyoloji Birliği'ne başkanlık yaptı. 2000 yılında Yale Üniversitesi sosyoloji bölümüne kıdemli araştırmacı olarak katıldı. Ayrıca Social Evolution & History adlı derginin danışma kurulunda bulundu.

Wallerstein, Türkiye'nin güneydoğu illerinde süregelen sokağa çıkma yasaklarının ve şiddetin bir an önce son bulmasını talep eden akademisyen ve araştırmacılardan oluşan bir inisiyatif olan Barış İçin Akademisyenler inisiyatifinin bildirisine imza atan 1128 akademisyen arasındadır.

 Teorileri

Wallerstein akademik kariyerine post-kolonyal Afrika uzmanı olarak başladı. Bu alanı, 1951'de gerçekleştirilen bir uluslararası gençlik konferansı sonrasında seçti ve 1970'lere kadar çalışmalarını sadece bu alanda gerçekleştirdi. Bu tarihten itibaren kendini bir tarihçi ve makro düzeyde küresel kapitalist ekonomi teorisyeni olarak tanımlamaya başladı. Küresel kapitalizme erken dönem eleştirileri ve "sistem karşıtı" hareketlere desteği son dönemde onun, küreselleşme karşıtı hareket içinde bulunan akademik ve diğer muhalif çevrelerde- Noam Chomsky ve Pierre Bourdieu ile birlikte- önemli bir yer edinmesini sağladı.

 Dünya Sistemler Teorisi
Wallerstein, "Üçüncü Dünya" teorilerini reddeder, ve ekonomik değişim ilişkilerinin oluşturduğu komplex bir ağ ile birbirine bağlı tek bir dünya olduğunu savunur: içinde, kırılmaları açıklayan "sermaye ve emek dikotomisi" ve birbiri ile rekabet içinde olan (tarihsel olarak ulus devletleri kapsayan ama onunla sınırlı olmayan) ajanlarca gerçekleştirilen sonsuz "sermaye birikimi"nin bulunduğu bir "dünya ekonomi" veya "dünya-sistem". Bu yaklaşım Dünya Sistemler Teorisi adı ile bilinmektedir.

Wallerstein, "Dünya sistem teorisi"ni 1974 yılında yayınladığı Modern Dünya Sistem kitabında dile getirdi. Kitabında dünyanın, 16. yüzyıldan beri uluslararası işbölümü ile karakterize edilen bir dünya sistemini yaşadığını savundu. "Modern dünya sistem"in kökeni olarak Wallerstein, 16. yüzyıl Batı Avrupası ve Amerikalar'ını gösterir. Sermaye birikiminde başlangıçta Fransa ve İngiltere'de görülen belirli politik olaylar, aşama aşama bir genişleme sürecini başlattı ve sonucunda bugün, sadece bir küresel değişim ağı kaldı. 19. yüzyılla birlikte yeryüzünün her köşesi kapitalist dünya ekonomiye entegre oldu.

Dünyanın her köşesine uzanan kapitalist dünya-sistem kültürel, siyasal ve ekonomik açıdan homojen olmaktan çok uzak bulunmaktadır- Aksine dünya-sistem medeniyetler arasında gelişme farklılıları ve politik gücün ve sermayenin artışındaki temel farklılıklarla karakterize edilir. Modernleşme ve kapitalizm teorilerinin iddiasının aksine , Wallerstein bu farklılıkları sistemin bir bütün olarak gelişmesi ile bertaraf edilebilecek sırf tortular veya düzensizlikler olarak görmez. Bunlar dünyanın merkez, yarı çevre ve çevre olarak bölünmesinde olduğu gibi dünya-sistem'in kalıtsal bir özelliğidir.

 Merkez Çevre
Dünya sistem teorisi, dünyanın merkez ve çevre olarak bölündüğünü savunur ayrıca bunlar arasında yarı çevre olarak adlandırılan ve tanımını diğerleri ile ilişkisine göre kazanan bölgelerde bulunmaktadır. Bu ayrışmada, merkez ve çevre arasında yapısal ve kurumsallaşmış bir "işbölümü" bulunmaktadır: Merkez, yüksek düzeyde teknolojik ilerlemeye sahip ve ileri düzeyde ürünler üretirken; çevrenin rolü, merkezin temsilcilerine ham madde, tarımsal ürün, ve ucuz işgücü sağlamaktır. Merkez ve çevre arasındaki değişim eşit olmayan şartlarda gerçekleşir: Çevre ürünlerini ucuz fiyatlardan satmak zorundadır fakat buna karşılık merkezin ürünlerini daha pahalı almak zorundadır. Ayrıca, yarı çevre adı ile adlandırılan merkeze göre çevre, çevreye göre merkez eğilimi gösteren bir bölge vardır. 20. yüzyılın sonlarında bu bölge Doğu Avrupa, Çin, Brezilya gibi alanları kapsayacaktır. Bazı durumlarda, çevre ve merkez bölgeler aynı coğrafi alanda çok yakın işbirliği içinde olabilir.

Dünya-sistemin başlangıcından itibaren sürekli genişlemesinin bir etkisi şey'''lerin sürekli metalaşmasıdır, buna insan emeği de dahildir. Doğal kaynaklar, toprak, emek ve insan ilişkileri aşama aşama kendi özgün değerinden soyutlanır ve ona bir değişim değeri belirleyen pazarda metaya dönüşür.

Wallerstein'a göre tarif ettiği dünya sistemin 1945'ten beri egemen gücü Amerika Birleşik Devletleri bu özelliğini kaybetmektedir. 11 Eylül ve ardından ortaya çıkan gelişmeler bunun en son ve en belirgin kanıtıdır.

 Praksis

İçinde yaşadığımız dünya sisteminin hızla temel bir değişime doğru gittiğini ve tercih ve seçimlerimizle insan iradesine hiç olmadığı kadar açık hale geldiğini savunan Wallerstein ne yapabileceğimiz konusunda şunları söyler: "Hepimizin üçlü bir görevi olduğu yolundaki görüşüme bağlı kalıyorum: Gerçekliği eleştirel ve ayık bir kafayla analiz etmekle ilgili entelektüel görev; bugün öncelik vermemiz gereken değerlerin neler olduğuna karar vermekle ilgili ahlaki görev ve dünyanın, kapitalist dünya sistemimizin şu anki kaotik yapısal krizinden çıkıp, mevcut sistemden gözle görülür ölçüde daha kötü değil de, gözle görülür ölçüde daha iyi olacak farklı bir dünya sistemine geçmesi olasılığına hemen nasıl katkıda bulunabileceğimize karar vermekle ilgili siyasi görev."

 Alıntılar 16. yüzyılda Avrupa, tepinen ehlileştirilmemiş bir ata benziyordu. Bazı grupların, özel bir işbölümüne dayalı dünya-sistem kurma, sistemin siyasi ve ekonomik garantörleri olarak merkez alanlarda ulus devletler yaratma, ve sadece 'kârın değil ayrıca sistemin sürdürülebilmesi için oluşan maliyetin işçiye kesilmesini sağlama çabalarının gerçekleşmesi kolay değildi. Bunu gerçekleştirme başarısını Avrupa gösterdi, 16. yüzyılın itici gücü olmasaydı, modern dünya doğmamış olacaktı ve tüm gaddarlığına karşı doğmuş olması, olmamasından daha iyidir.

Kaynak: "Modern Dünya-Sistem"

Tarihsel bir sistem olarak kapitalizmin, kendinden önceki tarihsel sistemleri yıkarak ve değiştirerek onların üstünde bir ilerlemeyi temsil ettiği düşüncesi açıkçası doğru değildir. Bunu yazdığım için dahi, tanrılara hakaret gibi bir duyguya eşlik eden bir rahatsızlık hissediyorum. Akranlarım gibi aynı ideolojik atölyede biçimlendirilmiş ve aynı tapınakta ibaded etmiş olmaktan dolayı tanrıların gazabından korkuyorum.

Kaynak: "Tarihsel Kapitalizm"

Eserleri

Türkçeye çevirilen kitapları:

 Amerikan Gücünün Gerileyişi (2004) ISBN 975-342-440-X
 Bildiğimiz Dünyanın Sonu / Yirmi Birinci Yüzyıl İçin Sosyal Bilim (2000)
 Geçiş Çağı / Dünya Sisteminin Yörüngesi (1945-2025) (2001)
 Güncel Yorumlar (2001)
 Irk Ulus Sınıf / Belirsiz Kimlikler (Etienne Balibar ile, 1995)
 Jeopolitik ve Jeokültür (1993) ISBN 975-355-081-2
 Küreselleşme ve Terör / 2 Cilt Takım / Terör Kavramı ve Gerçeği / Terörizm, Saldırganlık, Savaş (2001) ISBN 975-8382-67-5
 Küreselleşme ve Terör / Terör Kavramı ve Gerçeği / 1. Kitap ISBN 9758382683
 Liberalizmden Sonra (1998) ISBN 975-342-199-0
 Modern Dünya-Sistemi / Kapitalist Tarım ve 16. Yüzyıl'da Avrupa Dünya-Ekonomisinin Kökenleri / 1. Cilt (2002) ISBN 9789756920183
 Modern Dünya-Sistemi / Modern Dünya-Sistemi Avrupa Dünya-Ekonomisinin Pekiştirilmesi ve Merkantilizm 1600/1750 / 2. Cilt (2005) ISBN 9789756920121
 Sistem Karşıtı Hareketler (1995) ISBN 975-342-070-6
 Sosyal Bilimleri Düşünmemek / 19. Yüzyıl Paradigmasının Sınırları (1999) ISBN 975-7112-42-9
 Tarihsel Kapitalizm (1992) ISBN 975-7650-90-0
 Ütopistik ya da 21. Yüzyılın Tarihsel Seçimleri (2001) ISBN 975-7112-86-0
 Yeni Bir Sosyal Bilim İçin (2003) ISBN 975-8242-64-4
 Sosyal Bilimleri Açın / Sosyal Bilimlerin Yeniden Yapılanması Üzerine Gulbenkian Komisyonu Raporu; Gulbenkian Komisyonu (Editör,1998) ISBN 975-342-099-4
İki Kültürü Aşmak /Modern Dünya Sisteminde Fen Bilimleri İle Beşeri Blimler Ayrılığı (Richard E. Lee ile birlikte, koordinatör, 2007) ISBN 9789753425858
Avrupa Evrenselciliği / Gücün Retoriği ISBN 9789756165416
 Güncel makaleleri sendika.org  tarafından düzenli olarak Türkçeye çevrilmekte ve yayınlanmaktadır.

İngilizce Eserleri:
 1961: Africa, The Politics of Independence. New York: Vintage.
 1964: The Road to Independence: Ghana and the Ivory Coast. Paris & The Hague: Mouton.
 1967: Africa: The Politics of Unity. New York: Random House.
 1969: University in Turmoil: The Politics of Change. New York:Atheneum.
 1972 (with Evelyn Jones Rich): Africa: Tradition & Change. New York:Random House.
 1974: The Modern World-System, vol. I: Capitalist Agriculture and the Origins of the European World-Economy in the Sixteenth Century. New York/London: Academic Press.
 1979: The Capitalist World-Economy. Cambridge: Cambridge University Press.
 1980: The Modern World-System, vol. II: Mercantilism and the Consolidation of the European World-Economy, 1600-1750. New York: Academic Press.
 1982 (with Terence K. Hopkins et al.): World-Systems Analysis: Theory and Methodology. Beverly Hills: Sage.
 1982 (with Samir Amin, Giovanni Arrighi and Andre Gunder Frank): Dynamics of Global Crisis. London: Macmillan.
 1983: Historical Capitalism. London: Verso.
 1984: The Politics of the World-Economy. The States, the Movements and the Civilizations. Cambridge: Cambridge University Press.
 1986: Africa and the Modern World. Trenton, NJ: Africa World Press.
 1989: The Modern World-System, vol. III: The Second Great Expansion of the Capitalist World-Economy, 1730-1840's. San Diego: Academic Press.
 1989 (with Giovanni Arrighi and Terence K. Hopkins): Antisystemic Movements. London: Verso.
 1990 (with Samir Amin, Giovanni Arrighi and Andre Gunder Frank): Transforming the Revolution: Social Movements and the World-System. New York: Monthly Review Press.
 1991 (with Étienne Balibar): Race, Nation, Class: Ambiguous Identities. London: Verso.
 1991: Geopolitics and Geoculture: Essays on the Changing World-System. Cambridge: Cambridge University Press
 1991: Unthinking Social Science: The Limits of Nineteenth Century Paradigms. Cambridge: Polity.
 1995: After Liberalism. New York: New Press.
 1995: Historical Capitalism, with Capitalist Civilization. London: Verso.
 1998: Utopistics: Or, Historical Choices of the Twenty-first Century. New York: New Press.
 1999: The End of the World As We Know It: Social Science for the Twenty-first Century. Minneapolis: University of Minnesota Press.
 2003: Decline of American Power: The U.S. in a Chaotic World. New York: New Press.
 2004: The Uncertainties of Knowledge. Philadelphia: Temple University Press.
 2004: World-Systems Analysis: An Introduction. Durham, North Carolina: Duke University Press.
 2004: Alternatives: The U.S. Confronts the World. Boulder, Colorado: Paradigm Press.
 2006: European Universalism: The Rhetoric of Power. New York: New Press.

Kaynakça

Dış bağlantılar (İngilizce)
 Presentation of I. Wallersteins "Worldssystem Modell"
 Güncel gelişmeler hakkında onbeşgünde bir yayınlanan yorumları
 Festschrift for Immanuel Wallerstein - Part I Journal of World-Systems Research, Vol. VI, Number 2, Summer/Fall 2000
 "Modern History Sourcebook: Summary of Wallerstein on World System Theory"
 Festschrift for Immanuel Wallerstein - Part II Journal of World-Systems Research, Vol. VI, Number 3, Fall/Winter 2000
 Kültürel globalizm üzerine söyleşi (1999) videolar, metin ve resimler
 Introduction to Social Macrodynamics: Compact Macromodels of the World System Growth by Andrey Korotayev, Artemy Malkov, and Daria Khaltourina
  Wallersteins World-Systems Theory

Video
 Birleşik Devletler çöküş dönemi ile karşı karşıya Université de Montréal'de 2006 güz döneminde verilen konferans (Fransızca)
 Kültürel Globalizm üzerine söyleşi (1999) videolar, metin ve resimler

1930 doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı sosyologlar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Binghamton Üniversitesi öğretim üyeleri
2019 yılında ölenler

Immanuel Wallerstein


La route régionale 897 () est une route régionale allant de Alajärvi à Suomussalmi jusqu'à Näljänkä à  Suomussalmi en Finlande.

Présentation
La seututie 897 est une route régionale de Kainuu.
Elle part de la valtatie 5 et se termine en croisant la seututie 800 après un parcours de 30 kilomètres.

Parcours

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

897

Transport à Suomussalmi

Seututie 897


Şişli, İstanbul ilinin Avrupa Yakası'nda yer alan bir ilçesidir. 25 mahallesi bulunan Şişli, doğuda Beşiktaş, kuzeyde ve batıda Kâğıthane ve güneyde Beyoğlu ilçeleri ile komşudur.

Denize sahili olmayan Şişli ilçesinde çok sayıda tarihî eser, iş yeri, modern ticaret merkezi, kültür ve sanat merkezi bulunmaktadır. 1954'te ilçe olan Şişli, 1987'de Kâğıthane'nin ayrı bir ilçe olup ayrılmasıyla coğrafi olarak ikiye bölündü. Kuzeyde yer alan Ayazağa, Maslak ve Huzur mahalleleri bir öbek oluştururken geride kalan diğer mahalleler yine ayrı bir öbek oluşturdular. Büyükdere Caddesi'yle birbirine bağlı olan bu iki öbekten kuzeyde olanı 2012 yılında Şişli'den ayrılarak Sarıyer'e bağlandı. Türkiye Cumhuriyeti Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın 2022 yılı raporuna göre Türkiye'nin en gelişmiş 1. ilçesidir.

Etimoloji
Şişli adının, zamanında şişçilikle uğraşan bir aileye ait olan Şişçilerin Konağı'nın adının zamanla Şişlilerin Konağı'na dönüştüğüne ve buradan geldiğine dair rivayet vardır. Diğer bir rivayet ise, Şişli adının, topoğrafik olarak Beyoğlu Platosu'nda yükseltisi fazla olan bir bölgede bulunmasından geldiğidir.

Tarih

Osmanlı dönemi

İlçenin en eski mahallesi olan Tatavla'nın (Kurtuluş) 16. yüzyılda kurulduğu ileri sürülür. Eremya Çelebi Kömürcüyan'a göre 17. yüzyılda Taksim'den Pangaltı'ya doğru uzanan yolun iki yanında mezarlıklar; 18. yüzyılda Şişli ve Mecidiyeköy yörelerinden bağlar ve bostanlar yer alıyordu. Balmumcu Çiftlik-i Hümayun'u Şişli'ye kadar uzanıyordu. 18. yüzyılın sonlarında Teşvikiye Camii'nin bugünkü yerinde bir mescit olduğu bilinir. Bu caminin avlusundaki III. Selim'in diktirdiği nişan taşı 1790/91 tarihlidir.

Mekteb-i Harbiye, Maçka Silahhanesi gibi askeri yapılar, Fransızlara ve Ermenilere ait kilise, okul ve mezarlıklar, yerleşme alanının 19. yüzyıldan başlayarak Harbiye, Pangaltı ve Maçka'ya doğru yayılmaya başladığını gösterir. Abdülmecid döneminde (hükümdarlığı 1839-1861) imparatorluğun sınır bölgelerindeki yurtlarından olan birçok göçmen Şişli'nin hemen kuzeydoğusunda bulunan arpa tarlaları ve dutlukların olduğu alana yerleştirildiler. Bu kırsal yerleşim yerine padişahın adıyla Mecidiyeköy denmiştir.

1870'te çıkan Büyük Beyoğlu Yangınında evsiz kalan Levantenler ve gayrimüslimler Harbiye çevresinde inşa edilen kâgir binalara taşınmışlardır. 1870'lerde, Matbaa-i Osmaniye'yi kuran Osman Bey de Harbiye ile Şişli arasında geniş bir arazi satın alarak bu arazide konak yaptırmıştır. Feriköy'de ilk bira üretim tesisinin (Bomonti Bira Fabrikası) kurulması ve Şişli Etfal Hastanesi'nin açılışı da 1890'lara rastlar.

Gene 19. yüzyılın son çeyreğinde Harbiye, Nişantaşı ve Teşvikiye'de birçok konak inşa edilmeye başlamıştır. Taksim'den yapılan atlı tramvay seferleri ilk kez 1881'de Şişli'ye kadar uzanmış, 1913'te elektrikli hale gelen tramvay hattının daha fazla uzatılmasına ihtiyaç olmadığı düşünülerek tramvay deposu da (bugün Cevahir Alışveriş Merkezi) Şişli ile Mecidiyeköy arasında inşa edilmiştir. İstanbul'daki önemli anıtlardan biri olan Abide-i Hürriyet de 1911'de açılmıştır.

Cumhuriyet dönemi

Harbiye, Pangaltı, Kurtuluş, Osmanbey, Nişantaşı, Teşvikiye ve Şişli'nin görünümü 1920'lerden sonra değişime uğradı. Bu semtlerdeki bahçe içindeki ev ve konakların yerini yavaş yavaş apartmanlar almaya başladı. Apartmanlaşmanın yaygınlaşması eski ulaşım yollarının çok belirgin caddeler haline gelmesine yol açtı. 1920'ler ve 1930'larda Şişli ve çevresi, varlıklı kimselerin bir apartman ya da apartman dairesi edinmek istedikleri ve bunun moda olduğu gözde semtler haline geldi.

1950'li yıllardan itibaren başlayan İstanbul'a yoğun göç dalgası sonucunda Şişli'nin kuzeyinde Çağlayan ve Gültepe semtleri oluşmaya başladı. Bir köy olan Kâğıthane'nin nüfusu da hızla artmaya başladı. Yoğun nüfus artışı sonucunda, Beyoğlu'na bağlı bir bucak olarak yönetilen Şişli, 1954'te yapılan bir düzenlemeyle ilçe yapıldı. Şişli ilçe olduğunda Kâğıthane ve Ayazağa da Şişli İlçesi'ne bağlı köylerdi.

1960'larda emekli subaylar ve gazeteciler için yapılan sitelerle Esentepe ve Gayrettepe semtleri ortaya çıktı, Mecidiyeköy'deki bahçeli evlerin yerini de apartmanlar almaya başladı. Yine yoğun göç hareketleri sonucunda ilçenin kuzeyinde Hürriyet, Örnektepe, Kuştepe ve Çeliktepe adlarıyla yerleşmeler oluştu. Yoğun bir sanayi merkezi haline gelen Kâğıthane'de 1963'te belediye teşkilatı kuruldu (1981'de lağvedilerek İstanbul Belediyesi'ne bağlı şube müdürlüğüne dönüştürüldü). Bomonti çevresindeki fabrikalar çoğalırken Büyükdere Caddesi'nin batı kenarında da birçok yeni fabrika kuruldu.

1970'e gelindiğinde Şişli İlçesi'nin nüfusu çeyrek milyonu aşmıştı. Beyoğlu'nun 1970'lerde geçirdiği bazı olumsuzluklar sonucunda ünlü mağazalar ve alışveriş mekanları Harbiye, Nişantaşı, Osmanbey ve Şişli semtlerine kaydı. Böylece alışveriş merkezi haline gelen önemli caddelerde eskiden beri ikametgâh olarak oturulan apartman daireleri de işyeri olarak kullanılmak üzere kiraya verildi ya da satıldı. 1980'lerde, Halaskargazi, Rumeli ve Valikonağı caddeleri İstanbul'un en gözde alışveriş merkezleri haline geldi. Bu gelişim daha sonra Mecidiyeköy, Gayrettepe ve Esentepe'yi de içine aldı. Bu semtlerde Büyükdere ve Yıldız Posta caddeleri kenarında eskiden ikametgâh olarak kullanılan apartman daireleri giderek iş yerine dönüştü.

1970'lerde oto tamirhanelerinin Dolapdere'den kaldırılması amacıyla Çeliktepe'nin kuzeyinde bir sanayi sitesi kuruldu. Aynı bölgenin çevresinde Sanayi Mahallesi adlı yeni bir yerleşme oluştu.

1980'lerde Şişli ilçesi bütünüyle (Kâğıthane ve Ayazağa dahil) kentsel alan içine katıldı. Şişli'nin nüfusu, 1980'lerin ortalarına gelindiğinde yarım milyonu aşmıştı. 1980-1985 arasındaki yıllık ortalama nüfus artışı hızı ise yüzde 2,5 olarak gerçekleşti. Bu büyüme Kâğıthane ve Ayazağa yörelerindeki gelişmeden kaynaklanıyordu. 1987'de yapılan yönetsel düzenlemeyle Kâğıthane İlçesi kuruldu. Kâğıthane'nin Şişli'den ayrılmasıyla ilçenin nüfusu yarı yarıya düştü. Gene bu bölünmeyle Şişli ilçesi toprakları ikiye ayrıldı. Kuzey kesimindeki Ayazağa askeri ve sanayi alanları ile düşük nüfus yoğunluğuyla güney bölgesine göre farklılıklar gösterdi. Yine bu bölgede yer alan Maslak ve çevresi, 1980'lerden itibaren bazı bankalar ve firmaların merkez olarak tercih ettikleri bir çalışma alanı haline geldi. Büyükdere Caddesi'nin İstinye kavşağı çevresinde irili ufaklı iş merkezleri açıldı.

Şişli'nin merkez semtlerinde, özellikle 1980'li yıllarda yıldızı parlayan ticaret sektörü önemini korumakla birlikte, 1990'lardan itibaren açılmaya başlanan büyük alışveriş merkezleri (avm) nedeniyle Nişantaşı-Osmanbey-Şişli aksındaki mağaza ve dükkânlar eski canlılığını yitirmiştir. Özellikle 1990'ların sonlarından itibaren Büyükdere Caddesi üzerinde çok sayıda avm hizmete girmiştir.

Şişli İlçesi, 1990'lı ve 2000'li yıllarda Büyükdere Caddesi üzerine yapılan yüksek katlı rezidans ve işyeri amaçlı olarak inşa edilen binalarla tekrar değişim yaşamaktadır. Büyükdere Caddesi'nin, özellikle Şişli merkezinden Maslak'a kadar uzanan kesimi İstanbul'un New York ve Tokyo'su görünümü kazanmış, Şişli İlçesi yaşanan bu hızlı değişim sonucunda, İstanbul ve Türkiye ekonomisinin iş ve finans merkezi olma durumuna gelmiştir.

2012 yılında yapılan idari düzenlemeyle ilçenin kuzey öbeğini oluşturan Ayazağa, Maslak ve Huzur mahalleleri Şişli'den ayrılarak Sarıyer ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Çatalca Yarımadası'nın doğu kesiminde, İstanbul Boğazı'nın batısında Avrupa yakasında yer alan ilçe topraklarının deniz kıyısı yoktur. Şişli, Marmara Havzasının Trakya / Kocaeli peneplenleri arasına dağılmış, boğaz ve akarsu vadilerle parçalanmış olup, platolar topluluğunun batısında, Boğaziçi - Haliç arasını dolduran Beyoğlu Platosu'nun kuzey uzantısında bulunmaktadır.

Galata'dan başlayan ve Beyoğlu, Şişli, Maslak, Derbent ve Büyükdere yönünde uzanan büyük sırt, Beyoğlu Platosunun su bölüm çizgisini oluşturmaktadır. Sırtın doğu kesimindeki sular Boğaziçi'ne, batı kesimi suları ise Kağıthane Deresi aracılığıyla Haliç'e akmaktadır. Bu büyük sırt aynı zamanda Şişli'nin ve daha önemlisi İstanbul'un bu bölümündeki yolların yönünü de belirlemektedir. Beyoğlu Platosu'nun sırtında yer alan, Tünel'den başlayarak Tepebaşı, Taksim, Şişli, Mecidiyeköy, Maslak Tepesi ve Okmeydanı'na uzanan güzergâh aşınım sonucu düzleşerek bugünkü durumu almıştır. Taksim'de başlayan Beyoğlu Platosu'nun sırtında kuzeye doğru uzanan Cumhuriyet Caddesi'nin doğu yamacı tatlı bir eğimle Boğaziçi'ne, Dolmabahçe'ye iner. Batı yamacı ise Dolapdere ile Kurtuluş Caddeleri oldukca dik bir yamaçla birbirine bağlanırlar. Kurtuluş Caddesi`nin batısı ise yine tatlı bir eğilimle Tabakhane Deresine dek uzanır. Vadinin batı kısmı, Feriköy`ün batı eteklerinden itibaren yeni bir vadiye çıkılarak Baruthane Deresine dek uzanır. Baruthane Deresi`nin aktığı vadi, kuzeye daha fazla dökülmeden Paşa Mahallesinin yayıldığı alanda son bulur.

İlçenin ana eksenini oluşturan Beyoğlu platosunda yükseltiler Taksim'de 70-80 mt.ye, Okmeydanı'nda 80-100 mt.ye, Mecidiyeköy'de 100–120 m. ve Levent-Maslakta 130–140 m.ye dek çıkar. Şişli'nin en yüksek noktaları Tepeüstü ve Hürriyeti Ebediye, Duatepe ve Esentepe'dir. Şişli İlçesi'nde çok az yeşil alan kalmıştır.

Eğitim ve Sağlık

Şişli İlçesi eğitim kurumları açısından oldukça zengindir. İlçe sınırları içinde 14 okulöncesi eğitim kurumu, 36 ilköğretim okulu ve 29 ortaöğretim kurumu vardır. Nişantaşı Anadolu Lisesi (eski English High School), Notre Dame de Sion Fransız Lisesi, Nişantaşı Nuri Akın Anadolu Lisesi (eski Nişantaşı Kız Lisesi), Saint Michel Lisesi, Şişli Anadolu Lisesi ve Maçka Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi ilçedeki köklü ortaöğretim kurumlarıdır.

Marmara, İstanbul Bilgi, Beykent, Bahçeşehir, Haliç, İstanbul Bilim, Nişantaşı ve Okan üniversiteleri ile Kavram ve Şişli meslek yüksek okullarının bazı yerleşkeleri ilçe sınırları içinde bulunmaktadır.

İlçe sınırları içinde 2 devlet hastanesi (Şişli Etfal Hastanesi ve Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi), 18 özel hastane, 201 eczane ve 3 huzurevi bulunmaktadır. II. Abdülhamid tarafından 1898'de henüz 8 aylıkken ölen kızı Hatice Sultan'ın anısına yaptırılmış olan Şişli Etfal Hastanesi, Türkiye'nin ilk çocuk hastanesi ve modern hastaneciliğin uygulandığı ilk sağlık kurumudur. Etfal Hastanesi ile birlikte Şişli'nin en eski sağlık kurumlarından biri olan Fransız Lape Hastanesi Türkiye'nin ilk modern psikiyatri hastanesidir.

Spor
Galatasaray futbol takımı'nın 2011 yılına kadar maçlarını oynadığı Ali Sami Yen Stadyumu Mecidiyeköy'de yer alıyordu. Şişli İlçesi'ndeki spor tesislerinden başlıca olanı Feriköy Stadı'dır.

Şişli'de faaliyet gösteren en ünlü spor kulübü geçmişte Süper Lig'de mücadele etmiş olan Feriköy Spor Kulübü gösterilebilir.

İlçede etkinlik gösteren diğer spor kulüpleri; Halide Edip Adıvar Spor Kulübü (HEASK), Şişli Belediyesi Spor Kulübü, Feriköy Paşa Mahallesi Spor Kulübü, Kuştepe Spor Kulübü, Mecidiyeköy Spor Kulübü, Mecidiyeköy Tayfun Spor Kulübü, Nişantaşı Spor Kulübü, Taksim Spor Kulübü, Ulutepe Spor Kulübü, İzzetpaşa Spor Kulübü, Öz Şişli Spor Kulübü, Mahmut Şevket Paşa Spor Kulübü

Ayrıca, ilçenin profesyonel ligde bulunan tek futbol kulübü Halide Edip Adıvar Spor Kulübü'dür. (HEASK)

Kültür

Birçok sosyal, kültürel ve sanatsal etkinlik merkezine ev sahipliği yapan Şişli, İstanbul'un bu konuda en zengin ilçelerinden biri olarak sayılabilir. İlçedeki gösteri ve performans merkezlerinden bazıları Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu, Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi, Cemal Reşit Rey Konser Salonu, Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı, KüçükÇiftlik Park, Nazım Hikmet Kültür ve Sanat Evi, Bomontiada, İstanbul Kongre Merkezi ve Cemil Candaş Kent Kültür Merkezi'dir.

Bunlar dışında Kenter Tiyatrosu, Profilo Kültür Merkezi/İstanbul Temaşa Tiyatrosu, Mecidiyeköy Büyük Sahne (Torun Center), Trump Towers Gösteri Merkezi, Oda Tiyatrosu, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu, Şişli Tiyatrosu, Mecidiyeköy Stüdyo Sahne ve İstanbul Devlet Tiyatrosu Cevahir Sahnesi diğer tiyatro ve performans mekanlarıdır.

Müzeler Askeri Müze, Atatürk Müzesi, Ara Güler Müzesi ve Diyalog Müzesi'dir. Genelkurmay Askeri Tarih ve Stratejik Etüt (ATASE) Başkanlığı'na bağlı olan Askeri Müze, Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde Harp Okulu olarak kullanılan Harbiye'deki tarihi bina ve yapıya sonradan eklenen ek binalardan meydana gelmektedir. Madalyalar, askeri kıyafetler, bayrak ve sancaklar, zırh gömlekler, kalkanlar, tablolar, silah türleri gibi dünden bugüne Türkiye'nin askeri gelişim ve değişim serüvenini ortaya koyan toplam 55000 eseri koleksiyonunda bulunduran Askeri Müze, bu geniş koleksiyondan 5000 adet eseri ziyaretçilerin ilgisine sunmaktadır.

İlçe sınırları içinde, aralarında Teşvikiye ve Şişli gibi ünlü camilerin de olduğu toplam 33 cami, 1 cemevi, 17 kilise ve 2 sinagog yer almaktadır. Ayrıca Gürcistan Katolik Kilisesinin 5 dönümlük arazisi de bu bölgededir. İlçedeki dini yapı ve anıt mezarların bazıları Âbide-i Hürriyet (Mahmud Şevket Paşa Türbesi), Şişli Ermeni Mezarlığı, Şişli Ermeni Kilisesi, Şişli Ermeni Katolik Mezarlığı, Şişli Ermeni Katolik Kilisesi, Metamorfosis Rum Ortodoks Kilisesi, Metamorfosis Rum Ortodoks Mezarlığı, Notre Dame De Lourdes Gürcü Katolik Kilisesi, Şişli Beth İsrael Sinagogu, Feriköy Oniki Apostol Rum Ortodoks Kilisesi, Surp Vartanants Kilisesi, Meşrutiyet Hamidiye Camii, Saint Esprit Kilisesi, Tatavla Aya Dimitri Kilisesi, Aya Lefter Kurtuluş Rum Ortodoks Kilisesi,  Aya Lefter Kurtuluş Rum Ortodoks Mezarlığı, Şişli Bulgar Ortodoks Kilisesi, Şişli Bulgar Ortodoks Mezarlığı, Cura Baba Türbesi, Okmeydanı Cemevi, Feriköy Mezarlığı ve Zincirlikuyu Mezarlığı'dır.

Apartmanlar
Şişli, İstanbul şehrindeki müstakil yapılardan yüksek apartmanlara geçişin yaşandığı ilk bölgeler arasında yer almaktadır. Apartmanlar, Şişli kimliğinin oluşmasında önemli etkiye sahip olmuştur. 1870'li yıllarda Şişli'de, tarla ve bağların bulunduğu arazilerde konak ve köşkler yapılmaya başlanmıştır. 20. yy.da Şişli'nin çehresi değişmeye başlamış ve 1920'li yıllardan sonra bahçe içerisinde yer alan ev ve konakların yerlerini apartmanlar almaya başlamıştır. Apartman inşasının artmasıyla 1920'ler ve 1930'larda Şişli ve çevresi gözde semtler olmaya başlamıştır.

Bu yapılardan bazıları; Antik Konak Apartmanı (Sütçüoğlu Apartmanı), Arif Paşa Apartmanı, Aydın Apartmanı, Aziziye Palas, Bayer Apartmanı, Belveder Apartmanı, Belvü Apartmanı, Berna Apartmanı, Bilge Han, Birlik Apartmanı, Çankaya Apartmanı, El Irak Apartmanı, Kurukahveci Apartmanı, Gözüm Apartmanı, Güneş Apartmanı, H. Lotus Apartmanı, İsplandit Apartmanı, İzmir Palas Apartmanı, Maçka Palas, Manuel Apartmanı,  Meşrutiyet Sivil Yapı 675/2, Modern Apartmanı, Narmanlı Apartmanı, Pangaltı Palas, Ralli Apartmanı, Saffeti Paşa Apartmanı, Samsun Apartmanı, Sayın Apartmanı, Sebat Apartmanı, Selanik Apartmanı, Sevinç Apartmanı, Surp Agop Apartmanı, Sümer Palas, Şahin ve Ülkü Apartmanı, Tahtaburunyan Apartmanı, Tepeüstü Palas, Teşvikiye Palas, Uğur Apartmanı, Varol Apartmanı, Vehbi Bey Apartmanı,  Yeni Maçka Han, Zafer Apartmanı, Zeki Paşa Apartmanı'dır.

Galeri

Ulaşım

İstanbul'un iki yakasını birbirine bağlayan köprülerden 15 Temmuz Şehitler Köprüsü'nün bağlantı yolu olan O-1 Otoyolu (İstanbul 1. Çevre Yolu), Zincirlikuyu-Mecidiyeköy-Çağlayan güzergahını izledikten sonra Kâğıthane İlçesi'ne girer. Şişli Camii'nden başlayıp Sariyer İlçesi'ne kadar uzanan Büyükdere Caddesi Mecidiyeköy'de O-1 Otoyolu, Levent'te de, Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nün bağlantı yolu olan O-2 Otoyoluyla kesişir. Piyalepaşa Bulvarı ile Halaskargazi Caddesi diğer önemli ulaşım akslarıdır.

Dolmabahçe'de Vodafone Park'ın kuzeyinden başlayarak Taksim, Kurtuluş ve Feriköy semtlerinin altından geçerek Şişli ilçesinin Bomonti semtinde son bulan Bomonti-Dolmabahçe Tüneli yaklaşık 2,4 km uzunluğundadır. Tünel, 2+2 şeritli, 500-600 metre uzunluğundaki bir bağlantı yoluyla Beyoğlu'nun Piyalepaşa semtine bağlanmaktadır. Burada, projenin ilk ayağı olan Piyalepaşa-Kâğıthane Tüneli'yle birleşmektedir.

M2 Yenikapı - Hacıosman metro hattının Osmanbey ile Levent arasındaki istasyonları, M7 Mecidiyeköy-Mahmutbey metro hattının Mecidiyeköy istasyonu, Metrobüs hattının Zincirlikuyu, Mecidiyeköy, Çağlayan ve Okmeydanı Hastane istasyonları ilçe sınırları içindedir.

İstanbul'daki ilk teleferik hattı olan Maçka - Taşkışla teleferik hattı Dolmabahçe Vadisini boydan boya geçer.

Ekonomi

Şişli ilçesi hızla değişim içinde 21. yüzyıl İstanbul'unun hatta Türkiye ekonomisinin iş ve finans merkezi olma durumundadır. Şişli İlçesi'nde yaşayanların İstanbul'un değişik kesimlerinde çalıştıkları düşünülse de, Şişli katma değer açısından İstanbul ili içinde yüksek paya sahiptir. Ticaret ve hizmet sektöründe çalışanlar ağırlıklı bir paya sahiptir. İmalata dönük tesislerin şehir merkezinden uzaklaştırılmalarıyla bu sektörde çalışan işgücünün payı giderek düşmektedir. Osmanbey, 1970'lerden beri binlerce irili ufaklı firmanın oluşturduğu bir tekstil ve hazırgiyim merkezidir. Büyük bir kısmı kendi markasıyla üretim yapan 4 bini aşkın firmayı barındıran Osmanbey'den 50'den fazla ülkeye de ihracat gerçekleştirilmektedir.

Şişli-Mecidiyeköy-Esentepe-Levent-Maslak aksında uzanan Büyükdere Caddesi üzerinde ve çevresindeki bölge Türk finans sektörünün kalbi durumuna gelmiştir.

Halil Rıfat Paşa mahallesinde bulunan Perpa Ticaret Merkezi, (Perşembe Pazarı) Karaköy'deki Perşembe Pazarı esnafını tek çatı altına toplayarak sektörel enerjiyi ve ekonomik potansiyeli tek merkezde birleştirmek amacıyla 1986'da kurulmuş çok ortaklı bir kooperatiftir. 1988 yılında inşaatı bitirilen Perpa geçen süre zarfında farklı sektörlerden birçok firmanın bir araya gelmesiyle bir ticaret merkezi haline gelmiştir. 69 bin metrekare ile dünyanın en büyük monoblok gövdelerinden birine sahiptir.

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından demografi, istihdam ve sosyal güvenlik, eğitim, sağlık, finans, rekabetçilik, yenilikçilik ve yaşam kalitesi boyutlarında toplam 56 değişken kullanılarak hazırlanan SEGE-2022 Araştırması'nda Birinci kademe gelişmiş ilçeler arasında birinci sırayı almıştır.

Nüfus
Şişli ilçesinin nüfusu İstanbul'un bütün diğer ilçeleri gibi sürekli bir nüfus artışına sahne oldu. 1965-1985 arasında ikiye katlanan nüfus, 1987'de Kâğıthane'nin ayrılmasıyla yarı yarıya düşmüştür. 2012 ADNKS'ne göre ilçe sınırları içinde 318.217 kişi yaşamaktaydı. 2012 yılında Ayazağa, Maslak ve Huzur mahallelerinden oluşan kuzey kesiminin Şişli İlçesi'nde ayrılmasından sonra ilçe nüfusu 2013 ADNKS verilerine göre 274.420 kişidir. Nüfusun yaklaşık dörtte biri İstanbul doğumludur. Sivas, Ordu, Kastamonu ve Erzincan doğumlular da Şişli nüfusu içinde hatırı sayılır paya sahiptirler. Gayrimüslimlerin eskisi kadar olmasa da nüfus içinde küçük bir payı vardır.

İdari

1954'e kadar Beyoğlu İlçesi'ne bağlı bir bucak olarak yönetilen Şişli yöresi, bu tarihte yapılan bir düzenlemeyle ilçe yapıldı. Bu düzenlemeye göre Ayazağa ve Kâğıthane, Şişli İlçesi'nin Merkez Bucağı'na bağlı birer köydü. Kâğıthane'de 1963 yılında kurulan belediye teşkilatı, 12 Eylül Darbesi'nden sonra 1981'de lağvedildi. 1984'e kadar, İstanbul Belediyesi'ne bağlı şube olarak şube müdürlerince yönetilen Şişli, 1984'te Büyükşehir ve İlçe Belediyeleri için çıkartılan "Yerel Yönetimler Kanunu" çerçevesinde yeniden yapılanarak mevcut statüsünü almıştır. 1980'lerde ilçe sınırları içindeki tüm yerleşim yerleri kentsel alana katıldı. Böylece Ayazağa ve Kâğıthane köy statüsünden çıktı. Göç nedeniyle nüfusu hızla artan Kâğıthane yöresi, 1987'de yapılan idari bir düzenlemeyle ilçe oldu.

2012 yılında yapılan idari düzenlemeyle ilçenin kuzey öbeğini oluşturan Ayazağa, Maslak ve Huzur mahalleleri Sarıyer ilçesine bağlandı.

Mahalleler
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoshape",
  "ids": "Q251601,Q1592273,Q6069550,Q5274738,Q6083561,Q6066292,Q6064152,Q6089001,Q6097054,Q6064086,Q6084271,Q6080743,Q6069898,Q6064593,Q1592283,Q12808133,Q6069498,Q6066426,Q6066290,Q20470934,Q6065319,Q6065257,Q6065429,Q6081146,Q3132368,Q1448533,Q6067095,Q6064702,Q6075012,Q6069927,Q2690028,Q6067794,Q6066795,Q6071229,Q3299454,Q6068432",
  "properties": {
      "stroke": "#FF0000",
      "stroke-width": 1,
      "fill":"#878787",
      "fill-opacity": 0.5,
    }
}Şişli ilçesi, 25 mahalleden oluşmaktadır.

 19 Mayıs
 Bozkurt
 Cumhuriyet
 Duatepe
 Ergenekon
 Esentepe
 Eskişehir
 Feriköy
 Fulya
 Gülbahar
 Halaskargazi
 Halide Edip Adıvar
 Halil Rıfat Paşa
 Harbiye
 İnönü
 İzzetpaşa
 Kaptanpaşa
 Kuştepe
 Mahmut Şevket Paşa
 Mecidiyeköy
 Şişli (Merkez)
 Meşrutiyet
 Paşa
 Teşvikiye
 Yayla.

Tarihsel ve önemli yerler

 II. Abdülhamid Çeşmesi
 Abide-i Hürriyet
 Ali Sami Yen Stadyumu
 Anthill Residence
 Askerî Müze
 Astoria AVM
 Atatürk Müzesi
 Bomonti Bira Fabrikası
 Cemal Reşit Rey Konser Salonu
 Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu
 Cevahir Alışveriş Merkezi
 Darülaceze
 Feriköy Mezarlığı
 Gökkafes
 Harbiye Orduevi
 Ihlamur Kasrı
 İstanbul Çağlayan Adalet Sarayı
 İstanbul Hilton Oteli
 İstanbul Kongre Merkezi
 İstanbul Radyoevi
 Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı
 Kanyon AVM
 Maçka Demokrasi Parkı

 Maçka Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Maçka Palas
 Maçka Silahhanesi
 Metrocity
 Nurol Tower
 ÖzdilekPark İstanbul
 Perpa
 QNB Finansbank (Soyak Kristal Kule)
 Raif Paşa Konağı (Şişli Kaymakamlığı eski binası)
 Şişli Ermeni Mezarlığı
 Saint Esprit Kilisesi
 Şişli Camii
 Şişli Etfal Hastanesi
 Şişli Plaza
 Taşkışla
 Tekfen Tower
 Teşvikiye Karakolu
 Torun Tower
 Trump Towers
 Teşvikiye Camii
 Vedat Tek Evi
 Zincirlikuyu Mezarlığı

Ayrıca bakınız
 Abdi İpekçi Caddesi

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Şişli Belediyesi
 Şişli Kaymakamlığı

Şişli


Berber, erkek saçı kesen; sakal ve bıyık tıraşı yapan meslek erbâbı. Günümüzde pek çok berber saç boyama ve fön çekimi gibi işlemleri de gerçekleştirmektedir. Türkçeye Farsça berber kelimesinden geçmiştir. Kelimenin kökeni muhtemelen Latince barba (sakal) kelimesidir.

Geçmişte berberler sadece saç-sakal kesimi değil; sünnet, hacamat, dişçilik, sülükçülük; kellik, uyuz ve bit tedavisi de yapıyorlardı. Bu durum hâlen Dünya'nın bazı gelişmekte olan bölgelerinde devam etmektedir.

Tarihçe

Berberliğin tarihi çok eskidir. Antik Mısır, Yunan ve Roma medeniyetlerinde berberlerin varlığına rastlanır. Umum berberlerinin yanı sıra geçmişte varlıklı kimselerin şahsî berberleri bulunurdu. Özellikle Antik Mısır'da misafirlerin ev berberini kullanmasına izin vermek, misafirperverliğin gereklerindendi.

11. yüzyılda Avrupa'da din adamlarına sakal tıraşı olma zorunluluğu getirildi. Bu dönemde berberler manastırların bir elemanı hâline geldi. Din adamları düzenli olarak kan aldırıyor ve bu işi diğer din adamları yapıyordu. 1163'te papalık, din adamlarının kan akıtmasını yasaklayınca kan alma ve bazı diğer küçük cerrahî işler berberlere devredildi. Bu dönemden sonra Avrupa'da yaklaşık 6 asır boyunca berberler pek çok küçük cerrahî işlemi gerçekleştirdiler. Bu durum kan alma, yara temizleme gibi işlerin seviyelerinin altında olduğunu düşünen tıp doktorlarını da memnun ediyordu.

Sakal tıraşı, modernleşme öncesinde Müslüman dini inancı çerçevesinde hadiste "bıyıkları kısaltın, sakalları uzatın" emriyle fıtrattan görülüp haram, mekruh sayılır, erkekler sakallarını uzatırlar, sakal duası yaparlardı. Osmanlı padişahları içinde de Yavuz Sultan Selim dışında bütün padişahlar sakallıydı.

Evliya Çelebi'ye göre ise, İbrahim'e kadar sakal tıraşı yoktu, İbrahim Kabe'de Hacdan sonra saç sakal kesimini başlattı. Muhammed'in 'sakal-ı şerif'ini kesen Selman-ı Farısi olduğu için berber dükkânlarında "Her seher besmele ile açılır dükkânımız, Selmanı Farisidir pirimiz üstadımız" yazan bir levha vardır.

Cumhuriyetten önce berberlere 'Perükar' deniliyordu. Osmanlı berberleri seyyardı, kahvede, sokakta tıraş ederler, evlere servis yaparlardı. Sabun, leğen, ustura temel araçlarıydı. Gitgide berberler dükkân açtı. Modern zamanlarda, sakal tıraşı medenilik göstergesi oldu ilk dönemlerde, ve sakal tıraşı olmayana kamusal ve medeni gözle bakılmadı.

Kaynakça

Zanaatkârlar
Kişisel bakım
Tıraş
Farsçadan Türkçeye geçen sözcükler

Berber


Pierre-Eugène Claveau, né à Bordeaux le  et mort dans la même ville le , est un peintre, lithographe et caricaturiste français.

Biographie
Élève de Gustave de Galard, il pratique son art auprès de son maître dès l'âge de 14 ans. À la mort de ce dernier, il gagne pour un temps Paris avec son collègue Joseph Félon (1818-1897), avant de se fixer définitivement à Bordeaux où il expose régulièrement. Il établit alors son atelier 46 cours de Tourny.

Pierre Claveau s'est marié en 1842 avec Joséphine Jeanne Barbet (1823-1881), fille d'un marchand. Au moment du mariage, il est domicilié chez son père, Jacques Claveau, plâtrier, impasse de la Monnaie, n° 4. À la mort de son épouse, il vit 40 rue Répond. Pierre Claveau meurt sans laisser aucune postérité.

Il découvre la photographie en 1857-1858 aux côtés de Barthélémy-Jules Courtès (1815-1858), un des pionniers de la photographie de la région, avec lequel il s'associe brièvement et travaille dans leur studio, situé cours de Tourny. Il y produit des photographies sur papier salé, colorisées à l'aquarelle de manière très précise, extrêmement rares, qu'il cosigne avec son collègue. Selon les spécialistes anglais Jacobson et Hamber, Claveau continuerait d'exposer des photographies après la mort de son partenaire. En 1867, il travaille encore avec un autre photographe, A. Pédroni, en reprenant la maison J. Denisse et Cie, située 42 rue Lafaurie de Maubadon, qui est elle-même le successeur de Courtès-Claveau.

À côté d'autres techniques qu'il maîtrise, Claveau travaille ardemment l'aquarelle "où il fut réellement supérieur". Il a aussi restauré de nombreux tableaux anciens qui lui étaient confiés par des familles nobles bordelaises auprès desquelles il avait ses entrées.

Il est exposé au Musée des Beaux-Arts de Bordeaux.

Œuvres
 Salle des fêtes du Collège de Pons (aujourd'hui disparue)
 Décorations du théâtre de Rochefort
 Quinze médaillons du café Bibent (Hôtel Gobineau) à Bordeaux en 1866

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1820
Naissance à Bordeaux
Peintre français du XIXe siècle
Décès en octobre 1902
Décès à Bordeaux
Décès à 82 ans

Pierre-Eugène Claveau


Esad Prcić (Tuzla, 18. veljače 1939. – Tuzla, 14. srpnja 2016.), poznati bh. jazz glazbenik, saksofonist i klarinetist iz Tuzle.

Životopis
Rođen je 18. veljače 1939. godine u Tuzli. U rodnom gradu završio je osnovnu i srednju školu. Od 1956. godine članom je Jazz Big Banda u Tuzli, glazbenog sastava koji je pokrenuo val pozitivnih kulturnih zbivanja. Prcićev jazz sastav ostao je duboko ukorijenjen u kulturu i tradiciju ovog grada. Sa sastavom je svirao i ratnih godina. Pripadao je naraštaju tuzlanskih jazzera koja je pokazala da u Tuzli ima vrsnih glazbenika. Neko vrijeme radio kao zaposlenik Radio Tuzle.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Bosanskohercegovački glazbenici
Jazz

Esad Prcić


මෙය, ඔවුන්ගේ ජාතික කොඩි වල වර්ණය අනුව රටවල්, භූමි ප්‍රදේශ සහ ස්වෛරී නොවන රාජ්‍ය්‍යන් ලැයිස්තුවකි.

කහ

 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින් ( නවසීලන්තය හා සමගින්  නිදහස් ලෙසින් සහභාග වෙමින්)

කහ සහ සුදු

 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින්

නිල්

නිල් සහ සුදු

 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින්

 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින්

 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින්
 - අනෙකුත් වර්ණයන් භාවිත කරන සංකේත හා සමගින්
 - (එක්සත් රාජධානියෙහි රට)

නිල, සුදු සහ තැඹිලි

නිල්, සුදු සහ කළු

නිල් සහ කහ

ජාතික කොඩියේ වර්ණ අනුව රටවල් ලැයිස්තුව


Parapylochelidae es una familia de cangrejos ermitaños descrita en 2012 que sólo tiene dos géneros.

Géneros
 Mesoparapylocheles, un género de cangrejos ermitaños, que solamente contiene una especie conocida:
Mesoparapylocheles michaeljacksoni
 Parapylocheles, un género de cangrejos ermitaños que sólo contiene dos especies. Antes de 2012, este género animal se incluía en la familia Pylochelidae.
Parapylocheles scorpio
Parapylocheles glasselli

Referencias

Enlaces externos

Parapylochelidae

Parapylochelidae


العقد اللمفاوية  هي انتفاخات تظهر على مسير الأوعية اللمفاوية لها وظائف مهمة في الدفاع عن الجسم لتشكيلها أنواع من الخلايا المناعية. يحتوي جسم الإنسان على عدد كبير من العقد اللمفاوية التي يخترقها اللمف بالإضافة إلى الدم، يتراوح وزنها الإجمالي ما بين 600-700غ. يرد اللمف إلى العقد اللمفاوية عن طريق القنوات اللمفاوية الواردة التي تصب في الجيب تحت الغلاف Sinus sous capsulaire ويحتوي هذا الجيب على شبكة مفككة Lache غنية بالبلاعم الكبيرة.

يغمر اللمف أولا المنطقة القشرية التي تحتوي على تجمعات لخلايا لمفاوية خاصة الخلايا البائية، مكوّنة جريبات لمفاوية. وعند الإصابة تتطور هذه الجريبات حيث تتكاثر الخلايا مكونة الخلايا البلازمية Plasmocytes. أما المنطقة الوسيطية (شبقشرية) فتحتوي على خلايا متفرقة، أما المنطقة اللبية فتكون غنية بالخلايا اللمفاوية والخلايا البلازمية المتجمعة على شكل حبال.

البنية
تأخذ العقدة اللمفاوية شكل الكلية أو الشكل البيضوي ويتراوح طولها من 0.1 إلى 2.5 سم. تُحاط كل عقدة لمفاوية بمحفظة ليفية، تمتد داخل العقدة وتشكل التربيق. ينقسم محتوى العقدة اللمفاوية إلى القشرة الخارجية واللب. وتضم الكثير من الخلايا. السرة هي منطقة على السطح المقعر للعقدة اللمفاوية تشكل مخرجًا للأوعية اللمفاوية، ومدخلًا ومخرجًا للأوعية الدموية أيضًا.

يدخل اللمف من الجانب المحدب من العقدة اللمفاوية عبر عدد من الأوعية اللمفاوية الواردة، ثم يتغلغل في سلسلة من الجيوب. يصل اللمف بعد دخول العقدة اللمفاوية عبر الأوعية اللمفاوية الواردة إلى المسافة تحت المحفظة التي تسمى الجيوب تحت المحفظة، ثم إلى الجيوب القشرية. بعد عبور القشرة، يتجمع اللمف في الجيوب اللبية. وتصب كل تلك الجيوب في الأوعية اللمفاوية الصادرة التي تغادر العقدة عند السرة الموجودة على الوجه المقعر للعقدة اللمفاوية.

الموقع
توجد العقد اللمفاوية في كل أنحاء الجسم، وتتركز بنسبة أكبر في الجذع وقربه، وتنقسم إلى مجموعات. توجد نحو 450 عقدة لمفاوية لدى البالغين. ويمكن الإحساس ببعض العقد اللمفاوية عند تضخمها (وأحيانًا يُشعر بها دون أن تكون متضخمة)، كالعقد اللمفاوية الإبطية، والعقد اللمفاوية الرقبية في الرأس والرقبة، والعقد اللمفاوية الأُربية بالقرب من ثنية الفخذ. تقع معظم العقد اللمفاوية داخل الجذع قرب البنى الرئيسة في الجسم، كالعقد اللمفاوية حول الأبهر والعقد اللمفاوية الرغامية القصبية. تختلف أنماط التصريف اللمفاوي من شخص لآخر وتختلف أيضًا بين جانبي الجسم.

لا توجد عقد لمفاوية في الجهاز العصبي المركزي، فالجهاز العصبي مفصول عن الجسم بواسطة الحاجز الدموي الدماغي. ينزح اللمف من الأوعية اللمفاوية السحائية في الجهاز العصبي المركزي إلى العقد اللمفاوية العنقية العميقة.

الحجم
الحد الأعلى لحجم العقدة اللمفية عند البالغين

الأقسام
تنقسم العقدة اللمفاوية إلى حجرات تسمى العُقيدات (أو الفُصيصات)، وتتكون كل منها من منطقة قشرية تندمج بها خلايا بائية جريبية، ومنطقة جانب قشرية مكونة من الخلايا التائية، وجزء لبي. تنقسم مادة العقدة اللمفاوية إلى القشرة الخارجية واللب الداخلي. تتكون قشرة العقدة اللمفاوية من الجزء الخارجي من العقدة، والمنطقة تحت المحفظة والجيب تحت المحفظة. للقشرة جزء خارجي وجزء أعمق يعرف باسم المنطقة جانب القشرية، تتكون القشرة الخارجية من مجموعات من الخلايا البائية المعطلة التي تسمى الخلايا الجرابية. عند تنشيطها، تتطور وتشكل المركز المنتش. تتكون المنطقة جانب القشرية العميقة بشكل رئيسي من الخلايا التائية. وهنا تتفاعل الخلايا التائية بصورة رئيسية مع الخلايا التغصنية، وتكون الشبكة الشبكية كثيفة.

يحتوي اللب على أوعية دموية كبيرة وجيوب وحبال لبية فيها خلايا بلازمية تفرز الأجسام المضادة. يكون عدد الخلايا أقل في اللب.

الحبال النخاعية حبال من الأنسجة اللمفاوية، تشمل الخلايا البلازمية والبلاعم والخلايا البائية.

الخلايا
تعد العقدة اللمفاوية عضوًا لمفانيًا ثانويًا ضمن الجهاز اللمفاوي. توجد الخلايا اللمفاوية في العقد اللمفاوية، وهي نوع من خلايا الدم البيضاء، تقسم بشكل رئيسي إلى خلايا بائية وخلايا تائية. توجد الخلايا البائية بشكل رئيسي في القشرة الخارجية حيث تتجمع معًا بصفتها خلايا بائية جرابية في الجريبات اللمفاوية، وتوجد الخلايا التائية والخلايا المتغصنة بشكل رئيسي في المنطقة جانب القشرية.

يكون عدد الخلايا أقل في اللب. يحتوي اللب خلايا بلازمية، وبلاعم موجودة في الجيوب اللبية.

باعتبارها جزءًا من الشبكة الشبكية، توجد خلايا متغصنة جرابية في جريب الخلية البائية وخلايا شبكية ليفية في القشرة التي تحتوي خلايا تائية. توفر الشبكة الشبكية دعمًا بنيويًا وسطحًا لالتصاق الخلايا المتغصنة والبلاعم والخلايا اللمفاوية. وتسمح بتبادل المواد مع الدم من خلال الوُريدات البطانية العُليا وتوفر عوامل النمو والعوامل المنظمة اللازمة لتنشيط الخلايا المناعية ونضجها.

جريان اللمف
يدخل اللمف من الجانب المحدب للعقدة اللمفاوية عبر الكثير من الأوعية اللمفاوية الواردة، والتي تشكل شبكة من الأوعية اللمفاوية (ضفيرة). ومن هنا، يمر اللمف إلى المسافة تحت المحفظة (الجيوب تحت المحفظة). ثم يتدفق إلى الجيوب داخل القشرة. بعد عبور القشرة، يتجمع اللمف في الجيوب اللبية. تصب كل هذه الجيوب في الأوعية اللمفاوية الرقيقة وتخرج من سرة العقدة على الجانب المقعر.

تكون هذه القنوات داخل العقدة وتصطف الخلايا البطانية مع الخلايا الشبكية الليفية على جانبيها، ما يسمح بالمرور السلس للسائل اللمفاوي. تستمر بطانة الجيوب تحت المحفظة مع بطانة الوعاء اللمفاوي الوارد ومع الجيوب المماثلة المحيطة بالتربيق والجيوب داخل القشرة. هذه الأوعية أصغر حجمًا ولا تسمح بمرور البلاعم فتبقيها ضمن العقدة اللمفاوية. يمكن تنشيط الخلايا اللمفاوية في سياق الاستجابة المناعية التكيفية.

يوجد عادةً وعاء لمفاوي صادر واحد فقط، وأحيانًا يوجد اثنان. تحتوي الجيوب اللبية خلايا نسيجية (بلاعم غير متحركة) وخلايا شبكية.

تحتوي العقدة اللمفاوية أنسجة لمفاوية، وهي شبكة أو ألياف تسمى الشبكة فيها خلايا دموية بيضاء متشابكة مُندخِلة بالشبكة. تعرف المناطق التي يوجد فيها عدد قليل من الخلايا داخل الشبكة باسم الجيوب اللمفاوية. تصطف على جانبيها الخلايا الشبكية والأرومات الليفية والبلاعم الثابتة.

المحفظة
تشكل الألياف الشبكية الرقيقة (الريتيكيولين) للنسيج الضام الشبكي شبكة داعمة داخل العقدة. تتكون محفظة العقدة اللمفاوية من نسيج ضام كثيف غير منتظم وبعض ألياف الكولاجين البسيطة، ويمتد عدد من التبارزات الغشائية أو الترابيق من سطحها الداخلي. تمر الترابيق إلى الداخل، وتأخذ شكلًا شعاعيًا نحو مركز العقدة، وتصل حتى ثلث أو ربع المسافة بين المحيط ومركز العقدة اللمفاوية. في بعض الحيوانات، تكون الشبكة التربيقية محددة بشكل جيد فتقسم الجزء المحيطي أو القشري إلى عدد من الحجرات (العُقيدات)، ولكن هذا التقسيم غير واضح عند البشر. تنقسم الترابيق الأكبر المنبثقة من المحفظة إلى حزم أصغر، تتشابك فيما بينها فتشكل شبكة في القسم المركزي أو اللبي من العقدة اللمفاوية. تحتوي هذه المسافات التربيقية التي شكلتها الترابيق المتشابكة مادة العقدة اللمفاوية أو الأنسجة اللمفاوية. إلا أن لب العقدة لا يملأ الفراغات بالكامل، ويترك بين حدوده الخارجية والتربيق المحيط به قناة أو مسافة ذات عرض ثابت. تُسمى تلك المسافة الجيب تحت المحفظة (المسار اللمفاوي أو الجيب اللمفاوي). وتمر عبره عدد من الترابيق الدقيقة للألياف الشبكية، المغطاة في الغالب بالخلايا المتشعبة.

انظر أيضاً
 قائمة العقد اللمفية في جسم الإنسان

مراجع

جهاز لمفي
جهاز مناعي
عضو لمفاوي

عقدة لمفاوية


Fiul lui Tarzan (titlul original: Tarzan Finds a Son!) este un film de aventuri american regizat de Richard Thorpe în anul 1939. Filmul este realizat după romanele cu Tarzan ale scriitorului Edgar Rice Burroughs. Premiera filmului a avut loc pe 16 iunie 1939. Protagoniști filmului sunt actorii Johnny Weissmüller, Maureen O'Sullivan și Johnny Sheffield.

Conținut

Un avion care zbura spre Cape Town se prăbușește în junglă. Echipajul cât și pasagerii mor, rămânând în viață doar un bebeluș. Cimpanzeul lui Tarzan, Cheeta, auzind plânsul copilului, îl ia cu ea și îl duce la adăpostul lui Tarzan și Jane. Aceștia îl numesc "Boy" și îl cresc singuri. Cinci ani mai târziu, o echipă de cercetași condusă de Sir Thomas Lancing, vin să caute locul prăbușirii avionului și eventualele rude rămase în viață. Dacă băiețelul ar fi în viață, ar fi moștenitorul unei averi  în valoare de milioane. Deși Jane dorește ca Boy să se întoarcă în civilizație, acesta rămâne alături de Tarzan și Jane în junglă.

Distribuție
 Johnny Weissmüller – Tarzan
 Maureen O'Sullivan – Jane Parker
 Johnny Sheffield – Boy
 Ian Hunter – Austin Lancing
 Henry Stephenson – Sir Thomas Lancing
 Frieda Inescort – dna. Lancing
 Henry Wilcoxon – dl. Sande
 Morton Lowry – Richard Lancing
 Laraine Day – soția lui Richard
 Gavin Muir – pilotul

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1939
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Richard Thorpe
Filme MGM
Filme cu Tarzan

Fiul lui Tarzan


Shota Fujisaki (født 10. januar 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shota Fujisaki


Totul (numit și Unul, Absolut, Cel Mare, Creatorul, Mintea supremă, Binele suprem, Tatăl,) este viziunea ermetică, panteistă, pandeistă sau panenteistă despre Dumnezeu, prin care tot ceea ce este, sau care cel puțin poate fi experimentat, în mod colectiv compune Totul. O maximă ermetică spune că, "Deși Tot este în Totul, este la fel de adevărat că și Totul este în Tot". Totul poate fi văzut și ca fiind androgin, având atât calități masculine cât și feminine în proporții egale.

Vezi și
 Cosmos
 Teurgie
 Tabla smaraldină
 Dumnezeu
 Hermes Trismegistul
 Ermetism
 Nous
 Religie

Bibliografie

Legături externe

http://www.sacred-texts.com/eso/sta/ — Versiunea electronică Manly P. Hall Învățăturile secrete ale tuturor epocilor (în engleză)

Ermetism

Întregul


Adalet Partisi (kısaca AP), hem 1961-1981 yılları arası hem de iki darbe arasında faaliyet yürütmüş  liberal muhafazakâr olarak tanımlanan eski bir Türk siyasi partidir.

1961 genel seçimleri sonrası Cumhuriyet Halk Partisi ile koalisyon hükûmet kuruldu ve bu koalisyon hükûmet Türkiye'nin ilk koalisyon hükûmeti oldu. 1961-1962 yılları arasında hükûmette kaldı. 1963 yerel seçimlerinde %52 oy alarak ilk seçimini kazandı. 1965-1971 yılları arasında tek başına, 1970'li yılların büyük bölümünde ise koalisyonlarda ülke yönetiminde söz sahibi olmuş olan parti, 12 Eylül Darbesi sonrasında 1980 yılında diğer siyasi partilerle birlikte kapatıldı. Adalet Partisi içinde birçok eski Demokrat Partili politikacı bulunmaktaydı. Adalet Partisi özellikle idamların ardından oluşan toplumsal tepkiyi iyi bir şekilde değerlendirdi. Bu Demokrat Parti seçmen tabanının büyük bir kısmının AP'yi tutmasını sağladı. Adalet Partisi Türk siyasal hayatında asıl çıkışını ise 1964'te Süleyman Demirel'in genel başkan seçilmesiyle yapmıştır.

Siyasi yelpazede merkez sağda bulunan Adalet Partisi; piyasa ekonomisini benimsemiş, kalkınmacılığı ve büyümeyi hedef almıştı. Toplumsal ilişkilerde dinsel öge ve yapıları kollamakla birlikte temelde laik bir partiydi. Muhafazakâr ve liberal çevrelerin merkezine oturabilmişti. Ancak bu 1970'teki bölünmeyle son buldu ve İslamcı ve liberal kanat partiden koptu. İslamcı kanat, Necmettin Erbakan önderliğinde Milli Nizam Partisi'ni; liberal kanat ise Ferruh Bozbeyli önderliğinde Demokratik Parti'yi kurdu. Buna rağmen Adalet Partisi'nin hem kırsal hem de kentsel alanlarda etkinliği sürmüştür.

Tarihçe

27 Mayıs Darbesi'ni yapan Türk Silahlı Kuvvetleri; Demokrat Parti'nin birçok yönetici ve milletvekilini Yassıada'da toplamış, partiyi kapatmış, 16 Eylül 1961'de Hasan Polatkan ile Fatin Rüştü Zorlu'yu ve 17 Eylül 1961'de ise Adnan Menderes'i idam ettirmişti. Adalet Partisi, kapatılan Demokrat Parti'nin (DP) ardılı olarak, böyle bir ortamda siyaset sahnesine çıktı. Tahsin Demiray, Ethem Menemencioğlu, Mehmet Yorgancıoğlu, Muhtar Yazır, Necmi Ökten, Cevdet Perin, Emin Açar ve Kamuran Evliyaoğlu gibi Demokrat Parti'nin bazı eski üyeleri ile 27 Mayısçılarla görüş ayrılığına düşen emekli orgeneral Ragıp Gümüşpala ve Şinasi Osma, Halit Ağca ve Dr. İhsan Önal gibi çeşitli kişiler, 11 Şubat 1961'de bir dilekçe vererek Adalet Partisi'ni kurdular. Milli Birlik Komitesi (MBK) tarafından siyasi partilerin "demokrat" adını kullanması yasaklandığından, partiye Adalet Partisi adı verildi.

AP, kurulduğu yıl içerisinde 61 ilde teşkilatını tamamlayıp 15 Ekim 1961 seçimlerine katıldı ve %34,8 oy toplayarak 450 üyeli TBMM'de 158 milletvekilliği, 150 üyeli Cumhuriyet Senatosu'nda ise 70 senatörlük aldı. Seçim sonuçları neticesinde, birinci parti olarak çıkan Cumhuriyet Halk Partisi'nin genel başkanı İsmet İnönü liderliğinde Cumhuriyet tarihinin ilk koalisyon hükûmeti olan CHP-AP koalisyonu kuruldu. 24 Mart 1963'te Celâl Bayar'ın Kayseri Hapishanesi'nden sağlık nedenleri ile tahliye edilmesi ve Ankara sokaklarında AP'lilerce karşılanması çeşitli gençlik örgütleri ve subaylardan oluşan bir grubun Celâl Bayar'ın evini, Adalet Partisi genel merkezini, Son Havadis ve Yeni İstanbul gazetelerinin Ankara bürolarını tahrip etmesiyle sonuçlandı.

Demirel ve Bilgiç ihtilafı
Ragıp Gümüşpala'nın 1964 yılındaki ölümünden sonra parti içinde genel başkanın kim olacağı hususu tartışılmaya başlanmıştır. Sadettin Bilgiç ve arkadaşları Süleyman Demirel'e partinin genel başkanvekili olması için heyet halinde teklif götürdüler fakat Demirel bu teklifi Bilgiç'e borçlu kalmaktan korktuğu için kabul etmedi. Daha sonra bu göreve Bilgiç seçildi zaten parti içinde başkanlık için en güçlü isim kendisi olarak görülmekteydi. Göreve seçildiği tarihte dönemin cumhurbaşkanı Cemal Gürsel kendisine "Adalet Partisi Genel Başkanlığına" başlıklı bir yazı göndermiştir. 27 Kasım 1964 tarihindeki parti kongresi için illeri dolaşan Bilgiç'e halk tarafından genel başkanın kim olacağı hususu defaatle sorulmuştur. Adayı doğrudan açıklamasa da genel başkan adaylarının Demirel olacağını ifade etmiştir. Türkiye'nin 3. cumhurbaşkanı Celal Bayar'ın hapisten çıkması üzerine vuku bulan olaylar neticesinde Demirel partiyle arasına mesafe koymuştur. Adaylığının açıklanması için yapılan il kongre davetlerini yanıtsız bırakmıştır. Demirel'in bu tutumu parti içinde sıkıntı yaratmış, Bilgiç'in adaylığını koyması istenmiştir. Bilgiç aday olduktan sonra Süleyman Demirel de aday olmaya karar vermiş ve açıklamasını yapmıştır. Bilgiç, Demirel'e nazaran partide daha fazla öne çıkmaktaydı, Demirel mühendislik çalışmalarıyla tanınırken Bilgiç parti içi icraatlarıyla ve muhafazakâr kimliğiyle tanınmaktaydı. Partinin kongrelerinde Bilgiç'in delegeler üzerindeki etkisi hep büyük olmuştur. Genel başkanlığa iki kişi aday olunca parti içinde rekabet artmıştır. Bilgiç ve Demirel aralarında uzlaşmaya varamayınca bazı önemli görevlerde bulunan partililerden tercih yapmalarını istemişlerdir. Genel başkanın kim olacağı sorusunu ihtiva eder mahiyette olan mektup Ekrem Dikmen, Ata Bodur, Celal Kılıç, Cahit Okurer, Orhan Süersan, Ali Bozdağanoğlu, İbrahim Tekin, Ahmet Topaloğlu, Cihat Bilgehan, Ertuğrul Akça, Etem Kılıçoğlu, Mehmet Ali Aytaş, Ali Naili Erdem, Mehmet Turgut, Cevat Önder, Mahmut Rıza Bertan, Şükrü Akkan, Mehmet Ali Ulusoy, Osman Kibar, Mehmet Karaoğlu, Kamil Özsarıyıldız, Kamil Tolon, İsmet Angı, Zahit Akdağ ve Ali Sepici'ye gönderilmiştir. Kongre öncesinde gelen cevapların 14'ü Bilgiç'in 10'u Demirel'in tarafında yer almıştır. İki kişi çekimser yanıt vermiş, iki kişiden de herhangi bir cevap alınamamıştır. Bu tablo sonucunda Demirel, Bilgiç'in kulis yaptığını iddia etmiştir. Bunun üzerine Ferruh Bozbeyli yeni bir yöntem teklifiyle gelmiş ve bir partilinin evinde toplanılıp el kaldırılmasını önermiştir. Böylelikle herkes oylamayı izleyebilecekti. Her ne kadar Cevat Önder'in konutunda toplanılması kararlaştırılsa da Gökhan Evliyaoğlu Ali Fuat Başgil'in kendisine mektup gönderdiğini ve Bilgiç'in başkanlığına itiraz etmediğini ama başka bir kişinin aday olması durumunda kendisinin de yarışa dahil olacağını ifade ettiğini aktarmıştır. Bunun üzerine toplantıda tansiyon yükselmiş yine karar alınamamıştır. Bu olaylar cereyan ederken başkanlığa üçüncü aday olarak yeni bir isim çıkmıştır: Tekin Arıburun. Arıburun'un adaylığı diğerlerine nazaran geri planda kalmıştır. Adaylık çalışmaları sırasında Bilgiç Demirel'in mason olduğunu söylemiş, bunun üzerine Demirel Bilgiç'in argümanını çürütür nitelikte bir belgeyi partililere gösterince Bilgiç'in iftira attığı kanaatine varılmış ve böylelikle süreç Demirel'in lehine işlemeye başlamıştır. Bilgiç'in Kıbrıs Sorunu ile ilgili konuşmaları, eski DP'li siyasetçilerin Demirel'i benimsemesi, muhafazakâr kimliği nedeniyle askerin sıcak bakmaması hususları kendisinin genel başkan seçilmesini engellemiştir.
AP genel başkanı Ragıp Gümüşpala'nın 6 Haziran 1964'teki vefatının ardından geçici genel başkan Saadettin Bilgiç, 27-29 Kasım 1964 tarihlerinde düzenlenen büyük kongrede görevini Süleyman Demirel'e devretmiştir.

Demirel dönemi
Süleyman Demirel liderliğindeki Adalet Partisi 1965'te İsmet İnönü başbakanlığındaki Cumhuriyet Halk Partisi hükûmetini düşürdü. Henüz milletvekili olmayan Demirel 1965 seçimlerinde Adalet Partisi'ni birinci parti yaptı ve meclise oyların %52,9'u olan 4.921.236 oyla 240 milletvekili seçtirdi. Senatoya ise Adalet Partisi'nden 97 senatör seçildi. Bu sonuçlarla I. Demirel hükûmeti kuruldu. 1969'da partinin oy oranı düştüyse de 1965 seçimlerinde geçerli olan Milli Bakiye Sistemi yerini d'Hont Sistemi'ne bıraktığından Adalet Partisi'nin milletvekili sayısı arttı. Böylece Adalet Partisi 1969 seçimlerinde oyların %46,5'ini almasına rağmen parlamentoya 256 milletvekili soktu.

1970 yılının Şubat ayı bütçe görüşmelerinde, partili bazı milletvekilleri ve senatörler bütçeye ret oyu vererek II. Demirel hükûmetini düşürdüler. Bunlardan 41 kişi partiden ayrılarak, Ferruh Bozbeyli başkanlığında Demokratik Parti'yi kurdular.

60'lı yılların sonuna yaklaşılırken tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de sağ-sol çatışmaları, öğrenci hareketleri, işçi mitingleri ve Amerikan aleyhtarlığı artmıştı. Kısa bir süre sonra, Türk Silahlı Kuvvetleri 12 Mart 1971 muhtırasıyla Süleyman Demirel'i başbakanlıktan uzaklaştırdı ve Adalet Partisi'ni iktidardan düşürdü.

Adalet Partisi'nin yükselişi 14 Ekim 1973 seçimlerinde durdu. Bu seçimlerde Cumhuriyet Halk Partisi birinci parti olarak 185 milletvekili çıkarırken; AP'nin oy oranı %29,76'ya, milletvekili sayısı 149'a, senatör sayısı da 22'ye indi. Bu düşüşün nedenleri, Cumhuriyet Halk Partisi'nin yükselişi olduğu kadar, Adalet Partisi'nden kopan Demokratik Parti ve Millî Selamet Partisi gibi küçük partilerin sağ oyları bölmesi idi. Seçimlerin ardından Cumhuriyet Halk Partisi-Millî Selamet Partisi koalisyonu kuruldu, Kıbrıs davasıyla bu hükûmet itibar topladı, ancak Bülent Ecevit erken seçime gitmek üzere ayrılınca hükûmeti kurma görevi Adalet Partisi'ne kaldı. Adalet Partisi yanına Millî Selamet Partisi, Cumhuriyetçi Güven Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi'ni alarak Milliyetçi Cephe'yi oluşturdu. 1975-1977 yılları Milliyetçi Cephe ile geçti. 1977 erken seçimleri de siyasal görünümü değiştirmedi. Kimse tek başına iktidar olamadı. Cumhuriyet Halk Partisi azınlık hükûmeti kuruldu. Güvenoyu alamayınca, Adalet Partisi II. Milliyetçi Cephe'yi kurdu. Ancak 1977 sonunda hükûmet gensoruyla düşürüldü. Siyaset istikrarsızlığı, terör, dış baskılar, iktisadi gerileme ve hayat pahalılığı son haddindeydi. 1979 sonunda Adalet Partisi eski ortakların parlamento desteğiyle azınlık hükûmeti kurmuşken 12 Eylül 1980 askerî darbesiyle perde kapandı.Parti diğer siyasi partilerle birlikte 16 Ekim 1981 tarihinde resmen feshedilmiştir.

Adalet Partisi, Demokrat Parti'nin mirasçısı olduğunu her zaman vurguladı, hatta ilk seçimlerde eski Demokrat Partilileri partiye aday gösterdi. Muhafazakâr bir partiydi, sağa kaymış, aşırı akımları desteklediği için liberallerce eleştirilmiş ve ikiye bölünmüştü. Partiye önceleri oy veren tarikat ve tekkeler sonradan Millî Selamet Partisi'ne yönelmişti.

1980 sonrası dönem ve aynı isim ile yeniden kurulması

19 Haziran 1992 tarihinde kabul edilen 3821 sayılı Kanun ile; daha önce kapatılmış olan siyasi partilerin, aynı ad, rumuz, amblem, rozet ve benzeri işaretleri kullanarak yeniden açılmasına müsaade edildi. Bunun üzerine Adalet Partisi Büyük Kongresi 19 Aralık 1992 tarihinde Ankara Atatürk Spor Salonunda toplandı. Bu Kongre Partinin son genel Başkanı Süleyman Demirel ile 1965'ten beri onun en büyük rakibi Genel Başkan Yardımcısı Teşkilat Başkanı Saadettin Bilgiç arasındaki rekabetin son raunduna sahne olmuştur.

Sadettin Bilgiç, Eski Bolu Milletvekili Müfit Bayraktar öncülüğündeki bir grup eski AP milletvekili Adalet Partisi'nin kimliğinin devam ettirilmesi yolunda bir cepheyi Doğru Yol Partisi Genel Başkanı ve Başbakan Süleyman Demirel'e karşı açmış ve Katılan delegelerin ezici çoğunluğunun kararı ile Adalet Partisi Mevcut bulunan ve iktidarı elinde bulunduran Doğru Yol Partisi'ne katılma kararı alarak tüm mal varlığı borç ve alacakları ile DYP ye katılmıştır. Geleneksel olarak aynı partinin devamı olan Büyük Türkiye Partisi askerlerce kapatıldıktan sonra kurulan Doğru Yol Partisi aynı çizgiyi izledi. Bu suretle Selanik Sokak'ta bulunan 5 katlı AP genel merkez binası da dahil olmak üzere birçok mal Doğru Yol Partisi'nin oldu.

Adalet Partisi isminin tescil edilmesi ve saklanması için 11 Nisan 1995 tarihinde yeniden açılmıştır. 26 Kasım 2009'a kadar faaliyet göstermesine karşın seçimlere katılma yeterliliğine sahip olmadığı için hiçbir seçime katılmayarak sadece tabela partisi olarak kalmıştır. Son genel başkanlığını Bülent Şimşek Özçelik yapmıştır.

Adalet Partisi, 9 Ekim 2015 tarihinde Prof. Dr. Vecdet Öz ve arkadaşları tarafından ilk logosuna çok benzer bir logoyla yeniden kurulmuştur.

Adalet Partisi ve seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

Adalet Partisi (1961-1981)


David Bishop (né en 1948), arbitre néo-zélandais de rugby à XV ;
  (né en 1960), joueur gallois de rugby à XV et de rugby à XIII ;
  (né en 1983), joueur gallois de rugby à XV.

David Bishop


ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා මහතාට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් මෙම නඩුව පවරා ඇත. මෙම නඩුවෙන් රජය වෙනුවෙන් නීතිපතිවරයා චෝදනා ගොනු කරමින් පවසා ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට යටත් වීමට පැමිණෙන එල්.ටී.ටී.ඊ සාමාජිකයන් හට වෙඩි තබන ලෙස ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා විසින් මේජර් ජනරාල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා හට නියෝග දුන් බව සරත් ෆොන්සේකා මහතා පවසා ඇති බවය.  මෙසේ පවසා ඇති බව වාර්තා කර ඇත්තේ සන්ඩේ ලීඩර් පුවත්පතෙහි ය. එම පුවත සංස්කරණය කර ඇත්තේ සන්ඩේ ලීඩර් පුවත්පතේ ජනමාධ්‍යවේදිනී ෆෙඩ්රිකා ජෑන්ස් නමැත්තිය විසිනි. පවරා ඇති මේ නඩුවට මුල්වී ඇත්තේ  මෙම පුවත්පතෙහි මෙම පළකිරීමයි. ෆෙඩ්රිකා ජෑන්ස් නමැත්තිය පවසන්නේ සරත් ෆොන්සේකා මහතා තමාට දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී මේ බව යුද පෙරමුණේ සිටි මාධ්‍යවේදියෙක් ගෙන් දැනගත් බව ඔහු විසින් ප්‍රකාශ කල බවයි. මෙම චෝදනාව හා මෙම පුවත්පත් වාර්තාව ෆීල්ඩ් මාෂල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කරයි. සරත් ෆොන්සේකා මහතා තමාට දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාව ඔප්පු කිරීමට ෆෙඩ්රිකා ජෑන්ස් විසින් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කල සටහන් පොතෙහි සමහරක් පිටු පසුව වෙනස් වී ඇති බව අධිකරණය විසින් නිරික්ෂණය කර ඇත. මෙම නඩුව දැනට විභාගයට ලක්වෙමින් පවතියි.

මුලාශ්‍ර
<references>
නීතිය
නඩු

සුදු කොඩි නඩුව


Svetislav Valjarević (Veliko Gradište, 20. lipnja 1909. – Vernon, 22. rujna  1996.) bio je hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac.

Reprezentativna karijera
Za nogometnu reprezentaciju Kraljevine Jugoslavije odigrao je 12 utakmica i postigao 4 pogotka.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci

Svetislav Valjarević


Afþreyingarfyrirtæki eða Skemmtifyrirtæki eru fyrirtæki sem skemmta fólki, með til dæmis frásögn, tónlist, kvikmyndum, leiklist og dansi.

Afþreying

Afþreyingarfyrirtæki


Julián o Juliano de Eclana (c. 385-450), obispo de Eclana, teólogo y escritor esclesiástico italiano.

Era obispo de Eclana (Apulia), de donde fue removido y exiliado en 419 por no oponerse oficialmente al pelagianismo. En el exilio fue recibido por Teodoro de Mopsuestia, a quien siguió en su exilio exegético. A pesar de que nunca recobró su posición eclesiástica, Juliano enseñó en Sicilia hasta su muerte.

Sus obras incluyen Comentarios acerca del Libro de Job y de tres profetas menores, una traducción del Comentario a los Salmos de Teodoro de Mopsuestia y varias cartas. Al simpatizar con Pelagio, Juliano aplicó su agudeza intelectual y formación retórica en razonar sobre la naturaleza del libre albedrío, la concupiscencia y el mal frente a san Agustín.

Teólogos del siglo V
Escritores en latín
Escritores de Italia del siglo V
Obispos de Italia del siglo V
Teólogos de Italia
Historia de Apulia

Juliano de Eclana


Agonopterix scopariella est une espèce européenne de lépidoptères (papillons) de la famille des Depressariidae.

Description
L'imago a une envergure de 18 à . Les couleurs sont variables, mais ils ont généralement deux taches noires et deux taches blanches sur l'aile. Les taches blanches sont souvent entourées d'écailles noires. Ils volent d'août à avril.

Répartition
On trouve Agonopterix scopariella dans la majeure partie de l'Europe, à l'exception de l'Irlande, de la majeure partie des Balkans, de l'Ukraine, de la Finlande et de la région de la Baltique.

Écologie
La chenille consomme les plantes des espèces Calicotome villosa, Cytisus grandiflorus, Cytisus scoparius, Genista pilosa, Genista tinctoria, Laburnum anagyroides, Spartium junceum.

Elle se nourrit des rejets de la plante hôte. On trouve les chenilles de juin à fin juillet. L'espèce hiverne à l'état adulte.

Sous-espèces
 Agonopterix scopariella calycotomella (Amsel, 1958)
 Agonopterix scopariella scopariella (Heinemann, 1870)

Notes et références

Liens externes

Espèce de Lépidoptères (nom scientifique)
Depressariidae
Insecte décrit en 1870
Lépidoptère d'Europe

Agonopterix scopariella


Boca grande na španjolskom znači "velika usta".

Naselja
Bocagrande, Kolumbija
Boca Grande, Florida, SAD
Boca Grande, Venezuela

Ostalo
Boca Grande Key, otok, dio Florida Keys, SAD
 Boca Grande (zaljev), zaljev u Venezueli

Boca Grande


Hannah Dodd, née le , à Colchester, Angleterre, est une actrice britannique.

Biographie
Hannah Dodd est née le , à Colchester, Angleterre.

Elle est diplômée du London Studio Centre en 2017.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2019 : Une famille sur le ring (Fighting with My Family) de Stephen Merchant : Une fille
 2021 : Les Éternels (Eternals) de Chloé Zhao : Sandra
 2022 : Enola Holmes 2 d'Harry Bradbeer : Cicely / Sarah Chapman

Télévision

Séries télévisées
 2018 - 2019 : Les filles de joie (Harlots) : Sophia Fitzwilliam
 2018 - 2020 : Léna, rêve d'étoile (Find Me in Paris) : Thea Raphael
 2020 : Pandora : Conseillère Jennifer
 2022 : Anatomie d'un scandale (Anatomy of a Scandal) : Sophie jeune
 2022 : Flowers in the Attic : The Origin : Corrine Foxworth
 2023 : La Chronique des Bridgerton (Bridgerton) : Francesca Bridgerton

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1995
Actrice britannique de télévision
Actrice britannique de cinéma

Hannah Dodd (actrice)


සරස්වතීචන්ද්‍ර යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:
 සරස්වතීචන්ද්‍ර (නවකථාව), ගෝවර්ධන්රාම් මාධවරාම් ත්‍රීපති විසින් රචිත ගුජරාටි නවකථාව
 සරස්වතීචන්ද්‍ර (චිත්‍රපටය), නවකථාව පාදක කරගත් 1968 හින්දි චිත්‍රපටය
 සරස්වතීචන්ද්‍ර (රූපවාහිනී කතාමාලාව), නවකථාව පාදක කරගත් 2013 හින්දි රූපවාහිනී කතාමාලාව

සරස්වතීචන්ද්‍ර


Koramač (lat. Ferulago), biljni rod iz porodice štitarki s blizu pedeset vrsta jednogodišnjeg raslinja i trajnica. Ovaj rod ne smije se brkati s koromačem ili komoračem (Foeniculum).

Ime roda dolazi od latinskog ferula (=šiba), jer su njihove suhe stablike služile za kažnjavanje učenika.

U Hrvatskoj rastu dvije vrste koramača, to su istarski ili smolasti koramač (Ferulago galbanifera) i šumski ili divlji koramač (Ferulago sylvatica).

Vrste

 Ferulago akpulatii Akalin & Girdal
 Ferulago angulata (Schltdl.) Boiss.
 Ferulago antiochia Saya & Miski
 Ferulago armena (DC.) Bernardi
 Ferulago asparagifolia Boiss.
 Ferulago aucheri Boiss.
 Ferulago bernardii Tomk. & Pimenov
 Ferulago biumbellata Pomel
 Ferulago blancheana Post
 Ferulago brachyloba Boiss. & Reut. ex Boiss.
 Ferulago bracteata Boiss. & Hausskn.
 Ferulago capillaris (Link ex Spreng.) Cout.
 Ferulago carduchorum Boiss. & Hausskn.
 Ferulago cassia Boiss.
 Ferulago contracta Boiss. & Hausskn.
 Ferulago galbanifera (Mill.) W.D.J.Koch
 Ferulago glareosa Kandemir & Hedge
 Ferulago granatensis Boiss.
 Ferulago humilis Boiss.
 Ferulago idaea Özhatay & Akalin
 Ferulago isaurica Pesmen
 Ferulago kurdica Post
 Ferulago lutea (Poir.) Grande
 Ferulago macedonica Micevski & E.Mayer
 Ferulago macrocarpa (Fenzl) Boiss.
 Ferulago macrosciadia Boiss. & Balansa
 Ferulago mughlae Pesmen
 Ferulago nodosa (L.) Boiss.
 Ferulago pachyloba (Fenzl) Boiss.
 Ferulago phialocarpa Rech.f. & Riedl
 Ferulago platycarpa Boiss. & Balansa
 Ferulago sandrasica Pesmen & Quézel
 Ferulago sartorii Boiss.
 Ferulago scabra Pomel
 Ferulago serpentinica Rech.f.
 Ferulago setifolia K.Koch
 Ferulago silaifolia (Boiss.) Boiss.
 Ferulago stellata Boiss.
 Ferulago subvelutina Rech.f.
 Ferulago sylvatica (Besser) Rchb.
 Ferulago syriaca Boiss.
 Ferulago thirkeana (Boiss.) Boiss.
 Ferulago thyrsiflora (Sm.) W.D.J.Koch
 Ferulago trachycarpa Boiss.
 Ferulago trojana Akalin & Pimenov
 Ferulago vesceritensis Coss. & Durieu ex Batt.
 Ferulago westii (Post) Pimenov & Kljuykov

Vanjske poveznice

Izvori

Apioideae

Koramač


Nahija Ghabaghib () je nahija u okrugu Al-Sanamayn, u sirijskoj pokrajini Daraa. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 45.793 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Ghabaghib.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Daraa

Ghabaghib (nahija)


Onthophagus minutulus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Harold em 1875.

Referências

Ligações externas

minutulus
Coleópteros descritos em 1875

Onthophagus minutulus