Savezni sekretarijat (ministarstvo) za inostrane (vanjske) poslove SFRJ predstavljao je središnje tijelo državne uprave savezne države, sa sjedištem u glavnom gradu socijalističke Jugoslavije, u Beogradu. Savezni sekretar (ministar) za vanjske poslove bio je član Saveznog izvršnog vijeća (Vlade) Skupštine SFRJ. Kao takvo, ovo središnje tijelo državne uprave na saveznoj razini, djelovalo je u kontinuitetu, u razdoblju od 1945. do 1990.,odnosno 1991., uz česte promjene u nazivlju i unutarnjoj organizacijskoj strukturi.

Savezni je sekretarijat upravljao razgranatom mrežom diplomatskih i konzularnih predstavništva socijalističke Jugoslavije u svijetu.

Popis saveznih sekretara (ministara) za inostrane (vanjske) poslove Jugoslavije, 1945. - 1990.

 Ivan Šubašić, 5. ožujka 1945. - 17. listopada 1945.
 Josip Broz Tito, 30. studenoga 1945. - 31. siječnja 1946.
 Stanoje Simić, 1. veljače 1946. - 31. kolovoza 1948.
 Edvard Kardelj, 31. kolovoza 1948. - 14. siječnja 1953.
 Koča Popović, 15. siječnja 1953. - 23. travnja 1965.
 Marko Nikezić, 23. travnja  1965. - 25. prosinca 1968.
 Mišo Pavićević, 25. prosinca 1968. - 25. travnja 1969.
 Mirko Tepavac, 25. travnja 1969. - 1. studenoga 1972.
 Jakša Petrić (vršitelj dužnosti), 1. studenoga 1972. - 15. prosinca 1972.
 Miloš Minić, 16. prosinca 1972. - 17. svibnja 1978.
 Josip Vrhovec, 17.  svibnja 1978. - 17. svibnja 1982.
 Lazar Mojsov, 17. svibnja 1982. - 15. svibnja 1984.
 Raif Dizdarević, 15. svibnja 1984. - 30. prosinca 1987.
 Budimir Lončar, 31. prosinca 1987. - 12. prosinca 1991.
 Milivoje Aleksić, 12. prosinca 1991. - 28. travnja 1992. (raspad SFRJ, 8. listopada 1991. nezavisnost RH i R. Slovenije).

Povezani članci

 Savezno izvršno vijeće
 Republički sekretarijat za unutrašnje poslove SR Hrvatske
 Republički sekretarijat za pravosuđe i opću upravu SR Hrvatske

Vanjska politika Jugoslavije

Savezni sekretarijat za vanjske poslove SFRJ


O cucal-azul (Ceuthmochares aereus), também conhecido como malcoa-azul, é uma espécie de ave da família Cuculidae. Anteriormente, era coespecífico com o cucal-verde (Ceuthmochares australis) até serem separados em 2016. É amplamente distribuído pela floresta tropical africana.

Descrição
O cucal-azul tem uma barriga, cabeça e garganta acinzentadas e um bico amarelo, mas as subespécies apresentam algumas diferenças na coloração da plumagem. C. aereus aereus tem cauda, asas e dorso esverdeados e azuis, enquanto C. aereus flavirostris tem cauda, asas e dorso totalmente azuis.

Se alimenta principalmente de insetos, principalmente lagartas, besouros, gafanhotos e grilos; também come rãs, lesmas, frutas, sementes e folhas. Se move através da vegetação emaranhada com uma série de pequenos saltos, arrebatando a presa enquanto pula. Acompanha outros pássaros e esquilos, apanhando os insetos que foram deixados para trás ou espantados pelos mesmos.

Ao contrário de alguns outros cucos, o cucal-azul não é um parasita de ninhada, e seus próprios filhotes. Dois ovos brancos são colocados em um ninho feito de gravetos suspensos a cerca de 2 a 5 m acima do solo. Ambos os pais cuidam dos filhotes.

É uma espécie incomum e raramente observada devido ao seu comportamento discreto. No entanto, não é considerado ameaçado e é listado como pouco preocupante pela IUCN.

Subespécies
Possui duas subespécies reconhecidas:

 C. a. flavirostris (Swainson, 1837) - Gâmbia ao sudoeste Nigéria
 C. a. aereus (Vieillot, 1817) - Nigéria a oeste Quênia, norte Zâmbia e Angola, Bioco

Aves descritas em 1817
Ceuthmochares

Cucal-azul


Dudley Boyz, de asemenea, cunoscuti sub numele de Team 3D, a fost o echipă de wrestling profesionist compusă de frații Bubba Ray Dudley si D-Von Dudley, care în trecut a lucrat pentru WWE.

Echipa a fost inițial o parte din stable, The Dudleys, începându-și cariera în Extreme Championship Wrestling. Dupa ce au obtinut un succes considerabil, a-u atins faima atunci când au semnat cu World Wrestling Entertainment a fost adăugat ca membru ocazional Spike Dudley.

Mark și Devon sunt mai bine cunoscuti în lupte pe echipe decât în mod individual. În plus, sunt uni dintre exponenții maximi in Tables Match (lupte cu mese) și Hardcore Match (lupte extreme), principala caracteristică a lor.

Grupul a câștigat 24 de campionate pe echipe, inclusiv Campionatul Mondial pe echipe din WWE, Campionatul pe echipe din WWE, Campionatul pe echipe din ECW, Campionatul Mondial pe echipe din WCW, Campionatul Mondial pe echipe din NWA, Campionatul Mondial pe echipe din TNA și Super Campionatul pe echipe din HUSTLE, și, mai recent campionatul pe echipe din IWGP în Japonia. Fiind o echipă care a reușit să câștige marea majoritate a campionatelor de cupluri de companii de wrestling majore (WWE, WCW, ECW, NWA, TNA, HUSTLE, și IWGP)

În timpul estanței sale în TNA, ambii și-au schimbat numele la Brother Ray/Bully Ray si Brother Devon/Devon, și pe 21 may, 2007, și-au schimbat numele Dudley Boyz la Team 3D.

Pe 22 august 2016 la Raw, și-au anunțat retragerea din wrestling.

În Wrestling
 Manevre de final
 3D - Dudley Death Drop / Deadly Death Drop (Combinație de flapjack Devon și tăietor de Ray, uneori pe o masă) - inovat
 3D II - Dudley Death Drop II (Combinație de burta-la-spate suplex la Devon și neckbreaker Ray)
 Aided sitout superbomb, , de obicei pe o masă

Campionate și realizări
 All Japan Pro Wrestling
 AJPW World's Strongest Tag Team League (2005)
 Extreme Championship Wrestling
 ECW Tag Team Championship (de 8 ori)
 World Wrestling Federation - World Wrestling Entertainment
 WCW World Tag Team Championship (1 data)
 WWE Tag Team Championship (1 data)
 WWF/E World Tag Team Championship (de 8 ori)
 WWE Hardcore Championship (de 11 ori) - Bubba
 HUSTLE
 HUSTLE Super Tag Team Championship (1 data)
 Total Nonstop Action Wrestling
 NWA World Tag Team Championship (1 data)
 TNA World Tag Team Championship (de 2 ori)
 TNA World Heavyweight Championship (de 2 ori) - Bully Ray
 TNA Televiziune Campionat (1 data) - Devon

 Pro Wrestling Illustrated
 Cel mai bun meci al Anului - 2000, vs Edge & Christian și Hardy Boyz
 Echipa Anului - 2001
 Cel mai bun meci al Anului - 2001, vs Edge & Christian și Hardy Boyz
 Wrestling Observer Newsletter
 Situat pe locul Nº7 din WON cel Mai bun cuplu al deceniului (2000-2009)

Referințe

Echipe și stable-uri din WWE

The Dudley Boyz


نشأت سيسيل بلاتوفسكي، المصممة الشهيرة، في بلجيكا، قبل أن تنتقل إلى مدينة نيويورك، حيث أسست شركة تريكو سانت رافائيل للملابس الرجالية في عام 1974. غالبًا ما يُشار إليها كواحدة من أبرز الشخصيات في الموضة بالإضافة إلى سترة «المنشق» وdoyenne.

ساعدت في تغيير حركة النساء في صناعة الأزياء، جنبًا إلى جنب مع دونا كاران وليز كليبورن.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
بلجيكيون
بلجيكيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
شخصيات أعمال من أنتفيرب
مصممو أزياء أمريكيون
مصممو أزياء بلجيكيون

سيسيل بلاتوسكي


Rafael José Orozco Maestre (24. mars 1954 – 11. júní 1992), var kólumbískur söngvari og tónskáld sem var  þekktur fyrir vallenato-þjóðlagatónlist.

Hann var myrtur af leigumorðingja Medellin-fíkniefnahringsins en hanna ku hafa átt vingott við kærustu leigumorðingjans.

Útgefið efni

 1975:Adelante
 1975:Con emoción
 1977 - Binomio de oro
 1977 - Por lo alto
 1978 - Enamorado como siempre
 1978 - Los Elegidos
 1979 - Súper vallenato
 1980 - Clase aparte
 1980 - De caché
 1981 - 5 años de oro
 1982 - Festival vallenato
 1982 - Fuera de serie
 1983 - Mucha calidad
 1984 - Somos vallenato
 1985 - Superior
 1986 - Binomio de oro
 1987 - En concierto
 1988 - Internacional
 1989 - De Exportación
 1990 - De fiesta con binomio de oro
 1991 - De américa
 1992 - Por siempre

Tenglar

 Spotify
 Discogs
 MusicBrainz
 AllMusic

Kólumbískir söngvarar
Fólk fætt árið 1954
Fólk dáið árið 1992

Rafael Orozco Maestre


හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය ප්‍රධාන වශයෙන්ම හමුවන්නේ වෛදික සාහිත්‍යය, මහාභාරතය සහ රාමායණය වැනි වීරකාව්‍ය, පුරාණ, සහ ප්‍රාදේශීය සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථයන් වන දෙමළ පෙරිය පුරාණම් සහ බෙංගාලයේ මංගල් කාව්‍ය වැනි හින්දු ධර්ම ග්‍රන්ථවලිනි. එසේම පුළුල් ලෙස පරිවර්තනය වූ උපමා කථාවන් ඇතුළත් පංචතන්ත්‍රය සහ හිතෝපදේශය මෙන්න අග්නිදිග ආසියානු ග්‍රන්ථයන් හි ද හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය හා සම්බන්ධ තොරතුරු හමුවේ.

බොහෝවිට හින්දු පුරාණෝක්තිවේදයෙහි ස්ථාවර ඒකාකාරී ස්වභාවයක් දක්නට නොලැබේ. එකම පුරාණෝක්ති කථාව වුව ද, විවිධ ප්‍රභේදයන් තුළ විශේෂයෙන් වෙනස් ප්‍රදේශ සහ සමාජ-ආගමික සම්ප්‍රදායයන් තුළ වෙනස් මුහුණුවරකින් ඉදිරිපත් විය හැක. මෙසේ ග්‍රන්ථවල සඳහන් බොහෝ පුරාවෘත්තවල චරිත නාමයන් වෙනස් කොට හෝ එහි අන්තර්ගත විස්තර අතිශයෝක්තියෙන් ඉදිරියට රැගෙන යනු දැකගත හැක. සත්‍රන් හර්ස්ට් අනුව, මෙම පුරාණෝක්තීන් මඟින් සංකීර්ණ වූත් විවිධ වූත් අර්ථ නිරූපණයන් ලබා දේ. එසේවුව ද, ඩොනිජර් ඕ'ෆ්ලැහර්ටිගේ මතය වන්නේ එමඟින් ලබාදෙන ප්‍රධාන පණිවිඩය සහ ආදර්ශයන් වෙනස් නොවන බවයි.  කාලයත් සමඟ, විවිධ දාර්ශනික ගුරුකුල මඟින් මෙම කථා පුවත් විකරණය කොට ඒවාට ගැඹුරු අර්ථයන් ලබාදීමට කටයුතු කොට තිබේ.

මේවත් බලන්න

 ප්‍රාක්-ඉන්දු-යුරෝපීය ආගම
 ප්‍රාක්-ඉන්දු-අයිරේනියානු ආගම
 වෛදික පුරාණෝක්තිවේදය
 දශාවතාර
 හින්දු විශ්ව විද්‍යාව
 පුරාණික කාලානුක්‍රමය
 Hindu eschatology
 හින්දු දෙවිවරු
 හින්දු සූත්‍ර
 Kanglei mythology
 ග්‍රීක පුරාණෝක්තිවේදය

ආශ්‍රේයයන්

ප්‍රභව

වැඩිදුර කියවීමට

 Pattanaik, Devdutt (2003). Indian mythology: tales, symbols, and rituals from the heart of the Subcontinent. Inner Traditions / Bear & Company. .

බාහිර සබැඳි

 Clay Sanskrit Library publishes classical Indian literature, including the Mahabharata and Ramayana, with facing-page text and translation. Also offers searchable corpus and downloadable materials.
 Sanskrit Documents Collection: Documents in ITX format of Upanishads, Stotras etc.

හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය


S/2004 N 1 er en måne, der kredser om planeten Neptun. Med en diameter på omkring 34.8 km, er det Neptuns mindste måne. Den blev fundet i 2013, hvormed antallet af kendte måner om Neptun udvides til 14. Den fik det officielle navn Hippocamp.

Neptuns måner

S/2004 N 1


هيلموت رولدر  ، من مواليد 9 أكتوبر 1953 ، لاعب كرة قدم ألماني سابق.

لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب هيلموت رولدر خلال مسيرته الاحترافية مع نادِ واحدٍ في خمسة عشر موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 347 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض هيلموت رولدر مسيرته مع نادي شتوتغارت في موسم 1972–73 ليلعب معه خمسة عشر موسمًا، مشاركًا في 347 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فرايتال
ألمانيون شرقيون مهاجرون إلى ألمانيا الغربية
حراس مرمى كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو شتوتغارت
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم من ساكسونيا
لاعبو منتخب ألمانيا بي لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو نادي شتوتغارت
رولدر
مواليد في فرايتال

هيلموت رولدر


Árpád Bitay () a fost un istoric literar și traducător maghiar din România. Este tatăl istoricului cultural Ilona Bitay.

Biografie
A urmat studii secundare la liceele din Cluj, Brașov și Alba Iulia (1907–1915), apoi a luptat în Primul Război Mondial pe frontul italian și a avansat până la gradul de locotenent. După război a studiat dreptul la Debrețin și a absolvit apoi, în 1923, studii de istorie și de limba română la Universitatea Regele Ferdinand I din Cluj. În perioada 1920–1921 a predat la Liceul de fete "Marianum" din Cluj.

A fost un cercetător al relațiilor culturale româno-maghiare și a elaborat studii, note și traduceri. Volumele A román irodalomtörténet összefoglaló áttekintése ("Compendiu recapitulativ al istoriei literaturii române", Alba Iulia, 1922) și Rövid román nyelvtano ("Scurtă gramatică a limbii române", Cluj, 1923) sunt lucrări deschizătoare de drumuri care i-au familiarizat pe intelectualii maghiari cu limba și literatura română. La invitația savantului român Nicolae Iorga profesorul Bitay a ținut timp de 15 ani (1923–1937) conferințe despre istoria Ungariei, istoria literaturii maghiare și relațiile culturale româno–maghiare la universitatea liberă de vară de la Vălenii de Munte.

În perioada 1925–1927 a fost directorul Departamentului de Educație al Statusului Romano-Catolic din Transilvania. Începând din 1927 a studiat romanistica, timp de un și jumătate, la universitățile din Berlin și Leipzig. Din 1929 a predat limba și literatura română, limba latină și limba germană la Institutul teologic romano-catolic din Alba Iulia.

În guvernul Nicolae Iorga, format în 1931, profesorul Bitay a fost șeful secției maghiare din Secretariatul de Stat pentru Minorități de pe lângă Biroul Primului Ministru. În această calitate a reușit să rezolve, până la demisia guvernului în 1932, situația invalizilor de război maghiari, să recunoască diplomele emise înainte de 1918 și să recupereze drepturile Liceului romano-catolic din Arad. În 1933 a devenit viceprimar al orașului Alba Iulia.

Activitatea culturală
Bitay a fost membru al mai multor societăți culturale maghiare din Transilvania: Erdélyi Irodalmi Társaság, Kemény Zsigmond Társaság, Magyar Irodalomtörténeti Intézet și Erdélyi Katolikus Akadémia. A colaborat constant în presa culturală maghiară din România: Ellenzék, Erdélyi Irodalmi Szemle, Erdélyi Múzeum, Magyar Kisebbség, Pásztortűz, precum și în revista cvadrilingvă clujeană Cultura.

A tradus și popularizat în limba maghiară operele literare ale scriitorilor români Vasile Alecsandri, I.L. Caragiale, Ion Creangă, Barbu Delavrancea și Emil Isac și i-a făcut cunoscuți intelectualilor români pe marii oameni de cultură maghiari (István Széchenyi, Mihály Vörösmarty, Sándor Petőfi, János Arany, Imre Madach, Balázs Orbán, Franz Liszt). A tradus în limba română mai multe opere literare maghiare scrise de Géza Gárdonyi, Mór Jókai, Kálmán Mikszáth și Ede Szigligeti, precum și studiile Mauriciu Jókai (Cluj, 1925) și Istoria limbii și literaturii maghiare (Cluj, 1934) ale profesorului György Kristóf.

A scris o serie de articole și lucrări științifice și a ținut conferințe în aproape fiecare oraș din Transilvania. A alcătuit, de asemenea, culegerea Műfordítások román költőkből ("Traduceri literare din poeți români", Cluj, 1928), care cuprinde 72 de poezii românești scrise de 24 de poeți și traduse de 16 traducători.

Lucrări
 A román irodalomtörténet összefoglaló áttekintése ["Compendiu recapitulativ al istoriei literaturii române"], Alba Iulia, 1922
 Rövid román nyelvtan, különös tekintettel a hangváltozásokra ["Scurtă gramatică a limbii române, cu o atenție deosebită la schimbările sunetelor"], Marianum, Cluj, 1923
 Istoria literaturii române, Cluj, 1924
 Az erdélyi románok a protestáns fejedelmek alatt ["Românii transilvăneni sub principii reformați"], Târnăveni, 1925
 Gyulafehérvár Erdély művelődéstörténetében ["Alba Iulia în istoria culturală a Transilvaniei"], Cluj, 1926
 Erdély jeles katholikus papjai ["Preoți catolici de seamă ai Transilvaniei"], Bonaventura Ny., Cluj, 1926 (A Katholikus Világ könyvei)
 A moldvai magyarság ["Maghiarii din Moldova"], Cluj, 1926
 Az Erdélyi Róm. Kath. Status gyulafehérvári "Majláth" főgimnáziumának megalakulása ["Fondarea liceului superior "Majláth" din Alba Iulia al Statusului"], Arad, 1930
 Az Alba Iulia-i római katholikus székesegyház és környéke ["Catedrala romano-catolică din Alba Iulia și împrejurimile sale"], Alba Iulia, 1936
 articole publicate în Ellenzék ["Opoziția"], Erdélyi Irodalmi Szemle ["Monitorul literar al Transilvaniei"], Erdélyi Múzeum ["Muzeul Transilvănean"], Magyar Kisebbség ["Minoritatea maghiară"] și Pásztortűz ["Focul păstorilor"].

Studii literare
 "Mauriciu Jókai", în Adevărul Literar, 22 februarie 1925;
 "Jókai és a bukaresti magyarság" ["Jókai și maghiarii din București"], în Pásztortűz, 1925.

Traduceri
 (în română) scrierile lui Géza Gárdonyi, Mór Jókai, Kálmán Mikszáth și Ede Szigligeti
 (în maghiară) scrierile lui Vasile Alecsandri, Ion Creangă, Emil Isac,  Nicolae Iorga, Ion Luca Caragiale, Barbu Ștefănescu Delavrancea
 povestirile lui Mark Twain

Note

Bibliografie
 Kovács Ferenc:

Lectură suplimentară
 Bolyai Zoltán (Gaál Gábor); Bitay Árpád. Korunk, 1938/1; újraközölve Válogatott írások I. 1964. 637–638.
 György Lajos: Dr. Bitay Árpád életrajzi adatai és tudományos munkássága. ETF 100. Cluj, 1938.
 Dávid Gyula: Egy hídverő. Utunk, 1967/48; újraközölve Találkozások. 1976. 168–172.
 Engel Károly: Hídverők. Korunk 1968/4.
 Nagy András: Feljegyzések Bitay Árpádról. Korunk 1968/8.
 Réthy Andor: Bitay Árpád. Könyvtári Szemle 1971/4.
 Kovács Ferenc: Bitay Árpád előadásai Nicolae Iorga szabadegyetemén. Korunk 1975/9.
 Gaal György: Bitay Árpád levelei Kristóf Györgyhöz. Korunk 197676;
 Gaal György: Bitay Árpád testamentuma. A Hét 1977/21.
 Bányai László: Bitay Árpádra emlékezve. Könyvtár 1977/3.
 Octavian Șireagu: Bitay Árpádra emlékezem... Utunk 1978/3.

Nașteri în 1896
Nașteri pe 20 iulie
Decese în 1937
Decese pe 30 noiembrie
Brașoveni
Clujeni
Oameni din Alba Iulia
Istorici literari maghiari
Traducători maghiari
Maghiari din România
Oameni din Austro-Ungaria

Árpád Bitay


කොපර්නිකානු සූර්යකේන්ද්‍රවාදය යනු, නිකොලස් කොපර්නිකස් විසින්  1543 වසරෙහිදී ප්‍රවර්ධනය කොට ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු,  තාරකා විද්‍යාත්මක ආකෘතියකට භාවිතා වන නමකි. එය විසින්, අචල සූර්යයා,  විශ්වයෙහි කේන්ද්‍රය අසබඩ ස්ථානගත කරන ලද අතර, පෘථිවිය සහ අනෙකුත් ග්‍රහලෝක එය වටා, අපිචක්‍රයන්ගෙන් වෙනස් කෙරෙන වෘත්තාකාර පථයන්හී ඒකාකාර වේගයන්ගෙන් චලනය වන බව දක්වයි. සියවස් ගණනාවක් පුරා, බටහිර සංස්කෘතිය තුල මුල් බැස ගත්, පෘථිවිය  විශ්වයෙහි කේන්ද්‍රයෙහි තැබූ, ටොලමීය විධික්‍රමයෙන් බැහැරව යෑමට කොපර්නිකානු ආකෘතියට හැකිවූ අතර, නූතන  තාරකා විද්‍යාවෙහි සහ විද්‍යාත්මක විප්ලවයෙහි දියත් කිරීම ලෙසින් සැලකෙයි.

පුරාතන ග්‍රීකයෙක්වූ  ඇරිස්ටාකස් විසින් ඒ වන විටත් සූර්යකේන්ද්‍රීය සිද්ධාන්තයක් යෝජනා කර තිබූ බව කොපර්නිකස් දැන සිටි අතර, ආශ්‍රිතයක් තුල එහි යෝජකයෙක් ලෙසින් ඔහු හුවා දැක්වූ බව සහ  එනමුදු එය ප්‍රකාශනය කිරීමට පෙර එම සඳහන මකා දැමූ බවත් පෙනෙන මුත්, ඇරිස්ටාකස්ගේ සිද්ධාන්තය පිළිබඳ විශේෂිත විස්තර හෝ එය පරිශීලනය කිරීමට හැකියාව හෝ කොපර්නිකස් වෙත තිබුණු බවට සාක්ෂි නොමැත.  1514 වසරට පෙරදී, ස්වීය සූර්යකේන්ද්‍රීය සිද්ධාන්තයෙහි සංක්ෂිප්තයක් ඔහු විසින් සිය සහායයන් අතරෙහි සංසරණය කර යැවුවද, සිය ජීවිත කාලයෙහි බොහෝ කල් ඉක්මගිය තන්හී සිය ශිෂ්‍ය  රෙටිකස් විසින් පොළඹවන ලබන තුරු, එය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට ඔහු තීරණය නොකලේය. ගණිතමය අනුපිළිවෙළක් සහිත විශ්වලෝකයෙහි පාරභෞතිකවාදාත්මක ගම්‍යාර්ථයන් ආරක්ෂණය කරමින්ම, සූර්ය වසරක දිග  වඩාත් මනෝඥ ලෙසින් හා නිරවද්‍ය ලෙසින් නිර්ණය කරමින්, ටොලමීය ආකෘතියට ප්‍රායෝගික විකල්පයක් ඉදිරිපත්කිරීම, කොපර්නිකස් වෙත වූ අභියෝගය විය. එබැවින්, ඔහුගේ මෙම සූර්යකේන්ද්‍ර ආකෘතිය විසින්, ග්‍රහලෝකයන්හී වෘත්තාකාර පථ, අපිචක්‍රයන් සහ, ඒකාකාර වේගයන් වැනි ටොලමික මූලාංග කිහිපයක් රඳවා ගබා ගැනීම නිසා, සාවද්‍යතාවයන් ඇති වුවද,  ඒ අතරතුරදීම පහත ආකාර නවෝත්පාදනයන් ඉදිරිපත් කරන ලදි:

අචල සූර්යයෙක් වටා නිශ්චිත පිළිවෙළකට පරිභ්‍රමණය වන ග්‍රහලෝක කිහිපයක් අතුරින් පෘථිවිය එකකි
පෘථිවිය සතුව චලන තුනක් ඇත: දෛනික භ්‍රමණය, වාර්ෂික පරිභ්‍රමණය සහ, එහි අක්ෂය වාර්ෂිකව ඇලවීම
ග්‍රහලෝකයන්ගේ ප්‍රතික්‍රමණ  චලිතය, පෘථිවියෙහි චලනය වෙතින් පැහැදිලි කෙරෙයි
පෘථිවියෙහි සිට සූර්යයා වෙත ඇති දුර, තාරකා වෙත ඇති දුර හා සමගින් සංසන්දනය කල විට කුඩා වෙයි.

පෘථිවිය චලනය වන බව සැලකූ පැරණි සිද්ධාන්ත

ෆිලලොස් (ක්‍රිපූයු 4වන සියවස) යනු, පෘථිවිය චලනයෙහි යෙදෙන බවට උපන්‍යාසයෙහි යෙදුණු මුල් කිහිපදෙනොගෙන්   එක් අයෙක් වන අතර,  ගෝලීය පෘථිවියක් පිළිබඳ පයිතගරස්ගේ සිද්ධාන්තවලින් පොළඹවනු ලැබුවා විය හැක. ක්‍රිපූයු 3වන සියවසෙහිදී සැමොස්හී ඇරිස්ටාකස් විසින්,  දැනට දන්නා පරිදී, පළමුවන සූර්යකේන්ද්‍රීය  සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලය පිළිබඳ යෝජනා ඉදිරිපත් කරන්නට, (තම අක්ෂය වටා පෘථිවියේ භ්‍රමණය ගැන කථා කල)  ඉරක්ලීඩිස් පොන්ඩිකොස්ගේ සමහරක් සිද්ධාන්ත ප්‍රවර්ධනය කළේය. ඔහුගේ මුල් පාඨ ග්‍රන්ථය අස්ථානගතවී ඇතත්, ආකිමීඩියස්ගේ  ද සෑන්ඩ්  රෙකනර් (ආකීමෙඩි සිරාකූසනි ආරෙනරියුස් ඇන්ඩ් ඩිමෙන්සියො සියර්කුලි) පොතෙහි එන ආශ්‍රයක් වෙතින්, සූර්යකේන්ද්‍ර ආකෘතිය වැඩිදියුණු කල ඇරිස්ටාකස්ගේ කෘතියක් පිළිබඳ විස්තර කෙරෙයි.

සටහන්

පුස්තක නාමාවලිය

තාරකා විද්‍යාවෙහි ඉතිහාසය
චින්තනයන්හි ඉතිහාසය
නිකොලස් කොපර්නිකස්
කොපර්නිකානු විප්ලවය

කොපර්නිකානු සූර්යකේන්ද්‍රවාදය


මෙහි දැක්වෙන්නේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය පිළිබඳවයි.අනෙකුත් භාවිත සඳහා අයිසීසී (වක්‍රෝත්තිහරණය) බලන්න.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය පිහිටවූයේ 1909 ජුනි 15 දිනයි. මෙහි ප්‍රධාන කාර්යාලය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ ඩුබායි හි පිහිටා ඇත. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සියලුම පාලන කටයුතු සඳහා අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය පිහිටුවීය. එය 1909 දී මුලින් පිහිටුවනු ලැබුවේ අධිරාජ්‍යවාදී ක්‍රිකට් සම්මේලනය යනුවෙනි. එහි නියෝජිතයන් වූයේ එංගලන්තය, ඕස්ට්‍රේලියාව හා දකුණු අප්‍රිකාවයි. 1965 දී එය ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් සම්මේලනය නමින් නැවත නම් කෙරුණි. වර්තමාන නාමය එයට හිමි වූයේ 1989 දීය.

දැනට රටවල් 105ක් සාමාජිකත්වය ලබා ඇති අතර සාමාජික කණ්ඩායම් 12 ක් නිළ ටෙස්ට් තරඟ ක්‍රීඩා කරන අතර අනුබද්ධිත කණ්ඩායම් 92 ක් ද මෙම සාමාජිකත්වයට අයත් වේ. මෙම ආයතනය අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් තරඟ සංවිධානය හා පාලනය කිරීමෙහි ලා මූලික වන අතර විශේෂයෙන්ම ලෝක කුසලානය සංවිධානය කිරීමේ භාරධූර කාර්යය ඉටු කරනු ලබයි. එලෙසම එක්දින තරඟ හා පන්දුවාර 20 අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් තරඟ සඳහා විනිසුරුවන් හා පුහුණුකරුවන් පත් කිරීම ද සිදු කරනු ලබයි. එපමණක් නොව ප්‍රධාන වගකීම් අතර අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ නීති රීති මාලාව නිසියාකාරව පවත්වාගෙන යාමක් තරඟාවලියේ දූෂණ අවස්ථාවන්හිදී දූෂණ විරෝධී හා ආරක්ෂා ඒකකයට අන්තර් ග්‍රහණවත් සම්බන්ධීකරණ කටයුතු සිදුකිරීමත් වෙයි.

අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ හිටපු සභාපති මුස්තාෆා කමල් මහතා 2015 වසරේ දී අස්වීමෙන් පසු සභාපති ලෙස සහීර් අබ්බාස් මහතා පත්කර ඇත.

ක්‍රිකට් ශ්‍රේණිගත කිරීම්

ටෙස්ට් ශ්‍රේණිගතකිරීම

|}

එදිජා ශ්‍රේණිගතකිරීම

|}

වි20ජා ශ්‍රේණිගතකිරීම

|}

ඉතිහාසය
1909 ජුනි 15 වන දින එංගලන්තය, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ දකුණු අප්‍රිකාව නියෝජනය කරමින් එහි නියෝජිතයන්ගේ හමුවක් ලෝඩ්ස් ක්‍රීඩාංගනයේදී පවත්වා රාජකීය ක්‍රිකට් සම්මේලනය ආරම්භ කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය තුළ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලවලට පමණක් සාමාජිකත්වය සීමා කරන ලදී. 1926 දී ඉන්දියාව, නවසීලන්තය සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දූපත් පූර්ණ කාලීන සාමාජිකයින් ලෙස පත් කරන ලදී. එමඟින් ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් ගණන දෙගුණයක් එනම් හයක් බවට පත්විණි. 1947 පකිස්තාන ක්‍රිකට් සංගමය පිහිටුවීමෙන් පසු එයට 1953 දී ටෙස්ට් තත්වය දෙන ලදී. එමඟින් එය හත් වන ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන රට බවට පත්විය. දකුණු අප්‍රිකාව 1961 දී අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයෙන් ඉල්ලා අස්වූයේ නොසැලකිලිභාවය නිසාය.
1965 දී රාජකීය ක්‍රිකට් සම්මේලනය අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් සම්මේලනය ලෙස නැවත නම් කරන ලද අතර අළුත් නීති සකස් කරන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍ය සමූහාණ්ඩුවට අයත් නොවන රටවල්වලට එම සංවිධානයට පත්වීමට අවස්ථාව සලසා දීම  සඳහාය. මෙය සම්මේලනයේ වර බලපාන ලදී. මෙහි සාමාජිකත්වය ඇතුළු වීමත් සමඟ , සාමාජිකත්වය ලබා ගන්නා රටවල්වලට එක් ඡන්දයක හිමිකම ලැබුණත් , සම්පූර්ණ සාමාජිකත්වය සහ මුල් සාමාජිකයින්ට ඡන්ද දෙකක අයිතිය ලබා දෙමිනි. මුල් සාමාජිකයින් ඡන්දයේ හිමිකාරීත්වයට පත්විය.
1981 දී ශ්‍රී ලංකා‍ව පූර්ණ සාමාජිකත්වයට පත්වීමත් සමඟ ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් ගණන නැවත හතක් බවට පත්විය. 1989 දී නව නීති සම්පාදනය කරන අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් සම්මේලනය යන නම අද පවතින නම වන අන්‍තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය ලෙස නැවත වෙනස් කරන ලදී. 1991 දී දකුණු අප්‍රිකාව නොසලකා හරින ලද තත්වය අතහැර, එයට සම්පූර්ණ සාමාජිකත්වය ලබා දී නැවත සංවිධානයට බඳවා ගන්නා ලදී. ඉන්පසුව 1992 දී සිම්බාබ්වේ ඇතුළත් වීමත් සමඟ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන ජාතීන් සංඛ්‍යාව නවය බවට පත්විය. 2000 දී බංග්ලාදේශය 10 වන ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන කන්ඩායම වශයෙන් ඇතුළත් වෙන ලදී. ඉන්පසුව 2017 වසරේදී අයර්ලන්තය සහ ඇෆ්ගනිස්තානය ඇතුළත් වීමත් සමඟ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන ජාතීන් සංඛ්‍යාව දොළහ බවට පත්විය.

මූලස්ථානය

එය සැදුමෙහි සිටම අයිසීසීය එහි නිවහන ලෙසින් භාවිතා කලේ ලෝඩ්ස් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය වන අතර, 1993 සිට එහි කාර්යාල පිහිටුවා ගත්තේ ක්‍රීඩාංගනයෙහි  නර්සරි අන්තයෙහි "ක්ලොක් ටවර්" ගොඩනැගිල්ලෙහිය. කෙසේ  වුවත්, ICC හි වාණිජමය අංශය ප්‍රමුඛතාවයට පත්වීමත් සමඟ ඇතිවූ බදු බර අඩු කිරීමට එහි කළමණාකාරීත්වය මං සොයන ලදී. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වූයේ වසර 2001 දී මොනාකෝ හි කාර්යාලයක් ස්ථාපිත කිරීමත්, ICC හි සියලුම වාණිජ සේවකයන් එහි ස්ථානගත කිරීමත්ය. මෙමඟින් බලාපොරොත්තු වූ පරිදි බදු බර ඉවත් කරගත හැකිවුවද, ලෝඩ්ස් හි රැඳි සිටි පරිපාලකයන් හා ඔවුන්ගේ වාණිජ සගයන් අතර දුරස් වීමක් ඇතිවිය. මේ නිසා කවුන්සිලය තම සියලු නිලධාරීන් එකට එකතු කිරීමේ හා බදු බර ඉවත් කිරීමේ ක්‍රමයක් සොයන ලදී.

විකල්පයක් ලෙස ICC කාර්ය මණ්ඩලය ලෝඩ්ස්‍හි රැඳවීමට විමර්ශනයට ලක්කරන්නේ ඉන් පසුවයි. ඒ සඳහා "ක්‍රීඩා එංගලන්ත" (Sport England) හරහා බ්‍රිතාන්‍යය ආණ්ඩුවට ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. තවද, බ්‍රිතාන්‍යය බදු සංස්ථාවෙන් බදු බර ඉවත් කරන ලෙස ද ඉල්ලීමක් කරන ලදී.නමුත් බ්‍රිතාන්‍යය ආණ්ඩුව මෙම ඉල්ලීමට එකඟ නොවීය. මේ හේතුව නිසා අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ICC)  වෙනත් ස්ථාන කිහිපයකද යෝග්‍යයතාවය පරික්ෂා කළ අතර, අවසානයේ දී එක්සත් අරාබි එමීර්හි ඩුබායි නගරය තෝරා ගන්නා ලදි. වසර 2005 දී ICC ය සිය සියලු ලෝඩ්ස් හා මොනෑකො හි කාර්යාල ඩුබායිහි ස්ථාපිත කරන ලදී. මෙම තීරණය ගන්නා ලද්දේ ICC කාරක සභා ඡන්දයකිනි. තීරණයට පක්ෂව 11-1 ක ඡන්ද ප්‍රතිඵලයක් හිමිවිය.

මෙම තීරණයට බලපෑ තවත් කරුණක් වන්නේ ක්‍රිකට් සීඝ්‍රයෙන් පැතිරෙන දකුණු ආසියාවට සමීපයට මෙම කාර්යාල ගෙනයාමයි. මේ තාක් දුරට න්‍යායානුකූල වශයෙන් කේන්ද්‍රය බවට පත්ව තිබුණේ ලෝඩ්ස් ය. මෙම යුගයේ ICC ය පරිපාලනයට බඳුන් වූයේ MCC ආයතනය මඟිනි. (මෙම තත්වය 1993 දක්වා පවතින ලදී). නමුත් ඉන්දියාව, පකිස්ථානය හා ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවල වැඩිවන ක්‍රිකට් ශක්තිය නිසා බ්‍රිතාන්‍යයේ පුද්ගලික ක්‍රිඩා සමාජයක් වන MCC යට අන්තර්ජාතික මට්ටමින් ක්‍රිකට් පවත්වාගෙන යාම අපහසු විය. මෙම වෙනස්කම් හා ප්‍රතිසංස්කරණ වලින් ලද  සෘජු ප්‍රතිඵලයක් වූයේ ICC ලෝඩ්ස් වලින් බැහැර වඩා මධ්‍යස්ථ ස්ථානයකට රැගෙන යාමයි.

නීති රීති
අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මඟින් ක්‍රීඩාවේ තත්වය, පන්දු යැවීම සලකා බැලීම යනාදී අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මඟින් පනවා ඇති නීති පිළිබඳ සලකා බැලීම සිදු කරයි. අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයට ක්‍රිකට් නීති උපුටා ගැනීමට අයිතියක් නැත. ඒ සඳහා ක්‍රියා කළ හැකි වන්නේ ප්‍රධාන ක්‍රිකට් (කවුන්සිලයටය) සභාවටයි. එසේ වුවද දැන් සාමාන්‍යයෙන් මෙය සිදු කරනු ලබන්නේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ අන්තර් ජාතික පාලන අධිකාරිය වන අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (සභාව) හා සාකච්ඡා කිරීමෙන් අනතුරුවය. අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයට පිලිපැදිය යුතු නීති මාලාවක් ඇත. ඒ සමඟම අන්තර්ජාතික තරඟවලට ක්‍රීඩා කරන තරඟ කණ්ඩායම් සහ ක්‍රීඩකයින් එකඟ විය යුතුය. මෙම නීති කඩ කිරීම නිසා අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයට දඩුවම් පැමිණවීම සිදු කළ හැක. සාමාන්‍යයෙන් මෙය දඩ මුදලක් අය කිරීම විය හැක. 2006 වසරේ දී ක්‍රීඩකයන්හට 27 වතාවක් මේ මඟින් දඩුවම් නියම කර ඇත.

විනිසුරුවන්
අන්තර්ජාතික විනිසුරුවරු සහ තරග විනිශ්චයකරු ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසින් අනුමත කළ ටෙස්ට් තරග, එක් දින තරග සහ විස්සයි20 තරග සඳහා පත් කරනු ලබයි.

වාණිජමය අවධානය
ICC ආයතනයට බලවත් වාණිජමය අවධානයක් ඇති අතර එහි මූලික වත්කම වු ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේදී එහි සාමාජිකයන්ගේ උගය උපරිම කිරීමේ කාර්යය සිදුවෙයි. 2007 හා 2015 අතරතුරදී ලෝක කුසලානයේ අනුග්‍රාහකත්වය හා රූපවාහිනී වගකීම් ඇමරිකානු ඩෝලර් මිලියන 1.6 කට වඩා වැඩි ආදායමක් ගෙනදුන් අතර එය ICC ආයතනයේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය විය. ICC ආයතනයට අනෙකුත් ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟ වලින් ආදායම් මාර්ග නොමැත. (ටෙස්ට් තරඟ, එක්දින ජාත්‍යන්තර තරඟ හා පන්දුවාර 20 ක්‍රිකට් තරඟ) එයට එහි ලෝක කුසලාන ආදායම නගා සිටුවීම සදහා නව අවස්ථා නිර්මාණය කල යුතු වෙයි. 2005 වසරේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ක්‍රීඩා කරන ලද අයිසීසී සුපර් සීරීස් තරගාවලිය අයත් වෙයි. කෙසේ නමුත් මෙම විස්තිර්ණ කිරීම් ICC ආයතනය බලාපොරොත්තු වු තරම් සාර්ථක නොවීය. සුපර් සීරිස් තරඟා වලිය බොහෝ දුරට අසාර්ථක තරඟාවලියක් ලෙස දැක්වුණු අතර එය නැවත පැවැත්වීමට බලාපොරොත්තු නොවීය.

අනුබද්ධිත ආයතන

අප‍්‍රිකානු ක්‍රිකට් සංගමය (ACA) (සාමාජිකයන් 22යි)
ආසියානු ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ACC) (සාමාජිකයන් 25යි)
ඇමරිකානු ක්‍රිකට් ආයතනය (CCAM) (සාමාජිකයන් 17යි)
ආසියා පැසිෆික් ක්‍රිකට් ආයතනය (EAP) (සාමාජිකයන් 11යි)
යුරෝපානු ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ECC) (සාමාජිකයන් 34යි)

පවත්වන තරගාවලි
ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මඟින් නොයෙකුත් පළමු පෙළ, එක්දින සහ විස්සයි20 තරගාවලි පවත්වයි.

වංචා වැළැක්වීම සහ ආරක්ෂාව
ඉහලම මට්ටමේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් හා සම්බන්ධ අල්ලස් චෝදනා සහ මත්ද්‍රව්‍ය චෝදනා සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාත්මක වීමට ද ICC ආයතනයට සිදු විය. නීත්‍යානුකූල සහ නීත්‍යානුකූල නොවන ඔට්ටු ඇල්ලීමේ ව්‍යාපාර හා සම්බන්ධ වූ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් සම්බන්ධ වංචාවන් හේතුවෙන් 2000 වසරේ දී ICC ආයතනය මඟින් විශ්‍රාමලත් ලන්ඩන් මෙට්‍රාපොලිටන් පොලිස් කොමසාරිස් කොන්ඩන් ස්වාමිවරයා යටතේ වංචා වැළැක්වීම සහ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ඒකකයක් පිහිටුවන ලදී. මෙම ඒකකය මඟින් වාර්තාවන් සකස් කරන ලද අවස්ථාවන් අතරට දකුණු අප්‍රිකානු හිටපු නායක හැන්සි ක්‍රෝන්ජේ සම්බන්ධ වංචාව ද විය. එහි දී ඔහු ඉන්දියානු සූදුකරුවෙකු වෙතින් විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් ලබා ගෙන තිබුණේ නිශ්චිත තරඟයන්හි දී අඩු දක්ෂතා පෙන්වීම සඳහා හෝ ඇතැම් තරඟයන්හි ප්‍රතිඵලය කලින් එකඟ කරගත් එකක් හා අනුකූල කරවනු පිණිසයි. එසේම හිටපු ඉන්දියානු නායකයන් වූ මොහොමඩ් අසරුදීන් සහ අජේ ජඩේජා සම්බන්ධව ද පරීක්ෂණයන් සිදු කෙරෙනු අතර තරඟවල තීරණයන්ට බලපෑම් කිරීම සඳහා මුදල් ලබා ගැනීමේ චෝදනාවට ඔවුහු වරදකරුවන් බව තීරණය කෙරුණි. ඒ අනුව ඔවුන් දෙදෙනාට තරඟ තහනම් පනවන ලදී. (මොහොමඩ් අසරුදීන්හට ජීවිතාන්තය දක්වා වූ තරඟ තහනමක් ද අජේ ජඩේජාහට වසර 5ක තරඟ තහනමක් ද පනවන ලදී.) ICC ආයතනයේ වංචා වැළැක්වීම සහ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ වර්තමානය වන විට ද ක්‍රියාත්මක වන අතර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව හා සම්බන්ධ වංචා හා විෂමතා හා සම්බන්ධ වාර්තාවන් පරීක්ෂා කිරීම එම ඒකකය මඟින් සිදු කෙරේ. තවද මෙම ඒකකය මඟින් ක්‍රීඩක විවේකාගාරය තුළ දී ජංගම දුරකතන භාවිතය වැළැක්වීම සඳහා වන නීති හඳුන්වා දීම වැනි පාලන කටයුතු ද සිදු කෙරේ.

2007 වසරේ ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරඟාවලියට ප්‍රථම ICC ආයතනයේ ප්‍රධාන විධායක නිළධාරී මැල්කම් ස්පීඩ් විසින් වංචාවන්ට එරෙහිව දැඩි අනතුරු ඇඟවීමක් ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර තම කවුන්සිලය ඒ හා සම්බන්ධව නිරතුරුව පරීක්ෂා කරන බවටත් වංචාකරුවන්ට කිසිදු සමාවක් නොදෙන බවටත් ප්‍රකාශ කරන ලදී.

මුලාශ්‍ර

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය


Jagoda Buić Wuttke (Split, 14. ožujka 1930. – Venecija, 17. listopada 2022.) bila je hrvatska likovna umjetnica najpoznatija po svojim monumentalnim tekstilnim skulpturama i tapiserijama. Bavila se i kostimografijom, scenografijom, kiparstvom i slikarstvom, a bila je i kazališna redateljica.

Životopis
Rođena je u obitelji intelektualaca i političkih aktivista — otac joj i pradjed po majčinoj strani bili su gradonačelnici Splita. Za fašističke okupacije Splita u Drugom svjetskom ratu izbačena je iz škole jer nije pozdravljala fašističkim pozdravom, a onda opet i po oslobođenju jer se nije htjela učlaniti u omladinski savez. Do mature živi kod materine sestre u Dubrovniku, a za rodni grad poslije izjavljuje »Split je grad za voljeti, ali ne za živjeti.«

Od 1949. studira u Zagrebu na tadašnjoj Akademiji za primijenjenu umjetnost i povijest umjetnosti na Sveučilištu u Zagrebu. Godine 1952. odlazi na studij filmske scenografije u studiju Cinecitta u Rimu. U Veneciji je studirala povijest i kostimografiju. U Beču 1954. biva nagrađena za diplomski rad napravljen na Akademiji za primijenjenu umjetnost, odjelima za unutarnju arhitekturu i za tekstil.
U Hrvatskom narodnom kazalištu u Splitu 1954. godine kreirala je kostime i scenografiju, a od 1955. radi i za kazališta u Osijeku i Zagrebu, za izvedbe Splitskog ljeta i od 1956. za Dubrovačke ljetne igre. Izradila je više od 150 kostima i scenografija. Njezini su kostimi za filmove Cesta duga godinu dana iz 1958. i Carevo novo ruho iz 1961. godine.

Godine 1959. odlučuje se posvetiti tapiseriji i postati samostalna umjetnica. Monumentalnu tapiseriju povodom proslave Dana mladosti i rođendana Josipa Broza Tita stvorila je 1961. u Beogradu. Godine 1963. izradila je drugu monumentalnu tapiseriju za predsjedničku rezidenciju.

Od 1972. ima atelijer u Parizu, u kojem povremeno boravi i nakon preseljenja u Washington 1982. godine usporedno s udajom za Hansa Wuttkea, potpredsjednika Svjetske banke. Dom je imala i u Provansi, Veneciji i Dubrovniku.

Svoju praksu teoretizira pozivanjem na mit o Arijadni. Miješa vunene niti s praznim prostorima kako bi im dala strukturu. Oslanja se na svoje slavenske korijene i tehnike tkanja predaka, radi na selu s tkaljama i bojačima, ponajviše u Sjenici na Pešterskoj visoravni. Tka prirodna vlakna, vunu i sisal. Njezine su tapiserije skulpture, a instalacije joj se referiraju na arhitekturu i spoj su kazališne scenografije i tapiserije.

Na drugome bijenalu tapiserije u Lausanni izlaže 1965. reljefne tapiserije karakteristične grube izrade Strukturalni triptih. Izvoran novi oblik trodimenzionalne tapiserije s kojom istražuje mogućnosti materijala (Vertikala I) izlaže 1968. na 34. bijenalu u Veneciji te 1969. na svjetskim izložbama u New Yorku (Wall Hangings u Muzeju moderne umjetnosti (MoMA)), Amsterdamu (Perspectief in Textiel) i Madridu (Exposición internacional de expeiencias artistico-textiles). U rujnu 1975. Muzej moderne umjetnosti grada Pariza posvećuje joj izložbu. Godine 1976. njezine je kreacije predstavio Muzej dekorativne umjetnosti u Nantesu.

Tkanja postavlja u prostor poput skulpture (Bijeli prostor iz 1977.), često velikih dimenzija (Ritam II iz 1978. i Modra stabla iz 1980). Izrađuje monumentalne instalacije od čelika (Ruža vjetrova iz 1987., postavljena na rivi u Splitu). Godine 1991. rad joj je bio predstavljen u Muzeju suvremene tapiserije Jean-Lurçat u Angersu. Godine 2011. Muzej primijenjene umjetnosti u Zagrebu posvetio joj je veliku retrospektivu, a Muzej Revoltella u Trstu 2014.

U Kazalištu Gavella režirala je 1997. godine predstavu Richard III. (Shakespeare), no predstava je nakon četiri izvedbe zabranjena jer se posumnjalo da aludira na tadašnju hrvatsku vlast.

U poznim godinama ostavlja se tekstila i radi s papirom, kartonom i komadićima vune (Moderator iz 2006. godine, Školjka iz 2008. godine). Godine 2021. njezini su radovi predstavljeni u sklopu izložbe Elles font l'abstraction u Centru Georges Pompidou u Parizu.

Nagrade i priznanja
 1957. – Srebrna medalja, Milano Triennale
 1976. – Herderova nagrada
 2014. – Nagrada Vladimir Nazor za životno djelo Ministarstva kulture Republike Hrvatske

Intervjui

Izvori

Vanjske poveznice

 Fiber Art Gallery – Jagoda Buić: the creator of textile scenographies
 The Calvert Journal – Edmée Lepercq: »Jagoda Buić deconstructed Balkan weaving traditions, turning threads into sensuous textile environments«

Životopisi, Split
Hrvatski likovni umjetnici

Jagoda Buić


Aceasta este o listă de pianiste din România:

 Alina Bercu
 Maria Cernovodeanu
 Nadia Chebap
 Aurelia Cionca
 Elena Cosma
 Sofia Cosma
 Carmen Daniela
 Cella Delavrancea
 Ilinca Dumitrescu
 Constanța Erbiceanu
 Clara Haskil
 Monica Hurdubei
 Nicoleta Luca-Meițoiu
 Anca Lupu
 Myriam Marbé
 Florica Musicescu
 Mihaela Ursuleasa

Pianiste
Listă

Listă de pianiste din România


جي ليب  تشير إلى مكتبة برمجية مساعدة متعددة المنصات. كانت بدايتها كجزء من مشروع جتك+. قبل إصدار النسخة 2 من جتك+ ، قرر مطورو المشروع فصل الشيفرة التي لا تتعلق بواجهة المستخدم الرسومية من منصة جتك+ ، وهكذا تم إنشاء جي ليب كمنتج مستقل. جي ليب تم إصدارها كمكتبة مستقلة حتى يمكن للمطورين، الذين لا يريدون استعمال الأجزاء المتعلقة بواجهة المستخدم الرسومية من جتك+ ، استعمال الأجزاء غير المتعلقة بواجهة المستخدم من المكتبة بدون تحميل مكتبة كاملة مخصصة لواجهة المستخدم الرسومية.

حيث أن جي ليب مكتبة متعددة المنصات، التطبيقات التي تستعملها للتعامل مع أنظمة التشغيل في الغالب تكون محمولة أو قابلة للعمل على مختلف أنظمة التشغيل بدون تغييرات كبيرة.

مراجع

أدوات ومكتبات برمجة حرة
برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية الصغرى
برمجيات حرة بلغة سي
جتك
مكتبة السي

جي ليب


Ministerul Apelor și Pădurilor a fost înființat în baza OUG nr. 1/2017 și a HG nr. 20/2017. Ministerul Apelor și Pădurilor se organizează și funcționează ca organ de specialitate al administrației publice centrale, cu personalitate juridică, în subordinea Guvernului și își desfășoară activitatea în domeniile: planificare strategică, managementul fondului forestier și cinegetic, gospodărirea apelor, hidrologie, hidrogeologie, protecția, conservarea și refacerea capitalului natural din domeniul apelor și pădurilor.  În prezent, portofoliul de ministru al Apelor și Pădurilor este deținut de Adriana Doina Pană.

Conducere

 Adriana Doina Pană - Ministru
 Istrate Ștețco - Secretar de stat pentru Păduri
 Adriana Petcu - Secretar de stat pentru Ape
 Răsvan Ilie Dumitru - Secretar general
 Ion Anghel - Secretar general adjunct
 Gyozo Istvan Barczi - secretar general adjunct

Surse

Ministere în România

Ministerul Apelor și Pădurilor (România)


Dimission er en dansk kortfilm fra 2006 instrueret af Jesper Isaksen.

Handling
Filmen følger Søren, Mikkel og Kasper 48 timer før dimission fra gymnasiet og deres sidste forsøg på at udleve en manddomsprøve, før de endegyldigt træder ud af teenageårene og ind i voksenrækkerne efter tre år i en osteklokke.

Medvirkende
 Kristian Nyholm, Søren
 Christopher Læssø, Mikkel
 Cyron Melville, Kasper
 Mette Veronika Jensen, Theresa
 Kasper Købke, Vært
 Rikke Arntzen, Prostitueret

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Dimission (film)


Filipinler benekli geyiği ya da Visaya benekli geyiği (Cervus alfredi) geyikgiller (Latince: Cervidae) familyasından Filipinler'in Visaya Adaları'nda bulunan Panay Adası'na özgü bir geyik türüdür. Filipinler'e özgü üç geyik türünden biridir. Uzunlukları 125 – 130 cm. arasında, boyları 70–80 cm. arasında ve ağırlıkları 25–80 kg. arasındadır.

Kaynakça

Cervinae
1870'te tanımlanan hayvanlar
Güneydoğu Asya memelileri
Filipinler'deki memeliler

Filipinler benekli geyiği


Stomping Grounds a fost un eveniment pay-per-view produs de WWE. Evenimentul a avut loc pe data de 23 iunie 2019 la Tacoma Dome din Tacoma, Washington.

Evenimente

2019

Stomping Grounds 2019 a avut loc pe data de 23 iunie 2019, evenimentul fiind gazduit de Tacoma Dome
din Tacoma, Washington, Statele Unite.

 Kick-Off: Drew Gulak i-a învins pe Tony Nese (c) și Akira Tozawa câștigând titlul WWE Cruiserweight Championship (11:20)
 Gulak l-a numărat pe Tozawa după un «Torture Rack Neckbreaker».
 Becky Lynch a învins-o pe Lacey Evans păstrându-și titlul Raw Women's Championship (11:30)
 Lynch a făcut-o pe Evans să cedeze cu un «Dis-Arm-Her».
 Kevin Owens și Sami Zayn i-au învins pe The New Day (Big E & Xavier Woods) (11:05)
 Owens l-a numărat pe Woods după un «Stunner».
 Ricochet l-a învins pe învins pe Samoa Joe (c) câștigând titlul WWE United States Championship (12:25)
 Ricochet l-a numărat pe Joe după un «630° Senton».
 Daniel Bryan și Rowan i-a învins pe Heavy Machinery (Otis & Tucker) păstrându-și titlurile SmackDown Tag Team Championship (14:25)
 Bryan l-a numărat pe Tucker cu un «Small Package».
 Bayley a învins-o pe Alexa Bliss (însoțită de Nikki Cross) păstrându-și titlul SmackDown Women's Championship (10:35)
 Bayley a numărat-o pe Bliss după un «Bayley-to-Belly».
 Roman Reigns l-a învins pe Drew McIntyre (însoțit de Shane McMahon) (17:20)
 Reigns l-a numărat pe McIntyre după un «Spear».
 Kofi Kingston l-a învins pe Dolph Ziggler într-un Steel Cage Match păstrându-și titlul WWE Championship (20:00)
 Kingston a câștigat lupta după ce a scăpat din cușcă.
 Seth Rollins l-a învins pe Baron Corbin într-un No Disqualification, No Countout Match (cu Lacey Evans arbitru special) păstrându-și titlul WWE Universal Championship (18:25)
 Rollins l-a numărat pe Corbin după un «Curb Stomp».
 În timpul meciului, Lynch a intervenit în favoarea lui Rollins atacând-o pe Evans.
 După luptă, Rollins și Lynch au sărbătorit în ring.

Note

Evenimente pay-per-view WWE

WWE Stomping Grounds


Mihail Boanca ( n. 1873, Grăniceri, Arad – d. 1955) a fost delegat din partea cercului electoral Aletea-Sântana la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Mihail Boanca a absolvit șase clase primare; a decedat la Grăniceri în anul 1955.

Activitate politică
Mihail Boanca a făcut parte din C.N.R.local și  a fost ales  delegat din partea Cercului Aletea-Sântana comitatul Arad, (azi județul Arad) la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 iar după 1918 a fost primar al comunei timp de 18 ani.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1873
Decese în 1955
Primari din România
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Arădeni
Români din Austro-Ungaria

Mihai Bonca


Malá Ida este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.581 de locuitori.

Istoric
Localitatea Malá Ida este atestată documentar din 1247.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Malá Ida


Hans Friedrich Weber (* 6. Oktober 1911 in Delitzsch, Sachsen-Anhalt; † 18. Dezember 2006 in Mainz) war ein deutscher Botaniker.
Sein botanisches Autorenkürzel lautet "H.Weber".

Leben
Der aus Delitzsch gebürtige Hans Weber, Sohn des Friedrich Weber sowie der Margarete geborene Biehl, Abiturient an der Oberrealschule Delitzsch, wandte sich in der Folge dem Studium der Biologie an der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg zu, das er 1936 mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. phil. abschloss.

Nach Assistenzjahren habilitierte er sich 1939 als Privatdozent für Botanik sowie Pharmakognosie an der Albertus-Universität Königsberg, 1946 folgte er dem Ruf auf die ordentliche Professur für diese Fächer an die Johannes Gutenberg-Universität Mainz. Zusätzlich wurde ihm dort die Leitung des Instituts für Spezielle Botanik sowie 1963 in der Nachfolge von Wilhelm Troll jene des Botanischen Gartens übertragen. Hans Weber, der Forschungsreisen nach Süd- sowie Mittelamerika unternahm, hielt diese Positionen bis zu seiner Emeritierung 1979 inne.

Hans Weber, der mit Gerda geborene Boettcher verheiratet war, mit der er zwei Kinder hatte, verstarb im Dezember 2006 zwei Monate nach Vollendung seines 95. Lebensjahres.

Schriften
 Gestalt und Organisation der höheren Pflanzen, Herder, 1949
 Die Bewurzelungsverhältnisse der Pflanzen, Herder, 1953
 Die Páramos von Costa Rica und ihre pflanzengeographische Verkettung mit den Hochanden Südamerikas, Verlag der Akademie der Wissenschaften und der Literatur; in Kommission bei F. Steiner, Wiesbaden, 1958

Literatur
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. Band 3, 13. Ausgabe, De Gruyter, Berlin/New York 1980, ISBN 3110074346. Seite 4162.
 August Ludwig Degener, Walter Habel (Hrsg.): Wer ist wer? Das Deutsche Who's Who, Band 42, Schmidt-Römhild, 2003 ISBN 3795020360. Seite 1498.

Weblinks

Eintrag im Mainzer Professorenkatalog Gutenberg Biographics

Botaniker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Albertus-Universität Königsberg)
Hochschullehrer (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)
Deutscher
Geboren 1911
Gestorben 2006
Mann

Hans Weber (Botaniker)


Le UBS Arena est une salle omnisports située à Elmont, dans l'État de New York. Sa capacité est de  places pour les rencontres de hockey sur glace. Il accueille les matchs à domicile des Islanders de New York, une équipe de hockey sur glace évoluant dans la Ligue nationale de hockey (LNH). Il fut le troisième domicile des Islanders après le Nassau Coliseum et le Barclays Center.

Le coût de la construction est évalué à 1 milliard $USD.

Inauguré en 2021, le UBS Arena est actuellement la plus récente salle de la Ligue nationale de hockey à ouvrir ses portes.

Histoire

Évènements
 WWE Raw du
 AEW Dynamite du
 AEW Dynamite du

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Islanders de New York
 UBS
 Liste des salles omnisports par capacité

Équipement sportif achevé en 2021
Stade multifonction aux États-Unis
Patinoire de hockey dans l'État de New York
Aréna actuelle de la Ligue nationale de hockey
Stade portant le nom d'une entreprise
Islanders de New York
Hempstead (New York)

UBS Arena


Las Asambleas del Partido Demócrata de 2012 en Iowa se hicieron el 3 de enero de 2012. Las Asambleas del Partido Demócrata son una elección primaria, con 10 delegados, para elegir al candidato del partido Demócrata para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Iowa estuvieron en disputa 54 delegados, en la cual fueron asignados todos a Barack Obama, a como se había previsto, debido a que no hubo un candidato que lo retara.

Elecciones

Resultados

Véase también
 Asambleas del Partido Republicano de 2012 en Iowa
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las asambleas en Iowa (en inglés)
 Asambleas y asambleas en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Asambleas (en inglés)

2012
Iowa

Asambleas presidenciales del Partido Demócrata de 2012 en Iowa


Jean Coatanlem (1455-1492), sieur de Kéraudy en Plouezoc'h, un corsaire breton ;
 Yann Coatanlem (1969-), un économiste et dirigeant d'entreprise français.

Coatanlem


Peter Finley Secchia (April 15, 1937 – October 21, 2020) was an American businessman and Republican political activist, who also served as the United States Ambassador to Italy and San Marino from 1989 to 1993.

Education and early life
Secchia was born in Englewood, New Jersey. He grew up in nearby Tenafly and graduated from Tenafly High School and then went on to attend Michigan State University. He left university because he could not afford tuition and joined the Marines. He eventually earned a degree in economics in 1963.

Career
Secchia served in the United States Marine Corps from 1956 to 1959 and graduated from Michigan State University in 1963 with a degree in economics.

Secchia was a fund-raiser in the Republican Party in Michigan. He started as chairman of the Kent County, Michigan Republican Committee and later became the chairman of the 5th Congressional District of Michigan committee.  He was elected to be Michigan's Republican National Committeeman in 1980, 1984, and 1988. Secchia was a vice chairman of the Republican National Committee and headed its Midwest Region. He was host chairman of the 1985 RNC Midwest Leadership Conference in Grand Rapids, Michigan. He was on the national advisory committee of the 1988 George Bush for President Committee. Secchia founded the Lake Michigan Conference, and was a national co-chair of the Dole for President Campaign.

From 1989 to 1993 Secchia was the United States' ambassador to Italy. His nomination was controversial as he was one of several made by Bush of long-time financial backers and financial supporters, including Walter Curley (ambassador to France), Joseph Zappala (Spain), Mel Sembler (Australia), Frederic Bush Morris (Luxembourg), and Joy Silverman (Barbados).

Secchia was the CEO and chairman of the board of Universal Forest Products, a company that manufactures engineered wood components. He was Chairman of the River City Food Company which has 29 restaurants, catering facilities, and banquet locations in the states of Michigan, Pennsylvania, and Maryland.

In 1994 he was appointed to chair the Secchia Commission I by Michigan governor John Engler, which was focused on improving government services. The Secchia Commission II focused on public sector pensions.

He received the Cavaliere di Gran Croce (The Knight of the Great Cross). He also was awarded the Department of State Distinguished Honor Award during his service as ambassador to Italy, an award given to serving ambassadors and to non-career ambassadors.

Secchia served for twelve years on the board for John Cabot University in Rome. Secchia was a member of the National Italian American Foundation Council of 1000. He was founding president of the West Michigan Lodge of the Order of Sons of Italy in America; he inaugurated the Festa Italiana, the region's largest annual ethnic festival and has participated in and sponsored many Italian-American events. He was awarded the NIAF Special Achievement Award for International Affairs, and lent his name to The Founding Values Initiative Award... the "Secchia Award for Heartfelt Commitment."

Philanthropy
In 2010, Secchia made a $1 million outright donation to Michigan State University, to be used to build a new stadium for the women's softball team at Old College Field, named Secchia Stadium.

A building on the MSU College of Human Medicine, Grand Rapids campus was named after Secchia. The building is part of the Grand Rapids Medical Mile.

A building on the Grand Valley State University downtown Grand Rapids Pew Campus, built in 2000, was named after Secchia.

Death
Secchia died on October 21, 2020, after contracting COVID-19 during the COVID-19 pandemic in Michigan on top of other health issues over several months.

References

 "Secchia provides naming gift for new MSU softball stadium", Michigan State University News

External links

1937 births
2020 deaths
People from Englewood, New Jersey
People from Tenafly, New Jersey
Tenafly High School alumni
Military personnel from New Jersey
Ambassadors of the United States to Italy
Michigan State University alumni
American people of Italian descent
Rice University people
Michigan Republicans
United States Marines
Deaths from the COVID-19 pandemic in Michigan
20th-century American diplomats

Peter Secchia


Bernard Anselme (* 3. November 1945 in Mouscron, Hennegau) ist ein belgischer Politiker der Parti Socialiste (PS), der unter anderem Ministerpräsident der Wallonischen Region als auch der Französischen Gemeinschaft Belgiens war.

Leben

Gewerkschaftsfunktionär, Abgeordneter und Staatssekretär
Nach dem Besuch des Gymnasiums (Athénée) in Bastogne von 1957 bis 1960 wechselte er 1960 auf das Humanistische Gymnasium in Namur und schloss dieses 1963 ab. Im Anschluss absolvierte er ein Studium in den Fächern Politikwissenschaften, Internationale Beziehungen und Verwaltungswissenschaften an der Université libre de Bruxelles (ULB), das er 1968 mit einem Lizenziat beendete.

Bereits während seiner Schul- und Studienzeit und den von André Renard in Lüttich und André Genot in Namur angeführten großen Streiks engagierte er sich im Jugendverband des Gewerkschaftsbundes Fédération générale du travail de Belgique/Algemeen Belgisch Vakverbond (FGTB/ABVV). Dort war er zunächst von 1964 bis 1968 Vize-Sekretär, dann kurzzeitig Sekretär und schließlich von 1968 bis 1970 Präsident des Jugendverbandes der FGTB/ABVV. Daneben war er aktives Mitglied des Jugendverbandes der Wallonischen Volksbewegung (Mouvement populaire wallon) und setzte sich insbesondere nach dem Tod von André Renard auf dem Kongress der Wallonischen Aktion am 23. März 1963 in Namur für eine Volkshymne Walloniens mit eigenem Text und Musik ein.

Nach Abschluss seines Studiums war Anselme zwischen 1969 und 1972 Mitarbeiter im Büro der Minister für kommunale Beziehungen, Freddy Terwagne und Fernand Dehousse. Im Anschluss war er von 1972 bis 1977 Berater und Sekretär von Alfred Delourme, dem Präsidenten des Wirtschaftsrates der Wallonischen Region.

1977 wurde er erstmals zum Mitglied der Belgischen Abgeordnetenkammer gewählt und vertrat in dieser der Wahlkreis Namur. Zugleich war er von 1977 bis 1981 Sekretär des Ständigen Ausschusses der Sozialistischen Partei Walloniens und wurde 1978 auch Mitglied des Vorstandes des Wirtschaftsrates der Wallonischen Region (CERW).

Im April 1979 wurde er in der ersten Regierung von Premierminister Wilfried Martens Staatssekretär für Angelegenheiten Walloniens und war als solcher auch im zweiten Kabinett Martens bis 1980 dem damaligen Minister Jean-Maurice Dehousse beigeordnet. 1981 wurde er Präsident der Sozialistischen Partei Walloniens und bekleidete diese Funktion bis 1983.

Als Mitglied des Wallonischen Parlaments unterstützte Anselme, der von 1982 bis 1988 Sekretär des Kulturrates der Französischen Gemeinschaft Belgiens war, im November 1985 einen Gesetzentwurf, der die Errichtung wallonischer Behörden in Wallonien vorsah. Zugleich trat er für die Wahl von Namur als Hauptstadt der Region ein, um dadurch die eigenständige Identität Walloniens gegenüber Brüssel hervorzuheben.

Ministerpräsident Walloniens und der Französischen Gemeinschaft Belgiens
Am 11. Mai 1988 wurde Anselme als Nachfolger von Guy Coëme Ministerpräsident der Wallonischen Region und bekleidete dieses Amt bis zu seiner Ablösung durch Guy Spitaels am 25. Januar 1992.

Als Ministerpräsident Walloniens trat er für die Gründung eines Arbeitsamtes für die Französische Gemeinschaft FORmation-EMploi (FOREM) ein und vereinbarte in Zusammenarbeit mit der Französischen Gemeinschaft auch die Finanzierung bestimmter Aufgaben für die Region. Außerdem kam es zur Gründung der Agence wallonne à l'Exportation (AWEX), der Wallonischen Aueßnwirtschaftsagentur, die eine Reihe von Außenhandelsbeziehungen ermöglichte. Ferner kam es zum Bau einer Reihe von Verwaltungseinrichtungen in Namur für politische und verwaltungsbehördliche Aufgaben.

Am 7. Januar 1992 folgte Anselme Valmy Féaux als Ministerpräsident der Französischen Gemeinschaft Belgiens. Diese Funktion hatte er bis zu seiner Ablösung durch Laurette Onkelinx am 6. Mai 1993 inne. Außerdem wurde er am 7. März 1992 von Premierminister Jean-Luc Dehaene in dessen erster Regierung zum Sozialminister berufen. Am 23. Januar 1994 trat er von diesem Amt zurück.

Noch im selben Monat kehrte er in die Regierung Walloniens zurück und bekleidete in dieser bis Juli 1999 im Kabinett von Ministerpräsident Robert Collignon das Amt des Innenministers der Region.

Am 1. Januar 2001 wurde er Bürgermeister von Namur. Dieses Amt übte er bis Oktober 2006 aus.

Weblinks
 Biografie in Cent Wallons du siècle, Institut Jules Destrée, Charleroi, 1995
 Belgian Regions and Communities (rulers.org)

Mitglied der Abgeordnetenkammer (Belgien)
Abgeordneter des Wallonischen Parlaments
Sozialminister (Belgien)
Ministerpräsident (Wallonien)
Ministerpräsident (Französische Gemeinschaft)
Staatssekretär (Belgien)
Bürgermeister (Provinz Namur)
Mitglied des Parti Socialiste (Belgien)
Träger des belgischen Kronenordens (Großkreuz)
Person (Namur)
Belgier
Geboren 1945
Mann

Bernard Anselme


39509 Kardashev este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39509 Kardashev este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,80 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 8,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

39509 Kardashev


Bilgi teknolojilerinde, CRM Customer Relationship Management yani Müşteri İlişkileri Yönetimi, Conceptual Reference Model, Compensating Resource Manager ve Clean Room Model anlamına gelir.
 Pazarlamada, CRM üstteki anlamları ve Cause-Related Marketing yani Neden-İlişkili Pazarlama
 Analitik Kimyada, CRM certified reference material yani sertifikalı referans malzemesi.
 Arkeolojide, CRM Cultural Resources Management yani Kültürel Kaynak Yönetimi.
 Havacılıkta, CRM Crew (or Cockpit) Resource Management yani Mürettebat (veya Kokpit) Kaynak Yönetimi.
 Coastal Research & Management yani Sahil Araştırma ve Yönetimi
 CRM114 bir istenmeyen posta filtresidir.

CRM


Nile je američki tehnički death metal-sastav koji je 1993. u Greenvillu osnovao pjevač i gitarist Karl Sanders, koji je do danas njegov jedini stalni član. Dobio je ime po Nilu, rijeci u Africi.

Povijest

Osnivanje i prvi albumi

Nile je 1993. godine osnovao Karl Sanders. Godine 1994. skupina je snimila svoj prvi demouradak Nile u Sanctuary Studiosu. Na njemu je bas-gitaru svirao Chief Spires, bubnjeve je svirao Pete Hammoura, a Karl Sanders pjevao je i svirao gitaru. Iste je godine snimljen i drugi demouradak koji nije bio objavljen sve do 2011. godine. Godine 1995. objavljen je prvi EP Festivals of Atonement. Treći demouradak Ramses Bringer of War objavljen je 1996. godine.

Prvi studijski album Amongst the Catacombs of Nephren-Ka snimljen je 1998., a 28. travnja iste godine objavio ga je Relapse Records. Godine 1997. Nileu se pridružio gitarist Dallas Toler-Wade; premda nije svirao na prvom albumu, prvi je put snimao pjesme sa skupinom tijekom rada na drugom studijskom albumu Black Seeds of Vengeance objavljenom u rujnu 2000. godine. Prije objave tog albuma bubnjar Pete Hammoura napustio je sastav, pa je preostale bubnjarske dionice snimio bubnjar Derek Roddy, koji je sudjelovao u snimanju uratka kao gostujući glazbenik. Nakon što je sastav objavio album, Chief Spires također je napustio sastav, a novi je basist postao Jon Vesano.

2002. – 2010.
Godine 2002. objavljen je album In Their Darkened Shrines. Na njemu je bubnjeve svirao Tony Laureano, koji se pridružio skupini 2000. godine. Napustio ju je 2004. godine, nakon čega ga je zamijenio grčki glazbenik George Kollias, također član sastava Nightfall. Četvrti album skupine Annihilation of the Wicked objavljen je u svibnju 2005. godine. Nakon snimanja albuma basist Jon Vesano napustio je grupu, a zamijenio ga je Joe Payne. Za pjesmu "Sacrifice Unto Sebek" snimljen je i glazbeni spot.

U svibnju 2006. godine Nile je potpisao ugovor s Nuclear Blast Recordsom, s kojim surađuje sve do danas. U veljači 2007. počelo je snimanje petog albuma Ithyphallic. Album je objavljen u srpnju iste godine. Dana 21. ožujka 2007. potvrđeno je da će skupina održati koncert na Ozzfestu. Od ožujka do travnja 2008. godine Nile je svirao koncerte sa sastavima Suicide Silence, The Faceless, Unexpect i Warbringer. Od rujna do listopada 2008. sastav je svirao u Europi sa sastavima Grave, Omnium Gatherum i Severe Torture. Sastav je planirao svirati koncerte i u Africi, ali su naposljetku otkazani.

U lipnju 2009. godine počelo je snimanje šestog albuma Those Whom the Gods Detest. Album je objavljen u studenom 2009. i dobio je uglavnom pozitivne kritike.

2012. – danas
Godine 2012. novi basist sastava postao je Todd Ellis. Sedmi studijski album At the Gate of Sethu objavljen je u lipnju 2012. godine. U veljači 2015. Todd Ellis napustio je sastav. Osmi studisjki album What Should Not Be Unearthed objavljen je u kolovozu 2015. godine.

U ljeto 2016. godine Nile je sudjelovao u turneji Summer Slaughter. U listopadu 2016. gitarist Dallas Toler-Wade napustio je Nile. Novi gitarist postao je Brian Kingsland. Deveti studijski album Vile Nilotic Rites objavljen je u studenom 2019. godine.

Glazbeni stil i tekstovi
Stil grupe opisuje se kao tehnički death metal. Glazba sastava brza je i složena. Tekstovi pjesm odnose se na egipatsku i sumersku mitologiju te djela H. P. Lovecrafta. Svi albumi (osim albuma Amongst the Catacombs of Nephren-Ka i Ithyphallic) sadrže bilješke o značenju pjesama.

Članovi sastava

 Sadašnja postava

 Karl Sanders – vokal, gitara, bas-gitara, klavijature
 George Kollias – bubnjevi
 Brad Parris – bas-gitara, vocal
 Brian Kingsland – gitara, vocal

 Bivši članovi

 Chief Spires – bas-gitara, vokal
 Pete Hammoura – bubnjevi, vokal
 John Ehlers – gitara
 Dallas Toler-Wade – gitara, bas-gitara, vokal
 Tony Laureano – bubnjevi
 Jon Vesano – bas-gitara, vokal
 Chris Lollis – bas-gitara, vokal
 Todd Ellis – bas-gitara, vokal

Diskografija

 Studijski albumi

 Amongst the Catacombs of Nephren-Ka (1998.)
 Black Seeds of Vengeance (2000.)
 In Their Darkened Shrines (2002.)
 Annihilation of the Wicked (2005.)
 Ithyphallic (2007.)
 Those Whom the Gods Destest (2009.)
 At the Gate of Sethu (2012.)
 What Should Not Be Unearthed (2015.)
 Vile Nilotic Rites (2019.)

 Demoalbumi i EP-ovi

 Nile (1994.)
 Festivals of Atonement (1995.)
 Ramses Bringer of War (1996.)

 Kompilacije

 In the Beginning (1999.)
 Legacy of the Catacombs (2007.)

Izvori

Američki sastavi heavy metala
Sastavi death metala

Nile


Die Scottish Open 2008 fanden vom 19. bis zum 23. November 2008 in Glasgow statt. Der Referee war Ian Ross aus England. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, wodurch das Turnier in das BWF-Level 4A eingeordnet wurde. Es war die 90. Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Schottland im Badminton.

Austragungsort
 Kelvin Hall, Glasgow

Finalergebnisse

Weblinks
 badminton.de
 tournamentsoftware.com

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Glasgow
BE Circuit 2008/09

Scottish Open 2008


An Louisiella fluitans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard ngan Jean Joseph Gustave Léonard. An Louisiella fluitans in nahilalakip ha genus nga Louisiella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Louisiella

Louisiella fluitans


Codonanthe gracilis, é uma espécie de planta do grupo Codonanthe.

Ecologia e biologia
É uma planta epífita, podendo habitar copas de Tipuana tipu entre outras árvores. Apresenta grãos de pólen grandes comparado a outras plantas semelhantes.

Taxonomia
A espécie foi decrita em 1854 por Johannes von Hanstein.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:

 Hypocyrta gracilis  Mart.
 Codonanthe picta  Lem.
 Orobanche crenata  Vell.
 Orobanche ventricosa  Vell.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Paraná (em especial na Ilha do Mel), Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul, Santa Catarina, São Paulo e Minas Gerais.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Codonanthe
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1854

Codonanthe gracilis


බ්‍රසල්ස් ගුවන් තොටුපොළ  ( //Brussel-Zaventem (බ්‍රසල්ස් නැෂනල්) ලෙසද හැඳින්වේ) යනු, බෙල්ජියමේ, බ්‍රසල්ස් වෙතින්,   ඊසාන දෙසින් පිහිටි  ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොළකි.

මූලාශ්‍ර

බ්‍රසල්ස් හී ගමනාගමනය
බෙල්ජියමේ ගුවන් තොටුපොළවල්
1940 දී සංස්ථාපිත ගුවන් තොටුපොළවල්

බ්‍රසල්ස් ගුවන් තොටුපොළ


An Paspalidium leonis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.Ekman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gerrit Davidse och Richard Walter Pohl. An Paspalidium leonis in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalidium

Paspalidium leonis


Biserica reformată din Remetea este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Remetea, comuna Remetea. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 30728.01.

În interior s-au păstrat urme de pictură gotică de dinaintea Reformei protestante.

Note

Monumente istorice din județul Bihor
Biserici reformate din România
Biserici din județul Bihor

Biserica reformată din Remetea


Fričova zečina (hrv. Fritschova zečina, Fričova zečina, lat. Centaurea scabiosa subsp. fritschii ), podvrsta je velike zečine (Centaurea scabiosa), biljke iz porodice glavočika. Nekada je smstrana samostalnom vrstom. Raširena je po središnjoj i jugoistočnoj Europi, uključujući i Hrvatsku, Sloveniju, BIH, Srbiju, Crnu Goru, Albaniju, Italiju, Slovačku, Mađarsku, Bugarsku i Grčku.

Ova podvrsta prvi puta opisana je u Exsicc. (Centaur. Crit.) 1: n° 6 (1913).

Sinonimi
 Centaurea fritschii Hayek
 Centaurea grinensis subsp. fritschii (Hayek) Dostál
 Centaurea grinensis var. fritschii (Hayek) Soó
 Colymbada scabiosa subsp. fritschii (Hayek) Á.Löve & D.Löve
 Colymbada grinensis subsp. fritschii (Hayek) Dostál

Izvori

Zečina
Flora Hrvatske
Flora Srbije
Flora Crne Gore
Flora Albanije
Flora Slovenije

Fričova zečina


A breechloader is a firearm, in which the user loads the ammunition from the breech end of the barrel (i.e., from the rearward, open end of the gun's barrel), as opposed to a muzzleloader, in which the user loads the ammunition from the (muzzle) end of the barrel.

The vast majority of modern firearms are generally rifled breech-loaders, while firearms made before the mid-19th century, were entirely made up of smoothbore muzzle-loaders. With a few exceptions, such as mortars, rifle grenades, some rocket launchers, such as the Panzerfaust 3 and RPG-7, and the GP series grenade launchers, are the only muzzleloading weapons that have remained in common usage during modern conflicts. However, referring to a weapon specifically as breech loading is mostly limited to non-repeating firearms, including single-shots, derringers, double-barreled shotguns, double-barreled rifles, combination guns, and volley guns.

Breech-loading provides the advantage of reduced reloading time, because it is far quicker to load the projectile and propellant into the chamber of a gun or cannon than to reach all the way over to the front end to load ammunition and then push them back down a long tube – especially when the projectile fits tightly and the tube has spiral ridges from rifling. In field artillery, the advantages were similar – crews no longer had to get in front of the gun and pack ammunition in the barrel with a ramrod, and the shot could now tightly fit the bore, greatly increasing its power, range, and accuracy. It also made it easier to load a previously fired weapon with a fouled barrel. Gun turrets and emplacements for breechloaders can be smaller, since crews don't need to retract the gun for loading into the muzzle end. Unloading a breechloader is much easier as well, as the ammunition can be unloaded from the breech end and is often doable by hand; unloading muzzle loaders requires drilling into the projectile to drag it out through whole length of the barrel, and in some cases the guns are simply fired to facilitate unloading process.

After breech-loading became common, it also became common practice to fit counter-recoil systems, such as the hydro-pneumatic recoil mechanism on the Canon de 75 modèle 1897, onto field guns and howitzers to prevent the recoil from rolling the carriage back and forth with every shot and ruining the aim. This provided faster rates of fire, but this is not directly related to whether the gun is breech-loading or not. Now that guns were able to fire without the entire carriage recoiling, the crew was able to remain grouped closely around the gun, ready to load and put final touches on the aim, prior to firing the next shot. That led to the development of an armored shield fitted to the carriage of the gun, to help shield the crew from long range area or sniper fire from the new, high-velocity, long-range rifles, or even machine guns.

History

Although breech-loading firearms were developed as far back as the early 14th century in Burgundy and various other parts of Europe, breech-loading became more successful with improvements in precision engineering and machining in the 19th century.

The main challenge for developers of breech-loading firearms was sealing the breech. This was eventually solved for smaller firearms by the development of the self-contained metallic cartridge in the mid-19th century. For firearms too large to use cartridges, the problem was solved by the development of the interrupted screw.

Swivel guns

Breech-loading swivel guns were invented in the 14th century. They were a particular type of swivel gun, and consisted in a small breech-loading cannon equipped with a swivel for easy rotation, loaded by inserting a mug-shaped chamber already filled with powder and projectiles. The breech-loading swivel gun had a high rate of fire, and was especially effective in anti-personnel roles.

Firearms

Breech-loading firearms are known from the 16th century. Henry VIII possessed one, which he apparently used as a hunting gun to shoot birds. Meanwhile, in China, an early form of breech-loading musket, known as the Che Dian Chong, was known to have been created in the second half of the 16th century for the Ming dynasty's arsenals. Like all early breech-loading fireams, gas leakage was a limitation and danger present in the weapon's mechanism.

More breech-loading firearms were made in the early 18th century. One such gun known to have belonged to Philip V of Spain, and was manufactured circa 1715, probably in Madrid. It came with a ready-to load reusable cartridge.

Patrick Ferguson, a British Army officer, developed in 1772 the Ferguson rifle, a breech-loading flintlock firearm. Roughly two hundred of the rifles were manufactured and used in the Battle of Brandywine, during the American Revolutionary War, but shortly after they were retired and replaced with the standard Brown Bess musket. In turn the American army, after getting some experience with muzzle-loaded rifles in the late 18th century, adopted the second standard breech-loading firearm in the world, M1819 Hall rifle, and in larger numbers than the Ferguson rifle.

About the same time and later on into the mid-19th century, there were attempts in Europe at an effective breech-loader. There were concentrated attempts at improved cartridges and methods of ignition.

In Paris in 1808, in association with French gunsmith François Prélat, Jean Samuel Pauly created the first fully self-contained cartridges: the cartridges incorporated a copper base with integrated mercury fulminate primer powder (the major innovation of Pauly), a round bullet and either brass or paper casing. The cartridge was loaded through the breech and fired with a needle. The needle-activated central-fire breech-loading gun would become a major feature of firearms thereafter. The corresponding firearm was also developed by Pauly. Pauly made an improved version, which was protected by a patent on 29 September 1812.

The Pauly cartridge was further improved by the French gunsmith Casimir Lefaucheux in 1828, by adding a pinfire primer, but Lefaucheux did not register his patent until 1835: a pinfire cartridge containing powder in a card-board shell.

In 1845, another Frenchman Louis-Nicolas Flobert invented, for indoor shooting, the first rimfire metallic cartridge, constituted by a bullet fit in a percussion cap. Usually derived in the 6 mm and 9 mm calibres, it is since then called the Flobert cartridge but it does not contain any powder; the only propellant substance contained in the cartridge is the percussion cap itself. In English-speaking countries the Flobert cartridge corresponds to the .22 BB and .22 CB ammunitions.

In 1846, yet another Frenchman, Benjamin Houllier, patented the first fully metallic cartridge containing powder in a metallic shell. Houllier commercialised his weapons in association with the gunsmiths Blanchard or Charles Robert. But the subsequent Houllier and Lefaucheux cartridges, even if they were the first full-metal shells, were still pinfire cartridges, like those used in the LeMat (1856) and Lefaucheux (1858) revolvers, although the LeMat also evolved in a revolver using rimfire cartridges.

The first centrefire cartridge was introduced in 1855 by Pottet, with both Berdan and Boxer priming.

In 1842, the Norwegian Armed Forces adopted the breech-loading caplock, the Kammerlader, one of the first instances in which a modern army widely adopted a breech-loading rifle as its main infantry firearm.

The Dreyse Zündnadelgewehr (Dreyse needle gun) was a single-shot breech-loading rifle using a rotating bolt to seal the breech. It was so called because of its .5-inch needle-like firing pin, which passed through a paper cartridge case to impact a percussion cap at the bullet base. It began development in the 1830s under Johann Nicolaus von Dreyse and eventually an improved version of it was adopted by Prussia in the late 1840s. The paper cartridge and the gun had numerous deficiencies; specifically, serious problems with gas leaking. However, the rifle was used to great success in the Prussian army in the Austro-Prussian war of 1866. This, and the Franco-Prussian war of 1870–71, eventually caused much interest in Europe for breech-loaders and the Prussian military system in general.

In 1860, the New Zealand government petitioned the Colonial Office for more soldiers to defend Auckland. The bid was unsuccessful and the government began instead making inquiries to Britain to obtain modern weapons. In 1861 they placed orders for the Calisher and Terry carbine, which used a breech-loading system using a bullet consisting of a standard Minié lead bullet in .54 calibre backed by a charge and tallowed wad, wrapped in nitrated paper to keep it waterproof. The carbine had been issued in small numbers to English cavalry (Hussars) from 1857. About 3–4,000 carbines were brought into New Zealand a few years later. The carbine was used extensively by the Forest Rangers, an irregular force led by Gustavus von Tempsky that specialized in bush warfare and reconnaissance. Von Tempsky liked the short carbine, which could be loaded while lying down. The waterproofed cartridge was easier to keep dry in the New Zealand bush. Museums in New Zealand hold a small number of these carbines in good condition.

During the American Civil War, at least nineteen types of breech-loaders were fielded. The Sharps used a successful dropping block design. The Greene used rotating bolt-action, and was fed from the breech. The Spencer, which used lever-actuated bolt-action, was fed from a seven-round detachable tube magazine. The Henry and Volcanic used rimfire metallic cartridges fed from a tube magazine under the barrel. These held a significant advantage over muzzle-loaders. The improvements in breech-loaders had spelled the end of muzzle-loaders. To make use of the enormous number of war surplus muzzle-loaders, the Allin conversion Springfield was adopted in 1866. General Burnside invented a breech-loading rifle before the war, the Burnside carbine.

The French adopted the new Chassepot rifle in 1866, which was much improved over the Dreyse needle gun as it had dramatically fewer gas leaks due to its de Bange sealing system. The British initially took the existing Enfield and fitted it with a Snider breech action (solid block, hinged parallel to the barrel) firing the Boxer cartridge. Following a competitive examination of 104 guns in 1866, the British decided to adopt the Peabody-derived Martini-Henry with trap-door loading in 1871.

Single-shot breech-loaders would be used throughout the latter half of the 19th century, but were slowly replaced by various designs for repeating rifles, first used in the American Civil War. Manual breech-loaders gave way to manual magazine feed and then to self-loading rifles.

Breech-loading is still commonly used in shotguns and hunting rifles.

Artillery

The first modern breech-loading rifled gun is a breech-loader invented by Martin von Wahrendorff with a cylindrical breech plug secured by a horizontal wedge in 1837.
In the 1850s and 1860s, Whitworth and Armstrong invented improved breech-loading artillery.

The M1867 naval guns produced in Imperial Russia at the Obukhov State Plant used Krupp technology.

Breech mechanism
A breech action is the loading sequence of a breech loading naval gun or small arm. The earliest breech actions were either three-shot break-open actions or a barrel tip-down, remove the plug and reload actions. The later breech-loaders included the Ferguson rifle, which used a screw-in/screw out action to reload, and the Hall rifle, which tipped up at 30 degrees for loading. The better breech loaders, however, used percussion caps, including the Sharps rifle, using a falling block (or sliding block) action to reload. And then later on came the Dreyse needle gun that used a moving seal (bolt) to seal and expose the breech. Later on, however, the Mauser M71/84 rifle used self-contained metallic cartridges and used a rotating bolt to open and close the breech.

See also
Breechblock
Interrupted screw
Rifled musket
Rifled breechloader

References

Further reading
Greener, William Wellington (1892). The Breechloader and How to Use It ... Illustrated. London: Cassell & Co.
Held, Robert (1970). The Age of Firearms; A Pictorial History from the Invention of Gunpower to the Advent of the Modern Breechloader. Northfield, Ill: Gun Digest Co.
Layman, George J. (1997). A Guide to the Ballard Breechloader. Union City, TN: Pioneer Press.

External links

Firearms from the collections of the Prince of Liechtenstein, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on breech-loading weapons

Firearm actions

Breechloader


Hesperis isatidea, zeljasta dvogodišnja biljka do trajnica, nekada uključivana u monotipske rodove Neotchihatchewia i Tchihatchewia za koje je ustanovljeno da su sinonimi roda Hesperis (večernica)

Turski je endem.

Sinonimi
 Neotchihatchewia isatidea (Boiss.) Rauschert
 Tchihatchewia isatidea Boiss.

Izvori

Hesperodae

Hesperis isatidea


Vahid Halilhodžić (født 15. oktober 1952) er en tidligere bosnisk fodboldspiller.

Jugoslaviens fodboldlandshold

|-
|1976||2||0
|-
|1977||1||0
|-
|1978||3||4
|-
|1979||0||0
|-
|1980||1||0
|-
|1981||5||4
|-
|1982||2||0
|-
|1983||0||0
|-
|1984||0||0
|-
|1985||1||0
|-
!Total||15||8
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Bosnien-Hercegovina
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1982

Vahid Halilhodžić


Apollinari Mihailovici Vasnețov (în , n. 25 iulie, , 1856 în satul Riabovo, Guvernoratul Viatka - d. 23 ianuarie 1933 la Moscova) a fost un pictor și artist grafic rus, fratele mai mic al pictorului Viktor Vasnețov. S-a specializat în scene din istoria medievală a Moscovei.

Apollinari Vasnețov nu a primit o educație artistică formală. El a studiat cu fratele său mai mare, Viktor Vasnețov, celebrul pictor rus. Din 1883, el și fratele său au trăit și au lucrat în Abramțevo, unde au intrat sub influența lui Vasili Polenov. În 1898-1899, el a călătorit prin toată Europa. În plus, față de peisajele epice ale naturii ruse, Apollinari Vasnețov a creat propriul gen de reconstrucție a peisajului istoric pe baza datelor istorice și arheologice. Picturile sale prezintă o imagine vizuală a Moscovei medievale. A fost membru al Asociației de Călătorie Expoziții de artă (Peredvizhniki), din 1899, și academician din 1900. El a devenit unul dintre fondatorii și supraveghetorii Uniunii Artiștilor Ruși.

Copilăria

Viitorul pictor a avut trei frați mai mari și doi frați mai mici. Singura lui soră a murit la vârsta de patru luni. Tatăl lui a jucat un rol important în creșterea și educarea fiilor săi. El i-a învățat să iubească natura, le-a spus o mulțime de lucruri despre păsări și animale. Moartea tatălui său, în 1870, a fost pentru Apollinari o lovitură teribilă.

Călătorii

În 1890 Apollinari Vasnețov a făcut o călătorie în nordul Imperiului Rus. Numeroase peisaje frumoase din Siberia și Ural au fost redate de el în pânze ca:

Pădurea de pe muntele Blagodat, Munții Urali (1890)
Pădure boreală în Ural (1890)
Lac de munte in Ural (1892)
Stepele din Orenburg (1895)
"Koma" (1895)

În 1895 Vasnețov s-a dus în Caucaz. El a fost profund impresionat de frumusețea Munților Caucaz. În timp ce se afla acolo a urcat pe ghețarul Elbrus, a vizitat Tiflis și a locuit în Cheile Darial. El a creat un număr mare de schițe pe parcursul acestei perioade:

Vedere a Elbrusului din Bermomut (1895)
Stânci roși în Kislovodsk (1896)
Elbrus înainte de răsăritul soarelui (1897)
Darial (1897)

În 1890 a făcut o călătorie în Europa, vizitând Franța și Italia, unde a studiat operele unor maeștri celebri

La începutul anului 1920 Comitetul de Arheologie al Comunității Salvarea Monumentelor de Artă l-a invitat pe Apollinari Vasnețov și alți pictori (printre fiind și Vikenti Trofimov) pentru a desena locuri vechi din Voronej.

O planetă minoră, 3586 Vasnetsov, descoperită de astronomul sovietic Liudmila Juravliova în 1978, este numită astfel după Viktor Vasnețov și Apollinari Vasnețov.

Bibliografie

Schmadel, Lutz D. (2003). Dicționar de Nume Planet Minor (ed. 5). New York: Springer Verlag. p. 301. ISBN 3-540-00238-3

Surse

Apollinary Vasnetsov de Vasnetsova, Yekaterina & Schmidt, Igor (ed.), Izobrazitelnoye Iskusstvo, Moscova, 1980, (rusă / engleză), ID - ul de carte V 1121 31.
Mari pictori de către Gordeeva M., "mass - media directă", Kiev, 2011, (rusă)

Galerie

Referințe

Nașteri în 1856
Decese în 1933
Pictori ruși

Apollinari Vasnețov


Palača Andreis u gradiću Trogiru u Mornarskoj 22, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Palača Andreis smještena je jugozapadno od crkve sv. Petra u užoj povijesnoj jezgri grada Trogira. To je romaničko-gotička građevina, sagrađena krajem 13. ili u 14. stoljeću, a ima prizemlje i dva kata. Danas nema krova ni međukatnih konstrukcija, ali je vanjski plašt ostao netaknut, zidan pravilnim kamenim klesancima. Istočno pročelje sačuvano je u izvornom obliku s gotičkim sedlastim lukovima na monoforama prvoga i drugog kata koji su odvojeni visoko profiliranim vijencima. U prizemlju, na južnom kraju, glavni je ulaz s lunetom i grbom obitelji Andreis: štitom s okomitim trakama. Zapadno je pročelje romaničko. U interijeru su sačuvani ostatci bogatih kamina u dvoranama prvoga i drugog kata.

Zaštita
Pod oznakom Z-6111 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Andreis
Andreis
Andreis

Palača Andreis u Trogiru


F-14 Tomcat (Erkek Kedi),  Northrop Grumman tarafından üretilen süpersonik, çift motorlu ve değişken geometrik kanatlı bir av önleme ve hava üstünlük uçağıdır.

Ana görevi Amerikan Donanmasını düşman süpersonik uçak ve cruise füzelerinden korumaktır. Bu maksatla F-14'e çok güçlü bir atış kontrol radarı (AN/AWG-9) ve uzun menzilli füzeler (AIM-54 Phoenix) entegre edilmiştir. Uçak, AN/AWG-9 radarı sayesinde 100 millik bir alanı tarayabilir, bu mesafe içindeki 24 uçağı aynı anda izleyebilir ve 6 tanesine eş zamanlı olarak AIM-54 Phoenix füzesi ile saldırabilir. Radarının izleme gücü sayesinde Tomcat'ler birer mini AWACS olarak da kullanılabilir. Yüksek optik büyütme özellikli TV kameraları 30 milden daha uzak mesafelerden hedeflerini tanır ve görsel olarak takip edip, hedef tanımlamasına imkân tanır. Uçuş ekibi bir pilota ek olarak bir silah sistem ve radar subayından oluşur. Uçak değişken geometrili kanatlara sahiptir. Uçuş sırasında otomatik olarak ya da pilotun istekleri doğrultusunda 20 ile 68 derece arasında değişebilen bu kanatlar kalkış sırasında öne doğru açılarak havanın kaldırma kuvvetini arttırmakta, hız gerektiren uçuşlarda geriye doğru kapanıp kanat alanını küçülterek sürtünmeyi azaltmakta ve hızı arttırmaktadır. Bu da uçağa sabit kanatlı uçaklarda sağlanamayacak bir avantaj vermektedir.

F-14 Tomcat, kanatlarını hareket ettirerek kanat yüzeyini genişletebilir ve motor itkisini düşürerek mevcut yakıtı ile daha uzun süre havada kalabilir. Geriye kayan kanatları kısa pistli uçak gemilerinde iniş ve kalkışta da büyük avantaj sağlar. Motorların büyük bir bölümü artyakıcı için egzoz kısmından oluşur. Artyakıcıda iken motor 180 kN güç üretmekte ancak yakıt tüketimi 4 kat artmaktadır. Bu yüzden motorları çabuk yıpranmakta ve bakıma ihtiyaç duymaktadır. Egzoz kısmının genişliği daha fazla sıcağa dayanıklı materyal gereksinimini artırmaktadır. Bakım ve idamesi oldukça pahalı bir uçaktır.

F-14 Tomcat, Amerikan Donanmasınının uçak gemisi gücünü Sovyet süpersonik uçaklarından ve cruise füzelerinden korumak ihtiyacı sonucu doğmuştur. Sovyetlerin ürettiği ses katının 3 katına çıkabilen uçaklar ve süpersonik füzeler karşısında Amerikan uçak yapımcıları Sovyet uçaklarının Donanmaya fazla yaklaşamadan imhasını sağlayacak bir uçak tasarımı üzerinde çalıştılar. 15 Ocak 1960'ta Northrop Grumman firmasının VFX adlı projesi ile bu yarışmayı kazandığı açıklandı. Ortaya konulan prototip ilk uçuşunu 21 Aralık 1970'te gerçekleştirdi. Bu ilk uçak bir uçuş kazasında kaybedildi. Daha sonra proje 24 Mayıs 1971'de ikinci prototip ile yeniden başladı.

Ekim 1972'den itibaren F-14A uçakları Amerikan Donanmasına teslim edilmeye başlandı. İlk operasyonel uçuş ise Eylül 1974'te gerçekleşti. Ve bununla birlikte F-14'ler resmen hizmete girmiş oldu. 01 Ocak 1977'ye gelindiğinde toplam 259 adet F-14 üretilmiş ve 92.000 saatten fazla uçuş yapılmıştı. Tomcat'ler ABD Donanmasındaki F-4 Phantom II uçaklarının yerini aldı. F-14A modelinde Pratt&Whitney TF30-PW-414A motoru kullanılıyordu. 1987 yılında F-14A üzerinde yapılan değişiklikle PW-414 motoru yerine daha güçlü olan General Electric F110-GE-400 turbofan motoru monte edildi ve böylece F-14A+ Plus ortaya çıktı. Bu modelin seri üretime geçmesiyle de üretilen uçaklar F-14B olarak adlandırıldı. B modeli A modelinden çok daha teknolojik aviyonikler içermekteydi. AN/APG-71 radarı ile donatılan F-14D Super Tomcat, 9 Şubat 1980'de ilk uçuşunu yaptı. Bu varyantta uçağın radar ve kokpit teknolojileri yükseltildi, çift IRST/TV podları eklendi ve havadan havaya mücadele yetenekleri arttırıldı.

F-14 Tomcat'ler üstün muharebe yeteneklerine ilaveten A/B versiyonu iyileştirme programları sayesinde güçlü bir orta menzil saldırı uçağı durumuna da getirilmiştir. Uçaklar 1990'ların ikinci yarısında ciddi bir modernizasyona tabi tutuldu. LANTIRN podları takılarak gece havadan karaya hassas saldırı yeteneğine erişildi. Orijinal F-14, 6.000 uçuş saat ömrüne sahipken yapılan modernizasyonla uçuş ömürleri 7.200 saate çıkartıldı. INS/GPS ile JDAM lazer güdümlü bomba atabilme kabiliyeti ve elektronik karşı önlem sistemleri entegre edildi.

F-14 Tomcat'in en korkutucu mühimmatı AIM-54 Phoenix havadan havaya saldırı füzesidir. Sadece F-14 Tomcat'e özel kullanılan hava-hava füzesi olma özelliği taşıyan AIM-54, ilk olarak 1974 yılında F-14 Tomcat'in hizmete girmesiyle birlikte hizmete girdi. 90 mil mesafeden hedefi bulabilmektedir. F-14'ün AN/AWG-9 atış kontrol radarı ile birlikte çalışır. A, B ve C olmak üzere üç modeli üretildi. AIM-54 Phoenix, 30 Eylül 2004'te ABD Donanma Kuvvetleri envanterinden çıkarılmıştır. Uçağın diğer mühimmatları AIM-7 Sparrow, AIM-9 Sidewinder, R-27 (İran), R-73 (İran) ve F-14D modelinde kullanılabilen LANTIRN podu ile GBU serisi lazer güdümlü hassas bombalar, Mk serisi güdümsüz bombalar ve yakın muharebe için kullanılan 20 mm M61A1 Vulcan makinalı topudur.

F-14 Tomcat'ler günümüzde sadece İran Hava Kuvvetlerinde görev yapmaktadır. İran'ın Şah döneminde aldığı 79 uçaklık F-14 kuvvetinden günümüzde 15-20 civarı uçak kalmıştır ve bu uçaklar etkin radarları sayesinde birer mini AWACS olarak kullanılmaktadır.

Gerek Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle artık  filolarına uzun menzillerden Rus hava gücü tehdidinin azalması, gerekse uçağın sahip olduğu teknolojinin modern muharebe sahasının ihtiyaçlarına artık cevap verememesi üzerine ABD Donanması ve Savunma Bakanlığı uçakların tamamını incelemis ve omurgalarında yoğun çatlaklara rastlamıştır. Uçağın yüksek bakım ve işletim maliyetlerini de göz önünde bulundurarak, üretici firmanın Super Tomcat 21 ve Attack Super Tomcat 21 seviyesinde iyileştirme önerisini geri çevirmiş ve F-14 Tomcat'leri yeni nesil F/A-18E/F Super Hornet uçaklarıyla değiştirme kararı almıştır. Top Gun filmiyle ölümsüzleşen F-14 Tomcat av-önleme uçakları son operasyonel uçuşunu 8 Şubat 2006'da USS Theodore Roosevelt (CVN-71) uçak gemisinden kalkarak Irak'ta bombardıman görevi yaparak tamamlamıştır. Son uçuşunu 21 Eylül 2006'da Oceana Deniz Hava İstasyonu'nda gerçekleştirmiş ve ABD Donanmasından 22 Eylül 2006'da resmen emekli edilmiştir. F-14 Tomcat'ler emekli edildikten sonra Feribot ile Long Island daki Davis-Monthan  Hava Üssüne götürülmüştür.  4 Ekim 2006'da bir F-14 Tomcat Long Island'a uçmuştur. Bununla birlikte F-14 Tomcat uçuşunu tamamen tamamlamıştır. 2007'de Amerika Birleşik Devletleri Donanması İran'a yedek parça gitmemesi için emekli edilen F-14 Tomcat'leri parçalama kararı almıştır. 2009 yılında çöl deposunda sadece 11 tane F-14 Tomcat kalmıştır.

Versiyonları

F-14A Tomcat

F-14A, ABD Donanması için ilk iki koltuklu, çift motorlu, her türlü hava koşuluna uygun önleme avcı uçağı çeşidiydi. İlk olarak 21 Aralık 1970'te uçtu. İlk 12 F-14A, prototip versiyonlardı. Hizmet ömrünün sonlarında yapılan değişiklikler, silahlarına hassas vuruş mühimmatları ekledi. ABD Donanması 478 F-14A uçağı aldı ve 79 tanesi İran tarafından teslim alındı. Son 102 tane F-14A, geliştirilmiş Pratt & Whitney TF30-P-414A motorlarıyla teslim edildi. Ayrıca, 80 tane F- 14A, İran için üretildi, ancak ABD Donanmasına teslim edildi.

F-14B Tomcat

F-14, birçok büyük modernizenin ilkini Mart 1987'de F-14A Plus (veya F-14A+) ile aldı. F-14A+ ayrıca son teknoloji ürünü ALR-67 Radar Homing ve Warning (RHAW) sistemini de aldı. Aviyonik bileşenlerin çoğu ve AWG-9 radarı muhafaza edildi. F-14A+ daha sonra 1 Mayıs 1991'de F-14B olarak yeniden adlandırıldı. Toplam 38 yeni uçak üretildi ve 43 F-14A, B varyantlarına yükseltildi. 1990'ların sonlarında, 81 F-14B, gövde ömrünü uzatmak ve saldırı ve savunma aviyonik sistemlerini iyileştirmek için yükseltildi. Değiştirilen uçak F-14B (Yükseltme) olarak tanındı.

F-14D Super Tomcat

F-14'ün son çeşidi, ilk olarak 1991'de teslim edilen F-14D Super Tomcat idi. F-14B'de olduğu gibi, F-14D de F110-GE-400 motorlarla donatılmıştı. Ayrıca bir cam kokpit dahil olmak üzere daha yeni dijital aviyonik sistemleri içeriyordu ve AWG-9'u daha yeni AN/APG-71 radarıyla değiştirdi. Diğer sistemler arasında Havadan Kendini Koruma Karıştırıcı (ASPJ), Ortak Taktik Bilgi Dağıtım Sistemi (JTIDS), SJU-17(V) Donanma Hava Mürettebatı Ortak Fırlatma Koltukları (NACES) ve Kızılötesi arama ve izleme (IRST) yer almaktadır. Toplam 37 yeni uçak tamamlandı ve 18 F-14A modeli, yeniden inşa edilmek üzere F-14D(R) olarak adlandırılan D modellerine yükseltildi. 2005'ten başlayarak, bazı F-14D'ler ROVER III modernizasyonunu aldı.

Teknik özellikleri
 Servis tavanı: 56.000 ft (17.070 metre)
 Menzil: 2000-5000 KM
 Motor türü: F-14A TF30-P-412A veya 414A / F-14B/D: F-110-GE-400
 Radar sistemi: AWG-9 (Aşağı bak, aşağı indir)
 Top: 1× M61 Vulcan 20 mm
 Havadan Havaya Muharebe Füzeleri AAM
 AIM-54 Phoenix
 AIM-7 Sparrow
 AIM-9 Sidewinder
 R-27 (İran)
 R-73 (İran)
 Yükleme Konfigürasyonları:
 2× AIM-9 + 6× AIM-54
 2× AIM-9 + 2× AIM-54 + 3× AIM-7
 2× AIM-9 + 4× AIM-54 + 2× AIM-7
 2× AIM-9 + 6× AIM-7
 4× AIM-9 + 4× AIM-54
 4× AIM-9 + 4× AIM-7
 Bombalar:
 GBU-10
 GBU-12
 GBU-16,
 GBU-24
 GBU-24E Paveway I/II/III LGB
 GBU-31
 GBU-38
 JDAM
 MK-20 Rockeye II
 MK-82
 MK-83
 MK-84

Kullanan Ülkeler

 Amerika Birleşik Devletleri Donanması (Eski Kullanıcı)
22 Eylül 2006'da Emekli Edildi.

 İran Hava Kuvvetleri
 72. TFS: F-14A, 1976–1985
 73. TFS: F-14A, 1977–1985
 81. TFS: F-14A, 1977–günümüz
 82. TFS: F-14A, 1978–günümüz
 83. Tomcat Uçuş Okulu: F-14A, 1978–1979
 83. TFS: F-14A, eski adıyla 62. TFS

Kaynakça

Dış bağlantılar

 F-14 videoları

Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları
Grumman uçakları
Çift motorlu jetler

Grumman F-14 Tomcat


Atalanta Fugiens est un ensemble instrumental italien de musique classique, adepte de l'interprétation historiquement informée, soit l'interprétation sur instruments anciens (ou copies d'instruments anciens).

Historique
En 2005, le compositeur, contrebassiste et violoniste Vanni Moretto fonde l'orchestre classique Atalanta Fugiens avec lequel il réalise le projet Archivio della Sinfonia Milanese consacré à l'enregistrement et la publication du répertoire symphonique milanais du .
Les disques du projet Archivio della Sinfonia Milanese sont édités par Sony sur son label Deutsche Harmonia Mundi. Les partitions sont revues par un comité scientifique de l'Université d'État de Milan (dont Vanni Moretto est membre) et publiées par Casa Ricordi.

L'ensemble tire son nom du livre Atalanta Fugiens de l'alchimiste allemand Michael Maier.

L'orchestre se produit dans de nombreux festivals comme MITO SettembreMusica, Dias da Musica à Lisbonne, le festival de Brême, le festival de Lucerne, l'Osterfestival Tirol, le festival de Lubjana, le festival Grandezze e Meraviglie de Modène, le Festival Esta de Crémone, le festival Muiscantiqua à Martinengo, le festival Musica a Villa Palestro à Milan, les Semaines Musicales de Stresa et les Concerti delle Camelie à Locarno.

Répertoire
Son répertoire s'étend de la première moitié du  à l'ensemble du  et comprend des œuvres inédites, de nouvelles découvertes et des transcriptions, ainsi que des œuvres de compositeurs peu connus.

L'ensemble s'intéresse tout particulièrement à la redécouverte et à la mise en valeur du répertoire des compositeurs de l'école symphonique de Milan, . Cette école, également appelée école lombardo-piémontaise, introduisit et fit connaître en Europe le nouveau genre symphonique bien avant les écoles de Mannheim et de Vienne.

L'ensemble a publié six disques nommés Archivio della sinfonia milanese Vol. 1 à 6, consacré chacun à six symphonies d'un des compositeurs de l'école de Milan.

Le premier et le quatrième de ces enregistrements sont consacrés à Antonio Brioschi qui, selon la musicologue israélienne Sarah Mandel, a écrit environ 90 symphonies en moins de 30 ans, . Ce compositeur, dont la vie est mal connue, a gagné l'estime du mécène musical parisien Pierre Philibert de Blancheton, qui a acquis des dizaines de ses œuvres pour sa collection.

Le deuxième volume de la collection est consacré à Fortunato Chelleri, le plus âgé des symphonistes milanais qui adopta le style nouveau développé par Brioschi et Sammartini et devint symphoniste à un âge avancé, après avoir écrit principalement des pièces de théâtre et pour clavecins : quand il devient défenseur de la nouvelle musique instrumentale, il ne réside plus en Italie, mais en Europe du Nord, en Allemagne et en Suède.

Vient ensuite un volume consacré à Niccolò Zingarelli (1752 - 1837) dont le séjour à Milan, bien que limité à un peu plus d'une décennie, constitue cependant la clé de voûte de sa carrière.

Le cinquième volume est consacré aux symphonies de Francesco Zappa, un violoncelliste et compositeur, né probablement à Milan en 1717, dont le musicien de rock américain Frank Zappa a découvert l'existence par hasard en parcourant l'encyclopédie musicale de Grove : Zappa a consacré en 1984 à son quasi-homonyme un disque de style électronique, intitulé simplement Francesco Zappa et enregistré par le Barking Pumpkin Digital Gratification Consort dirigé par lui.

Le sixième volume de la collection Archivio della sinfonia milanese est consacré à Pasquale Ricci, un compositeur qui a fait des études musicales à Milan, a séjourné de 1764 à 1780 à l'étranger, travaillant en Allemagne, en France, en Angleterre, en Belgique, en Suisse et aux Pays-Bas où ses symphonies Op.2 ont été publiées en 1766 à Amsterdam.

Discographie partielle
L'ensemble Atalanta Fugiens a réalisé des enregistrements pour le label milanais Amadeus et pour le label Deutsche Harmonia Mundi de Sony :

 2003 : Quintetti con fortepiano op. 74 e op. 87 de Johann Nepomuk Hummel (label Amadeus)
 2006 : Sei Sinfonie (1733-1741) d'Antonio Brioschi (Deutsche Harmonia Mundi)
 2008 : Sei Sonate A Quattro de Rossini (label Amadeus)
 2010 : The Milanese Symphonies Vol.I de Niccolò Zingarelli (Deutsche Harmonia Mundi, réédité en 2021 sous le titre Symphonies 5-8 par le label italien Urania Records)
 2012 : Six Symphonies (1740-1744) d'Antonio Brioschi (Deutsche Harmonia Mundi)
 2012 : Six Simphonies de Francesco Zappa (Deutsche Harmonia Mundi)
 2012 : Le Sinfonie Del Fondo "Utile Dulci" d'Antonio Brioschi (label Amadeus)
 2014 : Six Symphonies de Pasquale Ricci (Deutsche Harmonia Mundi)
 2014 : Il Settecento Tra Milano E Torino, Mozart, J. Ch. Bach, Pugnani, Zingarelli, Zappa (label Amadeus)
 2015 : Six Simphonies Nouvelles de Fortunato Chelleri (Deutsche Harmonia Mundi)

Article connexe
 École symphonique de Milan

Références

Liens externes

Ensemble italien de musique classique
Musique à Milan
Formation de musique classique fondée dans les années 2000

Atalanta Fugiens (orchestre)


Leung Long Chau (, 1911–December 1998) was a Chinese poet and calligrapher. Born in the early 1910s in Guangdong Province, he graduated at the Guangdong Medical Research Institute. In the late 1920s, he married Ho Wing Yuet and settled down in Hong Kong.

Under colonial rule, his Chinese qualification as a medical practitioner was not recognized; he thus had to turn to business to make a living.  His work for a local company just made up the living expenses for his large family. In his spare time he continued to offer free medical advice to his compatriots, and to write poems and practice calligraphy—both hobbies of his since childhood.

Through the years he written many poems about Hong Kong, but at the time they remained unpublished. This changed in 1984, when his children decided to compile his works and published Lang Yin Xiao Cao () for non-commercial purposes. It was never sold in bookstores, but managed to get the attention of the close circle of Chinese poets in Hong Kong and was widely acclaimed as valuable for anyone seriously interested in Chinese literature and Hong Kong culture.

In 1998, the Leung family decided to publish a sequel to Lang Yin Xiao Cao, compiling his major works written after 1984. In the same year, the low-profile poet received his first and only prize for Chinese literature from the Hong Kong Government. He died in December 1998.

1911 births
1998 deaths
Hong Kong poets
Hong Kong calligraphers
People from Xinhui District
Poets from Guangdong
Artists from Guangdong
20th-century Chinese poets
Chinese calligraphers
Chinese calligraphy
Writers from Jiangmen

Leung Long Chau


Edwin de la Peña y Angot (San Juan, 5 de abril de 1954) - sacerdote católico filipino, desde 2000 prelado territorial de Marawi.

Foi ordenado sacerdote em 22 de abril de 1981. Foi, inter alia, moderador da Congregação dos Missionários das Filipinas (1983-1984) e Reitor do Seminário Tagaytay (1999-2000). Nos anos 1989-1995 trabalhou também como missionário em Papua Nova Guiné.

Em 23 de junho de 2000, foi nomeado prelado territorial de Marawi. A posse cerimonial do cargo ocorreu em 12 de agosto daquele ano.

Em 22 de outubro de 2001, o Papa João Paulo II o elevou à dignidade episcopal. Foi ordenado bispo em 27 de dezembro daquele ano pelo então núncio apostólico nas Filipinas, Dom Antonio Franco.

Ver também

Bispos católicos das Filipinas

Edwin de la Peña y Angot