Station to Station deseti je studijski album britanskog glazbenika Davida Bowieja. Diskografska kuća RCA Records objavila ga je 23. siječnja 1976. godine. Na Station to Stationu, koji se smatra jednim od njegovih najznačajnijih uradaka, Bowie je predstavio lik Mršavog Bijelog Vojvode. Snimio je album nakon što je odigrao ulogu u filmu Čovjek koji je pao na Zemlju Nicolasa Roega; naslovnica prikazuje scenu iz tog filma. U vrijeme snimanja Bowie je razvio tešku ovisnost o drogama, pogotovo o kokainu, a kasnije je izjavio da se zbog toga gotovo uopće ne sjeća snimanja.

U glazbenom je smislu Station to Station prijelazan album; na njemu Bowie razvija elemente funka i soula s prijašnjeg uratka, Young Americansa, ali istovremeno se usredotočava na sintesajzere i motorik-ritmove koje su nadahnuli njemački sastavi elektroničke glazbe kao što su Neu! i Kraftwerk. Takav je razvoj glazbe vrhunac postigao u jednom od Bowiejevih najprihvaćenijih radova, "Berlinskoj trilogiji", koju je snimao s Brianom Enom od 1977. do 1979. godine. Sam je Bowie izjavio da je Station to Station "molba za povratak u Europu". Tekstovi pjesama odražavaju njegovu zaokupljenost idejama Friedricha Nietzschea i Aleistera Crowleyja, kao i mitologijom i religijom.

Station to Station opisan je kao "jedan od Bowiejevih podjednako najpristupačnijih i najneprobojnijih albuma" zbog toga što spaja funk, krautrock, romantične balade i okultizam. Njegovoj je objavi prethodio singl "Golden Years", a na britanskoj i američkoj ljestvici albuma zauzeo je peto mjesto. Godine 2012. uradak se našao na 324. mjestu popisa 500 najboljih albuma svih vremena časopisa Rolling Stone.

Pozadina
Prema biografu Davidu Buckleyju Bowie je veći dio 1975. i 1976., dok je živio u Los Angelesu, "astronomski" konzumirao kokain i preživljavao hraneći se paprikama i mlijekom, proveo "u psihičkom teroru". Jedan intervju, čiji su se dijelovi pojavili u Playboyu i Rolling Stoneu, potaknuo je priče o pjevaču koji živi u kući prepunoj artefakata iz drevnog Egipta, pali crne svijeće, s prozora vidi kako padaju tijela, čiji ejakulat kradu vještice, koji dobiva tajne poruke od članova The Rolling Stonesa i koji se panično boji Jimmyja Pagea, još jednog poklonika Aleistera Crowleyja. Bowie je kasnije o Los Angelesu izjavio: "To prokleto mjesto trebalo bi zbrisati s lica zemlje".

Na setu svojeg prvog većeg filma, Čovjek koji je pao na Zemlju, Bowie je počeo pisati pseudoautobiografiju Povratak Mršavog Bijelog Vojvode (The Return of the Thin White Duke). Također je skladao pjesme jer je trebao doprinijeti glazbi za film, iako se one na kraju nisu pojavile u njemu. (Umjesto toga Bowie je predložio da John Phillips iz skupine Mamas and the Papas sklada svu glazbu za film.) Redatelj Nicolas Roeg upozorio je pjevača da će vjerojatno neko vrijeme ostati uživljen u ulogu Thomasa Jeromea Newtona nakon završetka snimanja. Uz Roegovu dozvolu Bowie je za film oblikovao vlastiti izgled, što je utjecalo na njegov imidž u javnosti – njegov se lik pojavio na dvama naslovnicama albuma tijekom idućih dvanaest mjeseci, ali na Bowieja je utjecala i Newtonova krhkost i povučenost.

Mršavi Bijeli Vojvoda postao je Bowiejev lik za Station to Station, a tijekom idućih šest mjeseci Bowie se često koristio njime. Besprijekorno odjeven u bijelu majicu, crne hlače i prsluk, Vojvoda je isprazan čovjek koji s bolnom intenzivnošću pjeva pjesme o ljubavi, ali zapravo ne osjeća ništa jer je "led koji se maskira u vatru". Opisan je i kao "ludi aristokrat", "nemoralni zombi" i "arijski superčovjek bez emocija". Sam je Bowie izjavio da je Vojvoda "doista gadan tip".

Produkcija
Station to Station snimljen je krajem 1975. u studiju Cherokee Studios u Los Angelesu. Godine 1981. urednici NME-a, Roy Carr i Charles Shaar Murray, izjavili su da je nastao "u deset dana grozničavog rada" nakon što je Bowie shvatio da neće raditi na glazbi za film Čovjek koji je pao na Zemlju. Međutim, nedavnija proučavanja tvrde da je zapravo snimljen u dva mjeseca, s time da je snimanje započelo krajem rujna ili početkom listopada 1975., a da je završilo krajem studenog iste godine, što znači da je dovršen prije nego što je Bowie počeo raditi na glazbi za film.

Neka od privremenih imena uratka bila su The Return of the Thin White Duke (Povratak Mršavog Bijelog Vojvode) i Golden Years (Zlatne godine); jedan od producenata Station to Stationa je Harry Maslin, Bowiejev suradnik na pjesmama "Fame" i "Across the Universe" s albuma Young Americans. Tony Visconti, koji je nakon tri godine odsutnosti ponovno počeo surađivati s Bowiejem tako što je miksao Diamond Dogs i bio jedan od producenata albuma David Live i Young Americans, nije radio na Station to Stationu zbog problema s rasporedom. Međutim, tijekom snimanja uratka postava grupe učvrstila se do kraja desetljeća; basist George Murray pridružio se bubnjaru Dennisu Davisu i gitaristu Carlosu Alomaru, koji su svirali na Young Americansu.

Proces snimanja koji su zajedno razvili održao se na idućim Bowiejevim uradcima, a posljednji je put korišten na albumu Scary Monsters (And Super Creeps) iz 1980. godine: Murray, Davis i Alomar snimili bi prateće dionice; nakon toga bi Bowie snimio saksofon, Roy Bitten snimio bi klavijature, a Earl Slick snimio bi glavnu gitaru; poslije toga snimili bi vokale i na koncu raznim produkcijskim trikovima dovršili pjesmu. Prema Bowiejevim riječima: "Earl Slick napravio je neke izvanredne stvari. Mislim da je na gitari odlučio stvarati zvukove i teksture umjesto pravih nota." Alomar je izjavio: "To je jedan od najveličanstvenijih albuma na kojima sam svirao ... Dosta smo eksperimentirali." Maslin je dodao: "Sviđao mi se proces snimanja jer smo bili posve otvoreni i eksperimentiralno smo pristupili materijalu."

Sam se Bowie nije mogao sjetiti gotovo ničega iz vremena snimanja albuma, pa čak ni studija: "Znam da se to odvijalo u Los Angelesu jer sam tako pročitao." Tijekom snimanja nije jedini konzumirao kokain; Carlos Alomar komentirao je: "Ako se ispred tebe nalazi kokain koji će te držati budnim do osam ujutro da možeš odsvirati svoje na gitari, moraš ga pošmrkati ... Nadahnuće potiče šmrkanje." Earl Slick se, poput Bowieja, slabo sjećao snimanja: "Malo mi je mutan taj album – zbog očitih razloga! Bili smo u studiju i bila je ludnica – radili smo više sati i često kasno navečer."

Na naslovnici albuma nalazi se crno-bijela fotografija iz filma Čovjek koji je pao na Zemlju, na kojoj Bowie, glumeći Thomasa Jeromea Newtona, ulazi u svemirsku kapsulu koja će ga vratiti na njegov planet space capsule that will return him to his home planet. Bowie je inzistirao na tome da slika bude crno-bijela i da dio nje bude odrezan jer je smatrao da na izvornoj cijeloj slici u boji nebo izgledalo umjetno; inačica u boji pojavila se na Rykodiscovu reizdanju albuma početkom 1990-ih. Na poleđini se nalazi fotografija Bowieja kako kredom skicira sefirot iz kabale – što je činio tijekom snimanja filma.

Glazbeni stil i tematika
Station to Station često se navodi kao prijelazni album u Bowiejevoj karijeri. Nicholas Pegg, autor knjige The Complete David Bowie, nazvao ga je "pravom točkom na pola puta između Young Americansa i Lowa", dok su Roy Carr i Charles Shaar Murray komentirali da "učinkovito prelama Bowiejeve sedamdesete. Zadržava elemente doba Ziggyja Stardusta i plastičnog soula, ali i uvodi aromu nove glazbe koja će doći s Lowom." Prizvuk europske glazbe na Station to Stationu prvi se put u Bowiejevim izdanjima pojavio u pjesmama kao što su "Aladdin Sane (1913-1938-197?)" i "Time" (iz 1973.), dok su se elementi funka i disca razvili iz soula na Young Americansu (iz 1975.). Nedavno prije početka snimanja albuma Bowieja su počeli nadahnjivati krautrock sastavi i grupe elektroničke glazbe kao što su Neu! i Kraftwerk. U tematskom se smislu uradak vratio konceptima obrađenim u pjesmama kao što su "The Supermen" s The Man Who Sold the Worlda (iz 1970.) i "Quicksand" s Hunky Doryja (iz 1971.): Nietzscheovu nadčovjeku, okultizmu Aleistera Crowleyja, nacističkoj očaranosti mitologijom svetoga grala i Kabali. Pegg je izjavio da je tematika albuma sudar "okultizma i kršćanstva".

David Sheppard glazbu na Station to Stationu opisao je kao "ledeni, sintetizirani funk rock." AllMusicov Stephen Thomas Erlewine napisao je da je "u srži Station to Station avangardni art rock album" na kojem se nalazi "sve, od epskih balada i disca do sintetiziranog avant-popa" i da istovremeno pretvara "hladni plastični soul s Young Americansa u njegovu pretjerano elegantnu, robotsku inačicu." Prema riječima Roberta Christgaua Bowiejevo je eksperimentiranje s afroameričkim glazbenim stilovima sazrelo u vrijeme snimanja Station to Stationa jer ih je uvrstio "u namjerno prostran i abrazivan kontekst"; dodao je da je to dalo duhovnu dimenziju "mehaničkoj, fragmentiranoj eleganciji iz druge ruke" kojom se bavio na Aladdin Saneu. Pitchforkova Laura Snapes opisala je zvuk albuma kao "spoj elektroničke glazbe i R&B-ja", a Erlewine ga je nazvao "jezivim avant-popom".

Glazbeni stil skladbe "Golden Years", prve pjesme snimljene za album, utemeljen je na funku i soulu Young Americansa, no grubljega je zvuka. Roy Carr i Charles Shaar Murray komentirali su da zvuči kao da ju okružuje "aura žaljenja za propuštenim mogućnostima i zadovoljstvima". Bowie je rekao da ju je napisao za Elvisa Presleyja, koji ju je odbio, dok je tadašnja Bowiejeva supruga Angie izjavila da ju je napisao za nju. Iako je ušla u top 10 na ljestvicama singlova na objema stranama Atlantika, rijetko ju je izvodio na naknadnoj turneji Isolar Tour. "Stay" je također funk pjesma koja je, prema Alomarovim riječima, "snimljena u vrijeme kad smo se pomamili za kokainom". Stihove pjesme neki su interpretirali kao razmišljanje o "nesigurnosti seksualnog pothvata" i kao primjer "Vojvodinog lažnog romantizma".

Elementi kršćanstva na albumu najuočljiviji su u himničnoj "Word on a Wing", iako su određeni komentatori izjavili da je religija, kao i ljubav, samo još jedan način na koji je Vojvoda "testirao svoju otupljenost". Sam je Bowie rekao da je u barem toj pjesmi "strast stvarna". Kad ju je otpjevao na koncertu 1999. godine, pjevač je za nju rekao da je proizašla "iz najmračnijeg razdoblja mojega života ... Siguran sam da je to bio poziv u pomoć". Balada koja okončava album, "Wild Is the Wind", jedina je obrada na uratku, za koju se tvrdi da sadrži neke od najboljih vokalnih dionica Bowiejeve karijere. Bowie ju je odlučio snimiti nakon što je upoznao pjevačicu, pijanisticu i kantautoricu Ninu Simone (čija se inačica pjesme nalazi na njezinu  istoimenom albumu iz 1966.).

Duh Thomasa Jeromea Newtona iz Čovjeka koji je pao na Zemlju koji se ispružio ispred desetaka televizijskih monitora djelomično je nadahnuo najvedriju pjesmu na albumu, "TVC 15". Navodno govori i o tome kako je djevojku Iggyja Popa pojeo televizijski set. Carr i Murray izjavili su da je "neprimjereno vesela" i "najposrednija posveta The Yardbirdsu koju možete zamisliti".

Za naslovnu je skladbu David Buckley izjavio da je Bowieju otvorila "novo doba eksperimentiranja". "Station to Station" sastoji se od dvaju dijelova: sporog, zlokobnog marša kojim upravlja klavir, a koji započinje zvukom nadolazećeg vlaka i feedbacka koji proizvodi gitara Earla Slicka, i vedrijeg rock/blues dijela koji slijedi nakon toga. Stuart Berman na web-stranici Pitchfork napisao je da "značajna prog-disco suita naslovne skladbe [...] plovi od duhovne praznine prema ushitu religioznog ponovnog buđenja." Godine 1999. Bowie je časopisu UNCUT rekao: "Od Station to Stationa bio mi je cilj spojiti R&B i elektroniku". Usprkos tome što se može čuti zvuk vlaka tijekom uvodnog dijela pjesme, Bowie je izjavio da se naziv ne odnosi toliko na željezničke postaje koliko na postaje križnoga puta, dok se stih "From Kether to Malkuth" ("Od ketera do malkuta") odnosi na mistička mjesta u kabali, zbog čega dolazi do miješanja kršćanskih i židovskih aluzija. Opsjednutost okultnim prisutna je i u frazi kao što je "white stains" ("bijele mrlje"), što je ime knjige pjesama Aleistera Crowleyja. Tekstovi također aludiraju na Bowiejevo tadašnje uživanje droge ("It's not the side effects of the cocaine / I'm thinking that it must be love" – "Nisu to posljedice kokaina / Mora da je to ljubav"). Zbog utjecaja krautrocka ta je pjesma najjasniji uvod u Bowiejevu kasniju 'Berlinsku trilogiju' na albumu.

U intervjuu s časopisom Creem 1977. godine Bowie je izjavio da je Station to Station "lišen duha ... Čak i u ljubavnim pjesmama postoji nekakva odsutnost, ali smatram da je to fascinantno."

Singlovi i neobjavljene skladbe
Svaka pjesma na Station to Stationu na koncu je objavljena kao singl. "Golden Years" objavljena je u studenom 1975., dva mjeseca prije samog albuma. Bowie se navodno napio kako bi ju mogao otpjevati u američkoj televizijskoj emisiji Soul Train, a taj se snimljeni nastup kasnije počeo prikazivati na raznim glazbenim programima. Našao se na osmom mjestu britanske ljestvice singlova i desetom mjestu ljestvice u SAD-u (na kojoj je ostao šesnaest tjedana). Međutim, kao i "Rebel Rebel" u kontekstu albuma Diamond Dogs (iz 1974.), nije primjereno prikazivao kakav je u pitanju uradak.

Naslovna je skladba objavljena kao promidžbeni sedmoinčni singl u siječnju 1976. godine. Bio je dostupan samo u Francuskoj i na A-strani sadržavao je skraćenu inačicu pjesme koja je trajala jedva nešto više od tri i pol minute, dok je na B-strani bila pjesma "TVC 15". Taj singl nije se pojavio na ljestvicama ni u kojoj državi.

"TVC 15" objavljen je u svibnju 1976. u uređenoj inačici kao drugi singl s albuma; pojavio se na 33. mjestu britanske ljestvice singlova, dok se u SAD-u pojavio na 64. mjestu. "Stay" je istog mjeseca također objavljen u skraćenoj inačici kao prilog uz RCA-inu kolekciju najvećih hitova Changesonebowie, ali sama se pjesma nije pojavila na toj kompilaciji (sama je kompilacija izgledom nalik Station to Station jer je njezina naslovnica crno-bijela i sadrži sličan oblik slova). Budući da se Bowiejeva suradnja s RCA Recordsom početkom 1980-ih počela bližiti kraju, u studenom 1981. "Wild Is the Wind" objavljena je kao singl radi promidžbe kompilacije Changestwobowie. Popraćen pjesmom "Word on a Wing" i spotom snimljenim za uradak pojavio se na 24. mjestu britanske ljestvice i ondje ostao deset tjedana.

Obrada pjesme "It's Hard to Be a Saint in the City" Brucea Springsteena navodno je snimljena u vrijeme rada na albumu u Cherokee Studiosu, ali nije bila objavljena tad nego 1989. na box setu Sound+Vision. Harry Maslin i Carlos Alomar tvrdili su da tu pjesmu nikad nisu snimili u Cherokeeju, dok je Tony Visconti komentirao da se pjesma najvjerojatnije sastoji od presnimljenih dionica za pjesmu koja je nastala u studijima Olympic i Island Studios tijekom rada na Diamond Dogsu i da su na njoj svirali bubnjar Aynsley Dunbar, basist Herbie Flowers i klavijaturist Mike Garson. Pjesma je kasnije ponovno objavljena na albumu The Best of David Bowie 1974/1979.

Objava i recenzije
Station to Station objavljen je u siječnju 1976. i pojavio se na 3. mjestu Billboardove ljestvice Top LPs & Tape, na kojoj je ostao 32 tjedna. Do The Next Daya iz 2013. godine bilo je to najviše mjesto koje je neki Bowiejev album zauzeo u SAD-u. Station to Station u SAD-u je postigao zlatnu nakladu 26. veljače 1976. U Ujedinjenom je Kraljevstvu na ljestvici ostao sedamnaest tjedana, pojavivši se na petom mjestu; bio je to posljednji put da se neki od Bowiejevih studijskih albuma našao na nižemu mjestu u njegovoj domovini nego u SAD-u.

U recenziji iz tog razdoblja Billboard je izjavio da je Bowie "pronašao svoje glazbeno utočište" u pjesmama kao što su "Fame" i "Golden Years", ali da "desetominutna naslovna skladba traje predugo". NME ga je nazvao "jednim od najznačajnijih albuma objavljenih u prethodnih pet godina", a kasnije ga je naveo kao drugi najbolji album te godine. Oba su časopisa istaknula kako im je teško razumjeti tekstove pjesama. Rolling Stoneova recenzentica Teri Moris pohvalila je rockaste trenutke na albumu, ali je uočila odmak od žanra i izjavila da je u pitanju "pažljiv i profesionalan uradak umjetnika svjesnog stilova čija sposobnost pisanja i izvođenja zahtjevnih rock & roll pjesama supostoji s njegovom fasciniranošću različitim oblicima ... iako nitko ne sumnja u njegove vještine, možemo se zapitati koliko će se još dugo hrvati s rockom". Časopis Circus istaknuo je da Bowie "nikad nije bio dosljedan ni u svojem radu ni u svojem životu" i izjavio je da Station to Station "nudi zagonetne, ekspresionističke bljeskove koji nam omogućuju da osjetimo obrise duše maskirane osobe i njezine palpitacije, no nikad nam posve ne otkrivaju njegovo lice." Časopis je primijetio i aluzije na ranije Bowiejeve uratke, kao što su "gustoća" s The Man Who Sold the Worlda, "elementi popa" s Hunky Doryja, "neharmoničnost i tjeskobu" s Aladdin Sanea, "neodoljive udaraljke" s Young Americansa i "mladenački misticizam" s "Wild Eyed Boy from Freeclouda". Zaključio je da "prikazuje Bowieja kako odustaje tijekom najizazovnijeg dijela njegova krivudava puta".

U godišnjoj anketi Pazz & Jop, koju ispunjuju američki recenzenti i koju objavljuje The Village Voice, Station to Station odabran je za 13. najbolji album 1976. godine. U recenziji za novine Christgau naveo je da nije sklon duljini pjesama i auri odsutnosti u Bowiejevim vokalima, ali je izjavio da mu je "TVC 15" "jedna od omiljenih rock & roll pjesama nakon dosta vremena" i dodao je: "Uvijek je bio prepoznatljiv po prostornosti, a svatko tko može spojiti Loua Reeda, disco i Dr. Johna ... smije to činiti pet minuta i dvadeset i devet sekundi." Postavio je uradak na četvrto mjesto najboljih albuma te godine.

Poslije objave
Nakon što je snimanje Station to Stationa zaključeno u prosincu 1975. godine, Bowie je počeo raditi na glazbi za film Čovjek koji je pao na Zemlju sa suradnikom Paulom Buckmasterom. Bowie je pretpostavio da će biti jedini autor glazbe za film, no kasnije je otkrio da "kad sam dovršio pet ili šest pjesama, rekli su mi da im predam svoju i tuđu glazbu ... i samo sam rekao "Jedite govna, ništa nećete dobiti". Bio sam izvan sebe od bijesa jer sam dosta radio na njoj." Bez obzira na to, Harry Maslin izjavio je da je Bowie bio "iscrpljen" i da ni u kojem slučaju nije mogao nastaviti raditi na tome. Pjevač je na koncu skoro doživio slom te je kasnije priznao: "Dijelovi mene ležali su na podu". Samo je jedna instrumentalna skladba nastala tijekom rada na glazbi za film preživjela: "Subterraneans", koja se pojavila na njegovom idućem studijskom albumu, Lowu.

Nakon što je prestao raditi na glazbi za film, Bowie je otišao na turneju kako bi podržao Station to Station; ta je turneja započela 2. veljače 1976., a završila je 18. svibnja 1976. godine. Kraftwerkova pjesma "Radioactivity" svirala je kao uvodna skladba na koncertima, a popratile bi ju snimke Andaluzijskog psa, nadrealističkog filma Luisa Buñuela i Salvadora Dalíja. Bowie bi na tim koncertima nosio za Vojvodu tipičan crni prsluk i hlače, iz džepa bi mu se nazirala kutija cigareta Gitanes, ukočeno bi se kretao između "zavjesa bijeloga svjetla", što je bio efekt zbog kojeg je turneja dobila nadimak 'the White Light Tour' ('Turneja bijeloga svjetla'). Godine 1989. Bowie je izjavio: "Želio sam se vratiti nekoj vrsti izgleda tipičnog za njemačke ekspresionističke filmove ... i svjetlosti na način koji su ju upotrebljavali recimo Fritz Lang i Pabst. Izgledu crno-bijelih filmova, ali uz intenzivnost koja je pomalo agresivna. Mislim da je to u teatralnom smislu bila moja najuspješnija turneja." Tijekom turneje Isolar Tour nastali su neki od najpoznatijih Bowiejevih bootlega, snimljeni tijekom radijskog prijenosa njegova koncerta u Nassau Veterans Memorial Coliseumu 23. ožujka 1976. godine. Koncertni album tog nastupa službeno je objavljen nekoliko godina kasnije.

Bowie je tijekom turneje bio kritiziran zbog svojih navodnih profašističkih komentara. U intervjuu iz 1974. godine izjavio je da je "Adolf Hitler bio jedan od prvih rock-zvijezda ... bio je dobar kao i Jagger ... Inscenirao je državu", no tada je izbjegao oštrije kritike. Međutim, tijekom turneje Isolar Tour niz događaja privukao je pozornost, a sve je započelo u travnju 1976. kad je zadržan na carini u istočnoj Europi zbog posjedovanja nacističkih suvenira. Istog je mjeseca priopćeno da je u Stockholmu izjavio da bi "Britaniji mogao koristiti fašistički vladar". Bowie je kasnije okrivio svoje ovisnosti i lik Mršavog Bijelog Vojvode za svoje nepromišljene izjave. Do vrhunca polemika došlo je 2. svibnja 1976., malo prije završetka turneje tijekom takozvanog 'incidenta na kolodvoru Victoria' u Londonu, kad se Bowie dovezao ondje u Mercedesovom kabrioletu i navodno publiku pozdravio Hitlerovim pozdravom; taj je događaj zabilježen na filmu i objavljen u časopisu NME. Bowie je izjavio da ga je fotograf uslikao dok je mahao, nešto što je potvrdio i mladi Gary Numan koji je tog dana bio u publici: "Razmislite. Ako fotograf slika nekoga dok maše, dobit ćete Hitlerov pozdrav na kraju svakog zamaha. Sve što vam je potrebno jest neki govnar u glazbenom časopisu da od toga napravi problem ..." Međutim, stigma je ostala; Carr i Murray izjavili su da su stihovi uvodne pjesme "It's No Game" na albumu Scary Monsters (And Super Creeps) objavljenom četiri godine kasnije, "To be insulted by these fascists/It's so degrading" ("Da me vrijeđaju ovi fašisti/Jako je ponižavajuće"), Bowiejev pokušaj da jednom zauvijek zakopa taj incident.

Nasljeđe
Station to Station ključan je uradak u Bowiejevu prijelazu u 'Berlinsku trilogiju' krajem 1970-ih. Sam je Bowie za album rekao da su "u glazbenom smislu Low i njegova braća i sestre izravni nastavci naslovne pjesme", dok je Brian Eno komentirao da je Low "zasigurno nastavak Station to Stationa". Također se smatra da je "iznimno snažno utjecao na post-punk". Roy Carr i Charles Shaar Murray 1981. su godine napisali: "Ako je Low Bowiejev album za Garyja Numana, onda je Station to Station Magazineov."  Međutim, Stylus 2004. je godine izjavio: "Baš kako je malo ljudi moglo predvidjeti kojim će glazbenim smjerom Bowie poći, jednako ga je toliko malo ljudi kopiralo ... To je uglavnom usamljen, napušten stil". Rob Sheffield nazvao ga je "remek-djelom space rocka" u knjizi The Rolling Stone Album Guide (iz 2004.) i dodao da je Bowie snimio "najintenzivniju glazbu svojega života". Jem Aswad iz NPR-a opisao je uradak kao "pionirski ledeni funk" koji "nije samo otvorio vrata tisućama umjetnicima koje je nadahnuo nego i izvanrednom valu eksperimentiranja koji je uslijedio i trajao idućih pet godina: Lowu, Heroesu, Lodgeru i Scary Monstersu."

Bowie je, nakon što je prošlo više od dvadeset godina od njihove objave, izjavio da su Station to Station i Low "odlični, prokleto dobri" albumi, ali da je zbog svoje otuđenosti tijekom snimanja slušao Station to Station "kao da ga je osmislila potpuno druga osoba". Dodatno je objasnio:

Godine 1999. životopisac glazbenika David Buckley opisao je Station to Station kao "odličan izum" za koji bi "neki recenzenti, vjerojatno ponešto nemoderno, rekli da je njegov najbolji album". Iste ga je godine Eno prozvao "jednim od najboljih albuma svih vremena". Godine 2003. uradak se pojavio na 323. mjestu Rolling Stoneovog popisa 500 najboljih albuma svih vremena, dok se na ažuriranom popisu iz 2012. našao na 324. mjestu. Godinu dana kasnije The Observer je uvrstio uradak na 80. mjesto popisa 100 najboljih britanskih albuma. Časopis Vibe uvrstio ga je na svoj popis 100 najvažnijih albuma 20. stoljeća.

Objave na CD-u
Uradak je na CD-u objavljen nekoliko puta; prvi put ga je 1985. na CD-u objavila RCA s izvornom crno-bijelom naslovnicom. Sam je uradak opet 1991. godine objavio Rykodisc, ali je na nj uvrstio i dvije dodatne koncertne skladbe. EMI-jeva inačica iz 1999. sadrži digitalno remasteriran zvuk od dvadeset i četiri bita, ali ne sadrži dodatne skladbe. Na obama izdanjima naslovnica je u boji, a sama fotografija zauzima čitav prostor naslovnice; jedina je iznimka crveni tekst "STATIONTOSTATIONDAVIDBOWIE" na vrhu. Ta je preoblikovana naslovnica bila uobičajena za izdanja albuma na CD-u sve do 2007. godine, kad je EMI Japan ponovno iskoristio izvornu crno-bijelu naslovnicu za mini-LP. EMI je ponovno objavio album u posebnoj i deluxe inačici 2010. godine. Deluxe inačica sadrži remiksane varijante pjesama u stereo i surround sound inačici.

Uradak je ponovno remasteriran 2016. godine radi uvrštavanja u box set Who Can I Be Now? (1974–1976), dok je zasebno izdanje na CD-u objavljeno iduće godine. Box set sadrži izvorni miks albuma iz 1976. i stereo miks albuma iz 2010., a svaka je inačica zasebno objavljena u mini-LP košuljici. Miks iz 1976. ima izvornu naslovnicu, dok miks iz 2010. ima naslovnicu iz 1991. čije su boje korigirane; poleđina miksa iz 2010. zapravo je varijanta poleđine iz 1976. – tekst nije jarkocrvene nego burgundske boje. Izvorna naslovnica pojavila se i na inačici albuma na CD-u iz 2017. godine, na kojoj je prisutan samo miks iz 1976. godine.

Popis pjesama
Sve je pjesme napisao David Bowie, osim pjesme "Wild Is the Wind", čiji je tekst napisao Ned Washington, a glazbu Dimitri Tiomkin.

Reizdanja iz 2010.
Posebna i deluxe inačica albuma objavljene su 2010. godine; cijeli je nastup u Nassau Coliseumu iz 1976. zabilježen na dvama CD-ima (na obama inačicama), dok je Dolby 5.1 miks albuma prisutan samo na deluxe inačici. Bowiejeva je službena internetska stranica 1. srpnja 2010. godine najavila koji će sadržaj biti na reizdanjima albuma; sami su uradci objavljeni 20. rujna te godine.

Posebna inačica i inačica za preuzimanje s interneta
Posebna inačica sastoji se od triju CD-ova i u posebnom je omotu prilagođenom za CD, a sadrži i knjižicu od 16 stranica i tri fotografije. Digitalna inačica uratka sadrži iste pjesme, ali i bonus skladbu.

Remasterirana inačica iz 2016.

Godine 2016. album je remasteriran za box set Who Can I Be Now? (1974–1976). Objavljen je na CD-u, gramofonskoj ploči i u digitalnim inačicama, kao dio te kompilacije i zasebno.

Zasluge

David Bowie
David Bowie – vokali, gitara, tenor-saksofon i alt-saksofon, minimoog, mellotron, produkcija
Ostalo osoblje
Harry Maslin – produkcija
Steve Schapiro – fotografija

Dodatni glazbenici
Carlos Alomar – gitara
Roy Bittan – klavir
Dennis Davis – bubnjevi
George Murray – bas-gitara
Warren Peace – prateći vokali
Earl Slick – gitara

Ljestvice

Izvori

Bibliografija

Albumi iz 1976.
Albumi Davida Bowieja

Station to Station


Pia Werfel (* 1951) ist eine deutsche Schauspielerin, Hörspiel- und Synchronsprecherin.

Leben
Als Theaterschauspielerin stand Pia Werfel unter anderem auf der Bühne des Theaters für Kinder in Hamburg.

Einem breiten Publikum ist sie vor allem durch ihre Stimme bekannt. Beispielsweise wirkte sie in zahlreichen bekannten Hörspielreihen des Labels EUROPA mit wie Die drei ???, TKKG und Perry Rhodan. In der Serie She Ra - Princess of Power verkörperte sie die Flutterina. Außerdem lieh sie als Synchronsprecherin verschiedenen international bekannten Schauspielerinnen ihre Stimme wie Miou-Miou in Türen der Vergangenheit, Sissy Spacek in Badlands – Zerschossene Träume und Yasmine Bleeth in Baywatch. In der deutschen Bearbeitung der Serie Unsere kleine Farm war sie eine der Sprecherinnen der von Alison Arngrim dargestellten Nellie Oleson.

Neben ihrer Arbeit als Schauspielerin und Sprecherin ist sie auch als Souffleuse tätig.

Hörspiele (Auswahl)
1976: Dolly – Schulabenteuer auf der Burg (6): Abschied von der Burg
1981: Ein Fall für TKKG (15): Ufos in Bad Finkenstein
1981: Ein Fall für TKKG (16): X7 antwortet nicht
1981: Detektiv Kolumbus & Sohn (3): Lösegeld für einen Dackel
1982: Ein Fall für TKKG (24): Gefährliche Diamanten
1983: Zerfetzte Segel
1983: Die drei ??? (33) und die bedrohte Ranch
1983: Nur der Pudding hört mein Seufzen
1986: She Ra – Princess of Power, 10 Folgen
2002: Das Sternentor: Der rote Nebel (1)
2004: Annwyn – Die Tore der Anderwelt (1)
2005: Annwyn – Die Tore der Anderwelt (2)
2005: Die PSI-Akten (4): Kaltes Grauen
2005: Sherlock Holmes (7): Der Vampir von Sussex
2005: Das geheime Olchi-Experiment
2008: Der wundersame Lord Atherton

Weblinks

 Pia Werfel in der Synchrondatenbank von Arne Kaul
 Verzeichnis der Hörspiele Pia Werfels auf hoerspielland.de
 Verzeichnis der Hörspiele mit Pia Werfel auf hoerspielwelten.de

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Hörspielsprecher
Synchronsprecher
Deutscher
Geboren 1951
Frau

Pia Werfel


An Blysmus mongolicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masao Kitagawa. An Blysmus mongolicola in nahilalakip ha genus nga Blysmus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Mongolia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Blysmus

Blysmus mongolicola


Barts and The London School of Medicine and Dentistry, commonly known as Barts or BL, is a medical and dental school in London, England. The school is part of Queen Mary University of London, a constituent college of the federal University of London, and the United Hospitals. It was formed in 1995 by the merger of the London Hospital Medical College (the first school to be granted an official charter for medical teaching in 1785) and the Medical College of St Bartholomew's Hospital (established in 1843, with medical teaching dating back to the founding of the hospital in 1123).

The school has multiple sites, having a presence at the site of both of the former colleges at and near their respective hospitals, St Bartholomew's Hospital (in Smithfield in the City of London and nearby in Charterhouse Square), and the Royal London Hospital in Whitechapel with an additional site at Queen Mary's main (Mile End) campus, and a satellite campus, commencing 2017, on the island of Gozo in Malta.

As of 2018, the school had 2,235 undergraduate and 1,175 postgraduate students, for a total of 3,410 students.

History

London Hospital Medical College

The medical college at the London Hospital, now known as The Royal London Hospital, opened in 1785. It was England's first purpose-built medical school, pioneering a new kind of medical education, with an emphasis on theoretical and clinical teaching. The teaching premises were expanded in 1854, when buildings in Turner Street were built and opened, which are still in use today. For many years it functioned as an unincorporated general medical school of the University of London, until it was incorporated as The London Hospital Medical College on 30 March 1949. A dental school also opened at the London Hospital in 1911, acquiring the new dental institute and expanding student numbers during the 1960s. Dental education developed during the 1970s, increasing collaboration between dentists and other professionals.

Medical College of St Bartholomew's Hospital
Records of students at St Bartholomew's Hospital date back to at least 1662, although a purpose-built lecture theatre at the hospital was not built until 1791, and it was not until that 1822 the governors formally approved the provision of medical education within the hospital. Later a residential college was established, which moved to premises at Charterhouse Square in the 1930s. The medical college was formally established in 1843, and was incorporated as the Medical College of St Bartholomew's Hospital on 26 July 1921.

Merger
Both colleges were admitted to the University of London in 1900, and a close association between the two was developed following the Royal Commission on Medical Education in 1968, with new links with the then Queen Mary College being established at the same time. In 1989 the pre-clinical teaching at the two colleges was merged and sited in the Basic Medical Sciences Building at Queen Mary (where it stayed until 2005, when it was moved to the Blizard Building at the Whitechapel campus). The two colleges officially merged in 1995, along with Queen Mary and Westfield College, University of London, now known as Queen Mary University of London, forming the combined entity known as Barts and The London School of Medicine and Dentistry.

In 2016, the school reached an agreement with the government of Malta to open a satellite campus on the island of Gozo, with a purpose-built medical school and anatomy centre to be built on the Gozo General Hospital campus. The first students were admitted in 2017, and the buildings were due to be completed in 2019.

In recent years, Queen Mary University of London has attempted to remove aspects of the 'Barts and The London' name and identity from the School of Medicine and Dentistry. In 2019, QMUL changed the logo of Barts and The London School of Medicine and Dentistry, to much resistance from staff and students of the medical and dental school. A petition was sent to the principal of the university, Colin Bailey. This has become an ongoing issue, with Barts and The London Students' Association condemning the way the BL identity and community had been treated. Current students at Barts and The London, as well as alumni, are concerned that this line of change will lead to a complete eradication of the tradition and heritage of Barts and The London.

In 2022, students and alumni reacted with even more anger when University leadership attempted to drop the 'Barts and The London' name entirely and rebrand the School to 'Queen Mary University of London Faculty of Medicine and Dentistry'; QMUL responded by claiming that the change was necessary to ensure 'no possible confusion' in its own brand identity.

Campus

The school is split over a total of five campuses, with the main ones based around the location of the former medical colleges and their respective hospitals. Most medical teaching takes place at the Whitechapel campus, adjacent to The Royal London Hospital. The Blizard Building, a purpose-built building housing research facilities and a lecture theatre was completed at the Whitechapel site in 2005, and is where most lectures take place. Most dental teaching takes place at the Royal London Dental Hospital, which opened in 2014, adjacent to the main hospital site.

Teaching, in particular clinical skills teaching, also takes place at the West Smithfield campus, adjacent to St Bartholomew's Hospital, and the nearby Charterhouse Square campus, which also houses student residences.

Some additional teaching, including anatomy and dissection, takes place at the main QMUL campus in Mile End.

Hospitals
Medical students undertake clinical placements in the following hospitals, the majority of which are located in the City of London and East London, with a few in neighbouring Essex:

London
 Goodmayes Hospital
 Homerton University Hospital
 King George Hospital
 Mile End Hospital
 Moorfields Eye Hospital
 Newham University Hospital
 Queen's Hospital
 Royal London Hospital
 St Bartholomew's Hospital
 Whipps Cross University Hospital

Essex
 Broomfield Hospital
 Colchester Hospital
 Princess Alexandra Hospital
 Southend University Hospital

Academic profile

Teaching
A unique aspect of the Barts curriculum is the use of problem-based learning, which was first developed at McMaster University Medical School in the 1960s. Barts uses this method as part of an integrated curriculum as opposed to one that is solely or predominately based on problem based learning. Students work in groups with a tutor on a clinical case or problem, and use problem based learning to supplement the knowledge they acquire during their lectures.

The standard undergraduate Medicine course is a 5-year course, which results in the award of an MBBS degree. Students also have the option of extending their studies by a further year in order to study for an intercalated BSc in a range of related subjects. This is usually done after the 2nd, 3rd or 4th year.

Students who already have a science or health-related degree and who wish to study Medicine can also choose to apply to the Graduate Entry Programme (GEP). This is a 4-year course, with the first two years of the standard undergraduate course being condensed into one. The remaining years of the course are identical to the undergraduate course.

Rankings
The medical school has scored highly in a number of independent rankings in recent years, placing it in the top 10 of medical schools in the United Kingdom:
 ranked 2nd by The Guardian (2017)
 ranked 3rd by The Times and The Sunday Times (2017)
 ranked 7th by The Complete University Guide (2017)
 ranked 9th (51st–100th in the world) by the QS World University Rankings (2016–17)
 ranked 10th (65th in the world) by the Times Higher Education (2016–17)
 ranked 7th (28th in the world) by CWTS Leiden Ranking (2016) based on the percentage of publications belonging to the top 10% of their field (PP top 10%)

The dental school has also been ranked highly:
 ranked 3rd by The Complete University Guide (2017)
 ranked 3rd by The Guardian (2017)
 ranked 4th by The Times and The Sunday Times (2017)

Admission
Admission to both the medical and dental schools is highly competitive. Over 2,500 applications to study medicine are received by the school each year. Of these, 800 candidates are interviewed and approximately 440 offers are made. For dentistry, over 700 applications are received, of which 250 candidates are interviewed and approximately 150 offers are made.

The school accepts A-levels, the International Baccalaureate Diploma, Irish Leaving Certificate, Scottish Highers, Cambridge Pre-U and the European Baccalaureate as entry qualifications. Both the medical and dental degrees are open to graduate students, with a minimum of a 2:1 required. Applicants must sit the UK Clinical Aptitude Test which is used alongside the UCAS application to determine selection for interview. The school also accepts medical students only from the universities of Cambridge, Oxford, and St Andrews aiming to complete a 3-year direct clinical entry programme. Students applying to this scheme do not need to apply by 15 October deadline and are not required to take the UKCAT.

Research
The school serves a diverse population in East London and the wider Thames Gateway, with the differing demographics of East London in contrast to other areas of the country providing the school with a unique teaching opportunity.  Consequently, many of the school's research efforts are focussed on conditions that are prevalent or endemic to the local area, for example, diabetes, hypertension, heart disease, tuberculosis and other chronic lung diseases, HIV, oral disease, and cancer.

The school has six research institutes:
 Barts Cancer Institute, which researches cancer and inflammation, experimental cancer medicine, haemato-oncology, cancer stem cells and ageing, molecular oncology and imaging and tumour biology. The director is Nick Lemoine.
 Blizard Institute, which focuses on surgery, paediatrics, cutaneous, diabetes, gastroenterology, haematology, infectious diseases, neuroscience, pathology and health sciences.
 Institute of Dentistry, where research and teaching into adult oral health, oral growth and development, and clinical and diagnostic oral sciences occurs.
 Institute of Health Sciences Education, which is responsible for the teaching of pre-clinical medical sciences to medical students along with research in medical education and community based medical education.
 William Harvey Research Institute is a research facility focussing on biochemical pharmacology, orthopaedic diseases, endocrinology, genomics, clinical pharmacology and translational medicine and therapeutics.
 Wolfson Institute of Preventive Medicine researches preventive medicine, epidemiology, mathematics and statistics, psychology and psychiatry.

Students' Association

Barts and The London Students' Association (BLSA) is the students' union for the medical and dental school, a largely independent arm of Queen Mary Students' Union (QMSU) formed when the student unions of St Bartholomew's Hospital Medical School and the London Hospital Clubs Union merged with QMSU at the time their parent bodies merged in 1995. The Students' Association has a distinct structure and culture from that of QMSU, with its own clubs and societies for most sports and activities, competing in the National Association of Medics' Sports and United Hospitals Competitions against other schools and universities. BLSA is led by a sabbatical student president.

Notable people

Notable staff

 Stephanie Amiel – Diabetologists
 William Baly
 Gustav Victor Rudolf Born
 Thomas Peel Dunhill – thyroid surgeon and Physician to the Queen of the United Kingdom
 Edward Frankland – Chemist
 Sir James Galloway – dermatologist
 Samuel Gee
 Ian Jacobs – gynaecological oncologist
 Peter Kopelman
 Irene Leigh – dermatologist
 Henry Letheby– chemist and public health officer
 Alexander George Ogston – Biochemist
 William Odling – Helped develop the periodic table
 Dame Lesley Rees – Professor and Dean of Bart's Medical College
 Joseph Rotblat – Nobel Prize winner
 Wendy Savage – Gynaecologist
 Denise Sheer – Geneticist
 R.A. Shooter – Professor of Bacteriology and Dean of Bart's Medical College 1972–1981
 Dorothy Stuart Russell – Professor of Morbid pathology
 John Robert Vane – Nobel Prize winner

Notable alumni

 George F. Abercrombie – British GP, cofounder of the Royal College of General Practitioners
 John Abernethy – Surgeon
 Robert D. Acland –  Surgeon, pioneer in plastic and reconstructive microsurgery
 Joseph Adams – Surgeon and pathologist
 Christopher Addison, 1st Viscount Addison – Politician
 George Augustus Auden – Professor of public health
 John Badley – Surgeon
 Edward Bancroft – Physician and double agent in the American Revolution
 Gopal Baratham – Author and neurosurgeon
 Gilbert Barling – Former Vice-Chancellor of the University of Birmingham
 Thomas John Barnardo – Philanthropist
 Frederick Batten – Neurologist and paediatrician
 Hannah Billig – Famous wartime doctor
 William Blizard – Surgeon
 George Bodington – Pulmonary specialist
 Robert Bridges – Poet and holder of the honour of poet laureate from 1913
 Henry Edmund Gaskin Boyle – Anaesthetist
 Alfred James Broomhall – Medical missionary
 George Busk – Surgeon, zoologist and palaeontologist
 William Carr –  Former director of the Royal Australian Navy's Naval Medical Services
 Graham Chapman – Comedian; one of the six members of the surreal comedy group Monty Python
 Anjem Choudary – Islamist, founder of al-Muhajiroun and Islam4UK and a solicitor, convicted of inviting support for a proscribed organisation, namely the Islamic State of Iraq and the Levant, under the Terrorism Act 2000
 William Job Collins – Surgeon and politician
 Brian Colvin – Haematologist
 Albert Ruskin Cook – Medical missionary
 John Desmond Cronin – Politician and surgeon
 Tim Crow – Psychiatrist
 Thomas Blizard Curling – Surgeon
 John Langdon Down – first to describe Down syndrome, a genetic disorder named after him
 Horace Evans, 1st Baron Evans - Welsh GP, personal physician to King George VI
 Pamela Evans – GP and author
 John Fenning – British doctor and Olympic gold medallist
 John Freke – First ophthalmic surgeon
 Archibald Garrod – The physician first to appreciate the importance of biochemistry in medicine
 Richard Gordon – Screenwriter and novelist
 Martin Gore CBE - Professor of Medical Oncology
 Major Greenwood – Epidemiologist and statistician
 Sir Wilfred Grenfell – medical missionary
 Gordon Hamilton-Fairley – Oncologist
 Anthony Hamilton-Smith, 3rd Baron Colwyn – Politician
 William Harvey –  Described circulation
 Charles Hill, Baron Hill of Luton – Politician and former chairman of the BBC
 James Hinton – Surgeon and author
 Ebbe Hoff – Founding director of the Virginia Division of Substance Abuse
 Eric John Holborow – Physician and immunologist, known for his pioneering research on autoimmunity
 Jonathan Hutchinson – Ophthalmologist
 John Hughlings Jackson – Neurologist
 John Hunt, Baron Hunt of Fawley – British GP, co-founder of the Royal College of General Practitioners
 John Hunter – Surgeon and anatomist. The Hunterian Society is named in his honour.
 Donald McIntosh Johnson – Author and politician
 William Lawrence – Surgeon, a founder of British ophthalmology
 William Elford Leach – English zoologist and marine biologist
 John Leech – Caricaturist
 Irene Leigh – Dermatologist
 Suzy Lishman – Former President of the Royal College of Pathologists
 William John Little – Surgeon, pioneer of orthopaedic surgery
 Martyn Lloyd-Jones – Evangelical Christian religious leader
 Morell Mackenzie –  Pioneer of laryngology
 Johann Malawana –  Leader of BMA Junior Doctors Committee, Trade Unionist
 William Marsden – Surgeon, founder of The Royal Free and Marsden Hospitals
 Peter William Mathieson – President of the University of Hong Kong
 John Preston Maxwell – Medical missionary
 Parveen Kumar – Co-Author of world renowned medical textbook 'Kumar and Clarke's', Former president of the British Medical Association and the Royal Society of Medicine. Lectures occasionally at the Medical School.
 Robert Morrison – Medical missionary
 Richard Owen – English biologist, comparative anatomist and palaeontologist
 James Parkinson – Political activist and first to describe Parkinson's Disease
 Sir James Paget – Surgeon and founder of scientific medical pathology
 Jonathan Pereira – Pharmacologist
 Percivall Pott – English surgeon, founder of orthopaedy
 Sir Bentley Purchase – Coroner, involved in Operation Mincemeat
 Peter J. Ratcliffe –  British Nobel Laureate physician-scientist
Reza Razavi – Vice President (Research) at King's College London and Director of the King's Wellcome Trust EPSRC Centre For Medical Engineering
 W. H. R. Rivers – Psychiatrist, psychiatric anthropologist
 Sir Ronald Ross – first British Nobel laureate, known for his work on the transmission of malaria
 Martine Rothblatt – Entrepreneur, author, founder of United Therapeutics and Sirius Radio
 Tareq Suheimat – Jordanian physician, military general and statesman
 William Scovell Savory – Surgeon
 Jay Sean – Singer-Song Writer
 Liz Shore – Former deputy chief medical officer
 G. Spencer-Brown – Mathematician
 Frederick Howard Taylor – Medical missionary
 Herbert Hudson Taylor – Medical missionary
 Hudson Taylor – Medical missionary
 Roger Taylor – Drummer of the band Queen
 Sir Frederick Treves, 1st Baronet – Surgeon
 Daniel Hack Tuke – Expert on mental illness
 William Turner – Anatomist and former principal of the University of Edinburgh
 John Waterlow – British physiologist
 Hugh Watkins – Cardiologist
 William James Erasmus Wilson – Surgeon
 Peter Wingfield – Actor
 Robert Winston – Gynaecologist and politician
 Arthur Wint – Olympic gold medallist
 Adeline Yen Mah – Author and physician

Fictional alumni
 Harold Legg – Doctor in the British soap opera EastEnders from 1985 to 1997, making guest appearances in 2000 and 2004.
 Dr. Watson – Sherlock Holmes's companion and "biographer": not only did the two first meet in the pathology laboratories in 1881, but Watson studied and met his friend Stamford (who was Watson's "dresser" – the equivalent nowadays of the surgical houseman) at St. Bartholomew's Hospital in the mid/late 1870s.

See also
 Third oldest university in England debate

References

External links

 Barts and The London Students' Association website

Dental schools in England
Medical schools in London
Education in the London Borough of Tower Hamlets
Education in the City of London
United Hospitals
1995 establishments in England


Porajmos (ro. [pʰoɽai̯ˈmos], uništenje) je termin kojim Romi označavaju genocid koji je nad tim narodom provođen od strane nacista i njihovih koloboracionista tijekom II. svjetskog rata. Procjene broja pobijenih Roma u izrazito masovnom stradanju kreću se između 500.000 i 1.500.000 poginulih.

Koristi se također i termin Samudaripen, koji znači "masovno ubijanje".

2. kolovoza se obilježava dan Samudaripena, u sjećanje na masovno ubojstvo 2.897 Roma toga dana 1944. godine u Sabirnom logoru Auschwitz.

U Hrvatskoj je teško utvrditi broj postradalih u porajmosu, koji su najviše stradavali u Koncentracijskom logoru Jasenovac. Poimenični popis kojega vodi Javna ustanova Spomen područje Jasenovac sadrži podatke o 16.173 Roma, za koje se smatra da su pobijeni u Jasenovcu.

Početci progona

Broj Roma i Sinta u Njemačkoj je u vrijeme dolaska nacista na vlast bio relativno mali - oko 25.000 - pa je privlačio tek sporadičnu pažnju vlasti, koje su povremeno pribjegavale strogim mjerama da se ograniči kretanje karavana osoba bez stalnog prebivališta.

Izmjenom Nirnberških zakona od 26. studenog 1935. zabrane koje su se odnosile na Židove proširene su i na Rome, te su time zabranjeni brakovi i spolno općenje između  "arijaca" i Roma, kojima je ujedno oduzet status državljana Njemačke.

1939. godine je u sastavu državne policije osnovana Reichszentrale zur Bekampfung des Zigeunerungwesens, također sa zadaćom da onemogući kretanje karavana.

Heinrich Himmler 27. travnja 1940. godine naređuje prvo preseljenje 2.500 Roma iz Njemačke, na područje okupirane Poljske. Rome je pritom trebalo označiti slovom (Z) (njem. "Zigeuner", "Ciganin") a ako su vidjelo da su bili "miješane krvi" (ZM+) za one koje se prepoznavalo da su "pretežno Romske" krvi, a (ZM-) ako se pretpostavljalo da kod njih prevladava "arijsko" podrijetlo. Oni kod kojih se nije prepoznavalo koje porijeklo prevladava, trebalo je označiti oznakom (ZM).

Adolf Eichmann je naredio da se dio Roma iz Austrije deportira u geto koji se za njih imao u rediti u Łódźu u Poljskoj. Onamo ih je 5. studenog 1941. god. stiglo oko 1.000. Poslije je taj broj narastao na oko 5.000; 1943. godine će svi oni biti premješteni u Sabirni logor Auschwitz.

Hans Frank, koji je vodio nacističku upravu Poljske (onog dijela koji nije bio pripojen Njemačkoj), tražio je da se u Poljsku ne šalje više Roma, nego da se njihovo "pitanje" riješi na drugačiji način.

Slanje u sabirne logore i masovna ubijanja u zemljama na istoku Europe
Himmler je 16. prosinca 1942. izdao naredbu da se svi Romi (bili su izuzeti oni koji su bili zaposleni na poslovima koji su pomagali ratnom naporu) iz Reicha deportiraju u Auschwitz, oni su onamo počeli biti dovođeni počev od 26. veljače 1943. godine. Ispočetka, za razliku od Židova, njihove obitelji nisu bile razdjeljivane, a nisu niti bili šišani do gola. Kod dolaska u logor našivan im je na odjeću smeđi trokut s vrhom okrenutim nadolje. Jedan red logorskih baraka sagrađenih neposredno pred dolazak Roma nazvan je Zigeunerlager. Taj je dio logora imao kapacitet za oko 10.000 zatočenika, te je bio zabranjen kontakt između njih i drugih zatočenika u logoru. Kasnije je u Auschwitz dopremljeno i više Roma - njih oko 23.000, od kojih je oko 19.000 naposljetku ubijeno u plinskim komorama.  Dio muškaraca Roma je odatle poslan u rad na kamenolom u logoru Mauthausen.

Od ožujka 1943. godina dr. Josef Mengele na blizancima - najviše među djecom u Zigeunerlageru - započinje razne medicinske pokuse. Tipično su djeca namjerno bila izlagana zaraznim bolestima. Pred smrt zbog eksperimenta, ubijani su injekcijama fenola, što je olakšavalo provođenje obdukcije.

Dio Roma iz Francuske deportiran je u Dachau i neke druge sabirne logore na području Njemačke. Na područjima bivšeg Sovjetskog Saveza i nekih drugih zemalja na istoku Europe, njemačke Einsatzgruppen (mobilne postrojbe za ubijanja) su išle od sela do sela i vršile pokolje Roma.

Porajmos u Hrvatskoj
Vlasti Nezavisne Države Hrvatske su ubrzo nakon proglašenja nezavisnosti 10. travnja 1941. god. donijeli po uzoru na tadašnje njemačke rasne zakone Zakonsku odredbu o rasnoj pripadnosti, Zakonsku odredbu o zaštiti arijske krvi i časti hrvatskoga naroda od 30. travnja 1941. godine, te Naredba o ustrojstvu djelokruga rada rasnopolitičkog povjerenstva od 4. lipnja 1941. godine. Romima i Židovima, kao pripadnicima "ne-arijevskih naroda" oduzeta su tim propisima građanska prava.

Smatra se da je u NDH ubijeno oko 26.000 Roma, od toga - prema nekim procjenama - između 7 i 15 tisuća u Sabirnom logoru Jasenovac. Na području BiH se muslimanska zajednica bila zauzela za svoje pripadnike koji su bili Romi, pa su oni uglavnom spašeni.

Najvećim stratištem Roma u NDH smatra se Uštica, kod Jasenovca. Tzv. "Ciganski logor", koji je bilo dio Koncentracijskog logora Jasenovac, djelovao je od 1942. do 1945., a u njega su bile dovođene čitave romske obitelji. Tijekom ljeta 1942. god. svakodnevno su iz tog logora Romi prebacivani u obližnju Donju Gradinu i ondje ubijani; dio Roma ubijen je i u samoj Uštici. Na tom mjestu u spomen ubijenima danas se nalazi Romski Memorijalni centar "Uštica".

Makar popisi stanovništva i drugi službeni podatci iz doba Kraljevine Jugoslavije ne omogućuju utvrđivanje točnog broja Roma koji su II. svjetski rat dočekali na području NDH, na osnovi neizravnih indikacija Mark Biondich procjenjuje da ih je bilo približno 31 tisuću; druge procjene uglavnom kreću od 27.000 do 28.000 Roma. Prvi poslijeratni popis iz 1948. otkrio je svega 405 Roma u Hrvatskoj i 422 u BiH, tako da je njihovo istrebljenje bilo gotovo totalno. Na području BiH je stanoviti broj Roma koji su bili muslimanske vjeroispovijedi i koji nisu bili nomadi, izbjegao pokolj – ali su se nakon rata deklarirali kao Muslimani.  Prema "Enciklopediji holokausta" Sveučilišta Columbia iz 2000. god., na području bivše Jugoslavije prije Drugog svjetskog rata živjelo je oko 100.000 Roma, od čega je ubijeno njih između 26.000 i 90.000.

Franjo Tuđman u svojoj knjizi "Velike ideje i mali narodi" piše: "Povijesna je činjenica da je ustaški režim NDH, u provedbi svojih planova o smanjenju 'neprijateljskog srpsko-pravoslavnog pučanstva u hrvatskim zemljama' izvršio velik genocidni zločin nad Srbima, a razmjerno još veći nad Romima i Židovima, u provedbi nacističke rasne politike."

Njemački povjesničar Alexander Korb iznosi da, za razliku od holokausta nad Židovima, koji je u NDH provođen na zahtjev nacističke Njemačke, takvog zahtjeva Njemačke za provođenje porajmosa u NDH nije bilo. Ustaške vlasti su se na istrebljivanje Roma samostalno odlučile, makar po uzoru na Njemačku.

Ekscesi druge strane prema Romima tijekom Drugog svjetskog rata
2017. godine su na Igu kod Ljubljane vlasti Republike Slovenije izvršile ekshumaciju tijela 53 Roma oba spola i svih uzrasta, koje su 1942. godine bili žrvte "preventivne likvidacije" koju su strijeljanjem izvršili partizani, koji su se plašili da bi Romi mogli talijanskim okupatorima otkriti mjesta gdje se partizani kriju.

Vanjske poveznice
PORAJMOS – ZABORAVLJENI HOLOKAUST, kod Romi.hr
PORAJMOS: THE ROMA GENOCIDE, Yahad-In Unum (Francuska)
Porajmos - The Forgotten Roma Holocaust, Pavee Point, Traveller and Roma Centre, Dublin
Stradanje Roma u Slavoniji za vrijeme Drugog svjetskog rata, 1941. – 1945., Danijel Vojak, Scrinia Slavonica 19 (2019), 217-239
Romski memorijalni centar Uštica, pristupljeno 27. siječnja 2021.

Izvori

Romi
Progoni i ratni zločini u Drugom svjetskom ratu
Genocidi
Nacizam

Porajmos


Jorge Chagas (* 10. Dezember 1957 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Journalist, Historiker und Schriftsteller.

Chagas, der an der Universidad de la República Politikwissenschaften studierte, war als Journalist für die Wochenzeitungen Alternativa und Aquí sowie bei der Zeitschrift Tres und der Tageszeitung El Observador tätig. Beim Radiosender CX 28 Radio Imparcial gehörte er, zuständig für den historischen Bereich, zum Team der Sendung Vale por 7.

Chagas ist seit 1997 Mitglied des Literatur-Workshops Ruben D'Alba. Sein schriftstellerisches Wirken erstreckt sich unter anderem auf Arbeiten über die Geschichte des Gewerkschaftswesens. 2001 erschien mit La Soledad del General sein erster Roman, 2007 folgte mit Gloria y Tormento ein solcher über den Fußballspieler José Leandro Andrade. Dieser Roman wurde im Folgejahr durch die Comparsa Yambo Kenia musikalisch umgesetzt und gewann damit den Ersten Preis des Karnevals in ihrer Kategorie.
Auch fanden seine Texte Verwendung in diversen Werken wie 1995 in Cuentos de Verano, 1998 in Pelota de Papel, 2000 in La sombra del agua und 2002 in El cuento uruguayo.

Chagas wurde mehrfach ausgezeichnet, darunter 2003, 2009 und 2010 jeweils mit dem Nationalen Literaturpreis (Premio Nacional de Literatura).

Veröffentlichungen (Auszug)
 1996: José d'Elía. Memorias de la Esperanza, gemeinsam mit Gustavo Trullén
 2001: La Soledad del General, Roman
 2005: Pacheco. La trama oculta del poder, Essay, gemeinsam mit Gustavo Trullén
 2006: El sindicalismo uruguayo, in Co-Autorenschaft mit Universindo Rodríguez, Silvia Visconti und Gustavo Trullén
 2007: Gloria y Tormento, Roman, erschienen bei Rumbo Editorial
 Banco La Caja Obrera. Una Historia, gemeinsam mit Gustavo Trullén
 Guillermo Chifflet: El Combate de la Pluma, gemeinsam mit Gustavo Trullén

Auszeichnungen (Auszug)
 Dritter Preis beim Geschichten-Wettbewerb der Fundación Banco de Boston über den organisierten Fußball
 1996: Besondere Erwähnung beim Geschichten-Wettbewerb der Asociación de Bancarios del Uruguay
 2003: Nationaler Literaturpreis und  Ehrenerwähnung beim Premio Municipal de Literatura mit seinem Werk Gloria y Tormento La Novela de José Leandro Andrade
 2004: Erster Preis beim Geschichten-Wettbewerb der Fundación Banco de Boston - Club de Leones
 Ehrenerwähnung für Pacheco: La Trama Oculta del Poder in der Sparte "unveröffentlichtes historisches Essay"
 2009: Nationaler Literaturpreis in der Sparte "unveröffentlichtes historisches Essay" mit seinem in Co-Autorenschaft mit Gustavo Trullén entstandenen Banco La Caja Obrera. Una Historia.
 2010: Nationaler Literaturpreis  in der Sparte "unveröffentlichtes historisches Essay" für Guillermo Chifflet: El Combate de la Pluma

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 83

Weblinks
 Escritor Jorge Chagas responde críticas del Prof. Jorge Pignataro (spanisch) in El Pueblo vom 8. Februar 2012, abgerufen am 16. Mai 2012
 La oscura historia de la mafia fascista que aterrorizó al país (spanisch) in La República vom 7. Dezember 2008, abgerufen am 16. Mai 2012

Einzelnachweise

Autor
Journalist (Uruguay)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Uruguayische Literatur
Uruguayer
Geboren 1957
Mann

Jorge Chagas


Lorenzo Fernández Muñoz (? - San Juan de Alicante, 1891) fue un político valenciano. Durante el sexenio democrático fue diputado provincial para los distritos de Pego (1871) y Denia (1872), y diputado en las Cortes Españolas por el distrito de Denia en las Elecciones generales de España de 1871 y agosto de 1872. Después de la restauración borbónica formó parte del Comité Provincial de Alicante de Izquierda Dinástica, con la que se presentó nuevamente a las elecciones, pero no fue escogido. En 1885 ingresó en el Partido Liberal Fusionista, que abandonó en abril de 1890 para adherirse al Manifiesto del Partido Democrático Progresista.

Referencias
 Diccionario biográfico de políticos valencianos
 Ficha del Congreso de los Diputados

Políticos de la provincia de Alicante
Políticos del siglo XIX
Fallecidos en San Juan de Alicante

Lorenzo Fernández Muñoz


Robert Dennis "Sammy" Chapman (* 18. August 1946 in Aldridge) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler.

Spielerkarriere

Nottingham Forest (1963–1977)
Sammy Chapman debütierte am 18. Januar 1964 im Alter von siebzehn Jahren in der Football League First Division 1963/64 für den englischen Erstligisten Nottingham Forest, kam jedoch im Saisonverlauf zu keinem weiteren Ligaeinsatz. In den folgenden drei Jahren blieb ihm die Rolle eines Ergänzungsspielers, sein erster Ligatreffer gelang ihm am 19. Dezember 1964 beim 3:2-Heimsieg über West Ham United. 1966/67 gewann der 20-jährige Abwehrspieler (9 Spiele/2 Tore) mit seiner Mannschaft die Vizemeisterschaft hinter Manchester United um Bobby Charlton, Denis Law und George Best. Ab der anschließenden Spielzeit 1967/68 kam er regelmäßiger zum Einsatz, jedoch verschlechterten sich die Leistungen des Vereins deutlich. In der Saison 1971/72 stieg Sammy Chapman (34 Ligaspiele) mit Forest erstmals seit 1957 wieder in die zweite Liga ab. Erst unter dem neuen Trainerduo Brian Clough und Peter Taylor gelang dem Verein 1977 nach fünf Jahren Zweitklassigkeit die Rückkehr in die First Division. Sammy Chapman bestritt zweiunddreißig Ligaspiele (zwei Tore), ehe er den Verein nach Saisonende und über dreizehn Jahren verließ.

Notts County und Shrewsbury Town (1977–1980)
Die Saison 1977/78 verbrachte er bei Forests Stadtrivalen Notts County in der zweiten Liga, ehe er 1978 zu Shrewsbury Town wechselte und mit seiner neuen Mannschaft 1979 die Meisterschaft in der drittklassigen Football League Third Division gewann. Nach dem Zweitliga-Klassenerhalt in der Saison 1979/80, ließ er seine Spielerkarriere beim unterklassigen Verein Burton Albion ausklingen.

Literatur
 Soar, Philip: The Official History of Nottingham Forest. Polar Print Group, 1998. S. 239
 Smales, Ken: Forest - The first 125 years. Temple Printing, 1991. S. 172 ff.

Weblinks
 Spielerdaten von Sammy Chapman
 Chapman bei Nottingham Forest

Fußballspieler (Nottingham Forest)
Fußballspieler (Notts County)
Fußballspieler (Shrewsbury Town)
Fußballspieler (Burton Albion)
Engländer
Brite
Geboren 1946
Mann

Sammy Chapman (Fußballspieler, 1946)


Supraspinatus (flertal supraspinati, fra Latin supraspinatus) er en relativt lille muskel på den øvre ryg, der løber fra supraspinatous fossa superiort til scapula (skulderbladet) til tuberculum majus humeri på overarmsknoglen. Det er en af de fire rotatormanchetmuskler og bevæger armen ud fra kroppen ved skulderen.

Muskelsystemet

Supraspinatus


توجد تشيكوسلوفاكيا وسط قارة أوروبا تحدها بولندا من الشمال وألمانيا من الشمال الغربي والغرب، وفي جنوبها المجر والنمسا، وفي شرقها روسيا وهى دولة داخلية لا سواحل لها.

وصول الإسلام إلى تشيكوسلوفكيا
1-أشار بعض المؤرخين إلى وصول الإسلام إلى تشيكوسلوفاكيا في القرن العاشر الميلادي، وجاء الإسلام مع قبائل مسلمة من وسط آسيا.

2- وكانت المرحلة الثانية بعد دخول الأتراك العثمانيين إلى وسط أوروبا وبعد انتصار الأتراك في معركة (كوسفو) ومعركة (الموهاج) ودخل العديد من سكان هذه المنطقة الإسلام منهم سكان البوسنة والهرسك والبوقوميل، ولقد تم فتح إقليم سلوفاكيا، وهو قسم من تشيكوسلوفاكيا، ثم فتح العثمانيون منطقة بورنو عاصمة إقليم مورافيا، وبنيت المساجد وشيدت المدارس، وبالرغم من عدم استمرار الأتراك طويلاً إلا أنه كان كافياً لدخول الكثير في الإسلام.
3- بعد انسحاب الأتراك من وسط أوروبا تعرض المسلمين للتنكيل وهدمت مساجدهم وأغلقت مدارسهم وهاجر العديد منهم حتى صدر قانون التسامح الديني سنة (1782 م).

4- في عام (1912) صدر مرسوم الإمبراطور النمساوي (فرنسوا جوزيف الثاني) واعترف بالإسلام كدين في الدولة فشيد المسلمون المساجد والمدارس، وأسسوا الجمعيات وكونوا الاتحاد الإسلامي بشيكوسلوفاكيا. وهاجر العديد من مسلمي البوسنة والهرسك والألبان إلى تشيكوسلوفاكيا.

5- وتشمل الفترة السابقة على حكم الشيوعيين لتشيكوسولفاكيا، وتكون في هذه الفترة الاتحاد الإسلامي التشيكي وأصدر عدة مطبوعات، وأصدر صحيفة إسلامية اسمها (الصدى) ومن آثار تلك الفترة وجود ثلات تراجم لمعاني القرآن الكريم باللغة التشيكوسلوفاكية

 ترجمة د.اقناس فسيلى والمترجم غير مسلم وصدرت هذه الترجمة قبل الحرب العالمية الثانية.
 ترجمة د.أ.ر. نيكل والمترجم غير معروف الديانة وصدرت سنة 1935 ويعيد تنقيحها د. على شلهاوي.
 ترجمة ايفان أحمد هربك وهذه الترجمة قي حاجة إلى إعادة النظر.

ومن الكتب الإسلامية حياة محمد صدر في عام 1980، تاريخ الإسلام، وتاريخ الصديق، صدر في عام 1986 للمؤلف فلكس تاور.
واضطهد الشيوعيين المسلمين، وهدموا العديد من المساجد، وسجنوا رئيس الاتحاد الإسلامي في سنة 1945، وحلوا الاتحاد الإسلامي 1948، وأعيد تشكيل الاتحاد بعد اضمحلال الحكم الشيوعي.

مناطق المسلمين:

أهم مناطق تجمع المسلمين في تشيكوسلوفاكيا في مدينة (براتسلافا)، وتوجد جالية مسلمة في مدينة (برنو) و(براغ) و(تريبج) ويقدر عدد المسلمين بحوالى 3000 نسمة.

المصادر
 الأقليات المسلمة في أوروبا – سيد عبد المجيد بكر.
 المسلمون في أوروبا وأمريكا – على المنتصر الكناني.

المراجع

أقليات مسلمة

الإسلام في تشيكوسلوفاكيا


المُهلّبية (الأصل كما في كتب التراث) أو المحلبية (في بعض البلدان) وفي مصر مهلبية، وفي سوريا محلاية وفي ليبيا محلبية وفي العراق والجزائر محلبي ومن ناحية ناطقيها بالمحلبية فيقولون أن اسمها مشتق من الحليب، المكون الأساسي للطبق ومع الزمن تنطق بالهاء لسهولتها ولذَلك فهي حلوى الحليب

تعد أحد الأطباق الحلوة التي يشتهر بها الوطن العربي، تصنع من لب شجرة المحلب وهي ذات أنواع: إما أن تكون مع الأرز (في مصر مع الأرز اسمه أرز باللبن) أو مع القشطة أو السميد أو البسكويت، وإما أن تكون عبارة عن حليب مطبوخ مع النشا حتى يتكثف المزيج ويصبح له قوام أغلظ ثم تصب في أطباق وتزين بالمكسرات أو القرفة. ويمكن أيضاً طبخها بحليب قليل الدسم.

طريقة المهلبية بالارز
 يُغسل الأرز القصير الحبة جيدا في الماء. ويوضع على النار في وعاء، بحيث يكون: 1 كمية أرز، و 1 كمية ماء و 1/2 1 كمية حليب ويحلى بالسكر وتضاف حبتي كبابة صيني أثناء الغليان.
 يستمر الغليان مدة 40 دقيقة، تفصل بعدها حبتي الكبابة الصيني.
 يختبر الأرز بالحليب ليكون لزجا، فإذا وجد سائل منفصل عن الأرز، فيجب العمل على تماسكه كالآتي:
 تُذاب ملعقتين من الدقيق أو النشا في نصف كوب ماء بارد، وتخلط على وعاء الأرز باللبن. يقلب المخلوط على النار مع إضافة قليل من السكر ونقطتين من ماء الورد، حتى يصبح المخلوط لزجا.
 يضاف البندق أو الفول السوداني المجروش والزبيب ويُقلب المخلوط، ويوزع في الأطباق.
 بعض البيوت تحب أكله برش القرفة الناعمة عليه بدون إضافة البندق والزبيب.

طريقة المهلبية بالحليب
 تُذاب ملعقتين من النشا في نصف كوب لبن حليب بارد، ثم يضاف إلى واحد ونصف كوب لبن حليب ويرفع علي النار.
 يقلب المخلوط على النار مع إضافة السكر والفانيليا حسب المذاق.
 يستمر التسخين علي النار من 10-15 دقيقة أو حتى الوصول إلى القوام الغليظ المطلوب، بشرط عدم الغليان بعنف حتى لا ينحل النشا ويفقد الخليط قوامه.
 يصب الخليط في اكواب أو كاسات ويزين حسب الرغبة بالمكسرات أو القرفة أو الزبيب.

طريقة المهلبية بالليمون

المكونات
 3 كؤوس ليمون معصور
 3 معالق سنيدة
 3 معالق نشأ مايزينا
 ملعقة زهر

طريقة التحضير
تخلط المكونات فوق نار هادئة مع التحريك دون التوقف حتى تصبح المكونات مثل الكريما، ثم نسكبها في كؤوس ونتركها تبرد.

التزيين
اللوز مدقق والزبيب

المعلومات الغذائية
تحتوي وجبة المهلبية (250 غ تقريباً) بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 251
 الدهون: 6
 الدهون المشبعة: 4
 الكوليسترول: 20
 الكاربوهيدرات: 43
 البروتينات: 6
مع العلم أن هذه الوصفة لا تحتوي على الرز ولم يتم احتساب الفستق المجروش

انظر أيضًا

 كسترد
 زردة
 هريس
 عصيدة

مراجع

وصفة المهلبية مع معلوماتها الغذائية

أطعمة ومشروبات
تركيا
حلويات
حلويات إسرائيلية
حلويات إيرانية
حلويات عربية
حلويات لبنانية
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ اليهود الشرقيين
مطبخ جزائري
مطبخ سعودي
مطبخ شامي
مطبخ شمال إفريقي
مطبخ عثماني
مطبخ عربي
مطبخ فلسطيني
مطبخ قبرصي
مطبخ كردي
مطبخ لبناني
مطبخ ليبي
مطبخ مصري

مهلبية


سمكة وادي الوُريعة  أو سمكة الكهوف العمياء الإماراتية  واسمها العلمي ,

سمكة الكهوف العمياء الإماراتية من أسماك المياه العذبة والتي تتبع عائلة الشبوطيات Cyprinidae، وهي إحدى سُلالات أسماك الكهوف العمياء، والتي تعيش في برك وادي الوُريعة، في إمارة الفجيرة، بدولة الإمارات العربية المتحدة. وهي من الأسماك التي تم تصنيفها حديثاً.

الاكتشاف والتسمية العلمية
تم اكتشاف نويع أو سُلالة جديدة من أسماك المياه العذبة من برك وادي الوُريعة، التابعة لإمارة الفجيرة، وهي أول منطقة جبلية محمية في الإمارات العربية المتحدة. ولقد تم اكتشاف سمكة الكهوف العمياء الإماراتية أثناء رحلة علمية قام بها عالم الحيوان الفلسطيني الألماني د. نعمان (نورمان) علي خلف اليافاوي إلى جبال الحجر ووادي الوُريعة، حيث لاحظ وجود هذه الأسماك الصغيرة في البرك الجبلية. وقد تم إعطاء السمكة المُكتشفة الاسم العلمي الجديد « جارا بريمي وريعي» Garra barreimiae wurayahi Khalaf,
2009. وقد تم اختيار اسم النُويع «وُريعي» wurayahi باللغة اللاتينية، نسبة إلى وادي الوُريعة؛ والجدير بالذكر أن الأسماء العِلمية للكائنات الحية تكتب باللغة اللاتينية أو اليونانية.

الصفات الخارجية
تمتاز سمكة وادي الوُريعة الجديدة عن السلالات الثلاثة الأخرى التي تعيش في البحرين وعُمان والإمارات بلونها البني «المُعرق» وحجمها الصغير حيث يصل طول الصغار من 1 - 4 سم، والبالغين من 4.5 – 7 سم.

الصفات العامة
تتغذى سمكة الكهوف العمياء الإماراتية على الطحالب والمُخلفات، وتعيش في مياه درجة حرارتها من 18 – 24 درجة مئوية، ولكنها تتحمل درجة حرارة مياه تبلغ 40 درجة مئوية. وانتشار هذه السُلالة محدود في برك وادي الوُريعة، ولذلك يجب حمايتها من خطر الانقراض.

التعايش مع الأسماك الأخرى
تعيش سمكة الكهوف العمياء الإماراتية في برك وادي الوُريعة بإمارة الفجيرة مع سمكة البلطي الإماراتية ذات الاسم العلمي « أوريوكروميس موزمبيقي بسام خلف » Oreochromis mossambicus bassamkhalafi  Khalaf,
2009.

المراجع
 كتاب الغزال: النشرة الفلسطينية لعلم الأحياء. رحلة عِلمية في ربوع فلسطين والبلاد العربية وأوروبا بين الأعوام 1983-2004. تأليف: د. نعمان علي بسام خلف اليافاوي. الطبعة الأولى، ربيع الآخر 1425 هجرية، يوليو (تموز) 2004 ميلادية. بون - باد جودسبرج، ألمانيا. 452 صفحة. (باللغات العربية والإنجيليزية والألمانية). ISBN 3-00-014121-9
 كتاب العلوم المائية العربية. رحلة عِلمية مائية عربية في ربوع فلسطين والبلاد العربية وأوروبا بين الأعوام 1980-2005. تأليف: د. نعمان علي بسام خلف اليافاوي. الطبعة الأولى، أغسطس (آب) 2005 ميلادية. باد - ريلشينغن، ألمانيا. 376 صفحة. (باللغات العربية والإنجيليزية والألمانية). ISBN 3-00-014835-3

وصلات خارجية
 نُويع جديد من أسماك الكهوف العمياء من برك وادي الوُريعة بإمارة الفجيرة، دولة الإمارات العربية المتحدة: جارا بريمي وريعي (الوُريعة) خلف، 2009.
 سمكة الكهوف العمياء الإماراتية في قائمة تصنيف الحيوانات العالمية (BioLib).

أسماك المياه العذبة
حيوانات الإمارات

سمكة وادي الوريعة


Publije Kornelije Lentul Sura (114. pr. Kr.  - 5. prosinca 63. pr. Kr.) je bio jedan od glavnih učesnika u katilinarskoj zavjeri. Također je bio očuh budućeg trijumvira Marka Antonija.

Životopis
Kad ga je Sula (kojem je bio kvestor 81. pr. Kr.) optužio za rasipanje javnog novca, odbio je dati bilo kakav račun, ali drsko ispružio list noge (sura) na kojem su bili dječaci kažnjavani zbog grešaka u igranju lopte, slično udarcu po ruci. Bio je pretor 75. pr. Kr., guverner Sicilije 74. pr. Kr., A konzul 71. pr. Kr.

Godine 70. pr. Kr. je bio jedan od brojnih senatora protjeranih iz senata zbog nemorala (kasnije je ponovno primljen nepoznatog datuma). U 63. pr. Kr., ubrzo nakon izbora za pretora, pridružio se Katilini. Oslanjajući se na sibilinsko proročanstvo da bi tri Kornelija trebala biti vladarima Rima, Lentul se smatrao predodređenim nasljednikom Lucija Kornelija Sule i Lucija Kornelija Kine. Kad je Katilina napustio Rim nakon drugog Ciceronova govora u Catilinamu, Lentul je zauzeo mjesto glavnog zavjerenika u gradu. U suradnji s C. Cornelius Cethegusom, obvezao se ubiti Cicerona i zapaliti Rim, ali zavjera je propala zbog njegove plahosti i nesmotrenosti.

Saznavši da su veleposlanici Alobrožani bili u Rimu i podnijeli pritužbu na njihovo ugnjetavanje od strane rimskih provincijskih namjesnika, Lentul im je napravio uvertire s ciljem dobivanja oružane pomoći. Pretvarajući se da dijele njegove stavove, veleposlanici su pribavili pismeni sporazum koji su potpisali glavni zavjerenici i obavijestili Q. Fabija Sangu, njihovog "zaštitnika" u Rimu, koji je pak obavijestio Cicerona.

Zavjerenici su uhićeni i prisiljeni priznati svoju krivnju. Lentul je bio prisiljen odustati od svoje pretorije, a kako se bojalo da bi mogao biti pokušaj njegovog spašavanja, ubijen je u Tullianumu 5. prosinca 63. pr. Kr., zajedno s ostalim senatorskim pristašama Katiline.

Legitimitet tih ubojstava, koja su izvršena na osobno zapovjedništvo konzula i bez sudskog postupka, bio je osporen. Ciceron je tvrdio da su njegovi postupci bili zakoniti prema Senatus consultum ultimum, ali je prognan 58. pr. kr. nakon što je pučki tribun Publije Klodije Pulher, Ciceronov ogorčeni neprijatelj, donio zakon o zabrani izvansudskih ubojstava rimskih građana, a zatim optužio Cicerona da ga je prekršio. To je primjer zakona ex post facto, no opozvan je sljedeće godine glasanjem senata.

Ciceron je imao razloga žaliti zbog svojih postupaka, jer je njegovo postupanje s Lentulom bio jedan od razloga zašto je Marko Antonije, Lentulov posinak, kasnije zahtijevao Ciceronovo pogubljenje kao uvjet njegovog pristupanja Drugom trijumviratu.

Vidi također
 Lentulus, rimska patricijska obitelj.

Izvori

Bibliografija
 Dio Kasije xxxvii. 30, xlvi. 20
 Plutarh, Ciceron, 17
 Salustije, Catilina
 Ciceron, In Catilinam, iii., Iv .; Pro Sulla, 25.
 Ožujak, Duane A. (1989.), "Ciceron i 'banda petorice'", Klasični svijet, svezak 82, str.225-234.

Konzuli Rimske Republike

Publije Kornelije Lentul Sura


Mario Absalón Alvarado Tovar MSC (La Democracia, ) é padre católico, teólogo e psicoterapeuta guatemalteco. Pertence à Congregação dos Missionários do Sagrado Coração, da qual é o superior geral desde 2017.

Biografia
Nasceu em La Democracia, Huehuetenango, Guatemala, em 20 de setembro de 1970. Fez os primeiros votos na Congregação dos Missionários do Sagrado Coração em 15 de agosto de 1991 e a profissão solene na mesma data em 1994. Foi ordenado sacerdote em 25 de outubro de 1997.

Pe. Absalón possui mestrado em Teologia assim como doutorado em Psicoterapia. Trabalhou em paróquias da Nicarágua e como professor de Teologia. Foi formador e promotor vocacional e, em 2013, tornou-se superior da Província da América Central.

Em 11 de setembro de 2017, o Capítulo Geral dos Missionários do Sagrado Coração realizado em Roma, Itália, elegeu-o como seu 12º superior geral para um mandato de seis anos. Sucedeu então ao Pe. Mark McDonald, MSC.

Naturais da Guatemala
Missionários do Sagrado Coração
Católicos da Guatemala
Religiosos da Guatemala
Expatriados na Itália

Mario Absalón Alvarado Tovar


Kadir Sarmusak (d. 1973, Of), polis memuru, denizci onbaşı.

1996 yılında Niğde Üniversitesi Elektrik bölümünü kazandığı halde kayıt dondurarak askerlik görevini yapmak için başvuruda bulundu. Kamuoyunda Köstebek Davası olarak adlandırılan İhtilal öncesi hazırlık içerikli Batı Çalışma Grubu belgelerini Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'ndan Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Dairesi'ne sızdırdığı gerekçesi ile hakkında açılan davada Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesi tarafından suçsuz bulunarak beraat etti.

Vatan hainliği, gizli ve gizlilik dereceli belgeleri çalmak ve rütbe tenzili talebi ile yargılanmış olduğu mahkemede Dönemin Genelkurmay 2. Başkanı Çevik Bir ve mahkemede görevli savcı albay tarafından kendisinin suçlu olduğunun ispatlanabilmesi maksadıyla sahte belge düzenlendiğini kanıtladı. Daha sonra kendisini suçsuz bulan mahkeme heyetindeki hâkim üyeler ordudan ihraç edildi. 1996 yılında dönemin başbakanı Bülent Ecevit tarafından dile getirilmiş olan Ergenekon yapılanmasının ilk resmî belgelerinin kamuoyuna deşifre edilmesi ve askerî mahkemede kazanılmış ilk dava olması sebebiyle davası önem taşır.

Of doğumlular
Türk askerî personel
Türk casuslar
Türk polis memurları
28 Şubat süreci
Yaşayan insanlar
Trabzon doğumlu askerler

Kadir Sarmusak


الأستاذ إبراهيم بن عبد الله بن عبد العزيز بن عبد الله السويّل وزير الخارجية الـسعودي الأسبق ولد عام 1334 هـ في عنيزة. وهو أول نجدي يتخرج من جامعة القاهرة. عين وزيرا للخارجية في عهد الملك سـعود بتاريخ 3 رجب 1380 هـ / 22 ديسمبر 1960، حتى تاريخ 9 شوال عام 1381 هـ 11 ديسمبر 1961، (وهي الفترة التي استقال فيها الملك فيصل من رئاسة مجلس الوزراء).

الأسرة والنشأة
ولد بمحافظة عنيزة لأسرة السويّل في عنيزة بمنطقة القصيم، من آل جناح من بني خالد وأخواله من (الخويطر). والده هو الشيخ عبد الله بن عبد العزيز السويّل إمام مسجد الجديد في عنيزة، وقد توفي في عنيزة وهو خارجاً ليؤم الناس لصلاة العصر، وكان قبل أن يستقر في عنيزة قد تولّى القضاء في الشرائع.

قصته مع وزارة الخارجية
عينه الملك سعود وزيراً للخارجية الـسعودية في 22 ديسمبر 1960م واستمر حتى تاريخ 16 مارس عام 1962م.

كانت علاقته وطيدة بالملك فيصل وعندما استقال الفيصل من الخارجية، طلب منه الفيصل قبول المنصب كوزير خارجية خلفاً له، وقد قبل ذلك، وكان خلال فترة توليه وزارة الخارجية يستشير الفيصل في الأمور السياسية وحتى في الأمور العامة.

بعد ذلك عاد الملك فيصل ليتولى زمام الأمور بعد تنازل الملك سعود. وعندما تولى الفيصل الحكم سنة 1384 هـ عين الأستاذ إبراهيم السويّل في واشنطن كسفير للمملكة العربية السعودية هناك، خاصة وان المملكة كانت مقدمة على نقلة وتطور وفتح آفاق من العلاقات الدولية والتضامن الإسلامي، وظل إبراهيم السويّل في منصبه كسفير المملكة العربية السعودية في الولايات المتحدة الأمريكية حتى استشهاد الفيصل (أي: طوال فترة حكم الفيصل 11 سنــة). عاد إلى الرياض مع تولي الملك خالد بن عبد العزيز آل سعود ، وباشر عمله كمستشار في الديوان الملكي وعضواً في مجلس الوزراء.

المناصب التي تولاها
 مستشار الملك سعود ورئيس الشعبة السياسية.
 دبلوماسي في السفارة السعودية في مصر- القاهرة.
 سفير السعودية في العراق.
 وزير الخارجية 1960م - 1961م.
 وزير الزراعة.
 سفير السعودية في الولايات المتحدة الأمريكية من 1964م إلى 1975م.
 مستشار في الديوان الملكي السعودي وعضو في مجلس الوزراء. من 1975م إلى 1977م.

وفاته
توفي عن 65 عاماً وذلك على إثر أزمة قلبية مفاجئة فجر الجمعة الثاني من جمادي الثاني من عام 1397 هـ

المصادر

 صورة للشيخ إبراهيم عبد الله السويل
 وثيقة الامر الملكي بتعينه وزير للخارجيه

سياسيون سعوديون في القرن 20
أشخاص من عنيزة
خريجو جامعة القاهرة
دبلوماسيو القرن 20
دبلوماسيون سعوديون
سفراء السعودية لدى العراق
سفراء السعودية لدى الولايات المتحدة
سياسيون سعوديون
مستشارون
مسلمون سعوديون
معلمون سعوديون
مواليد 1334 هـ
وزراء خارجية السعودية
وزراء زراعة أو ري أو فلاحة أو ما يعادل ذلك حسب البلد
وزراء سعوديون
وفيات 1397 هـ
وفيات بسبب أمراض قلبية وعائية
آل حميد

إبراهيم بن عبد الله السويل


Folkeparken er en folkepark i Roskilde og byens største offentlige park, beliggende centralt i den indre by. Den grænser op til to andre parker; Berte Margrethe Anlægget og Klostermarken.

Historie

Området blev oprindeligt brugt til græsning af Roskilde Kloster. Klostret havde over 1.000 hektar jord, og var en af de største jordejere i Roskilde. Klostrets gård, Ladegården, lå tæt ved, hvor Roskilde Bibliotek ligger i dag.

I 1819 etablerede klostret 3 ha. park på en del af deres jord. Parken indeholdt flere kunstige søer, der var blevet etableret som fiskedamme allerede i 1700-tallet. Parken blev skabt for klostrets konventualinder, men den var også åben for andre af byens borgere. En mindre del af parken, Møstingholm, der lå på en lille halvø ved en af søerne, havde dog kun adgang for beboerne på klostret. Møstingholm var opkaldt efter Christiane Møsting, der havde været priorinde på klostret i perioden 1797-1820. Dette parkanlæg hed oprindeligt Plantagen, i dag hedder det Klostermarken.

I 1904 besluttede Roskilde Kloster at fordoble parkens areal. Udvidelsen var færdig i 1906, og var designet af E. Galschiøtt, og her blev flere af de tidligere fiskedamme genetableret efter de var tørret ud. Den nye del fik navnet Berte-Margrethe Anlægget til minde om Berte Skeel og Margrethe Ulfeld, der grundlagde klostret.

Mellem 1908 og 1923 købte byen omkring 50 ha. land fra klostret med henblik på at sælge det som en del af byudviklingen, hvor private kunne opføre huse. I 1934 besluttede byrådet at etablere Folkeparken på en del af dette område. Parken blev designet af landskabsarkitekten Carl Theodor Sørensen. I 1950 købte Roskilde Kommune Klostermarken og Berte Margrete Anlægget af klostret.

Amfiteater
Folkeparken indeholder et amfiteater, som bliver brugt til koncerter og teateropførelser i løbet af sommeren..

Kunst
Ved indgangen til Klosterengen står Frøspringvandet. Det blev skabt af den lokale kunstner Karl Glenn.

Inde i parken står skulpturgruppen Ugens syv dage, der blev skabt af Morten Nielsen og givet til parken som en gave fra Nordea i Roskilde.

Se også
 Byparken - en anden park i byen tæt ved Folkeparken

Referencer

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Roskilde
Folkeparker i Danmark

Folkeparken (Roskilde)


Fedderingen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kirchspielslandgemeinden Eider i den nordlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Landsbyen Fedderingen er beliggende 10 km nord for landkreisens administrationsby Heide, 2 km vest for Hennstedt og 5 km syd for Ejderen.

I kommunen ligger ud over Fedderingen, Hochfeld og Dammbrück.

Landsbyen ligger på vestkanten af Heide-Itzehoer Geest. Fedderinger Moor er en del af Lundener Niederung, der er en del af Eider-Treene-Niederung. Mod vest ligger Broklandsau der munder ud i Ejderen.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nord) kommunerne Schlichting, Kleve, Hennstedt, Süderheistedt (Exklave Hägen), Stelle-Wittenwurth, Rehm-Flehde-Bargen og Wiemerstedt (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Fedderingen


المسجد العتيق ببنغازي يوجد في ميدان البلدية في بنغازي، ليبيا. ويعتبر من أقدم مساجد المدينة التي لا تزال قائمة، حيث يرجع تاريخ تأسيسه إلى العام 1577 م. أي في العهد العثماني الأول في مدينة بنغازي. كانت به مئذنة تاريخية أزيلت في صيانة التي أُجريت عام 1973م.
حيث قام ببناء الجامع "الشيخ عبد السميع القاضي "بعد قدومه من مدينة مصراته وقامت بتطوير وتكبير الجامع بعد ذلك الحكومة العثمانية وفي سبعينيات القرن الماضي اجريت أعمال صيانة للجامع وقامو بازلة رفات الشيخ ودفنت خارج المسجد.

بيبلوغرافيا

مراجع

مبان ومنشآت في بنغازي
مساجد تاريخية
عتيق

المسجد العتيق (بنغازي)


Honda NSR125, Japon otomobil ve motosiklet üreticisi Honda tarafından 1997 yılından itibaren üretilmiş spor motosiklet. İki zamanlı 125cc'lik motoru ile giriş seviyesi spor motosiklet pazarında yer almıştır.

Genel Bilgiler

Motor ve Aktarma
Hacim: 124.00 cm³
Motor Tipi: Tek silindir, 2 zamanlı<llll

Güç: 26-30 HP (10.9 kW)) @ 9500 RPM
Tork: ???? Nm (1.2 kgf-m) @ 7000 RPM
Bore x stroke:	54.0 x 54.5 mm
Vites kutusu: 6 ileri
Son aktarma: Zincir
Son hız: 120 km/saat

Boyutlar
Kuru ağırlık: 132.0 kg
Sele yüksekliği: 800 mm
Uzunluk: 2,075 mm
Genişlik: 670 mm

Şasi
Ön tekerlek: 100/80-17
Arka tekerlek: 130/70-17
Ön frenler: Tek disk
Arka frenler: Tek disk

Diğer
Ağırlık/Güç oranı: 0.1136 HP/kg
Yakıt deposu: 13.00 litre

Kaynakça

 Honda motosiklet modelleri listesi

NSR125
Spor motosikletleri
Tek silindirli motosikletler
125cc motosikletler
1997'de tanıtılan taşıtlar

Honda NSR125


Elke Hauck (* 1967 in Riesa) ist eine deutsche Regisseurin, die sich in ihren Filmen mehrfach dem Thema Ostdeutschland widmete. Sie wurde von ihrem Kollegen Christoph Hochhäusler zur Berliner Schule gezählt.

Biografie
Elke Hauck wurde 1967 im sächsischen Riesa geboren. Sie absolvierte eine Buchbinderlehre und studierte in Leipzig und Versailles Germanistik und Kunstpädagogik. Von 1994 bis 2002 studierte sie an der Deutschen Film- und Fernsehakademie Berlin Regie.

Ihr Spielfilmdebüt Karger hatte Premiere auf dem Filmfestival Max Ophüls und wurde im Wettbewerb des Internationalen Filmfestivals Karlovy Vary gezeigt. Der Spielfilm Der Preis lief in der Sektion Perspektive Deutsches Kino der Berlinale.

Elke Hauck arbeitet auch als Drehbuchautorin, oft in Partnerschaft mit anderen Autoren wie Sven S. Poser (z. B. für Letzte Spur Berlin, Der Alte und Der Irland-Krimi) sowie mit der deutsch-israelischen Drehbuchautorin Anath Pollak.

Filmografie als Regisseurin
 2001: Flügge
 2007: Karger
 2011: Der Preis
 2021: Gefangen

Auszeichnungen
 2007: Filmfestival Max Ophüls  – Filmpreis des saarländischen Ministerpräsidenten für Karger
 2022: Grimme-Preis – Nominierung Wettbewerb Fiktion für Gefangen

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1967
Frau

Elke Hauck


Kuujjuarapik (Pequeño gran río en inuktitut) es la villa inuit que se encuentra en el extremo sur de la boca del río Great Whale (en francés: Grande Rivière de la Baleine) en la costa de la bahía Hudson en Nunavik, Quebec, Canadá. Allí habitan unas 800 personas, principalmente Cree, que viven en la villa vecina de Whapmagoostui. La comunidad solo es accesible mediante transporte aéreo (Aeropuerto de Kuujjuarapik) y a finales del verano por vía marítima. La villa inuit vecina más próxima es Umiujaq, a unos 160 km al nor-noroeste de Kuujjuarapik.

Aunque la coexistencia de los pueblos inuit y crees en la boca del río Great Whale solo se remonta al año 1950, las dos naciones poseen una larga historia de vecindad; los inuit en las zonas próximas a la costa y los crees en zonas tierra adentro.

Historia
Si bien los Inuit han cazado y pescado a lo largo de la costa de la bahía Hudson desde mucho antes que llegaran los europeos, no fue sino hasta 1820 cuando se construyó aquí un puesto comercial de la Hudson's Bay Company, el mismo fue conocido como la casa del río Great Whale, Río Great Whale o Great Whale a secas. En mapas de 1851 y 1854, el puesto es identificado como Casa Whale River y Casa Whale. En este sitio en la década de 1880 se establecieron misiones protestantes y católicas. En 1895, el gobierno Federal instaló allí una estación meteorológica. Durante la primera mitad del  se instalaron una delegación de policía y un servicio médico. Aun así solo era utilizado como un campamento temporario de verano.

Clima

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial Whapmagoostui
 Community Site
 Artículo sobre la comunidad

Localidades de Nord-du-Québec

Kuujjuarapik


Rieseby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 38,85 km2 yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2546 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Johann Kempe tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schlei.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Rieseby


Eva Olah Arrè (Szolnok, 30 de enero de 1943) es una artista húngara, residente en Milán, Italia.

Primera mujer que hizo una escultura para la Basílica de San Pedro de la Ciudad del Vaticano ("El Crucifijo"; bronce) y el primer italiano (se instaló en Milán en 1972) que inauguró una exposición de escultura y artes gráficas en el Edificio Louise Weiss, sede del Parlamento Europeo en Estrasburgo.

Vida y obras
Muchas de sus obras están instaladas en Milán, como el famoso "Al di sangue donante" (dedicado a los donantes de sangre), también el retrato de bronce y mármol blanco y rosa que representa al Cardenal Schuster (arzobispo de Milán desde 1929 hasta 1954), instalado en el transepto derecho de Il Duomo, y dentro del cementerio monumental, también la Tumba "Araba Fenice", encargada por la familia Formiga (fundadores del Instituto de Oxford).

Es profesora de escultura en Italia y también ha escrito un libro en 2004 L'altorilievo Del Beato Laszlo Batthyany-Strattmann Nella Cappella Ungherese Delle Grotte Della Basilica Di S. Pietro in Vaticano.

Referencias

Bibliografía
 L'altorilievo Del Beato Laszlo Batthyany-Strattmann Nella Cappella Ungherese Delle Grotte Della Basilica Di S. Pietro in Vaticano.

Enlaces externos
 milano.it (en italiano).
 quattronet.it (en italiano).
  (en italiano).

Escultores de Hungría en Italia
Escultores de Hungría del siglo XX
Escultores de Italia del siglo XX
Escultoras de Hungría
Escultoras de Italia
Nacidos en Szolnok

Eva Olah Arrè


Das Kofferwort chaordisch bezieht sich auf ein Regelsystem, welches Eigenschaften von Chaos und Ordnung miteinander verbindet. Der Begriff wurde von Dee Hock, dem Gründer und früheren CEO der  VISA Kreditkarten-Organisation geprägt. Er führte ihn erstmals am 19. März 1993 während einer Ansprache im Santa Fe Institute ein, in der er auf seine Erfahrungen anlässlich der Gründung und Weiterentwicklung von VISA Bezug nahm.

Die Vermischung von Chaos und Ordnung wird als eine fruchtbare Koexistenz beider Elemente beschrieben, in welcher weder die chaotische noch die ordnende Wirkung überwiegt. Hock geht davon aus, dass auch die Natur in weiten Teilen in dieser Art organisiert ist, insbesondere lebende Organismen und der Evolutionsprozess als ganzer.

Auch im Softwarebereich werden offene und zugleich geordnete Systeme wie Wikis als Beispiel chaordischer Organisation angesehen.

Literatur
 Dee Hock, Die chaordische Organisation, Klett-Cotta 2001, ISBN 978-3-79103-011-1
 Dee Hock, Birth of the Chaordic Age, ISBN 1-57675-074-4
 Dee Hock,

Einzelnachweise

Organisationstheorie

Chaordisch


A Banda do Pe. Simeão ou Banda da Babilônia foi uma conjunto musical brasileiro que existiu na cidade de Pirenópolis, Goiás. Suas atividades começaram em 1873 para atender a demanda da Fazenda Babilônia, quando já se encontrava como propriedade do padre Simeão Estelita Lopes Zedes. Existiu por pouco mais de 10 anos, sendo José Gomes Gerais, seu maestro, que utilizava empregados, capatazes e vizinhos de outras fazendas da região.

Com a extinção da Banda do Padre Simeão, os entusiasmados alunos de Joaquim Propício de Pina, compraram uma clarineta, um cornetim, um trombone, um bombardino, um oficleide, um bombo e um par de pratos, para que, além de aulas passaram a ter aulas práticas. No aniversário de 26 anos de Propício, 23 de julho de 1893, os alunos musicais fizeram uma apresentação surpresa surpreendendo o mestre, nascendo assim a Fênix que ressurgia das cinzas da velha Banda da Babilônia, nascendo assim a Banda Phoenix, a quarta Banda de Música criada em Pirenópolis.

Bibliografia

 JAYME, Jarbas. Esboço Histórico de Pirenópolis. Goiânia, Editora UFG, 1971. Vols. I e II. 624p.
 MENDONÇA, Belkiss Spencière Carneiro de. A música em Goiás. 2. ed. Goiânia: Ed. UFG, 1981. 385p.
 NASCIMENTO, Melkia Samantha Lôbo. Banda Phôenix: arte, música e turismo. Trabalho de Conclusão de Curso. Tecnologia em Gestão de Turismo UEG/Pirenópolis, 2015. 40p.
 PINA FILHO, Braz Wilson Pompeu de. Antônio da Costa Nascimento (Tonico do Padre): um músico no sertão brasileiro. In: Revista Goiana de Artes. Goiânia: CEGRAF/UFG, 1986. pp. 1-24.

Bandas de Goiás
Orquestras do Brasil
Cultura de Pirenópolis

Banda do Pe. Simeão


Tudela (Baskça: Tutera) İspanya Navarra Özerk Bölgesi'nde şehir. Nüfusu yaklaşık 40.000 civarında olup Ebro ırmağı kıyısında kurulmuştur.

İspanya'daki şehirler
Navarra
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Tudela


Dorilus Morrison (December 27, 1814 – June 26, 1897) was an American banker, businessman, and Republican politician.  He was the first and third Mayor of Minneapolis and was a member of the Minnesota Senate.

Life and career
Morrison was born in Livermore, Maine. His first business was as a merchant supporting the lumber industry near Bangor, Maine. In 1854, Morrison visited Minnesota to investigate potential lumber interests. He was sufficiently impressed that he sold his businesses in Maine and moved to St. Anthony, Minnesota within a year. He became involved in the local lumber and milling industries (along with his fellow Mainer William D. Washburn) and became an early investor in the Minneapolis Milling Company (forerunner of today's General Mills).

In 1863, Morrison was elected to represent the 5th district in the Minnesota State Senate and served from 1864 to 1865. When the city of Minneapolis was formally incorporated in 1867, Morrison was elected as its first mayor. He was re-elected to a second term in 1869 and ran unsuccessfully for a third in 1872.

Morrison supported the initial construction of the Northern Pacific Railroad along with William Washburn, George A. Brackett, William S. King and others. When the Northwestern National Bank of Minneapolis was chartered in 1872, Morrison was its first president. Around that same time, he began building a streetcar line in the city.  He joined with other businessmen, and eventually hired Thomas Lowry, who got the line up and running in 1875.  The line eventually merged with a line in neighboring St. Paul to become Twin City Rapid Transit.

Morrison died in 1897. He is buried at Lakewood Cemetery in Minneapolis.

Electoral history
Minneapolis Mayoral Election, 1867
Dorilus Morrison
Minneapolis Mayoral Election, 1869
Dorilus Morrison 859
Henry G. Sidle 756
Minneapolis Mayoral Election, 1872
Eugene McLanahan Wilson 2,208
Dorilus Morrison 1,534

Notes
No specific record of the vote exists, only the result.

References

1814 births
1897 deaths
Mayors of Minneapolis
Republican Party Minnesota state senators
People from Livermore, Maine
Politicians from Bangor, Maine
Washburn family
Burials at Lakewood Cemetery
19th-century American politicians

Dorilus Morrison


ධම්මික සිරිවර්ධන (ඉංග්‍රීසි: Dhammika Siriwardana also Dhammika Siriwardena also K.D.T Siriwardena) යනු ශ්‍රී ලාංකික ව්‍යාපාරික, චිත්‍රපට හා ටෙලි නාට්‍ය අධ්‍යක්ෂක සහ නිෂ්පාදක වරයෙකි.

ඔහු ආදි කර්තෘ හා ආරම්භක සභාපති අලන්කුලම හෝල්ඩිංස් (කැසරෝල් හොටේල්ස්, මැන්ගො මැන්ගො හොටේල්ස්, ෆැමිලි බේකර්ස්, ෆැමිලි සුපර් සුපර්මාකට්, අලන්කුලම ෆිල්මස්) ද වෙයි.

මුල් අවධිය

ධම්මික සිරිවර්ධන  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකුකි.

ආශ්‍රිත

 ධම්මික සිරිවර්ධනයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 විශිෂ්ට රංගන ශිල්පි ලකී ඩයස් කියයි

 කුස පබා

 අලුත් ජීවිතයකට කාලය හරි ජනප්‍රිය චිත්‍රපට නිළි පූජා උමාශංකර්

 A producer's passion for arts

 Alankulama Holdings (Pvt) Ltd

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ

ධම්මික සිරිවර්ධන


José Rafael Cáceres Monié fue un abogado argentino que nació en Paraná, Entre Ríos (Argentina) el 6 de julio de 1918 y falleció en Buenos Aires, Argentina, el 9 de octubre de 2008. Militó en el desarrollismo, fue funcionario durante la presidencia de Arturo Frondizi y posteriormente ejerció el cargo de ministro de Defensa en tres gobiernos de facto.

Biografía
Cáceres Monié se recibió de abogado en la Universidad Nacional del Litoral en 1945 y desarrolló en la ciudad de Curuzú Cuatiá, provincia de Corrientes su actividad profesional que alternaba con la administración de los campos de su familia y se vinculó a instituciones locales como la Sociedad Rural. Fue uno de los primeros abogados que ejerció en los tribunales locales creados en 1948. Militó en la Unión Cívica Radical en la corriente intransigente, que lideraba Frondizi, quien al llegar a la Presidencia lo designó subsecretario de Obras y Servicios Públicos y, luego, de Defensa. Poco antes de su derrocamiento, Frondizi lo designó secretario general de la Presidencia y una vez producido este le solicitó que junto con Antonio Salonia reorganizara el partido y así asumió como vicepresidente del mismo. Durante la presidencia de facto de Juan Carlos Onganía fue embajador en Paraguay entre 1966 y 1969 y, más adelante, ministro de Defensa. Cuando se estaba gestando el desplazamiento de Onganía fue mencionado como su posible reemplazante pero fue descartado porque si bien era considerado por sus capacidades tenía una imagen pública de frondizista. Bajo las presidencias de Roberto Marcelo Levingston y Alejandro Agustín Lanusse continuó como ministro de Defensa. Cuando a mediados de 1970 en el gobierno militar se debatió acerca del rumbro a seguir, Cáceres Monié se inclinó por el criterio -finalmente adoptado por Levingston- de "profundizar la revolución" y mantener la disolución de los partidos políticos. Durante el gobierno de Jorge Rafael Videla estuvo detenido junto con Lanusse en una causa en la que se investigaban supuestas irregularidades en la empresa Aluar y abandonó la política. Era hermano del general Jorge Esteban Cáceres Monié que fue asesinado por la organización Montoneros.

José Rafael Cáceres Monié falleció en Buenos Aires el 9 de octubre de 2008. Estaba casado desde 1946 con María Antonia Calabrese, con quien tuvo cinco hijos.

Referencias

Abogados de Argentina
Fallecidos en Buenos Aires
Alumnado de la Universidad Nacional del Litoral
Gabinete de Juan Carlos Onganía
Gabinete de Roberto Marcelo Levingston
Gabinete de Alejandro Agustín Lanusse
Ministros de Defensa de Argentina
Nacidos en Paraná (Argentina)
Políticos de Argentina del siglo XX

José Rafael Cáceres Monié


Karl Philipp Fischer, né le  à Herrenberg et mort le  à Winnenden, est un philosophe allemand.

Biographie
Karl Philipp Fischer, philosophe, devient privat-docent, puis professeur agrégé de philosophie à Tübingen, travaille à partir de 1841 comme professeur ordinaire à Erlangen, d'où il s'installe à Cannstatt en 1876, et meurt au sanatorium de Winnenthal près de Winnenden.

Publications
 Die Freiheit des Willens (Tübingen 1833);
 Wissenschaft der Metaphysik (Stuttgart 1834);
 Idee der Gottheit (Stuttgart 1839);
 Spekulative Charakteristik und Kritik des Hegelschen Systems (Erlangen 1845);
 Die spekulative Dogmatik des Dr. Strauß (Tübingen 1841–42, 2 Hefte);
 Grundzüge des Systems der Philosophie (Frankfurt 1845–55, 3 Bde.), sein Hauptwerk; ferner:
 Über die Unwahrheit des Sensualismus und Materialismus (Erlangen 1855);
 Über die Unmöglichkeit, den Naturalismus zum ergänzenden Teil der Wissenschaft zu machen (Erlangen 1854; gegen Johann Eduard Erdmann, der darauf mit einem Denkzettel, Halle 1854, antwortete);
 Zur hundertjährigen Geburtsfeier Baaders (Erlangen 1865)

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Philosophe wurtembergeois
Professeur à l'université de Tübingen
Membre de l'Académie bavaroise des sciences
Naissance en mars 1807
Naissance à Herrenberg
Naissance dans le royaume de Wurtemberg
Décès en février 1885
Décès en Bade-Wurtemberg
Décès dans le royaume de Wurtemberg
Décès à 77 ans

Karl Philipp Fischer