Zaman, 1986-2016 yılları arasında Türkiye'de yayımlanan günlük ulusal gazete.

Gazete, 3 Kasım 1986 tarihinde Fehmi Koru'nun yönetiminde yayın hayatına başlamıştır. 2001- Ekim 2015 arasında  Ekrem Dumanlı Genel Yayın Yönetmenliği yapmıştır. Daha sonra, Cihan Haber Ajansı eski Genel Müdürü Abdülhamit Bilici Genel Yayın Yönetmeni olmuştur. 4 Mart 2016 tarihinde İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliği talebiyle, Feza Gazetecilik'e kayyım atanması sonucunda Zaman gazetesinin de yönetimi değişmiştir. 27 Temmuz 2016 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan 668 Sayılı KHK ile gazete kapatılmıştır.

 Kuruluşu ve ilkeleri

3 Kasım 1986 tarihinde İhsan Arslan ve Alaattin Kaya tarafından Ankara'da Ulus Rüzgarlı Han'da İslami cephenin sesi olarak yayın hayatına başladı. 1987 yılında Fehmi Koru, Nabi Avcı, Hasan Öztürk gibi birçok çalışanının tasfiyesi ile gazete Fethullah Gülen Cemaati'nin kontrolüne geçti ve 1987 yılında İstanbul Yenibosna'daki eski merkezine taşındı. Burada 18 yıl faaliyet gösterdikten sonra 2005 yılı Eylül ayında aynı semtte bulunan yeni binasına taşındı.

Zaman gazetesi, Türkiye ile birlikte 11 ülkede basılmakta ve 35 ülkede dağıtılmakta, 10 farklı dilde ve 2 farklı alfabede sunulmaktaydı. İnternette yayın yapan ilk Türk gazetesi olan Zaman'ın yıllık tirajı 2001 yılında 200 binlerde iken, 2006 yılında ortalama 630 binlere, 2012 yılında günlük ortalama 1 milyonun üzerine çıkarak Türkiye'nin en çok okunan gazetesi olup 2013 yılı ile başlayıp 2014 yılından itibaren gazete okunma oranlarında büyük düşüş yaşanmıştır.

 Yayın kadrosu

 Editörler
Gazetenin yayın heyetinde; Genel Yayın Yönetmen Yardımcısı Mehmet Kamış, Genel Yayın Editörleri Veysel Ayhan, Ali Akkuş, Görsel Yönetmen Fevzi Yazıcı, Haber Müdürü Fatih Uğur, Ankara Yayın Temsilcisi Mustafa Ünal, Kültür Sanat Editörü Ali Çolak ve Sosyal Medya Editörü Salih Sarıkaya yer almaktaydı.

 Son dönemdeki yazarları
Gazetenin son dönemlerindeki başlıca yazarları arasında Ekrem Dumanlı, Şahin Alpay, Ali Bulaç, Ahmet Selim, Ahmet Turan, Ali Alkan, Mümtaz'er Türköne, Hilmi Yavuz, Mehmet Kamış, Abdülhamit Bilici, M. Nedim Hazar, Bejan Matur, İhsan Dağı, Selim İleri, Mustafa Armağan, Abdullah Aymaz, Hekimoğlu İsmail, Nuriye Akman, Ali Çolak, Beşir Ayvazoğlu, İskender Pala, Nazan Bekiroğlu, Nevin Halıcı, Günseli Özen Ocakoğlu, Ahmet Çakır ve Okay Karacan yer almaktaydı. Gazete, 668 Sayılı KHK ile kapatılmıştır.

Eski yazarları
Zamanda 12 yıl başyazarlık yapan Fehmi Koru, 1998'de Zaman'dan ayrılmış, Kasım 2007'de ise Zaman Grubu'na bağlı olarak İngilizce yayın yapan Today's Zamanda yazmaya başlamıştır.Fehmi Koru Şubat 2011'de tekrar Zaman gazetesinde yazmaya başlamış, Temmuz 2011'de ise Stara geçmesi sebebi ile Zamandaki yazılarını sonlandırmıştır.

Gazetenin kuruluş kadrosunda yer alan diğer bir yazar olan Tamer Korkmaz ise 2007'nin sonlarında Zamandan ayrılmıştır.

Etyen Mahçupyan, 2007'de Hrant Dink'in öldürülmesinin ardından Agos gazetesinin Genel Yayın Yönetmenliğini üstlenmesi sebebiyle sürekli yazılarını sonlandırarak misafir yazarlığa geçmiş, daha sonra tekrar normal yazarlığa başlamıştır.

Haziran 2008'de Taraf gazetesine transfer olan Leyla İpekçi, Temmuz 2011'de Zaman gazetesindeki köşesine geri dönmüştür.

Gazetenin uzun süreli diğer yazarlarından Nuh Gönültaş, 2002 sonlarında Tercüman gazetesine geçmesi, Eyüp Can 2004'te yeni oluşturulan Referans gazetesinin başına getirilmek üzere Doğan Grubu tarafından transfer edilmesi, Nevval Sevindi Nisan 2007'de aktif siyasete atılması, Alev Alatlı Şubat 2008'de gazete yayımlanması için gönderdiği bir yazının basılmaması,
, Nihal Bengisu Karaca Şubat 2009'da ve Elif Şafak, Nisan 2009'da Gazete Habertürk'''e geçmesi sebebi ile bu gazeteden ayrılmışlardır.

Hüseyin Hatemi ve Mehmet Şevket Eygi diğer eski yazarlardandır.

Başlıca çizerleri
Dağıstan Çetinkaya ve Cem Kızıltuğ gazetenin başlıca çizerleridir.

 Mizanpaj

3 Kasım 1986 yılında ilk sayısını çıkaran gazetenin logosu ve sayfaları siyah-beyaz iken, 18 Kasım 1994 tarihinde mizanpajı değişen Zaman, kırmızı bir logoyla çıktı. 3 Kasım 2001 tarihinde büyük bir değişime giren gazete, logosunu maviye çevirdi ve sayfa tasarımını değiştirdi. En son değişiklik ise 20 Nisan 2009 tarihinde gerçekleşti. Logosunda az bir değişikliğe giden gazete, yine sayfa tasarımlarında değişime gitti.

Gazetenin Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı, 2009 yılındaki tasarımdaki yenilik ile ilgili olarak daha dikkat çeken, daha rahat okunan, daha akılda kalan bir gazete olmak adına mizanpajın geliştirilmesi yoluna gidildiğini ifade etmiş ve bu değişimle Zamanın kendine özgü yapısı bozulmadan haberi güçlendiren yeni bir dizayna sahip olduğunu savunmuştur.

 İçerik
Gazete; gündem, ekonomi, dış haberler, televizyon, kültür-sanat, aile-sağlık, yorum ve spor başlıklı sayfalardan oluşur. "Yorum" sayfalarında yabancı gazete ve dergilerden çevirilere de yer verir.

Gazetenin; Kitap Zamanı, Cuma, Cumartesi, Pazar, Bulmaca, Sektöreel ve Püff olmak üzere ücretsiz ek yayınları bulunmaktadır. 241. sayısı ile yerini Pazar ekine bırakan Turkuaz eki 2006 yılı sonlarında, 200'den fazla hafta sürdürülen Ailem, Arkadaşım ve Sporvizyon ekleri 2007 yılının ikinci yarısında, Gençlik eki ise 125. sayısının ardından Nisan 2009'da yayından kaldırılmıştır.

 Kitap Zamanı
6 Şubat 2006 tarihinde yayın hayatına başlayan ve kitap eleştiri ve tanıtımlarının yer aldığı aylık gazete ekidir. Her ayın ilk pazartesi günü Zaman ile birlikte satılmıştır.

 Tiraj

GENAR Araştırma Şirketi'nin yaptığı Türkiye Toplum ve Siyaset Araştırması'nın 2009 yılı 1. çeyrek raporuna göre, %12,2 ile Türkiye'nin en güvenilir gazetesi olduğu ifade edilmiştir. Ayrıca Konsensus Araştırma Şirketi'nin yaptığı "Türkiye Gündemi-Ocak 2011" başlıklı anket çalışmasında "Sizce en tarafsız gazete hangisidir?" sorusuna verilen cevaplara göre, %10.8 ile ankete göre Türkiye'de en tarafsız gazetedir. Bu dönemde gazete Fethullah Gülen'e yakınlığı ile bilinmekteydi.Zaman gazetesinin, 2011 yılında günlük tirajı 950.000 ile 960.000 bandı arasında değişmekteydi. Gazetenin tiraj denetimi dünyadaki tiraj denetim örgütlerinin federasyonu IFABC'nin de kurucu üyesi olan BPA tarafından yapılmaktadır. 18 Nisan 2011 günü, gazetenin günlük net tirajının bir milyonu aştığı duyurulmuştur. 5 Mart 2016'da Kayyım tarafından el konulmadan önce Şubat ayı ortalama tirajı 650.000 civarındaydı. El konulduktan sonra günlük ortalama tirajı 3000 civarına düşmüştür.

Gazete, 35 ülkede 10 farklı dilde, 2 farklı alfabede yayınlanmakta ve 10 ülkede basılmaktadır. Aynı zamanda Türkiye'nin ilk internet sitesine sahip gazetesidir. Görselliği ile çeşitli konularda defalarca SND tasarım ödülü almıştır.

4 Mart 2016 tarihinde İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliği talebiyle Feza Gazetecilik'e kayyım atanması sonucunda Zaman gazetesinin de yönetimi değişmiştir. Hakimlik bu kararını "şirketin Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması'nın faaliyetleri kapsamında ve örgüt faaliyetlerine destek olacak şekilde kullanıldığı yönünde kuvvetli deliller bulunması" gerekçesine dayandırdı. Akabinde, gazetenin  Yenibosna'daki merkezi önünde toplanan eylemcilere polis müdahale etti.Zamanın tirajı Uluslararası tiraj denetim kurulu BPA Worldwide tarafından denetlenmektedir. 2011 Mayıs ayının 2. haftası ortalama tirajı 996.352 olarak belirlenmiştir.

2004'te bazı ulusal süreli yayın ve reklam şirketleri tarafından kurulan ABC Türkiye Tiraj Denetim Kurulu (ABC Türkiye) 2005'te kendisine üye olan Zamanın tirajını abone sistemi nedeni ile onaylamamıştır. Bunun üzerine Zaman ABC Türkiye'ninde bağlı olduğu uluslararası tiraj kurulları federasyonu IFABC'ye ve Rekabet Kurumu'na başvurmuştur. ABC Tiraj Denetleme Kurulu, Zamanın tirajının abone sistemi nedeni ile onaylanmadığını açıklamıştır. Zaman ise abonelik sisteminin tüm dünyada en yaygın ve modern gazete satış yöntemi olduğunu iddia etmiş  ve BPA Worldwide'ı kendini denetlemesi için Türkiye'ye davet etmiştir. Dünyadaki tiraj denetim örgütlerinin federasyonu IFABC'nin de kurucu üyesi olan BPA ekibi, 8 Mayıs 2007 tarihli raporunda Zamanın hafta içi ortalama 609 bin, Pazar günü ise 678 bin satış yaptığını tespit etmiştir.

Kendilerine yapılan başvuru  sonrasında Rekabet Kurumu ise, ABC Türkiye'nin "çoğulculuk, şeffaflık ve objektiflik ilkelerinin gereklerini karşılamaktan uzak olduğu" gerekçesiyle kendisine verilen menfi tespit belgesini 1 Mayıs 2005'ten itibaren geçersiz olduğunu açıklamıştır. Ayrıca bütün medya kuruluşlarının yönetimde eşit temsil edileceği, abonelik sistemi ile çalışan gazetelere de ayrımcılık oluşturmayacak yeni denetim standartlarının belirlenmesi için ABC Türkiye'ye 7 Eylül 2007'e kadar süre tanıdı. Uyarıları yerine getiremeyen ABC Tiraj Denetleme Kurulu'nun tüm faaliyetleri 7 Eylül 2007'de askıya alınmıştır.Hürriyet gazetesi yazarı Mehmet Yakup Yılmaz 20.06.2008 tarihli yazısında ve 23.06.2008 tarihli yazısında Zamanın bedava dağıtıldığını ve tirajının gerçekleri yansıtmadığını söylemiştir. Bunun üzerine Feza Gazetecilik Avukatı imzalı tekzip Mehmet Yakup Yılmaz'ın köşesinden yayınlanmıştır.Zaman gazetesi, "Bahar Kampanyası" adı altında bir çalışma başlatarak tirajını 2011 yılında 1 milyonun üzerine çıkarmayı hedeflemektedir. Bazı günler günlük baskı sayısı 1 milyonun üzerinde olan gazete bu kampanyayla birlikte Yeni Bahar isimli bir dergiyi de okurlarına sunmuştur. Yıllık abone olan okurlara ücretsiz olarak ulaştırılacak olan bu dergiyle aboneliğe teşvik edilmesi düşünülmektedir.

Gazetenin Genel Yayın yönetmeni Ekrem Dumanlı, 18 Nisan 2011 günü Zaman gazetesinin günlük net tirajının 1 milyon hedefine ulaştığını duyurmuş ve bu tirajın BPA Worldwide tiraj denetim kuruluşu tarafından teyit edildiğini belirtmiştir. Ayrıca Yeni Bahar dergisinin yanı sıra bu hedefe ulaşmada Türkiye'yi Ankara, Erzurum, İzmir, Gaziantep, İstanbul ve bu illerin çevre illeri gibi bölgelere böldüklerini ve her bir bölgede 1 milyona ulaşmak adına hedefler verildiğini belirtmiş ve kendi hedeflerine ulaşan ilk bölgelerin Ankara ve Erzurum ile çevre illeri olduğunu belirtmiştir.

 Ödüller

Society for News Design (SND) ödülleri
 2009 SND ödüllerinde Zaman 21, Todays Zaman 2 dalda ödül almıştır.
 2008 SND ödüllerinde Zaman 28, Todays Zaman 14 dalda ödül almıştır.
 2007 SND ödüllerinde Zaman 20 ödül almıştır.
 2006 SND ödüllerinde Zaman 5 dalda ödül almıştır.
 2005 SND ödüllerinde Zaman 5 dalda ödül almıştır.
 2004 SND ödüllerinde Zaman 5 dalda ödül almıştır.
 2003 SND ödüllerinde Zaman 3 dalda ödül almıştır.

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Gazetecilik Başarı Ödülleri
 1998 Yılı ödülerinde 'sayfa düzeni' kategorisinde en iyi 'Birinci Sayfa'ödülü almıştır.
 2002 Yılı ödülerinde 'sayfa düzeni' kategorisinde en iyi 'İç Sayfa Düzeni' ödülü almıştır.
 2003 Yılı ödüllerinde 'haber' kategorisinde en iyi 'Kültür-Sanat' haberi  ve 'sayfa düzeni' kategorisinde en iyi 'Spor Sayfası' ödüllerini almıştır.
 2004 Yılı ödülerinde 'sayfa düzeni' kategorisinde en iyi 'Birinci Sayfa Düzeni' ödülü almıştır.
 2005 Yılı ödülerinde 'sayfa düzeni' kategorisinde en iyi 'Birinci Sayfa Düzeni' ödülü almıştır.
 2006 Yılı ödülerinde 'haber' kategorisinde en iyi 'Kültür-Sanat' haberi ödülü almıştır.
 2007 ödüleri dağıtımında Zaman dahil bazı gazetelerinin adının olmaması hakkında İskender Pala bir yazı kaleme almıştır.

Diğer ödüller
 Türkiye Foto Muhabirleri Derneği tarafından düzenlenen 'Yılın Basın Fotoğrafları' ödüllerinde 1998'de Yılın Basın Fotoğrafı birinciliği ödülü, 2006'da Yılın Basın Fotoğrafı, Yılın Haber Fotoğrafı, Yılın Spor Fotoğrafı ve Yılın Foto Röportajı ödülleri dahil olmak üzere toplamda 7 ödül, 2007'de Yılın Siyaset Fotoğrafı dalında birincilik dahil toplamda 2 ödül, 2008'de Yılın Foto Röportajı ödülü dahil toplamda 2 ödül, 2009'da "yılın serbest fotoğrafı" ve "yılın spor fotoğrafı" dahil toplamda 5 ödül almıştır.
 1998'de Mersin Gazeteciler Cemiyeti tarafından Basın Özendirme yarışmasında haber dalında bir ödül almıştır.
 Antalya Gazeteciler Cemiyeti tarafından düzenlenen Basın-Yayın ve Gazetecilik Başarı Ödülleri ile Hasan Özkay Fotoğraf yarışmalarında sırasıyla 2004'te 3 ve 1, 2005'te 1 ve 4, 2007'de 2 ve 1, 2008'de 2 ve 0 ödül kazanmıştır.
 Çukurova Gazeteciler Cemiyeti (ÇGC) tarafından her yıl düzenlenen 'Basın Özendirme Yarışması'nda 2004'te 2 ödül,, 2005'te 2 ödül 2006'da 3 ödül, 2007'de 4 ödül, 2008'de 1 ödül, 2009'da 2 ödül almıştır. 2005 yılında ÇGC'nin 30. yaşı sebei ile düzenlenen 'Basın Teşvik Yarışması'nda 3 ödül almıştır.
 2001'de KESK'e bağlı EĞİTİM SEN tarafından 1 eğitim ödülü verilmiştir.
 2002'de İzmir Ticaret Odası (İZTO) 18. Ekonomi Gazetecileri Başarı Yarışması'nda 1 jüri özel ödülü almıştır.
 2005'te Türkiye Spor Yazarları Derneği (TSYD) tarafından Türkiye Spor Gazeteciliği Yarışmasında röportaj kategorisi birinciği dahil toplamda 4 ödül verilmiştir.
 2006'da Trabzon Gazeteciler Cemiyeti tarafından Spor Fotoğrafı Başarı Ödülü  almıştır.
 2007'de İzmir Gazeteciler Cemiyeti (İGC) tarafından haber dalında 1 ödül,  ve Türkiye'de kış turizminin daha iyi seviyeye gelmesi amacıyla The Green Park Otel tarafından düzenlenen 'Beyaz Kristal Turizm Ödülleri' yarışmasında haber ve fotoğraf dalında birincilik ödülü almıştır.
 2008'de Türkiye Yazarlar Birliği (TYB) Yılın Yazar İlim-Fikir ve Sanat Adamı ve Sanatçıları ödüllerinde Basın/Kültür dalında 1 ödül, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin düzenlediği 30. Kıtalararası İstanbul Avrasya Maratonu Basın Teşvik Ödülleri'nde 2 ödül, 'Vakıf Kültürüne Katkı' alanında 1 ödül, Eskişehir Girişimci Sanayici ve İş Adamları Derneği (EGSİAD) tarafından 2 ödül  almıştır. Kırgızistan'da "Zaman Kırgızistan" yılın en iyi gazetesi seçilmiştir.
2009'da gazetenin "Yaftalamadan Düşünün" temalı reklam filmi en iyi basın reklamı dalında Kristal Elma ödülü almıştır.
2010'da Medya ve gazete teknolojileri konusunda dünya lideri olan WAN-IFRA'nın (The World Association of Newspapers) düzenlediği baskı kalitesi yarışmasında Zaman Gazetesi ödül almıştır.

 Dünyada Zaman gazetesi Zaman gazetesi 1994 yılından kapanana kadar ana merkezi New York olmak üzere Amerika'da yayımlanmaktadır. Zaman, New York'un dışında New Jersey, Washington ve Chicago gibi Türklerin yoğun olarak yaşadığı birçok eyalette okuyucuya ulaştırılmaktaydı.

ABD dışında; Almanya, Avusturya, Avustralya, Azerbaycan,  Nahçıvan, Gürcistan, Başkurdistan, Bulgaristan, Belçika, Danimarka, Fransa, Hollanda, Birleşik Krallık, İspanya, İsviçre, Kazakistan, Kırgızistan, Kuzey Kıbrıs, Makedonya, Ukrayna, Moldova, Moğolistan, Rusya, Romanya, Tataristan, Tacikistan ve Türkmenistan'da da yayınlanmıştı.

 Zaman Amerika

ABD'de günlük olarak yayımlanan ve Amerika Birleşik Devletleri'nde baskıya giren ilk Türk gazetesi. 1994 yılında haftalık olarak yayına başlayan gazete, 2004 yılından itibaren günlük olarak satılmaya devam etmiştir. 2011 yılında format değiştiren gazete, tekrar haftalık yayın yapmaya başlamıştır. Bu tarihten itibaren İngilizce ağırlıklı olan gazetenin adı da "Zaman Weekly" olarak güncellenmiştir. 2012 yılında ise İnternet gazetesi olarak yayın hayatında revizyona gitmiştir.

 Zaman Avrupa
Avrupa'da günlük olarak yayımlanan ve Avrupa'da baskıya giren ilk Türk 1994 yılında haftalık olarak satılan gazete, 2004 yılından itibaren günlük olarak satılmaya başlanmıştır. Zaman Avrupa Yayın Yönetmeni Abdullah Aymaz'dir. Basım merkezi Almanya, Offenbach'dir.

 Zaman Azerbaycan
Azerbaycan'da günlük olarak yayımlanan ve Azerbaycan'da baskıya giren ilk Türk 1994 yılında haftalık olarak satılan gazete, 2004 yılından itibaren günlük olarak satılmaya başlanmıştır.

FETÖ/PDY terör örgütüne kaynak sağladığı ve propagandasını yaptığı gerekçesi ile kapatılmıştır.

 Zaman Bulgaristan
1992 yılının kasım ayından beri Bulgaristan'da haftalık gazete olarak çıkmaktadır. Katalog numarası 304'tür. Bayilerde satılmayan gazete abonelik usulüyle evlere dağıtılmaktadır. Bulgaristan'ın her tarafına ulaşmaktadır. Hem Türkçe hem de Bulgarca basılan gazete 24 sayfadır. 12 sayfa Türkçe, 12 sayfa Bulgarca olarak basılmaktadır. Gazetenin basım merkezi Sofya'dır.

 Zaman Benelux
Benelux ülkelerinde Türkçe yayımlanan günlük gazetedir. Dynamique BVBA tarafından yayınlanan gazetenin editörlüğünü Mete Öztürk yapmaktadır.

 Zaman Romanya
Romanya'da faaliyet gösteren haftalık Türk gazetesidir. Zaman gazetesi, Romanya'da 1993 yılında yayın hayatına başladı. 5.000 tirajla haftalık olarak yayınına devam etmektedir.Romanya'nın 41 vilayetine Romanya Posta şirketi yoluyla dağıtılır.Türkçe olarak yayın yapmaktadır.

 Gazete yönetiminin kayyıma devredilmesi

4 Mart 2016'da Zaman gazetesi, kamuoyundaki "Zamana kayyım atanacağı" iddiaları üzerine yayımladıkları yazıda "Türkiye'nin en yüksek tirajlı gazetesi Zaman, iki yılı aşkın süredir akreditasyon, vergi incelemesi, reklam verene müdahale ve okurları tehdit gibi ağır baskılar yaşıyor. Şimdi ise el koyma ve kayyım atama tehdidi ile karşı karşıyayız." diyerek kaygılı olduklarını açıklamıştı. Gazetenin Genel Yayın Yönetmeni Abdülhamit Bilici de Twitter hesabından Zamana sahip çıkma çağrısında bulundu.

İlerleyen saatlerde Zaman gazetesi ve Cihan Haber Ajansı'nında bünyesinde bulunduğu Feza Gazetecilik A. Ş.'ne  "Fethullahçı Terör Örgütü'ne destek olunduğu yönünde kuvvetli deliller bulunduğu" gerekçesiyle İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliği kararıyla kayyım atandı. Kararın duyulmasının ardından gazete okurları ve çalışanlar, Zamanın Yenibosna'daki binası önünde toplandı ve protestoya başladı. Ayrıca Today's Zaman Genel Yayın Yönetmeni Sevgi Akarçeşme, kayyım heyeti gelmeden önce ertesi günün baskısını yetiştirebilmek amacıyla çalışmalara başlandığını açıkladı. Atanan kayyımların gazeteci Sezai Şengönül, Av. Tahsin Kaplan ve Av. Metin İlhan olduğu açıklandı.  Kayyımlardan Av. Metin İlhan'ın sosyal medya  paylaşımlarında AK Parti ve Cumhurbaşkanı Erdoğan'a olan hayranlığını belirttiğini ve Twitter sayfasındaki kapak fotoğrafında Başbakan Davutoğlu ve Erdoğan'ın yan yana çekilmiş bir karesini seçtiği, gazeteci Şengönül'ün ise Avni Özgürel'in sahibi olduğu Birleşik Basın internet sitesinin şef editörü olduğu ve amatör şiirler yazdığı basında yer aldı.

Kayyım heyetinin yönetimi devralmasının ertesi gününde, gazetenin Genel Yayın Müdürü Abdülhamit Bilici ve Today's Zaman Genel Yayın Müdürü Bülent Keneş işten çıkartıldı. Diğer gazete çalışanları binaya kimlik kontrolü yapılarak alındı. Zaman gazetesinden kayyım kararıyla işten çıkarılan editör ve gazetecilerin bir kısmı, 6 Mart 2016'da Yarına Bakış ve ve 20 Nisan 2016 tarihinde Yeni Hayat adlı gazete kurdular.

 Tepkiler Zaman'a kayyım kararının açıklanmasından sonra çeşitli siyasi partiler, Dünya Gazeteler Birliği, Sınır Tanımayan Gazeteciler, Türkiye Gazeteciler Sendikası gibi gazete örgütleri, Freedom House, Human Rights Watch gibi uluslararası kuruluşlar ve başta Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere çeşitli yabancı devlet temsilcileri bu karara tepki gösterdi.

 Kendisine yakınlığıyla bilinen Zaman gazetesine kayyım atanması üzerine "www.ozgurherkul.org" sitesi üzerinden bir video ile açıklama yapan Fethullah Gülen, "Bir tek taş düşüremediler Allah'ın izniyle. Burkuntu yaşıyorlar, paranoya yaşıyorlar. Korkuyla tir tir titriyorlar" dedi.

 Partiler
 AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Ahmet Davutoğlu, Tahran ziyaretinde Zaman'a kayyım atanması ve Boydak operasyonuyla ilgili olarak "Bazı yabancı basın organlarında Hükûmet el koydu gibi ifadeler var, her iki süreç hukuki süreçlerdir, siyasi süreçler değil. Ne benim ne de herhangi bir arkadaşımın bir müdahalesi olmamıştır. İş adamı olarak iş adamlığı yapsınlar" dedi.
 AKP Adıyaman Milletvekili Mehmet Metiner, "FETÖ'yle de, medyadaki uzantılarıyla da, iş dünyasındaki uzantılarıyla da mücadeleye devam edeceğiz, (yapılanları) yürekten alkışlıyorum, destekliyorum" dedi.
 CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, kayyımın, atanan kuruluşları yönetmek yerine tasfiyeleri doğrultusunda adımlar attığı, bu kararların, Cumhurbaşkanlığı makamının ve AK Parti Hükûmeti'nin, kendisine muhalif tüm sesleri birer suç örgütü olarak gören diktacı ve otoriter yaklaşımlarının kanıtı olduğunu söyledi.
 MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, soruşturmaların sürmesi gerektiğini ancak medyanın üzerine bu şekilde gidilmemesi gerektiğini söyledi. Grup Başkanvekili Erkan Akçay, kayyım atanmasının, milletin haber alma hakkına yapılan bir saldırı olarak değerlendirdi ve "Kayyımlara yüksek maaşlar bağlıyorlar şirketleri çökertmek için. Bunlar son derece yanlış." yorumunda bulundu.
 HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, Zaman gazetesine kayyım atanmasını 'siyasî ve kanunsuz bir yaklaşım' diye niteledi. Grup Başkanvekili İdris Baluken, "Tam bir darbe uygulamasıdır. Türkiye'de artık basın özgürlüğünden hiç kimse bahsedemiyor" yorumunu yaptı. HDP Sözcüsü ve Kars Milletvekili Ayhan Bilgen, bir gazeteye keyfî bir biçimde kayyım atanmasının normal görülecek bir durum olmadığını ve kayyımlar yüzünden gelecekte tazminat ödenebileceğini vurguladı. Diyarbakır Milletvekili Altan Tan ise, söz konusu uygulamaların doğru olmadığını vurguladı ve devletin, kendine muhalif olanların malına, mülküne, şirketine, vakfına el koymaması gerektiğini ifade etti.
 BBP Genel Başkanı Mustafa Destici, karara tepki gösterdi ve atamanın siyasi olduğunu, iktidarın baskısı ya da yönlendirmesiyle yapıldığını ifade etti.
 Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, Ergenekon davaları sürerken gazetenin gösterdiği tavra vurgu yaptı ve kayyım atama kararının basın özgürlüğü meselesi olmadığını, bu olayın vatan ve Cumhuriyet meselesi olduğunu ifade etti.

Çeşitli kurumlar
 Dünya Gazeteler Birliği (WAN-IFRA), medya şirketlerine kayyım atanmasının Türk yetkililerin tercih ettiği bir strateji hâline geldiğini iddia etti ve "Türkiye'de basın özgürlüğünü hedef alan bu yeni saldırıyı kınıyoruz." mesajı yayınladı. Daha sonra WAN-IFRA Başkanı Tomas Brunegard ve Dünya Editörler Forumu Başkanı Marcelo Rech, Recep Tayyip Erdoğan'a, Türk hükûmetinin Zaman'a el koyarak uluslararası sözleşmeleri çiğnediğini ve Zaman'ın sahiplerine geri verilmesi gerektiğini belirttiği bir açık mektup gönderdi.
 Human Rights Watch (İnsan Hakları İzleme Örgütü) Genel Sekreteri Kenneth Roth Twitter'dan, "Önce bağımsız Zamanı susturdular sonra göstericilere gaz attılar" şeklinde mesaj yayınladı.
 Uluslararası basın örgütü Index of Censorship (Sansür Endeksi) CEO'su Jodie Ginsberg yaptığı açıklamada şu ifadelere yer verdi: "Bu korkunç bir hareket. Bu, Türkiye'nin göstermelik bile olsa özgür ve bağımsız bir basınla ilgilenmediğini doğrular nitelikte."
 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Yönetim Kurulu'nca yapılan açıklamada, "Kayyım atama sistemi, medyayı susturmanın yeni aracı oldu." denildi.
 DİSK Genel Başkanı Kani Beko, kayyım kararına tepki göstererek "Yasada kayyımların görevi bellidir. Kayyımlar oraya gelirler; gelir-gider dengelerine bakarlar, usulsüzlük varsa onu tespit eder ve çekip giderler. Ama maalesef Türkiye'de bunlar böyle değil. Zaman gazetesine yapılan anti demokratik uygulamaları DİSK olarak kesinlikle kınıyoruz." açıklamasında bulundu.

 Gazeteci ve yazarlar
 İmzacıları arasında T24 yazarı Hasan Cemal, Zaman gazetesinin eski Genel Yayın Yönetmeni Abdülhamit Bilici, İnsan Hakları Derneği (İHD) Onursal Başkanı Akın Birdal, Nokta Dergisi yazarı Perihan Mağden ve Baskın Oran'ın da bulunduğu bazı yazarlar Recep Tayyip Erdoğan'ın Cumhuriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Can Dündar ve Ankara Temsilcisi Erdem Gül için Anayasa Mahkemesi tarafından verilen 'hak ihlali' kararına ilişkin, "Bu karara uymuyorum, saygı da duymuyorum" açıklaması ve Zaman gazetesine kayyım atanması gibi konularla ilgili olarak "Zulmün artsın ki tez zeval bulasın" başlıklı bir bildiri yayınladı.
Wall Street Journal gazetesi, olayı 6 Mart günkü "Erdoğan'ın basına saldırısı" başlıklı başyazısında "Erdoğan'ın medyada kendisine muhalif yayın organlarının başta gelenini susturduğu" şeklinde yorumladı.
 Amerikalı aktivist, filozof, dilbilimci ve yazar Noam Chomsky, Zaman'''a kayyım atanmasıyla ilgili olarak "Açıkçası otoriter kuralları empoze etmenin ve temel hakları preslemenin bir başka adımıdır. Türkiye içinde güçlü bir halk tepkisi ve müttefiklerden önemli bir baskı olmadıkça (Türkiye için) gelecek korkunç görünüyor." ifadelerini kullandı.
 Aslı Aydıntaşbaş Twitter hesabından yaptığı açıklamada "Türkiye'nin demokrasi dışı bir ara rejimle yönetiliyor oluşu, artık bir ön kabul. Gerisini konuşalım." notunu paylaştı.
 Amberin Zaman Twitter hesabından yaptığı açıklamada "Lafı eğip bükmeye gerek yok, Zaman gazetesine yapılan tam bir rezalet." dedi. Nazlı Ilıcak, Zaman binasına giderek: "Zaman gibi yılların gazetesine el koymak... 28 Şubat gibi diyorlar. 28 Şubat'ta böyle şeyler yaşanmadı. Kanal 7′ye el konuldu mu? Yeni Şafak'a el konuldu mu? Ben o zaman orada bulunuyordum; bir defa baskın yapıldı. Bununla da kıyamet koptu. Bu kadar oldu, bununla sınırlı kaldı." açıklamasında bulundu.
Ahmet Altan, konuyla ilgili olarak, "Devletin bazı görevlileri "anayasaya" ve yasalara aykırı olarak bir gazeteye el koyuyor. (..) Belli ki iktidarın kızdığı herkes hapse atılacak, malına el konacak, hatta öldürülecek! " şeklinde tepki gösterdi.
 Hasan Cemal, "Zamana gece yarısı baskını, 'Erdoğan devleti'nin demokrasiye, hukuk ve özgürlüğe yeni bir darbesidir. Farklı seslere, muhalif seslere tahammülsüzlüğün yeni bir örneğidir." şeklinde tepki verdi.

Uluslararası
  Birleşmiş Milletler genel sekreteri Ban Ki-Mun Zaman'a kayyım ataması ile ilgili yaptığı yazılı açıklamada  "Türk yetkilileri, Türkiye'nin insan hakları yükümlülükleri çerçevesine uygun olarak ifade hürriyeti ve toplanma özgürlükleri altınında saygılı olmaya çağırıyorum" dedi.
  Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği konu il ilgili olarak "Türkiye'de bağımsızlık gazetecilik adına en önemli kaynaklardan birine el koyma kararı, özgür medya ve çoğulculuğa karşı olağanüstü tehdit oluşturmaktadır" açıklamasında bulundu.
  ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü John Kirby, yaşananların, Türk hükûmetinin kendisini eleştiren medya kuruluşlarına ve diğerlerine karşı uyguladığı tedirgin edici yasal eylemler serisinin bir parçası olarak gördüklerini söyledi.
  ABD Ankara Büyükelçisi John Bass "Zaman'ın haber yapım sürecine kayyım tarafından müdahale edildiğine dair haberlerden derin rahatsızlık duyuyorum. Devir işlemini protesto edenlere karşı biber gazı ve plastik  mermi kullanıldığına dair haberleri de endişeyle izliyorum. Evet, hukuki sürece saygı duyulmalıdır. Ancak, özgür bir basın ve hukuka uygun yargılamanın önemine de saygı duyulmalıdır" açıklaması yaptı.
  Avrupa Parlamentosu Başkanı Martin Schulz konu hakkında "Medyaya yönelik yeni girişimler ve Kürtlere dönük yaklaşımlar dramatik ve son derece kaygı verici gelişmelerdir. AB, Pazartesi günü zirvede bunlara dönük net ifadeler bulacaktır" ifadelerini kullandı.
  AB Dış Politika Sözcüsü Maja Kocıjančič  konuyla ilgili bir soruya verdiği cevapta, aday ülke Türkiye'nin mümkün olan en yüksek demokratik standart ve uygulamalara kavuşması gerektiğini sürekli tekrarladıklarını ve bunlar arasında basın özgürlüğünün de var olduğunu söyledi.
  Avrupa Konseyi Genel Sekreteri Thorbjorn Jagland, Zaman gazetesi önünde protesto yapanlara yönelik polis şiddetine tepki göstererek, "Türkiye, taraf olduğu İnsan Hakları Sözleşmesine uymak zorunda" uyarısı yaptı.
  Almanya Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier yaşananları kaygıyla izlediklerini belirterek, "Özgürlük anlayışı ve özgürlüğün yorumlanması konusunda Türkiye ile tartışmalıyız" açıklamasını yaptı.
  Birleşik Krallık Ankara Büyükelçisi Richard Moore, kayyım atanmasına Twitter hesabından şu şekilde tepki gösterdi: "Türkiye'deki medya kuruluşlarına karşı yeni operasyonlara ilişkin haberlerden büyük kaygı duydum. Basın özgürlüğü ve farklı görüşlere erişim, bir demokraside hayati öneme sahiptir"
 Fransa Devlet Başkanı François Hollande Türkiye-AB zirvesinde bir soru üzerine "Türkiye'yle işbirliği yapmamız, basın özgürlüğü konusunda aşırı dikkatli olmamamız gerektiği anlamına gelmiyor, ki ben öyleyim" dedi.
 Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Marc Ayrault, Zaman'a el konulmasını "kabul edilemez" olarak nitelendirmiş ve "Avrupa standartlarına yaklaşmak isterken bir yandan da medyada çok sesliliğe saygısızlık edemezsiniz. Bunu Türklere açıkça söyledik" dedi.
 Danimarka Dışişleri Bakanı Kristian Jensen, Zaman Gazetesi hashtag'i (#)ile "İfade ve basın özgürlüğünü kısıtlayan eylemi kınıyoruz" şeklinde twitter mesajı yayınladı.
 Rusya Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Mariya Zaharova, Ankara'dan fikir özgürlüğü ve basın alanındaki uluslararası yükümlülüklerini yerine getirmesi için çağrı yapılması gerektiğini ifade etti.

Ayrıca bakınız
 Zaman Vandaag

Dış bağlantılar

 Zaman
 Today's Zaman
 Sunday's Zaman
 Zaman Amerika
 Zaman Avrupa
 Zaman Avusturya  /
 Zaman Bulgaristan
 Zaman Makedonya

 Zaman Romanya
 Zaman Azerbaycan
 Zaman Türkmenistan
 Zaman Kazakistan   /
 Zaman Benelüks
 Kitap Zamanı Eki
 Sektöreel Eki

Kaynakça

Türkçe gazeteler
Türkiye gazeteleri
Yayımı sona eren Türkiye gazeteleri
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
Türkiye'de muhafazakârlık
1986'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
2016'da sona eren yayınlar
İstanbul gazeteleri

Zaman (gazete)


أسبوع الطيران وتقنية الفضاء (أو أسبوع الملاحة) هي مجلة أسبوعية أمريكية متاحة في شكل مطبوع أو على شبكة الإنترنت. تهتم بما هو جديد في عالم صناعة الطائرات والفضاء. ذات سيط واسع بين المجتمع العسكري الأمريكي والشركات الصناعية العسكرية.

توفر المجلة تغطية شاملة لرجال الأعمال عن طريق الأخبار والبيانات والمؤتمرات عن عالم الفضاء وتكنولوجيا الصناعات الدفاعية.

المجلة مملوكة لصاحبها ماك جرو هيل (McGraw-Hill).

ملحقات أخرى
تأتى مع المجلة ملحقات أخرى وهي :
 مجلة الإصلاح والصيانة.
 مجلة الأعمال التجارية والطيران التجارى.
 دى تى أي (DTI) - مجلة تكنولوجيا الدفاع العالمي.
 قاعدة بيانات العالم الفضائية، والتي كانت تعرف سابقا باسم "دليل الطيران العالمى".

وصلات خارجية
 الموقع الرسمى للمجلة.

مصادر

 الصفحة الإنجليزية.

مجلات أسبوعية أمريكية
مجلات باللغة الإنجليزية
مجلات أسست في 1916
مجلات تنشر من مدينة نيويورك
مجلات طيران
مجلات عسكرية
مجلات عسكرية نشرت في الولايات المتحدة

أسبوع الطيران وتقنية الفضاء


Bing-Bang este un film românesc din 1935 regizat de  N. Stroe și Vasile Vasilache.

Este primul film cu sunet apărut și produs în România și a fost produs de Julian S. Argani (Gartenberg).

Prezentare

Bing si Bang, doi șomeri visători, vagabondând prin Cișmigiu, primesc în dar de la o prietenă, un bilet de loterie. Căutând de lucru la Snagov, găsesc acolo un spectacol muzical, decid sa se întoarcă în Bucuresti, unde ajung înfometați și obosiți. Intră la Loterie unde afla că biletul lor este câștigător. Din păcate nu mai găsesc lozul, pornesc în căutarea lui, răscolesc totul în cămăruța în care locuiau, iar, în final, reușesc sa găsească lozul.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1935 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1935
Filme de comedie românești

Bing-Bang (film din 1935)


Oare puede hacer referencia a:

 Oare, una parroquia civil y un pueblo en el condado de Kent (Inglaterra).
 Oare, una parroquia civil en el condado de Somerset (Inglaterra).
 OARE (Organización Anarquista de la Región Española), una organización anarquista fundada en 1888.

Oare


Portman Road es un estadio de fútbol en Ipswich, Suffolk, Inglaterra. Ha sido el estadio del Ipswich Town Football Club desde 1884. El estadio también ha recibido un partido amistoso internacional de la selección de fútbol de Inglaterra. Ha sido escenario de varios y diferentes eventos deportivos como atletismo, reuniones y partidos internacionales de hockey. El estadio también ha celebrado varios conciertos de música, incluyendo los conciertos de R.E.M y Elton John.

El estadio sufrió muchos cambios a principios del 2000. Esto aumentó su capacidad de 22 600 a 30 311 espectadores. Es el estadio de fútbol más grande en capacidad de East Anglia. El récord de 38 010 personas en el estadio se estableció en un partido de la FA Cup contra el Leeds United en 1975. El estadio también cuenta con instalaciones para conferencias y establecimientos de comida, el "Sir Bobby Robson Suite", "Legends Bar" y una tienda de recuerdos del club Ipswich Town.

Historia
El Portman Road fue utilizado por el equipo local de cricket desde 1855. En 1884 Ipswich Town F.C. se trasladó desde otra área de Ipswich al estadio. Ambos equipos comparten el estadio durante el verano. El primer equipo de fútbol profesional para jugar en la cancha fue el Preston North End Football Club en 1892. Jugaron un partido contra un equipo de fútbol de Suffolk, County Football Association. Una grada temporal fue construida para la visita del Aston Villa en 1898. Más de 5000 personas vieron el partido. En 1901, una fábrica de tabaco se construyó a lo largo del costado del estadio de fútbol.

Una grada de madera llamada "El Gallinero", fue construida a lo largo del costado del campo en 1906. Cuatro años más tarde, dos partidos internacionales amateur de la selección de fútbol de Inglaterra se disputaron en el Portman Road. En la Primera Guerra Mundial, el ejército Británico utilizó el terreno para entrenar. Había un montón de trabajo que hacer cuando se fueron en 1920. Durante la década de 1920, el terreno acogió las carreras de galgos para recaudar dinero. En 1936, cuando el Ipswich Town F.C. se convirtió en profesional, el club de cricket dejó el terreno.

Portman Road fue el lugar del primer partido del Ipswich Town en la Liga de Fútbol, el 27 de agosto de 1938. Ipswich ganó 4-2 ante el Southend United en frente de más de 19 000 espectadores. Los aficionados ayudaron a pagar por más mejoras, como gradas de concreto en el año 1952, que significó que el estadio podía contener más de 29 000 espectadores. Focos fueron construidos en 1960, y el primer partido televisado de Ipswich se celebró dos años después.

El "soporte Portman" fue construido en 1971. Este aumentó la capacidad del estadio a más de 37 000. Después del desastre de Hillsborough, todas las tribunas tuvieron que ser plazas por la ley.Esto significaba que todas las gradas tenían que ser convertidas, y la capacidad se redujo a 22 000. Las estatuas de los anteriores administradores de Ipswich Town, Bobby Robson y Sir Alf Ramsey fueron llevados fuera del estadio en la década de 1990. Después de que Ipswich fuera promovido por la Premier League, el estadio amplió su capacidad actual de más de 30 000 espectadores.

Estructura y establecimientos
El terreno de juego está rodeado por cuatro gradas con asientos: el soporte Norte, el soporte Cobbold, soporte Greene King y el soporte Britannia. La sección principal del soporte Cobbold, que antes se llamaba el soporte de Portman, fue construido en 1971. El soporte Britannia fue construido en 1952 como una zona de asientos de hormigón. Se modernizó en 1990. El soporte Norte fue completamente reconstruido en 2001 y tiene una capacidad alrededor de 7500 espectadores.

El actual operador, Alan Ferguson, ha recibido varios premios. El estadio fue votado como el mejor del campeonato por dos temporadas consecutivas en 2004 y 2005.

El estadio está a unos 450 metros de la estación de tren de Ipswich. La estación está en la línea principal de la estación de Liverpool Street a Norwich. El estadio no tiene aparcamientos para los aficionados.

Otros acontecimientos
El 20 de agosto de 2003, se organizó en Portman Road un partido de Inglaterra. Fue un partido amistoso contra Croacia, que terminó 3-1 para Inglaterra en frente de 28 700 espectadores.El estadio ha sido utilizado por los equipos juveniles de Inglaterra en varias ocasiones. La primera vez fue el 24 de noviembre de 1971. La selección de Inglaterra sub-23 empató con Suiza 1-1.

Otros deportes han sido acogidos en Portman Road, incluido el atletismo en 1927, un partido de fútbol americano en 1953, y varios partidos internacionales de hockey en la década de 1690 y 1970.

El estadio también ha recibido varios conciertos de música, incluidas las actuaciones de Elton John, R.E.M., Red Hot Chili Peppers, y Rod Stewart. En marzo de 2005 alrededor de 8000 cristianos fueron al estadio. Este fue el mayor acto de culto cristiano en Suffolk, desde el utilizado Portman Road para el evangelista estadounidense Billy Graham en el marco de su gira en 1984.

Ipswich Town Football Club
Estadios de fútbol de Inglaterra del siglo XIX
Estadios de fútbol de Inglaterra del siglo XXI
Estadios de fútbol inaugurados en 1884
Estadios de fútbol inaugurados en 2002
Suffolk
Arquitectura de Reino Unido de 2002
Deporte en Reino Unido en 2002
Reino Unido en 1884

Portman Road


නූතන දර්ශනවාදයේ ආරම්භකයා වූ ඩේකාට් (1596 - 1650) එක්තරා ක්‍රමයක් නිපදවූ අතර, අද ද එය සාර්ථකව යොදාගත හැකිය. ඒ නම් විධිමත් සන්දේහයයි (systematic doubt). සත්‍ය යයි තමාට ඉතා පැහැදිලිව විශේෂිතව නොපෙනෙන කිසිවක් තමා අදහන්නේ නැතැයි හෙතෙම තීරණය කළේය. හෙතෙම සැක කළ හැකි සෑම දෙයක්ම සැක කරයි. එය සැක නොකිරීමට හේතුවක් පෙනෙන තුරුම සැක කරයි. මේ ක්‍රමය යොදාගැනීමෙන් හෙතෙම, පැවැත්මක් ඇතැයි ඉතාම නිසැකව විස්වාස කළ හැක්කේ තමාගේ පැවැත්ම පිළිබදව පමණකි යන නිගමනයට ක්‍රමයෙන් එළඹුණි. .....  මේ අනුව ඔහුගේ පැවැත්ම ඔහුට සම්පූර්ණ නියතතාවකි. 'මම සිතමි. එහෙයින් මම සිටිමි' (කොජිටෝ, අර්ගෝ සුම්) හෙතෙම මේ නිශ්චිතතාව පදනම් කරගෙන, සිය සංශය නිසා සුණුවිසුණු වූ ලෝකය පිළිබද දැනීම නැවත ගොඩනංවන්නට පටන් ගනී.

සංශය මුල්කරගත් ක්‍රමය නිපදවීමෙන් ද, ඉතාම නියත වන්නේ ආත්ම ගත දේවල් යයි පෙන්වීමෙන් ද,  ඩේකාට් දර්ශනවාදයට ඉතා විශාල සේවයක් කළේය.....එහෙත් ඩේකාට් ගේ තර්කය හාවිතා කිරීමේ දී යම් තරමකට කල්පනාකාරී විය යුතුය. 'මම සිතමි. එහෙයින් මම සිටිමි' යන්න, අතිශයින්ම නිශ්චිත දෙයකට වඩා යමක් පවසන්නකි. එයින් ගම්‍ය වන්නේ මා යයි අද සිටින පුද්ගලයා ඊයේ සිටි පුද්ගලයා ම බවකි. මෙය එක් අරුතකින් ගත් කල සත්‍යය. එහෙත් සැබෑ 'මම' ද සැබෑ 'මේසය' තරම්ම දැනගැනීමට උගහටය.  වැඩිදුර විස්තර සදහා 17 වැනි සියවසේ දර්ශනය බලන්න.

දර්ශනික සිද්ධාන්ත

විධිමත් සන්දේහය


Americocentrismo é uma tendência a assumir que a cultura dos Estados Unidos é mais importante do que a de outros países ou a julgar culturas estrangeiras com base nos padrões culturais americanos. Refere-se à prática de ver o mundo de uma perspectiva excessivamente focada nos Estados Unidos, com uma crença implícita, consciente ou subconscientemente, na preeminência da cultura americana.

O termo não deve ser confundido com o excepcionalismo americano, que é a afirmação de que os Estados Unidos são qualitativamente diferentes de outras nações e costuma ser acompanhado pela noção de que os Estados Unidos têm superioridade sobre todas as outras nações.

Na mídia
Foi percebido que as redes de televisão americanas contêm um viés americocêntrico na seleção de seu material.

Outro exemplo de americocentrismo está no alto foco que as empresas têm nos mercados dos Estados Unidos em relação aos outros mercados. Frequentemente, os produtos produzidos e desenvolvidos fora dos Estados Unidos ainda são comercializados como tipicamente americanos.

De acordo com a Comissão Europeia, a governança da Internet (em particular a relacionada com a Agência de Segurança Nacional) é muito americocêntrica. Ela criticou o papel principal da empresa americana ICANN em sua administração.

A Wikipédia em inglês foi criticada por ter um viés sistêmico americano no que diz respeito à sua preferência ocasional por fontes, idioma e ortografia em inglês americano.

Ver também
 Afrocentrismo
 Nacionalismo americano
 American way of life
 Antiamericanismo
 Etnocentrismo
 Eurocentrismo

Neologismos sobre política
Etnocentrismo

Americocentrismo


Daniel Isaac Axelrod (Brooklyn, 16 de julio de 1910-2 de junio de 1998) fue uno de los principales ecopaleontólogos del siglo  especializado en la flora del Terciario de la Cordillera de los Andes, en particular, la correlación de evidencia fósil de floras específicas con indicadores de cambio climático.

Biografía
Era el mayor de cinco hijos, de una familia de inmigrantes rusos. Recibió su A.B. en botánica, y un M.A. y un Ph.D. en paleobotánica por la Universidad de California en Berkeley. Sirvió en la United States Army durante la segunda guerra mundial realizando fotointerpretación y análisis estratégicos de fotos aéreas 3D de terranos. Después de la guerra fue contratado como profesor asistente de geología en la Universidad de California en Los Ángeles. Con el tiempo se convirtió en profesor de tiempo completo de geología y botánica en la UCLA antes de dirigirse a la Universidad de California en Davis, y al final de su carrera como profesor de paleoecología.

Murió repentina e inesperadamente en su casa de un ataque al corazón, a los 87 años.

Sus colecciones de especímenes de floras fósiles se hospedan en el Museo de Paleontología de la Universidad de California.

Algunas publicaciones
 . 2000. A Miocene (10-12 Ma) Evergreen Laurel-Oak Forest from Carmel Valley, California. Univ. of California Publ.: Geological Sci. 145. Univ. of California Press; Berkeley, California
 . 1998a. Origin and Relationships of the California Flora. Special Publications Series. Edición reimpresa de California Native Plant Soc. 134 pp. ISBN 0-943460-27-1
 . 1998b. The Oligocene Haynes Creek Flora of eastern Idaho. Volumen 143 de Univ. of California publications in geological sci. Edición ilustrada de Univ. of California Press, 99 pp. ISBN 0-520-09824-2
 --------------------------. 1998c. The Eocene Thunder Mountain flora of Central Idaho. Volumen 142 de Univ. of California publications in geological sciences. Editor Univ. of California Press, 61 pp.
 --------------------------. 1995]. The Miocene Purple Mountain flora of western Nevada. Volumen 139 de Univ. of California Publ. in Geological Sci. Edición ilustrada de Univ. of California Press, 62 pp. ISBN 0-520-09797-1
 --------------------------. 1967a. Geologic history of the californian insular flora. 49 pp.
 --------------------------. 1967b. Evolution of the Californian closed-cone pine forest. 57 pp.
 --------------------------. 1966a. Potassium-argon ages of some western tertiary floras. 10 pp.
 --------------------------. 1966b. The Eocene copper basin flora of northeastern Nevada. Vols. 59-61. Editor Univ. of California Press, 124 pp.
 --------------------------. 1965. A method for determining the altitudes of tertiary floras. 28 pp.
 --------------------------. 1962. Post-pliocene uplift of the Sierra Nevada, California. 16 pp.
 --------------------------. 1959. Miocene floras of the Columbia Plateau: Composition and interpretation. Systematic considerations. Con Ralph W. Chaney. Partes 1-2. N.º 617 de Carnegie Institution of Washington publ. Editor	Carnegie Institution of Washington, 237 pp.
 --------------------------. 1959. Late tertiary floras and the Sierra Nevadan uplift. 27 pp.
 --------------------------. 1939. Contributions to Paleontology: a Miocene Flora from the western border of the Mohave Desert. 129 pp.

Honores
 1976: profesor emérito en la Davis
Miembro de
 1981: Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias.

Medallas de
 1979: Hayden Memorial Geology Award, de la Academia de Filadelfia de Ciencias Naturales
 1980: Academia de California de Ciencias
 1985: Palaeobotanical Society International
 1990: Paleontological Society
 1993]: Mérito de la Sociedad Botánica de Estados Unidos

Eponimia
 (Araceae) Cryptocoryne axelrodii Rataj
 (Poaceae) Tarigidia axelrodii A.S.Vega & Rúgolo

Referencias

Enlaces externos
 Catálogos Coleccionbes UCMP Paleobotany
 http://content.cdlib.org/xtf/view?docId=hb1p30039g&brand=oac&doc.view=entire_text

Alumnado de la Universidad de California en Berkeley
Botánicos de Estados Unidos
Escritores en inglés
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Geólogos de Estados Unidos
Miembros de la Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias
Militares estadounidenses de la Segunda Guerra Mundial
Paleobotánicos
Profesores de la Universidad de California en Davis
Profesores de la Universidad de California en Los Ángeles

Daniel I. Axelrod


Tucker Swanson McNear Carlson (fæddur 16. maí 1969) er bandarískur íhaldsmaður, sjónvarpsmaður, stjórnmálaskýrandi og rithöfundur. Carlson starfaði fyrir ýmsar sjónvarpsstöðvar, þar á meðal CNN og MSNBC, þar til hann byrjaði sem stjórnmálaskýrandi fyrir Fox News árið 2009. Hann stjórnaði pólitíska umræðuþættinum Tucker Carlson Tonight á Fox News frá 14. nóvember 2016 til 24. apríl 2023.

Tucker Carlson Tonight
Frá og með árinu 2020 hefur Tucker Carlson Tonight verið með stærsta áhorfendahópinn af öllum fréttaþáttum í Bandaríkjunum. Í þáttunum hefur Tucker Carlson sagt álit sitt á stjórnmálum, innflytjendum, þungunarrofi, kynþáttaátökum, utanríkisstefnu Bandaríkjanna, ásamt ýmsu öðru, sem hefur valdið miklum deilum. Hann hefur opinberlega talað gegn stefnu vinstrimanna og lýst sér sem stuðningsmanni hægri popúlista. Samtökin Politico hafa lýst Tucker Carlson sem einum áhrifamesta talsmanni Donalds Trumps Bandaríkjaforseta og stjórnmálastefnu hans. Donald Trump hefur viðurkennt að hann horfi reglulega á Tucker Carslon Tonight og það er vitað að álit Tuckers Carlsons hefur haft áhrif á ákvarðanir og stefnu Trumps.

Carlson hætti störfum hjá Fox News þann 23. apríl árið 2023. Starfslok hans hjá fyrirtækinu komu stuttu eftir að Fox féllst á að greiða kosningavélaframleiðandanum Dominion Voting Systems andvirði um 107 milljarða króna í bætur vegna ósanninda sem sem margir fjölmiðlamenn Fox breiddu út um að Dominion hefði beitt vélum sínum til að stuðla að svindli í bandarísku forsetakosningunum 2020.

Stjórnmál
Tucker Carlson var upphaflega talsmaður frjálslyndrar efnahagsstefnu en nú myndi hann hins vegar gagnrýna hugmyndafræði frjálslyndra og kalla hana verkfæri elítunnar til að ræna auði Bandaríkjamanna. Carlson gerðist virkur fylgismaður verndarstefnunnar sem byggist á þeim grundvelli að Bandaríkin hafi tapað á því að taka virkan þátt í alþjóðamálum og viðskiptum og ættu þar af leiðandi að draga sig til baka á alþjóðavettvangi. Carlson hefur talað gegn frjálsri verslun og innrásum Bandaríkjanna í Miðausturlönd.

Tilvísanir

Bandarískir blaðamenn
Bandarískir sjónvarpsmenn

Tucker Carlson


Hjemturen er en dansk kortfilm fra 1967, der er instrueret af Edward Fleming efter manuskript af ham selv og Knud Leif Thomsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Kortfilm fra Danmark

Hjemturen


Naruto adlı anime ve manga serisinin kurgusal karakterlerinden biridir. "Shika" geyik (鹿), "-maru" da yuvarlak, daire (丸) anlamına gelmektedir ama bu isim Japonya'da hayvan veya eşya ismi yerine geçebilen bir isimdir. Bu isimlerden bazıları "Ino-Shika-Cho" 'dur. Aynı zamanda Hanafuda adlı bir kart oynundaki kazanan elin adıdır.

"Nara" Japonyada'ki bir bölgedir ve oradaki Nara parkı en iyi geyik koruma yeridir. Shonen Jump oylamalarında Nara'nın Shika parkı en iyi 10. yer seçildi ve Shikamaru animede 10. takımda.

Nara Shikamaru, Asuma Sarutobi'nin takımının en tembel üyesidir. Ino Yamanaka ve Chōji Akimichi ile aynı takımdadır. Çünkü onların babası eskiden aynı gruptadır. Shikamaru grubu ile iyi anlaşır ve çoğunlukla birlikte çalışırlar ama Shikamaru'nun güvenini ve arkadaşlığını kazanan Chōji'yle daha da yakındır. Bunun nedeni Shikamaru ve Chōji küçükken, Shikamaru Choji'ye hep yardım edip onun yanında kalmıştır. Shikamaru'nun favori yiyecekleri uskumru ve deniz yosunudur tabi yanında rafadan yumurta ile. Özlü sözleri ise "Hayatı tadında ve sakin yaşayın." ve "Hayat sakindir."dir. Aşırı derecede tembel biri olan Shikamaru, işten hep kaçmaktadır. Boş zamanlarında hep kestirir, bulutları izler veya düşünce oyuyunu olan Shogi ya da Go oynar. Ne zaman bir dövüşe veya savaşa katılması gerekse kaçar veya dalgın rolü yapar. Kaçmak istediği durumlarda ise, özlü sözü olan "Ne kadar zor" veya "Ne kadar yorucu" der (めんどくせぇ, mendokusē, İngiliz televizyonlarında "what a drag"). Tamamen kendinin bu kişiliğinin farkındadır ve hatta kendine dublaj yapar ve kendine "Kaçmada bir numaralı kişi" veya "Bir numaralı korkak" der. Bu kadar tembel olmasına rağmen takım arkadaşları tehlikede olunca Shikamaru çok hızlıdır. O Gölge takliti tekniği ile düşmanlarının bütün zamanını alır çünkü sadece strateji yapar. Bu durum onu çok tehlikeye sokar. Arkadaşları için hayatını tehlikeye bile atabilir. Sık sık zor durumlar için çağrılır. Bu durumlardan zekası sayesinde ciddi yaralar almadan kurtulmayı başarmıştır. Asuma, Shikamaru hep onu Shogi ve Go'da yenebilirken notları neden hep düşük diye düşünmüştür ve onu bir IQ testi'ne sokmuştur. Sonuç olarak Shikamaru fazlası ile zeki çıkmıştır. Asuma, Shikamaru'nun IQ'sunun 200'ün üstünde olduğunu ve onun düşük notlarının nedeninin ise kurşun kalemi kaldırıp yazmanın kendisine çok yorucu geldiğinden olduğunu öğrenmiştir. Aklını savaş sırasında kullanırken hep parmaklarını birbirine değdirecek şekilde bir yuvarlak oluşturur. Chuunin olarak ilk çaylak olan Shikamaru ilk görevini de Sasuke'yi kurtarmak olarak Tsunade'den alır ancak bu görevde Sound 5 nedeniyle başarılı olamaz ve hafif yaralanarak Konoha'ya döner. Temari ve babasından azar işittikten sonra chuunin olmaya devam etmeye karar verir ve serinin 2. bölümünde de onu chuunin olarak görürüz. Serinin 2. Kısmında Hidan ve Kakuzu'nun Asuma'yı öldürmesinden sonra intikam almak için Hidan'la dövüşür. Hidan'ı patlatarak uzuvlarına ayırır. Böylece intikamını almıştır. Hidan, ölümsüz biri olduğu için paramparça olarak toprağın altında hala hayatta durur çünkü o orman sadece Nara Klanı'nın girebildiği bir ormandır.

Naruto karakterleri
2000'de tanıtılan kurgusal karakterler
Kurgusal erkek karakterler

Shikamaru Nara


Byglandsfjord Station (Byglandsfjord stasjon) var en jernbanestation på Setesdalsbanen, der lå i Bygland kommune i Norge. Den var endestation for Setesdalsbanen fra Grovane.

Stationen åbnede 27. november 1896 sammen med banen, der oprindeligt gik fra Kristiansand via Grovane til Byglandsfjord. Strækningen mellem Kristiansand og Grovane blev ombygget og indgik i Sørlandsbanen. Resten af banen til Byglandsfjord blev nedlagt 2. september 1962 som den af sidste af NSB's baner med sporvidden 1067 mm.

Stationsbygningen er i dragestil og blev opført i 1895 efter tegninger af Paul Due. Den benyttes pr. 2011 som bibliotek. Hele stationsområdet blev fredet i 2002 i henhold til kulturminnelovens paragraf om områdefredning. Fredningen omfatter både stationsbygningen indvendig og udvendig, toiletbygning, remise, pakhus, perron og læsserampe samt et område omkring stationen. Stationen er valgt som Bygland kommunes tusindårssted.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Setesdalsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Agder
Etableret i 1896
Ophørt i 1962

Byglandsfjord Station


الكربون النشط أو الفحم المنشط أو كاربون منشط، هو فحم مصنع بأسلوب خاص مسامي، بحيث تصبح مساحة سطحه كبيرة جدا، وبالتالي يصبح أكثر قدرة كيميائيًا على التقاط غازات ضارة أو الغير مرغوب فيها. يستخدم الكربون النشط مع جير الصودا في صناعة كمامات الغاز .

نبذة

الفحم المنشط مادة صلبة غير متبلرة وعالية المسامية تحوي حبيبات دقيقة من الجرافيت، معالجة بطرق خاصة لتجعلها مسامية. يستحضر على شكل حبيبات صغيرة أو مسحوق ناعم، والفحم المنشط مادة غير قطبية كما أنها غالية الثمن حيث تباع بمبلغ 1500 دولار للطن وتستوردها الدول العربية ولا تنتج فيها، وتستهلك مصر وحدها مايقرب من 6000 طن شهريا منها والمصدر الرئيسي لها هي الصين

يمكن إنتاجه من مواد بديلة مثل قشر الأرز وقشر جوز الهند إلا ان أهم عيوبه قابلية الاشتعال ويمكن تحضيره من المواد الكربونية بما فيها الفحم بأنواعه المختلفة (البترولي والحجري والمتفحم والخشبي والصدفي مثل قشرة النارجيل)

ميزات
يتميز بقدرته العالية على إمتصاص الغازات والسموم الموجودة حوله ولذلك يستخدم كدواء معالج لأمراض التسمم والغازات والمغص وأي مرض تنتشر فيه غازات سامة في الجهاز الهضمي. كما يستخدم الفحم المنشط في صناعة الكمامات وغيره من أدوات السلامة التي يستخدمها رجال الإطفاء والعاملين في مناجم. كما يستخدم لتنقية المياه الملوثة ومياه الصرف الصحي للاستخدام للشرب وللزراعة وللصناعة. ويستخدم أيضا في قتل البكتيريا وإزالة الروائح الكريهة. والمعروف حاليا أن الفحم النشط هو أفضل الممتزات وأكثرها استخداما في كافة المجالات.

التصنيع
يتضمن التصنيع مرحلتين:
 الكربنة تشمل تجفيف وتسخين المواد الأولية للتخلص من المواد الأخرى الجانبية الاضافية كالقطران والمواد الهيدروكربوينة الأخرى وأيضا للتخلص من أي غازات ناشئة وتحريرها، وتتم عملية التسخين عند درجة حرارة 400–600 °C في ظروف تكون فيها كمية الأكسجين قليلة جدا للحيلولة دون حدوث احتراق للفحم
 تنشيط الحبيبات المكربنة بتعريضها لمادة مؤكسدة وعادة تكون بخار أو ثاني أكسيد الكربون عند درجات حرارة عالية. هذه العوامل المؤكسدة تحرق المواد التي تسد مسامات بنيته والتي نتجت أثناء عملية الكربنة بحيث تتكون مسامات داخل الشبكات البلورية للجرافيت، وهذا ما يعمل على زيادة السطح الفعال فيه . ويعتمد حجم المسامات المتكونة أثناء عملية «التنشيط» على الوقت المستهلك لهذه العملية؛ فكلما كان زمن التنشيط طويلا كلما كان حجم المسامات كبيرا . أشهر أنواع الفحم المنتج لهذا الغرض هو النوع الذي ينتج من الفحم القاري من الأسفلت نظرا لصلابته ومقاومته للكشط والاحتكاك و توزيع المسامات البينية، ورخص تكلفته، لكن تبقى كفاءته معلقة بنوع الاستخدام الذي صنع من أجله.

الاستخدام
يستخدم الفحم المنشط كمادة ماصة للمواد العضوية وغير القطبية وأيضا في معالجة الغازات والمياه وهو أكثر مادة مستخدمة كمادة ماصة للروائح والغازات والرطوبة. كما يستخدم أيضا في تكرير الزيوت والسكر والبتروكيماويات وأيضا في شركات الادوية، وتنقية المياه، وهذا يعزى إلى مساحة السطح العالية التي يتميز بها القادرة على امتصاص مواد ضارة أو غير مرغوب فيها.

طالع أيضا
 ادمصاص
 فحم منشط (دواء)
 ترشيح بالكربون النشط

المراجع

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أشكال الكربون
تقنيات الغازات
سواغات
علاجات علم السموم
فحم نباتي
مرشحات
مواد صناعية

كربون نشط


Operation Green () often also referred to as Case Green () or Plan Green (), was a full-scale operations plan for a Nazi German invasion of Ireland planned by an unknown German officer known by the alias "Hadel" in support of Operation Sea Lion (), the invasion of the United Kingdom, during World War II. Despite its detailed nature, Operation Green is thought to have been designed only as a credible threat, a feint, not an actual operation. Plan W, a planned occupation of all of the Free State by the British Armed Forces, was drafted by the British military in secret liaison with the Irish government to counteract any German invasion.

German interest in Green and Operation Sea Lion must always be understood in the context of their overall strategic plan. That, first and foremost, was Operation Barbarossa, the invasion and destruction of the Soviet Union. They had little interest in tying up military resources in Britain or France, other than doing what was necessary to prevent the British and French from interfering with the invasion of the Soviet Union.

Implementation of Green was the responsibility of General der Artillerie Leonhard Kaupisch, commander of the German Fourth and Seventh Army Corps, Army Group B.  The originator of the idea for Green is thought to be newly promoted Generalfeldmarschall Fedor von Bock, Army Group B. Bock had operational command for the western flank under Operation Sea Lion. Once collated, thirty-two copies of Green were distributed as "Top Secret" on 8 August 1940 to the German High Command; a number of copies survived World War II.

Deception or a real plan?
Green was conceived in early-to mid-1940 and the plan was drawn up in August 1940, under three weeks after Hitler issued his initial warning order for Operation Sea Lion on 16 July 1940.  The plan was widely circulated and even publicised during the period 1940–1941. By 1942 Green had even made its way into the hands of the Irish military via the British military and was subsequently translated into English by Irish Military Intelligence G2 Branch. This has raised suspicion that intercepted 'chatter' about Green may have been aimed at creating a 'bogeyman' in the minds of British military planners on their western flank.  There was some truth to this; one example is Generalmajor Walter Warlimont's recollection from 28 June 1940 of an operational instruction issued by the High Command.  The directive was to mislead the enemy about a possible invasion of neutral Ireland using "all available information media".  The intention was to spread rumours that German forces were preparing a landing in Ireland to place a further stranglehold on Britain, reinforcing the current "siege". It is possible that these efforts heightened the state of alert and were a cause of alarm in Britain, leading to the British expending significant effort in trying to convince the Irish government to abandon neutrality and side with the Allies.

Raeder's estimation
The estimation of Grand Admiral Erich Raeder of the Naval High Command was lukewarm, just as it had been for Sea Lion. His concern was German naval strength and resupply of any landed troops:To a defending force, cut off and left to its own devices, the topography of the country [Ireland] does not afford us much protection... without supplies and reinforcements they would soon feel the increasing pressure of British expeditionary force brought over under the protection of British naval power; sooner or later our own troops would face a situation similar to Namsos or Dunkirk.

In this sense Green can be seen as a worst-case scenario for the Oberkommando der Wehrmacht (OKW).  While Kaupisch was to continue planning and training for Sea Lion/Green he seems to have shelved preparations in late 1940 and not returned to them.  From his point of view Green had become a feint.  This view is reinforced by examining one of the warnings offered to participating German forces in the plan:
The 'Green' operation confronts us with an entirely new task.  Therefore there are no precedents from which we can work.  In many cases, troops will have to look after themselves.  Each commander must look for a way to achieve his individual objective.  Everything depends on the extent of co-operation, on each individual's alertness and ability to take independent action.  Confidence in the achievements of German Leadership and the German Soldier should be the foundation of this operation.

The prognosis for German land forces taking part in Green was therefore not good.  They had no experience of large-scale amphibious warfare; they might have to fight and survive, without resupply, artillery support or screening aerial support, amongst a hostile citizenry.  They would have to fight against expected British troop movements from the north of the island, and from Great Britain invading Ireland to protect its flank.  These drawbacks, whilst probably acceptable to Hitler, were not acceptable to Raeder in his considered estimation four months after the plan was first floated.  He did not agree that Ireland could become the "back door" into Britain with the present strength of German forces.

As Sea Lion was rescheduled on 12 October 1940 for the Spring of 1941, then permanently cancelled on 13 February 1943, Green became an irrelevance.

Accuracy and detail of Green

Despite the fact that Abwehr intelligence-gathering in Ireland had not begun until mid-1939, Green was thorough in detail.  This can probably be attributed to the intelligence-gathering of German civilians based in Ireland during the 1930s.  That the plan for Green was completed days after being ordered is a testament to the planning staff in collating the data. Hitler, who continued to hold out hope for a détente with Britain, refused to allow the Abwehr to conduct intelligence gathering operations on British soil from 1936 to 1938. Even when intelligence gathering operations in Britain were attempted following the fall of France it was mostly disastrous (see Operation Lobster I and Operation Seagull).  As Sea Lion was postponed and eventually shelved following the launching of Operation Barbarossa, the planning staff working on it issued two reprints, adding detail as they went.

Detail in Green
The full briefing package for Green runs to five volumes, each devoted to a particular area of military interest. A good example of the detail is a seventy five-page booklet titled "Militärgeographische Angaben über Irland" ("Military Geographical data on Ireland"). This booklet described the frontier, size, historical background, industry, transport infrastructure, vegetation, climate, and weather of the island. It also included seventeen pages of detailed sketches of 233 cities, towns, and villages, complete with a lexicon. 120 photos accompanied the booklet; annexes contained street maps of twenty-five cities and towns, including street names and addresses of garage owners.

A second print of the plan in October 1941 added 332 photographs of the Irish countryside and coastline, mostly tourist photos, which were used to reference highly accurate Ordnance Survey maps.  There were also details on spring tides, geological formations and possible routes German troops could take off projected invasion beaches.  Another addendum included in the further reprinting of the plan in 1942 by the OKL (Luftwaffe High Command), titled "Küsten-Beschreibung des Irischen Freistaates (Irland)" ("Coastal description of the Irish Free State"), contained high-altitude aerial photographs of the areas in question, some taken from 30,000 feet, with houses and trees visible.

Despite this attention to detail, and the improvements in the volume of data with each reprinting, a lot of the data was out of date or incomplete.  For example, the Galway–Clifden railway is described as being operational, but it had closed in 1935. Ireland was also described as perfectly suited to military operations because of its "excellent network of roads", and details on population centres such as Derry and Belfast were accurate but lacked information on British troop concentrations based in these cities. On the other hand, the Ardnacrusha power station on the lower River Shannon was entirely detailed in the plan, thanks to the help of the German firm Siemens, which had built it prior to the war.

Military details of Plan Green
Green is often confused with a plan authored by the Irish Republican Army and sent to German Intelligence (Abwehr) in August 1940. The IRA authored plan was later titled "Plan Kathleen" by the Abwehr and "Operation Artus" by the German Foreign Ministry. Green and Plan Kathleen should not be confused.  There are no details in Green on the politics of Ireland, only military capacity estimates.  Green makes no mention of the IRA in these estimates, and it is fair to say that even if the planners had wanted to include detail and estimates of the IRA they would not have gained much accurate information from the Abwehr.

Green within Sea Lion framework

Leaving aside the possible propaganda and tactical aims of Green, the military planning aspects of Green are best considered as complementing the aims of Sea Lion. In pursuit of Sea Lion, Plan Green was thought to meet a number of military objectives:
 to draw off British Army troops stationed in Northern Ireland who might otherwise be sent to aid the defence of Britain,
 deny Ireland as a staging point/refuge to British troops,
 provide a staging post for Luftwaffe forces to subdue northern Britain.

In the event of Sea Lion's success, fulfilment of Green was expected to be the next step, insofar as operational plans stay static during wartime. No plans for the imposition of government in Ireland, but 'rounding up of dissidents' were included as part of Green. Dublin was mentioned as one of six German administrative headquarters between the two islands that were to be established on the successful completion of Sea Lion.

Implementation and objectives of the plan
The jumping off point for Green was to be the French ports of Lorient, Saint-Nazaire, and Nantes with an initial force of 3,900 troops.  The objective was to be an eighty-five-mile stretch of the southern coast of Ireland between Wexford and Dungarvan.  Having captured the ports there, German units were expected to fight their way up to thirty miles inland to establish a beach-head running from Gorey on the Wexford-Dublin road across the 2,610 feet height of Mount Leinster above Borris, County Carlow, through Thomastown in County Kilkenny, to Clonmel in County Tipperary.

The first landings were to include artillery and commando squadrons and a motorised infantry battalion.  A bridge building battalion was also to be landed along with three anti-aircraft companies and several 'raiding patrols' to probe Irish Army defences.  Reserves from the German 61st, 72nd, and 290th Divisions were to take up occupation duties in the Gorey-Dungarvan bridgehead once it had been established.  The overall details for the plan appear to be sketchy from this point onwards, and mostly would have depended on the success or failure of Operation Sea Lion in Britain.

Amphibious assault
Beach-heads considered in Green included the Waterford-Wexford sector (favoured), the estuary of the River Shannon near Limerick, Galway Bay, Donegal Bay with Killala, Ballina and Sligo, Lough Foyle with Derry, the 'Bay of Belfast' (Belfast Lough), and Cobh in Cork.

The landings were to be effected by sea craft available in occupied France at the time, but there were few in existence and Operation Sea Lion was to have priority- further reasons why Raeder was not happy with Green.  Green was expected to use over 50,000 German troops and Sea Lion was expected to use 160,000 but for Green the Germans only found two steamships available around the north-western ports of France- the French Versailles and the German Eule together with three small coasters: Mebillo, Clio and Franzine.

It is also worth pointing out that to get to Ireland the departing ships would have had to circumnavigate the British coastline at Cornwall.  Every vessel taking part in Green was to carry anti-aircraft weaponry indicating that the planners expected the Royal Air Force (RAF) to intercept them, although air cover from the Luftwaffe's West of France Air Command was to be provided as part of Sea Lion.

Irish defences against Green

It was anticipated that Irish forces would resist the initial invasion. Landing craft and vessels transporting the German troops were to be equipped with forward-facing guns, and invading troops were instructed to assume defensive positions as soon as they came under fire, considering retreat only in the most dire emergency.

There were gaps in the German planning; for instance the plans for the proposed incursion of Cobh (as a possible beach-head area in Green) is not accompanied by details of the 9.2 inch and 6 inch artillery defences located there.  This weaponry had formed part of the defences of the Treaty Ports, which the British had handed over to Irish forces in 1938.

Green dealt only with the plan for invasion, as no details on any subjugation of the population and eventual conquest of the entire island were included. Among the Irish population, however, there was an element of support for the Third Reich due to resentment of past British rule and the recent partition of the country. Sketchiness with regards to the plan has contributed to an assessment that it was more a diversionary attack than actual attempt to take over the island, although once committed it may have been hard for the German forces to withdraw.

Involvement of the IRA
There was no involvement or prior knowledge of Green by the IRA in Ireland.  It is likely, however, that the possibility of such planning was on the mind of Sean Russell and his acting Chief of Staff Stephen Hayes.  Russell is known to have reached out to the German Foreign Ministry and Abwehr during his time in Berlin, and Hayes is known to have sanctioned Plan Kathleen before it was delivered to the Abwehr in Berlin in August 1940.  However, no operational instructions were issued to Abwehr agents to gather data on Ireland in preparation for Green. This is possibly because the planners felt they had enough militarily useful data already, but likely because Green, although thorough, was created in a hurry.  Later editions contained no data from the IRA, instead only adding from publicly available information in reference books and details provided by German civilians who had worked in Ireland during the 1930s.

See also
 The Emergency
 Oskar Metzke
 IRA Abwehr World War II — Main article on IRA Nazi links

Abwehr operations involving Ireland
 Operation Lobster
 Operation Lobster I
 Operation Seagull (Ireland)
 Operation Seagull I
 Operation Seagull II
 Operation Whale
 Operation Dove (Ireland)
 Operation Osprey
 Operation Sea Eagle
 Plan Kathleen
 Operation Mainau
 Operation Innkeeper

Footnotes

Bibliography
 Germany. 1940. Militärgeographische Angaben über Irland. Berlin: Generalstab des Heeres, Abt. für Kriegskarten und Vermessungswesen (IV. Mil.-Geo.). OCLC: 10934333.

Further information/sources
 A copy of Plan Green is located at the Military Archives, Cathal Brugha Barracks, Dublin.
 Mark M. Hull, Irish Secrets. German Espionage in Wartime Ireland 1939–1945, 2003,
 Robert Fisk, In Time of War (Gill and Macmillan) 1983
 Some information on defensive planning in Northern Ireland as part of the overall British defence available here.

External links
 Irish Times obituary of Helmut Clissmann
 Nazi war dossier reveals plans to invade Ireland

Abandoned projects of Nazi Germany
Amphibious operations of World War II
Green
Green
Cancelled invasions
Cancelled military operations involving Germany
Cancelled military operations of World War II
Germany–United Kingdom military relations
Independent Ireland in World War II
Invasions by Germany
Invasions of Ireland
Western European theatre of World War II
World War II in the English Channel

Operation Green (Ireland)


Emanuel Hirsch Cohen (June 1, 1915 – February 24, 2004), better known by the stage name John Randolph, was an American film, television and stage actor.

Early life
Randolph was born Emanuel Hirsch Cohen in New York City on June 1, 1915, the son of Jewish immigrants from Russia and Romania. His mother, Dorothy (née Shorr), was an insurance agent, and his father, Louis Cohen, was a hat manufacturer. In the 1930s, he spent his summers at the Pine Brook Country Club in Nichols, Connecticut which was the summer home of the Group Theatre. He made his Broadway debut in 1938 in Coriolanus. Randolph joined the United States Army Air Forces in World War II. He had a small role in the 1948 film The Naked City.

He and wife Sarah Cunningham were blacklisted from working in Hollywood films and in New York film and television and radio after 1948. In 1955 they were both called before the House Un-American Activities Committee to testify concerning ongoing investigations regarding Communist infiltration in the American entertainment industry. Both he and his wife refused to answer questions and cited the Fifth Amendment protection against testifying against themselves.

John and Sarah Randolph were very active in AFTRA, SAG and in Actor's Equity, were elected members of union boards and became vice presidents at various times during their careers.

From 1988 to 1991 he served as chairman of the National Council of American–Soviet Friendship.

Career
Randolph was one of the last blacklisted actors to regain employment in Hollywood films when director John Frankenheimer cast him in a major role in Seconds in 1966. Randolph was in the original New York stage productions of The Sound of Music (as Von Trapp's butler, Franz), Paint Your Wagon, and The Visit.

He won the 1987 Tony Award for Best Performance by a Featured Actor in a Play for his performance in the Neil Simon play Broadway Bound. He made his last Broadway appearance in 1991 in Prelude to a Kiss.

Randolph made numerous screen and television appearances in secondary roles. He played Chief Sidney Green in Serpico (1973), directed by Sidney Lumet. He also played the father of Charlie Partana (played by Jack Nicholson) in Prizzi's Honor and Clark W. Griswold, Sr. in National Lampoon's Christmas Vacation (with Chevy Chase). From 1973 to 1976, he made three appearances as Cornelius "Junior" Harrison, Jr., father of Emily Hartley, in The Bob Newhart Show, (shows #37, #59, and #106).

In 1974, he played an Air Force Colonel in the Columbo episode "Swan Song". He played a mayor in Earthquake (1974), a disaster film. In 1975, Randolph was cast as General Philip Blankenship in The New Original Wonder Woman pilot. He was replaced by Richard Eastham in the television series. He had an uncredited role in the 1976 film All The President's Men as the voice of Richard Nixon's Attorney General John Mitchell.

In 1975, Randolph took over the role of the principal of fictional Harry S Truman High School in the series Lucas Tanner starring David Hartman.  He was with the series for the last half of its single season.

He played Judge J. Waties Waring in "With All Deliberate Speed", a 1976 episode of CBS's mini-series: The American Parade, dealing with events culminating in the 1954 Supreme Court decision (Brown v Board of Education) barring racial segregation in US public schools.  In 1977, Randolph appeared in a made-for-TV movie entitled The Gathering, a Christmas-themed show along with Edward Asner and Maureen Stapleton. The movie won the Emmy for Outstanding Special - Drama or Comedy.

In 1979, he had a guest appearance on M*A*S*H as an adjutant army general admiring the culinary prowess of a master chef errantly assigned as a foot soldier in a front unit.  From 1979 to 1980, he played Donna Pescow's father in-law on the television series Angie.

In 1982, he appeared in a first-season episode of Family Ties as Jake Keaton, Steven Keaton's father. He was a special guest star in the 1986 ABC made-for-TV movie The Right of the People, playing Police Chief Hollander in a town soon allowing all adults to carry handguns.

In 1988, he appeared in a Season 2 episode of Matlock as the head of a crime family in "The Investigation". In 1989 he appeared in two episodes of Roseanne playing Al, Roseanne's dad, who was later revealed to be an abusive parent.  In 1991 he guested in an episode of Married ... With Children entitled "Al Bundy, Shoe Dick".

In 1990, he landed a regular series role, co-starring as a family patriarch in the NBC comedy Grand, co-starring Bonnie Hunt, and Michael McKean. The series only lasted two seasons, despite a timeslot following NBC's highly successful Cheers.

He co-starred with Alec Guinness, Leo McKern, Jeanne Moreau and Lauren Bacall, in the BBC production of A Foreign Field (1993) as a World War II veteran returning to France to find the woman he fell in love with.

He appeared as Frank Costanza, George Costanza's father, in "The Handicap Spot", an early episode of the television sitcom Seinfeld, which reunited him with his Broadway Bound co-star Jason Alexander. He was later replaced in that role by Jerry Stiller, and, in 1995, the scenes in which Randolph appeared were re-shot with Stiller, though Randolph continued to be credited in some airings. The re-shot version is shown in syndication in the United States (but can also be seen on the DVD). The original version, with Randolph, can be seen outside the U.S. and on DVD, Hulu and Crackle.

One of his last film roles was as Joe Fox's grandfather in You've Got Mail (1998).

On February 24, 2004, Randolph died at his home in Hollywood, California, of natural causes, aged eighty-eight.  He acted up until the year before his death.

Selected filmography
 The Naked City (1948) - Police Dispatcher (uncredited)
 Fourteen Hours (1951) - Fireman (uncredited)
 Hamlet (1964) - Gravedigger
 The Patty Duke Show (1965) - Coach
 Seconds (1966) - Arthur Hamilton
 Sweet Love, Bitter (1967)
 The Borgia Stick (1967) - Smith
 Pretty Poison (1968) - Morton Azenauer
 Hawaii Five-O (1969) - Marty Sloane
 Smith! (1969) - Mr. Edwards
 Number One (1969) - Coach Southerd
 Gaily, Gaily (1969) - Father
 There Was a Crooked Man... (1970) - Cyrus McNutt
 Little Murders (1971) - Mr. Chamberlain
 Escape from the Planet of the Apes (1971) - Chairman
 A Death of Innocence (1971)
 Conquest of the Planet of the Apes (1972) - Commission Chairman
 Serpico (1973) - Sidney Green
 Earthquake (1974) - Mayor
 Everybody Rides the Carousel (1975) - Stage 7 (voice)
 All The President's Men (1976) - John Mitchell (voice, uncredited)
 King Kong (1976) - Captain Ross
 The Gathering (1977) - Dr. Hodges
 Heaven Can Wait (1978) - Former Owner
 Lovely But Deadly (1981) - Franklin Van Dyke
 The Adventures of Nellie Bly (1981) - Joseph Pulitzer
 Frances (1982) - Kindly Judge
 Prizzi's Honor (1985) - Angelo 'Pop' Partanna
 Means and Ends (1985) - Bill Henderson
 The Wizard of Loneliness (1988) - Doc
 National Lampoon's Christmas Vacation (1989) - Clark Griswold, Sr.
 Sibling Rivalry (1990) - Charles Turner Sr.
 Iron Maze (1991) - Mayor Peluso
 The Hotel Manor Inn (1997) - Gus
 Here Dies Another Day (1997) - Brace
 A Price Above Rubies (1998) - Rebbe Moshe
 You've Got Mail (1998) - Schuyler Fox
 The Dogwalker (1999) - Ike
 Sunset Strip (2000) - Mr. Niederhaus
 Numb (2003) - (final film role)

References

External links

 In Remembrance: John Randolph
 John Randolph papers, 1921-1998 (bulk 1940-1975), held by the Billy Rose Theatre Division, New York Public Library for the Performing Arts
 John Randolph(Aveleyman)

1915 births
2004 deaths
American male film actors
American people of Russian-Jewish descent
American people of Romanian-Jewish descent
United States Army Air Forces personnel of World War II
American male stage actors
American male television actors
Hollywood blacklist
Jewish American male actors
Male actors from New York City
20th-century American male actors
21st-century American male actors
California Democrats
New York (state) Democrats
20th-century American Jews
21st-century American Jews

John Randolph (actor)


Huaxiaosaurus aigahtens es la única especie conocida del dudoso género extinto Huaxiaosaurus de dinosaurio hadrosáurido saurolofino que vivió a mediados del período Cretácico, hace aproximadamente entre 83,6 a 72,1 millones de años, durante el Campaniense, en lo que ahora es Asia.

Descripción
La especie tipo y único espécimen consiste de un esqueleto casi completo con un cráneo. Los huesos fueron hallados en los estratos geológicos de la Formación Xingzhuang. Incluye el fémur izquierdo, la parte media de la mandíbula inferior, una gran parte de columna vertebral, los hombros, los brazos delanteras, la pelvis y las patas.

Huaxiaosaurus difiere de Zhuchengosaurus por posee diez vértebras sacrales en lugar de nueve y de Shantungosaurus por un surco en la parte inferior de las vértebras sacrales. Otros investigadores por su parte, han señalado que no hay en realidad sficientes características para diferenciarlo de Zhuchengosaurus y de Shantungosaurus; en este último, la fusión de las vértebras extra en el sacro es un efecto común del envejecimiento. Puede ser que los tres taxones realmente pertenezcan a un solo nombre, Shantungosaurus, y por tanto Huaxiaosaurus solo representaría a un individuo maduro de este género.

El cráneo es muy alargado, estrecho y aplanado. La mandíbula inferior es alta. Los dientes son una aglomeración de altas baterías dentales. La columna consiste de 16 vértebras cervicales, 20 dorsales, 10 sacrales y 18 vértebras caudales (preservadas). Las vértebras cervicales son relativamente cortas y espinosas; también posee largas espinas en las vértebras ubicadas en la base de la cola. Las patas delanteras son relativamente pequeñas y poseen cuatro dedos, alcanzando una longitud de 2 metros. El húmero, de 92-98 centímetros de largo, era muy robusto a fin de poder soportar el enorme peso de este hadrosáurido. Las patas posteriores son mucho más robustas y debieron de tener grandes músculos. El fémur mide 170-172 centímetros de largo. La tibia es más corta y mide 145-147 centímetros de largo. Los estimados de longitud de este animal van de 13 a 18 metros, con estimaciones de peso variando entre 7 a 20 toneladas métricas.

Descubrimiento e investigación
Sus restos se hallaron en Zhucheng, Shandong, China. Se trata de un gran hadrosáurido, con unas medidas estimadas de  18,7 metros de longitud y 11,3 metros de altura en una postura de trípode, lo que le hace uno de los ornitópodos más altos conocidos. Fue encontrado en la misma zona que Shantungosaurus y Zhuchengosaurus, y es muy probable que se trate que el mismo animal que Shantungosaurus.
En marzo de 2008, durante unas excavaciones en una cantera cerca de la ciudad de Zhucheng, en la provincia de Shandong, se hallaron varios huesos fósiles de varias especies diferentes, entre ellas el esqueleto de un hadrosáurido de gran tamaño. Se excavó un bloque de roca de veinte metros cuadrados que contenía los restos de este dinosaurio. Tras un examen se concluyó que los huesos pertenecían a una nueva especie de dinosaurio, diferente tanto de Shantungosaurus como de Zhuchengosaurus.

En 2011 se publicó su descripción científica, patrocinada por Wang Kebai y Li Dunjing, a la que se le dio su propio nombre de género. Su nombre deriva de Huaxia - el término antiguo para China, mientras que el nombre de la especie, aigahtens deriva de la palabra latina giganteus, en referencia a su tamaño. Huaxiaosaurus no debe ser confundido con Huaxiasaurus, un nomen nudum y con Huaxiagnathus.

Referencias

Saurolophinae
Dinosaurios del Cretácico
Dinosaurios de Asia

Huaxiaosaurus aigahtens


Balduino II de Mons (1056-¿1098?) fue conde de Henao desde 1071 a su muerte. Era el hijo menor de Balduino VI de Flandes y Richilda de Mons y Henao.

Historia

Balduino se convirtió en conde después de la muerte de su hermano mayor, Arnulfo III de Flandes. La reclamación familiar al título de conde de Flandes se había perdido con la muerte de su hermano, pasando en cambio a su tío Roberto el frisón.

Balduino se unió a la Primera Cruzada en compañía de Godofredo de Bouillón (en lugar de Roberto II de Flandes, cuya familia todavía estaba en desacuerdo con la suya), después de vender parte de sus bienes al Obispado de Lieja. En 1098 fue enviado de regreso a Constantinopla con Hugo de Vermandois después del sitio de Antioquía, a pedir ayuda del emperador bizantino Alejo I Comneno. Sin embargo, Balduino desapareció durante una incursión de los  turcos selyúcidas en Anatolia, y se presume que fue asesinado.

Descendencia

Se casó con Ida de Lovaina (la hija de Enrique II de Lovaina y hermana de Godofredo I de Lovaina, duque de la Baja Lotaringia) en 1084. Sus hijos fueron:

 Balduino III de Henao;
 Luis, vivió hasta 1096;
 Simón, un canónigo de Lieja;
 Enrique, vivió hasta 1096;
 Guillermo, murió después de 1117;
 Arnoldo, casado con Beatriz de Ath (ca. 1075 - antes de 1136), hija de Gutierre de Ath y Ada de Roucy, y padre de Eustaquio el Viejo de Rœulx;
 Ida (ca. 1085 - después de 1101), se casó primero con Guido de Chiévres, luego ca. 1100 con Tomás de Coucy (también llamado Tomás de Marle);
 Richilda (ca. 1095 - después de 1118), casada ca. 1115 con Amaury III de Montfort, y después de la muerte de su marido, se convirtió en monja en Mauberge;
 Aelidis (antes de 1098 - 1153), se casó con Nicolás II de Rumigny.

Fuentes

Alan V. Murray, The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History, 1099-1125. Prosopographica et Genealogica, 2000.
Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Lines 106-23, 163-24.

Enlaces externos

Condes de Henao del siglo XI (casa de Flandes)
Fallecidos en los años 1190
Participantes cristianos en la primera cruzada

Balduino II de Henao


Þórður Guðjónsson (født 14. oktober 1973 i Akranes, Island) er en islandsk tidligere fodboldspiller (midtbane/angriber).

I løbet af sin 18 år lange karriere spillede Guðjónsson for en lang række klubber i forskellige europæiske lande. Han var blandt andet tilknyttet ÍA i hjemlandet, KRC Genk i Belgien, VfL Bochum i Tyskland samt spanske UD Las Palmas. Han spillede også ti kampe i den engelske Premier League, for Derby.

Guðjónsson spillede, over en periode på 11 år, 58 kampe for Islands landshold, hvori han scorede 13 mål. Han debuterede for holdet 8. september 1993 i en VM-kvalifikationskamp mod Luxembourg, og spillede sin sidste landskamp 13. oktober 2004 i et opgør mod Sverige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Fodboldspillere fra Stoke City F.C.
Fodboldspillere fra ÍA
Fodboldspillere fra Derby County F.C.
Fodboldspillere fra Preston North End F.C.
Fodboldspillere fra UD Las Palmas
Fodboldspillere fra KRC Genk
Fodboldspillere fra VfL Bochum
Personer fra Akranes

Þórður Guðjónsson


Joe Kidd er en amerikansk western fra 1972 med Clint Eastwood og Robert Duvall i hovedrollerne. Manuskriptet er udarbejdet af Elmore Leonard, og filmen er instrueret af John Sturges.

Filmen handler om en rig godsejer, der hyrer en revolvermand til at opspore en mexicansk revolutionær, Luis Chama, som kæmper for landboreformer.

Plot

Filmen foregår i begyndelsen af 1900-tallet med Clint Eastwood i rollen som Joe Kidd, som har siddet fængslet for at jage på indiansk territorium og derved underminere freden i byen Sinola i New Mexico. Den mexicanske revolutionære Luis Chama (John Saxon) har organiseret et bondeoprør mod de lokale godsejere, som har fordrevet fattige bønder fra områder, der juridisk tilhører bønderne.

Den rige godsejer Frank Harlan (Robert Duvall) samler en gruppe, som skal opspore Chama. Kidd ønsker at være neutral i konflikten, men tilslutter sig gruppen, da han opdager, at Chamas bande har angrebet hans egen ranch.

Harlans folk tager gidsler i en landsby og truer med at dræbe dem, medmindre Chama overgiver sig. Kidd beslutter sig for at hjælpe gidslerne, blandt disse Helen, som er Chamas elskerinde, hvilket Kidd dog ikke er klar over.

Kidd redder gidslerne, men er samtidig fast besluttet på at bringe Chama for retten. Han pågriber Chama og overgiver denne til sheriffen Mitchell (Gregory Walcott), som imidlertid er allieret med Harlan.

Kidd dræber Harlans håndlangere og også Harlan i retsbygningen, hvor han har skjult sig i dommerens stol.
Chama bliver nu udleveret til Mitchell, efter at Kidd har bebrejdet denne, at han ikke forhindrede Harlans morderiske hensigter. I løbet af optagelserne blev afslutningen ændret, så den passede med en joke fra Bob Daley, som foreslog, at et tog skulle brase gennem en saloon. De medvirkende syntes, at forslaget var en fremragende ide. I slutscenen forlader Joe Kidd byen sammen med Helen.

Medvirkende
Clint Eastwood som Joe Kidd
Robert Duvall som Frank Harlan
John Saxon som Luis Chama
Don Stroud som Lamarr Simms
Stella Garcia som Helen Sanchez
James Wainwright som Olin Mingo
Paul Koslo som Roy Gannon
Gregory Walcott som Sinola County Sheriff Bob Mitchell
Dick Van Patten som Hotel manager
Lynne Marta som Elma
John Carter som dommeren
Pepe Hern som præst
Joaquín Martínez som Manolo

Produktion

Eastwood fik overdraget manuskriptet, udarbejdet af forfatteren Elmore Leonard, af Jennings Lang. Den oprindelige roman, manuskriptet er baseret på, har titlen The Sinola Courthouse Raid,. Karakteren Luis Chama var inspireret af en tilhænger af Robert F. Kennedy ved navn Reies Lopez Tijerina. Denne blev kendt for angrebet på en retsbygning i Tierra Amarilla, New Mexico i juni 1967. Han tog gidsler med et krav om at efterkommere efter spanske indvandrere skulle have deres forfædres jord tilbage. Leonard beskrev i sin roman Luis Chama som en desprat enspænder; denne rolle fik John Saxon i filmen. Robert Duvall blev castet som Frank Harlan, en brutal jordejer, der hyrer Joe Kidd, spillet af Eastwood til at opspore Chamas bande. Don Stroud, som havde spillet sammen med Eastwood i Coogan's Bluff har også en af de fremtrædende roller i filmen.

John Sturges, som tidligere havde instrueret westerns som Syv mænd sejrer (Originaltitel: The Magnificent Seven) fra 1960), instruerede filmen. Optagelserne begyndte i Old Tucson i november 1971, sideløbende med en anden westernproduktion, John Hustons  The Life and Times of Judge Roy Bean. De udendørs optagelser blev foretaget nær June Lake, øst for Yosemite National Park. Skuespillerne var i begyndelsen skeptiske overfor styrken i de tre hovedpersoners karaktertræk, ikke mindst hvordan helten Joe Kidd kunne brænde igennem. Ifølge Leonard gik optagelserne i starten trægt, fordi flere af skuespillerne virkede benovede over Sturges' ry som instruktør. Desuden var Eastwood ramt af en infektion, som havde sat sig på bronkierne og gav ham paniske anfald. I nogle medier blev dette fejlagtigt omtalt som allergi overfor heste.

Modtagelse
Joe Kidd havde premiere i USA i juli 1972 og indtjente $5.8 millioner$.  Filmen fik blandede modtagelser af kritikerne. Roger Greenspun fra The New York Times skrev i sin anmeldelse: "I think it is a very good performance in context. Like so many Western heroes, Joe Kidd figures even in his own time as an anachronism — powerful through his instincts mainly, and through the ability of everybody else, whether in rage or gratitude, to recognize in him a quality that must be called virtue. The great value of Clint Eastwood in such a position is that he guards his virtue very cannily, and in the society of "Joe Kidd," where the men still manage to tip their hats to the ladies, but just barely, all the Eastwood effects and mannerisms suggest a carefully preserved authenticity." New York Post var meget kritisk indstillet overfor filmen, men roste skuespillerne for en præstation som "diamanter placeret i mudder".

Referencer

Bibliografi

Eksterne links

Clint Eastwood
Amerikanske film fra 1972
Westernfilm fra USA

Joe Kidd


An Masdevallia minuta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Masdevallia minuta in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia minuta


An Tillandsia geissei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Tillandsia geissei in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia geissei


أوسيان بويز ، هو نادي كرة قدم نيجيري وهو نادي أساسي في نيجيريا. ويقع مقره في مدينة براس في ولاية بايلسا.

مراجع

أندية رياضية في نيجيريا
أندية كرة قدم أسست في 2002
أندية كرة قدم سابقة في نيجيريا
أندية كرة قدم في نيجيريا
تأسيسات سنة 2002 في نيجيريا
ولاية بايلسا
أندية كرة قدم في ولاية بايلسا

أوشن بويز


An Arthraxon microphyllus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter. An Arthraxon microphyllus in nahilalakip ha genus nga Arthraxon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arthraxon

Arthraxon microphyllus


Der Murah war eine ostindische Masseneinheit und galt als sogenanntes Reismaß in der britisch-ostindischen Präsidentschaft Bombay. Reis wurde vorwiegend als Sackware verkauft. Dieser Sack wog 76,2 Kilogramm und entsprach 6 Bombaymahnds.
 1 Murah = 4 Candy = 25 Parahs = 500 Adowlies = 3750 Seers = 7500 Tipprees
 1 Murah = 863 ¾ Pfund Avoirdupois = 391,788 Kilogramm
 1 Candy = 97,947 Kilogramm oder 881 Liter

Literatur
 Eduard Döring: Handbuch der Münz-, Wechsel-, Maß- und Gewichtskunde. Verlag  J. Hölscher, Koblenz 1862, S. 140

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Indien)
Masseneinheit

Murah


Eton est une ville américaine située dans le comté de Murray, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Murray (Géorgie)

Eton (Géorgie)


Vouliagmeni (, meaning "sunken") is a seaside suburb and former municipality 20 km south of Athens city centre. Since the 2011 local government reform it is part of the municipality Vari-Voula-Vouliagmeni, of which it is a municipal unit. The municipal unit has an area of 5.805 km2. Its population was 4,180 at the 2011 census. In 1993 and again in 2009, it hosted the annual meeting of the Bilderberg Group.
The suburb is named after Lake Vouliagmeni, located in its vicinity. It is one of the most prestigious Athenian suburbs, home to renowned hotels and beaches. The area has some of the highest real estate prices in the Balkans.

Geography

Vouliagmeni sits on the southwestern foot of the Hymettus mountain range. It is bisected by a palm tree lined boulevard, Athinas Avenue, which arrives from Athens city centre as Vouliagmenis Avenue, then runs parallel to the seashore and continues southwards. The area east of the main road is the rocky slope of a foothill of Mount Hymettus, and the bulk of the town is built there, along with the local elementary school, post office, banks and town hall.

The western half, located between Athinas Avenue and the sea, is covered with pine trees and consists of two peninsulas, Megalo and Mikro Kavouri ("Big Crab" and "Little Crab") that feature sandy and pebble beaches in between rocky shores, luxury hotels (including the Astir Palace Hotel occupying most of Mikro Kavouri), the local high school, the picturesque chapel of "St. George of the crab", two marinas, an aquatic sports club (the "Nautical Club of Vouliagmeni", see below), a sports club (soccer, basketball, volleyball, tennis) and upscale restaurants, taverns and cafeterias on the waterfront.

The Mikro Kavouri is connected to the mainland with a narrow, sandy isthmus commonly referred to as "Laimos" (λαιμός, i.e. the "Neck"), flanked by one public beach on one side and Astir Palace beach on the other side.  The Megalo Kavouri is land largely owned by the Church of Greece, which maintains an enclosed, protected pine forest and an orphanage.  An air force camp is also located there.  Dotted with lavish villas, the two Kavouri areas are among the most expensive pieces of housing real estate in Greece.

The Vouliagmeni beaches are consistently awarded the coveted EU blue flags for environmental excellence. The triathlon competition for the 2004 Summer Olympics took place in this area.  The small, rocky islet of Fleves lies off shore.

History
Ruins of the Temple of Apollo Zoster have been excavated and can be viewed inside the public Astir Hotel beach. According to  legend, when Leto was about to give birth to Apollo and Artemis, she fled writhing in pain to Delos. During her flight she discarded her girdle, which fell on the Mikro Kavouri peninsula. When her son, the god Apollo, was born, he picked up the discarded girdle and girdled himself in honour of his mother, and was hence  named "Zoster" (Girt). Other remnants of early human habitation found in Vouliagmeni include Neolithic and Bronze Age building foundations, and a 5th-century BC outpost. In classical times the area was the Athenian deme of Aixōnídes Halaí (), i.e. the Saltfields of Aixōnē (modern day Glyfada).  The deme's citizens were called Ἁλαεῖς, Halaeīs.

Nautical Club of Vouliagmeni

The Nautical Club of Vouliagmeni, or "NOV" (Greek: Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης, "NOB") was founded by local sportsmen in 1937 and is located on the eastern edge of the Mikro Kavouri, adjacent to the Astir Palace Hotel and overlooking the bay, town and lake.  The club admits members and their guests and operates a marina, a waterskiing school, junior and Olympic competition sailing boats and facilities, an open-air, heated swimming pool, two rocky beaches, members' indoor and outdoor lounges, a gym, and a restaurant.  The pool hosts swimming, finswimming, synchronized swimming and water polo teams and the respective training schools for children.  The women's and men's water polo teams are considered a traditional force in European water polo and have won many Greek and several European Championships and Cups.  The club often hosts LEN Euroleague and LEN Cup tournaments, its star players consistently being capped for the Greece men's national water polo team and Greece women's national water polo team.  The club crest depicts a blue anchor set inside a white lifebuoy with eight crimson stripes; blue, white and crimson being the club colors.

Lake Vouliagmeni

Immediately to the south of town and very close to the sea, a rare geological formation is to be found that gave the suburb its modern name: Lake Vouliagmeni ("Sunken Lake"), a small brackish-water lake fed by underground currents seeping through the mass of Mount Hymettus. Because of its comfortable water temperature, ranging from 22 to 29ºCelsius, the lake functions as a year-round spa.

Historical population

Notable residents

Greek businessperson Chrysanthos Panas was raised in Vouliagmeni.

References

External links
Nautical Club of Vouliagmeni (NOV)

Populated places in East Attica
Vari-Voula-Vouliagmeni

Vouliagmeni


An Sorghastrum nutans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Valentine Nash. An Sorghastrum nutans in nahilalakip ha genus nga Sorghastrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sorghastrum

Sorghastrum nutans


An Masdevallia heideri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer. An Masdevallia heideri in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia heideri


بلدية بروسقة أو برفيسكا أو برويسكا ، هي إحدى بلديات مقاطعة برغش، التي تقع في منطقة قشتالة وليون، والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 7.227 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007). وتبلغ مساحتها 81.20 كم2، وبذلك تكون الكثافة السكانية 89 نسمة/كم2. وتقع على ارتفاع 726 م عن سطح البحر.

توأمة
لبرايفايسكا اتفاقيات توأمة مع:
 سانتا في

مراجع

وصلات خارجية

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

برايفايسكا


Living Art Museum (isl. Nýlistasafnið) er et museum i den islandske hovedstad Reykjavik.

Museet udstiller samtidskunst, og det er dets mål at være et forum for eksperimenter og nye stilarter i billedkunst. Det fungerer også som mødested for kunstnere.

Dieter Roth, Magnús Pálsson og andre kunstnere grundlagde museet i slutningen af 1970'erne som en del af Fluxusbevægelsen.

Noter

Eksterne henvisniger
 Museets hjemmeside

Museer på Island
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Reykjavik
Etableret i 1978
Kultur i Reykjavik

The Living Art Museum