Pasifizm, uyuşmazlıkların çözümü ya da çıkar sağlama aracı olarak savaşa ve şiddete karşı olmak demektir. Pasifizm, uluslararası uyuşmazlıklara barışçıl yollarla çözüm bulunabileceği ve bulunması gerektiği inancından; askeri ve savaş kurumlarının ortadan kaldırılmasına yönelik çağrılara; toplumun herhangi bir şekilde devlet gücü aracılığıyla örgütlenmesine karşı olmaya (anarşist ya da liberteryen pasifizm); politik, ekonomik ya da toplumsal amaçlara ulaşmak için fiziksel şiddet kullanılmasının reddedilmesine; barış davasını savunmak için mutlaka gerekli durumlar dışında güç kullanılmasının mahkûm edilmesine (pasifisizm); kendini ve başkalarını savunmak dahil, her türlü koşul altında şiddete karşı olmaya dek uzanan, geniş bir düşünce yelpazesini kapsar.

Pasifizmin dayanağı ahlaki ilkeler (deontolojik bir görüş) ya da pragmatizm (nedensel bir görüş) olabilir. İlkesel pasifizm, savaş ile bireyler arası fiziksel şiddet arasındaki yelpazenin bir noktasında şiddetin ahlaken yanlış hale geldiğini ileri sürer. Pragmatik pasifizm, savaşın ve bireyler arası şiddetin bedellerinin çok fazla olması nedeniyle uyuşmazlıkların çözümü için daha iyi yollar bulunması gerektiğini ileri sürer. Genel olarak pasifistler, Haklı Savaş teorilerini reddederler.

Pasifistler şiddetsizlik ilkelerini izleyip, şiddetsiz eylemin ahlaki olarak üstünlüğe sahip olduğuna ve/ya da pragmatik olarak en etkili yol olduğuna inanırlar. Ancak, bazı pasifistler, kendi ya da başkaları için acil savunma adına fiziksel şiddet kullanımını desteklerler. Diğerleri, böylesi acil durumlarda ya da askerlik şubelerinin önüne temsili kan olarak kırmızı boya dökmek ya da hava üslerine girip askeri uçaklara çekiç vurmak gibi sembolik eylemlerde bulunmak için mülke zarar verilmesini desteklerler. Ancak, tutuklanmayı kabullenip mahkemede yargılanmayı savaşa ve şiddetin diğer biçimlerine karşı muhalefetin tanıtımı için kullanarak kendi hareketlerinin sorumluluğunu üstlenmek, pasifist inanç sisteminin bir parçasını oluşturur.

Güvercin ya da barış güvercini, gayri resmi olarak, özellikle politika alanında, savaştan kaçınılmasını ya da savaşın son çare olarak düşünülmesini tercih eden kişiler için kullanılan terimlerdir. Bu terimler, güvercinin barış ve kurtuluş umudunu simgelediği Nuh'un Gemisi öyküsünden kaynaklanmaktadır. Benzer şekilde, genel deyişte, güvercinin karşıtı olarak şahin ya da savaş şahini terimleri kullanılır.

İlk tarih

Pasifizm savunusu tarihte ve edebiyatta çok eski zamanlardan beri görülebilir. Mahavira (MÖ 599–527) tarafından kurulan Jainizmin merkezinde insan hayatına ve diğer tüm hayat biçimlerine saygı yer alır. Bu doktrin insan hayatına aydınlanmaya ulaşmak için eşsiz bir fırsat olarak değer verir ve ne suç işlemiş olursa olsun herhangi bir kişinin öldürülmesini akıl almaz bir iğrençlik sayar.

Ancak, Antik Yunanistan'da bireyler arasında şiddete karşı genel bir ahlak kuralı dışında bir pasifizmin mevcut olmadığı görülür. Devletler arasında şiddeti ya da şiddetin tüm biçimlerini reddeden hiçbir felsefi program olmadığı görülür. Aristofanes tarafından MÖ 431–404 yıllarındaki Peloponez Savaşı sırasında Atinalı kadınların savaşa karşı seks grevi yaptıkları şeklinde bir senaryo yaratılan Lisistrata adlı tiyatro oyunu savaş karşıtı bir mesajı olmasından dolayı uluslararası ün kazanmıştır. Bununla birlikte, bu oyun hem kurmaca hem komedidir ve savaşın yıkıcılığına pragmatik bir karşı çıkışta bulunmasına rağmen, mesajının şiddete ya da savaşa karşı felsefi bir konum almaktan çok (o sıralarda yirminci yılında olan) mevcut çatışmadan usanmış olmaktan kaynaklandığı görülür. Aynı şekilde, Taşözlü Hegetorides'in şiddetsiz protestosu da bir kurmacadır.

Tarih boyunca Nazaretli İsa birçok kişi tarafından Dağdaki Vaazına dayanarak pasifist olarak düşünülmüştür (bkz. Hristiyan pasifizmi). Bu vaazda İsa "kötüye karşı direnmemek" gerektiğini belirterek öteki yanağını çevirmek felsefesini savunmuştur. "Sağ yanağınıza bir tokat atana öbür yanağınızı da çevirin; ve size karşı davacı olup mintanınızı almak isteyene abanızı da verin... Düşmanlarınızı sevin, sizden nefret edenlere iyilik yapın, size lanet edenler için iyilik dileyin, size hakaret edenler için dua edin." öğütlerinde bulunmuştur. Yeni Ahit'te İsa'nın bu sözleri telkin etmesinin yanı sıra, kendisini öldürmeye niyetli düşmana öylece teslim olup kendisini izleyenlerin onu savunmalarına karşı çıktığı anlatılır.

Ancak, İsa'nın pasifist olduğunu reddeden, onun asla savaşmamalısınız demediğini söyleyen ve Yeni Ahit'ten bütünüyle pasifist bir İsa ile tezat oluşturan örnekler verenler de bulunur. Böylesi bir olayda, öfkeli İsa, düzenbaz pazarcıları tapınaktan kırbaçla dışarı atar, ancak İsa'nın kırbacı insanlara karşı kullandığına gösteren ilahiyat verileri bulunmamaktadır. Luka 22:36 sık alıntılanan bir pasajdır: "O da onlara, 'Şimdi ise kesesi olan da, torbası olan da yanına alsın. Kılıcı olmayan, abasını satıp bir kılıç alsın.' dedi." Başkaları ise Yeni Ahit'teki pasifizmle uyuşmayan ifadeleri mecazi anlamda yorumlayıp İsa'nın hiçbir zaman kan dökmediğini ve başkalarını kan dökmeye çağırmadığını belirtirler.

İlk Hristiyan kilisesi İsa'nın pasifist öğretilerini oldukça harfi harfine uyguladı. Ancak, Roma imparatoru I. Konstantin ile başlayarak kilise, iktidar ve otorite konumları kazanmak dahil, toplumun diğer kesimleriyle bütünleşmeye başladı. Hristiyanlar kötülük ve haksızlıkla karşılaşıldığında iktidar gücünü kullanabilecek duruma geldiği zaman, pasifizmin katı bir şekilde uygulanılmasının pratik olmadığı ve hatta sorumsuzluk olduğu düşünülmeye başladı. Augustin gibi ilk kilise liderleri ve daha sonra Thomas Aquinas tarafından, saldırı ve haksızlıklara karşı masum hayatların korunması için son çare olarak silah kullanımı haklı sayıldı ki buna günümüzde genellikle Haklı Savaş Teorisi adı verilir.

Modern Tarih

Tarihi barış kiliseleri, "Dostlar Toplumu" (Quakerlar), Amiş toplumu, Mennonistler ve "Church of the Brethren" yüzyıllardır pasifisttir. ABD'nin Pensilvanya eyaletinde sömürge döneminde Quakerların denetiminde pasifist, anti-militarist bir kamu politikası uygulanmıştır. Bu sömürge vilayeti 1681 ile 1756 yılları arasında 75 yıl boyunca esas olarak silahsız olup, bu dönem içerisinde neredeyse hiç savaş yapmamıştır.

Batıda 19. yüzyılda savaş karşıtı duygular güçlüydü. Bu yüzyılda birçok sosyalist gruplar ve hareketler anti-militarist olup, savaşın asla ön saflarda acı çekmeyen politik ve ekonomik güç sahiplerinin buyruklarıyla kendilerine hiçbir yararı olmayan savaşlarda savaşmak ve ölmek zorunda kalan işçi sınıfı üzerinde devletin uyguladığı bir tür zorlama olduğunu ileri sürüyorlardı. Fransız sosyalist lider Jean Jaurès'in 31 Temmuz 1914 tarihinde öldürülmesinin ardından İkinci Enternasyonal'in şovenizm ve militarizme kayması ve I. Dünya Savaşına karşı koymayı başaramaması sosyalist hareketin en büyük başarısızlıklarından biri olarak görülür.

Tolstoy, pasifizmin bir başka ateşli savunucusuydu. Son çalışmalarından biri olan Tanrı'nın Hükümdarlığı Kendi İçimizdedir'de Tolstoy pasifizmin ayrıntılı bir tarihini, muhasebesini ve savunmasını sunar. Bu kitabın Mohandas K. Gandi (1869–1948) üzerinde daha ilk başlarda büyük etkisi oldu ve ikisi Gandi'nin Güney Afrika'da aktif olduğu sıralarda düzenli olarak mektuplaştılar.

19. yüzyılın ikinci yarısında Britanyalılar Aotearoa/Yeni Zelanda'da Māori'lerden toprak almak için savaş dahil birçok taktikler denediler. Bir defasında bir Māori lideri savaşçılar arasında o kadar büyük bir ilham gücüne sahipti ki onları silahlarını kullanmaksızın haklarını savunmaya ikna edebildi; önceki yıllarda benzer savaşçıların karşı kuvvetleri yendiği koşullarda Te Whiti-o-Rongomai 2000 kişiyi savaşlarda bilenmiş askerleri köylerine kabul etmeye ve hatta onlara yiyecek ve içecek ikram etmeye ikna etti. Bu aynı, barışçı lider kendisinin ve halkının tutuklanmasına karşı direniş göstermedi.

Gandi, Hindistan'ın ve Hint bağımsızlık hareketinin büyük bir politik ve ruhani lideriydi. Onun öncülük ettiği Satyagraha hareketi, Ahimsa (mutlak şiddetsizlik) ilkelerini güçlü bir şekilde temel alan kitlesel sivil itaatsizlik aracılığıyla tiranlığa karşı bir direniş olarak Hindistan'ın bağımsızlığa kavuşmasına yol açmanın yanı sıra, tüm dünya çapında temel hak ve özgürlükler uğrundaki hareketlere ilham verdi.

I. Dünya Savaşı ardından Batının büyük bölümünde savaşa büyük tepki duyuluyordu ve pasifist doktrinler birçok yeni taraftar kazandı. Ancak, pasifist yayınlar ve savaş karşıtı ideallerin açıkça savunulması Mussolini yönetimi altındaki İtalya, Sovyetler Birliği ve Hitler'in iktidara gelmesinden sonra Almanya gibi bazı ülkelerde yasaklanmıştı. Bu ülkelerde pasifizm korkaklık olarak kınanıyordu. II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla pasifist duygular azaldı. Bertrand Russell, Hitler'i yenilgiye uğratmak gerektiğini ve bunun savaşın olası kötülükler arasında en kötü seçenek olmadığı benzersiz bir durum oluşturduğunu iddia etti; bu konumunu ise göreceli pasifizm olarak tanımladı. I. Dünya Savaşına son veren ateşkesin ardından Britanyalıların savaştan çektiklerinin Almanya'ya teslim olunmasından daha fazla olduğunu iddia eden H. G. Wells 1941 yılında Hitler'e ve Nazizme karşı savaşmak için Britanya'nın Avrupa anakarasında büyük çaplı bir saldırıya geçmesini savundu.

II. Dünya Savaşı döneminde ender görülen bir pasifizm örneği olarak, Katolik İşçi Hareketi liderlerinden Dorothy Day genç Amerikalıları orduya katılmamaya çağırdı.

Pasifist duygular bir kuşak sonra 1960'larda tekrar yükseldi. Bunun önde gelen bir örneği olarak Baptist bir papaz olan Martin Luther King, Jr (1929 - 1968) Amerikan temel haklar hareketinin lideri sayılıyordu. 1960 yılında Thich Nhat Hanh ABD'ye Princeton Üniversitesi'nde karşılaştırmalı din okumak üzere gelip, daha sonra Columbia Üniversitesi'nde Budizm okutmanı olarak görevlendirilmişti. Thich Nhat Hanh 1965 yılında Martin Luther King'e "İnsanın Düşmanını Aramak" başlıklı bir mektup yazmıştı ve Thich Nhat Hanh ABD'de 1966 yılında bulunduğu sırada Martin Luther King ile görüşerek onu Vietnam Savaşını açıkça kınamaya çağırmıştı. Dr. King 1967 yılında New York şehrindeki Riverside Kilisesinde ABD'nin Vietnam'a müdahalesini ilk kez açıkça sorguladığı ünlü konuşmasını yaptı.

== Kaynakça ==

Dış bağlantılar
 Text of Dom Helder Camara's Spiral of Violence
 A Look at the Cultural Roots of German Pacifism
 Writings on Christian Nonresistance and Pacifism from Anabaptist-Mennonite Sources

Pasifizm


ජෝර්ජස් ලෙක්ලාන්ච් විසින් 1866 දී ඔහුගේ බැටරිය, ලෙක්ලාන්ච් කෝෂය සොයාගෙන ඒ සඳහා පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබා ගත්තේය. එහි අඩංගු වූයේ, ඇමෝනියම් ක්ලෝරයිඩ් වලින් සමන්විතවූ සන්නායක ද්‍රාවණයක් (විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යය) , කාබන් වලින් තැනුනු කැතෝඩයක් (ධන අග්‍රය), මැන්ගනීස් ඩයොක්සයිඩ් වලින් සමන්විතවූ විධ්‍රැවකයක්, සහ සින්ක් වලින් තැනුනු ඇනෝඩයක් (සෘණ අග්‍රය) යන දේවල්ය. මෙම කෝෂයේ රසායනික සංයුතිය පසුව සුදුසු පරිදී අනුවර්තනය කොට වියලි කෝෂ නිෂ්පාදනය සඳහා භාවිතා කරන ලදි.

සංස්ථානය

කෝෂයේ මුල් ආකාරය තුල සවිවර බඳුනක් භාවිතා කෙරිණි. මෙම නිසා එයට සාපේක්ෂ වශයෙන් ඉහළ අගයක් සහිත අභ්‍යන්තර ප්‍රතිරෝධයක් ලබා දුන් අතර එය අඩුකිරීම සඳහා විවිධ වෙනස්කම් සිදු කරන ලදි. මේවා අතර "පිණ්ඩිත අච්චු කෝෂය" සහ "මලු කෝෂය" දැක්විය හැක.

සවිවර බඳුන් කෝෂය

ලෙක්ලාන්ච්ගේ මුල් කෝෂයෙහිදී, කුඩු කල මැක්ගනීස් ඩයොක්සයිඩ් වලින් සමන්විතවූ විධ්‍රැවකය, සවිවර බඳුනක අසුරන ලද අතර, කාබන් කූරක් එහි බහා ලන ලද්දේ කැතෝඩය ලෙසින් ක්‍රියා කරන ලෙසිනි. සින්ක් කූරක් වූ ඇනෝඩය සහ සවිවර බඳුන, ඇමෝනියම් ක්ලෝරයිඩ් ද්‍රාවණයක් තුල ගිල්වන ලදි. ද්‍රව ද්‍රාවණය විද්‍යුත් විච්ඡේදකයක් ලෙසින් ක්‍රියා කල අතර, සවිවර බඳුන් තුලින් විනිවිද ගොස් කැතෝඩය හා සම්බන්ධතා ඇති කර ගති.

පිණ්ඩිත අච්චු කෝෂය

1871 දී ලෙක්ලාන්ච් විසින් සවිවිර බඳුන අත්හැර දමමින්, එය වෙනුවට, කාබන් තහඩුවට රබර් පටි වලින් සම්බන්ධ කොට ගත් "පිණ්ඩිත අච්චු" යුගලයක් ආදේශ කලේය. මෙම අච්චු නිමැවුනේ මැන්ගනීස් ඩයොක්සයිඩ් හා බන්ධක කාරකයන් එකිනෙක හා මිශ්‍ර කොට එම මිශ්‍රණය අච්චු වලට ඔබා හැඩගැස්වීමෙනි.

මලු කෝෂය

මෙම කෝෂයේදී සවිවිර බඳුන ආදේශනය කරමින් භාවිතා වුනේ කැන්වස් හෝ මලු දැවටුමකි. මෙයට අමතරව, සින්ක් කූර වෙනුවට සින්ක් සිලින්ඩරයක් ආදේශනය කෙරුනේ වඩාත් විශාල පෘෂ්ඨ වර්ගඵලයක් ලබා ගැනුම සඳහාය. ඉහත දෙකටම (සවිවර හා පිණ්ඩිත) වඩා අඩු අභ්‍යන්තර ප්‍රතිරෝධයක් ලබාගැනුමට මෙයට හැකි විය.

රසායන විද්‍යාව
ලෙක්ලාන්ච් කෝෂයේ විද්‍යුතය නිපැයීමේ රසායන විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලිය ඇරඹෙන්නේ ඇනෝඩයෙහි පෘෂ්ඨයෙහි සින්ක් පරමාණු ඔක්සිකරණය වීමෙනි, එනම් තම ඉලෙක්ට්‍රෝන දෙකම අත්හරමින් ඒවා ධන-ආරෝපිත අයන බවට පත් වීමෙනි. ඒවා‍යේ ඉලෙක්ට්‍රෝන එහි පෘෂ්ඨය මත තිබීමට ඉඩ හරිමින් සින්ක් අයන ඇනෝඩය වෙතින් ඉවතට ඇදී යත්ම, කැතෝඩයට වඩා වැඩි ලෙසින් සෘණ ආරෝපිත වීමට ඇනෝඩය සමත් වෙයි. බාහිර විද්‍යුත් පරිපථයක් තුල කෝෂය සම්බන්ධ කල විට, සින්ක් ඇනෝඩය මත ඇති අතිරේක ඉලෙක්ට්‍රෝන පරිපථය හරහා ගලමින් කාබන් දණ්ඩ වෙත පැමිණෙන අතර, ඉලෙක්ට්‍රෝනයන්ගේ මෙම චලිතය නිසාවෙන් විද්‍යුත් ධාරාවක් ජනිත වෙයි.

දණ්ඩ වෙත ඉලෙක්ට්‍රෝනයන්ගේ පැමිණි මෙන් පසු, ඒවා මැන්ගනීස් ඩයොක්සයිඩ් සහ ජලය සමග සම්බන්ධ වන අතර, ඒවා එකිනෙක හා ප්‍රතික්‍රියා කරමින් මැන්ගනීස් ඔක්සයිඩ් හා සෘණ ආරෝපිත හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් අයන නිමවයි. මෙයට අනුබද්ධව සිදුවන ද්වීතියික ප්‍රතික්‍රියාවකදී සෘණ හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් අයන හා ඇමෝනියම් ක්ලෝරයිඩ්හී ධන ඇමෝනියම් අයන එකිනෙක හා ප්‍රතික්‍රියා කොට ඇමෝනියා අණු සහ ජලය තනයි.

Zn(s) + 2 MnO2(s) + 2 NH4Cl(aq) → ZnCl2 + Mn2O3(s) + 2 NH3(aq) + H2O

භාවිතය
ලෙක්ලාන්ච් කෝෂය මගින් නිපැයෙන විද්‍යුත්ගාමක බලය (වි.ගා.බ.) සාමාන්‍යයෙන් වෝල්ට් 1.5 පමණ වන අතර සවිවර බඳුන භාවිතා කරන විට ප්‍රතිරෝධය ඕම් කිහිපයක් වෙයි. වරින්වර හෙවත් සවිරාම ධාරාවක් අවශ්‍යවූ හා බැටරියක් ඉතා අවම නඩත්තුවකට ලක්වන්නාවූ දුරරේඛණය, සංඥායැවුම, විදුලි සීනු හා මෙවැනි යෙදුම්හී මෙම කෝෂය මහත් භාවිතයකට ලක් විය.

ලෙක්ලාන්ච් බැටරිය (හෝ එය හැඳින්වූ අයුරින් තෙත් කෝෂය) නවීන වියලි කෝෂයෙහි හෙවත්  සින්ක්-කාබන් බැටරියෙහි පූර්වගාමියා විය.

මෙය බලන්න
 වියලි කෝෂය
 සින්ක්–කාබන් බැටරිය
 බැටරියේ ඉතිහාසය

මූලාශ්‍ර

 ඩබ්. ඊ. අයිර්ටන් සහ ටී. මාතර් විසින් රචිත ප්‍රැක්ටිකල් ඉලෙක්ට්‍රිසිටි, ප්‍රකාශනය ලන්ඩනයේ, කැසල් සහ සමාගම, 1911, පිටු 188-193

බැටරිය (විද්‍යුතය)
රසායන විද්‍යාව

ලෙක්ලාන්ච් කෝෂය


Roquebrune-Cap-Martin puede referirse a:

Toponimia:
Rocabruna (Camprodón)
Rocabruna (Cap Martin)

Monumentos:
Castillo de Rocabruna

Roquebrune-Cap-Martin (desambiguación)


Stalin'in Özerkleştirme Tasarısı, Sovyetler Birliği'nin kurulumu sırasında Ukrayna, Belarus, Gürcistan, Azerbaycan, Ermenistan ve Rusya arasındaki birleşme için Stalin başkanlığındaki komisyonun hazırladığı taslaktır. Bu taslak sadece Ermenistan ve Azerbaycan bağımsız cumhuriyetleri tarafından kabul edilmişti. Taslak, Lenin tarafından da eleştirilmiş ve Kamanev'e yazdığı mektup'ta düzeltilmesi gerektiğini düşündüğü kısımları anlatmıştı.

Tasarının maddeleri

1- Buhara, Harzem ve Uzak Doğu Cumhuriyeti sorunlarını bir yana bırakıp, gümrük vergileri, dış ticaret, dışişleri, askeri sorunlar vs. ile ilgili protokol sonuçları çerçevesinde kalarak, Ukrayna, Belarus, Gürcistan, Azerbaycan, Ermenistan Sovyet Cumhuriyetleri ile Rusya Fedarasyonu arasında bu cumhuriyetlerin Rusya Fedarasyonu'na katılmaları konusunda yapılacak bir anlaşmanın önemi büyüktür.

Ek: Sorun sovyet organları tarafından incelendikten sonra, 1. paragrafta belirtilen cumhuriyetler ile Rusya Fedarasyonu'nun arasında gerekli değişiklikleri yapın.

2-  Bunun sonucunda Tüm Rusya Merkez Yürütme Komitesi'nin kararları 1. paragrafta belirtilen cumhuriyetlerin merkezi kurumları ve Rusya Fedarasyonu'nun SNK ile Emek ve Savunma Konseyi ve bu cumhuriyetlerin birleşik komiserlikleri için emir niteliğinde olacaktır.

Ek: Bu cumhuriyetlerin temsilcileri Tüm Rusya Merkez Yürütme Komitesi ve Rusya Fedarasyonu'nun prezidyumunda yer alacaklardır.

3-  1. Paragrafta belirtilen cumhuriyetlerin dış işleri, dış ticaret, dış savunma, haberleşme ve posta telgraf hizmetleri Rusya Fedarasyonu'nun ilgili kurumlarına devredilecek ve Rusya Fedarasyonu'nun ilgili komiserlikleri ve bu cumhuriyetlere az sayıda memurla birlikte temsilci heyetler gönderilecektir.

Cumhuriyetlerin TSIK'lerinin de onayı alınarak, bu temsilciler Rusya Fedarasyonu komiserlikleri tarafından atanacaktır.

İlgili cumhuriyetlerin temsilcilerinin Dışişleri ve Dış Ticaret komiserliklerine katılmaları yararlı olacağı kabul edilmelidir.

4-  Cumhuriyetlerin Maliye, Gıda, Çalışma ve Ekomomi Komiserlik'leri, doğrudan doğruya Rusya Fedarasyonu'nun ilgili komiserliklerine bağlı olacaktır.

5 - 1. paragrafta belirtilen cumguriyetlerin Adalet, Eğitim, İçişleri, Tarım, İşçi-Köylü Müfettişliği, Sosyal ve Sağlık Güvenlik Komiserlikleri bağımsız olacaktır.

Ek 1: Yukarıda belirtilen cumhuriyetlerin karşı devrimci faaliyetlerle mücadele eden kuruluşları Rusya Fedarasyonu'nun GPU'suna bağlı olacaktır.

Ek 2: Cumhuriyetlerin Parti Merkez Kontrol Komisyonları ancak içişleri ile ilgili af çıkarabileceklerdir.

6-  Rusya Komünist Partisi Merkez Komitesi bu kararı onaylarsa karar duyurulmayacak, ancak bu kararların cumhuriyetlerin isteği olarak açıklanacağı Tüm Rusya Sovyetler Kongresi toplanmadan önce adı geçen cumhuriyetlerin Sovyet organları, Merkez komiteleri veya Sovyet kongrelerine iletilmek üzere cumhuriyetlerin merkez komitelerine gönderilecektir.

Ayrıca bakınız
 Sovyetler Birliği
 Stalin
 Sovyetler Birliği
 Özerklik

Kaynakça

Sovyetler Birliği

Stalin'in özerkleştirme tasarısı


Day Of Reckoning es el undécimo álbum de larga duración del grupo alemán de Thrash Metal Destruction. Fue publicado en 2010.

Listado de temas

 "The Price" - 3:39
 "Hate Is My Fuel" - 4:24
 "Armageddonizer" - 4:09
 "Devil's Advocate" - 4:18
 "Day Of Reckoning" - 3:58
 "Sorcerer Of Black Magic" - 4:25
 "Misfit" - 4:26
 "The Demon Is God" - 5:11
 "Church Of Disgust" - 4:05
 "Destroyer Or Creator" - 3:09
 "Sheep Of The Regime" - 4:59

Bonus Tracks en la Edición Limitada
12. "Stand Up And Shout" (Dio Cover)
13. "The Price" (demo)

Créditos
Marcel "Schmier" Schirmer - Bajo, vocalista
Mike Sifringer - Guitarra
Vaaver - Batería

Álbumes de Destruction
Álbumes de 2010

Day of reckoning


The Dewoitine D.500 was an all-metal, open-cockpit, fixed-undercarriage monoplane fighter aircraft designed and produced by French aircraft manufacturer Dewoitine.

Developed to meet a specification issued by the French Air Ministry in 1930, the D.500 was intended to be a more capable replacement to the Nieuport 62. Ordered by the French Air Force during November 1933 and introduced in its initial model during 1935, the design was developed into several variants, most notably the D.510, which was re-engined with the more powerful Hispano-Suiza 12Ycrs powerplant. It proved to be a relatively popular aircraft during the Interwar period; in France, in addition to the French Air Force's units, a specialised variant, the D.501, was also procured by the French Naval Aviation for carrier operations. Beyond its use in France, the D.500 saw several export sales and evaluations by prospective major customers including the Empire of Japan, the Soviet Union, and the United Kingdom.

The D.500/D.501 saw combat with several operators. During the Spanish Civil War, it was surreptitiously supplied to the Spanish Republican Air Force; it was also flown by the Republic of China Air Force against the invading Japanese during the Second Sino-Japanese War. During the late 1930s, the type was largely superseded by a new generation of French fighter aircraft, these typically featured further innovations such as enclosed cockpits and retractable undercarriages, and included the design's direct successor, the Dewoitine D.520. Despite being largely obsolete, both D.500s and D.510s were operated by the French Air Force during the initial months of the Second World War, the latter remaining in use up to the end of the Battle of France and signing of the Armistice of 22 June 1940 between France and Nazi Germany.

Development
The origin of the D.500 was the issuing of the C1 specifications by the French Air Ministry during 1930. Several aviation companies investigated a response to C1, including French aircraft manufacturer Dewoitine, headed by Émile Dewoitine. Dewoitine and his team designed a clean-sheet all-metal monoplane interceptor and submitted their proposal, designated D.500, to the Air Ministry. On 18 June 1932, the prototype made its maiden flight. During November 1933, an initial quantity of sixty aircraft was ordered from Dewoitine on behalf of the French Air Force, for whom the type was to serve as a replacement for the Nieuport 62. On 29 November 1934, the first production D.500  made its first flight.

In service, those aircraft armed with a pair of twin nose-mounted machine guns were designated as D.500, while those with a single 20 mm cannon which fired through the propeller hub received the designation D.501. Perhaps the most significant derivative of the type was the D.510, the principle difference of which was the adoption of a more powerful Hispano-Suiza 12Ycrs engine, capable of ; minor refinements included a slightly lengthened nose, an increase in fuel capacity and a refined undercarriage arrangement. A total of 381 D.500s and its derivatives were built by the end of production. The design was further developed into the more capable Dewoitine D.520, which had an enclosed cockpit and a retractable undercarriage, unlike its predecessor.

Design
The Dewoitine D.500 was an all-metal low-wing cantilever monoplane. It featured a sharp fuselage, complete with a streamlined nose section that housed the aircraft's powerplant, a single Hispano-Suiza 12Xbrs V-12 liquid-cooled piston engine capable of generating up to . Underneath the fuselage was a relatively large-volume radiator, which was designed to present the smallest possible frontal area while still meeting the cooling requirements of the Hispano-Suiza engine. The cockpit of the D.500 was located directly above the trailing edge of the wing. The pilot is provided with a vertically-adjustable chair, which can be raised in-flight to improve visibility for landing. The cockpit was equipped with oxygen apparatus as well as a radio set for communication. The control stick was connected to the aircraft's ailerons via a rod transmission to horns present on the upper wing's surface. The control surfaces of the D.500 were relatively small as a result of the aircraft's high speed performance.

The D.500 had an oviod section monocoque fuselage, the structure of which comprised five main and eight false bulkheads which were connected together by four longerons and intermediate stringers; these stiffened the metal sheet covering, which was riveted onto the structure. The sternpost was integral with the fuselage, while the engine bearer, comprising an oblique frame, was directly bolted to the attachment brackets of the crankcase. The aircraft's adjustable stabiliser was hinged around its front spar while rigid struts connected to either side of the lower fuselage to provide transverse stiffness. The fixed undercarriage had faired axleless wheels, complete with pneumatic brakes, mounted on a pair of V struts attached to the lower fuselage longerons. The undercarriage's vertical stresses are absorbed by an oleo-pneumatic strut bolted to the central wing's single spar and is integral with the fuselage.

The D.500 had with low-mounted elliptical, all-metal cantilever wing, with an aspect ratio of 8.9. It had a relatively small chord and contained only a single spar, similar to the record-setting Dewoitine D.33. The wing's strength came from its box spar, which was formed from a pair of vertical webs of sheet metal that connect with the flanges, which are in turn riveted to the flat sheet rib arcs of the sheet covering. The wing had a thickness of 0.3 m (11,81
in.) at the root, gradually tapering towards its rounded-off tips. Balanced ailerons extended throughout the span, except near
the fuselage, where these were reduced to provide greater downward visibility for the pilot. The lower wing surface sat only 1.5 m (4.92 ft.) above the ground, which generated a beneficial ground effect to significantly reduce landing speeds. The aircraft's fuel tanks, which were located in the wing's center portion on either side of the axis of symmetry, could be separately isolated using a multi-way stopcock.

Operational history

During July 1935, the initial models of the aircraft, the D.500 and D.501, were inducted into the Armée de l'Air. During October 1936, the first examples of the more powerful D.510 variant were also delivered. The type was operated as the primary fighter aircraft of the Armée de l'Air, despite it soon being considered to be obsolete due to rapid advances in fighter technology being introduced during the late 1930s. The D.510s were retained in the mainline fighter role until their replacement by the more capable Morane-Saulnier M.S.406 during 1939. By September 1939, the month in which the Second World War broke out between the European powers, the early D.500/501 models had been relegated to regional defense and training squadrons.

At the start of the conflict, significant numbers of D.510s were still in operation with three Groupes de Chasse (Fighter Groups), two Escadrilles Régionale de Chasse (Regional Fighter Squadrons in North Africa), and two Escadrilles de Aéronautique Navale (Naval Aviation Squadrons). The type was normally tasked with the air defence of areas behind the front line, such as cities and industrial areas. During November 1939, in Morocco, North Africa, a single escadrille of D.510s (ERC571) was activated despite these planes lacking cannon. During May 1940, this escadrille merged with ERC 573 to form GC III/4. This groupe was disbanded by the end of August 1940. At Dakar, one groupe designated GC I/6, remained in service until being replaced by Curtiss H-75s at the end of 1941.

Fourteen D.501s (named D.501L), originally sold to Lithuania, and two D.510s ostensibly intended for the Emirate of Hedjaz, saw service with the Republican forces during the Spanish Civil War, arriving some time during mid-1936. When the French government found out about the delivery of the D.510s, they demanded the return of the 12Y engines. As a result of this request, these aircraft were refitted with Klimov M-100s (a Soviet-built copy of the 12Y) from a Tupolev SB bomber. During the conflict, the two D.510s were assigned to the 71st Coastal Defense Group. Neither reportedly engaged any enemy fighters. During 1938, one aircraft was irreparably damaged while landing, while the other was destroyed on a runway during a bombing attack.

In June 1938, the Nationalist Air Force of China established the 41st PS, French Volunteer Squadron at Wujiaba Airbase and Qingyunpu Airbase; French volunteer pilots participating in few combat engagements against the Japanese attacks while flying in both Hawk IIIs and the D.510s which they were demonstrating for Chinese procurement, but suffered only losses, including one pilot killed-in-action against the Japanese A5M fighters that proved to be too difficult of an adversary, and led to the disbandment of the 41st PS by October 1938. The 18 D.510 fighters left in China were reassigned to Chinese Nationalist Air Force 17th Fighter Squadron, 5th Fighter Group, where they would be stationed in Sichuan province and engaging the Imperial Japanese in primarily-defensive airwar campaign in the Battle of Chongqing-Chengdu. The French also dispatched two D.510 to Japan for evaluation by the Imperial Japanese Navy, but the Japanese found the A5M to be superior and did not place any orders.

In course of the air battles over Chengdu and Chongqing, which were mostly fought using Soviet-made Polikarpov I-15 and I-16 fighter aircraft, Capt. Cen Zeliu of the Chinese Air Force 17th Fighter Squadron, 5th Fighter Group led seven Dewoitine D.510s fighters on 4 November 1939 in a level head-on attack against an incoming formation of IJANF G3M bombers (Capt. Cen knowing from experience about the unreliability of the Hispano-Suiza HS.404 20mm autocannon under the g-forces of a diving attack, chose the level and direct head-on tactic); Capt. Cen pounding cannon shells into the lead bomber that happened to be occupied by the Imperial Japanese Navy's 13th Kōkūtai Commanding Officer Captain Kikushi Okuda, sending the CO's G3M crashing down in flames over Chengdu, along with three other G3M bombers destroyed in the Chengdu raid that day. With the death of Captain Okuda in the air battle over Chengdu under the cannon-fire of Capt. Cen's Dewoitine D.510, the IJN Kaigun-daisa (海軍大佐) Okuda became the highest-ranking IJN officer to be killed-in-action in the War of Resistance-World War II thus far.

Variants
Sources: Green, Chant
D.500.01

First prototype aircraft.
D.500
First production version with a  Hispano-Suiza 12Xbrs engine and was armed with 2 × 7.7 mm (.303 in) Vickers machine guns or 2 × 7.5 mm (.295 in) Darne machine guns in the nose, provision for 2 × additional Darnes in the wings. 101 built.
D.500V
D.500 built for Venezuela - 3 built.
D.501
Re-engined with a Hispano-Suiza 12Xcrs engine, it was armed with a  Hispano-Suiza S7 cannon between the engine cylinder banks firing through the propeller hub and 2 × wing-mounted machine guns. 157 built.
D.501L
D.501 built for Lithuania - 14 built.
D.503

The sole D.511 prototype fitted with a 12Xcrs engine with a circular radiator in the nose, it had the same armament as the D.501. Its first flight was on 15 April 1935, it was found to perform worse than the D.500. The aircraft was briefly the personal mount of René Fonck.
D.510
Re-engined with a  Hispano-Suiza 12Ycrs and armed with a  Hispano cannon and 2 ×  MAC 1934 machine guns in the wings. Its first flight was on 14 August 1934, 120 built.
D.510A
D.510 built for Britain for evaluation - 1 built.
D.510C
D.510 built for China - 24 built.
D.510J
D.510 built for Japan for evaluation - 1 built.
D.510R
D.510 built for Russia for evaluation - 1 built.
D.510T
D.510 built for Turkey - 12 built but deliveries halted by embargo.
D.511
Prototype with D.500 fuselage and tail, it had smaller wings, a cantilever undercarriage and a 12Ycrs engine. One prototype was built in 1934 but never flown; it was converted to the D.503.
AXD1
The short designation for the single Dewoitine D.510J supplied to the Imperial Japanese Navy Air Service for evaluation in 1935.
Dewoitine Navy Type D Carrier Fighter
Long service designation for the D.510J which was supplied to the IJNAS in 1935.

Operators

Republic of China Air Force - 24 D.510C

French Air Force 98 x D.500, 130 x D.501 and 88 x D.510
Aviation Navale 30 x D.501

Japanese Imperial Navy 2 x D.510J designated as AXD

Lithuanian Air Force - 14 x D.501L

Polish Air Forces in exile in France

Soviet Air Force 1 x D.510R for evaluation

Spanish Republican Air Force. 7 x D.500 and 2 x D.510 in the Escuadrilla Internacional.

Royal Air Force - One x 510A for evaluation

Venezuelan Air Force - 3 D.500V

Specifications (D.510)

See also

References

Citations

Bibliography

 "The Dewoitine D.500 pursuit airplane (French) : an all-metal cantilever low-wing monoplane." National Advisory Committee for Aeronautics, 1 May 1933. NACA-AC-180, 93R19564.

 Leyvastre, Pierre. "The Day of the Dewoitine". Air Enthusiast Quarterly, No. 1, n.d., pp. 17–19, 84–96.

Low-wing aircraft
World War II French fighter aircraft
Single-engined tractor aircraft
1930s French fighter aircraft
D.500
Aircraft first flown in 1932
Conventional landing gear

Dewoitine D.500


Buća (Buchia, de Buchia, Bucchia, Bucchius, Boukija, Boućik, Bućik, Bukik) je bila jedna od istaknutih hrvatskih plemićkih obitelji iz Kotora (Crna Gora), a jedan ogranak od 14. stoljeća pripada i dubrovačkome plemstvu, a od polovice 15. stoljeća spominju se i u Šibeniku. U Kotoru su se ističu od 14. stoljeća. Pored javnog života, istaknuti su kao pripadnici poslovnih krugova, ulažući znatna sredstva u trgovinu rudama i solju, zakupci tržišta soli, protovestijari i dr. Povezali se u trgovačkim poslovima s Dubrovčanima. Obnašali za mletačke uprave vodeće dužnosti u kotorskoj gradskoj upravi (kotorski knezovi) i vojsci (zapovjednici kotorske ratne galije). Buće su dali nekoliko diplomata u službi raških i bosanskih vladara i jednog visokog dužnosnika na dvoru vojvode D'Este u Modeni. U Perastu su Buće afilirana obitelj kazadi Šestokrilović.
U Kotoru su se isticala trojica braće, Tripo Buća, Nikola i Miho Buća, sinovi Petra. Osnivači su triju obiteljskih ogranaka Buća. Ta su tri ogranka više stoljeća bili jezgra kotorskog javnog i kulturnog života.

Dubrovačku granu osnovao je Petrov sin Tripo Petrov (spominje se 1364. – 93.), šest godina protovestijar bosanskih kraljeva Tvrtka I. i Stjepana Dabiše. 1388. dobio je dubrovačko plemstvo i osnovao dubrovački ogranak. Isto dubrovačko plemstvo koje su 1336. dobili Nikola i Miho, Buće su izgubile kad se Kotor sporio s Dubrovnikom 1360-ih. 1390. godine Tripo Petrov zastupao je kralja Tvrtka I. kad su utvrđivane granice splitske općine prema Klisu i Omišu.

Poznati pripadnici su Tripo, Nikola, Miho, Dominik, Vicko (teološki pisac), Fran, Vicko (pjesnik), Mauricije, Vladislav i Joakim Dominko. Jedan od više poznatih Jeronima iz ove obitelji bio je lektor građanskog prava u Padovi. Drugi Jeronim bio je kapetan konjaništva, guvernadur Grahova i s Vickom Zmajevićem surađivao je na slanju katoličkih misija u Srbiju. Šibenski ogranak obitelji dao je biskupa kotora Jeronima (1581. – 1603.). Biskup Vicko je radio na uniji s Paštrovićima. Marin je priredio za tisak Kotorski statut. Dubrovački ogranak obitelji isticao se u diplomatskim misijama u Carigradu i Bosni.

Buće su u Kotoru imale poznatu baroknu palaču.

Izvori

Dubrovačko plemstvo
Kotorsko plemstvo
Hrvati u Crnoj Gori

Buća


Jensen længe leve! (også kendt som Jensen længe leve) er en danske spillefilm fra 1965 instrueret af Lau Lauritzen Jr. efter manuskript af Bent Oxenvad og Knud Poulsen.

Handling
En fra fængslet just undsluppet fange finder marskendiser Jensens lig i den jensenske butik. Af frygt for at blive mistænkt for mord flytter han liget i skabskuffert ud til en skov, hvor det skal gemmes. På vejen taber han kufferten ud af vognen og Jensen ud af kufferten. Straks efter kører en anden herre liget over, skjuler liget bag i sin vogn, vil grave liget ned, osv. osv.

Medvirkende (udvalg)
Osvald Helmuth
Willy Rathnov
Preben Mahrt
Lisbeth Movin
Karl Stegger
Bertel Lauring
Arthur Jensen
Poul Müller
Paul Hagen
Sigrid Horne-Rasmussen
Birger Jensen
Lars Knutzon
Jesper Langberg
Lise Thomsen

Noter

Eksterne henvisninger

Komediefilm fra Danmark
Danske film fra 1965

Jensen længe leve!


Kaledere, Çamoluk - Giresun ili Çamoluk ilçesine bağlı köy
 Kaledere, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy
 Kaledere, Pazar - Tokat ili Pazar ilçesine bağlı köy

Kaledere


Francis Ronald Egerton, 7.º Duque de Sutherland (Londres, 18 de fevereiro de 1940) é um nobre britânico da família Egerton.

Sutherland é filho de Cyril Reginald Egerton, neto de Francis Egerton, 3º Conde de Ellesmere. Sua mãe era Mary, filha de Sir Ronald Campbell. Sutherland foi educado em Eton and Royal Agricultural College, Cirencester (Gloucestershire).

Em 21 de julho de 2000, Sutherland sucedeu seu primo de segundo grau como 7º duque de Sutherland e 6º conde de Ellesmere. A maior parte da riqueza de Sutherland está na forma da coleção de arte reunida pelo tio do primeiro duque, Francis Egerton, 3º duque de Bridgewater, que foi herdada pela linhagem Ellesmere da família. Em 2008, ele vendeu Diana e Actaeon de Ticiano para a National Gallery of Scotland e a National Gallery of London por £ 50 milhões.

Ele ficou em 107º lugar no Sunday Times Rich List 2009, com uma riqueza estimada de £ 480 milhões em arte e terras, incluindo Mertoun House e Stetchworth House. Na edição de 2020 da lista, seu patrimônio líquido foi estimado em £ 585 milhões.

Casamento e descendência
Sutherland casou-se com Victoria Mary Williams, nascida em Newbury em 21 de junho de 1946, filha do major-general Edward Alexander Wilmot Williams e sua esposa Sybilla Margaret Archdale, em Winterborne Monkton, Dorset, em 11 de maio de 1974. Eles têm dois filhos:
 James Granville Egerton, Marquês de Stafford (1975)
 Lord Henry Alexander Egerton (1977)

Títulos e estilo
 18 de fevereiro de 1940 - 21 de julho de 2000: Senhor Francis Ronald Egerton
 21 de julho de 2000 - presente: Sua Graça, o Duque de Sutherland

Duques de Sutherland
Bilionários do Reino Unido

Francis Egerton, 7.º Duque de Sutherland


"Bandana" este un cântec al cântăreței de origine moldovenească Irina Rimes înregistrat în compania rapperului Killa Fonic. Melodia a fost creată de Irina alături de Killa Fonic și Costin Bodea. Piesa a fost lansată împreună cu un videoclip pe 16 octombrie 2017 și a fost inclusă pe albumul de debut al Irinei, Despre el (2017).

Clasamente

Referințe

 Discografia Irinei Rimes
 Discuri single lansate de Irina Rimes
 Discuri single din 2017
 Cântece din 2017

Bandana (cântec)


ثلاثي أكسيد الأكزينون (الزينون) أو XeO3 هو غاز صعب الاستحصال سمي بالغاز المتفجر عالي الانفجار لأنه عندما يحترق يعطي لهبا قويا وانفجار قوي جدا، فهو تابع لغاز الزينون Xe الذي نحصل عليه كناتج عرضي من تسيل وتجزئة الهواء تحت ضغط عالي.

مراجع

أكاسيد
متفجرات
مركبات الزينون
مركبات لاعضوية

ثلاثي أكسيد الزينون


An Restrepia tabeae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hartmut Mohr. An Restrepia tabeae in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia tabeae


Tavşan dağı, Türkiye'de Orta Karadeniz Bölgesi'nde yer alan ve en yüksek noktası 1.901 m. olan dağdır.

Dağın Güney-Doğusunda Merzifon, Güney-Batısında Gümüşhacıköy, Kuzey-Doğusunda Havza, Kuzey-Batısında Vezirköprü ilçeleri yer almaktadır.

Kaynakça

Amasya ilinin dağları
Samsun ilinin dağları
Gümüşhacıköy
Vezirköprü
Merzifon

Tavşan Dağı


Fred André (Haarlem, 31. maj 1941 – 24. januar 2017), var en nederlandsk fodboldspiller.

Hanspillede på banen på den central forsvarsposition. André begyndte sin fodboldkarriere på VSV fra Velsen. Efter fusionen mellem VSV og Stormvogels fra IJmuiden til Telstar i 1963 forblev han i denne klub indtil 1976. Han spillede over 300 kampen for denne klub. Hans sidste tre sæsoner i professionel fodbold, spillede han for FC Volendam.

Umiddelbart efter at han i 1979 stoppede, blev han assistent-træner for FC Volendam. Derefter var han cheftræner for Telstar mellem 1983 og 1987.

Kilder

 biografi

Fodboldspillere fra Holland

Fred André


A 16.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 24 de maio de 2022 entre Salò e Aprica sobre um percurso de 202 km. O vencedor foi o checo Jan Hirt da equipa Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux e o equatoriano Richard Carapaz conseguiu manter a liderança.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
  Jonathan Caicedo (EF Education-EasyPost) não tomou a saída depois de ter dado positivo com COVID-19.
  Natnael Tesfatsion (Drone Hopper-Androni Giocattoli) não completou a etapa.
  Loïc Vliegen (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux) não completou a etapa.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 16

16.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


Hrvatski otoci:
 Mali Školjić (Krk), u uvali Soline, zaljevu na istočnoj obali otoka Krka
 Mali Školj (Klek) ili Mali Školjić, uz zapadnu (vanjsku) obalu poluotoka Kleka, oko njega se spore BiH i Hrvatska
 Školjić Mali (Vrgada), kod otoka Vrgade
 Školjić Mali (Dolin)

Mali Školjić


වසර 1844 (MDCCCXLIV) යනු, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර  සඳුදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) වන අතර දින-12ක් මන්දගාමී  ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර  සෙනසුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් වෙයි.

1844


André-Joseph Mécou né en 1770 à Grenoble et mort le  à Paris est un graveur et lithographe français.

Biographie
André-Joseph Mécou naît en 1770 à Grenoble. Il est élève de François Godefroy et de Barthélémy Roger. Il aurait aussi été élève de Jacques-André Treillard.

Il meurt à Paris en 1837, âgé de 66 ans.

Œuvres
Mécou est connu pour avoir gravé de nombreux portraits de la famille Napoléon, de la famille impériale de Russie et d'autres personnalités, basées sur les peintures de Jean-Baptiste Isabey et de Sicardi. Il grave une série de Vénus de l'école de David. Ses œuvres n'étaient pas d'une qualité supérieure.

Liste non-exhaustive de ses œuvres :
 Esculape, d'après Jules Antoine Vauthier, , gravure, Wellcome Collection ;
 Nicolas Baudin, d'après Joseph Jauffret, vers 1804, Bibliothèque nationale de France.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes

Illustrateur scientifique
Lithographe français du XIXe siècle
Illustrateur français du XVIIIe siècle
Illustrateur français du XIXe siècle
Graveur français du XVIIIe siècle
Graveur français du XIXe siècle
Naissance en 1770
Naissance à Grenoble
Décès en avril 1837
Décès dans l'ancien 11e arrondissement de Paris
Décès à 66 ans

André-Joseph Mécou


Sir David John Brailsford (født 29. februar 1964) er en britisk cykeltræner og holdleder. Han har fra 1997 til 2014 haft ledende stillinger hos British Cycling, og har siden 2010 været øverste chef for cykelholdet .

Referencer

Eksterne henvisninger

 Dave Brailsford hos

Personer tildelt Commander of the Order of the British Empire
Personer fra Derby
Cykelsport i Storbritannien

Dave Brailsford


Miguel Simão (født 26. februar 1973) er en tidligere portugisisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Portugal

Miguel Simão


منتخب نيوزيلندا لكرة القدم  و هو ممثل نيوزيلندا الرسمي في رياضة كرة القدم. شارك المنتخب في نهائيات كأس العالم مرتين، أول مرة كانت في 1982، ثم غاب عن النهائيات حتى تأهل إلى بطولة 2010. حصل على لقب القارة 5 مرات من أصل 10 مشاركات، ولعب في كأس القارات 4 مرات كممثل لقارة أوقيانوسيا.

انظر أيضاً
 اتحاد نيوزيلندا لكرة القدم.
 اتحاد أوقيانوسيا لكرة القدم.
 كرة القدم في نيوزيلندا.

المراجع

 قائمة البيانات الشخصية موقع الفيفا الرسمي - تاريخ الوصول: 21 يونيو 2010.

تأسيسات سنة 1904 في نيوزيلندا
فرق رياضية وطنية نيوزيلندية
كرة القدم في نيوزيلندا
نيوزيلندا

منتخب نيوزيلندا لكرة القدم


Ostrobotnia est un bâtiment situé à proximité du Musée national de Finlande dans le quartier d'Etu-Töölö à Helsinki en Finlande.

Présentation
La maison a été conçue par l'architecte Wäinö Gustaf Palmqvist et son adresse est Museokatu 10 ou Töölönkatu 3.

Ostrobotnia  est un bâtiment géré par les Nations Ostrobotniennes de l'Université d'Helsinki (Vasa nation, Etelä-Pohjalainen Osakunta et Pohjois-Pohjalainen Osakunta).

En plus des nations, le bâtiment héberge le restaurant Manala, le St. Urho's Pub, un étage spécial pour les fêtes, et il y a aussi eu d'autres activités de restauration dans la maison depuis sa construction en 1912.

Histoire
L'idée d'avoir leur propre maison est née parmi les étudiants d'Ostrobotnie en 1842, lorsque Zacharias Topelius a agi comme secrétaire lors de la réunion.
Cependant, le projet ne s'est pas concrétisé.
La tentative suivante eut lieu en 1903.
Un terrain convenable a été trouvé à côté du Musée national de Finlande et, en septembre 1908, la ville d'Helsinki a vendu ce terrain très éloigné du centre-ville aux nations d'Ostrobotnie.

Un concours d'architecte a été lancé, et toutes les propositions gagnantes venaient de Wäinö Gustaf Palmqvist.
Ostrobotnia sera inaugurée le 9 novembre 1912.

La chanson  pour chœur d'hommes composée par Toivo Kuula et écrite par Veikko Antero Koskenniemi a été créée et chantée pour la première fois lors de l'inauguration.
Une réunion eu lieu au deuxième étage d'Ostrobotnia le 27 octobre 1914, qui sera le début du Jääkäriliike, qui visait l'indépendance de la Finlande.

De 1928 à 1963, Ostrobotnia a servi de résidence pour les étudiants d'Ostrobotnie.

Le 4 février 1967, le président Urho Kekkonen y a prononcé un discours assez remarquable , dans lequel il a déclaré, entre autres, qu'il considérait qu'il était important que les démocrates populaires aient un droit fondamental de participer au gouvernement du pays pour influencer les décisions politiques.
Le discours est devenu connu sous le nom de discours d'Ostrobotnia.

Bibliographie
 .
 .

Galerie
vignette|400px|centre|Ostrobotnia.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Ravintolayhtiö Oy Botta Ab
 Pohjalainen Valtuuskunta

Liens internes

Bâtiment à Helsinki
Bâtiment de Wäinö Gustaf Palmqvist
Etu-Töölö

Ostrobotnia


Le groupe de NGC 5775 comprend au moins cinq galaxies situées dans la constellation de la Vierge. La distance moyenne entre ce groupe et la Voie lactée est d'.

Membres

Le tableau ci-dessous liste les cinq galaxies du groupe indiquées dans l'article de A.M. Garcia paru en 1993.

Ces cinq galaxies font également partie d'un groupe plus vaste de 15 galaxies décrit par Abraham Mahtessian, le groupe d'IC 1066, la première galaxie de sa liste. Les autres galaxies de sa liste font partie de deux autres groupes décrits par Garcia, le groupe de NGC 5806 et le groupe de NGC 5846.

Le site DeepskyLog permet de trouver aisément les constellations des galaxies mentionnées dans ce tableau ou si elles ne s'y trouvent pas, l'outil du site constellation permet de le faire à l'aide des coordonnées de la galaxie. Sauf indication contraire, les données proviennent du site NASA/IPAC.

Notes et références

Liens externes

Constellation de la Vierge
Groupe de galaxies
Amas de la Vierge III
Superamas de la Vierge

Groupe de NGC 5775


Heteropolygonatum, biljni rod od 12 vrsta trajnica iz porodice Asparagaceae. Rod je raširen u Aziji, u južnoj i jugoistočnoj Kini, Vijetnamu i otocima Hainan i Tajvan.

Mogu se javljati kao epifiti a neke su vrste simpodijalne ili rizomatozne.

Vrste
 Heteropolygonatum alte-lobatum (Hayata) Y.H.Tseng, H.Y.Tzeng & C.T.Chao
 Heteropolygonatum alternicirrhosum (Hand.-Mazz.) Floden
 Heteropolygonatum anomalum (Hua) Floden
 Heteropolygonatum ginfushanicum (F.T.Wang & Tang) M.N.Tamura, S.C.Chen & Turland
 Heteropolygonatum hainanense Floden
 Heteropolygonatum marmoratum (H.Lév.) Floden
 Heteropolygonatum ogisui M.N.Tamura & J.M.Xu
 Heteropolygonatum parcefolium (F.T.Wang & Tang) Floden
 Heteropolygonatum pendulum (Z.G.Liu & X.H.Hu) M.N.Tamura & Ogisu
 Heteropolygonatum roseolum M.N.Tamura & Ogisu
 Heteropolygonatum wugongshanensis G.X.Chen, Ying Meng & J.W.Xiao
 Heteropolygonatum xui W.K.Bao & M.N.Tamura

Izvori

Nolinoideae

Heteropolygonatum


Luke Rhodes, né le  à Hollidaysburg en Pennsylvanie, est un joueur professionnel américain de football américain.

Il joue au poste de long snapper pour la franchise des Colts d'Indianapolis dans la National Football League (NFL) depuis 2016. Il a aussi évolué au poste de linebacker.

Biographie

Rhodes joue sa carrière universitaire avec la Tribe de William & Mary où il joue comme linebacker. Non drafté, il est initialement signé par les Buccaneers de Tampa Bay, mais ne fait pas l'effectif final. Il est alors signé par les Colts d'Indianapolis. Après une année avec l'équipe, il se recycle en long snapper et devient titulaire en remplacement de Thomas Hennessy. Après deux ans à ce poste, il signe un contrat de quatre ans qui fait de lui le long snapper le mieux payer de la ligue. Ceci est dû à l'athlétisme qu'il apporte à la position. Son renouvellement de contrat coïncide avec celui de Rigoberto Sanchez, le kicker de l'équipe.

Rhodes est sélectionné dans la seconde équipe All-Pro en 2020. L'année suivante, malgré la blessure de Rodrigo Blankenship, il est sélectionné pour disputer son premier Pro Bowl tout en étant sélectionné dans l'équipe type All-Pro. Il devient alors le sixième Colt non drafté à recevoir ces deux honneurs au terme de la même saison après Cary Blanchard, Gene Lipscomb, Jeff Saturday, Mike Vanderjagt et Adam Vinatieri.

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1992
Naissance dans le comté de Blair
Joueur américain de football américain
Long snapper
Linebacker
Joueur de football américain du Tribe de William & Mary
Joueur NFL non sélectionné à la draft
Joueur des Colts d'Indianapolis
Joueur sélectionné au Pro Bowl

Luke Rhodes


Vladislao II de Opole (en polaco: Władysław Opolczyk, alemán: Władysław von Oppeln, ucraniano: Владислав Опольчик) (aprox. 1332 - 18 de mayo de 1401) fue el duque de Opole desde 1356 (sólo formalmente en 1396), conde palatino de Hungría desde 1367-1372, soberano de Lubliniec desde 1368, duque de Wieluń desde 1370-1392, gobernador de Bolesławiec desde 1370 (solo por el resto de su vida), gobernador de Galitzia-Volynia desde 1372-1378, gobernador de Pszczyna desde 1375-1396, el conde palatino del Polonia en 1378, duque de Dobrzyń y Cuyavia desde 1378-1392 (como vasallo de Polonia), gobernante de Głogówek desde 1383 y como gobernador de Karniów desde 1385-1392.

Fue el hijo mayor del duque Bolko II de Opole con su esposa Isabel, hija del duque Bernardo de Świdnica.

Duques de Polonia del siglo XIV
Personas de Opole

Vladislao II de Opole


Asbun ist der Familienname folgender Personen:
 Carlos Asbun (* 1926), bolivianischer Sportschütze
 Javier Asbun (* 1953), bolivianischer Sportschütze

Asbun


Anyone Can Whistle est une comédie musicale avec de la musique et des paroles de Stephen Sondheim et un livret d'Arthur Laurents.

Décrit par l'historien du théâtre Ken Mandelbaum comme , le spectacle raconte l'histoire d'une ville économiquement déprimée dont le maire corrompu décide de créer un faux miracle afin d'attirer les touristes. Cela attire l'attention de Fay Apple, une infirmière émotionnellement inhibée, une foule de détenus d'un asile local appelé The Cookie Jar, et un médecin avec ses propres secrets.

Après une période d'essai à Philadelphie, Anyone Can Whistle a ouvert au Majestic Theatre de Broadway le . Le spectacle a reçu des critiques très variées (y compris des avis négatifs du New York Times et du New York Herald Tribune et s'est terminé après une série de 12 avant-premières et 9 représentations.

Au cours des décennies qui ont suivi sa fermeture, Anyone Can Whistle n'a pas été produit à l'échelle des autres comédies musicales de Sondheim ; les productions notables incluent une version concert en 1995 au Carnegie Hall, quelques productions à Londres et à Los Angeles en 2003 et une mise en scène pour un concert en 2010 pour les Encores!, un programme au centre-ville de New York.

Le spectacle a marqué les débuts musicaux sur scène d'Angela Lansbury.

Contexte

Le spectacle a été annoncé pour la première fois dans le New York Times le  :  Aucune nouvelle du spectacle n'est apparue avant le , dans un article du New York Times sur Kermit Bloomgarden, où il a discuté des quatre spectacles qu'il produisait pour la saison à venir ; deux étaient hypothétiques, deux étaient définitifs. L'une de ces dernières était une comédie musicale Sondheim-Laurents (nommée Side Show). Dans une lettre à Bloomgarden, Laurents a écrit:  Ce comportement est considéré comme inhabituel pour Laurents, ce qui va à l'encontre de sa réputation. Sondheim a découvert que Laurents détestait faire les auditions des bailleurs de fonds et il a assumé cette responsabilité. Ils ont trouvé 115 investisseurs pour soutenir la production de , dont Richard Rodgers et le père de Sondheim.

Désireuse de travailler à la fois avec Laurents et Sondheim, Angela Lansbury a accepté le rôle principal de la maire Cora Hoover Hooper, malgré ses fortes réticences au sujet du scénario et de sa capacité à gérer la partition. Lee Remick en tant qu'infirmière Fay Apple et Harry Guardino en tant que Hapgood. Laurents avait voulu Barbra Streisand pour le rôle de Fay, mais elle l'a refusé pour jouer dans Funny Girl. Après les répétitions à New York, la société a commencé les essais pré-Broadway à Philadelphie du 2 au 21 mars 1964. Laurents, ignorant les critiques selon lesquelles le message de la série était banal et son style absurde difficile à comprendre, s'est consacré à la mise en scène plutôt qu'à s'attaquer au nœud du problème.

Le spectacle connaît un nouveau rever lorsque l'acteur Henry Lascoe, qui jouait le contrôleur Schubb, subit une crise cardiaque lors d'une répétition à l'extérieur de la ville. Il est remplacé par Gabriel Dell. Selon Sondheim,  Sondheim a qualifié les critiques d' et le public d'.

Productions
Après plusieurs révisions, le spectacle ouvre ses portes à Broadway le , au Majestic Theatre, puis ferme après 9 représentations et 12 avant-premières, incapable de surmonter les avis négatifs de grands journaux tels que le New York Times et le New York Herald Tribune. La conception scénique a été réalisée par William et Jean Eckart, la conception des costumes par Theoni V. Aldredge et la conception des éclairages par Jules Fisher. Le chorégraphe Herbert Ross a reçu la seule nomination aux Tony Awards.

Le spectacle est devenu culte, et un enregistrement original tronqué publié par Columbia Records s'est bien vendu parmi les fans de Sondheim et les amateurs de théâtre musical.

Le , un concert a eu lieu au Carnegie Hall de New York au profit de Gay Men's Health Crisis. Le concert a été enregistré par Columbia Records, préservant pour la première fois des passages musicaux et des numéros non inclus dans l'enregistrement original de la distribution de Broadway. Par exemple, la chanson coupée "There's Always A Woman" a été incluse à ce concert. Lansbury a servi de narrateur, avec Madeline Kahn dans le rôle de Cora, Bernadette Peters dans le rôle de Fay et Scott Bakula dans le rôle de Hapgood. Le casting supplémentaire comprenait Chip Zien, Ken Page et Harvey Evans, le seul acteur original à reprendre son rôle.

En 2003, Sony a réédité l'enregistrement original de la distribution de Broadway sur CD. Deux reprises ont été organisées cette année-là, une à Londres, au Bridewell Theatre, et une à Los Angeles, au Matrix Theatre.

Le Ravinia Festival, Highland Park, Illinois, a présenté un concert mis en scène les 26 et 27 août 2005, avec Audra McDonald (Fay), Michael Cerveris (Hapgood) et Patti LuPone (Cora).

Le , Talk Is Free Theatre a présenté la première canadienne professionnelle (en concert) au Gryphon Theatre à Barrie, Ontario, avec une collecte de fonds le 13 janvier au Diesel Playhouse à Toronto, Ontario. Il mettait en vedette Adam Brazier dans le rôle de Hapgood, Kate Hennig dans celui de Cora, Blythe Wilson dans celui de Fay et Richard Ouzounian dans celui du narrateur, qui a également été metteur en scène. La chorégraphie était de Sam Strasfeld. Le casting supplémentaire comprenait Juan Chioran en tant que contrôleur Shub, Jonathan Monro en tant que trésorier Cooley et Mark Harapiak en tant que chef Magruder. La direction musicale a été assurée par Wayne Gwillim.

Dans le cadre des concerts new-yorkais Encores!, un concert a été présenté du 8 au 11 avril 2010, avec Sutton Foster dans le rôle de l'infirmière Fay Apple, Donna Murphy dans le rôle de la mairesse Cora Hoover Hooper et Raul Esparza dans le rôle de Hapgood, avec une mise en scène et une chorégraphie de Casey Nicholaw. La production était la deuxième plus fréquentée dans l'histoire de Encores! et Stephen Sondheim était présent le 10 avril.

Une production de Anyone Can Whistle ouvre ses portes au Jermyn Street Studio Theatre, Londres, en association avec Primavera Productions, du 10 mars 2010 au 17 avril 2010. Le metteur en scène est Tom Littler, avec le directeur musical Tom Attwood, et un distribution qui comprend Issy van Randwyck (maire), Rosalie Craig (infirmière Fay Apple) et David Ricardo-Pearce (Hapgood).

Le Porchlight Music Theatre de Chicago a présenté Anyone Can Whistle en 2013 dans le cadre de la série "Porchlight Revisits", dans laquelle ils mettent en scène trois comédies musicales oubliées par an. Il a été mis en scène par Christopher Pazdernik et la musique dirigée par Aaron Benham.

Une nouvelle production mise en scène par Phil Willmott a ouvert ses portes à l'Union Theatre de Londres, du 8 février au 11 mars 2017.

Distribution notable

Numéraux musicaux
(De la production de Broadway)

Acte I
Prélude Acte I (Instrumental) - Orchestre
I'm Like the Bluebird — Le troupe
Me and My Town — Cora Hoover Hooper et les garçons
Miracle Song — Cora Hoover Hooper, Treasurer Cooley, citadins, touristes et pèlerins
There Won't Be Trumpets - Fay Apple*
Simple — J. Bowden Hapgood et la troupe

Acte II
Prélude Acte II (Instrumental) - Orchestre
A-1 March — La troupe
Come Play Wiz Me — Fay Apple, J. Bowden Hapgood et les garçons
Anyone Can Whistle — Fay Apple
A Parade In Town — Cora Hoover Hooper
Everybody Says Don't — J. Bowden Hapgood
Don't Ballet (Instrumental) - Orchestre

Acte III
Prélude Acte III (Instrumental) - Orchestre
I've Got You to Lean On — Cora Hoover Hooper, contrôleur Schub, Treasurer Cooley, chef Magruder et les garçons
See What It Gets You — Fay Apple
Anyone Can Whistle (Reprise) - Fay Apple
Cora's Chase (The Cookie Chase) - La troupe
I'm Like the Bluebird (Reprise 1) - Cookies
With So Little to Be Sure Of — Fay Apple et J. Bowden Hapgood
I've Got You to Lean On (Reprise) - Cora Hoover Hooper et le contrôleur Schub*
I'm Like the Bluebird (Reprise 2) - Cookies
Finale Ultimo (Instrumental) — Orchestre

Notes

 * Indique que la chanson est coupée pendant les aperçus.
 "There Won't Be Trumpets" a été coupé de la production originale. Il a été enregistré pour l'enregistrement original de la distribution de Broadway, mais n'a pas été inclus dans la sortie du LP; il a été rétabli sur une version ultérieure du CD. La chanson est toujours incluse dans les scripts sous licence officielle et les partitions pour la performance.
 Ajouté lors du concert de 1995 : "There Won't Be Trumpets"—Fay Apple; "There's Always A Woman"—Fay Apple et Cora
 "Finale Ultimo" est joint à la fin de "With So Little to Be Sure Of" sur l'enregistrement original de la distribution.

Références

Liens externes

 sondheim.com
 TI shows listingLive, Laugh, Love: Anyone Can Whistle
 Anyone Can Whistle sur Stephen Sondheim Reference Guide

Comédie musicale des années 1960
Comédie musicale jouée à Broadway
Comédie musicale jouée à Londres
Comédie musicale originale

Anyone Can Whistle


O modo hipofrígio (deuterus plagalis), que significa literalmente "abaixo do frígio (segundo plagal)", é um modo ou escala diatônica musical na teoria do canto medieval, o quarto modo da música sacra. Este modo é a contraparte plagal do terceiro modo autêntico, que foi chamado de frígio. Na Idade média e no Renascimento, esse modo era descrito de duas maneiras: a escala diatônica de si (B) a si (B) uma oitava acima, dividida no modo com final mi (E) (B – C – D – E + E – F – G – A – B); e como um modo com final mi (E) e  do lá (A) abaixo ao dó (C) acima. A nota lá (A) acima da final (oatenor do quarto tom do salmo correspondente) tinha uma importante função melódica. A extensão melódica do modo hipofrígio eclesiástico, portanto, vai da  ou da quinta justa abaixo da tônica até a quinta justa ou a sexta menor acima.

O nome hipofrígio origina-se de uma  da teoria musical da Grécia antiga. De acordo com Aristoxeno, esta espécie de oitava foi originalmente descrita por volta do ano 400 A.E.C. pela escola harmônica de Eratocles em termos de gênero enarmônico de tetracorde: uma série de intervalos ascendentes de dois  seguidos por um , juntos abrangendo uma . A espécie de oitava dórica começa com este tetracorde, que é seguido por um tom inteiro e outro tetracorde para completar a oitava com um padrão de ¼, ¼, 2, 1, ¼, ¼ e 2 tons. Este padrão é girado para baixo um grau para o , e mais um para o hipofrígio, para uma espécie de oitava de 2, 1, ¼, ¼, 2, ¼ e ¼ tons.

O nome foi apropriado por Ptolomeu de Alexandria para um de seus sete tonoi, ou chaves de transposição. O sistema de Ptolomeu diferia do modelo aristoxeniano anterior, que tinha treze níveis de transposição, cada um a um semitom de seus vizinhos. Ptolomeu substituiu uma sequência diatônica de sete transposições afinadas em um tom inteiro ou um semitom à parte. Todo o sistema de escala de dupla oitava foi então transposto para cada um desses níveis de afinação relativos, exigindo (em termos modernos) uma armadura de clave diferente em cada caso e, portanto, uma sequência diferente de tons inteiros e semitons no intervalo de oitava central fixo. A transposição hipofrígia era a segunda mais baixa delas, um tom inteiro acima da hipodórica. Um tom inteiro acima era o hipolídio, seguido um semitom ainda mais alto pelo dórico, depois outro tom inteiro pelo frígio, e assim por diante.  Quatro séculos depois, o termo foi retirado de Ptolomeu exatamente no mesmo sentido por Boécio, que descreveu esses sete nomes como "toni, tropi, vel modi" (tons, tropos ou modos) no quarto livro de seu De institutione musica. No final do século IX, nos tratados carolíngios Alia musica e em um comentário sobre ela chamado Nova expositio, este conjunto de sete termos, complementados por um oitavo nome, "Hipermixolídio", recebeu um novo significado, designando um conjunto de diatônicos espécies de oitavas, descritas como as incorporações tonais dos oito modos do canto gregoriano.

Missa Mi-mi (Missa quarti toni) de Johannes Ockeghem é um exemplo bem conhecido de uma obra escrita no modo hipofrígio.

Referências

Leitura adicional

Modos

Modo hipofrígio


Bachman-Turner Overdrive (grup), kısaca BTO olarak bilinen 1970'lerde popüler olan Kanadalı Rock grubu.

İlk olarak 1970'te Randy Bachman, Chad Allan, Robbie Bachman ve Fred Turner tarafından "Brave Belt" olarak kurulan grup, Allan'ın yerini üçüncü kardeş Tim Bachman'ın alması ile Bachman-Turner Overdrive adını alır. Bachman kardeşler Mormon'lardandır. Bu nedenle alkol ve tütün kullanmazlar.

Kanada ve ABD' de oldukça başarılı olan ikinci albümleri "Bachman-Turner Overdrive II'dan sonra ayrılan Tim Bachman'ın yerini Blair Thorton alır ve 1974'te çıkarttıkları "Not Fragile" albümleri ile büyük başarı kazanırlar.

1977'deki "Freeways" albümünden sonra Randy Bachman solo kariyer yapmak üzere gruptan ayrılır. Daha sonra grubun kalan elemanları BTO adı ile plaklar çıkarmaları, 1980'de tekrar birleşmelerine rağmen aynı başarıyı yakalayamazlar.

Randy Bachman, şarkıcı Tal Bachman'ın da babasıdır.

Albümleri
Bachman-Turner Overdrive (1973)
1. For The Weekend
2. Just Look At Me Now
3. My Sugaree
4. City's Still Growin'
5. Another Fool
6. Lost In A Fantasy
7. Toledo  8. Service With A Smile

Bachman-Turner Overdrive II (1973)
1. Blown
2. Welcome Home
3. Stonegates
4. Let It Ride
5. Give It Time
6. Tramp
7. I Don't Have to Hide
8. Takin' Care of Business

Not Fragile (1974)
1. Not Fragile
2. Rock Is My Life, and This Is My Song
3. Roll on Down the Highway
4. You Ain't Seen Nothing Yet
5. Free Wheelin'
6. Sledgehammer
7. Blue Moanin'
8. Second Hand
9. Givin' It All Away

Four Wheel Drive (1975)
Head On (1976)
Best Of BTO So Far (1976)
Japan Tour Live (1977)
Freeways (1977)
Street Action (1978)
Rock n' Roll Nights (1979)
You Ain't Seen Nothin' Yet (1983)
Bachman-Turner Overdrive (1984)
Greatest Hits Live (1986)
BTO's Greatest (1987)
BTO Anthology (1993)
Drive On (1994)
Trial By Fire (1996)
King Biscuit Flower Hour (1998)
20th Century Masters (2000)

1973'te kurulan müzik grupları
Kanadalı hard rock grupları
Mercury Records sanatçıları
Juno Ödülü sahipleri
MCA Records sanatçıları
Curb Records sanatçıları
Müzikal beşliler

Bachman-Turner Overdrive


A first responder is a person with specialized training who is among the first to arrive and provide assistance or incident resolution at the scene of an emergency. First responders typically include law enforcement officers (commonly known as police officers), paramedics, emergency medical technicians, and firefighters. In some jurisdictions, emergency department personnel, such as doctors and nurses, are also required to respond to disasters and critical situations, designating them first responders; in other jurisdictions, military and security forces may also be authorized to act as first responders.

A certified first responder is an individual who has received certification to provide pre-hospital care in a certain jurisdiction. A community first responder is a person dispatched to attend medical emergencies until an ambulance arrives. A wilderness first responder is trained to provide pre-hospital care in remote settings who has skills relevant to ad hoc patient care and transport by non-motorized means.

Etymology

The use of the term "first responder" in the current sense first emerged in the United States in the 1970s. Perhaps the earliest uses in print occurred in two articles in The Boston Globe in August 1973, about proposed ambulance regulations in Massachusetts.

There were some earlier uses of "first response", though not "first responder", in this sense. They included an article in the Grand Junction Daily Sentinel in March 1972, and another about the formation of a "First Response Group" composed of volunteers in The Burlington Free Press in April 1973.

A few months after its use in the Globe, the term "first-responders" appeared in a Boston Herald article about a master plan for emergency care from the Health Planning Council of Greater Boston. One of the recommendations in the plan, reported the Herald, was that "All ambulance personnel and first-responders (who are general police and firemen) should be adequately trained in emergency care such as cardopulmonary [sic] resuscitation."

"First-responder" was also used in a July 1974 classified advertisement for a deputy chief of EMT training—"to assist in developing and implementing statewide training programs for EMT's and first-responders"—from the Massachusetts Department of Public Health.

The term began appearing in newspaper articles from other parts of the United States in the second half of 1974, and was in widespread use by 1975. At some point, the dash between "first" and "responder" disappeared.

Specific jurisdictions

Some jurisdictions have special laws defining and establishing the rights and duties of first responders.

United States

The term first responder is defined in U.S. Homeland Security Presidential Directive, HSPD-8 and reads:

Emergency response providers are defined by  as follows:

Issues

First responders must be trained to deal with a wide array of potential medical emergencies. Due to the high level of stress and uncertainty associated with the position, first responders must maintain physical and mental health. Even with such preparation, first responders face unique risks of being the first people to aid those with unknown contagions. For example, in 2003 first responders were among the earliest cases of the previously unknown SARS virus, when they cared for patients affected with the virus.

Infectious disease has continued to be a major occupational health concern among first responders with the COVID-19 pandemic. The CDC and other agencies and organizations have issued guidance regarding workplace hazard controls for COVID-19. Specific precautions for first responders include modified call queries, symptom screening, universal PPE use, hand hygiene, physical distancing, and stringent disinfection protocols.

Trauma

See also

 First aid
 Emergency medical responder levels by U.S. state

References

Emergency medical responders

First responder


زدوفبيتسيا (Здовбиця) هي مدينة في مقاطعة ريفنينسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4958 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

زدوفبيتسيا (ريفنينسكا)


Le baram est une langue tibéto-birmane parlée au Népal.

Notes et références

Liens externes

Inventaire de langues
Langue au Népal

Baram (langue)


Petra Kraljev (Split, 13. listopada 1988.) je hrvatska televizijska i kazališna glumica.

Životopis

Petra Kraljev rođena je u Splitu, 13. listopada 1988. godine. Kao mala trenirala je balet, i to ju je privlačilo da postane glumica. Osim toga, od malih nogu željela je postati i odvjetnica pa je u Osijeku bila na Pravnom fakultetu no, ipak je u Splitu završila glumu. Poznatija je po ulozi Nere Vidić u seriji Zlatni dvori.

Televizijske uloge

In Magazin" (2016. - danas)

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil Petra Kraljev pri IMBd

Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Životopisi, Split

Petra Kraljev


Laura van der Heijden (n. 27 iunie 1992, în Amersfoort) este o handbalistă neerlandeză care joacă pentru clubul german Borussia Dortmund și pentru echipa națională a Țărilor de Jos. Handbalista evoluează pe postul de intermediar dreapta.

Van der Heijden a făcut parte din echipa națională a Țărilor de Jos care a terminat pe locul patru la Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro, fiind învinsă în meciul pentru medalia de bronz de echipa Norvegiei, cu scorul de 36-26.

Palmares

Club
Campionatul Olandei:
Câștigătoare: 2009

Cupa Olandei:
 Câștigătoare: 2010

Cupa Germaniei:
 Câștigătoare: 2012

Liga Daneză de Handbal:
Câștigătoare: 2016
Finalistă: 2015

Echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2019
 Medalie de argint: 2015
 Medalie de bronz: 2017

Campionatul European:
 Medalie de argint: 2016
 Medalie de bronz: 2018

Campionatul European pentru Junioare:
 Medalie de bronz: 2007

Note

Legături externe

Jucătoare de handbal din Țările de Jos
Sportivi neerlandezi în viață
Handbaliști olimpici neerlandezi
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2020
Handbaliști expatriați
Neerlandezi expatriați în Danemarca
Neerlandezi expatriați în Germania
Neerlandezi expatriați în Ungaria

Laura van der Heijden


ද්විතීයික අධ්යාපනයෙන් පසු විධිමත් අධ්යාපනයේ අවසාන අදියර වන්නේ ශ්රී ලංකාවේ උසස් අධ්යාපනයයි. උසස් අධ්යාපනය, තෘතියික අධ්යාපනයක් ලෙස හැඳින්වේ, බොහෝ විට විශ්ව විද්යාල හෝ උපාධි පිරිනැමීමේ ආයතන විසින් බොහෝ විට සිදු වේ. මේවා විශ්ව විද්යාල, රාජ්ය හා පෞද්ගලික උපාධි පිරිනැමීමේ ආයතන විදේශ විශ්ව විද්යාල වලින් උපාධි හෝ උපාධි පිරිනැමීමට හැකිය. ඉල්ලූම් කිරීම් සහ පෞද්ගලික විශ්ව විද්යාලවලට විරුද්ධ අංශයන්ගෙන් ඇතැම් අංශවලින් විරුද්ධ වීම සඳහා රාජ්ය විශ්ව විද්යාල වල සීමිත ධාරිතාවන්ද ඇතුළත් වේ

Higher education in Sri Lanka