C vitamini veya askorbik asit, suda çözünebilen ve birçok görevi olan vitamin. Çoğu Hayvanlar ve bitkiler, kendi C vitaminlerini glukozdan üretebilirler. İnsanlar, bazı meyve yarasaları, hint domuzu ve insan benzeri primatlar C vitamini üretemediklerinden bunu besinlerden almak zorundadırlar.

C vitamini, süpe - roksit ve hidroksil radikalleri ile reaksiyona girerek onları ortamdan süpürür. Askorbik asit, proteine bağlı ferri (Fe3+) demiri uzaklaştırarak ya da indirgeyerek hidrojen peroksit ile etkileşmeye ve sonunda hidroksil radikali oluşturmaya uygun ferro (Fe2+) demire dönüştürür.

Tarihçe
Askorbik asit üzerinde ilk bilimsel araştırmalar 1907'de Holst ve Frolich tarafından yapılan deneylerle başlar. Araştırmalarını sürdüren Holst ve Frolich birçok besin maddesinin ve bu arada özellikle yeşil sebze ve meyvelerin skorbüt hastalığını önleyici etkileri olduğunu bulmuşlardır. C. Funk 1912'de skorbüt hastalığının besinlerde bulunan bir faktörün eksikliği sonucu oluştuğu düşüncesini ortaya koymuş ve bu maddeye antiskorbutik vitamin adını vermiştir. Daha sonra Drummond 1920'de antiskorbutik vitamin için Vitamin C adını kullanmıştır. Zilva ve çalışma arkadaşları (1918-1929) limondan antiskorbutik faktörü yoğunlaştırma üzerinde çalışmışlar ve hemen hemen saf askorbik asit bazı fiziksel ve kimyasal özellikleri belirlenerek izole edilmiştir. Zilva bu çalışmaları esnasında 2,6-diklorofenolindofenolün (2,6-DCPIP) vitamin çözeltisi tarafından indirgendiğini de bulmuştur.

Zilva deneylerini sürdürürken Szent-Gyorki 1928 yılında portakal, lahana ve hayvanların adrenal bezlerinden askorbik asidi ayırmış fakat 1932 yılına dek bu maddenin antiskorbüt vitamini olduğunu anlayamamıştır. Buluşunu yayımlamadan King bu araştırmadan habersiz heksuronik asit ile aynı olduğunu kabul ettikleri kristal maddenin limon suyundan izolasyonunu bildirmiştir. Askorbik asit ismi Szent-Gyorki'e izafeten verilmiştir.

Askorbik asit ve C vitamini, L-ksiloaskorbik asidin günümüzde yaygın olarak kullanılan iki ismidir. Bununla beraber tarihsel gelişimi sırasında cevitamik asit, antiskorbutik vitamin, heksuronik asit, skorbutamin ve redoxon olarak adlandırılmıştır. Diğer kimyasal isimleri; L-askorbik asit, 3-Oxo-L-glufuranolaktonel (enol form), L-3-ketotreoheksuronikasitlaktondur.

Genel özellikleri
Askorbik asit bir monosakkarit türevi olup yapıca glikoza ve diğer altı karbonlu monosakkaritlere benzer. Renksiz, beyaz, dikdörtgen kristallerdir. Çok hafif özel bir kokusu vardır. Ekşi tatta ve asit reaksiyondadır. Optikçe aktiftir. Polarize ışığı sağa çevirir. Asetonda çok zor çözünür. Eter, petrol eteri, benzen, kloroform ve yağlarda çözünmez.

C vitamini kimyasal olarak askorbik asidin ışığı sola döndüren enantiyomeridir. Ticari C vitamini genelde askorbik asit kristallerinden veya askorbik asidin kalsiyum veya sodyum tuzlarından oluşmaktadır.

C vitamini (askorbik asid) omurilik, akciğer ve göz gibi pek çok hayvansal dokunun sulu bölümlerinde oldukça yüksek yoğunlukta (milimolar ve üstü) bulunur. Bazı meyveler yüzde 1'den fazla (~6 mM) içerebilir. İnsan kanı plazmasında normal olarak 0,1 mM düzeyinde bulunur. Çoğu organizma C vitaminini sentezleyebilmesine rağmen, insanlar dahil birkaçı onu diyetle almak zorundadırlar. Enediol yapısından ötürü, hayli düşük bir ilk pKa sergiler (4,2 civarında) ve buna bağlı olarak da çoğu dokularda monoanyon olarak varolur. 3- pozisyonundaki hidrojen de, ki en asidik olanıdır, tek elektronlu oksidasyon reaksiyonlarında çıkarılan hidrojen atomudur.

C vitamininin kesin ölçümü hem onun biyokimyasal hem de farmakokinetik özellikleri için zorunludur. Biyolojik sistemlerde askorbik asidin rolü, C vitamininin in vivo fonksiyon ve gerekleri iki faktörle birlikte ele alınmalıdır: Birincisi, C vitamininin hem antioksidan hem de bir enzim kofaktörü olarak hareket etme yeteneği dahil biyokimyasal özellikleridir. İkincisi, bağırsakta emilmeyi, serum konsantrasyonunu, hücresel dağılımı, kullanım ve dışarı atılımını içeren farmakokinetiğidir.

Kaynakları ve kullanım alanları
Askorbik asit bütün canlı dokularda bulunur. Doğada çok yaygın şekilde bulunan bu vitaminin en zengin kaynaklarını taze meyve ve sebzeler ve çiğ et oluşturur. Meyveler arasında en çok askorbik asit içerenler; limon, portakal, greyfurt, kivi, ananas, çilek ve frenk üzümüdür. Elma, armut ve erik ise bunlara göre daha az miktarda askorbik asit içerir. Bu meyvelerden özellikle sitrus meyveleri (limon, portakal, greyfurt), kivi ve domatesin dış kısımları (kabuk) askorbik asit bakımından zengindir.

Sebzeler, özellikle kuşburnu, karnabahar, lahana, ıspanak, kuru soğan, biber, turp, tere, maydanoz ve yer elması askorbik asit bakımından en zengin kaynaklardandır. Aşağıdaki tabloda çeşitli sebze ve meyvelerin askorbik asit değerleri görülmektedir.

(Verilen rakamlar çeşitli türlerin ortalamasıdır.)

Askorbik asit sadece meyve ve sebzelerde bulunan bir madde olmamakla beraber birçok hayvansal ürünlerde de bu maddeye rastlamak mümkündür. Örneğim İnek karaciğerinin 100 g'da yaklaşık  0,036 g Askorbik asit bulunmaktadır.

Sebze ve meyvelerin askorbik asit değeri türüne, yetiştiği toprağa, iklime ve olgunluk derecesine göre değişir. Genellikle ham meyve ve sebze iyice olgunlaşmışından daha çok askorbik asit içerir. Yine güneş ışığından çok yararlanan bitkilerin askorbik asit değeri az olanlardan daha yüksektir.

Bununla birlikte gıdanın işlenmesi esnasında C vitamininde ciddi kayıplar meydana gelmektedir. Özellikle ısıl işlem, gıdanın içerisindeki C vitamininin %90 oranında azalmasına neden olabilmektedir. Örneğin, çiğ halinde ortalama 450–600 mg/100g C vitamini bulunan kuşburnu, suyu veya marmelatı yapıldığında 45–100 mg/g  C vitamini seviyelerine inmektedir. Gerçi bu haliyle bile kuşburnu, bir yetişkinin günlük ihtiyacı olan C vitamini ihtiyacını bünyeye bağlı olarak % 50-100 oranında karşılayabilmektedir. Diğer taraftan çoğu hayvansal gıda çiğ tüketilemeyip ısıl işlem uygulandığı için içerdiği C vitamini miktarı çok düşük seviyelere inmektedir. Dolayısıyla, süt ve ciğeri C vitamini kaynağı bir gıda olarak düşünmek mümkün değildir. Halbuki sütün içerisinde en fazla bulunan vitamin C vitaminidir. C vitamininin gıdadaki miktarını azaltan bir diğer işlem de kesme işlemidir. Bir portakal bıçakla dilimlendiğinde C vitamini miktarı %20'ye varan seviyelerde azalabilmektedir.

Askorbik asit oksijen tutma özelliğine sahip olması nedeniyle antioksidan olarak kullanılır. Yağların ve yağlı besinlerin uzun süre saklanabilmesi, beyaz renkteki sebze ve meyvelerin kararmasının önlenmesi için kullanılır. Ayrıca çabuk soğutularak dondurulumuş meyveler erime sırasında doğal renk ve kokularını yitirir. Bunlara dondurmadan önce saf askorbik asit katmakla bu sakıncalar önlenebilmektedir. Oksijen hoşa gitmeyen değişiklikleri yapmadan önce askorbik asit tarafından tutulur. Bu şekilde dondurulumuş kayısı, şeftali, elma, üzüm, muz, armut, ananas gibi meyvelerde 25 yıldan beri askorbik asit antioksidan olarak yeğlenerek kullanılır ve yaygın biçimde de gıda sanayiinde kullanılır. Sadece tek yanlı zincir hidroksil grubunun konfigürasyonunda değişiklik gösteren sentetik izomer eritorbik asid de kuvvetli bir antioksidandır fakat tam tersine pek az vitamin aktivitesi vardır. Yine de doğal olarak oluşur ve belli mantarlarda askorbatın yerini alır. Bundan başka askorbik asit birçok preparatlarında, besin ve içeceklerin vitamince zenginleştirilmesinde kullanılır.

Askorbik asit kuvvetli bir indirgeyici ajandır; 280 mV'lik düşük bir redoks potansiyeline sahip olması onun hemen tüm diğer okside olan serbest radikallerle reaksiyona girme termodinamik potansiyelinin varolduğu anlamına gelir.

Demir ve bakır tuzlarının askorbattan H2O2 ve hidroksil radikallerinin oluşumunu desteklediği iyi bilinir ki bu muhtemelen onun bazı koşullarda sitotoksik olabilmesi veya prooksidan olarak davranmasıyla ilgilidir.

Askorbik asit tipik peroksil radikallerle suda tepkimeye girer; daha aktif triklorometilperoksil radikaliyle 100 kat daha hızlı tepkimeye girer. Askorbat molü başına yakalanan peroksil radikallerinin sayısı, düşük askorbat yoğunluklarında 2'den, yüksek askorbat yoğunluklarında 0'a kadar değişiklik gösterir. Bunun nedeni yüksek askorbat seviyelerinde radikal yakalamayla rekabet eden kendi kendini sonlandıran reaksiyonlardır.

Yapılarında bol miktarda C Vitamini yani Askorbik asit bulunduran bazı Meyve ve Sebzeler

Önemi ve eksikliği

C vitamini (askorbik asid), insanlar için zorunlu bir besindir. C vitamininin vücudun çoğu dokusuna sağlamlığını veren kolajenin üretiminden alyuvarların işlemesine kadar çok sayıda görevi vardır. Beslenme rejiminde askorbatın eksikliği iskorbüt hastalığına yol açar. Bu hastalık, halsizlik, kolayca kanayan diş etleri, ciltte morluklara neden olan deri altında küçük kanamalar, saçların kıvrılması, hiperkeratosis, eklem ağrısı, nefes darlığı ve letarji (uyuşukluk) şeklinde kendini gösterir. C vitamini eksikliğinin önemli bir erken belirtisi de bitkinliktir.

Ağır skorbüt günde 50–100 mg C vitamini ile engellenebilir (1 mg = 1 miligram = 1/1000 g = 0,001 gram). Günde 50–1500 mg alan insanlar klinik belirtisiz skorbüt halindedirler. İnsanlığın büyük çoğunluğu, batı toplumları dahil, bu durumdadır. Bunun nedeni ağır skorbütü engelleyen miktarın ötesinde C vitamini alımının tıpta (ortomoleküler tıp dışında) daha kabul edilmemiş olmasındandır. Bu durumun temel belirtileri zayıf bağışıklık sistemi, alerji, kanser, mide ülseri ve kalp ve damar hastalıklarına elverişliliktir.

James Lind'in 200 yıl önce denizciler üzerinde yaptığı iskorbütle ilgili çalışmasında bitkinlikten sözedilmektedir ve bu, Ulusal Sağlık Enstitüsü'nün son çalışmalarında da C vitamini eksikliğinin ilk belirtisi olarak geçmektedir. En son 1989'da Ulusal Bilimler Akademisi Gıda ve Beslenme Heyeti tarafından tavsiye edilen günlük C vitamini alım miktarı 60 mg'dır. Ancak son veriler bu tavsiyelerin dayandığı verilerin hatalı olabileceğini ve tavsiye edilen alım miktarının günde 60 mg'dan fazla olması gerektiğini ortaya koymaktadır. Bu konular aşağıda daha geniş olarak ele alınacaktır. Ayrıca belirli popülasyonların daha fazlasına ihtiyaç duyduğunu gösteren kanıtlar da vardır. Sonuç olarak hamile kadınlara günde 70 mg, emzikli kadınlara günde 95 mg ve sigara içenlere de günde 100 mg tavsiye edilmektedir.

Pauling 1970 yılında yayınladığı araştırmasında günlük miktarın 2-3 g olması gerektiğini ileri sürmektedir. Birleşik Krallık'ta yapılan çalışmalar yetişkinler için günlük alınması gereken miktarın 30 mg, SSCB'de yapılan çalışmalar ise bu miktarın 70–700 mg olduğunu göstermiştir. Günlük askorbik asit gereksinimi olarak çeşitli kaynaklar tarafından önerilen miktarlar arasında farklılıklar vardır. Bunun sebebi askorbik asit ihtiyacımızın ampirik esaslara dayandığıdır. Günlük askorbik asit gereksinimi yaş ve cinsiyete bağlı olarak da değişmektedir.

Askorbik asidin vücutta birçok kimyasal tepkimenin normal olarak yürümesi için gerekli oluşu, dış etkenlerin bu vitaminin dokulardaki durumunu etkilemesi bireyin gereksinimini arttırmaktadır. Askorbik asidin dokularda doymuş düzeyde bulunması gebelik, emziklilik, zehirlenme, bakteri toksinleri veya enfeksiyonlara, soğuk, yaralanma, hırpalanmalar gibi streslere karşı konulması için önemlidir. Ayrıca sporcuların normalden daha fazla askorbik aside ihtiyaçları olduğu bildirilmiştir. Aynı şekilde yanık ve ameliyatlarda günlük gereksinimin arttırılması gerekir. Ağızdan doğum kontrol hapları alınması, hamilelik, sigara içilmesi gibi durumlarda da gereksinim artabilmektedir.

Askorbik asidin yetersizliği başladığında idrar ve kandaki askorbik asit miktarı azalmaktadır. Radyoizotopla yetişkinler üzerinde yapılan denemelerde, normal askorbik asit alımında vücut dokularında ortalama 1500 mg kadar askorbik asit bulunmaktadır. Askorbik asitsiz bir diyet alınmaya başlandıktan sonra bu miktar günlük %2,6'lık bir hızla azalarak 84-97 gün sonra 300 mg'a kadar inmektedir. Bu düzeyde idrarda askorbik asit görülmemekte, kan plazmasındaki miktar 0,3 mg/100 mL'ye inmektedir. Bu durumda askorbik asit eksikliğine bağlı klinik belirtiler görülmeye başlamaktadır. Klinik belirtilerin hafif şekilleri yorgunluk, iştah azalması, yaraların iyileşmesindeki gecikme ve isteksizliktir. Yetersizlik arttıkça klinik belirtiler ağırlaşmakta ve sırası ile büyümede duraklama, Anemi, enfeksiyonlara karşı direncin azalması, diş etlerinin şişmesi ve kanaması, diş kaybı, eklemlerde şişmeler, ateş, kanamalar ve kemiklerde kırılmalarla belirlenen skorbüt hastalığı görülmektedir.

Bazı araştırmacılar askorbik asidin kanser ve kalp hastalığının önlenmesinde, sıradan soğuk algınlığının önlenmesi şeklinde bağışıklık sisteminin güçlendirilmesinde rol oynadığını belirtmektedirler.

Bütün canlı dokularda bulunan askorbik asit (C vitamini) vücutta birçok kimyasal tepkimenin normal olarak yürümesi için gereklidir. Doğada yaygın olarak bulunan bu vitaminin en zengin kaynakları taze meyve ve sebzelerdir. Dış etkenlerin bu vitaminin dokulardaki durumunu etkilemesi bireyin gereksinimini arttırmaktadır. Bu bakımdan çeşitli farmasötik preparatları halinde kullanılmaktadır.

Beslenme ve sağlık açısından insan yaşamında önemli bir vitamin kaynağı olan askorbik asidin besinlerde UV-spektrofotometrik yöntem ile miktar tayininde termal bozundurma, katalitik dönüşüm, UV ışın ile bozundurma ve alkali ile muamele gibi zemin düzeltmeleri yapılmaktadır.

Farmakolojik etkisi

Besinlerdeki askorbik asit, vücuda alındıktan birkaç saat sonra ince bağırsaktan emilerek kana geçer. 100 mg ve daha az vitamin alındığında bunun %80-90'ının emildiği belirtilmiştir. Bu esnada kandaki düzeyi kısa süre için yükselir. Kan dolaşımı ile dokulara taşınır ve fazlası böbreklerden idrarla dışarı atılır. Gereğinden fazla alınan askorbik asidin bir bölümü de monosakkaritlerde olduğu gibi karbondioksit ve suya okside olur.

Askorbik asidin kandaki ve idrardaki düzeyleri alınanla orantılıdır. Günlük 60–75 mg askorbik asit alanlarda serum askorbik asit düzeyi 0,75 mg/dL olarak bulunmuştur. Vitamin yetersiz alındığında kan ve idrardaki miktarlar azalır. Kan ve idrardaki vitamin miktarının azlığı dokularda yeterli miktarda askorbik asidin bulunmadığının işareti sayılır. Bu nedenle kanda ve idrardaki vitaminin düzeyi bireyin askorbik asit yönünden yeterli beslenip beslenmediğinin saptanmasında gösterge olarak kabul edilir.

Askorbik asidin vücut çalışmasında birçok işlevi vardır. Son yıllarda yapılan araştırmalar, askorbik asidin bağ dokularından olan kollojen sentezinde görev aldığını ortaya koymuştur. Askorbik asidin kan damarlarının kuvvetli olmasında da görev yaptığı sanılmaktadır. Vitamin yetersizliğinde kan damarları zayıflamakta ve ufak darbelerle kanamalar görülebilmektedir.

Askorbik asidin vücudu enfeksiyonlardan ve bakteri toksinlerinden koruduğu yolundaki gözlemler tam olarak açıklığa kavuşmamıştır. Enfeksiyonlar vücut doku ve sıvılarındaki askorbik asit miktarını azaltmaktadır. Enfeksiyonlarda beyaz kan hücrelerinde askorbik asit düzeyi düştüğünden bağışıklığın zayıfladığı sanılmaktadır. Normal askorbik asit gereksiniminin karşılanması ile dokulardaki miktarın yeterli düzeyde tutulabildiği rapor edilmiştir. Bununla birlikte şiddetli enfeksiyon ve bakteri zehirlenmelerinde alınan askorbik asit miktarının arttırılması gerektiği görüşünde olanlar da vardır.

Askorbik asidin steroid hormonlarının sentezinde de görev aldığı bildirilmiştir. Askorbik asit yetersizliğinde, adrenalin bezi %270 oranında büyüme göstermektedir. Askorbik asidin efinefrin ile yara ve iltihaplanmaya karşı etkinlik gösteren steroidlerin sentezinde rolü olduğu bildirilmiştir.

Askorbik asit diğer bazı besin öğelerinin vücutta kullnılması için de yardımcıdır. Askorbik asidin demir, kalsiyum, B vitaminlerinden tiamin, riboflavin, folik asit, pantotenik asit, A ve E vitaminlerinin vücutta daha elverişli olarak kullanılmalarında gerekli olduğu rapor edilmiştir. Bunun yanında aşırı askorbik asit alımının bağırsaklarda asiditeyi arttırarak B12 vitamininin emilimini azalttığı da bildirilmiştir. Askorbik asidin bu alandaki görevi oksidasyon redüksiyon olaylarındaki etkinliğindendir. Folik asidin etkin şekli olan tetrahidrofolik aside dönüşmesi askorbik asidin yardımı ile olmaktadır. Diğer B vitaminlerinin kullanılmasındaki etkinliği ise bağırsak florasının olumlu yönde değişmesini ve dolayısı ile daha çok B vitamini sentezlenmesini sağlamasındandır.

Askorbik asit, bazı toksik öğelerin etkisini azaltmaktadır. Örneğin vücuda alınan nitritlerin kanser yapıcı nitrozoma dönüşümünü önlemektedir. Askorbik asidin hücre çalışmasında görev alan birçok öğe ile ilişkisi olmasına karşın bu ilişkilerden birçoğunun gerçek mekanizması henüz yeterince açıklanamamıştır. Bununla birlikte askorbik asidin vücut çalışmasında çok yönlü ve önemli görevleri olduğu kesin olarak bilinmektedir.

Askorbik asit yan etkileri oldukça az olan bir ilaç etken maddesidir. Fazla miktarda alındığında diyare ve karın ağrısı yapabilir. Yüksek dozda askorbik asit ile tedavi gören gebelerden doğan bebeklerde skorbüt oluşmasının kolaylaştığı saptanmıştır.

Alım şekli ve dozajı

Yapay C vitaminiyle bitkilerden elde edilen C vitamini arasında herhangi bir kimyasal veya etkisel fark yoktur. Bununla birlikte en uygun olanı C vitaminini doğal besinlerden almaktır. Doğal besinlerin dışında C vitamini çeşitli şekillerde alınabilir. Ağız yoluyla tablet olarak yutulabilir. Ancak eczanede satılan C vitaminlerinin dozu genelde düşük olmakla beraber, kilo başına fiyatı da yüksek olabilmektedir. En ucuz ve en uygun şekli toz halinde, %99,5 veya daha yüksek saflıkta, tıbbi askorbik asit kristalleridir. (Teknik saflık düzeyindeki askorbik asit tüketilmemelidir.)

Günlük doz (2-5 g) küçük dozlara bölünerek büyük bir bardak su veya meyve suyuna karıştırılarak yutulabilir. Asitlikten rahatsız olanlar bir bardak suya askorbik asit koyup yarı miktarda sodyum bikarbonat (kabartma tozu) ekleyerek asitliği yok edebilirler. Bu durumda sodyum askorbat içilmiş olunur.

On yaşından küçük çocuklara yaşları kadar gram askorbik asit verilmesi tavsiye edilir. Ağır hastalıklarda, özellikle viral enfeksiyonlarda ve kanserde hastalara damardan, günde 20 ila 300 mg sodyum askorbat verilmesi her zaman ağrıların, ateşin ve diğer semptomların hızla azalmasına, kanser dışında çoğu zaman hastanın iyileşmesine ve kanserli durumdaki hastanın ömrünün önemli ölçüde uzamasına yol açmaktadır.

Yüksek dozlu C vitamini alımını ortomoleküler tıbbın babası olarak nitelendirilen çift paylaşılmamış Nobel Ödülü sahibi Linus Carl Pauling yaygınlaştırmıştır.

Kaynakça

Kaynakça

 Richard A. Larson; Naturally Occuring Antioxidants, Boca Raton (Lewis Publishers, 1997)
 Fereidoo Shaihidi; Natural Antioxidant: Chemistry, Health Effects and Applications, Champaigh, III (AOCS Press, 1997)
 Andreas M. Papas; Antioxidant Status, Diet, Nutrition and Health, Boca Raton (CRC Press, 1999)

Dış bağlantılar
 C Vitamini İçeren Tüm Meyveler Listesi
 C vitamini derneği  (ingilizce)
 Uluslararası ortomoleküler tıp derneği (ingilizce)
 Linus Pauling Enstitüsü, C vitamini sayfası (ingilizce)

Gıda antioksidanları
Antioksidanlar
Organik asitler
Heterosiklik bileşikler
Vitaminler
Koenzimler

C vitamini


Caturanga Sanskritçe'de catur ("dört") ve anga ("uzuv, organ ya da kısım"),  anlamına gelir. Bilinen satrancın ilk atasıdır, 6. yüzyılda Hindistan'da ortaya çıkmıştır. Bazen "satrançın türevi" olarak tanımlansa da, icat tarihi itibari ile satranç, kural ve konseptini çaturangadan almaktadır.

Tarihçe
Caturanga, döneminde (6. yüzyıl) Hint ordusunun dört kısımdan oluşması nedeniyle (piyadeler, savaş filleri, süvariler, savaş arabaları [bazen savaş gemileri]) bu ismi almış ve 6. yüzyılda İran'a ve 7. yüzyılda Arabistan'a yayılmıştır.

Temel kavramlar ve oyunun hedefi
Oyun, temel mantık ve yapı taşları bakımından satranca çok benzemektedir. Oyunun nihai amacı rakibin rajasını almaktır, rakibin rajasını alan oyuncu oyunu kazanır ve oyun biter. Bunu başarmanın temelleri genellikle (istisnaları vardır, bkz. {satrançtan} aptal matı, çoban matı) rakibin ağır ve hafif taşlarını (taşlar, ağır taşlar: mantri ve ratha; hafif taşlar: gaja ve aşva olarak ikiye ayrılır {bu taşlar içerisinde raja yoktur, çünkü halihazırda ağır ve hafif taşlar, raja'yı savunmak içindirler}) alarak ve oyun esnasında taşları, rakip oyuncun taşlarının hareketlerini kısıtlamak gereği ile -oyunun açılışı ve güncel pozisyonu itibarı ile- avantajlı olan karelere koyarak onu bitap düşürmek ilkesine dayanır.

Oyunun kuralları

Oyun tahtası
Çaturanganın oyun tahtası açık ve koyu renkte olmak üzere (bazen siyah ve beyaz) 8×8 (toplam 64) kareden oluşmaktadır. Oyun karelerinin günümzdeki satranç gibi cebirle gösterilip gösterilmediği kesin olarak bilinmemektedir. Klasik çaturanga tahtasında, oyun başında toplam 32 taş bulunmaktadır. Bunların 16'sı açık, 16'sı koyu renktir.

Çaturanga tahtası, (oyuncuya göre) en sağ alt köşeye (cebirli gösterimde açık renkler için h1, koyu renkler için a8 karesine) açık renk kare denk gelecek şekilde yerleştirilir.

Taşlar ve dizilişi

Oyuncuların her birinin 16 çaturanga taşı vardır.

Taşlar, illüstirasyonda gösterildiği gibi çaturanga tahtasının iki tarafına yerleştirilir. 2. ve 7. satırlarda padatiler yer alır. 1. ve 8. satırlarda ise subaylar ve raja yer alır. Bunların sırası (beyaz için a1'den h8'e, siyah için a8'den h8'e) şöyledir: Ratha, aşva, gaja, mantri, raja, gaja, aşva, ratha. Mantri daima (sıralamada da yer aldığı gibi) rengini taşıdığı kare üstünde yer alır (çaturanganın başlangıç pozisyonu illüstirasyonunda görebileceğiniz gibi açık renklerde d1, koyu renklerde d8'de).

Hamle
Oyuna açık renkler başlar. Her iki oyuncunun da yalnızca bir hamle yapma hakkı vardır (satrançta ki rok istisnası çaturangada geçerli değildir). Bir karede en fazla bir taş durabilir.

Tehdit
Oyuncunun taşını sürmesi sonucunda, taşın yer aldığı yeni pozisyonun kapısını açtığı legal hareketlerin izlediği yolun ulaştığı kare üzerinde karşı oyuncunun taşının olmasına, tehdit denir: Hamleyi yapan oyuncu, hamle sırası gelen oyuncuyu tehdit etmiş olur.

Taş/meteryal alma
Kendi taşını, taşının legal hamlelerinde yer alan karşı oyuncunun taşına gelmesidir. Oyucu kendi taşını alamaz. Taşı/meteryali alan oyuncu, aldığı taşı oyun tahtasından uzaklaştırır, alınan taş oyun dışıdır, etkisizleştirilmiştir. Söz konusu taş/meteryal bir şah (raja) ise, meteryali edinen oyuncu tabii olarak oyunu kazanmıştır.

Taşların legal hareketleri

Mantri
Her diyagonda 1 kare ilerleyebilir.

Ratha

Diyagonal olmamak üzere, her yönde istediği kadar ilerleyebilir.

Gaja
Her diyagonda 2 kare ilerleyebilir.

Aşva
3 kare yatay veya dikey olmak üzere ileri, 1 kare, yatay gittiği ise dikey istediği uçta, dikey gittiği ise yatay istediği uçta ileri gider: Yani kabaca "L" çizmiş olur.

Padati
Dikey olmak üzere 1 kare ilerleyebilir fakat böyle taş yiyemez. Ancak ve ancak bir diyagon ilerisinde (eğer taş varsa) yiyebilir; yoksa o yönde gidemez. Satrançta ki gibi ilk hamlesinde çift kare ileri gidemez. Padatiler geri gidemez.

Terfi
Padatiler oyun tahtasının son satırına ulaştığında, bulunduğu dikeyde bulunan subaya, subay önceden kaybedilmişse terfi edebilirler. (Örneğin c sütunun son satırına ulaşmış bir piyade yalnızca biri önceden kaybedilmişse gajaya terfi edebilir. Padatiler e ve f sütununda terfi olmazlar, padatiler şaha terfi olamaz).

Raja
Her yönde (yatay, dikey ve diyagonal olmak üzere) bir kare gidebilir. Oyun boyunca bir kereye mahsus olmak üzere (eğer tehdit altında değil ve haraket sonucu tehdit altında kalmıyor ise) atın ki gibi ilerler ("L" çizer). Tehdit altında kalacakları bir kareye gidemezler. Raja tabii olarak, başka bir rajayı (kendisi de tehdit altında kalacağı için) tehdit edemez.

Pat
Raja tehdit altında değilse ve gidebileceği her kare rakip oyuncu taşları tarafından kontrol altındaysa veya gidebileceği karelerde kendi taşları varsa (yani raja boğulmuşsa) oyun pat olur ve pat olan oyuncu oyunu kazanır (berabere bitmez).

Kaynakça

Satranç tarihi
Zekâ oyunları

Çaturanga


Masato Kojima (født 17. september 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Mito HollyHock.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masato Kojima


Tricholoma sulphureum  (Pierre Bulliard, 1784 ex Paul Kummer, 1871) din încrengătura Basidiomycota, în familia Tricholomataceae și de genul Tricholoma este o ciupercă absolut necomestibilă și chiar ușor otrăvitoare. Această specie este numită în popor gălbeniță sau cavaler sulfuros  Ea coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Buretele se dezvoltă pe terenuri nisipoase, intercalate cu ceva argilă, în regiuni mai călduroase și pe soluri calcaroase, omniprezent în regiunile din România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând în păduri de foioase mai ales sub fagi și stejari, dar de asemenea în cele de conifere sub pini, brazi și molizi, din (iulie) august până în noiembrie (decembrie).

Taxonomie
Numele binomial a fost determinat de către renumitul savant francez Pierre Bulliard drept Agaricus sulphureus în volumul 4 al operei sale Herbier de la France din 1783 și transferat corect la genul Tricholoma sub păstrarea epitetului de micologul german Paul Kummer, de verificat în marea sa lucrare Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen din 1871.<ref>Paul Kummer: "Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen cu 80 de ilustrații litografice, Editura E. Luppe, Zerbst 1871, p.133</ref> Acest taxon este valabil până în prezent (2020).

Ulterior au fost făcute încercări de redenumire (vezi în infocasetă) care însă nu au fost aplicate niciodată, fiind astfel neglijabile.

 Descriere

 Pălăria: are un diametru între 3 și 8 cm, este la început boltită semisferic, devenind mai târziu convexă, apoi plată și ondulată, deseori adâncită precum cocoșată ușor la mijloc. Marginile rămân pentru destul de lung timp clar răsucite spre interior. Suprafața cuticulei este netedă, uscată și mătăsoasă. Arată o culoare galbenă ca sulful care este mai închisă, în centru brun-roșiatică.
 Lamelele: sunt ceva sfărâmicioase, foarte îndepărtate și late, de lungime inegală, ușor bombate, bifurcate precum crestate lângă picior, fiind de asemenea colorate galben ca sulful.
 Piciorul: are o lungime de 3 la 8 cm și o lățime 0,8 până la 2,5 cm. fiind deseori bombat și plin în tinerețe precum gol pe dinăuntru și cilindric la bătrânețe. Coloritul este galben ca pălăria, primind în vârstă fibre longitudinale roșiatice. Nu pezintă un inel.
 Carnea: este fibroasă, de colorit galben până galben-verzui. Mirosul puternic de sulf, acid butiric respectiv gaz natural este extrem de neplăcut, gustul fiind descris ca făinos-rânced, acru și foarte amar.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, apiculați, asemănător migdalelor, neamilozi (nu se decolorează cu reactivi de iod) și hialini (translucizi) cu o mărime de 9-11 x 5-6,5 microni. Pulberea lor este albă. Basidiile clavate cu 2-4 sterigme fiecare măsoară 35-40 x 9-10 microni. Cistidele celule de obicei izbitoare și sterile care pot apărea între basidii și himen, stratul fructifer), în himeniu neexistente, sunt mai scurte, cu vârfuri rotunjite și pediculate. Hifele cuticulei cu o grosime de 3-5µm sunt lunguiețe, cilindrice, dispuse vertical, la baza lor clavat îngroșate de 13-40µm x 4,5-12µm, iar stratul sub-cuticular este format din elemente hifale de 18-30µm × 2,5-7,5µm. Pigmente intracelulare au nuanțe brun-gălbuie. Coaja piciorului este formată de hife înguste și cilindrice cu 2-4µm. Caulocistidele (cistide situate la suprafața piciorului) cilindrice și orânduite paralel sunt formate de elemente hifale cuneiforme măsurând 18-30 × 2,5-7,5 microni. Himeniul nu prezintă aproape niciodată fibule.
 Reacții chimice: Buretele se decolorează cu Hidroxid de potasiu maro și cu sulfat de fier verde.

 Confuzii
În primul moment, gălbenița poate fi confundată cu Hypholoma capnoides (comestibil, saprofit, crescând pe bușteni în smoc, lamele albicioase până gri-violete, picior albicios, miros și gust plăcut), Hypholoma fasciculare (otrăvitor, saprofit, crescând pe bușteni în smoc, miros plăcut dar gust foarte amar),Lepista flaccida sin. Lepista inversa (comestibilă, cuticulă gălbuie până pal brun-gălbuie, lamele precum picior de colorit albicios până ocru și clar decurgătoare, nu se dezvoltă pe lemn), Tricholoma bufonium (otrăvitor), Tricholoma equestre sin. Tricholoma flavovirens (poate să fie letală ca Paxillus involutus, pălărie galben-verzuie, picior albicios, miros făinos și gust plăcut), Tricholoma inamoenum (cuticulă alb-murdară, lamele și picior albicios), Tricholoma sejunctum (necomestibil), Tricholomopsis decora (comestibilă dar inferioară, cu solzișori măslinii pe fund galben, carne destul de dură și fibroasă, gust imperceptibil) sau chiar și cu Kuehneromyces mutabilis'' (comestibil).

Ciuperci asemănătoare

Valorificare
Această ciupercă este din cauza mirosului precum gustului ei complet necomestibilă. Ea a fost identificată ciupercă otrăvitoare, pentru că provoacă, ingerată în porții mai mari sau crudă, probleme gastrointestinale. Pe de altă parte, singur adăugarea de foarte puțini bureți acestui soi la o mâncare ar distruge gustul și mirosul aceleia.

În Pleistocen, această specie frumușică a fost aparentă mult mai frecvent decât în prezent, mai departe se registrează o scădere a populației din anii 1970.

Din păcate se găsesc deseori exemplare călcate în picioare sau rupte. Nu distrugeți această ciupercă frumoasă, mult mai mult acceptați valoarea ei ecologică pentru arbori și pădure!

Note

Bibiliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1-3, vezi sub "Note"
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie sia Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Tricholoma sulphureum, film

Tricholoma
Micoriză
Ciuperci otrăvitoare
1784 în știință

Tricholoma sulphureum


Det var en lørdag aften er en dansk kortfilm fra 2003 instrueret af Morten Lundgaard efter eget manuskript.

Medvirkende

 Thomas Biehl, Mand
 Pernille Gunvad, Kvinde
 Anders Brink Madsen, Nabo
 Frederik Meldal Nørgaard, Bøsse

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Det var en lørdag aften (film fra 2003)


An Gahnia rigida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Kirk. An Gahnia rigida in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gahnia

Gahnia rigida


Olaylar
 18 Ekim – Avusturya Taht Savaşı, Aix-la-Chapelle Antlaşmasının imzalanmasıyla sona erdi.

Doğumlar
 6 Şubat - Adam Weishaupt, Illuminati'nin kurucusu.
 7 Mayıs - Olympe de Gouges, Fransız feminist yazar (ö. 1793)
 30 Ağustos - Jacques-Louis David, Fransız ressam (ö. 1825)

Ölümler
 1 Ocak - Johann Bernoulli, İsviçreli matematikçi (d. 1667)

1748


British Thomson-Houston (BTH) was a British engineering and heavy industrial company, based at Rugby, Warwickshire, England. Originally founded to sell products from the Thomson-Houston Electric Company, it soon became a manufacturer using licences from the American company. They were known primarily for their electrical systems and steam turbines.

BTH merged with the Metropolitan-Vickers company in 1928 to form Associated Electrical Industries (AEI), but the two brand identities were maintained until 1960. The holding company, AEI, was bought by GEC in 1967.

In the 1960s AEI's apprenticeships were highly thought-of, both by the apprentices themselves and by their future employers, because they gave the participants valuable experience in the design, production and overall industrial management of a very wide range of electrical products. Over a hundred of the apprentices - who came to Rugby from all over the UK, and a few from abroad - lodged in the nearby Apprentices' Hostel at Coton House which was uphill from Rugby on the road to Lutterworth and Leicester.

Each year in Rugby there was a big parade of floats run by the apprentices.

In 1980, G.E.C. Turbine Generators Ltd, on the Rugby site, was awarded a Queen's Awards for Enterprise.

History

The company Laing, Wharton and Down was formed in 1886 to sell products from the Thomson-Houston Electric Company. Laing, Wharton and Down soon won a contract for electrical lighting for the east end of London.

In 1894 Laing, Wharton and Down purchased patents and exclusive production rights from the American company, now known as General Electric after Thomson-Houston merged with Edison General Electric Company in 1892. At this stage Laing, Wharton and Down was renamed as British Thomson-Houston and General Electric became the majority owner of the company.

Once BTH had the production licences for Thomson-Houston's products it started setting up factories in the English Midlands, with Rugby, Warwickshire chosen as the main location due to its good accessibility by rail and a local coal supply. In 1900 BTH bought Glebe Farm on the west side of Mill Road north of the railway in Rugby for £10,000, from Thos. Hunter & Co., to build their factory on it. The Mill Road factory opened in 1902 and made electric motors and generators. In the same year BTH obtained a licence to produce the Curtis steam turbine, which became one of the company's major products. In 1905 BTH made its first turbo-alternator and in 1911 got licences for all of General Electric's drawn-wire light bulbs, which it produced under the Mazda trademark.

For much of the late 19th century BTH competed for electrical generation and distribution contracts with British Westinghouse, mirroring the same company's battles in the US between their parents, General Electric and Westinghouse. The Power Act 1900 let BTH and British Westinghouse get new contracts to supply electric power to large areas.

As well as manufacturing, BTH also began to move into transport. On 22 December 1898 BTH opened the Cork Electric Tramways and Lighting Company, followed by the Isle of Thanet Electric Tramways on 4 April 1901 and the Chatham and District Light Railways Company in June 1902. In 1903 BTH was contracted to supply the electrical equipment for the Tyneside Electrics railway network in Newcastle upon Tyne. In 1907 BTH started a joint venture with Wolseley Motors to make petrol-electric buses and in 1909 the company supplied major coal-fired steam generators to London to power an electric trolley system that was being set up.

Consolidation

During World War I BTH expanded into naval electrical equipment, supplying the Royal Navy with various lighting, radio and signalling gear.

After the war BTH expanded dramatically, adding or expanding factories at Willesden, Birmingham, Chesterfield, and Lutterworth. It later had factories in Coventry, and in Larne in Northern Ireland. From 1924 to 1927 Demetrius Comino worked as an apprentice for BTH.

In 1926 Gerard Swope, president of General Electric, proposed that BTH, Westinghouse, General Electric Company (GEC) and English Electric should amalgamate. Lord Hirst of GEC was not interested in Swope's scheme, but a new holding company was formed, Associated Electrical Industries (AEI), and in 1928 AEI bought BTH and Metropolitan-Vickers (Metrovick). BTH had been in the process of buying Edison Swan (Ediswan) and Ferguson, Pailin & Co, with AEI completing the purchases in 1929. Howard C. Levis, chairman of BTH from 1916, became chairman of AEI in 1928, retiring the following year.

In 1927 BTH sold the Chatham and District Light Railways Company to Maidstone and District Motor Services Ltd.

Throughout the 1920s BTH made turbo generators and motors for ocean liners including , ,  and . The BTH factory in Northern Ireland made the turbo generator and propulsion motor for one of the world's first turbo-electric merchant ships, the banana boat SS San Benito, in 1921. This was followed by turbo generators and propulsion motors for the banana boats ,  and .

The site at Rugby was also developed. Building 52, the research laboratory, was purpose-built in 1924. In the late 1920s AEI started to build buildings west of the footpath that runs north through the AEI site in Rugby to the Leicester Road, known in the area as the Black Path because it was surfaced with cinders, clinker and bitumen. During World War II BTH expanded north of the River Avon into the Boughton Road site to make magnetos for aircraft engines and other war products.

BTH had a major role in developing the world's first prototype jet engine, which was built by Frank Whittle's Power Jets company at the BTH works in Rugby in 1937. Development was later moved to the Lutterworth works, which were falling into disuse at the time. BTH's directors seemed sceptical of the design and offered little help, and in 1940 decided they were not really interested in making jet engines due to their commitment to electrical equipment. Rover was soon selected to make jet engines, but exchanged jet engine production with Rolls-Royce for making tank engines in 1943. In 1944 the Lutterworth Power Jets work was nationalised.

After World War II Oliver Lyttelton took over as chairman of AEI, and started a massive expansion. He returned as chairman between 1954 and 1963 and oversaw the opening of a massive new £8 million turbine works was opened at Larne in 1957. In 1955 AEI acquired Siemens Brothers, which was merged with Edison Swan in 1957 to form the Siemens Edison Swan subsidiary. Rivalry with Metrovick intensified, particularly after BTH won the contract to build the new Buenos Aires Central Costanera S.A. power station, valued at £35 million, in 1957. Lyttelton continued to try to reduce this friction, leading to several unsuccessful reorganisations and slipping profits.

The postwar period saw continued development at BTH. The Hungarian scientist Dennis Gabor invented holography at the BTH site in Rugby in 1947, and in 1951 BTH supplied a  gas turbine for the Auris, the first commercial ship to use gas-turbine propulsion. In 1955 BTH supplied 18 New Zealand DSC class locomotive Rolls-Royce powered locomotives for New Zealand Railways. The Ediswan trademark appeared on semiconductors in 1956 and the following year British Rail Class 15 diesel-electric locomotives were designed by BTH.

AEI (Associated Electrical Industries)
To try to cure internal political and efficiency problems, AEI stopped using the BTH and Metrovick names on 1 January 1960. This led to a huge decline in sales because no-one had heard of "AEI" before, and in turn, a massive drop in AEI's stock price. Continued attempts to streamline what was two separate management structures continued to fail, and by the mid-60s the entire AEI group was in financial trouble. The AEI name was first used on products in 1961. By 1967 AEI brands included Siemens Edison Swan, Hotpoint, Birlec and W.T. Henley.

The AEI research lab (building BR57) was built in 1960 at the Boughton Road site. At this point the size of the Rugby site peaked, with all of the company's land west of the Black Path built over.

Britain's first commercial nuclear power facility was built between 1956 and 1962 at Berkeley. This was followed by the building and commissioning of the 25 m Chilbolton radar dish at Chilbolton Observatory between 1963 and 1967.

GEC (General Electric Company)

In 1967 GEC bought AEI outright and became the UK's largest electrical group. A year later GEC acquired English Electric, prompting a series of mergers and reorganisations. GEC-AEI Electronics (Blackbird Road and New Parks, Leicester) was merged with Marconi's Radar Division (Chelmsford) and Elliott's Aerospace Control Division to form Marconi Radar Systems Ltd. (MRSL) in 1969.

In 1980 GEC Turbine Generators Ltd received The Queen's Award for Enterprise: International Trade (Export).

During the 1980s GEC Rugby shrank and buildings were demolished. The south part of the area to the west of the Black Path became a supermarket site. The Boughton Road site became several separate small firms. In 1989 GEC Rugby split into GEC Alsthom and Cegelec Projects, which were reunited in 1998 as Alstom.

The firm's clubhouse on Hillmorton Road was demolished in 2007, and the south edge of its surrounding sports field was encroached along for house building.

By 2011 the Mill Road factory site was greatly changed and included Rugby College. Quartzelec, and Converteam worked on electrical engineering projects in some of the early BTH buildings, notably buildings 4, 193 and 140. A public road was built through the site between its former east and west gates. In 2012 Converteam was bought out by General Electric, therefore coming full circle back to when they were partnered in AEI. Converteam (now GE) produced rotating machines and used former-BTH equipment (machines) for running tests.

Research
During post-World War II Britain, AEI established a consolidated research effort at Aldermaston in Berkshire, England. The research centre was based at Aldermaston Court, a large stately home owned by AEI that had been requisitioned for military use in the war era.

Preserved locomotives
One of the BTH-built batch of New Zealand Railways DSC class Bo-Bo shunters has been preserved and is used in industrial service, complete with original Rolls-Royce engines. The locomotive (DSC406) is the primary motive power at Alliance Ltd, Pukeuri, New Zealand. All the others were scrapped between 1986 and 1990.

Metro-Cammell-BTH diesel electric locomotive 4102 has been preserved in New South Wales, Australia.

Another BTH diesel locomotive is preserved in the UK  . This locomotive was purchased from Ford Dagenham by AEI and presented to the Kent and East Sussex Railway for preservation. See Rolling stock of the Kent & East Sussex Railway (heritage) for details.

See also
British Thomson-Houston Company War Memorial

References

External links
The industrial history of Rugby
Wessex Archaeology (2007) Boughton Road Buildings Assessment - BTH/AEI
Images of BTH
AEI (Rugby) RFC website
AEI/BTH Coton House alumni site
Ediswan

Turbine manufacturers
Engineering companies of the United Kingdom
Electrical engineering companies of the United Kingdom
Locomotive manufacturers of the United Kingdom
Defunct manufacturing companies of the United Kingdom
Former defence companies of the United Kingdom
Associated Electrical Industries

British companies established in 1894
Manufacturing companies established in 1894
Companies based in Rugby, Warwickshire
1894 establishments in England

British Thomson-Houston


AJR es una empresa dedicada a la creación de motos de competición. En sus inicios comenzó creando réplicas de competición de motos históricas, como la Bultaco TSS 350 o la ASTRO 450. Desde 2009 destaca por fabricar una Moto2 económica pero competitiva que ha cosechado buenos resultados en el Campeonato de España de Velocidad.

Competición

Motos clásicas
AJR empezó su andadura como empresa creando réplicas de motos para campeonatos de motos clásicas. Su primera moto fue una réplica de la Bultaco TSS 350 que tuvo, y sigue teniendo, bastantes éxitos en las carreras de motos clásicas de España.

Dado el éxito de la Bultaco, en AJR se lanzaron a desarrollar otras réplicas como la ASTRO 450 c.c. y la Pursang MK 15.

Moto 2

La primera Moto2 de AJR fue la EVO 1 construida en el año 2010 con chasis multitubular de cromo-molibdenoque y basculante de aluminio y pensada con el objetivo de ser una Moto2 de precio reducido. Participó en el Campeonato de España de Velocidad (CEV) del 2010 y en una prueba del Mundial de motociclismo donde Javier Forés dio la sorpresa finalizando la prueba en decimosexta posición, a un puesto de entrar en los puntos.

AJR volvió a participar en el CEV de 2011, donde consiguió su primer podio en la quinta prueba, con el tercer puesto de Adrián Bonastre en el circuito de Albacete.

Durante la primera edición del Salón Motorsport de Barcelona, AJR presentó una nueva evolución de la moto que se bautizó como EVO 2011 que se estrenó en la penúltima prueba del CEV 2011 en Cheste.

En 2012, una AJR pilotada por Ricky Cardús participa en el Mundial de Moto2 en el equipo Argiñano Racing.

Durante los años 2013 y 2014 varios equipos que participan en las carreras de Moto2 del CEV corrieron con motos AJR.

Referencias

Fabricantes de motocicletas
Fabricantes de motocicletas de España
La Garriga
Siglas

AJR


Parvicellularium, monotipski rod crvenih algi iz porodice Corallinaceae. Jedina je vrsta morska alga P. leonardoi otkrivena i opisana 2018. godine kod Kavienga u Papui Novoj Gvineji (Nova Irska).

Rod i vrsta taksonomski su priznati.

Izvori

Koralinske alge

Parvicellularium


معالجة الغاز الطبيعي هي مجموعة من العمليات الإنتاجية يتم فيها تنقية الغاز الطبيعي الخام بعد استخراجه من آبار الغاز ودفعه للسطح بواسطة الزيوت. بعد معالجته يكوّن غاز الميثان جلّ محتوى الغاز الطبيعي والذي تصبح خصائصه عند ذلك مختلفة إلى حد كبير عن خصائص الغاز الخام. يستخدم الغاز الطبيعي المعالج كوقود للاستهلاك السكاني والتجاري والصناعي.

بالإضافة إلى الميثان (CH4)، وهو أخف الهيدروكربونات وأقصرها، يحتوي الغاز الطبيعي الخام على كميات مختلفة من المركبات التالية:
 هيدروكربونات غازية أثقل كالإيثان (C2H6)، والبروبان (C3H8)، ومركبات ذات كتل جزيئية أثقل. بعد معالجة الغاز الخام وتنقيته تجمع كل تلك المركبات كمنتج ثانوي ويطلق عليها اسم الغاز الطبيعي المسال.
 غازات حامضية كثاني أكسيد الكربون (CO2) وكبريتيد الهيدروجين (H2S) وبعض المركبتانات مثل الميثان ثيول (CH3SH) وإيثان ثيول (C2H5SH).
 غازات أخرى: كالنيتروجين (N2) والهيليوم (He).
 الماء: على شكل بخار الماء والماء السائل.
 هيدركروبونات مسالة: مثل متكثف الغاز الطبيعي (والذي يعرف أحيانا بالبنزين الطبيعي) والنفظ الخام.
 الزئبق: قد يوجد الزئبق بكميات ضئيلة جدا معظمه بهيئته الخامة، وقد يكون متحدا مع الكلور ومركبات أخرى.

قبل نقله يجب أن ينقى الغاز الطبيعي الخام ليوافق المعايير المحددة من قبل شركات النقل والتوزيع عبر خطوط الأنابيب. وتختلف تلك المعايير بين خطوط النقل بناء على مواصفات الأنابيب المستخدمة والأسوق المستهدفة. بشكل عام، تحدد المعايير مواصفات الغاز من الجوانب التالية:
 أن يحقق قيمة حرارية معينة. ففي الولايات المتحدة مثلا، ينبغي أن تكون تلك القيمة بحدود 41 ± 5% ميغا جول لكل متر مكعب من الغاز عند 1 ضغط جوي و 0 درجة مئوية.
 أن تكون درجة حرارته عند التسليم أعلى من درجة ندى الهيدركربون لذلك الغاز، والتي تتكثف بعدها بعض الهيدركربونات في الغاز تحت الضغط الكائن في خطوط النقل مما قد يؤذي أنابيب النقل.
 أن تكون خالية من الدقائق الصلبة وحبيبات الماء السائل لتفادي التعرية والتآكل والأضرار الأخرى التي قد تسببها للأنابيب.
 أن تكون مجففة من الماء بشكل كافي لتفادي تشكل مركبات الميثان المائية سواء في منشأة المعالجة أو في خطوط النقل.
 أن تكون نسبة كبريتيد الهيدروجين وثاني أكسيد الكربون والمركبتانات والنيتروجين وبخار الماء ضئيلة جدا.
 أن تكون نسبة الزئبق تحت النسبة الممكن قياسها (تقريبا 0.001 جزء حجمي لكل مليار جزء من الغاز) وذلك لتجنب الإضرار بالمعدات في منشأة المعالجة وفي خطوط النقل بسبب ما يحدثة الزئبق من التغام وهشاشة للألمنيوم والمعادن الأخرى.

منشأة معالجة الغاز الطبيعي

تتعدد طرق ترتيب وحدات المعالجة المختلفة المستخدمة في معالجة الغاز الطبيعي الخام. ويعطي المخطط البياني المرفق في الأسفل التوزيع العام المستخدم عادة في عمليات معالجة الغاز المستخرج من آبار مستقلة. ويبين المخطط كيف تتم معالجة الغاز حتى يصل إلى الأنابيب المخصصة لإيصال إلى سوق الاستهلاك. كما يوضح المخطط كيفية الحصول على المنتجات الثانوية التالية من عملية المعالجة:
 الغاز الطبيعي المتكثف.
 الكبريت
 الإيثان
 الغاز الطبيعي المسال (المتكون من البروبان والبنتان والهيدركربونات الأثقل والتي يشار إليها عادة بصيغة C5+).

عادة ما يجمع الغاز الطبيعي الخام من عدة آبار متجاورة حيث يتم تخليصه من الماء السائل الحر ومن متكثف الغاز الطبيعي. الماء المستخلص يتم التخلص منه كمياه عادمة، أما متكثف الغاز فيرسل إلى محطات تنقية النفط. بعد ذلك، يساق الغاز بواسطة الأنابيب إلى منشأة معالجة الغاز حيث تبدأ المعالجة عادة بإزالة الغازات الحامضية (كبريتيد الهيدورجين وثاني أكسيد الكربون). ومع أن هنالك العديد من العمليات الصناعية المتوفرة لهذه الغاية إلا أن المعالجة الأمينية هي الأكثر استخداما. لكن في السنوات العشر الأخيرة ظهرت عملية تستخدم الأغشية النافذة المصنوعة من المبلمرات تلاقي قبولا في المنشآت حيث تستخدم لإزالة الماء وثاني أكسيد الكربون وكبريتيد الهيدروجين من الغاز.

ترسل الغازات الحامضية المستخلصة من الغاز إلى وحدة معالجة الكبريت التي تحول كبريتيد الهيدروجين الموجود في الغاز الحامضي إلى عنصر الكبريت. يمكن تحقيق ذلك بطرق مختلفة أكثرها شيوعا هو وحدة كلاوس. الغازات الناتجة من وحدة كلاوس عادة تسمى «الغازات المتخلفة» وتخضع لعمليات معالجة إضافية في وحدة معالجة الغازات المتخلفة لاستخلاص ما تسرب من المواد المحتوية على الكبريت وإعادتها إلى وحدة كلاوس. وكغيرها، فإن عملية معالجة الغازات المتخلفة يمكن أن تتم باستخدام طرق مختلفة منها المعالجة الأمينية. أما الغاز العادم الناتج من منشأة معالجة الغازات المتخلفة فيتم حرقه ويطلق إلى الهواء حيث يكون محتويا على الماء وثاني أكسيد الكربون.

بعد التخلص من الغازات الحامضية يرسل الغاز الطبيعي إلى وحدة التجفيف للتخلص من بخار الماء الموجود في الغاز. وتتم عملية التخلص من الماء إما بالامتصاص في مادة ثلاثي الغلايكول «TEG» أو الامتزاز بالضغط المتأرجح وهي عملية تعتمد على مواد ممتزة صلبة. في كلا العمليتين تجفف المادة المستخدمة للتخلص من الماء ويعاد استخدامها من جديد. وقد يلجأ إلى عمليات أخرى للتجفيف مثل استخدام الأغشية النافذة، والتي تسبب انخفاض أكبر في الضغط، أو التجفيف عند سرعات فوق صوتية، مثل عملية.«Twister Supersonic Separator»

بعد ذلك يزال الزئبق باستخدام عمليات امتزازية (كما يبين الرسم البياني بالأسفل) باستخدام مواد مثل الكربون المنشط أو مناخل جزيئية.

الخطوة التالية يتم فيها إزالة النيتروجين باستخدام إحدى الطرق الثلاثة الموضحة في الشكل البياني وهي:
 عملية التبريد العميق التي تعتمد على التقطير على درجات حرارة منخفضة. ويمكن استخدام هذه الطريقة للتخلص من الهيليوم إذا لزم.
 عملية الامتصاص  باستخدام الزيت المفتقر أو مذيب خاص.
 عملية الامتزاز باستخدام الكربون المنشط أو المناخل الجزيئية كعوامل ممتزة. ويشار أن استخدام هذه العمليات محدود لما تحدثه من ضياع بعض البيوتان والهيدروكربونات الأثقل.

بعد ذلك، تكون عملية استخلاص الغاز الطبيعي والتي تتم في أغلب منشآت معالجة الغاز الكبيرة الحديثة بواسطة التقطير على درجات حرارة فائقة البرودة يتم فيها تخفيف الضغط الغاز باستخدام موسعات التربو قبل تقطيرها في برج تقطير إزالة الميثان. بعض المنشآت تستخدم الامتصاص بواسطة الزيت المفتقر بدلا من عملية التوسع الفائقة البرودة. و لكن هذه التقنية تعد قديمة و ليست بكفاءة التقنيات الأحدث.

الغاز الناتج بعد عملية استخلاص الغاز الطبيعي هو المنتج النهائي من الغاز الجاهز للتسويق للاستهلاك النهائي. في الغالب يكون هذا الغاز هو الميثان و يقد يحتوي أيضا على الإيثان. وجود الإيثان في منتج الغاز النهائي يعتمد على طريقة تصميم المصنع حيث يمكن أن يصمم لاسترجاع الإيثان أو إبقائه اعتماداً على حالة السوق و كمية الطلب على الإيثان الذي يعتبر مادة أولية للصناعات البتروكيماوية.

يمرر الغاز الطبيعي المستخلص من خلال منظومة تقطير تحتوي على ثلاثة أبراج تقطير بالتوالي: برج لاستخلاص الإيثان، حيث ينبعث غاز الإيثان من أعلى البرج ويرسل السائل المتجمع في أسفل البرج إلى برج استخلاص البروبان، حيث يأخذ البروبان من أعلى البرج ويرسل المتبقي إلى برج استخلاص البيوتان. الغاز المنبعث من هذا البرج عبارة عن مزيج من البيوتان والأيزوبيوتان، وما يخرج من أسفل البرج فخليط من البنتان وهيدروكربونات أخرى أثقل. يكوّن البروبان والبيوتان والبنتان والهيدروكربونات الأثقل، بعد تحليتها في وحدة ميركس لتحويل عناصر الميركبتان الضارة إلى ثنائيات الكبريت، بالإضافة إلى الإيثان الناتج الثانوي من الغاز الطبيعي.

وصلات خارجية
 معالجة الغاز الطبيعي من موقع OilGasWiki
 معالجة الغاز الطبيعي مباديء وتقنية معالجة الغاز الطبيعي شرح تفصيلي ومعمق من د. يونغر من جامعة كالغاري في ألبرتا، كندا.
 معالجة الغاز الطبيعي (جزء من منشورات وكالة حماية البيئة الأمريكية).
 منشآت معالجة الغاز الطبيعي من موقع وزارة النقل الأمريكية.
 مصفاة (منشأة)

المراجع

تقنيات الغاز الطبيعي
تقنيات الغازات
عمليات كيميائية

معالجة الغاز الطبيعي


Walter Villadei est un militaire et astronaute italien, né le 29 avril 1974 à Rome. Il est colonel diplômé de l' de l'Aeronautica Militare à Pouzzoles et détient une maîtrise en génie aérospatial de l'Université de Naples - Frédéric-II et une spécialisation en génie astronautique de l'Université de Rome. Bien que n'ayant jamais volé dans l'espace, il a été formé comme cosmonaute en Russie. Il est envisagé qu'il vole dans l'espace début 2024 à bord d'une mission d'Axiom Space.

Biographie
Walter Villadei est né le 29 avril 1974 à Rome.

Il a servi depuis 1998 à la  Brigata Aerea de transport à Pise, où il s'est occupé de la maintenance des avions et de plusieurs déploiements opérationnels à l'étranger (de 1998 à 2003).

En 2003, il a été affecté à l'état-major de l'Air à Rome au sein de l'Office des technologies avancées et des programmes UAV. Il a suivi un Master en satellites et plates-formes orbitales jusqu'en 2005. Il a représenté l'état-major de l'Air au sein du Comité de défense des programmes spatiaux (niveau technique). En 2011, il a été affecté au nouveau « Space Policy Office » établi au sein du 3e département de l'état-major de l'Air. En 2014, il a été nommé par la Présidence du Conseil en tant que délégué national à la Commission européenne pour le cadre d'appui à la surveillance et au suivi de l'espace.

En 2008, il a commencé sa formation initiale aux vols spatiaux au Centre d'entraînement des cosmonautes Youri-Gagarine à la Cité des étoiles (Russie). En 2012, il a reçu ses ailes de cosmonaute complètes et en 2015, il a terminé sa phase de formation avancée de pré-affectation, recevant les qualifications d'ingénieur de vol Soyouz, d'utilisateur du segment russe de la Station spatiale internationale et d'opérateur de sortie extravéhiculaire.

Il donne également régulièrement des conférences à l'Université de Rome « La Sapienza » et « Tor Vergata » sur « L'expérimentation dans l'espace » et « Les systèmes spatiaux ».

Il est diplômé des Senior courses du Collège de défense de l'OTAN en 2017.

Depuis septembre 2017, Walter Villadei est le chef du bureau « politique et opérations spatiales » de la direction générale de l'espace de l'état-major de l'Air. Il est également membre du comité scientifique de l'Agence spatiale italienne.

En 2021, il est sélectionné pour effectuer un vol dans l'espace à bord du vol Virgin Galactic Unity 23 à bord d'un SpaceShipTwo. Ce vol, rebaptisé Galactic 01, a lieu le 29 juin 2023.

En 2022, il est sélectionné pour un entraînement à Houston pour préparer un futur vol spatial avec Axiom Space.

La même année, dans le cadre d'un accord entre Axiom Space et le Ministère italien de l'innovation technologique et de la transition digitale, Walter Villadei est sélectionné comme membre de l'équipage de réserve de SpaceX Axiom Space-2 puis comme pilote de la mission SpaceX Axiom Space-3, prévue début 2024.

Notes et références

Liens externes

Spationaute italien
Naissance à Rome
Naissance en avril 1974
Aviateur italien
Colonel

Walter Villadei


Venter på Joe er en kortfilm instrueret af Ole Bendtzen efter manuskript af Ole Bendtzen.

Handling
Oscar har altid gerne ville være berømt .

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Kortfilm fra Danmark

Venter på Joe


Eşrefoğlu Abdullah Rûmî (ö. 1469), Türk şair, mutasavvıf. Eşref-i Rûmî veya Eşrefoğlu Rûmî olarak anılır.

Asıl adı Abdullah'tır. Yine de babasının ismi dolayısıyla genellikle Eşrefoğlu, Eşrefzâde veya İbnül Eşref olarak anılmıştır. İznik doğumlu olduğu için de sık sık İznikî olarak anılmış, yine de en sık kullanılan hitabı Eşref-i Rûmî olmuştur.

İznik doğumlu Abdullah'ın babası, zamanında Mısır'dan Anadolu'ya göçmüştür. Babasının ismi genelde "Seyyid Ahmed ül Mısrî" olarak geçer. Bu künyedeki Seyyid, şahsın İslam dininin son peygamberi Muhammed'in sülalesine dayandığını gösteren bir ibaredir.

Eşrefoğlu ilk eğitimini İznik'te yapmıştır. Babası ve dedesi mutasavvıf olsa ve tasavvufa da meyli olsa da daha çok ilmi eğitim görmüştür. Orta yaşlarında, bazı söylentilere göre 40 yaşlarındayken, ilim eğitimini sonlandırır ve dönemin ünlü fakihlerinden birinin yanında çalışmaya başlar. Buna rağmen tüm bu zaman boyunca tasavvufa olan ilgisi artmıştır ve sonunda ilmi bir kenara bırakıp tasavvufi hayat tarz ve görüşüne girer. Tasavvufa girişi genellikle o dönemde Bursa'da yaşayan Abdal Mehmet isimli meczup bir veli ile arasında yaşanan bir olaya bağlanır. Fakat bunun gerçekliği tartışmalıdır.

Eşrefoğlu tasavvufi yola giriş yapmak istediğinde Bursa'nın ünlü velilerinden Emîr Sultan'a bağlanmak ister. Fakat Emir Sultan onu Ankara'ya, Hacı Bayram Veli'ye gönderir. Bir süre Hacı Bayram Veli'nin dergâhında kaldıktan sonra, öneri üzerine Hama'daki kâdirî şeyhi Şeyh Hüseyn-i Hamevî'ye gider. Buraya ailesi ile birlikte gider ve bir zaman burada kalır. Sonunda Hama'dan İznik'e geri döndüğünde Eşrefoğlu büyük bir mutasavvıftır. İznik'te başlarda münzevi bir yaşam sürse de daha sonraları halkla iletişime geçmiş kendi tasavvufi görüşünü yaymıştır. Burada Eşrefoğlu Rumi kurucusu olduğu ve Kâdirîliğin bir kolu olan Eşrefîliği yayar. 1469 yılında yine İznik'te vefat eder.

Eşrefoğlu eserlerinde genelde yalın bir Türkçeyi tercih etse de az da olsa Arapça ve Farsça sözcükler de kullanır. Eserlerinde tasavvufi etki rahatlıkla görülebilir. En çok işlediği konu tasavvuf olduğu gibi genellikle kullandığı motifler ve kurgusal unsurlar da tasavvufi imgelerdir. Bunun dışında eserleri genel dini öğütler de içerir. Her ne kadar teknik bakımdan çok büyük başarı göstermese de, Türk tasavvufi halk edebiyatının en önemli isimlerindendir.

Eşrefoğlu'nun en önemli eseri Divan'ı olsa da, Müzekinnüfûs isimli meşhur bir eseri de bulunur. Müzekinnüfûs dini ve tasavvufi nasihatler içeren bir eserdir. Bunlar dışında matbu olmayan fakat yazma nüshalar halinde olan çeşitli eserleri vardır: Tarîkatnâme, Fütüvvetnâme, Delâil ün nübüvve, İbretnâme, Mâziretnâme, Hayretnâme, Elestnâme, Nasîhatnâme, Esrarüttâlibîn, Münâcaatnâme ve Tâcnâme.

Eşrefoğlu Rumi'nin sevilen bir eseri:

Ey Allah'ım beni senden ayırma

Beni senin didarından ayırma

Seni sevmek benim dinim imanım

İlahi din ü imandan ayırma

Sararıban soldum döndüm hazâna

İlâhi hazânım daldan ayırma

Şeyhim güldür ben anın yaprağıyım

İlahi yaprağı gülden ayırma

Ben ol dost bahçesinin bülbülüyüm

İlahi bülbülü gülden ayırma

Balığın canını suda dediler

İlahi balığı gölden ayırma

Eşrefoğlu senin kemter kulundur

İlahi kulu sultandan ayırma

Kaynakça
 Tercüman 1001 Temel Eser, 4, Eşrefoğlu Divanı.
 Muallim Naci, Esâmî, s.59-60 - Eşref-i Rûmî
 Mustafa Güneş, Eşrefoğlu Rumi, Hayatı, Eserleri ve Divan'ndan Seçmeler, 1999.
 http://www.edebi.net/index.php/guefteler-tuerkueler-sark-lar/ilahiler/2174-esrefoglu-rumi-ey-allah-im-beni-senden-ayirma

1469 yılında ölenler
Divan edebiyatı şairleri
Mutasavvıf şairler
Türk halk şairleri
Doğum tarihi bilinmeyenler
15. yüzyılda Osmanlılar
Bursa'da ölenler

Eşrefoğlu Abdullah Rûmî


Los Ardillos est une organisation criminelle mexicaine active dans l'État de Guerrero.

Histoire
Los Ardillos est une organisation fondée par Celso Ortega Rosas, dit « La Ardilla » (en ), et au moins trois de ses sept enfants. L'organisation commence à être active dans les années 2000, dans la région de La Montaña de Guerrero. Celso Ortega Rosas est un ex-policier qui se consacre à la culture du pavot à Quechultenango. Il est aussi le père de Bernardo Ortega Jiménez, député du Parti de la révolution démocratique et maire de Quechultenango. Los Ardillos pratique alors notamment le trafic d'héroïne.

Le , les forces de sécurité arrêtent Celso Ortega Rosas et un autre homme, Ubaldo Nava Sandoval, un ancien policier, à Tlanicuilulco, Guerrero. Ils sont accusés de l'enlèvement et du meurtre de deux agents du SIEDO (Bureau du procureur adjoint chargé des enquêtes sur la criminalité organisée, c'est la division de lutte contre le crime organisé du Mexique), qui menaient des opérations d'infiltration dans le trafic de drogue, et dont les corps ont été retrouvés exécutés et brûlés en .

Celso Ortega Rosas est tué le , à Tlanicuilulco, par un groupe d'hommes armés. D'après des rapports officiels, il s'agit d'un assassinat orchestré par Los Rojos, un groupe criminel qui s'est dissocié du Cartel Beltrán Leyva.

Le , 300 membres de Los Ardillos arrivent à Chilapa de Álvarez (ville qui est utilisée pour déplacer le pavot qui est planté dans les montagnes). Chilapa est contrôlée par Los Rojos, il s'ensuit alors cinq jours de confrontation entre ces derniers et Los Ardillos, caractérisés par la non intervention de l'armée et de la police. D'après les témoins, environ 30 personnes sont enlevées.

Le , environ 150 membres présumés de Los Ardillos attaquent la communauté de Rincón de Chautla à Chilapa de Álvarez, Guerrero.

Le , 10 musiciens indigènes circulant à pick-up dans l'est de Guerrero sont interceptés et tués à coups de couteaux par des sicarios. Leurs corps sont ensuite brûlés. Le , Jorge de los Santos Barrila, chef du parquet de Guerrero, attribue à Los Ardillos ce massacre.

Le , l'organisation Consejo Indígena y Popular de Guerrero-Emiliano Zapata (CIPOG-EZ) affirme que Los Ardillos a mené des attaques contre des communautés de Chilapa de Álvarez, Guerrero. Le , dans la même municipalité, alors que le conflit entre les polices communautaires et Los Ardillos est toujours en cours, six têtes humaines sont retrouvées sur le toit d'une voiture. Le , deux membres du CIPOG-EZ sont retrouvés morts à Chilapa de Álvarez. Le Bureau du procureur général de l'État de Guerrero annonce dans un communiqué que les morts sont dues à un accident de voiture, mais l'organisation met la responsabilité des événements sur le compte de Los Ardillos. Le , la responsabilité du groupe est mise en cause après une attaque à Tula, dans la municipalité de Chilapa de Álvarez.

Les autorités signalent aussi, en , que le groupe criminel est actif dans le sud du Morelos.

Activités
Los Ardillos pratiquait originellement la culture du pavot dans les montagnes de Guerrero et obligeait des habitants de la région à y travailler. Quand la demande en héroïne a diminué, le groupe a varié ses activités, en particulier avec l'extorsion et les enlèvements. Le groupe pratique aussi l'exploitation minière illégale.

Références

Organisation criminelle mexicaine
Cartel de la drogue

Los Ardillos


Çin Şi Huang ya da Qin Shi Huang (Çince: 秦始皇; Pinyin: Qín Shǐ Huáng, okunuşu: Çin Şı Huanğ; MÖ 247 - 210), ilk Çin imparatoru ve Qin Hanedanlığı'nın kurucusudur.

Hunlara ve diğer bâzı kavimlere karşı Çin Seddi'ni inşa ettirmiştir. Çin'de ilk merkezî bürokratik devlet düzenini kurmuştur. Ülkeye herkes için geçerli olan bir yasa, para birimi, kara yolu sistemi, ağırlık, uzunluk ölçüleri ve yazı karakterlerinin standartlaşmış yazılış şekliyle yazı dilini kazandırmıştır. Halka eski gelenekleri unutturabilmek için Konfüçyüsçü bilim adamlarınca yazılan bütün kitapların yok edilmesini buyurmuştur. Bu zararlı eylem, tarihe "kitapların yakılması" olarak geçmiştir. Konfüçyüsçülük yerine legalizmi getirmiştir.

Kurduğu sistem, sülâlelerin değişmesine rağmen günümüze kadar gelmiştir.

Terra Kotta askerleri, "ilklerin imparatoru" olarak bilinen Çin Şi Huang'ın mezarını korur. Bu derece güçlü bir imparator olmasına rağmen ölümden çok korktuğu bilinirdi.

Ayrıca bakınız
 Toprak askerler

Kaynakça

Qin Hanedanı imparatorları
MÖ 247 doğumlular
MÖ 210 yılında ölenler
Kurucu hükümdarlar

Çin Şi Huang


An Panicum calocarpum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Berhaut. An Panicum calocarpum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum calocarpum


Red coat, Redcoat  or Redcoats may refer to:

Entertainment
 Red Coat (Pretty Little Liars), a fictional character
 Red Coats (film), the English title for Giubbe rosse an Italian film
 Redcoats (play), a 2019 play about holiday camps
 Redcoats (TV series), a series on the lives of Butlins Redcoats
 Redcoats (band), a rock band in Melbourne, Australia
 The Redcoats (American band), an American rock band
 Georgia Redcoat Marching Band, of the University of Georgia
 Redcoat, a 1754 novel by Bernard Cornwell

Military
 Redshirts (Italy), volunteer soldiers headed by Garibaldi during Risorgimento
 Red coat (military uniform), a uniform worn historically by most infantry and some cavalry regiments of the British Army
 Red Serge, a ceremonial tunic worn by members of the Royal Canadian Mounted Police

Other
 Redcoats (Butlins), members of the  staff at Butlins holiday camps in the UK
 Redcoat Air Cargo, a British cargo airline from 1976 to 1982
 Ohio Valley Redcoats, a minor league baseball team
 The common name for Utricularia menziesii, an Australian carnivorous plant

See also

 Redshirt (disambiguation)

Red coat


Cet article présente la liste des 20 plus gros milliardaires du monde en 2022.  Les données se basent sur le site du magazine américain Forbes qui recense les milliardaires pour l'année 2022. Le classement ne prend cependant pas en compte les fortunes publiques comme les rois ou les reines. Les données sont exprimées en dollars ($). La donnée exprimée dans la suite du classement.

Historique

 Le classement est dominé par Bernard Arnault.
 Seuls Elon Musk et Bernard Arnault ont été premiers durant l'année.
 La première femme du classement est Françoise Bettancourt-Meyers qui est quatorzième sur la liste.

Classement

Notes et références

2022
2022

Liste des milliardaires du monde en 2022


Museo de Aeronáutica y Astronáutica, también conocido como Museo del Aire, es un museo de aeronáutica del Ejército del Aire y del Espacio en Madrid, cerca del Aeropuerto de Madrid-Cuatro Vientos, España. Es un museo nacional y de titularidad estatal, dependiente del Ministerio de Defensa a través del Servicio Histórico y Cultural del Ejército del Aire y del Espacio (SHYCEA). Sus principales fines son mostrar la historia de la Aviación, las aportaciones militares al progreso de la aeronáutica, potenciar la cultura de defensa y seguridad nacional, así como su investigación.

Historia

El proyecto inicial

En 1939 finaliza la guerra civil española y se emplieza a plantear la creación del Ejército del Aire. Es en esta época cuando el Ministro del Aire designa al coronel Társilo Ugarte Fernández para que prepare un proyecto para crear un museo aeronáutico. Sin embargo, habrán de pasar 27 años para su creación. Un primer anteproyecto se presentó en diciembre de 1948, con su ubicación en la planta baja del nuevo edificio del Ministerio del Aire (actual Cuartel General del Ejército del Aire y del Espacio).

Tras posteriores estudios y consultas se creó el Museo de Aeronáutica y Astronáutica, por decreto número 1437 de 16 de junio de 1966, dependiendo del Ministerio del Aire y con sede en Madrid. Un año después se aprueba el Reglamento del Museo.

En un principio la idea era exponer objetos, maquetas y documentos históricos y en uno de los patios mostrar algunos de los pocos aviones históricos que se habían conservado. Sin embargo, se desechó este primer plan al no contar con el suficiente espacio por la adquisición o donación de una serie de aviones como el Vilanova Acedo (una versión española de un Blériot XI), el Dragon Rapide que llevó a Francisco Franco en el histórico vuelo Canarias - Tetuán o el gran tamaño de los Heinkel He 111, DC-3 o los Junkers Ju 52.

La siguiente opción era ocupar un edificio propio que se pudiera ampliar en un futuro, por lo que se propusieron:

 El histórico aeródromo de Cuatro Vientos, al que se considera cuna de la aviación militar española.
 Aeropuerto de Madrid-Barajas.
 Casa de Campo.
 Ciudad Universitaria.
 Cripta y solares de la Plaza de la Moncloa (donde se encuentra hoy Junta Municipal del Distrito de Moncloa - Aravaca y el Patronato de Casas del Aire).

El desarrollo del museo

En 1975 se decidió establecerlo en su actual emplazamiento, en Cuatro Vientos. Las razones principales para esta decisión fueron: la proximidad a Madrid, la cercanía a una Maestranza Aérea (talleres militares dedicados a tareas de mantenimiento y otras auxiliares), la posibilidad de poder recibir nuevos aviones por vía aérea y el propio carácter histórico del aeródromo de Cuatro Vientos.

En un principio se traslada el material aéreo al histórico hangar donde el aviador y científico Emilio Herrera fundara la primera Escuela de Ingenieros Aeronáuticos (actualmente Escuela de Técnicas de Mando, Control y Telecomunicaciones del Ejército del Aire) de donde saldrían los primeros ingenieros aeronáuticos del país y más adelante el embrión de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Aeronáuticos.

Las obras comienzan a finales de 1979, preparándose una instalación cubierta y un área ajardinada para los aviones, así como dos lagunas unidas por un pequeño canal para los hidroaviones Dornier Do 24 y Grumman Albatross. Fue inaugurado oficialmente por el Teniente General JEMA Emiliano José Alfaro Arregui el 24 de mayo de 1981.

Con el paso de los años el número de los aviones se duplicó, y los árboles y lagunas del jardín dificultaban el movimiento y colocación de los nuevos aviones, limitando incluso la capacidad de exposición. El agua y la vegetación atraían a numerosos pájaros, como unas cacatúas argentinas, que dañaron el casco de los hidroaviones o los timones o alerones, lo que obligaba a nuevas reformas. La colección también fue ampliada, por medio de compras o donaciones de motores, banderas, maquetas, armamento, uniformes, cartas de vuelo, libros o documentos históricos. Por considerarse cada día más necesario se procedió a una primera reforma que acabó su primera fase el 18 de octubre de 1993, añadiendo dos hangares más para exposición.

A partir del año 2000 estas modificaciones continúan, y se inicia la construcción del Hangar 4 (inaugurado el 22 de agosto de 2003), finalizándose esta etapa con la construcción de los Hangares 5, 7 y por último el 6. Con estos nuevos hangares, el museo contaba con cinco en total, se encuentra entre los cinco primeros museos de Aeronáutica de Europa, por el número de aeronaves expuestas al público.

En septiembre de 2019 el Rey Felipe VI visitó las instalaciones del Museo, realizando una visita por el mismo e inaugurando la última fase de renovación del Hangar 1, dedicado a los grandes vuelos históricos de finales de los años 20 e inicios de los 30 del pasado siglo.

Instalaciones y fondos

Plano general de la instalación

Mapa de situación

Fondos
Ocupa un área de 66 938 m², repartidos entre siete hangares y ocho plataformas ajardinadas al aire libre con más de un centenar de aeronaves. Dispone de aparcamiento, consigna, punto de información, cambia-bebés, aseos adaptados, servicio de préstamo de silla de ruedas, tienda y cafetería.

Entre los aviones más destacados está el Vilanova Acedo, el aeroplano más antiguo que se conserva en España; el Jesús del Gran Poder, que atravesó el océano Atlántico Sur en 1929; un bombardero alemán Heinkel He 111 y un autogiro Cierva C.19 que voló por primera vez en 1932.
 Hangar 1: comienza con hitos de la Aerostación, continuando con réplicas, originales y maquetas de aviones de los inicios de la Aviación española e internacional, Guerra de Marruecos y Grandes Vuelos. También cuenta con una Sala de Laureados, héroes de la aviación militar y expositores de banderas y estandartes de diversas unidades aéreas.
 Hangar 2: reúne una importante colección de motores que narran su evolución, uniformes militares y ropa de vuelo, simuladores de vuelo para entrenamiento, armamento y una selección de piezas diversas de Astronáutica.

 Hangar 3: en este espacio se sitúa una selección de aeronaves desde la Primera Guerra Mundial hasta nuestra época, junto con otros de menor tamaño, de escuela, entrenamiento o combate, además de planeadores y una gran colección de hélices. Se completa con un apartado relacionado con la Casa Real y su vinculación con la Aeronáutica.
 Hangar 4: dedicado al ala rotativa, en él se sitúan alguno de los autogiros diseñados por Juan de la Cierva y distintos modelos de helicópteros. También cuenta con una colección de instrumentos de vuelo.
 Hangar 5: en este espacio de contenido variado se muestran piezas aeronáuticas desde la Guerra Civil, destacando aviones de acrobacia, de caza y combate, así como un rincón dedicado al paracaidismo. En sus vitrinas se exponen los instrumentos de comunicación utilizados por el Ejército del Aire y del Espacio.
 Hangar 6: alberga aviones, maquetas y cabinas comerciales.
 Hangar 7: contiene una colección de maquetas de modelos, nacionales y extranjeros, que narran la historia de la aviación, así como una colección de aeromodelismo.

Localización y visitas

 Autobús: la forma más cómoda de acceder en transporte público es mediante los autobuses interurbanos de la empresa De Blas que con cabecera en Príncipe Pío realizan el recorrido Madrid-Alcorcón-Móstoles, con parada en Escuela de Transmisiones.

 Tren: Las estaciones de Metro (línea 10) y RENFE (línea C-5) denominadas Cuatro Vientos son las más cercana al Museo, pero se encuentra a 1500 metros del mismo y el camino para llegar es el arcén de la A-5. A 1700 metros se encuentra la estación de San José de Valderas de Cercanías Madrid.

 Coche: el museo está situado al suroeste de Madrid en el límite del término municipal de Madrid con Alcorcón. Está situado cerca de la cabecera 10 del aeropuerto de Madrid-Cuatro Vientos y un poco más lejos de la Base Aérea de Cuatro Vientos. La entrada al Museo es por la autovía A-5 (autovía de Extremadura), sentido Madrid, km 10,700. Pero está muy mal señalizado y como el único cartel indicador es muy pequeño, es fácil pasarlo por alto o que cuando se vea ya no dé tiempo a tomar el camino.

 Entrada: la entrada es gratuita, aunque se pide un donativo voluntario de tres euros. Abre de martes a domingo de 10:00 a 14:00 horas. Permanecerá cerrado los lunes y los días 1 y 6 de enero, Jueves y Viernes Santos, 12 de octubre y 10, 24, 25 y 31 de diciembre.

 Información y reservas en el 915 091 690 o en firstname.lastname@example.com

Galería de imágenes

Véase también
 Fundación Infante de Orleans
 Fundación Parque Aeronáutico de Cataluña
 Historia del Ejército del Aire y del Espacio de España
Y los siguientes anexos:
 Anexo:Museos aeroespaciales
 Anexo:Aeronaves históricas del Ejército del Aire y del Espacio de España
 Anexo:Aeronaves y armamento del Ejército del Aire y del Espacio de España
 Anexo:Aviones de la guerra civil española

Referencias

Enlaces externos

 Museo de Aeronáutica y Astronáutica.
 Página no oficial del Museo de Aeronáutica y Astronáutica.
 Asociación Amigos del Museo del Aire.
 Aplicación android sobre museos aéreos

Aeronautica y Astronautica
Aeronautica y Astronautica
Aeronautica y Astronautica
Aeronautica
Aeronautica
Unidades del Ejército del Aire de España
Distrito de Latina
Historia de la aviación de España

Museo de Aeronáutica y Astronáutica


Gaston af Orléans (fransk: Gaston Louis Antoine Marie d'Orléans) (født 19. november 2009 i det 14. arrondissement, Paris, Frankrig) er en fransk prins, der siden 2019 har været én af Frankrigs tre titulære kronprinser (dauphin de France).

Forfædre
Prins Gaston er sønnesøn af Henrik af Orléans og Marie-Thérèse af Württemberg, hertuginde af Montpensier og oldebarn af Henrik af Paris, der var fransk tronprætendent fra 1940 til 1999.

Dauphin de France
Prins Gastons farfar døde den 21. januar 2019. Derefter blev Gastons far tronprætendent, og Gaston selv blev titulær kronprins (dauphin de France).

Kilder

Kongelige fra Frankrig
Huset Bourbon-Orléans
Kronprinser

Gaston d'Orléans (født 2009)


Silent City er en dokumentarfilm fra 1995 instrueret af Jesper Rasmussen efter eget manuskript.

Handling
En eksperimenterende kortfilm uden dramatik og handling i traditionel forstand. Man ser ingen mennesker, kun de uanselige spor af deres tilstedeværelse i en række rum og lokaliteter, som kameraet undersøger i glidende bevægelser. De tomme rum er skildret dokumentarisk; kun et enkelt element af iscenesættelse pirrer nysgerrigheden: Noget er skjult bag hvide lagner. Filmen er også en hilsen til maleren de Chirico fra instruktøren, der laver ruminstallationer, tidligere bl.a. med kunstergruppen Solkorset.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Silent city


Zázrivá este o comună slovacă, aflată în districtul Dolný Kubín din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.657 de locuitori.

Istoric
Localitatea Zázrivá este atestată documentar din 1556.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zázrivá


بيرغر لارسن (بالدنماركية:Birger Larsen)، من مواليد 27 مارس 1942، لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب بيرغر لارسن خلال مسيرته الاحترافية مع نادِ واحدٍ في تسعة مواسم ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 165 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض بيرغر لارسن مسيرته مع نادي بولدكلوبن فرم في موسم 1961 ليلعب معه تسعة مواسم، مشاركًا في 165 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من كوبنهاغن
لاعبو بولدكلوبن فرم
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم من كوبنهاغن
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
مواليد 1942
مواليد في كوبنهاغن

بيرغر لارسن


Alfa Južnog križa označena α Crucis ( latiniziranom na alfa Crucis, skraćeno alfa CRU-a, α CRU) je višestruki sustav zvijezda 321 svjetlosnih godina od Sunca u zviježđu Južnog križa. S kombiniranom prividnom magnitudom od +0,76, to je najsvjetliji objekt u Južnom križu i 13. najsjajnija zvijezda na noćnom nebu. To je najjužnija zvijezda prvog stupnja, 2,3 stupnja južnije od Alfe Centaura .

Golim okom Acrux se pojavljuje kao jedna zvijezda, ali to je zapravo sustav više zvijezda koji sadrži šest komponenti. Kroz optičke teleskope Acrux se pojavljuje kao trostruka zvijezda, čije su dvije najsvjetlije komponente vizualno razdvojene oko 4 luka i poznate su kao Acrux A i Acrux B, α1 Crucis i α2 Crucis, ili α Crucis A i α Crucis B. Obje komponente su zvijezde tipa B i mnogostruko su masnije i svjetlije od Sunca. α1 Crucis je sam spektroskopski binarni sustav s komponentama označenim s α Crucis Aa (službeno nazvan Acrux, povijesno ime cijelog sustava) i α Crucis Ab. Dvije svoje sastavne zvijezde orbitiraju svakih 76 dana na razdvajanju od oko 1 astronomske jedinice (AU).  Acrux C je udaljenija suputnička zvijezda koja tvore trostruku zvijezdu kroz male teleskope.

Izvori

Višestruke zvijezde
Zvijezde

Alfa Južnog križa


Acer carpinifolium er hlyntegund frá Japan (Honshū, Kyūshū, og Shikoku). Hún verður 10 til 15m há.

Myndir

Tilvísanir

Hlynir

Acer carpinifolium


An Schismatoglottis pumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hallier f. ngan Adolf Engler. An Schismatoglottis pumila in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis pumila


Yoshiyuki Takemoto (født 3. oktober 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka og Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshiyuki Takemoto


An Pleione chunii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni C.L.Tso. An Pleione chunii in nahilalakip ha genus nga Pleione, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pleione (Orchidaceae)

Pleione chunii


El Museo de Arte Moderno Chiloé o MAM Chiloé es un museo y centro artístico dedicado al arte contemporáneo, ubicado en la ciudad de Castro, en la Provincia de Chiloé, al sur de Chile. Fue creado en 1989, y su edificio, premiado en la X Bienal de Arquitectura de Santiago de Chile, rescata una "Casa-Fogón" de los años 70. Se ubica en terrenos del Parque Municipal de Castro, cedidos en comodato al MAM por la Municipalidad. No recibe subvención alguna y se mantiene sobre la base de donaciones que dejan los visitantes y a las cuotas y colaboraciones de sus Socios Amigos. Su exhibición varía cada año, con muestras temporales en sus distintas salas, en donde se expone a artistas locales, nacionales e internacionales. También cuenta con una colección permanente de arte contemporáneo, compuesta por obras de más de 300 artistas chilenos. Una de sus iniciativas más destacadas son los Talleres en Residencia, que promueven y estimulan la realización y experimentación artística constante en los mismos terrenos del museo, en forma pública y abierta.

Misión
La misión del MAM Chiloé es difundir el arte contemporáneo, desde un escenario digno, en todas sus manifestaciones posibles y libre de criterios ideológicos o religiosos. Además, a través de los Talleres en Residencia que se realizan en instalaciones del museo, se pretende promover y estimular la realización y experimentación artística constante, en forma pública y abierta.

Red de museos de Chiloé
El MAM forma parte, junto al Museo Regional de Ancud, el Centro de Visitantes Inmaculada Concepción, el Museo Prehistórico Puente Quilo, el Museo Municipal de Castro, el Museo Viviente de la Artesanía de Quemchi, la Casa Museo Francisco Coloane, el Museo Histórico Don Paulino, el Museo de la Evangelización de Achao, el Museo Arqueológico y Etnográfico de Achao, el Museo Curaco de Vélez, el Museo Etnológico de Dalcahue, el Museo Parque Tantauco, el Museo Refugio de Navegantes de Queilén y el Museo Municipal Amador Cárdenas; de la Red de Museos de Chiloé.

Referencias

Enlaces externos
 .
 MAM Chiloé.

Moderno de Chiloe
Arte Moderno Chiloe
Castro (Chile)
Arquitectura de Chiloé
Museos de arte moderno

Museo de Arte Moderno Chiloé


WISL may refer to:

 Western Indoor Soccer League, a United States indoor soccer league (2014-present)
 World Indoor Soccer League, a United States indoor soccer league (1998 - 2001)
 WISL (AM), a defunct AM radio station located in Shamokin, Pennsylvania
 Where Is the Love?, a song by Hip-Hop group The Black Eyed Peas

WISL


Ludwig Adolf Wilhelm Freiherr von Lützow (18 May 17826 December 1834) was a Prussian general notable for his organization and command of the Lützow Freikorps of volunteers during the Napoleonic Wars.

Early life

Lützow was born in Berlin on 18 May 1782 as the son of Prussian Major General, Johann Adolph von Lützow (1748–1819), and his wife, Friederike Wilhelmine von Zastrow (1754 to 1815). He belonged to an old noble family from Mecklenburg.

Biography
Lützow first entered the Prussian Army in 1795, and eleven years later as a lieutenant took part in the disastrous battle of Auerstadt. He then achieved distinction in the siege of Kolberg, as the leader of a squadron of Schill's volunteers.

In 1808, as a major Lützow retired from the Prussian army, indignant at the humiliating treaty of Tilsit. He took part in the heroic venture of his old chief Schill in 1809; wounded at Dodendorf and left behind, he thereby escaped the fate of his comrades,  many of whom were either killed at the Battle of Stralsund (1809) or were among the 12 officers executed at Napoleon's command in the aftermath. In Schöneiche he was hidden by the owner of the village in a little hunters' hut at the village border and there Lützow was able to recover from his wounds. Today the newer building made of stone is called "Lützowhaus" ("Lützow House") in commemoration of this episode.

Lützow Free Corps

In 1811, Lützow was recommissioned into the Prussian army as major, and at the outbreak of the German War of Liberation received permission from Scharnhorst to organize a free corps consisting of infantry, cavalry and Tirolese riflemen, for attacking flanks or in guerilla fighting in the French rear and rallying the smaller governments into the ranks of the allies. From their uniform, they were known as the "Black Troopers" or "Black Riflemen".

The valor of the Black Troop is commemorated in Theodor Körner's poem Lützows wilde, verwegene Jagd ("Lützow's wild, daring hunt"). As Lützow's adjutant, he met his death at the Battle of Gadebusch.  Among other notable members of the corps were Friedrich Fröbel and Friedrich Ludwig Jahn. This incident was portrayed in the 1927 film Lützow's Wild Hunt directed by Richard Oswald.

This corps played a marked part in the campaign of 1813. But Lützow was unable to coerce the minor states, and the wanderings of the corps had little military influence. At Kitzen (near Leipzig) the whole corps, warned too late of the armistice of Poischwitz, was caught on the French side of the line of demarcation, and, as a fighting force, annihilated. Lützow himself, wounded, cut his way out with the survivors, and immediately began reorganizing and recruiting.

In the second part of the campaign the corps Lützow served in more regular warfare under Wallmoden. Lützow and his men distinguished themselves at Gadebusch (where Körner fell) and Göhrde (where Lützow himself, for the second time, received a severe wound at the head of the cavalry). Sent next against Denmark, and later employed at the siege of Jülich, Lützow in 1814 fell into the hands of the French.

Late career

After the peace of 1814 the corps was dissolved, the infantry becoming the 25th Regiment, the cavalry the 6th Uhlans. At Ligny Lützow led the 6th Uhlans to the charge, but they were broken by the French cavalry, and he finally remained in the hands of the enemy, escaping the next day during the French defeat at the Waterloo. Made colonel in that year, his subsequent promotions were: major-general 1822, and lieutenant-general (on retirement) 1830.

Lützow died on 6 December 1834. One of the last acts of his life for which Lützow is remembered is his challenge (which was ignored) to Blücher (died in 1819), who had been ridden down in the rout of the 6th Ulans at the Battle of Ligny, and had made, in his official report, comments thereon, which their colonel considered disparaging.

Legacy
Several German warships including SMS Lützow of World War I, and the heavy cruiser Lützow (ex-Deutschland) of World War II, were named after him.

The 37th SS Volunteer Cavalry Division Lützow was also named after him.

Democratic Germany's national colours Black, Red and Gold originate from the iconic Lützower's black uniforms, which showed red insignia and golden buttons.

Notes

References

Attribution:

1782 births
1834 deaths
Barons of Germany
Freikorps personnel of the Napoleonic Wars
Prussian Army personnel of the Napoleonic Wars
Lieutenant generals of Prussia
People from the Margraviate of Brandenburg
Military personnel from Berlin
Recipients of the Pour le Mérite (military class)

Ludwig Adolf Wilhelm von Lützow


Šešići su naseljeno mjesto u općini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 250

 Muslimani - 228
 Hrvati - 16
 Srbi - 1
 Jugoslaveni - 5

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 191

 Bošnjaci - 182
 Hrvati - 8
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Travnik

Šešići


القصر بلدية  بولاية بجاية بالجزائر

أعلام
 صورايا حداد
 رشيد باريس

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية بجاية
 دوائر ولاية بجاية

مراجع

بلديات ولاية بجاية

القصر (ولاية بجاية)


Dora Kalaus (Koprivnica, 24. lipnja 1996.), hrvatska rukometašica i članica Lokomotive iz Zagreba. Igra na mjestu desnog vanjskog.

Karijera
Dora je karijeru započela u rodnom gradu Križevcima igrajući za RK Mlinar (sadašnji RK Radnik Križevci) te nakon upisa u srednju školu nastupa i igra u Koki i Podravki. Nakon upisa na studij Dora seli u Zagreb te postaje igračica RK Lokomotive S Lokomotivom u sezoni 2016./17. osvaja EHF Challenge Cup. Nastupala je za Hrvatsku na Europskom prvenstvu 2020. godine. Ima sestru blizanku Larissu koja je također rukometašica.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Životopisi, Križevci
Rukometašice ŽRK Lokomotiva Zagreb
Rukometašice ŽRK Podravka Vegeta

Dora Kalaus


Gottlieb Christoph Harleß (født 21. juni 1738 i Kulmbach, død 2. november 1815 i Erlangen) var en tysk klassisk filolog. Han var far til Johann Christian Harleß, der skrev hans biografi.

Harleß var professor i Erlangen fra 1765. Han var væsentlig samler; hans hovedværk er bearbejdelsen af Fabricius' Bibliotheca græca (12 bind, Hamborg 1790—1809, ufuldendt, register 1838), et stort repertorium for notitser.

Kilder

Klassiske filologer
Filologer fra Tyskland
Ansatte ved Erlangens Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tyskere i 1700-tallet
Tyskere i 1800-tallet

Gottlieb Christoph Harleß


La Biblioteca Bodmeriana  (o Biblioteca Bodmer) está ubicada en Cologny, Suiza, en las afueras de Ginebra. La biblioteca se fundó por Martin Bodmer y es famosa por ser el hogar de los Papiros Bodmer. Algunos de esos papiros figuran entre las copias restantes más antiguas del Nuevo Testamento. Algunos manuscritos están escritos en griego, otros en copto (por ejemplo, los Papiros Bodmer III). El primero de los manuscritos fue comprado en 1956 (el Papiro Bodmer II — P66). También cuenta con una copia de la Biblia de Gutenberg.

La Fondation Martin Bodmer es una biblioteca patrimonial única, reconocida como Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO, un lugar de investigación y conservación, así como un museo abierto a todos y dedicado a la escritura desde sus orígenes hasta la actualidad.

Historia
Martin Bodmer fundó la biblioteca en la década de 1920 y seleccionó las obras centrándose en torno a lo que el consideraba como los cinco pilares de la literatura mundial: la Biblia, Homero, Dante Alighieri, William Shakespeare y Johann Wolfgang von Goethe. Bodmer dio prioridad a los autógrafos y a las primeras ediciones. En 1970, poco antes de la muerte de Bodmer, la Fundación Martin Bodmer decidió conservar la colección y hacerla accesible. En el año 2003 el edificio fue remodelado por Mario Botta, conectando los sótanos de las dos casas mediante una estructura subterránea de dos plantas, atravesada por haces de luz.

Elementos
La colección comprende unos 160 000 elementos, incluyendo tabletas sumerias de arcilla, papiros griegos y escritos originales, como hojas musicales. Tenía por finalidad representar el contexto histórico añadiendo elementos políticos, filosóficos y científicos. Algunos ejemplos son:
 Las copias más antiguas que sobreviven del Evangelio de Santiago
 Una Biblia de Gutenberg, 1452
 La primera edición impresa de las noventa y cinco tesis de Martín Lutero, 1517
 Un ejemplar de la Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, que lo poseyó Gottfried Leibniz
 El borrador del manuscrito de Gotthold Ephraim Lessing de Nathan el Sabio, 1778
 El Papiro 66, el Papiro 73 y el Papiro 74
 El manuscrito original en rollo de los 120 días de Sodoma por el Marqués de Sade.
 Minúscula 556

Galería

Véase también
 Bibliotheca Philosophica Hermetica

Referencias

Enlaces externos

 Fundación Bodmer — Sitio oficial
 e-codices — manuscritos digitalizados de la biblioteca (en inglés)

Bibliotecas de Suiza
Organizaciones fundadas en 1920
Obras de Mario Botta
Arquitectura de Suiza del siglo XX

Biblioteca Bodmeriana


Biserica unitariană din Călușeri este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Călușeri, comuna Ernei. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 116670.03.

Localitatea
Călușeri (în ) este un sat în comuna Ernei din județul Mureș, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1332, sub numele de Kaál.

Biserica
Biserica medievală se afla pe un deal numit Kripta (Cripta), unde locul criptei de sub fosta biserică este încă bine conturat și astăzi. Singurul monument păstrat în cripta sa este o piatră de mormânt, cu o inscripție interesantă, din 1647. Biserica unitariană a fost construită în 1752 înlocuind biserica medievală care era în ruine.  Biserica a fost construită prin donația lui István Berzeczey și a soției sale, Ilona Kun.

Note

Vezi și
 Călușeri, Mureș

Legături externe
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici unitariene din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica unitariană din Călușeri


الجزر الاصطناعية هي جزر يصنعها الإنسان، من دون التشكّل بوسائل طبيعية. يكون إنشاؤها بتوسيع جزر موجودة، وتبنى على قواعد الشعاب المرجانية الموجودة، أو دمج عدة جزر طبيعية في جزيرة أكبر.

أكبر الجزر الاصطناعية في العالم حسب المساحة

جزر اصطناعية حديثة

انظر أيضا

 تل
 إكو أتلانتيك
 استصلاح الأراضي في موناكو
 استيطان المحيط
 جمهورية روز آيلاند
 سيلاند
 تملك بحري بالاستيلاء
 هيكل عائم كبير جدا

المراجع

استصلاح الأراضي البحرية
جزر
جزر اصطناعية
جزر حسب الفئة
منشآت ساحلية

جزيرة اصطناعية


Kosmos 1634, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 14. ožujka 1985. godine u 01:09 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/2. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Prema NASI, lansirno vozilo bio je modificirani SS-5 (SKean IRBM) uz gornji stupanj. Orbita mu je 958 km u perigeju i 1013 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,94°. Spacetrackov kataloški broj je 15597. COSPARova oznaka je 1985-022-A. Zemlju obilazi u 104,84 minute. Pri lansiranju bio je mase 810 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1985 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1634


راسل هالس  هو فيزيائي أمريكي حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1993 بالمشاركة مع جوزيف تيلور عن " اكتشافهم نوع جديد من النجوم النابضة ، وهو اكتشاف يفتح الباب لدراسة موجات الجاذبية.

ولد راسل هالس في 28 نوفمبر 1950 بمدينة نيويورك . وقام بدراسة الفيزياء بجامعة ماساشيوستس وحصل منها على الدكتوراة في الفيزياء عام 1975.

واشترك مع جوزيف تيلور في دراسة موسعة للنجوم النابضة باستعمال مرصد أريسيبو Arecibo Observatory في بورتوريكو ، حيث أدت تلك الدراسة إلى اكتشاف أول زوج للنجوم النابضة .

اكتشف الاثنان مزدوج النجم النابض PSR B1913+16 عام 1974 ، وهو مكون من نباض و ثقب أسود أو نجم أسود .
ويصدر النجم النيوتروني نبضات مستمرة منتظمة في نطاق الموجات الراديوية و موجات جاذبية لا يمكن رؤيتها في طيف الضوء المرئي . وتتضمن معادلة أينشتاين تقريباً رياضيا لتلك الموجات الجاذبية. وبواسطته استطاع هالس و تيلور تقديم دليلا عملياً ل النظرية النسبية العامة .

روابط خارجية

مراجع

خريجو جامعة ماساتشوستس في أمهرست
أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
زملاء الرابطة الأمريكية لتقدم العلوم
علماء من مدينة نيويورك
فلكيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
منظرو النسبية
مواليد 1950
مواليد في نيويورك
خريجو كلية كوبر يونيون لتقدم العلوم والفنون
خريجو ثانوية البرونكس للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة تكساس في دالاس

راسل هالس