FA WSL Spring Series var en mellemliggende halv fodboldsæson, der var midt imellem to fulde sæsoner af FA WSL. Denne var imellem den sjette og syvende fulde FA WSL-sæsoner. Spring Series (Forårssæsonen) kørte fra februar til maj 2017 for at danne bro mellem FA WSL 2016-sæsonen som løb fra marts til september som en sommerturnering, og 2017–18-sæsonen som starter i september 2017 og slutter i maj 2018 som en vinterturnering.

Hold
WSL 1

WSL 2

WSL 1

Ti hold skulle efter planen have deltaget i denne sæson. To dage før deres første kamp annoncerede Notts County Ladies dog, at holdet blev nedlagt og at de trak sig ud af ligaen.

Tabel

Resultater
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|  style="width:170px; text-align:center;"|Hjemme \ Ude Note 1
|
|
|
|
|
|
|
|
|

|-
| style="text-align:left;"| Arsenal

|-
| style="text-align:left;"| Birmingham City

|-
| style="text-align:left;"| Bristol City

|-
| style="text-align:left;"| Chelsea

|-
| style="text-align:left;"| Liverpool

|-
| style="text-align:left;"| Manchester City

|-
| style="text-align:left;"| Reading

|-
| style="text-align:left;"| Sunderland

|-
| style="text-align:left;"| Yeovil Town

Topscorere

WSL 2

Ti hold deltog i denne sæson. Brighton & Hove Albion rykkede op efter at de slog Sporting Club Albion i FA Women's Premier League 2015-16 mesterskabs play-off. Efter at Notts County Ladies blev nedlagt i april 2017, rykkede et hold op i WSL1 ved slutningen af Spring Series for at spille der i 2017–18 sæsonen. Dette blev baseret på en evaluering af FA ud fra ansøgende klubbers forretningsplaner, budget, ungdomsudvikling, fasciliteter og resultater på banen.

Tabel

Resultater
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|  style="width:180px; text-align:center;"|Hjemme \ Ude Note 1
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| style="text-align:left;"| Aston Villa

|-
| style="text-align:left;"| Brighton & Hove Albion

|-
| style="text-align:left;"| Doncaster Rovers Belles

|-
| style="text-align:left;"| Durham

|-
| style="text-align:left;"| Everton

|-
| style="text-align:left;"| London Bees

|-
| style="text-align:left;"| Millwall Lionesses

|-
| style="text-align:left;"| Oxford United

|-
| style="text-align:left;"| Sheffield

|-
| style="text-align:left;"| Watford

Topscorere

Referencer

FA Women's Super League
Fodbold i 2017

FA WSL Spring Series


Giuseppe Corradi (Módena, Provincia de Módena, Italia, 6 de julio de 1932 - Lanzo d'Intelvi, Provincia de Como, Italia, 22 de julio de 2002) fue un futbolista y director técnico italiano. Se desempeñaba en la posición de defensa.

Selección nacional
Fue internacional con la selección de fútbol de Italia en 8 ocasiones. Debutó el 16 de julio de 1952, en un encuentro ante la selección de los Estados Unidos que finalizó con marcador de 8-0 a favor de los italianos.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Palmarés

Como futbolista

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Perfil y estadísticas

Futbolistas del Modena Football Club

Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Genoa Cricket & Football Club en los años 1950
Futbolistas del Genoa Cricket & Football Club en los años 1960
Futbolistas del Mantova 1911
Futbolistas de Italia en los Juegos Olímpicos de Helsinki 1952
Entrenadores de fútbol de Italia
Entrenadores del Pisa Calcio
Entrenadores de la Unione Sportiva Lecce
Entrenadores del Spezia Calcio 1906
Nacidos en Módena
Fallecidos en la provincia de Turín

Giuseppe Corradi


Cimetière militaire

Le Citadel New Military Cemetery, Fricourt  (Cimetière militaire britannique de la citadelle) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Fricourt, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière est situé à environ  du centre du village, à l'extrème sud du terroir communeal, près du rond-point des
 et , au lieu-dit Le Fossé Marie.

Histoire

Le village de Fricourt est prise par la 17e division le 2 juillet 1916 mais la partie sud de la commune, dans laquelle se situe ce cimetière, est déjà aux mains des Alliés depuis la veille. Sur la route de Fricourt à Bray, avant qu'elle n'atteigne le sommet du plateau, se trouvent deux points à 71 mètres d'altitude, connus à l'armée sous les noms de 71 Nord et 71 Sud. Un peu plus loin se trouvait un élément connu sous le nom de Citadelle.

Le cimetière se trouve dans la partie nord d'une vallée allant de Fricourt à la Somme, connue en 1916 sous le nom de "Happy Valley". Il a été commencé par les troupes françaises et à partir d'août 1915, lorsque les premières sépultures du Commonwealth ont été faites, il était connu sous le nom de cimetière militaire de la Citadelle (Point 71). Il a été utilisé jusqu'en novembre 1916. La grande majorité des inhumations ont été réalisées à partir d'ambulances de campagne avant les batailles de la Somme. À l'automne 1916, la Citadelle devint un grand camp pour les unités retirées de la ligne.

Le cimetière contient 380 sépultures du Commonwealth de la Première Guerre mondiale, dont 17 non identifiées.

Le cimetière a été conçu par Sir Edwin Lutyens.

Caractéristique
Ce cimetière a un plan rectangulaire de 100 m de longueur sur 25 m .
Il est entouré d'un mur de pierre.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Fricourt

Notes et références

Citadel New Military Cemetery, Fricourt
Citadel New Military Cemetery, Fricourt
Citadel New Military Cemetery, Fricourt

Citadel New Military Cemetery de Fricourt


En France, l'indice de réparabilité est une note permettant à un consommateur d'apprécier les possibilités de remettre en état un appareil après une panne ou un bris. La note est établie par le fabricant à partir de critères établis par le ministère de la Transition écologique et obligatoirement affichée au moment de l'achat de catégories de produits concernés : lave-linge à hublot, smartphones, ordinateurs portables, téléviseurs et tondeuses à gazon électriques.

Champ d'application
Créé par la « loi anti-gaspillage pour une économie circulaire », l'indice de réparabilité concerne, à sa mise en place le , cinq types d'appareils : lave-linge à hublot, smartphones, ordinateurs portables, téléviseurs et tondeuses à gazon électriques. Il doit être étendu puis être remplacé en 2024 par un indice de durabilité.

Critères de notation
La note est calculée sur 10 à raison de deux points pour chacun des critères que sont : la documentation technique ; la facilité de démontage et l'accès aux outils ; la disponibilité des pièces détachées ; le prix des pièces détachées ; des critères spécifiques à la catégorie de produits concernée.

Critiques
La notoriété de l'indice de réparabilité augmente rapidement. Un an après son apparition, 55 % à 76 % des Français interrogés affirmaient en avoir déjà entendu parler. Plusieurs insuffisances sont relevées, assorties de recommandations pour l'améliorer.

Les fabricants évaluant eux-mêmes leurs produits, ils risquent de les surnoter.

Concernant la méthode de calcul de l'indice, l'interprétation des critères est sujette, selon l'association Halte à l'obsolescence programmée, à une marge d'interprétation trop importante, et devrait faire l'objet de contrôles indépendants. En outre, les cinq critères ont le même coefficient dans la note finale, alors que la disponibilité des pièces détachées ou la démontabilité sont déterminants, selon l'UFC-Que choisir. L'association recommande donc de rendre la grille de notation détaillé directement accessible aux consommateurs, alors que 28 % des produits la font apparaître clairement fin 2021.

Enfin, seuls 42 % des produits mis en vente affichaient cette information, en , la disparité étant grande entre Leroy-Merlin (100 %) ou Boulanger (95 %) d'une part, et Amazon (22 %) ou Carrefour (0 %) d'autre part. Ce taux devrait s'améliorer à partir de , de même que la qualité des notations, lorsque les contrôles officiels du respect de la loi par la DGCCRF devraient commencer.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Économie circulaire
 Obsolescence programmée
 Réparabilité

Recyclage en France

Indice de réparabilité


"Sovyetler Birliği Kahramanı" (Rusça: Герой Советского Союза, Geroy Sovyetskovo Soyuza), Sovyetler Birliği'nin en yüksek dereceli onur madalyası.

Madalya Sovyetler Birliği'nde kahramanlık olarak tanımlanacak bir faaliyet gerçekleştirenlere sertifikası ile birlikte verilirdi. Madalya ile birlikte en yüksek nişan olan Lenin Nişanı da bir defaya mahsus olarak verilirdi.

Madalyanın tarihi

Madalya'nın yürürlüğe geçiş tarihi 16 Nisan 1934'tür. Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar toplam 12.745 defa verilmiştir. Madalya en çok II. Dünya Savaşı yıllarında verilmiştir. Bu dönemde 11.635 kişi 1 kere, 101 kişi iki kere, 3 kişi 3 kere ve 2 kişi 4 kere madalyaya layık görülmüştür. 1979 - 1989 yılları sırasında gerçekleşen Sovyet-Afgan Savaşı sırasında 65 kişi madalyaya layık görülmüştür. Madalya ilk kez Anatoli Liapidevski (1 numaralı sertifika ile beraber), Sigizmund Levanevski, Vasili Molokov, Mavrikiy Slepney, Nikolay Kamanin, İvan Doronin ve Mihail Vodopianov adlı pilotlara, bir buz dağına çarpan Çeliustin gemisinin bulunması ve mürettebatının kurtarılması sırasındaki başarıları nedeni ile 1934 yılında verilmiştir.

Sovyet partizanı Zoya Kosmodemyanskaya ödülü alan ilk kadın olmuştur. Lidya Litvyak adlı Sovyet kadın pilotu ise 5'ten fazla düşman uçağı düşürmüş ve ölümündeden sonra (16 Şubat 1942) ödüle layık görülmüştür.

II. Dünya Savaşı sırasında madalyayı iki kere almaya layık görülen 101 kişi için kendi kasabalarında büstleri dikilmiştir. Savaş uçağı pilotları Aleksandır Pokrişkin ve İvan Kojedub ödüle üç kere layık görülen ünlü Sovyet kahramanlarındandır. Ödülü üç kere alan kişilerin heykellerinin birer sütün şeklinde Sovyet Sarayı projesi içinde yer alması düşünülmüştü. Ancak Sovyet Sarayı projesi hiçbir zaman gerçekleştirilememiştir. Talğat Jakupbekuly Biygeldinov iki kere madalyaya layık görülmüş olan kazak asıllı pilot. İlk 26 Ekim 1944'te Kirivigrad şehrinin azat edilişinde gösterdiği cesareti ve kahramanlığı için, bundan sonra Krakov, Berlin Muharebesi'nde hünerlice düşmana hücum ettiği ve filo kumandanlığı yaptığı için ikinci kere 27 Haziran 1945'te verilmiştir.

Madalyaya 4 kere layık görülen iki kişi Georgi Jukov ve Leonid Brejnev'dir. Stalin'in kendisinin yazdığı madalya orijinal tüzüğünde madalya en çok 3 kez verilebilmektedir. Ancak Brejnev ve Jukov tartışmalı bir şekilde dörder kez madalya ile ödüllendirilmiştir.

1970'lerde madalya politik ve askeri kişilere kahramanca bir başarı göstermelerine bakılmaksızın sadece bazı yıldönümleri için de verilmiş ve önemini biraz kaybetmiştir. Madalyanın geleneksel ve tüzüksel kuralı Jukov'a 1 Aralık 1956'da 60. yaş gününde başarıları için dördüncü kez madalya verilmesiyle bozulmuştur.

1988 yılında madalyanın bir kişiye birden fazla verilmesi durdurulmuştur. Sovyetler Birliği Kahramanı madalyası ayrıca şehirlere de verilmiştir. Madalya 1990 yılında Kazak Türklerinden olan Moskova Muharebesi'nin kahramanı B. Momışuly'na verilmiştir. Madalyayı 24 Aralık 1991'de en son hak eden kişi ise Sovyet dalgıç Leonid Mikaloviç Solodkov'dur.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra madalya Rusya'da Rusya Federasyonu Kahramanı, Ukrayna'da Ukrayna Kahramanı, Belarus'da Belarus Kahramanı isimleriyle verilmeye devam edilmiştir.

Diğer bazı önemli kahramanlar arasında II. Dünya Savaşı sırasında bir düşman makineli tüfeğine vücudunu siper ederek karşı koyan ve ölümünden sonra madalyaya sahip olan Aleksander Matrosov ile ünlü Sovyet keskin nişancı Vasili Zaytsev bulunmaktadır.

Bazı madalya sahipleri

Bir kere
 Hamazasp Babadjanyan - II. Dünya Savaşı sırasında Dinyester nehrinin geri alan birliğe önderlik etmiştir.
 Lavrenti Berya - NKVD ve MVD şefi
 Mihail Devyataev – Alman roket programı ile ilgili çok önemli istihbaratla beraber Alman güçlerinin elinden kaçmıştır. Peenemünde
 Yuri Gagarin - Kozmonot. Uzaya çıkan ilk insandır.
 İvan Golubets – 1942 yılında Sovyet gemisi SK-0121 de birçok kişinin hayatını kurtarmıştır
 Vlademir Konovalov – Alman gemisi Goya'yı batıran denizaltının komutanıdır.
 Zoya Kosmodemyanskaya - Cesaretinden ötürü bu ödülü kazanan ilk kadın.
 Nikolay Kuznetsov – Birçok Alman yüksek dereceli subayı kaçırmış ve suikastler gerçekleştirmiştir.
 Lidya Litvyak – Savaş pilotu, birçok alman savaş uçağını düşürmüştür.
 Yakov Pavlov – Stalingrad Muharebesi sırasında birlik komutanıdır.
 Otto Şmidt – Bilim insanı. Arcticin kaşifi
 Pyotr Şirshov, Evgeny Fedorov, Ernst Krenkel ve İvan Papanin. Bilimadamları.
 Richard Sorge – Sovyet ajanı. Barbarossa Harekâtı'nın ne zaman başlayacağı ile ilgili bilgileri Japonlardan sızdırmıştır. Bu bilgi ile Jukov 1941 yılında Japonların saldırmayacağını öğrenmiş ve Sibirya'daki birlikleri getirerek Moskova Muharebesi'nde kullanmıştır. Ödül ölümünden sonra verilmiştir.
 Valentina Tereşkova – Kozmonot Uzaya çıkan ilk kadındır.
 Anna Yegorova – II. Dünya savaşı sırasında görev yapmış savaş pilotu.
 Vasili Zaytsev – Keskin nişancı. II. Dünya Savaşı sırasında 114'ü Stalingrad Muharebesi'nde olmak üzere 400'e yakın Alman askerini öldürmüştür.
 Aleksandr Saburov - II. Dünya Savaşı sırasında işgal altındaki Ukrayna'da partizan lideri
 Vyaçeslav Molotov - Sovyet dışişleri bakanı
 Aleksandr Rutskoy - Sovyet-Afgan Savaşı'na katılan pilot albay, sonrasında Rusya Devlet Başkanı Yardımcısı (1991-1993)
 İvan Panfilov - Moskova Muharebesi'nde olağanüstü direniş gösteren 316. Piyade Bölük komutanı
 Joseph Stalin - Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri
 Lyudmila Pavliçenko - II. Dünya Savaşı'nda Kızıl Ordu'da görev almış kadın keskin nişancı. 309 Alman askerini öldürmüştür.
 Aleksey Maresyev - II. Dünya Savaşı'nda savaşmış olan Sovyet as pilot
 Zina Portnova - II. Dünya Savaşı'nda Nazi kampında idam edilmiş genç bir partizan.

İki kere
 Semyon Timoşenko – Sovyet komutanı.
 İvan Konev – 1. Ukrayna Cephesi komutanı. Mareşal.
 Hazi Aslanov - Azerbaycanlı tank komutanı. II. Dünya Savaşı sırasındaki zırhlı birlikler komutanı. Özellikle 1944 yılında Ukrayna, Belarus ve Baltık ülkelerinde görev yapmıştır.
 İvan Bagramyan – Belarus ve Litvanya hücumlarında yer alan Sovyet komutanı.
 Konstantin Rokossovski – Sovyet ve Polonya Mareşali. Kasım 1944'e kadar Belarus birliklerine komutanlık yapmıştır. Daha sonra Polonya güvenlik bakanı olmuştur.
 Nelson Stepanyan – Bombardıman uçağı pilotu.
 Sidor Kovpak – Ukraynalı partizan lideri.
 Ahmet Han Sultan – Savaş ve test pilotu.
 Aleksey Fyodorov – Alman işgali sırasında Ukrayna'da Sovyet partizanlarını örgütlemiştir
 İssa Pliyev – Komutan.
 Vasiliy Çuykov – Stalingrad ve Berlin savaşlarından sorumlu general.
 Sergey Gritsevets – 40 kritik başarısı olan savaş pilotu
 Mihail Katukov – Mareşal. 1. Tank Ordusu komutanı.
 Dmitri Şostakoviç - 20. yüzyılın en önemli bestecilerinden biri.
 Talğat Jakupbekuly Biygeldinov - kazak asıllı, saldırı uçağı pilotu. Kazakistan Cumhuriyeti, Silahlı Hava Kuvvetleri tuğgenerali
 Aleksandr Pavlovich Aleksandrov - Sovyet kozmonot

Üç kere
 İvan Kojedub – Birçok düşman uçağı düşüren savaş pilotu.
 Aleksandr Pokryşkin – Mareşal. II. Dünya Savaşı sırasında Hava kuvvetleri komutanı.
 Semyon Budyonni – Komutan.
 Kliment Voroşilov – Komutan ve politikacı.
 Vladimir Komarov - Kozmonot, bir uzay görevinde ölen ilk kişi.

Dört kere
 Georgi Jukov – II. Dünya Savaşı'nda Sovyet Zaferinin baş mimarlarından.
 Leonid Brejnev - 1964-1982 arası görev yapan Sovyet lideri

Ödüle layık görülen yabancılar
  Abdul Ahad Mohmand – İlk Afgan kozmonotu. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz TM-6 ile uzaya çıkmıştır.
  Ahmed Ben Bella – İlk Cezayir Cumhurbaşkanı.
  Georgi İvanov – İlk Bulgaristan kozmonotu. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 33 ile uzaya çıkmıştır.
  Fidel Castro – Küba başkanı.
  Arnaldo Tamayo Méndez - Kübalı kozmonot, uzaya çıkan ilk Kübalı, ilk Latin Amerikalı ve ilk siyahi. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 38 ile uzaya çıkmıştır.
  Josef Buršík – Kiev'in kurtuluşu sırasında gösterdiği kahranmanlık için 21 Aralık 1943'te verilmiştir. Çekoslovakya'nın işgali üzerine madalyayı iade etmiştir.
  Otakar Jaroš – Harkov Muharebesi sırasındaki kahramanlıkları için 17 Nisan 1943 yılında verilmiştir. Ödülü alan ilk yabancı askerdir.
  Jan Nálepka (Slovak) – 2 Mayıs 1945 yılında verilmiştir.
  Vladimír Remek – Sovyet ve ABD vatandaşı olmayan ilk uzayadamı. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 28 ile uzaya çıkmıştır.
  Antonín Sochor – Kiev'in kurtuluşu sırasında gösterdiği kahramanlıklar dolayısı ile. 21 Aralık 1943
  Ludvík Svoboda – Çekoslovakya cumhurbaşkanı
  Stěpan Vajda (Rusyn) – Polonya'nın kurtuluşu sırasında gösterdiği kahramanlık için. 10 Ağustos 1945
  Richard Tesařík – Kiev'in kurtuluşu sırasında gösterdiği kahramanlık dolayısı ile. 21 Aralık 1943
  Cemal Abdünnasır – Mısır Cumhurbaşkanı  (1954-1970)
  Jean-Loup Chrétien - Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz T-6 ile uzaya çıkan ilk Fransız
  Marcel Albert – Savaş Pilotu
  Jacques André – Savaş pilotu
  Roland de La Poype – Savaş pilotu
  Marcel Lefèvre – Savaş pilotu
  Sigmund Jähn – İlk Alman kozmonot. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 31 ile uzaya çıkmıştır.
  Bertalan Farkas – İlk Macar kozmonot. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 36 ile uzaya çıkmıştır.
  Rakesh Sharma – İlk Hindi kozmonot. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz T-11 ile uzaya çıkmıştır.
  Jugderdemidin Gurragça – İlk Moğol kozmonot. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 39 ile uzaya çıkmıştır.
  Mirosław Hermaszewski – İlk Polonya kozmonotu. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 30 ile uzaya çıkmıştır.
  Ramón Mercader - Leon Troçki'nin  suikastçısı.
   Muhammed Faris – İlk Suriye kozmonotu. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz TM-3 ile uzaya çıkmıştır.
  Phạm Tuân – İlk Vietnam kozmonotu. Interkosmos uzay programı dahilinde Soyuz 37 ile uzaya çıkmıştır.

Farklı ülklerede bu ödüle uygun ödüller yaratılmıştır:

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Sovyetler Birliği'nin madalya ve nişanları

Dış bağlantılar
  Sovyetler Birliği Kahramanları

1934'te oluşturulan ödüller

Sovyetler Birliği Kahramanı


An Masdevallia ophioglossa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Masdevallia ophioglossa in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. o. grossa
 M. o. ophioglossa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia ophioglossa


Gazi Ekrem Hüsrev Paşa veya kısaca Hüsrev Paşa (ö. Mart 1632), IV. Murad saltanatının devlet idaresinin annesi Kösem Sultan'ın elinde olduğu ilk dönemlerinde 6 Nisan 1628 - 25 Ekim 1631 tarihleri arasında üç yıl altı ay on dokuz gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Boşnak asıllıdır. Enderun'da eğitimini yaptı. Silahtar olarak görev verildi. Saraydan çıkması yeniçeri ağalık görevi verilmesi ile oldu. 1625'te Hafız Ahmed Paşa sadrazam iken kendisine vezirlik payesi verildi ve kubbealtı veziri olarak görev yapmaya başladı.

1627'de Sadrazam Damat Halil Paşa  azılı Celali lideri olan Abaza Mehmet Paşa'yı tenkil için hazırlanan sefere serdar oldu, ama Anadolu'da yaptığı askeri kampanya sonunda Abaza Mehmet Paşa'ya yenilip Tokat kışlağına çekilmek zorunda kaldı. 16 yaşında genç olan IV. Murat Valide Kösem Sultan ve saraylılardan ayrı olarak otoritesini ilk göstermesi Nisan 1628 başında Damat Halil Paşa'yı sadrazamlıktan azil etmesi ile oldu.

Sultan'ın emri ile yeni sadrazamın belirlenmesi için yeni bir meşveret meclisi toplandı.  Bu mecliste yapılan görüşmeler ve tartışmalar sonunda Sultan Murat görüşmeler sırasında önerilen ve en genç vezir olan Hüsrev Paşa 6 Nisan'da sadrazam olarak Sultan Murat tarafından seçildi. Fakat siyasi gücü çok yüksek olan Topal Recep Paşa da bu meşveret meclisinde bulunmaktaydı ve Hüsrev Paşa'nın sadrazamlığa getirildiğinin bu mecliste açıklanması Recep Paşa'nın aksi müdahalesini doğuracağı düşünülerek  sadrazamın Hüsrev Paşa olacağı kararı bu meşveret meclisinde açıklanmadı. Hüsrev Paşa'ya Diyarbakır Valiliği görevi verilerek hemen oraya doğru yola çıkartıldı. Arkasından daha hızlı olarak mühr-ü humayunu taşıyan kapıcılar kethüdası gönderildi. Kapıcılar kethüdası Hüsrev Paşa'ya İzmit'te yetişti ve mühr-ü humayunu onan teslim etti ve Hüsrev Paşa sadrazam olarak İstanbul'a döndü.

Hüsrev Paşa'nın sadrazam olarak yaptığı ilk icraat Sultan Osman döneminde Erzurum Valisi iken 1622'de isyan etmiş ve bir Celali isyancı olarak devlet gücü ile o zamana kadar yıllardır bir türlü tenkil edilememiş olan Abaza Mehmet Paşa'ya karşı kendinin serdarı olduğu bir sefer tertip etme oldu. Hüsrev Paşa kurulan ordu ile Abaza Mehmet Paşa üzerine gitti ve onu Erzurum kalesinde buldu. Toplarla donatılmış Osmanlı ordusunun Erzurum kalesini kuşatmasından sonra Abaza Mehmet Paşa 18 Eylül'de teslim oldu. Sadrazam Hüsrev Paşa 9 Aralık 1628'de asi paşa ile İstanbul'a döndü ve büyük bir zafer alayı ile karşılandı. Bu alayda teslim olan Abaza Mehmet Paşa yanında Safevi hükümdarı Şah Abbas'ın Kars valisi olan ve aynı seferde esir edilen "Köse Sefer Paşa"'da halka gösterildi. Sultan Murat ağabeyi II. Osman'ın intikamını almak hedefiyle isyan etmesi ve gösterdiği şecaat ve mertlik dolayısıyla Abaza Mehmet Paşa'yı beğenmekteydi ve onu affedip Bosna Beylerbeyliği'ne atadı.

Hüsrev Paşa bu galibiyetinden manevi destek alarak Safevi hükümdarı Şah Abbas eline geçmiş olan Bağdat'ı geri almak hedefiyle 1629'da yeni bir doğu seferine çıktı. Ordu Üsküdar'dayken bir sağanak fırtına ve kabaran seller yüzünden çadırlı ordugah büyük zarar gördü ve ordudaki batıl itikatlara inanlar bunu yeni seferin başarısız olacağına işaret olarak gördüler. Doğu'da Konya ve Halep arasında ordu ilerken bu yerelerde bulunan yerel ahalinin ordunun arkasından ihanet yapmaması için, özellikle Alevilere ve Alevi olduğu şüphesi veren her yerli şehir, kasaba ve köy halkına büyük bir kırım uygulandı. Bu nedenle Hüsrev Paşa'nın ünü "vurucu" ve  "lüzumsuz yere kan dökücü" olarak yayıldı. "Cüzi bir şüpheden adam öldürttüğü", "öldüreceği kimseleri önüne getirerek otağında iskemle üzerinde oturup katillerini seyrettiği" bildirilmektedir. Modern yabancı tarihçiler bu icraatı ile Hüsrev Paşa'nın binlerce Anadolu sakinini ve bu arada protesto eden yerel Osmanlı idarecilerini de öldürttüğü ve halkı Merkezi devletten daha da gocundurduğunu belirtmektedirler Fakat yerel Kürt şeyh ve aşiret liderlerinin desteğini sağladı ve Batı Irak'a yerel direniş görmeden girdi. 15 Ekim-15 Kasım 1629'da Bağdat'ı kuşatma altına aldı. Fakat erzak ve levazım yetiştirilmesi zorlukları, Bağdad Safavi ordusunun ciddi direnişi ve zaman zaman çok etkili huruç hareketleri ve Osmanlı ordusunda olan disiplinsizlik dolayısıyla bu kuşatma başarılı olmadı. Hüsrev Paşa ordu ile Mardin'e çekildi ve o kış, 1630 yılı ve 1631 yılının büyük bir kısmında Mardin'de vakit geçirip tekrar Bağdat üzerine gitmekten kaçındı. Bu dönemde Hüsrev Paşa hakkında şikayetler İstanbul'a duyuruldu. Bu şikayetlere göre yerel halk ve hatta ta Anadolu içlerine kadar "yapmadığı kötülük bırakmayan ve en akla gelmeyen işkenceleri uygulamaktan" çekinmediği ve "Celali başbuğlari gibi davrandığı" hakkında idi. Bu kımıldamazlık ve gittikçe artan şikayetler  İstanbul'daki Sultan IV. Murat ve merkezi devlet tarafından uygun görülmedi ve Eylül 1631'de Hüsrev Paşa sadrazamlıktan azledildi ve yerine ikinci defa Hafız Ahmed Paşa sadrazam oldu.

Hüsrev Paşa azlolunduktan sonra Tokat'a geldi. Yeni sadrazam Hafız Ahmed Paşa bu orduda bulunan kapıkulu ocak askerlerinin kış gelmeden biran evvel İstanbul'a dönmeleri için karar aldı. Hüsrev Paşa'nın İstanbul'a geri dönen kapıkulu "güçlerini İstanbul'a dönünce kendi lehinde ayaklanma çıkartmaya teşvik ettiği ve Deli İlahi, Rum Mehmed, Baba Ömer, Kınalıoğlu, Kör Ali, Köşe Şaban gibi sipahi zorbalarını Anadolu'da yaygın olarak soygunlara yapmaya gönderdiği haberleri İstanbul'a yetişti.

İstanbul'a geri dönen kapıkulu ocak askerleri ise doğuda sanki bir zafer kazanmışca hareket etmeye ve taşkınlıklar yapmaya başladılar. Bu ortamı sadrazam aleyhinde kullanma fırsatını gören Topal Recep Paşa harekete geçti ve özellikle Boşnak ve Arnavut asıllı yağmacı zorbaları başkentte karışıklık çıkartmak için teşvik etti.

7 Şubat 1632'de ilk asker ayaklanması başladı. Atmeydanı'nda toplanan sipahi ve diğer kapıkulu askerleri Hüsrev Paşa'nın azledilmesi aleyhinde de olarak isyan ettiler. Topkapı Sarayı üzerine binlerce asker, ulema ve şehirli insan yürüdü. IV. Murat iki defa ayak divanına çıkma zorunda kaldı; sadrazam Hafız Ahmed Paşa atılan taşla atından düşürüldü ve Sultan ikinci kez ayak divanına çıktığında Hafız Ali Paşa isyancılar tarafından öldürülüp paramparça edildi. Sultan IV. Murat pek istemeyerek Topal Recep Paşa'yı sadrazam yaptı.

Fakat İstanbul'da olan askeri isyan ve zorbalık olaylarının Hüsrev Paşa ile Topal Recep Paşa'nın Sadrazam Hafız Paşa'ya karşı komplolarında ortaya çıktığını Sultan IV. Murat bilmekteydi ve Hüsrev Paşa'yı elimine etmek için tertip aldı.  Diyarbakır Valiliği'ne tayin edilmiş olan Murtaza Paşa'nın eline verilmiş bir gizli hatt-ı hümayun gönderildi ve bunun icabı olarak Mart 1632'de Hüsrev Paşa'nın Tokat'ta boyunu vurularak idam edildi.

Hüsrev Paşa katledildikten sonra bile politik karmaşıklığa katkıda bulundu! 2 Mart 1632'de Hüsrev Paşa'nın başı İstanbul'a vardığında yine Recep Paşa kışkırtması ile isyan eden kapıkulu askerinin elebaşı olan zorbalar harekete geçtiler. Hüsrev Paşa'nın öldürülmesine neden olanlardan onun intikamını alınmasını istediler.

Değerlendirme

Yaşamış olduğu dönemde yazan tarihçi  Atayi onu şöyle değerlendirmektedir::
Mağrur, gözüpek, vurucu, kan dökücü

Şair Nefi onun hakkında "kisver-gir" matlahlı çok beğenilen bir kaside yazmıştır. Bu kasideden örnek bir beyit şudur:
Âferin ey alem efrâkte serdar-ı dilir
Saf-der-i kal'a-kuşa saf-şiken u kisver-gir

Naima tarihi Hüsrev Paşa'nın hizmeti, seçiyesi, kan dökücülüğü hakkında ayrıntılı bilgiler sağlamaktadır.

Modern tarihçilerden Uzunçarşılı onu şöyle değerlendirmektedir:
Azim ve irade sahibi, orduyu zabt ve rapta muktedir, doğrulukla tanınmış bir vezir ise de fevkalade gazaplı, kendini beğenmiş, lüzumsuz yere çok kan dökücü idi.

Eserleri
 Afyonkarahisar civarında bulunan "Hüsrev Paşa Hanı"'nı yaptırmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunçarsılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010)  say.382-384
 Danişmend, İsmail Hâmi (1971), Osmanlı Devlet Erkânı,  İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000

Osmanlı sadrazamları
1632 yılında ölenler
Doğum tarihi bilinmeyenler
Tokat'ta ölenler
İdam edilmiş Osmanlılar
Başı kesilerek idam edilmiş kişiler

Hüsrev Paşa


Biserica unitariană din Șimonești, comuna  Șimonești, județul Harghita, datează din anul 1808. Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub .

Localitatea
Șimonești (în trecut Șiminfalău, în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Harghita, Transilvania, România.

Biserica
Biserica e situată în partea de vest a satului, pe dealul Borba. A fost construită între anii 1808-1811, în locul bisericii vechi. Din biserica veche s-au păstrat turnul și câteva elemente gotice cum ar fi poarta de vest și poarta sudică, ce poartă inscripția "1586".

Vezi și
 Șimonești, Harghita

Note

Legături externe
Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Biserici unitariene din România
Monumente istorice din județul Harghita
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din județul Harghita

Biserica unitariană din Șimonești


«Antes de las seis» es una canción interpretada por la cantante y compositora colombiana Shakira, incluida originalmente en su séptimo álbum de estudio, Sale el sol (2010). Fue lanzada como primer sencillo para promocionar su cuarto álbum en directo En vivo desde París y a su vez, es el cuarto sencillo de Sale el sol. Fue interpretada en la mayoría de conciertos de Sale el Sol World Tour, así como en las galas de los premios Latin Grammy Awards 2011 en Las Vegas en noviembre, y en los premios Los 40 Principales 2011 en Madrid en diciembre. La canción fue todo un éxito en Latinoamérica y España, donde alcanzó por lo menos un top 20 en las listas de cada país de esa región.

Lanzamiento

En Colombia ya había alcanzado la posición #1 en las radios locales sin ser sencillo oficial.
El tema se lanzó el 21 de octubre de 2011 en la radio Los 40 Principales y es uno de los mejores según los fanes y los críticos que estuvieron atentos al álbum. La canción logró furor en iTunes y se puso en los 10 primeros de descargas en casi 8 horas de su lanzamiento. Ha Logrado ventas superiores a 30.000 copias en Corea del Sur logrando el platino. A pesar de las buenas críticas fue el sencillo menos vendido del álbum aunque tuvo buena recepción sobre todo en países de habla hispana.

Ritmo y letra

La canción comienza con una melodía oriental, interpretada con un koto japonés. A continuación el acompañamiento se basa en el piano y guitarra entre otros instrumentos.
La letra habla de una persona muestra lo más profundo de su alma a la pareja, cuando esta lo/la deje será muy doloroso, tanto que verá anochecer mucho antes de las seis.

Videoclip

El vídeo fue estrenado el 2 de noviembre en su cuenta de VEVO. Se trata de la interpretación en vivo de su gira mundial Sale el Sol World Tour en el Palacio de Barcy, París. En el vídeo se puede apreciar a Shakira con un vestido de color azul rey. En la tarima un gran despliegue de luces hacen ver majestuoso el escenario y el efecto de nieve cayendo otorga un toque de romanticismo. El vídeo ha sido reproducido más de 62 millones de veces en Youtube.

Actuaciones en vivo

«Antes de las seis» fue interpretada en su gira Sale el Sol World Tour, en Canadá y Estados Unidos, Latinoamérica, y en algunos conciertos en Europa, África y Asia. Shakira también interpretó la canción en Las Vegas en la gala de los Latín Grammy 2011, donde fue honrada como personalidad del año. También la interpretó en el Singapur Grand Prix Festival y por último fue interpretada en los Premios Los 40 Principales en Madrid donde muestra su nuevo look con el cabello corto.

Posicionamiento en las listas

Certificaciones

Premios y nominaciones

Referencias

Canciones de Shakira
Sencillos de Shakira
Sencillos de 2011
Sencillos en español de 2011
Sencillos certificados de oro por la Asociación Mexicana de Productores de Fonogramas y Videogramas

Antes de las seis


8695 Bergvall este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8695 Bergvall este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,89 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

8695 Bergvall


Legua (informalmente La Legua por su villa cabecera) es un distrito del cantón de Aserrí, en la provincia de San José, de Costa Rica.

Historia
Fundado el 27 de noviembre de 1882. Legua es uno de los cinco distritos originales del cantón de Aserrí y en sus inicios presentaba una superficie de 90,14 km², cuando este incluía al hoy también distrito de Monterrey. Al segregarse Monterrey en 1966, el distrito Legua definió su superficie actual.

Ubicación
Se ubica en el sur del cantón y limita al noroeste y oeste con el cantón de Acosta, al sur con el cantón de Parrita, al sureste con el cantón de Tarrazú, al este con el cantón de León Cortés Castro y al noreste con el distrito de Monterrey.

Geografía

Con mucho es el distrito más grande del cantón, representando alrededor del 48,5 % de su superficie.

Demografía
 Posee una densidad demográfica de 21,45 hab/km², siendo la más baja del cantón.

Localidades
 Poblados: Alto Buenavista, Altos del Aguacate, Bajo Bijagual, Bajo Máquinas, Bajo Venegas (parte), Carmen (parte), Ojo de Agua (parte).

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 313

Concejo de distrito
El concejo de distrito de Legua vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. El presidente del concejo del distrito es la síndico propietario del Partido Unidad Social Cristiana, Rodrigo Antonio Rojas Espinoza.

El concejo del distrito se integra por:

Referencias

Distritos del cantón de Aserrí

Legua (Costa Rica)


Kingerby Castle var en lille bosættelse uden for Kingerby, omkring 8 km nordvest for Market Rasen, Lincolnshire.

Tidligere lå der en motte-and-baileyfæstning på stedet, som brændte ned i 1216. Motten blev herefter ændret, til at blive et plateau til en herregård som blev bygget på stedet. I 1812 blev herregården revet ned og erstattet med Kingerby Hall, som stadig eksisterer i dag.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Slotte i Lincolnshire

Kingerby Castle


William Maxwell "Max" Aitken, Baron Beaverbrook, PC, ONB, (25 mai 1879 – 9 iunie 1964) a fost un om de afaceri, politician, ziarist și scriitor canadiano-englez, o figură influentă în societatea britanică din prima jumătate a secolului al XX-lea.

Tânărul Max Aitken a avut talentul de a face bani și a ajuns milionar la vârsta de 30 de ani. Ambițiile sale de afaceri i-au depășit rapid oportunitățile din Canada și s-a mutat în Marea Britanie. Acolo s-a împrietenit cu Bonar Law și cu sprijinul său a câștigat un loc în Camera Comunelor, la alegerile generale care au avut loc în decembrie 1910. A fost înnobilat la scurt timp după acest eveniment. În timpul Primului Război Mondial, el a condus biroul Canadian Records din Londra și a jucat un rol în îndepărtarea lui H. H. Asquith din funcția de prim-ministru în 1916. Guvernul de coaliție condus de conservatori (cu Lloyd George în calitate de prim-ministru și Bonar Law, ca ministru de finanțe) l-a recompensat pe Aitken cu rangul de pair și cu un post de ministru al informațiilor (1918).

După război, proaspătul Lord Beaverbrook s-a concentrat asupra afacerilor. El a transformat Daily Express în cel mai de succes ziar din lume și l-a folosit în propriile sale campanii, mai ales pentru reforma tarifelor și pentru ca Imperiul Britanic să devină un spațiu de comerț liber. Beaverbrook a susținut guvernul lui Stanley Baldwin și pe cel al lui Neville Chamberlain în cursul anilor 1930 și a fost convins de către un alt prieten politic vechi, Winston Churchill, să preia funcția de ministru al producției de aeronave (1940-1941), apoi pe cele de ministru al aprovizionării (1941-1942) și ministru al producției de război (1942). Churchill și ceilalți lideri politici i-au elogiat ulterior contribuțiile ministeriale. El a demisionat din cauza problemelor de sănătate în 1942, dar mai târziu a fost numit Lord al Sigiliului Privat (1943-1945). Beaverbrook și-a petrecut anii următori conducându-și ziarele, printre care London Evening Standard și Sunday Express. El a îndeplinit funcția de cancelar al Universității New Brunswick și și-a format o reputație de istoric prin cărțile sale despre istoria politică și militară.

Primul Război Mondial

Referințe

Bibliografie

 Deighton, Len. Battle of Britain. London: Johnathon Cape, 1980. .
 Rayburn, A. Geographical Names of New Brunswick. Ottawa: Canadian Permanent Committee on Geographical Names, 1975.
 Richards, David Adams. Lord Beaverbrook (Extraordinary Canadians). Toronto, Ontario:Penguin Canada, 2008. .
 Sweet, Matthew. Shepperton Babylon: The Lost Worlds of British Cinema. London: Faber & Faber, 2005. .
 Taylor, A. J. P. Beaverbrook: A Biography. London: Hamilton, 1972. .

Legături externe
 Lord Beaverbrook, a Week at the Office
 National Film Board of Canada biography

 Ontario Plaques – Lord Beaverbrook
 The Beaverbrook Papers  at the UK Parliamentary Archives
 Hansard 1803–2005:

Nașteri în 1879
Decese în 1964
Scriitori britanici din secolul al XX-lea
Oameni de afaceri britanici
Britanici ai celui de-al Doilea Război Mondial
Istorici canadieni
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1910-1918

Max Aitken, Baron Beaverbrook


El negavatio es una unidad de medida que cuantifica la potencia ahorrada en un proceso gracias a una tecnología o a un comportamiento, y corresponde "en negativo" al vatio. Es la medida en la cual se cuantifica la eficiencia energética o ahorro de energía. Esta palabra fue utilizada por primera vez por el físico experimental y escritor americano Amory Lovins formado en las universidades de Harvard y Oxford por lo que se lo considera como su creador.

Definición
El negavatio es una unidad de medida teórica de la potencia y representa la energía ahorrada por unidad de tiempo. En otras palabras, el concepto de negavatio sirve para medir la potencia no usada en un determinado proceso.

El uso del negavatio constituye una forma de aliento para motivar al consumidor al ahorro de energía. Amory Lovins considera el concepto de ahorro como "un cambio de actitud basado en el comportamiento de hacer menos para consumir menos". También considera una distinción entre el ahorro y la eficiencia, definiendo la segunda como "la aplicación de tecnologías y buenas prácticas para eliminar los excesos, basadas en la actitud de hacer lo mismo o más con menos".

El negavatio podrá medirse en el futuro con la ayuda de los  sistemas en red, medidores inteligentes y otros sistemas de vigilancia. Sin embargo, por ahora, el negavatio no puede ser medido con precisión, sólo se puede calcular utilizando la serie temporal del consumo de energía.

Ámbito del negavatio
El negavatio puede obtenerse de distintas maneras: mejorando el aislamiento y la eficiencia energética de los edificios mediante el control adecuado de calefacción y Aire acondicionado; con las casas pasivas; fomentando el Carsharing y el uso compartido de automóvil; prefiriendo el transporte por ferrocarril al tráfico rodado; fomentando el uso del transporte público.

Críticas
Algunos sostienen que el concepto de negavatio puede distraer a la gente del objetivo de reducir el consumo, centrando su atención en el ahorro o eficiencia en lugar de en la reducción del consumo energético, que es el problema ecológico principal.

Véase también
 Decrecimiento
 Eficacia energética
 Ahorro de energía
 Empresa de Servicios Energéticos
 Certificación energética de los edificios
 Certificado blanco

Referencias

Bibliografía
 Lovins, Amory. (1989). The negawatt revolution-solving the CO2 problem. http://www.ccnr.org/amory.html
 Lovins, Al, & Browning, W. (1992). Negawatts for buildings, Urban Land.
 Bartram, L., Rodgers, J., & Muise, K. (2010). Chasing the Negawatt: Visualization for Sustainable Living, IEEE Computer Graphics & Applications.
 Fickett, Al, Gellings, C, & Lovins, Al. (1990). Efficient use of electricity, Scientific American. http://www.nature.com/scientificamerican/journal/v263/n3/pdf/scientificamerican0990-64.pdf.
 Knickerbocker, B. (2001). Saving energy by the 'negawatt', Christian Science Monitor.
 McCarty, J. (2008). Negawatts, Rural Missouri. http://www.ruralmissouri.org/08pages/08AprilWatts9.html
 Parfomak, P., & Lave, L. (1996). How many kilowatts are en al Negawatt? Verifying ex post, Energy Journal.
 The negawatts project: changing the paradigm of family energy consumption. (2010). https://web.archive.org/web/20110930033655/http://www.mitportugal.org/research-highlights/the-negawatts-project-changing-the-paradigm-of-family-energy-consumption.html

Enlaces externos
 Entrevista a Amory Lovins  en moebiusonline.eu
 Sitio oficial del Asociación NegaWatt. (en francés)
 Proyecto del MIT para medir el negavatio de los edificios. (en inglés)
 Solución de Adasoft para reducir el consumo energético en la industria.

Unidades de medida
Conservación de la energía
Economía de la energía

Negavatio


Paper Mâché Dream Balloon sedmi je studijski album australskog rock-sastava King Gizzard & the Lizard Wizard. Objavljen je 13. studenoga 2015. na službenom profilu skupine na Bandcampu, a tjedan dana poslije objavile su ga diskografske kuće Flightless i Heavenly Records. Pjesme na uratku snimljene su gotovo isključivo akustičnim glazbalima. Dosegao je 37. mjesto na australskoj ljestvici albuma.

Popis pjesama

Recenzije

Paper Mâché Dream Balloon dobio je uglavnom pozitivne kritike. Michael Hann dao mu je četiri zvjezdice od njih pet u recenziji za Guardian i zaključio je: "[Slušati] Paper Mâché Dream Balloon pravo je zadovoljstvo jer King Gizzard and the Lizard Wizard čine izvrsni autori pjesama iz kojih neprestano padaju melodije." Tim Sendra u recenziji za AllMusic dao mu je tri i pol zvjezdice od njih pet i izjavio je: "Paper Mâché Dream Balloon predstavlja King Gizzarda vjerojatno na vrhuncu ozbiljnosti, ali i dalje funkcionira zbog iznimne kvalitete pjesama i njegove urođene čudnovatosti koja će uvijek doći do izražaja bez obzira na to koliko se trudio prikriti je." Cosette Schulz u recenziji za časopis Exclaim! dala mu je osam bodova od deset i komentirala je: "Obožavatelji ranijih radova King Gizzarda vjerojatno će se teško nositi s vedrinom Paper Mâché Dream Balloona, ali kao što je bio slučaj s drugim australskim psihodeličnim sastavom Tame Impala i njegovim albumom Currents, ponekad trebate riskirati i objaviti nešto neočekivano; činjenica da se flauta dobro uklapa u gotovo svaku pjesmu samo je šlag na ovoj slatkoj torti." Mark Beaumont u recenziji za Classic Rock dao mu je četiri zvjezdice od njih pet i zaključio je: "Slušatelje dream folka [ovaj će album] vratiti u mutne, rane dane Genesisa ili the Byrdsa, a obožavatelji indieja vratit će se najsnažnijem skunku koji su ikad popušili uz Pond, Grandaddy ili Neutral Milk Hotel."

Zasluge

Izvori

Albumi iz 2015.
Albumi King Gizzard & the Lizard Wizarda

Paper Mâché Dream Balloon


Districtul Jiulong (în ), denumit în tibetană Districtul Gyézil (în , în transliterarea Wylie: brgyad zil / brgyad zur), este un district în sud-estul prefecturii autonome tibetane Garzê din provincia Sichuan a Chinei. Conține 1 oraș și 17 comune și are o populație de 52.000 de locuitori, în principal de etnie tibetană, han și Yi.

Geografie
Datorită altitudinii sale, districtul Jiulong are un climat subtropical de înălțime (Köppen Cwb), cu puternice influențe musonice; iernile sunt înghețate și verile calde cu ploi dese. Temperatura medie lunară variază de la  în decembrie și ianuarie până la      în iulie, în timp ce media anuală este de . Peste 75% din precipitațiile anuale de 786 milimetri cad din iunie până în septembrie. Cu un procent lunar posibil de zile însorite ce variază de la 32% în iulie la 58% în ianuarie, districtul are parte de 1.983 de ore însorite anual. Variația temperaturii diurne este mare, în medie  anual.

Demografie
Populația districtului era de 49.294 locuitori în 1999.

Note

Legături externe
  Site-ul administrației
  Pagină descriptivă

Jiulong

Districtul Jiulong


A Expedição Alemã Amazônia-Jari (1935-1937) foi uma expedição científica da era nazista na região norte do Brasil. A descoberta de uma enorme cruz estampada com a suástica nazista no túmulo de Joseph Greiner, um dos membros da expedição, na selva local trouxe o evento para uma renovada atenção internacional durante a segunda década do século XXI.

Ao contrário de inúmeras viagens de campo bem-sucedidas e conceituadas por todo o Brasil por equipes de pesquisadores alemães de várias formações acadêmicas durante a década de 1930, a Expedição Alemã Amazônia-Jari foi criticada por seu comando político, falta de necessidades acadêmicas e paixão pela crônica multimídia comercial, que levam a suspeitas sobre seu verdadeiro propósito.

Essa impressão foi reforçada ainda mais nos anos seguintes, à medida que outras missões controversas da Alemanha nazista ocorreram, criticadas por métodos pseudocientíficos e padrões éticos inaceitáveis e afiliadas a agências duvidosas do Partido Nazista, que buscavam apoio para as ideias grosseiras em suas agendas políticas.

O líder da missão havia concebido um plano para uma tomada militar da Guiana Francesa (chamado Projeto Guiana), que, ao retornar, apresentou a Heinrich Himmler. Não existe, no entanto, nenhuma evidência de qualquer envolvimento oficial ou adoção desses planos pelo governo alemão da época.

Contexto histórico

O Brasil independente manteve relações amistosas com a Alemanha ao longo do século XIX e início do século XX, caracterizadas pelo comércio dinâmico e pelo processo moderado, mas constante, de imigração de alemães étnicos para (principalmente) províncias do sul. As fontes fornecem números variados entre 200 mil e 300 mil chegadas de 1824 a 1933. Antes de 1871, apenas pouquíssimos colonos e muito menos mercadores, estudiosos, missionários religiosos e professores dos pequenos Estados alemães avançaram para o sul do Brasil e se estabeleceram nas comunidades homogêneas germanófonas locais. O Brasil se beneficiou da maior influência política e ambições econômicas da Alemanha Imperial. O vasto território absorvia o número crescente de pessoal científico e técnico, que se propunha a avaliar e extrair recursos e riquezas naturais. O Brasil continuou suas políticas de cooperação entre comércio crescente, intercâmbio cultural e progresso econômico até a Grande Depressão e a Era Vargas.

De 1815 a 1817, o príncipe Maximiliano de Wied-Neuwied liderou uma expedição pioneira ao sudeste do Brasil e elaborou os primeiros trabalhos científicos sobre os povos indígenas locais, como os botocudos. Ao retornar à Europa, publicou sua obra em dois volumes: Viagem ao Brasil (Reise nach Brasilien) em 1821 e Contribuições à história natural do Brasil (Beiträge zur Naturgeschichte von Brasilien) em 1833).

Por trás das economias e do comércio em crescimento, Brasil e Alemanha desenvolveram uma tradição de cooperação científica. Muitos naturalistas, engenheiros e geólogos alemães chegaram ao Brasil durante o século XIX e início do século XX. Suas expedições e estudos e documentação da terra e da natureza do Brasil estabelecem padrões e muitos continuam sendo importantes obras de referência para a pesquisa moderna. Entre esses viajantes estavam Hans Krieg, diretor da Coleção Estatal de Zoologia da Baviera, os pesquisadores Gustav Giemsa e Ernst Nauck, do Instituto de Doenças Tropicais de Hamburgo, bem como os ornitólogos Adolf Schneider e Helmut Sick.

Expedição

Preparação

A expedição foi uma cooperação do governo alemão, seu Ministério da Propaganda e a Organização das Relações Exteriores do Partido Nazista, sob os auspícios do Instituto de Biologia Kaiser Wilhelm e do governo brasileiro e do Museu Nacional do Brasil no Rio de Janeiro. Atipicamente, a missão gozou de atenção da imprensa nacional e aprovação entre vários círculos da hierarquia nazista. Inicialmente anunciado como outra pesquisa científica habitual, seus objetivos foram descritos apenas vagamente como uma jornada do desejo científico de conhecimento para um ponto em branco no mapa por seu líder, zoólogo, documentarista e oficial da SS Otto Schulz-Kampfhenkel.

Schulz-Kampfhenkel, nascido em 1910 perto de Berlim, filho de um industrial, mostrou pouco interesse pelos negócios da família. O jovem Otto colecionava insetos, répteis e outros animais e sua paixão pela zoologia acabou levando a um diploma em biologia. Já conhecido publicamente desde a publicação de seu livro Der Dschungel Rief... (O Chamado da Selva...), o relato de uma expedição à Libéria em 1931/32, ele organizou a expedição ao 790 km ao longo do afluente rio Amazonas, o rio Jari, na bacia amazônica.

Promovido a SS Untersturmführer, Otto Schulz-Kampfhenkel, de 24 anos, pisou solo brasileiro em julho de 1935 como chefe da expedição, acompanhado pelo experiente piloto Gerd Kahle e pelo engenheiro e mecânico Gerhard Krause. Um moderno hidroavião Heinkel He 72 Kadett foi feito para facilitar a exploração da região.

Viagem

Após o recrutamento de muitos ajudantes, entre eles um alemão, Joseph Greiner, a expedição partiu de seu acampamento base na cachoeira de Santo Antônio, próximo a Santo Antônio da Cachoeira, em seis barcos em direção à Guiana Francesa no início de novembro e estudou, explorou e mapeou a topografia da área de fronteira com o Brasil ao longo de uma rota do rio Jari. O avanço para a fronteira com a Guiana Francesa só pôde ser realizado com a ajuda dos indígenas, que conheciam a selva e seus rios. Um índio do povo aparaí concordou em guiar os exploradores. Schulz-Kampfhenkel o apelidou de forma bastante inadequada de Winnetou - em homenagem ao famoso personagem fictício do autor Karl May.

Depois de apenas algumas semanas, o hidroavião Heinkel caiu, colidindo com troncos no rio Jari e teve que ser devolvido à base. Todos os homens adoeceram com malária, Schulz-Kampfhenkel também sofreu de difteria severa e o capataz Greiner acabou sucumbindo à febre. Seu túmulo no município de Laranjal do Jari é marcado com uma suástica encimada em uma grande cruz de madeira. Ao chegar ao alto rio Jari, a missão acampou perto de um assentamento aparaí, explorou a selva, sua fauna e coletou espécimes zoológicos. Eles também observaram e documentaram a cultura dos índios e registraram sua língua, cantos e danças tradicionais com um dispositivo de gravação.

Após cerca de 17 meses, a expedição retornou à Alemanha em maio de 1937 com 2.700 m de filme, milhares de ossos de animais e ferramentas e artefatos indígenas. Graças às canoas e excelentes habilidades de navegação dos índios nas corredeiras do rio Jari foi possível que a expedição chegasse com segurança ao acampamento base após quase dois anos. Exposições em várias cidades aconteceram. Vários crânios de mamíferos da Coleção Schulz-Kampfhenkel ainda podem ser vistos no Museu de História Natural da Universidade Humboldt de Berlim.

Consequências
Schulz-Kampfhenkel utilizou seus dados multimídia, gravações e documentação para a publicação e marketing profissional de seu livro O enigma da selva do inferno, publicado em 1938 e a UFA Films lançou o filme homônimo de 90 minutos, que foi exibido por semanas em cinemas de todo o país. Um grande sucesso e extremamente popular na época, apesar de sua composição comercial, continua sendo um valioso documento antropológico até hoje. No alto Jari, o filme mostra os métodos de plantio de varas de escavação neolítica dos índios uaiana e uaiapi, que antes se acreditava terem morrido. A cozedura do pão achatado, bem como a troca entre as duas tribos são mostradas, bem como as típicas habitações de pilha, a música em flautas de boca feitas de ossos de veado ou em flautas de nariz feitas de tubos de bambu.

Projeto Guiana
Entre as inconsistências óbvias, os observadores estrangeiros viam os objetivos da missão com suspeita, já que muitos argumentavam que a Alemanha Nazista esperava estabelecer uma ponte estratégica na América do Sul. Schulz-Kampfhenkel, no entanto, desenvolveu esse plano de intrusão e conquista por conta própria e o apresentou ao SS Reichsführer Heinrich Himmler durante a Segunda Guerra Mundial. Ele pretendia conquistar a Guiana Francesa, com apenas algumas centenas de homens que seriam secretamente contrabandeados para o país por submarinos e com a ajuda dos índios locais. Trabalhadores da África, praticamente escravos, viriam a tornar a terra arável. "É aqui que os colonos alemães, como representantes da raça nórdica, devem se firmar e ganhar um espaço vital" sob a demanda nacional-socialista. Mas Himmler recusou, pois outros projetos tinham prioridade.

Em abril de 1938, o regime Vargas proibiu efetivamente a existência e as atividades de partidos estrangeiros no Brasil. Apesar das ameaças diplomáticas da embaixada alemã, as futuras missões nazistas tiveram que ser conduzidas disfarçadas, o que não levou a mais atividades importantes. Apenas a grande cruz de madeira permanece na selva amazônica como um lembrete.

Ver também
Sete Anos no Tibete

Ligações externas

 O plano nazista para roubar a Amazônia - Superinteressante
 A expedição que popularizou a Amazônia no Terceiro Reich - Deutsche Welle

1937 no Brasil
1936 no Brasil
1935 no Brasil
História do Brasil
SS
Alemanha Nazi
Nazismo no Brasil

Expedição Alemã Amazônia-Jari


Svahili veya asıl adıyla Kiswahili, Doğu Afrika'da kullanılan bir dildir. Tanzanya, Kenya, Uganda ve Afrika Birliği'nde resmî dil olan Svahili, günümüzde yaklaşık 80 milyon insan tarafından konuşulmaktadır.

Etimoloji
Svahili (sawāhilī سواحلي), Arapçada "sevahildekiler/sahillerdekiler (sāhil ساحل, çoğul: sawāhil سواحل)" anlamına gelmektedir. Bu bağlamda Svahili ismi Doğu Afrika'nın sahillerinde konuşulan dili ifade etmektedir.

Bazı sözcükler

 Merhaba - Salam, habari, jambo
 Hoşçakal - Kwa kheri, kila lakheri
 Endişelenecek Bir Şey Yok - Hakuna Matata
 Nasılsın, nasılsınız - Hujambo, habari gani
 Günaydın - Habari za asubuhi
 İyi geceler - Usiku mwema
 Teşekkürler - Shukrani, ahsante sana
 Önemli değil - Hakuna matata
 Hoş geldin, hoş geldiniz - Karibu
 Görüşürüz - Tuonane baada ya muda
 Bol şans - Kila la kheri, kheri yako, bahati njema
 Seni seviyorum - Nakupenda
 Kalem - Kalamu
 Kâğıt -Karatasi
 Merhaba - Marahaba
 Masa - Meza
 Sandalye - Kiti
 Gazete - Gazeti
 Türkiye - Uturuki
 Portakal - Chungwa
 Arkadaş - Rafiki
 Çocuk - Mtoto
 Küçük, ufak - Haba, ndogo
 Burada - Hapa
 Yaşlı - Mzee
 Asker - Askari
 Gökyüzü - Ubinguni

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kamusi Project Internet Living Swahili Dictionary

Svahili


Ținutul Aleksandria (în , în ) a fost o unitate administrativ-teritorială (uezd) din gubernia Herson a Imperiului Rus, constituită în 1784. Centrul administrativ al ținutului a fost orașul Aleksandria (actualmente – Oleksandria). Populația ținutului era de 416.576 locuitori (în 1897).

Istorie
În cadrul Imperiului Rus, ținutul a fost afiliat la următoarele unități administrative:

1784–1796 în componența viceregatului Ekaterinoslav, abolit;
1806–1920 — gubernia Herson
1920–1922 — gubernia Kremenciug.

Geografie
Ținutul Aleksandria ocupa o suprafață de 10.454 km² (9.800 verste). În nord se învecina cu gubernia Kiev, în nord-est cu gubernia Poltava, în est avea hotar cu gubernia Ekaterinoslav, în sud cu ținutul Herson, iar în vest se mărginea cu ținutul Elisavetgrad din aceeași gubernie.

Populație
La recensământul populației din 1897, populația ținutului era de 416.576 de locuitori, dintre care:

Diviziuni administrative
În anul 1913, Ținutul Aleksandria cuprindea 32 de voloste (ocoale).

Referințe

Bibliografie
Александрия // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.

Fondări în 1784
Ținuturile guberniei Herson
Istoria regiunii Kirovohrad
Desființări în 1922

Ținutul Aleksandria


Ogg ya da bir diğer yazılışıyla OGG, Xiph.org Vakfı tarafından geliştirilen açık ve özgür bir çokluortam dosya biçimidir. Yazılım patentlerinin tehdidi altında olmayan bu dosya biçimi, akışkan video için optimize edilmiş yüksek kalitede çokluortam gerçeklemeleri için geliştirilmiştir.

Ogg dosya biçimi, video, ses, metin (örneğin altyazı) ve metadata bilgilerini birlikte taşıyabilir.

OGG geliştirme çatısının önemli bir parçası olan Theora, kayıplı bir video sıkıştırma yöntemi sağlar. Ses katmanında çoğunlukla müzik dosyaları için optinmize edilmiş Vorbis sıkıştırması yaygın olmakla birlikte Opus, FLAC ya da OggPCM kayıpsız sıkıştırma algoritmaları da kullanılabilmektedir.

2007'den önce .ogg dosya uzantısı, içeriği Ogg kapsayıcı biçiminde olan tüm dosyalar için kullanılmaktaydı. 2007 yılından bu yana Xiph.org Vakfı .ogg uzantısının yalnızca Ogg Vorbis ses dosyaları için kullanılmasını tavsiye etmektedir. Xiph.org Vakfı, farklı içerikteki dosyaları tanımlamak amacıyla yeni bir uzantı serisi ve medya türleri oluşturmaya karar verdi; yalnızca ses dosyaları için .oga, sesli veya değil video dosyaları (Theora dahil) için .ogv, çoğullamalı Ogg için .ogx.

7 Kasım 2017 itibarı ile Xiph.org Vakfı'nın referans uygulamasının güncel versiyonu, libogg 1.3.3'tür. Diğer bir sürüm olan libogg2 geliştirilme aşamasındadır, ancak 2018 itibarıyla halen yeni baştan yazılmayı beklemektedir. Her iki kütüphane de yeni BSD Lisansı ile çıkarılan birer özgür yazılımdır. Ogg referans uygulaması, 2 Eylül 2000 tarihinde Vorbis'ten ayrılmıştır.

Biçim ücretsiz olduğundan ve içerikler telif hakkı ile ilgili kısıtlamalara tabi olmadığından dolayı, Ogg'un çeşitli çözücüleri, özgür ve sahipli yazılım ortam oynatıcıda, taşınabilir medya oynatıcıda ve farklı üreticilerin GPS alıcında kullanılmaktadır.

Adlandırma

Ogg ismi, Netrek bilgisayar oyunundan gelmektedir. Bu oyunda, gelecekteki durum veya kaynakları düşünmeden ve genellikle zor kullanılarak yapılan eylemler için kullanılan "ogging" fiilinden esinlenilmiştir. Başlangıç aşamasında, henüz o dönemin bilgisayar donanımlarının kısıtlı yetkinliği düşünüldüğünde fazla iddialı bir proje olarak görülüyordu. Terry Prachett'in diskdünya romanlarındaki Nanny Ogg'dan geldiği düşünülse de, biçimin geliştiricisi bunun doğru olmadığını belirtmiştir. Ancak, yine aynı ifadeyi alıntılamak gerekirse; "Diğer yandan Vorbis, Küçük Tanrılar kitabında Terry Prachett'in yarattığı bir karakterden gelmektedir".

Ogg Vorbis projesi 1993 yılında başladı. İlk olarak "Squish" olarak adlandırıldı, ancak bu isim tescillenmişti. Bu yüzden, projede isim değişikliğine gidildi. Yeni isim olan "OggSquish", 2001 yılına dek kullanıldı, ki tekrar isim değiştirilerek "Ogg" olarak devam edildi. Ogg içerik biçimini ifade etmek için kullanılageldi ve Xiph.org'un daha büyük kapsamlı çoklu ortam projesinin bir parçası oldu. "Squish" ise bugün (artık "Vorbis" olarak anılıyor), Ogg içeri biçiminde belirli bir ses depolama ortam biçimini ifade etmekte kullanılıyor.

Dosya Biçimi
Ogg veri akış biçimi, çoklu ortam içeriklerinin kodlanması ve çözümlenmesini amaçlayan, ücretsiz olarak erişilebilen ve ücretsiz olarak yazılımlarda oynatılabilen aynı zamanda pek çok aracı içermekte olan büyük çaplı bir girişimin çerçevesini oluşturmak üzere geliştirilmiştir.

Biçim, "Ogg Sayfası" olarak isimlendirilen veri parçalarından oluşmaktadır. Her bir sayfa, "OggS" karakteriyle başlamakta, bu da dosyanın Ogg biçiminde olduğunu ifade etmektedir.

Sayfa başlığında yer alan "seri numarası" ve "sayfa numarası", veri akışını oluşturan sayfa dizilimlerini belirler. Birçok veri akışı, her veri akışının içerilen bilginin konumlannma süresine göre dosya içerisinde düzenlendiği şekilde çoklanabilir. Veri akışları, sırayla çözümlenmeleri amacıyla "zincirleme" adı verilen bir süreçle var olan dosyalara da eklenebilir.

Mogg, "Multi-Track-Single-Logical-Stream Ogg-Vorbis" (Çoklu dijital veri, tekil lojik akış Ogg-Vorbis), çoklu kanal veya çoklu dijital veri taşıyan Ogg dosyası biçimidir.

Sayfa yapısı
Aşağıda, Ogg sayfa şablonu aşağıdaki gibidir:

Aktarım düzeni– 32 bit
Aktarım düzeni veya eşzamanlama kodu, Ogg dosyalarını çözümlerken eşzamanlama yapılmasını sağlan bir sihirli sayıdır. Her bir sayfa, dört karakterden oluşan bir ASCII dizilimş ile başlar; "OggS". Bu, verinin kaybedildiği veya bozulduğu durumlarda çözümleyicinin yeniden eşzamanlama yapmasına yardımcı olur ve sayfa yapısı oluşturulmaya başlamadan önce bir tutarlılık kontrolü işlevi görür.

Versiyon - 8 bit
Bu alan, Ogg veri akışına ait biçim versiyonunu belirtir, ileride geliştirilebilirlik sağlar. Şu anda 0 olması zorunludur.

Başlık türü - 8 bit
Bu, aşağıdakileri ifade eden 8 bitlik bir işaretlemedir.

{| class="wikitable"
! style="width:5%;"|Bit
! style="width:10%;"|Değer
! style="width:10%;"|İşaretleme
! style="width:75%;"|Sayfa türü
|-
|0
|0x01
|Devamsallık
|Bu sayfadaki ilk paket, lojik veri akışındaki önceki paketin devamıdır.
|-
|1
|0x02
|BOS
|Akış başlangıcı. Bu sayfa, lojik veri akışındaki ilk sayfadır. BOS işaretlemesi, her bir lojik veri akışının ilk sayfasında yer almalıdır, ancak diğer hiçbir sayfada bulunmamalıdır.
|-
|2
|0x04
|EOS
|Akış sonu. Bu sayfa, lojik veri akışındaki son sayfadır. EOS işaretlemesi, bir lojik veri akışının son sayfasında yer almalıdır, ancak diğer hiçbir sayfada bulunmamalıdır.
|}

Granül konumu - 64 bit
Granül konumu, Ogg dosyalarında zaman işaretidir. Anlamı, kodek türüne bağlı olarak değişen soyut bir değerdir. Örneğin, kare sayısını, örneklem sayısını veya daha karmaşık bir şemayı ifade edebilir.

Veri akış seri numarası - 32 bit
Bu alan, bir sayfanın belirli bir lojik veri akışına ait olduğunu belirten seri numarasıdır. Bir dosya içerisindeki her bir lojik veri akışı, farklı bir değer sahiptir ve bu alan, sayfaların doğru çözücüye ulaştırılmasını uygular. Tipik bir Vorbis veya Theora dosyasında, bir akış ses (Vorbis), bir akış görüntü (Theora) olarak gerçekleşir.

Sayfa sıra numarası - 32 bit
Bu alan, her bir lojik veri akışı için tekdüze bir biçimde artan bir alandır. İlk sayfa 0, sonraki sayfa 1, vb... Bu, veri kaybedildiğinde tespit edilebilmesini amaçlayan bir uygulamadır.

Sağlama toplamı - 32 bit
Bu alan, tüm sayfadaki (sayfa başlığı da dahil) verinin döngüsel artıklık denetimi sağlamasını yapar. Veri oluşuturulduğundan bu yana herhangi bir bozulma gerçekleşip gerçekleşmediğinin doğrulanması görevini görür. Bu sağlama işlemini geçemeyen sayfalar çıkarılır. Sağlama toplamı, 0x04C11DB7 polinom değeri kullanılarak oluşturulur.

Sayfa segmentleri - 8 bit
Bu alan, bir sayfada yer alan segmentlerin sayısını gösterir. Aynı zamanda, bu alandan sonra gelen segment tablosunda kaç byte olduğunu da içerir. Herhangi bir sayfada, en fazla 255 segment olabilir.

Segment tablosu - 8 bit
Segment tablosu, her biri sayfa içerisinde karşılığı olan segmentlerin uzunluğunu gösteren 8 bitlik değerler dizinidir. Segment sayısı, bir önceki Sayfa Segmentleri alanından elde edilir. Her bir segment 0 ile 255 byte arasıdır.

Segment yapısı; segmentlerin çözümleyici için anlamlı bir veri birimi olan bir paket içerisinde gruplanabilmesi için imkan sağlar. Segment uzunluğu 255 olarak ifade edildiğinde, bir sonraki segmentin mevcut segmente iliştirilmesi ve aynı paket içerisinde bunun devamı olduğu anlamına gelir. Segment uzunluğu 0-254 arasında olduğunda, bu paket içerisindeki son segment olduğunu belirtir. Bir paketin uzunluğu 255'in katlarıysa, son segmentin değeri 0 olacaktır.

Son paketin bir sonraki sayfada devam ettiği durumlarda son segment değeri 255 olur; devamsallık işaretlemesi bir sonraki sayfada önceki sayfanın devamı olduğu şeklinde yer alır.

Metaveri
Vorbis açımlaması, ilkin Ogg Vorbis ile kullanılmak üzere oluşturulan bir temel-düzey metaveri biçimidir. O zamandan bu yana, Theora, Speex, FLAC ve Opus gibi diğer Xiph.org Ogg sarma (kapsülleme) kodeklerinin belirtiminde de kullanılmıştır. VorbisComment (Vorbis açımlaması) Xiph.org kodeklerine metaveri yerleştirmek için en yaygın olarak desteklenen, en basit yöntemdir.

VorbisComment içerisinde bir veya daha fazla METAVERİ_BLOK_RESMİ=… önizleme görsel veya albüm kapağı olarak Base64-kodlamalı değerlere sahiptir. Diğer bir deyişle, FLAC önizleme ve albüm kapağı resimlerini ikili bloklar halinde&mdash  küçük-endian METAVERİ_BLOK_VORBIS_AÇIMLAMASI olarak saklar.

Diğer mevcut ve önerilen mekanizmalar:

 FLAC metaveri blokları
 Ogg Skeleton
 Devamlı Ortam İşaretleme Dili (CMML) (artık kullanılmamaktadır)

Tarih

Ogg projesi, 1993 yılında daha büyük bir proje içerisinde basit bir ses dosyası sıkıştırma paketi olarak başladı. Yazılım, ilk olarak Squish olarak adlandırıldı, ancak var olan bir tescilli marka olduğu için OggSquish olarak yeniden adlandırıldı. Bu isim, sonradan tüm Ogg projesini ifade eder hale geldi. Xiphophorus OggSquish 1997'de "hem modern ses uygulamaları için sıkıştırılmış, esnek bir ses dosyası oluşturmak, hem de yaygın olan, mevcut tüm modern platformlarda oynatılabilecek bir ses biçimi oluşturma girişimi" olarak tanımlandı. 2000 yılında bu tanım, "birbiriyle bağlantılı çoklu-ortam ve sinyal işleme projeler grubu" olarak yapılıyordu. Yine aynı yılda, iki proje, planlı yayınlama için geliştirilme aşamasındaydı: Ogg Vorbis biçimi ve libvorbis - Vorbis'in referans uygulaması. Aynı zamanda, gelecekte görüntü ve kayıpsız ses kodlamaları üzerinde de araştırmalar yapılıyordu. 2011 yılında OggSquish Ogg olarak yeniden adlandırıldı ve "aynı şemsiye altında birbiriyle bağlantılı çoklu-ortam ve sinyal işleme projeleri" olarak tanımlandı. Ogg, daha geniş kapsamlı Xiph.org çoklu ortam projesinde bir dosya uzantısını ifade eder hale geldi. Squish, Ogg kodeklerinden birine ismini verdi. 2009 yılında, Ogg "Xiph.org'un çoklu-ortam kodekleri için çoklu-ortam kapsayıcı biçimi, yerli dosya ve veri akışı türü" olarak tanımlandı.

Ogg referans uygulaması, 2 Eylül 2000'de Vorbis'ten ayrıldı.

Mayıs 2003'te bu biçim ile ilgili iki adet yorumlar için talep yayınlandı. Ogg veri akışı bilgilendirici olarak sınıflandırılan RFC 3533'te tanımlanırken internet içerik türü (application/ogg) RFC3534'te tanımlandı. Eylül 2008'de RFC 3534'ün yerini RFC 5334 aldı; (video/ogg), (audio/ogg) ve .ogx, .ogv, .oga, .spx dosya uzantıları eklendi.

OGM
Ogg için Resmi görüntü desteği olmaması yüzünden 2002'de Microsoft DirectShow'un Ogg-tabanlı bir sarıcıya uyarlanması ile görüntü gömmeye izin veren OGM dosya biçimi geliştirildi. OGM, ilkin yalnızca kapalı-kaynak kodlu Windows araçları tarafından destekleniyordu, ancak kod tabanı zamanla açık hale getirildi. Daha sonra, görüntü (ve altyazı) desteği resmi olarak Ogg için sağlandı, ancak OGM ile uyumsuzdu. Bağımsız olarak Matroska kapsayıcı biçimi olgunluğa ulaştı, böylece Orbis ses ve ilişiksiz görüntü kodeklerini birleştirmeyi amaçlayan kişiler için alternatif oluşturdu. Bu sebeple, OGM artık desteklenmemekte, geliştirilmemekte ve resmi olarak Xiph.org tarafından resmi olarak sonlandırılmıştır. Bugün, Ogg biçimindeki görüntüler .ogv dosya uzantısı olarak bulunmaktadır.

2006
Ogg, hareketli görüntü uzmanları birliği standartlarının kapsamına hiçbir zaman yaklaşamamış olsa da, 2006 itibarı ile özgür içerik kodlamasına yaygın bir biçimde (örneğin Özgür Müzik,  kullanılmaktadır ve pek çok dijital ses dosya oynatıcısı tarafından desteklenmeye başlamıştır. Ogg biçimini destekleyen oyun motorları olarak Doom 3, Unreal Tournament 2004, Halo: Combat Evolved, Jets n guns, Mafia: The City of Lost Heaven, Myst IV: Revelation, StepMania, Serious Sam: The Second Encounter, Lineage 2, Vendetta Online, Battlefield 2, ve Grand Theft Auto motorları ile Java-tabanlı Minecraft ses dosyaları öne çıkmaktadır. Daha yaygın olan Vorbis kodek için pek çok yazılımda yerleşik destek mevcutken neredeyse diğer tüm yazılımlarda desteklenmesini sağlayan ek paketler vardır.

2007
Free Software Foundation 16 Mayıs 2007'de, "tescilli MP3'ün karşısında etik, yasal ve teknik olarak daha üstün bir alternatif" olarak Vorbis kullanımının artırılmasını teşvik eden bir kampanya başlattı. İnsanların websitele veya bloglarında bir düğme ekleyerek kampanyaya destek verebileceği imkanlar sağlandı. FSF'nin tavsiye ettiği Ogg oynatıcısını (VLC Media Player) indirmek veya kullanmak istemeyenler için Windows ve Mac OS X üzerinde QuickTime-tabanlı uygulamalar için Xiph.org Vakfı resmi bir kodek geliştirdi; Windows kullanıcıları Windows Media Player için Ogg kodeği yükleyebilirken Mac OS kullancıları iTunes oynatıcısı veya iMovies uygulamaları için benzer eklentilere erişebilir.

2009
2009 itibarı ile Ogg kapsayıcısı, Theora ve Vorbis kullanımı sayesinde, Firefox 3.5 ağ tarayıcısının HTML 5 <video> ve <audio> öğeleri uygulaması için tek kapsayıcı oldu.

2010
3 Mart 2010'da FFmpeg geliştiricisinin teknik bir analizi, Ogg'un çoklu-ortam kapsayıcı biçimi olarak genel-amaçlı yetkinliklerini eleştirdi. Ogg'un oluşturucusu, daha sonra bu iddiaları cevaplandıran kendi makalesini yayınladı.

Ogg Kodekleri
Ogg, sadece bir kapsayıcı biçimidir. Kodek tarafından kodlanan gerçek ses veya görüntü, Ogg kapsayıcısı içine yerleştirilir. Ogg kapsayıcıları, farklı kodekler tarafından akışlar içerebilir; örneğin bir görüntü dosyası, hem ses kodeği tarafından hem de görüntü kodeği tarafından kodlanmış verilerden oluşur.

Kapsayıcı formatı olarak Ogg, ses ve görüntüyü farklı biçimlerde kodlayabilir (Dirac, MNG, CELT, MPEG-4, MP3 ve diğerleri gibi); ancak Ogg, şu Xiph.org özgür kodekleri ile kodlama yapmak için geliştirilmiş ve genel olarak bunlar kullanılmaktadır:

 Ses
 Yitimli
 Speex: düşük bit oranındaki ses verilerini işler (~2.1–32 kbit/s/kanal)
 Vorbis: Orta - üst-seviye değişken ikil orandaki genel ses verilerini işler  (≈16–500 kbit/s/kanal)
 Opus: ses, müzik ve genel ses verilerini düşük ve üst-seviyedeki bit oranlarında işler (≈6–510 kbit/s/kanal)
 Kayıpsız
 FLAC arşivsel ve yüksek doğruluktaki ses verilerini işler
 OggPCM, sıkıştırılmamış Darbe kod modülasyonu ses verilerinin Ogg kapsayıcısı içerisinde yer almasına olanak tanır
 Görüntü
 Yitimli
 Theora: On2 şirketinin VP3 formatını temel alan Theora MPEG-4, RealVideo veya Windows Media Video görüntü biçimi ile rekabet etmek (örneğin, DivX ya da Xvid ile kodlanan) için geliştirilmiştir.
 Daala: geliştirilmekte olan görüntü kodlama biçimi.
 Tarkin: 2000, 2001 ve 2002 yıllarında deneysel olarak oluşturulan ve artık kullanılmayan bir kodektir. Theora'nın görüntü kodeği olarak ana odak haline gelmesi (Ağustos 2002) ile sonlandırılmıştır.
 Dirac: BBC tarafından geliştirilen özgür ve açık kaynak kodlu görüntü biçimi. Dalgacık kodlaması kullanmaktadır.
 Kayıpsız
 Dirac: Dirac'ın bir kısmı kayıpsız sıkıştırmayı amaçlar
 Daala: geliştirilmekte olan bir görüntü kodlama formatı.
 Metin
 Devamlı Ortam İşaretleme Dili (CMML): zamanlı metaveri, altyazı ekleme ve biçimlendirme amaçlı metin/uygulama kodeği.
 Annodex: CSIRO tarafından geliştirilen özgür ve açık kaynaklı, bağlantılı ortamların not edilmesini ve endekslenmesini amaçlayan standartlar dizini.
 OggKate: Ogg biçiminde çoklanabilen karaoke ve metin için oluşturulmuş bindirmeli kodek türü.

Ortam türleri
Ogg ses ortamı, .oga, .ogg ve .spx uzantılarına sahip bir IANA ortam türü olarak tescillenmiştir. Ogg görüntü ortam türü olan .ogv dosya uzantısının alt kümesi kabul edilir. Diğer Ogg uygulamalarının kullandığı .ogx görüntü/ogg türünün üst kümesi addedilir.

Kaynakça

Bilgisayar
İçerik biçimi

Ogg


Simone Biasci (* 6. April 1970 in Pontedera, Italien) ist ein ehemaliger italienischer Radrennfahrer.

Nach seinem Sieg bei der 2. Etappe der Friedensfahrt 1991 wurde Biasci in der Saison 1992 Profi bei der Mannschaft Mercatone Uno-Zucchini-Mendeghini, welche später Saeco-AS Juvenes San Marino hieß. Die wichtigsten Erfolge seiner Laufbahn war der Sieg beim Halbklassiker Trofeo Matteotti, ein Etappensieg bei der Vuelta a España 1994 und die zwei Etappensiege bei der Katalonien-Rundfahrt im selben Jahr. Mit der Tour de France 1996 beendete er eine Grand Tour als 126. Platz.

Zur Saison 1997 wechselte Bisaci zu Kross-Montanari-Selle Italia. Danach fuhr er nicht mehr für bei der Union Cycliste Internationale registrierte Teams. Er gewann bis 2006 noch insgesamt drei Etappen der Vuelta a Cuba und eine Etappe der Tunesien-Rundfahrt.

Erfolge
1988
  Italienischer Meister – Straße (Junioren)

1991
 eine Etappe Internationale Friedensfahrt

1992
 Trofeo Matteotti

1994
 eine Etappe Vuelta a España
 zwei Etappen Katalonien-Rundfahrt

1996
 eine Etappe Vuelta a Asturias
 eine Etappe Settimana Ciclistica Bergamasca

2003
 eine Etappe Vuelta a Cuba

2004
 eine Etappe Tunesien-Rundfahrt

2005
 eine Etappe Vuelta a Cuba

2006
 eine Etappe Vuelta a Cuba

Weblinks

Radsportler (Italien)
Italiener
Geboren 1970
Mann

Simone Biasci


Le Notre-Dame d'Étel était une goélette franche construite en 1913. Elle appartenait au "Loodswezen" le service de pilotage belge et était basée à la station de Flessingue sur les rives de l'Escaut. Elle eut une riche carrière, passant de bateau pilote en Belgique à goélette de pêche en Bretagne, yacht de luxe en Méditerranée, patrouilleur des Forces navales française libres au Levant pour finir comme navire de l'école des manœuvriers à Brest où elle fut démantelée en 1956.

Construction
Le mode de construction est très robuste afin de faire face aux aléas du métier de pilotage et aux dures conditions rencontrées en mer du Nord.

Les couples d'une épaisseur de 16 cm sont espacés de 75 cm. Afin de mieux résister aux chocs, ils sont doublés au niveau du tiers avant et complétés par un vaigrage qui vient renforcer le bordage. Une fausse quille de 12 cm d'épaisseur, en bois exotique très dur, double la quille pour la protéger du ragage sur les fonds.

Une étrave à guibre de 3 m supporte un mat de beaupré sur lequel peuvent être amurés jusqu'à 5  focs en fonction de la force du vent. Les 2 mats d'un diamètre de 38 cm à la base sont posés sur une carlingue de 28 cm qui court sur l'ensemble de la quille. Il supportent respectivement deux focs de 75 et 56 m², une voile de misaine de 100 m² et une grand voile de 170 m². Par petit temps, une voile de fortune de 55 m² pouvait être hissée à l'avant de la misaine.

Solide et généreusement toilée, la goélette est représentative des bateaux-pilotes de son temps : rapide, marine et confortable, elle peut être manœuvrée en équipage réduit.

Histoire

Bateau pilote des bancs de Flandres  (1919 - 1922)
La goélette est construite en 1913 aux chantiers naval d'Ostende à partir de plans d'une série de 1897 signé par Guillaume Delcourt ingénieur naval et conseiller maritime du roi Léopold 1er.

Du fait de la Première Guerre mondiale, le bateau pilote n'est affecté qu'en 1919 au Loodswezen, le service de pilotage belge sous le numéro P14. Il est basé à la station de Flessingue à l'embouchure de l'Escaut. Le P14 est mené par un équipage de six à sept marins et peut accueillir jusqu'à huit pilotes. En 1922, le temps du pilotage à voile étant révolu, la goélette est retirée prématurément du service.

Goélette de pêche en Bretagne
L'ancien bateau pilote est revendu par les Domaines à Valentin Maugère, un lorientais négociant en vins et spiritueux qui la rebaptise Notre-Dame d'Étel. Il affrète la goélette à la pêche hauturière après l'avoir équipée d'un moteur de 30 chevaux. Des modifications sont aussi apportées afin de permettre au navire de tracter un chalut à perche. En 1923, sa société de pêche rencontre des difficultés financières et la goélette est à nouveau mise en vente en 1924.

Yacht de luxe en Méditerranée
En 1926, le compositeur Marcel Pollet se porte acquéreur de la goélette. Il la rebaptise Dukinva et l'arme à la plaisance. Le voilier est repeint en blanc (signe distinctif des yachts), les œuvres vives sont doublées en cuivre et la barre franche est remplacée par une barre à roue avec une timonerie. L'intérieur est aménagé pour en faire un yacht de luxe. Le Dukinva navigue ensuite en Méditerranée. En 1933 le bateau est saisi à la suite d'un contentieux financier entre Marcel Pollet et l'architecte naval Louis Poirrier chargé des travaux de transformation et d'aménagement en yacht de la goélette.

Dukinva est vendu en 1935 à René Schwaller de Lubicz, égyptologue et alchimiste, qui le rebaptise Aésios II. Le yacht est inscrit au quartier maritime de Cannes et basé à Cannes. Il continue à naviguer en Méditerranée.

Patrouilleur de la marine au Levant
En novembre 1939, le navire est réquisitionné dans le cadre de la Force X. Il rallie Beyrouth sous le commandement du lieutenant de réserve Charles Gruenais et intègre la division navale du Levant. Il est armé comme patrouilleur le long des côtes du protectorat français sous le matricule P101.

À la suite de l'armistice du 22 juin 1940, le bateau est assigné au port sous la surveillance d'une équipe de garde. En juillet 1941, la goélette est saisie par les Britanniques dès leur arrivée à Beyrouth. Elle est remise en avril 1942 au capitaine de vaisseau René Kolb-Bernard, commandant des Forces navales françaises libres, qui souhaite l'utiliser comme bateau piège. Le commandement est confié au capitaine de corvette  et la goélette retrouve son nom Notre-Dame d'Étel officiellement le 27 novembre 1942. L'idée du bateau piège ne sera finalement pas mise en œuvre car la goélette est trop différente des voiliers qui naviguent habituellement le long des côtes du Levant. Elle sera utilisée pour la protection des convois et comme coursier de transport de matériel et de personnes pour des opérations de renseignement et de sabotage.

Au printemps 1943, Joséphine Baker en tournée à Beyrouth est invitée à bord et accepte d'en devenir la marraine de guerre. En décembre 1943, Kosianowski-Lorenz est remplacé par son second, Paul-Antoine Lota. Les faits de guerre se raréfiant au Levant avec le débarquement des Alliés en Italie et en Corse, Notre-Dame d'Étel  est désarmée entre janvier et mars 1944. Le commandant Lota est remplacé par le capitaine de corvette Franchot et la Marine nationale rachète la goélette à son ancien propriétaire en février 1945.

Le 26 septembre 1945, Notre-Dame d'Étel appareille de Beyrouth à destination de Toulon, où elle arrive le 18 octobre 1945.

Navire de l'École des manœuvriers à Brest

Notre-Dame d'Étel est envoyée dans un premier temps à l'École des mousses qui reprend ses activités à Plougonvelin puis à Loctudy. En 1946, la goélette est affectée définitivement à l'École des manœuvriers à Brest. Elle sert à l'entrainement des futurs gabiers et manœuvriers de la Marine nationale. Elle embarque aussi des scouts marins pendant les vacances scolaires.

En 1954, des sondages révèlent le mauvais état du navire. La charpente a beaucoup travaillé du fait de l'armement embarqué pendant la guerre. Des travaux sont effectués afin de permettre à la goélette d'assurer son service en rade de Brest jusqu'à la fin de l'année. Le rapport de la commission d'experts, qui s'est réunie le 5 avril 1955 pour expertiser le navire, confirme son mauvais état général, notamment au niveau des œuvres-vives. Le coût de sa remise en état étant jugé excessif, un avis de condamnation est transmis à la direction de l'École des manœuvriers le 15 juin 1955. Après récupération du matériel pouvant être réutilisé, la coque est remise aux Domaines pour y être vendue, sans que l'on sache si elle l'a été vraiment. Il est plus probable, vu l'état de la coque, que la goélette a fini abandonnée dans un coin du port de Brest.

Notes et références

Goélette
Forces navales françaises libres
Yacht

Notre-Dame d'Étel (yacht)


Ediția a XXVII-a a Premiilor UNITER a avut loc în mai 2019, la Cluj-Napoca. Juriul de nominalizări a fost alcătuit din criticii de teatru Monica Andronescu, Oana Borș și Mircea Morariu.

Nominalizări

Cel mai bun spectacol
 Pădurea spânzuraților, după Liviu Rebreanu, scenariul, regia și universul sonor Radu Afrim la Teatrul Național "I.L. Caragiale" din București
 Pescărușul de A.P. Cehov, regia Andrei Șerban la UNTEATRU, București
 Povestea prințesei deocheate, scenariul de Silviu Purcărete inspirat din "Sakura Hime Azuma Bunshô" de Tsuruya Nanboku al IV-lea, regia Silviu Purcărete la Teatrul Național "Radu Stanca" Sibiu

Cea mai bună regie
 Alexandru Darie, pentru regia spectacolului Coriolanus de William Shakespeare la Teatrul Bulandra, București
 Victor Ioan Frunză, pentru regia spectacolului Zbor deasupra unui cuib de cuci de Dale Wasserman la Teatrul Metropolis, București
 Tompa Gábor, pentru regia spectacolului Neguțătorul din Veneția de William Shakespeare la Teatrul Maghiar de Stat Cluj

Cel mai bun actor în rol principal
 Andrei Huțuleac, pentru rolul Randle P. McMurphy din spectacolul Zbor deasupra unui cuib de cuci de Dale Wasserman, direcția de scenă Victor Ioan Frunză la Teatrul Metropolis, București
 Emilian Oprea, pentru rolul Trigorin din spectacolul Pescărușul de A.P. Cehov, regia Andrei Șerban la UNTEATRU, București
 Alexandru Potocean, pentru rolul Apostol Bologa din spectacolul Pădurea spânzuraților, după Liviu Rebreanu, scenariul, regia și universul sonor Radu Afrim la Teatrul Național "I.L. Caragiale" din București

Cea mai bună actriță în rol principal
 Claudia Ieremia, pentru rolul Arkadina din spectacolul Pescărușul de A.P. Cehov, regia Andrei Șerban la UNTEATRU, București
 Ofelia Popii, pentru rolurile Seigen și Shinnobu Sota din spectacolul Povestea prințesei deocheate, scenariul Silviu Purcărete inspirat din "Sakura Hime Azuma Bunshô" de Tsuruya Nanboku al IV-lea, regia Silviu Purcărete la Teatrul Național "Radu Stanca" Sibiu
 Ana Ularu, pentru rolul Marianne din spectacolul Constelații de Nick Payne, regia Radu Iacoban la Teatrul ACT, București

Cel mai bun actor în rol secundar
 Richard Balint, pentru rolul Mr. Lockhart din spectacolul Navigatorul de Conor McPherson, regia Cristian Juncu la Teatrul Național Târgu Mureș – Compania "Liviu Rebreanu"
 Alexandru Jitea, pentru rolul Mitch din spectacolul Un tramvai numit dorință de Tennessee Williams, regia Claudiu Goga la Teatrul Metropolis, București
 Ionuț Vișan, pentru rolul Medvedenko din spectacolul Pescărușul de A.P. Cehov, regia Andrei Șerban la UNTEATRU, București

Cea mai bună actriță în rol secundar
 Natalia Călin, pentru rolul Doamna Bologa din spectacolul Pădurea spânzuraților, după Liviu Rebreanu, scenariul, regia și universul sonor Radu Afrim la Teatrul Național "I.L. Caragiale" din București
 Sabrina Iașchievici, pentru rolul Mașa din spectacolul Pescărușul de A.P. Cehov, regia Andrei Șerban la UNTEATRU, București
 Mirela Oprișor, pentru rolul Stella din spectacolul Un tramvai numit dorință de Tennessee Williams, regia Claudiu Goga la Teatrul Metropolis, București

Cea mai bună scenografie
 Dragoș Buhagiar, pentru scenografia spectacolului Povestea prințesei deocheate, scenariul de Silviu Purcărete inspirat din "Sakura Hime Azuma Bunshô" de Tsuruya Nanboku al IV-lea, regia Silviu Purcărete la Teatrul Național "Radu Stanca" Sibiu
 Adriana Grand, pentru scenografia spectacolului Zbor deasupra unui cuib de cuci de Dale Wasserman, direcția de scenă Victor Ioan Frunză la Teatrul Metropolis, București
 Cosmin Florea, pentru scenografia spectacolului Pădurea spânzuraților, după Liviu Rebreanu, scenariul, regia și universul sonor Radu Afrim la Teatrul Național "I.L. Caragiale" din București

Cel mai bun spectacol de teatru radiofonic
 Lupoaica de Giovanni Verga, adaptarea radiofonică Domnica Țundrea, regia artistică Vasile Manta, producție a Societății Române de Radiodifuziune
 Pădurea spânzuraților de Liviu Rebreanu, dramatizarea radiofonică și regia artistică Gavriil Pinte, producție a Societății Române de Radiodifuziune
 UNDEva în '28 de Ilinca Stihi (ep. 1-11), regia artistică Ilinca Stihi, producție a Societății Române de Radiodifuziune

Cel mai bun spectacol de teatru TV
 Apostolul Bologa, adaptarea după "Pădurea spânzuraților" de Liviu Rebreanu, regia Dominic Dembinski, producție a Societății Române de Televiziune (Casa de Producție a TVR)
 Circul Matteo, scenariul și regia artistică Alexandru Lustig, producție a Societății Române de Televiziune (Casa de Producție a TVR)
 Dezertorul, după Mihail Sorbul, adaptarea pentru televiziune și regia Silviu Jicman, producție a Societății Române de Televiziune (Casa de Producție a TVR)

Debut
 Florin Aioane, pentru rolul Euphemos din spectacolul Medea`s Boys, dramaturgia Ionuț Sociu și fragmente din "Medeea" de Euripide, regia Andrei Măjeri la Apollo111, București
 Blanca Doba, pentru rolul Teo din spectacolul Fata Morgana de Dumitru Solomon, direcția de scenă Victor Ioan Frunză la Teatrul Dramaturgilor Români, București
 Andreea Tecla și Mădălina Niculae, pentru scenografia spectacolului R.U.R de Karel Čapek, regia Vlad Cristache la Teatrul Național "Radu Stanca" Sibiu, secția germană

Premiul pentru critică teatrală
 Oltița Cîntec
 Călin Ciobotari
 Cristina Modreanu

Premiul de Excelență
 UNTEATRU

Premiul pentru întreaga activitate
 actriță: Maia Morgenstern
 actor: Florin Piersic
 regizor: Cristian Pepino
 scenograf: Nina Brumușilă
 critică și istorie teatrală: Doina Papp

Premii speciale
 Regizorului Decebal Marin pentru teatrul de păpuși și marionete
 Muzicianului Marius Mihalache pentru proiectul "Săftița"
 Actriței și coregrafei Andrea Gavriliu pentru mișcare scenică
 Criticului și istoricului de teatru Florica Ichim pentru activitatea editorială și publicistică a Fundației Culturale "Camil Petrescu"
 Facultății de Teatru și Film din cadrul Universității "Babeș-Bolyai" din Cluj-Napoca

2019 în România
2019

UNITER 2019


Las islas Kai Hai (en inglés: Kai Hai Islands) son un archipiélago de 3 islas en el río Gambia, en el oeste de África parte del país de Gambia.

Las islas Kai Hai se encuentran cerca de catorce kilómetros río abajo de la isla de Janjanbureh y a quince kilómetros de las islas Baboon.
La más grande, es plana, aluvial y tiene seis kilómetros de largo y 1 kilómetro de ancho.

Las islas, están cerca del pueblo de Ba Brikama, no están habitadas y tiene una pequeña parte destinada a la agricultura, por ejemplo, para el cultivo de arroz. Muchas especies de aves se encuentran en el archipiélago. Se localizan en las coordenadas geográficas .

Véase también
Geografía de Gambia
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de ubicación de las islas

Islas fluviales de Gambia

Islas Kai Hai


Em bioquímica, desfosforilação é a retirada de um grupo fosfato (PO43−) de um composto orgânico por hidrólise.  É uma modificação pós-traducional reversível. Desfosforilação e sua contraparte, fosforilação, ativam e desativam enzimas por destacando ou anexando ésteres e anidridos fosfóricos.  Uma ocorrência notável de desfosforilação é a conversão de ATP a ADP e fosfato inorgânico.

Desfosforilação emprega um tipo de enzima hidrolítica, ou hidrolase, a qual cliva ligações éster. A subclasse de hidrolases proeminentes usada na desfosforilação é fosfatase, a qual remove grupo fosfato por hidrolisar monoésteres de ácido fosfórico em um íon fosfato e uma molécula com um grupo hidroxila (-OH) livre.

A reação reversível fosforilação-desfosforilação ocorre em todos os processos fisiológicos, tornando o funcionamento adequado das proteínas fosfatases necessárias para a viabilidade do organismo. Como a desfosforilação de proteínas é um processo chave envolvido na sinalização celular, fosfatases de proteínas estão implicadas em condições como doenças cardíacas, diabetes e doença de Alzheimer.

História

A descoberta da desfosforilação veio de uma série de experimentos que examinaram a enzima fosforilase isolada do músculo esquelético de coelho. Em 1955, Edwin Krebs e Edmond Fischer usou ATP radiomarcado para determinar que o fosfato é adicionado ao resíduo de serina da fosforilase para convertê-lo de sua forma b a a via fosforilação.  Subsequentemente, Krebs e Fischer mostrou que esta fosforilação é parte de uma cascata de quinase.  Finalmente, após purificar a forma fosforilada da enzima, a fosforilase a, de fígado de coelho, a cromatografia de troca iônica foi usada para identificar a fosfoproteína fosfatase I e II.

Desde a descoberta dessas proteínas desfosforilantes, a natureza reversível da fosforilação e desfosforilação tem sido associada a uma ampla gama de proteínas funcionais, principalmente enzimáticas, mas também incluindo proteínas não enzimáticas. Edwin Krebs e Edmond Fischer venceram o Prêmio Nobel de Fisiologia ou Medicina de 1992 pela descoberta da fosforilação reversível de proteínas.

Função

Fosforilação e desfosforilação de grupos hidroxila pertencentes a grupos neutros, mas aminoácidos polares tais como serina, treonina e tirosina dentro de proteínas-alvo específicas é uma parte fundamental da regulação de todos os processos fisiológicos.  A fosforilação envolve a modificação covalente da hidroxila com um grupo fosfato através do ataque nucleofílico do alfa fosfato no ATP pelo oxigênio na hidroxila.  A desfosforilação envolve a remoção do grupo fosfato através de uma reação de hidratação pela adição de uma molécula de água e liberação do grupo fosfato original, regenerando a hidroxila.  Ambos os processos são reversíveis e qualquer mecanismo pode ser usado para ativar ou desativar uma proteína.  A fosforilação de uma proteína produz muitos efeitos bioquímicos, como alterar sua conformação para alterar sua ligação a um ligante específico para aumentar ou reduzir sua atividade.  A fosforilação e a desfosforilação podem ser usadas em todos os tipos de substratos, como proteínas estruturais, enzimas, canais de membrana, moléculas sinalizadoras e outras quinases e fosfatases.  A soma desses processos é chamada de fosforregulação.   A desregulação da fosforilação pode levar à doença.

Modificação pós-tradução

Durante a síntese de proteínas, as cadeias polipeptídicas, que são criadas pelos ribossomos que traduzem o mRNA, devem ser processadas antes de assumir uma conformação madura.  A desfosforilação de proteínas é um mecanismo para modificar o comportamento de uma proteína, muitas vezes ativando ou inativando uma enzima.  Os componentes do aparelho de síntese de proteínas também sofrem fosforilação e desfosforilação e, assim, regulam as taxas de síntese de proteínas.

Como parte das modificações pós-traducionais, os grupos fosfato podem ser removidos da serina, treonina ou tirosina. Como tal, as vias de transdução de sinal intracelular dependem da fosforilação e desfosforilação sequenciais de uma ampla variedade de proteínas.

ATP

 ATP4− + H2O ⟶ ADP3− + HPO42− + H+

Trifosfato de adenosina, ou ATP, atua como uma "moeda" de energia livre em todos os organismos vivos. Em uma reação de desfosforilação espontânea, 30,5 kJ/mol são liberados, os quais são aproveitados para conduzir as reações celulares. Em geral, as reações não espontâneas acopladas à desfosforilação do ATP são espontâneas, devido à variação negativa da energia livre da reação acoplada. Isso é importante na condução da fosforilação oxidativa. O ATP é desfosforilado em ADP e fosfato inorgânico.

No nível celular, a desfosforilação de ATPases determina o fluxo de íons para dentro e para fora da célula. Os inibidores da bomba de prótons são uma classe de medicamentos que atuam diretamente nas ATPases do trato gastrointestinal.

Desfosforilação em outras reações

Outras moléculas além do ATP sofrem desfosforilação como parte de outros sistemas biológicos. Diferentes compostos produzem diferentes mudanças de energia livre como resultado da desfosforilação.

A psilocibina também depende da desfosforilação para ser metabolizada em psilocina e posteriormente eliminada. Nenhuma informação sobre o efeito da psilocibina na mudança na energia livre está atualmente disponível.

Importância da desfosforilação no fotossistema II

O primeiro complexo proteico das reações dependentes de luz do componente da fotossíntese é referido como fotossistema II.  O complexo utiliza uma enzima para capturar fótons de luz, proporcionando o maior processo de fotossíntese com todos os elétrons necessários para produzir ATP.  O fotossistema II é particularmente sensível à temperatura, e desfosforilação tem sido implicado como um driver de plasticidade em responder a temperatura variada.  A desfosforilação acelerada de proteínas em membranas fotossintéticas de tilacóides ocorre em temperaturas elevadas, impactando diretamente a desfosforilação de proteínas-chave dentro do complexo fotossistema II.

Papel da desfosforilação em doença

Patologia

A desfosforilação excessiva das ATPases de membrana e bombas de prótons no trato gastrointestinal leva a taxas mais altas de secreção de ácidos pépticos cáusticos. Estes resultam em azia e esofagite. Em combinação com infecção por Helicobacter pylori, úlcera péptica é causada pelo pH elevado que a desfosforilação provoca.

Biologia celular
Transdução de sinal

Desfosforilação


The Indo-Australian Plate is a major tectonic plate that included the continent of Australia and the surrounding ocean and extended northwest to include the Indian subcontinent and the adjacent waters. It was formed by the fusion of the Indian and the Australian plates approximately 43 million years ago. The fusion happened when the mid-ocean ridge in the Indian Ocean, which separated the two plates, ceased spreading. Contemporary models suggest at present there is a deformation zone between the Indian and Australian Plates with both earthquake and global satellite navigation system data indicating that India and Australia are not moving on the same vectors northward. These observations are consistent with earlier evidence that the Indian Plate and Australian Plate have been acting as separate plates for at least the last 3 million years. In due course some expect a localized boundary to reform between the Indian and Australian plates.

Regions
India, Australia, New Guinea, Tasmania, New Zealand, and New Caledonia are all fragments of the ancient supercontinent of Gondwana. As the ocean floor broke apart, these land masses fragmented from one another, and for a time these centers were thought to be dormant and fused into a single plate. However, research in the early 21st century indicates plate separation of the Indo-Australian Plate may have already occurred.

Characteristics
The eastern side of the plate is the convergent boundary with the Pacific plate. The Pacific plate sinks below the Australian plate and forms the Kermadec Trench and the island arcs of Tonga and Kermadec. New Zealand is situated along the southeastern boundary of the plate, which with New Caledonia make up the southern and northern ends of the ancient landmass of Zealandia, which separated from Australia 85 million years ago. The central part of Zealandia sank under the sea.

The southern margin of the plate forms a divergent boundary with the Antarctic plate. The western side is subdivided by the Indian plate that borders the Arabian plate to the north and the African plate to the south. The northern margin of the Hindustani plate forms a convergent boundary with the Eurasian plate, which constitutes the active orogenic process of the Himalayas and the Hindukush mountains.

The northeast side of the Australian plate forms a subduction boundary with the Eurasian plate in the Indian Ocean and between the borders of Bangladesh and Burma, and to the southwest of the Indonesian islands of Sumatra and Borneo. Along the northern NinetyEast Ridge under the Indian Ocean there appears to be a weakness zone where the Indian and Australian Plates are going different ways. The subsidence boundary through Indonesia is reflected in the Wallace line.

Plate movements
The eastern part (Australian Plate) is moving northward at the rate of  per year while the western part (Indian Plate) is moving only at the rate of  per year due to the impediment of the Himalayas. In terms of the middle of India and Australia landmasses, Australia is moving northward at   per year with respect to India. This differential movement has resulted in the compression of the former plate near its centre at Sumatra and the division into the separate Indian and Australian Plates again.

A third plate, known as the Capricorn Plate, may also be separating off the western side of the Indian plate as part of the continued breakup of the Indo-Australian Plate.

Separation
Recent studies, and evidence from seismic events such as the 2012 Indian Ocean earthquakes, suggest that the Indo-Australian Plate may have broken up into two or three separate plates due primarily to stresses induced by the collision of the Indo-Australian Plate with Eurasia along what later became the Himalayas, and that the Indian Plate and Australian Plate may have been separate since at least .

References

Tectonic plates
Plates
Plates
Plates
Plates
Plates
Plates
Plates

Indo-Australian Plate


An Habenaria singapurensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Habenaria singapurensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria singapurensis


Gibraltar, britanski prekomorski posjed na krajnjem jugu Iberije, subjekt je formalnih zahtjeva za reintegraciju u okvir Kraljevine Španjolske koja ovo područje smatra kolonijom. Velika Britanija je ovaj teritorij okupirala 1704. godine u razdoblju Rata za španjoslko naslijeđe (1701–1714). Španjolska monarhija je 1713. permanentno predala ovaj teritorij britanskoj upravi kroz članak X Utrechtskog mirovnog sporazuma pri čemu se ova odredba odnosila na teritorij uži od današnjeg teritorija Gibraltara. Španjolska je u narednom razdoblju pokušala ponovno osvojiti Gibraltar vodeći opsade 1727. i 1779–1783. Britanski suverenitet nad Gibraltarom potvrđen je kroz ugovore u Sevilli 1729. i Parizu 1783. godine. Pozicija Ujedinjenih naroda po pitanju političkog statusa Gibraltara definirana je time što se teritorij još od 1946. godine nalazi na listi teritorija bez samoupravnog statusa i kao takav spada u grupu teritorija u kojima postoji obveza provođenja dekolonizacije.

Povratak Gibraltara pod španjolsku vlast postao je službeni cilj vladine politike za vrijeme vladavine diktatorskog režima Francisca Franca, a zadržale su ga i vlasti kroz i nakon razdoblja demokratske tranzicije zemlje. Stanovnici Gibraltara u velikoj većini odbacuju zahtjeve Španjolske pa na teritoriju ne postoji niti jedna politička partija koja bi podržavala ujedinjenje sa Španjolskom. Britanske vlasti prenijele su dei svojih ovlaštenja na lokalnu Vladu Gibraltara koju biraju stanovnici teritorija koji imaju britansko državljanstvo. Na referendumu o podijeljenom suverenitetu iz 2002. godine, koji je unilateralno organizirala Vlada Gibraltara nakon početnog međudržavnog sporazuma o podjeli suvereniteta, 98.97% građana Gibraltara glasalo je protiv podjele suvereniteta sa Španjolskom uz izlaznost od 87.9%. Britanske vlasti od tada odbijaju pregovore o suverenitetu nad ovim teritorijem koji kao stranu u pregovorima ne bi uzimali i eksplicitno izraženu volju stanovnika teritorija.

Zastupnici u lokalnom parlamentu Gibraltara su 2000. godine potpisali deklaraciju jedinstva u kojoj su istakli da narod Gibraltara nikada neće pristati na kompromis, predaju ili trgovinu sa suverenitetom ili svojim pravom na samoodređenje kao i da Gibraltar želi konstruktivne europske odnose sa Španjolskom. Deklaracija je istakla i kako Gibraltar prirapada narodu Gibraltara i da niti Španjolska niti Britanija to pravo ne mogu dovoditi u pitanje. Status Gibraltara i kontrole granice ponovno su postale važno političko pitanje nakon što su građani Ujedinjenog Kraljevstva 2016. godine glasali za izlazak iz Europske unije. Velika većina stanovnika Gibraltara je na referendumu glasala za ostanak u EU, a teritorija je isključena iz sporazuma EU i UK uz odluku da se do postizanja posebnog sporazuma za Gibraltar na ovaj poluotok primjenjuju neformalni dogovori.

Vidi još
 Međunarodno priznanje Kosova

Izvori

Gibraltar
Teritorijalni sporovi

Politički status Gibraltara


බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයෙහි, විපස්සී (පාලි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බුද්ධවංශයෙහි 27වන පරිච්ඡේදයෙහි එන අටවිසි බුදුවරුන් අතර විසිදෙවන බුදුන් වහන්සේ ය. බුද්ධවංශය යනු ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ සහ උන් වහන්සේට පෙර වැඩ විසූ අටවිසි බුදුන් වහන්සේලාගේ දිවිය පිළිබඳ විස්තර ඇතුළත් බෞද්ධ පාඨ ග්‍රන්ථයකි. මෙය සූත්‍ර පිටකයෙහි කොටසක් වන ඛුද්දක නිකායේ දාහතරවන ග්‍රන්ථයෙහි ඇතුළත් ය.

මේවාත් බලන්න
 බෞද්ධ විශ්ව විද්‍යාව
 Glossary of Buddhism
 Longevity myths

සටහන්

බුදුවරු

විපස්සී බුදුන් වහන්සේ