The pulmonary circulation is a division of the circulatory system in all vertebrates. The circuit begins with deoxygenated blood returned from the body to the right atrium of the heart where it is pumped out from the right ventricle to the lungs. In the lungs the blood is oxygenated and returned to the left atrium to complete the circuit.

The other division of the circulatory system is the systemic circulation that begins with receiving the oxygenated blood from the pulmonary circulation into the left atrium. From the atrium the oxygenated blood enters the left ventricle where it is pumped out to the rest of the body, returning as deoxygenated blood back to the pulmonary circulation.

The blood vessels of the pulmonary circulation are the pulmonary arteries and the pulmonary veins.

A separate circulatory circuit known as the bronchial circulation supplies oxygenated blood to the tissue of the larger airways of the lung.

Structure

De-oxygenated blood leaves the heart, goes to the lungs, and then enters back into the heart. De-oxygenated blood leaves through the right ventricle through the pulmonary artery. From the right atrium, the blood is pumped through the tricuspid valve (or right atrioventricular valve) into the right ventricle. Blood is then pumped from the right ventricle through the pulmonary valve and into the pulmonary artery.

Lungs
The pulmonary arteries carry deoxygenated blood to the lungs, where carbon dioxide is released and oxygen is picked up during respiration. Arteries are further divided into very fine capillaries which are extremely thin-walled. The pulmonary veins return oxygenated blood to the left atrium of the heart.

Veins

Oxygenated blood leaves the lungs through pulmonary veins, which return it to the left part of the heart, completing the pulmonary cycle. This blood then enters the left atrium, which pumps it through the mitral valve into the left ventricle. From the left ventricle, the blood passes through the aortic valve to the aorta. The blood is then distributed to the body through the systemic circulation before returning again to the pulmonary circulation.

Arteries

From the right ventricle, blood is pumped through the semilunar pulmonary valve into the left and right main pulmonary artery (one for each lung), which branch into smaller pulmonary arteries that spread throughout the lungs.

Development
The pulmonary circulation loop is virtually bypassed in fetal circulation. The fetal lungs are collapsed, and blood passes from the right atrium directly into the left atrium through the foramen ovale (an open conduit between the paired atria) or through the ductus arteriosus (a shunt between the pulmonary artery and the aorta).

When the lungs expand at birth, the pulmonary pressure drops and blood is drawn from the right atrium into the right ventricle and through the pulmonary circuit. Over the course of several months, the foramen ovale closes, leaving a shallow depression known as the fossa ovalis.

Clinical significance
A number of medical conditions may affect the pulmonary circulation:
 Pulmonary hypertension describes an increase in resistance in the pulmonary arteries.
 Pulmonary embolism is occlusion or partial occlusion of the pulmonary artery or its branches by an embolus, usually from the embolization of a blood clot from deep vein thrombosis. It can cause difficulty breathing or chest pain, is usually diagnosed through a CT pulmonary angiography or V/Q scan, and is often treated with anticoagulants such as heparin and warfarin.
 Cardiac shunt is an unnatural connection between parts of the heart that leads to blood flow that bypasses the lungs.
 Vascular resistance
 Pulmonary shunt

History

The pulmonary circulation is archaically known as the "lesser circulation" which is still used in non-English literature.

The discovery of the pulmonary circulation has been attributed to many scientists with credit distributed in varying ratios by varying sources. In much of modern medical literature, the discovery is credited to English physician William Harvey (1578 – 1657 CE) based on the comprehensive completeness and correctness of his model, despite its relative recency. Other sources credit Greek philosopher Hippocrates (460 – 370 BCE), Spanish physician Michael Servetus (c. 1509 – 1553 CE), Arab physician Ibn al-Nafis (1213 – 1288 CE), and Syrian physician Qusta ibn Luqa. Several figures such as Hippocrates and al-Nafis receive credit for accurately predicting or developing specific elements of the modern model of pulmonary circulation: Hippocrates for being the first to describe pulmonary circulation as a discrete system separable from systemic circulation as a whole and al-Nafis for making great strides over the understanding of those before him and towards a rigorous model. There is a great deal of subjectivity involved in deciding at which point a complex system is "discovered", as it is typically elucidated in piecemeal form so that the very first description, most complete or accurate description, and the most significant forward leaps in understanding are all considered acts of discovery of varying significance.

Primitive descriptions of the cardiovascular system are found throughout several ancient cultures. The earliest known description of the role of air in circulation was produced in Egypt in 3500 BCE. At the time, the Egyptians believed that the heart was the origin of many channels that connected different parts of the body to each other and transported air – as well as urine, blood, and the soul – between them. The Edwin Smith Papyrus (1700 BCE), named for American Egyptologist Edwin Smith (1822 – 1906 CE) who purchased the scroll in 1862, provided evidence that Egyptians believed that the heartbeat created a pulse that transported the above substances throughout the body. A second scroll, the Ebers Papyrus (c. 1550 BCE), also emphasized the importance of the heart and its connection to vessels throughout the body and described methods to detect cardiac disease through pulse abnormalities. Although they had knowledge of the heartbeat, vessels, and pulse, the Egyptians attributed the movement of substances through the vessels to air that resided in these channels, rather than to the heart's exertion of pressure. The Egyptians knew that air played an important role in circulation but did not yet have a conception of the role of the lungs.

The next addition to the historical understanding of pulmonary circulation arrived with the Ancient Greeks. Physician Alcmaeon (520 – 450 BCE) proposed that the brain, not the heart, was the connection point for all of the vessels in the body. He believed that the function of these vessels was to bring the "spirit" ("pneuma") and air to the brain. Empedocles (492 – 432 BCE), a philosopher, proposed a series of pipes, impermeable to blood but continuous with blood vessels, that carried the pneuma throughout the body. He proposed that this spirit was internalized by pulmonary respiration.

Hippocrates was the first to describe pulmonary circulation as a discrete system, separable from systemic circulation, in his Corpus Hippocraticum, which is often regarded as the foundational text of modern medicine. Hippocrates developed the view that the liver and spleen produced blood, and that this traveled to the heart to be cooled by the lungs that surrounded it. He described the heart as having two ventricles connected by an interventricular septum, and depicted the heart as the nexus point of all of the vessels of the body. He proposed that some vessels carried only blood and that others carried only air. He hypothesized that these air-carrying vessels were divisible into the pulmonary veins, which carried in air to the left ventricle, and the pulmonary artery, which carried in air to the right ventricle and blood to the lungs. He also proposed the existence of two atria of the heart functioning to capture air. He was one of the first to begin to accurately describe the anatomy of the heart and to describe the involvement of the lungs in circulation. His descriptions built substantially on previous and contemporaneous efforts but, by modern standards, his conceptions of pulmonary circulation and of the functions of the parts of the heart were still largely inaccurate.

Greek philosopher and scientist Aristotle (384 – 322 BCE) followed Hippocrates and proposed that the heart had three ventricles, rather than two, that all connected to the lungs. Greek physician Erasistratus (315 – 240 BCE) agreed with Hippocrates and Aristotle that the heart was the origin of all of the vessels in the body but proposed a system in which air was drawn into the lungs and traveled to the left ventricle via pulmonary veins. It was transformed there into the pneuma and distributed throughout the body by arteries, which contained only air. In this system, veins distributed blood throughout the body, and thus blood did not circulate, but rather was consumed by the organs.

The Greek physician Galen (129 – c. 210 CE) provided the next insights into pulmonary circulation. Though many of his theories, like those of his predecessors, were marginally or completely incorrect, his theory of pulmonary circulation dominated the medical community's understanding for hundreds of years after his death. Galen contradicted Erasistratus before him by proposing that arteries carried both air and blood, rather than air alone (which was essentially correct, leaving aside that blood vessels carry constituents of air and not air itself). He proposed that the liver was the originating point of all blood vessels. He also theorized that the heart was not a pumping muscle but rather an organ through which blood passed. Galen's theory included a new description of pulmonary circulation: air was inhaled into the lungs where it became the pneuma. Pulmonary veins transmitted this pneuma to the left ventricle of the heart to cool the blood simultaneously arriving there. This mixture of pneuma, blood, and cooling produced the vital spirits that could then be transported throughout the body via arteries. Galen further proposed that the heat of the blood arriving in the heart produced noxious vapors that were expelled through the same pulmonary veins that first brought the pneuma. He wrote that the right ventricle played a different role to the left: it transported blood to the lungs where the impurities were vented out so that clean blood could be distributed throughout the body. Though Galen's description of the anatomy of the heart was more complete than those of his predecessors, it included several mistakes. Most notably, Galen believed that blood flowed between the two ventricles of the heart through small, invisible pores in the interventricular septum.

The next significant developments in the understanding of pulmonary circulation did not arrive until centuries later. Persian polymath Avicenna (c. 980 – 1037 CE) wrote a medical encyclopedia entitled The Canon of Medicine. In it, he translated and compiled contemporary medical knowledge and added some new information of his own. However, Avicenna's description of pulmonary circulation reflected the incorrect views of Galen.

The Arab physician, Ibn al-Nafis, wrote the Commentary on Anatomy in Avicenna's Canon in 1242 in which he provided possibly the first known description of the system that remains substantially congruent with modern understandings, in spite of its flaws. Ibn al-Nafis made two key improvements on Galen's ideas. First, he disproved the existence of the pores in the interventricular septum that Galen had believed allowed blood to flow between the left and right ventricles. Second, he surmised that the only way for blood to get from the right to the left ventricle in the absence of interventricular pores was a system like pulmonary circulation. He also described the anatomy of the lungs in clear and basically correct detail, which his predecessors had not. However, like Aristotle and Galen, al-Nafis still believed in the quasi-mythical concept of vital spirit and that it was formed in the left ventricle from a mixture of blood and air. Despite the enormity of Ibn al-Nafis's improvements on the theories that preceded him, his commentary on The Canon was not widely known to Western scholars until the manuscript was discovered in Berlin, Germany, in 1924. As a result, the ongoing debate among Western scholars as to how credit for the discovery should be apportioned failed to include Ibn al-Nafis until, at earliest, the mid-20th century (shortly after which he came to enjoy a share of this credit). In 2021, several researchers described a text predating the work of al-Nafis, fargh- beyn-roh va nafs, in which there is a comparable report on pulmonary circulation. The researchers argue that its author, Qusta ibn Luqa, is the best candidate for the discoverer of pulmonary circulation on a similar basis to arguments in favour of al-Nafis generally.

It took centuries for other scientists and physicians to reach conclusions that were similar to and then more accurate than those of al-Nafis and ibn Luqa. This later progress, constituting the gap between medieval and modern understanding, occurred throughout Europe. Italian polymath Leonardo da Vinci (1452 – 1519 CE) was one of the first to propose that the heart was just a muscle, rather than a vessel of spirits and air, but he still subscribed to Galen's ideas of circulation and defended the existence of interventricular pores. The Flemish physician Andreas Vesalius (1514 – 1564 CE) published corrections to Galen's view of circulatory anatomy, questioning the existence of interventricular pores, in his book De humani corporis fabrica libri septem in 1543. Spanish Michael Servetus, after him, was the first European physician to accurately describe pulmonary circulation. His assertions largely matched those of al-Nafis. In subsequent centuries, he has frequently been credited with the discovery, but some historians have propounded the idea that he potentially had access to Ibn al-Nafis's work while writing his own texts. Servetus published his findings in Christianismi Restituto (1553): a theological work that was considered heretical by Catholics and Calvinists alike. As a result, both book and author were burned at the stake and only a few copies of his work survived. Italian physician Realdo Colombo (c. 1515 – 1559 CE) published a book, De re anatomica libri XV, in 1559 that accurately described pulmonary circulation. It is still a matter of debate among historians as to whether Colombo reached his conclusions alone or based them to an unknown degree on the works of al-Nafis and Servetus. Finally, in 1628, the influential British physician William Harvey (1578 – 1657 AD) provided at the time the most complete and accurate description of pulmonary circulation of any scholar worldwide in his treatise Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis in Animalibus. At the macroscopic level, his model is still recognizable in and reconcilable with modern understandings of pulmonary circulation.

References

External links

 Official Journal of the Pulmonary Vascular Research Institute

Angiology
Respiratory physiology
Underwater diving physiology

Pulmonary circulation


සිඩ්නි ලක්ස්ටන් ලෝනි (ඉංග්‍රීසියෙන්: Sidney Luxton Loney), එම්. ඒ. (1860 මාර්තු 16 – 1939 මැයි 16) එංගලන්තයේ ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධ රොයල් හොලොවේ කොලීජියේ ගණිතය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු මෙන් ම කේම්බ්‍රිජ් හි සිඩ්නි සසෙක්ස් කොලීජියේ ඡාත්‍රකයකුව සිටියේ ය. ඹහු විසින් රචිත ගණිත පාඨ ග්‍රන්ථ ගණනාවකි. ඒවා බොහෝ වරක් පුනර්මුද්‍රණය කර ඇති අතර, සමහරක් ලංකාවේ අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සිංහලයට පෙරළා ඇත. මෙම පොත් 1960, 1970 හා 1980 දශකවල අ.පො.ස. උසස් පෙළ ශිෂ්‍යයන් අතර බෙහෙවින් ජනප්‍රියව පැවතුණි.

එස්. එල්. ලෝනි ලේඛනාවලිය
A treatise on elementary dynamics
The elements of statics and dynamics
Mechanics and hydrostatics for beginners
Plane trigonometry
The elements of coordinate geometry
An elementary treatise on the dynamics of a particle and of rigid bodies

සිංහල පරිවර්තන
ත්‍රිකෝණමිතිය (Trignometry)
ස්ථිති විද්‍යාව (Statistics)
ගති විද්‍යාව (Dynamics)
ද්‍රව ස්ථිති විද්‍යාව (Hydrostatictics)
ස්ථිති විද්‍යා නිබන්ධය

මූලාශ්‍ර

ගණිතය
චරිත කතා
1860 උපත්
1939 මරණ

එස්. එල්. ලෝනි


Goce Sedloski (født 10. april 1974) er en tidligere makedonsk fodboldspiller.

Makedoniens fodboldlandshold

|-
|1996||7||0
|-
|1997||6||0
|-
|1998||5||0
|-
|1999||3||0
|-
|2000||7||0
|-
|2001||5||0
|-
|2002||7||1
|-
|2003||9||2
|-
|2004||9||1
|-
|2005||7||0
|-
|2006||8||1
|-
|2007||8||2
|-
|2008||7||0
|-
|2009||10||1
|-
|2010||2||0
|-
!Total||100||8
|}

Eksterne henvisninger

 RSSSF

Fodboldspillere fra Nordmakedonien

Goce Sedloski


Ergo Arena er en indendørs  multiarena på grænsen mellem byerne  Sopot og Gdańsk i Polen.

Historie
Arenaen blev bygget mellem 2007 og 2010 af arkitektfirmaet KIPP Project, og blev indviet 18. august 2010 som Hala Gdańsk-Sopot. Hallen har en kapacitet på 11.409 siddepladser, og ved koncerter med stående publikum er kapaciteten 15.000. Tværs igennem arenaen går grænsen mellem Gdansk og Sopot.

Det polske forsikringsselskab Ergo Hestia har navnesponsoratet af arenaen.

Eksterne henvisninger

 Ergo Arenas officielle hjemmeside

Gdańsk
Etableret i 2010
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Polen
Sport i Polen

Ergo Arena


Die chinesische Nationalstraße 102 (), chin. Abk. G102, ist eine 1.297 km lange Fernstraße in Peking sowie den Provinzen Hebei, Liaoning, Jilin und Heilongjiang. Sie führt von der Hauptstadt Peking (Beijing) über Lulong, Jinzhou, Heishan, Shenyang, Changtu, Changchun nach Shuangcheng.

Weblinks

 Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China102
Straße in Peking
Straße in Hebei
Straße in Liaoning
Straße in Jilin
Straße in Heilongjiang

Nationalstraße 102 (China)


Romana Jordan (* 8. Januar 1966 in Celje) ist eine slowenische Politikerin (Slovenska demokratska stranka).

Jordan ist Diplom-Ingenieurin der Elektrotechnik und Magister in Kerntechnik. Sie promovierte im Fachbereich Kerntechnik und arbeitete als wissenschaftliche Mitarbeiterin am Institut Jožef Stefan.

Jordan war von 1998 bis 2002 Vorsitzende des kommunalen Aufsichtsorgans der Gemeinde Domžale und danach bis 2004 Mitglied des dortigen Gemeinderats. Von 2004 bis 2014 war sie Mitglied des Europäischen Parlaments.

Ferner ist Jordan Mitglied des Vorstands und Sekretärin des Forums für Hochschule und Wissenschaft, Mitglied des Vorstands und stellvertretende Vorsitzende der Slowenischen NATO-Gesellschaft sowie Präsidentin der Kerntechnischen Gesellschaft Sloweniens.

EU-Parlamentarierin
Auch in der Periode 2009 bis 2014 hat Jordan einen Abgeordnetensitz im EU-Parlament erreicht. Als Mitglied in der Fraktion der Europäischen Volkspartei (Christdemokraten) ist sie in folgenden Ausschüssen und Delegationen:

Sie ist Mitglied im Ausschuss für Industrie, Forschung und Energie und in der Delegation für die Beziehungen zu den Vereinigten Staaten.
Stellvertreterin ist sie im Ausschuss für Umweltfragen, öffentliche Gesundheit und Lebensmittelsicherheit und in der Delegation im Gemischten Parlamentarischen Ausschuss EU-Türkei.

Zur Europawahl 2014 wurde sie nicht mehr für einen Listenplatz nominiert.

Weblinks

Quellen

Mitglied des Europäischen Parlaments für Slowenien
Mitglied der Slowenischen Demokratischen Partei
Slowene
Geboren 1966
Frau

Romana Jordan Cizelj


La Copa Chile 1991 fue la 21.ª edición del torneo Copa Chile. El torneo comenzó el 28 de febrero de 1991 y concluyó el 13 de noviembre del mismo año. Universidad Católica se coronó campeón al derrotar en la final a Cobreloa por 1:0 con gol de José Percudani.

Fase de grupos

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Fase final

 Nota: En cada llave, el equipo ubicado en la primera línea es el que ejerce la localía en el partido de vuelta.

Semifinales

 Clasifica: Cobreloa.

 Clasifica: Universidad Católica.

Final

Campeón

Goleadores

Véase también
 Primera División de Chile 1991
 Segunda División de Chile 1991

Referencias

Enlaces externos
 Chile 1991 RSSSF
 Estadísticas Copa Chile 1991

1991

Copa Chile 1991


Friedrich Gottlieb Schulz (* 5. Juli 1813 in Schaumburg (Nassau); †  12. März 1867 in Wiesbaden) war ein deutscher Lehrer und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Schulz wurde als Sohn eines Hofgärtners geboren und besuchte von 1829 bis 1832 das Gymnasium Weilburg. Im Anschluss studierte er bis 1834 Philologie und evangelische Theologie an der Universität Göttingen, wo er sich 1832 der Alten Göttinger Burschenschaft Allemannia und dem burschenschaftlichen Kränzchenverein anschloss. Von 1834 bis 1940 war er Lehrer des Erbprinzen von Waldeck, dann bis 1843 Kollaborator und schließlich Konrektor am Gymnasium in Weilburg.

Während der Märzrevolution war er Vorsitzender des Sicherheitskomitees in Weilburg und Redakteur des neu gegründeten Lahnbotens. Am 25. April 1848 wählten ihn die Wahlmänner in Limburg an der Lahn für den 3. Wahlkreis Nassau in die Frankfurter Nationalversammlung. Von den 646 abgegebenen Stimmen der Wahlmänner erhielt er 547 (85 %) und setzte sich damit gegen Friedrich Habel, Archivar aus Schierstein (72 Stimmen, 11 %) und Freiherr Max von Gagern (25 Stimmen, 4 %) (von Gagern wurde am gleichen Tag im 2. nassauischen Wahlkreis gewählt) durch (2 Stimmen waren auf Sonstige entfallen). Als Abgeordneter der Frankfurter Nationalversammlung gehörte er der Fraktion Westendhall und dem Märzverein an.

1848 wurde er auch Redakteur der Zeitung Lahnbote und 1849 Mitglied des Stuttgarter Rumpfparlaments. 1862 wurde er Mitglied des Deutschen Reformvereins.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 5: R–S. Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1256-9, S. 359.
 Bernd von Egidy: "Die Wahlen im Herzogtum Nassau 1848–1852"; in: Nassauische Annalen, Bd. 82, Jahrgang 1971, S. 215–307.
 Armin M. Kuhnigk: Die 1848er Revolution in der Provinz. Am Beispiel des Kreises Limburg-Weilburg. 2., erg. Auflage. Camberger Verlag Lange, Camberg 1980, ISBN 3-87460-028-9, S. 45.

Einzelnachweise

Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1813
Gestorben 1867
Mann

Friedrich Gottlieb Schulz


قرية الشويرف تقع في غرب محافظة المناقل تحدها من الجنوب قرية ود آدم
ومن ناحية الشمال قرية أم شديدة جمال الدين
وتتوسط المزارع حيث يعمل معظم السكان بالزراعة وأقرب الأسواق لها العزازى و ود النورة تسكنها قبائل المسلمية والكواهلة وفيها أعداد كبيرة من الشباب النشطين وخريجي الجامعات وفيها فريق كرة قدم قوى أبرز الأسر فيها هي أسرة أبو كاوير وهو مزارع كبير وتاجر وله عدد من الأبناء والبنات وعرف الجد كاوير بالشجاعة والصرامة والجدية وهم مسلميه ولهم نسب مع البادراب.

مراجع

قرى السودان
ولاية الجزيرة

الشويرف (السودان)


Uzza (Ar. ), İslâm öncesi Arabistan'daki bereket tanrıçası olup bu dönemde Mekke şehrinin üç baş tanrıçasından biriydi. O dönemlerde Uzza, Manat ve Lat, asıl ulaşılmak istenen ulu tanrı El-İlah'ın kızları olarak anılıyorlardı.

İslam dininin kutsal kitabı Kur'an'da da İslam öncesi tapınılan ilah-putlardan biri olarak adı geçmektedir (Necm Suresi, 19-23. ayetler).

Hubel gibi Uzza da İslam öncesinde Kureyşliler tarafından korunmak için çağrılırdı. 624'te Uhud Savaşında, Kureyşlilerin savaş narası "Uzza'nın insanları, Hubel'ın insanları!" şeklindeydi.

Diğer Adları
Söyleyiş ayrımlarına göre:
Eluza
Haluza
Alilat (Allah)

Uzza Kültü

İslam öncesi Arabistan'daki ilahlara dair bilgi bulmak pek kolay olmadığı gibi bulunan bilgilerin güvenilirliği de tartışmalı olabilmektedir. İlahların kökenleri ihtiyatlı bir biçimde araştırılmakta ve bâzı öneriler getirilmektedir. Nabatlıların Petra'daki Uzza'ya dair kitabelerinde Uzza'nın Venüs gezegeniyle ilişkilendirildiğine dair açıklamalar bulunmaktadır.

Hişam bin el-Kelbî tarafından yazılmış Putlar Kitabına göre; "Kureyşliler de dâhil Arapların çocuklarına Abdul-Uzza ("Uzza'nın kulu/kölesi") ismini koyma âdetleri vardı. Daha da önemlisi Kureyşiler için Uzza en önemli puttu. Onu ziyaret eder, hediyeler getirir ve kurban adayarak lütuf dilerlerdi."

Tapınılan üç tanrıçanın (Uzza, Manat ve Lat) gerçekten Tanrı'nın veya başka bir ilahın kızları olarak tapınılıp tapınılmadığı konusu belirsizdir. Putlar Kitabına göre üç tanrıçanın da tapınımına farklı zamanlarda başlanmış, buna göre ilk dönemlerde kardeş bile sayılmıyor olabilirler. İslâmî kaynaklar, İslâm öncesi dönemde bu üç tanrıçaya Tanrı ile insanlar arasında arabuluculuk etmesi için tapınıldığını ileri sürmüştür.

"İyi bil ki hâlis din, yalnız Allah'ındır. O'ndan başka dostlar edinerek 'Onlar bizi Allah'a yaklaştırsınlar diye kulluk ediyoruz' derler. Doğrusu Allah, ayrılığa düştükleri şeylerde hüküm verecektir." (Zümer Suresi, 39/3)

Tefsirciler, ayetin son kısmını İslam öncesi dönemde bölgedeki insanların Allah veya tek yaratıcı Tanrı'ya inandıklarını, ama melekleri veya bir tür ilahları kendilerini Yaratıcı Tanrı'ya yaklaştırsınlar diye aracı kıldıklarını, bu aracı ilahlara ve putlarına taptıkları şeklinde açıklamıştır.

Her üç tanrıçanın Mekke'nin yakınında kendilerine adanmış farklı mabetleri vardı. En önemli Arap Uzza mabedi, Kudayd'ın yanındaki Nakhlah diye anılan, Mekke'nin doğusunda Taif'e doğru olan bir yerde idi.

Geç dönem pagan Arap şiirinde Uzza, güzelliğin simgesi olarak geçmekteydi. Nabatlılarca Petra'da varlığını sürdürdü. Nabatlılar, başlarda Arapça isimler taşıyan ilahlara sahipken sonraları ilahlar, Helenistik tanrı ve tanrıçalarla özdeşleştirilmiştir. Bunun sonucu olarak Uzza da İsis ve Afrodit ile ilişkilendirilmiştir. Petra'daki kazılarda İsis/Uzza'ya adanmış bir tapınak ortaya çıkarılmıştır. Bu tapınak, içinde bulunan bâzı oymalardan esinlenerek Kanatlı Aslanların Tapınağı olarak anılmaktadır. Uzza ismi Petra'daki kitabelerde kayıt edilmiştir.

Putlar Kitabı'nda alıntılanan ve Zeyd ib-Amr ibn-Nufeyl tarafından yazıldığı geçen bir mısrada şöyle denmektedir:

Uzza ve onun iki kızına artık tapmam. (Arapça )

Uzza Bahçesi
Easton's Bible Dictionary'e (Easton İncil Sözlüğü) göre Uzza, Manasseh ve Amon'un gömüldüğü bir bahçeydi (2 Krallar 21:18, 26).

Kaynakça

 Ambros Arne A 2004: "A Concise Dictionary of Koranic Arabic". Wiesbaden: Reichert Verlag. ISBN 3-89500-400-6
 Burton, John, The Collection of the Qur'an, Cambridge University Press, 1977: the collection and composition of the Qu'ran in the life time of Muhammad
 Finegan, Jack, The Archeology of World Religions, Princeton University Press, 1952, pages 482-485, 492
 Hammond, Philip, "An Isisian Model for The Goddess of the 'Temple of the Winged Lions' at Petra (Jordan)". 1985
 Hitti, Philip K. History Of The Arabs, 1937, pp 96-101
 The Kitab al-Asnam ("Book of Idols") : Bir evangelik Hristiyan sitesinin çevirisine göre.
 Kitab al-Asnam özgün Arapça
 Peters, F. E., The Hajj: The Muslim Pilgrimage to Mecca and the Holy Places. Princeton University Press 1994
 al-Tawil, Hashim, "Early Arab Icons: Literary and Archaeological Evidence for the Cult of Religious Images in Pre-Islamic Arabia", PhD dissertation, University of Iowa, 1993
 Ibn al-Kalbī; (author) and Nabih Amin Faris (translator & commentary) (1952): The Book of Idols, Being a Translation from the Arabic of the Kitāb al-Asnām." Princeton University Press. US Library of Congress #52006741
 Easton's Bible Dictionary'', 1897.

Ayrıca bakınız
 Şeytan Ayetleri

Dış bağlantılar
 Nabat panteonu  Uzza dahil (İngilizce)
 Book of the Idols  Putlar Kitabı (İngilizce)

Arap tanrıçaları
Bereket tanrıçaları

El-Uzzâ


Prvenstvo Hrvatske u ragbiju 7 za 2019. je osvojila "Mladost" iz Zagreba.
Prvenstvo je igrano kroz dva turnira, održana u Zagrebu i Splitu, a sudjelovalo je ukupno 8 klubova.

Sudionici

 Invictus - Dubrovnik
 Sinj - Sinj
 Nada - Split
 Lokomotiva - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Novi Zagreb - Zagreb
 Rudeš - Zagreb
 Zagreb - Zagreb

Rezultati

Prvi turnir
Prvir turnir prvenstva Hrvatske je održan u Zagrebu na "SC Savica, 25. svibnja 2019. Sudjelovalo je osam momčadi, a osvojila ga je "Mladost".

Drugi turnir
Drugi i zavrršni turnir je održan u Splitu, na "Starom placu", 1. lipnja 2019.

Konačna ljestvica prvenstva

Unutrašnje poveznice
 Prvenstvo Hrvatske u ragbiju 7
 Prvenstvo Hrvatske u ragbiju 2018.

Vanjske poveznice
 rugby.hr

Izvori

 rugby.hr, Prvenstvo Hrvatske - Ragbi 7 2019 (raspored i rezultati), pristupljeno 11. rujna 2019.
 rugby.hr, Prvenstvo Hrvatske - Ragbi 7 2019 (tablica), pristupljeno 11. rujna 2019.

2019

Prvenstvo Hrvatske u ragbiju 7 2019.


Bernhard Vošicky (svećenik) (* 1950.), austrijski redovnik-cistercit, svećenik i teolog
 Bernhard Vošicky (novinar) (* 1983.), austrijski novinar, glazbenik i radijski voditelj

Bernhard Vošicky


Hoog :

Toponyme
 Hoog Soeren, village des Pays-Bas
 Hoog en Woud Harnasch, ancienne commune des Pays-Bas
 Hoog-Keppel, village des Pays-Bas
 Hoog-Caestert, hameau
 Hoog Kana, localité des Pays-Bas

Patronyme
 Bernard de Hoog (1866-1943), peintre hollandais
 Ellen Hoog (née en 1986), joueuse de hockey sur gazon néerlandaise
 Emmanuel Hoog (né en 1962),  haut fonctionnaire français
 Georges Hoog (1885-1944), journaliste, écrivain et homme politique
 Robert de Hoog (né en 1988), acteur néerlandais
 Sébastien Hoog (né en 1973), guitariste, bassiste, producteur de musique français

Voir aussi
 Gustav Höög

Hoog


وكمارو هو إنسان آلي من صنع شركة ميتسوبيشي اليابانية. لتوفير الرعاية بالمسنين بالدرجة الأولى. لون الروبوت أصفر، وطوله متر واحد ووزنه 30 كيلو جرام. تم بيعه لأول مرة بقيمة 14,000 دولار أمريكي.

يدار وكمارو بنظام التشغيل لينكس، ويمتلك قدرة على النطق بشكل محدود بصوت ذكر وأنثى، ويمتلك قدرة التعرف على الكلام. تشمل مهام الروبوت التذكير بمواعيد أخذ العلاج وطلب المساعدة عند اشتباه وجود مشكلة.

مراجع

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية باللغة الإنجليزية.
 الصفحة الرئيسية باللغة اليابانية.

منتجات ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة
أندرويدات
روبوت منزلي
روبوتات عقد 2000
روبوتات على هيئة إنسان

وكمارو


Drengen der gik ud i verden for at finde en løve at lege med er en dansk tegnefilm for børn fra 1968, der er instrueret af Bent Barfod og Kjeld Simonsen efter manuskript af førstnævnte.

Handling
Tegnefilmfabel om en lille dreng, der keder sig hjemme og derfor går ud i verden for at finde billedbogens løve at lege med og efterhånden får følgeskab af en lille legeveninde, en skjortemand, Fantomads selv og andre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1968


أرخيداموس الثالث ملك إسبرطة وهو ابن وخليفة أغيسلاوس الثاني وحكم بين عامي 360 – 338 ق م

أثبت نفسه خلال حكم أبيه كجندي شجاع وكفؤ، وفي عام 371 ق م قاد قوات النجدة التي أرسلت لمساعدة الناجين من معركة ليوكترا. وبعد أربع سنوات احتل كارياي وخرب منطقة باراسي وهزم الأركاديين والأرغوسيين والميسينيين فيما سمي «معركة بلا دموع» لأنها لم تكلف الجيش الاسبرطي نفسا واحدة، ولكن في عام 364 تلقى نكسة حادة في محاولته لمساعدة الحامية الإسبرطية المحاصرة في كرومنوس في جنوب غرب أركاديا. وأظهر بطولة فائقة في حماية إسبرطة من إبامينونداس في الوقت الذي سبق معركة مانتينيا الثانية عام 362 ق م.

وساعد أهل فوكيس خلال الحرب المقدسة (355 – 346 ق م) ودون شك فقد خاض هذه الحرب بسبب كرهه الشديد لطيبة والذي ورثه من أبيه. وكذلك قاد القوات الإسبرطية ضد الطيبيين وحلفائهم في النزاعات التي قامت بسبب محاولة إسبرطة احتلال مدينة ميغالوبوليس، وفي النهاية أرسل مع جيش من المرتزقة إلى إيطاليا ليحمي التارانتيين من اللوكانيين والميسابيين، ثم مات مع معظم قواته في معركة ماندونيون في نفس اليوم الذي وقعت فيه معركة خايرونيا.

مصادر

ملكيون يونانيون في القرن 4 ق م
أشخاص مثليون قدماء
جنرالات إغريقيون
حكام في القرن 4 ق م
سنة الولادة غير معروفة
لواط بالأطفال في اليونان القديمة
ملكيون في القرن 4 ق م
ملوك إسبرطة
وفيات 338 ق م
وفيات في ماندوريا
يونانيون في القرن 4 قبل الميلاد

أرخيداموس الثالث


Sjeverni kanal (engleski: North Channel, irski: Sruth na Maoile) je morski tjesnac između Škotske i Sjeverne Irske, odnosno između Irskog mora i Atlantskog oceana.

Geografija
Sjeverni kanal je na svom najužem dijelu između rta Mull of Kintyre na poluotoku Kintyre (Škotska) i rta Torr Head u Irskoj širok 21 km, a na najširem dijelu 40 km. Dug je nekih 170 km, vrlo je dubok i ima snažne plime i oseke tako da njegovi valovi dostižu brzinu od 12 km/h.

Obale Sjevernog prolaza vrlo su razvedene, naročito sa škotske strane gdje se nalaze brojni tjesnaci, zaljevi i estuariji kao Kanal Jura, Kilbrannan, Firth of Clyde, uz otoke Arran, Gigha i Ailsa Craig, dok se s irske nalazi veliki Belfast Lough.

Izvori

Vanjske poveznice
 North Channel na portalu Encyclopædia Britannica

Vodene mase u Irskoj
Vodene mase u Škotskoj
Tjesnaci Atlantskog oceana (Europa)
Vodene mase Irskog mora
Zemljopis Sjeverne Irske
Tjesnaci u Ujedinjenom Kraljevstvu

Sjeverni kanal


عبد السلام بنعبد العالي (ولد عام 1945 بمدينة سلا) هو مفكر ومترجم وأستاذ جامعي مغربي . حصل على جائزة سلطان بن علي العويس الثقافية عام 2023م.

مسيرته
ولد الدكتور عبد السلام بنعبد العالي بمدينة سلا سنة 1945 حاصل على الدكتوراه في الفلسفة، وهو أستاذ جامعي بجامعة محمد الخامس بالرباط، له كثير من المقالات والدراسات العلمية، بالإضافة إلى مجموعة مهمة من الكتب التي نشرت له ومنها ما هو مشترك بينه وبين مفكرين أمثال المفكر سالم يفوت في كتاب درس الإبستمولوجيا.

مؤلفاته
للدكتور عبد السلام بنعبد العالي مؤلفات عديدة منها:
 الميتافيزيقا، العلم والإيديولوجيا
 الفلسفة السياسية عند الفارابي، 1981.
 الفكر الفلسفي في المغرب
 هايدغر ضد هيجل: التراث والاختلاف
 درس الإبستمولوجيا (بالاشتراك مع سالم يفوت)، الدار البيضاء، دار توبقال للنشر 1986, 216 ص.
 التراث والهوية: دراسات في الفكر الفلسفي بالمغرب
 الفكر في عصر التقنية، 2000.
 أسس الفكر الفلسفي المعاصر 1991، دار توبقال للنشر، ط 2، 2000
 ثقافة الأذن وثقافة العين، 1994، دار توبقال للنشر، ط2 2008
 بين بين 1996 دار توبقال للنشر،
 ميتولوجيا الواقع، دار توبقال للنشر، 1999
 بين الاتصال والانفصال، دار توبقال للنشر، 2002
 لعقلانية ساخرة، دار توبقال للنشر، 2004
 ضد الراهن، دار توبقال للنشر، 2005
 منطق الخلل، دار توبقال للنشر، 2007
 في الانفصال، دار توبقال للنشر، 2008
 حوار مع الفكر الفرنسي، دار توبقال للنشر، 2008
 الأدب والميتافيزيقيا: دراسات في أعمال عبد الفتاح كيليطو، دار توبقال للنشر، ترجمة كمال التومي 2009
 الكتابة بيدين، دار توبقال للنشر، 2009
 امتداح اللافلسفة، دار توبقال للنشر، 2010.
 التاريخانية والتحديث: دراسات في أعمال لعبد الله العروي، دار توبقال للنشر، 2010.
 الفلسفة أداة للحوار، دار توبقال للنشر، 2011.
 الفلسفة فناً للعيش، دار توبقال للنشر، 2012.
 حركة الكتابة، دار توبقال للنشر، 2012.
 في الترجمة، دار توبقال للنشر مترجم إلى اللغة الفرنسية نسخة عربية وفرنسية للكتاب.
 ضيافة الغريب، دار توبقال للنشر، 2014.
 أشياء سبق الحديث عنها، دار توبقال للنشر، 2014.
 البوب - فلسفة، دار توبقال للنشر، 2014.
 سيميولوجيا الحياة اليومية، دار توبقال للنشر، 2016.
 جرح الكائن، دار توبقال للنشر، 2017.
 القراءة رافعة رأسها، دار توبقال للنشر، 2019.
 النص المتعدد. 2020. دار توبقال
 الكتابة بالقفز والوثب ، منشورات المتوسط، 2020
 لا أملك إلَّا المسافات التي تُبعِدُني (فلسلفة)، منشورات المتوسط، 2020.
 قراءات من أجل النسيان (فلسفة)، منشورات المتوسط، 2021.
 انتعاشة اللغة: كتابات في الترجمة، منشورات المتوسط، 2021.
 كأنك تقول الشيء نفسه، منشورات المتوسط 2022.
 عبد الفتاح كيليطو أو عشق اللسانين، منشورات المتوسط، 2022.

ترجماته

الجوائز والتكريم

 كُرم من منتدى أصيلة في المغرب عام 2022م.
 حصل على جائزة سلطان بن علي العويس الثقافية (جائزة الدراسات الإنسانية والمستقبلية) الدورة الثامنة عشرة (2022 ـ 2023).

انظر أيضا
 سالم يفوت
 طه عبد الرحمن
 عمر أفا

مصادر

  عبد السلام بنعبد العالي
  عبد السلام بنعبد العالي

وصلات خارجية

أشخاص من سلا
فلاسفة مغاربة
مواليد 1945
مفكرون عرب
مترجمون مغاربة
كتاب مغاربة
أعضاء هيئة تدريس جامعة محمد الخامس

عبد السلام بنعبد العالي


Aithalides () ist eine Figur der griechischen Mythologie.
__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Mythos
Aithalides ist der Sohn des Hermes und der Eupolemeia, einer Tochter des Myrmidon, die aus der Phthiotis stammte. Er nimmt an der Fahrt der Argonauten teil, denen er als Herold dient. Außerdem ist er ein begabter Bogenschütze. Als die Argonauten Lemnos erreichen, gelingt es Aithalides, den Inselbewohnerinnen die Erlaubnis abzuringen, dort die Nacht verbringen zu dürfen.

Von seinem Vater wurde Aithalides mit einem unfehlbaren Gedächtnis ausgestattet und besitzt sogar die Gabe, sich auch nach dem Überqueren des Flusses Lethe, das normalerweise alle Menschen beim Eintritt in die Unterwelt ihr Leben vergessen lässt, an alles zu erinnern. Deshalb wird ihm gewährt, die Hälfte der Zeit in der Welt der Lebenden zu verbringen.

Rezeption durch die Pythagoreer
Der Mythos von Aithalides spielte eine wichtige Rolle in der Seelenlehre der Pythagoreer, die daraus folgerten, dass sich die unsterbliche Seele des Aithalides auch an ihre früheren Reinkarnationen erinnern müsse. Pythagoras selbst soll behauptet haben, er sei eine Reinkarnation des Aithalides.

Literatur

Weblinks
 Aithalides im Greek Myth Index (englisch)

Einzelnachweise

Person der griechischen Mythologie

Aithalides


16682 Donati este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16682 Donati este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sormano de Marco Cavagna și Valter Giuliani. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,24 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

16682 Donati


King's College London (King's eller KCL; tidligere King's College, London) er et offentligt universitet i London i Storbritannien. King's College London er et af de mest prestigefyldte og anerkendte universiteter i Storbritannien. Det var i 2015 nummer 19 i verden af QS University Rankings.

King's er en del af universitetssamarbejdet University of London, der blev grundlagt af King's College London og University College London. King's College London, University College London, London School of Economics og Queen Mary University of London er tre mest kendte i samarbejdet.

Berømte studerende
Universitetet har haft mange kendte studerende som Desmond Tutu, Florence Nightingale, Peter Higgs og ikke mindst  og Rosalind Franklin. 12 Nobelprisvindere har studeret eller forsket på King's.

Eksterne kilder/henvisninger

London
Universiteter i Storbritannien

King's College London


Thomas Schildhauer (* 3. Oktober 1959 in Berlin-Wilmersdorf) ist ein deutscher Wirtschaftswissenschaftler.

Leben
Nach seinem Abitur 1978 studierte er Informatik an der Technischen Universität Berlin (Diplom 1983). Anschließend war er zunächst für eine Bertelsmann-Tochter tätig, wechselte 1986 als Vertriebsleiter zu ACTIS und wurde 1990 Geschäftsführer bei der Lufthansa Informationstechnik und Software GmbH. 1991 wurde er an der Hochschule für Ökonomie zum Dr. oec. promoviert.

1996 wurde er Professor für Unternehmensführung und Marketing an der Fachhochschule Eberswalde. 1999 wechselte er an die TFH Wildau. 2001 wurde er an der TU Berlin zum Dr.-Ing. promoviert. 2007 gründete er eine Beteiligungsgesellschaft.

Seit 2002 ist Schildhauer Professor für Marketing mit Schwerpunkt Electronic Business an der Universität der Künste Berlin. Als Dozent lehrt Schildhauer seit 2000 auch an der Universität St. Gallen.

Im Juli 2011 wurde als Direktor an das Alexander von Humboldt Institut für Internet und Gesellschaft, das von der Humboldt-Universität zu Berlin (HU), der Universität der Künste (UdK) und dem Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung (WZB) gegründet wurde, berufen. 2014 wurde er in die Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften gewählt.

Werke
 Lexikon Electronic Business, De Gruyter, Berlin 2017.
 Social Media Handbuch. Theorien, Methoden, Modelle, Nomos, Baden-Baden 2012.
 Corporate Knowledge, BusinessVillage, Göttingen 2003

Weblinks
 Website Prof. Dr. Dr. Thomas Schildhauer
 Lebenslauf beim Institute of Electronic Business

Einzelnachweise

Ökonom (20. Jahrhundert)
Ökonom (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Eberswalde)
Hochschullehrer (Wildau)
Hochschullehrer (Universität der Künste Berlin)
Mitglied der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften
Geboren 1959
Mann
Deutscher

Thomas Schildhauer


Alessandro Farnese, også kendt som Alessandro di Odoardo, ( – 18. februar 1689) var en italiensk militærleder, der var statholder i De Spanske Nederlande fra 1678 til 1682.

Biografi
Alessandro Farnese blev født som prins af Parma i Norditalien. Han tilhørte slægten Farnese og var søn af hertug Odoardo Farnese, 5. hertug af Parma i hans ægteskab med Margherita de' Medici. Han var lillebror til hertug Ranuccio 2. Farnese af Parma.

Alessandro Farnese blev først general i Republikken Venedigs hær, og senere admiral i den spanske flåde. Han blev statholder i De Spanske Nederlande efter Den fransk-hollandske krig, hvor han var den spanske konges statholder fra 1678 til 1682.

Han døde 54 år gammel i Madrid i 1689.

Se også
 Hertugdømmet Parma
 Spanske Nederlande

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Farnese
Statholdere af Sydlige Nederlande
Italienere i 1600-tallet
Spaniere i 1600-tallet
Personer fra Parma

Alessandro Farnese (1635-1689)


Clădirea fostului gimnaziu pentru fete fondat de principesa Natalia Dadiani este un monument de arhitectură de însemnătate națională, amplasat pe str. 31 august 1989, 115 din Chișinău, în prezent sediul Muzeului Național de Artă al Moldovei.

Descriere
Clădirea este inclusă în Registrul monumentelor de istorie și cultură a municipiului Chișinău alcătuită de Academia de Științe ca monument de arhitectură și istorie de însemnătate națională. A fost construită în stilul eclectic, cu sursa de influențat de goticul florentin.

Clădirea de 2,5 etaje a fost construită în 1901, după un proiect de Alexandru Bernardazzi. Până atunci, în acest loc era situată o proprietate imobiliară formată din construcții vechi, pe care consilierul de stat Mitrofan Purișkevici a vândut-o Consiliului gimnaziului pentru fete în numele Nataliei Dadiani. Dadiani a condus instituția până în 1903, când a decedat. Clădirea a servit ca sediu pentru gimnaziul respectiv până în timpul celui de-al doilea război mondial, când partea superioară a fost deteriorată. Până în anul 1964 a fost al comitetului central al partidului comunist al RSSM, după care devine Palatul Pionerilor și a elevilor, iar aripa stângă găzduiește Societatea republicană "Știința". În 1976, în interiorul clădirii este amenajat Muzeului de istorie a partidului comunist al Moldovei. Pentru a extinde spațiul de expoziție, la dreapta clădirii a fost construită o aripă din două niveluri, simetrică cu cea din stânga, atât după amplasament cât și după arhitectură. Astăzi, clădirea este sediul Muzeului Național de Arte.

Clădirea este aliniată străzii și are forma literei "T". Este ridicată în două etaje pe un subsol. La joncțiunea aripilor se află o scară cu trei rampe care urcă la etaj. Un perete longitudinal împarte interiorul în două părți de mărime diferită, un culoar și clase legate în anfiladă circulară. Compoziția fațadei este simetrică, cu un rezalit voluminos central, accentuat de un acoperiș piramidal cu foișor aerat, cât și două rezalite laterale. Nouă axe compoziționale reprezintă 8 goluri de ferestre și unul în mijloc pentru intrarea principală la parter, respectiv ușa de la balcon la etajul doi. Paramentul fațadei principale este variat: parterul este executat în bosaje orizontale din piatră de gresie, iar etajul din cărămidă arsă și detalii din piatră.

Intrarea nu este evidențiată arhitectural decât cu arcul conturat cu bolțari în spiritul goticului timpuriu și dominat de balconul-tribună de la etaj. Ferestrele au forme variate; golul este în arc în plin cintru și în segment de arc, iar conturarea părții superioare în bolțari imită forme gotice. La etaj ferestrele au ancadramente, cu chenare din bosaje de diferită lungime, ce creează o margine în zigzag și cu panouri decorative. În grosimea pereților rezalitelor au fost sculpturi plasate în firide în arc. Partea superioară a pereților este mărginită de o friză masivă rezultată din console legate printr-o arcatură.

Restaurare
În toamna anului 2014, administrația muzeului de artă a primit o donație de 1 milion de euro din partea Guvernului României, bani destinați restaurării edificiului. Termenul limită al proiectului era, inițial, sfârșitul anului 2015. Lucrările au fost finisate în toamna anului 2016, iar Muzeul de Artă a fost redeschis la 4 noiembrie în același an.

Galerie de imagini

Restaurare

Referințe

Monumente istorice din Chișinău
Monumente de artă din Chișinău
Monumente de arhitectură din Chișinău

Clădirea fostului gimnaziu pentru fete fondat de principesa N. G. Dadiani


Giardiasis er en parasitisk infektion, der er forårsaget af organismen Giardia lamblia. Symptomer på infektionen kan omfatte diarre, mavesmerter og vægttab. Opkast, blod i afføringen og feber forekommer sjældnere. Symptomer optræder typisk 1 til 3 uger efter smitte og kan ubehandlet vare op til seks uger. Omkring 10% af de inficerede viser ingen symptomer.

Giardiasis Spreder sig normalt ved at cyster fra Giardia lamblia i afføring forurener fødevarer eller vand, der herefter bliver konsumeret. Det kan også spredes ved kontakt mellem mennesker og andre dyr. Cyster kan overleve i næsten tre måneder i koldt vand.

Forebyggelse af infektion kan ske ved forbedret hygiejne og ved tilstrækkelig varmebehandling af fødevarer. Personer uden symptomer behøver normalt ikke behandling. Personer med symptomer behandles normalt med tinidazol eller metronidazol. Patienter kan midlertidigt blive intolerante overfor laktose efter en infektion.

Giardiasis er en af de hyppigste parasit-infektioner på globalt plan. Forekomsten er så høj som 7% i udviklede lande og 30% i udviklingslandene. World Health Organization har beskrevet lidelsen som en overset sygdom.

I ECDCs (European Centre for Disease Prevention Control) årlige rapport om epidemiologi med data fra 2014 anføres, at der er registreret 17.278 tilfælde af giardiasis i 23 af de 31 lande, der er medlem af EU og EØS. Tyskland har det højeste antal rapporterede tilfælde med 4.011 tilfælde og Storbritannien har det næsthøjeste med 3.628 bekræftede tilfælde.

Referencer

Litteratur
 Kathleen Meyer, How to Shit in the Woods: An Environmentally Sound Approach to a Lost Art, Ten Speed Press (1989). A practical guide to wilderness waste disposal to prevent giardiasis.

Eksterne henvisninger
 Giardiasis Fact Sheet

Protozosygdomme

Giardiasis


Roger MacBride Allen (Bridgeport, Connecticut, 26 de septiembre de 1957) es un autor de ciencia ficción estadounidense. Creció en Washington D. C. donde se graduó en la Universidad de Boston en 1979. Su padre es el historiador y escritor estadounidense Thomas B. Allen.

Lista de libros y series

Aliados y los extranjeros
 La Antorcha de Honor (1985)
 Rogue Poderes (1986)
 Aliados y los extranjeros (1995) recoge La Antorcha de Honor y Rogue Poderes pulgadas.

 Tierra Encantada   El Anillo de Caronte (1990) La Esfera Shattered (1994) The World Falling (TBA)

 Calibán
Trilogía de Calibán, serie del Robot Calibán o Segunda Trilogía de los Robots (Isaac Asimov's Caliban):
 Calibán, o Caliban: El nuevo robot de Isaac Asimov (Isaac Asimov's Caliban) (1993)
 Infierno, o Inferno (Isaac Asimov's Inferno) (1994)
 Utopía (Isaac Asimov's Utopia) (1996)

 Chronicles of Solace  Las profundidades del tiempo (2000) El océano de los años (2002) The Shores of Tomorrow (2003)

 BSI Starside   BSI Starside: La Causa de la Muerte (2006) BSI Starside: Sentencia de muerte (2007) BSI Starside: Preguntas de Final'' (2008)

Enlaces externos

Escritores de ciencia ficción de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Boston
Personas de Connecticut
Nacidos en Bridgeport

Roger MacBride Allen


Erlat ist der Name folgender Orte:

 Erlat (Ering), Ortsteil der Gemeinde Ering, Landkreis Rottal-Inn, Bayern
 Erlat (Gemeinde Straß), Ortschaft der Gemeinde Straß im Attergau, Bezirk Vöcklabruck, Oberösterreich

Erlat


San Francisco Warriors, bugün NBA liginde Golden State Warriors olarak mücadele eden takımın 1962 - 1971 yılları arasında anıldığı isimdir.

1946'da kurulan 1962'ye kadar Philadelphia Warriors olarak anılan takım Philadelphia'dan San Francisco'ya taşınıca bu ismi almış ve 1971'de maçlarını Oakland'da oynaması sebebiyle ismini bugünkü şekline çevirmiştir.

Takım bu ismi taşıdığı dönemde 1963/1964 ve 1966/1967 sezonlarında final oynamış ancak ilkinde Boston Celtics'e 4–1, ikincisinde ise Philadelphia 76ers'a 4–2 kaybetmiştir.

İlgili bağlantılar

 Philadelphia Warriors
 Golden State Warriors
 NBA

Feshedilen NBA takımları
Warriors

San Francisco Warriors


Manco Capac (Quechua: Manqo Qhapaq), İnka mitolojisinde ilk İnka ve Cusco Kralı. Manco Capac'ın ortaya çıkışıyla ilgili çeşitli hikâyeler bulunmaktadır.

Inti Efsanesi
Bir efsaneye göre Manco Capac, Mama Quilla ve güneş tanrısı Inti'nin oğlu ve Pachacamac'ın kardeşidir. Mitolojiye göre Inti onu Titicaca Gölü'nün köpüğünden yaratmış ve kız kardeşi Mama Ocllo ile bereber Dünya'yı iyi hale getirmesi için yeryüzüne göndermiştir. Inti onlara altın bir değnek (Tupayawri) vererek, değneğin bereketli bir yerde toprağa gömülmesini ve orada şehir kurmalarını ister. Bu şekilde Manco Capac ve Mama Ocllo Titicaca Gölü'nde Güneş Adasına ulaşmışlar. Birkaç arayıştan sonra değnek, şehir ve İnka medeniyetini kurdukları Qusqu 'da (Cusco) toprağa batmış. Bu mit, birçok İnka yaradılış mitinden biri olup, en yenisidir ve özellikle 15. Yüzyıl'da oldukça öne çıkmıştır.

Viracocha Efsanesi
Manco Capac (Ayar Manco), Viracocha efsanesine göre Viracocha'nın oğludur. O, onun erkek kardeşleri (Ayar Anca, Ayar Cachi ve Ayar Uchu) ve kız kardeşleri (Mama Ocllo, Mama Huaco, Mama Raua ve Mama Cura) Cuzco civarlarındaki Pacaritambo'da yaşarken kendi kabileleri ve diğer kabileler birbirleriyle karşılaşıp savaştılar. Manco Capac'ın kabilesi Cuzco Vadisi'ni ele geçirmek istedi. Bu efsanede de, babasının Manco Capac'a altın bir değnek verdiği düşüncesi vardır. Olaylar farklı olabilir, ancak efsanenin bazı çeşitlerine göre genç Manco kıskançlıkla kardeşlerini öldürdü ve Cuzco'da hükümdar oldu.

Hayatı
Manco Capac'ın, yaklaşık 40 yıl yaptığı Cuzco Krallığı'nın hükümdarlığı süresince bir kanunname hazırlattığı ve insan kurban edilmesi geleneğini kaldırdığı sanılmaktadır. Bu kanunname, insanların kız kardeşleriyle evlenmesini de yasaklamıştır. Ama bu yasa soylular için geçerli olmadığından dolayı, Manco Capac kardeşleri Mama Ocllo veya Mama Cello'dan biriyle evlenmiştir. Daha sonra Sapa Inca olacak Roca adlı bir oğulları oldu. Bazı kaynaklara göre Manco Capac'ın 1230'a dek hüküm sürdüğü, bazı kaynaklara göre ise 1107'de öldüğü söylenir.

Kaynakça

13. yüzyılda Güney Amerikalılar
13. yüzyıl hükümdarları
İnka tanrıları
Güneş tanrıları
Mitolojik krallar
1230'larda ölenler
Ateş tanrıları
İnka imparatorları

Manco Capac


Gaussova lema je teorem u elementarnoj teoriji brojeva koji daje uvjet za provjeru je li neki prirodni broj potpuni kvadrat ili nije.

Prvi se puta spominje u radovima velikog njemačkog matematičara Carla Friedricha Gaussa još 1808. godine kao treći dokaz Kvadratnog zakona reciprociteta.

Iskaz leme
Za proizvoljni neparni prosti broj  neka je  prirodni broj relativno prost s

Promotrimo skup  Isto tako, promotrimo skup  najmanjih pozitivnih ostataka modulo  koji daju elementi prvobitnog skupa

Neka je  broj elemenata skupa  koji su veći od

Tada je
gdje je  Legendreov simbol.

Dokaz
Označimo s  elemente skupa  koji su veći od
 te sa  elemente skupa
 koji su manji od
. Očito je

Kako su  međusobno različiti, slijedi da su i brojevi  međusobno različiti. Uz to, vrijedi  za .

Također, nijedan
 nije jednak nekom . Naime, ako ako je ,
iz  bi
slijedilo , što nije moguće.

Prema tome, brojevi  te
 su svi međusobno različiti, ima ih  i elementi su skupa  Zato su to upravo brojevi  u nekom poretku.

Množeći ih, dobivamo da je
 odnosno  iz čega kraćenjem i korištenjem Eulerovog kriterija slijedi traženi rezultat.

Veza s MFT

Intuicija i glavne ideje
Laički rečeno, Gaussova lema na dva načina računa umnožak . Ovaj umnožak nas podsjeća na nadaleko poznati Mali Fermatov teorem (MFT). I ova lema je u mnogočemu slična s njime, samo se u njoj dakle bavimo dvama načinima gledanja na jedan te isti skup , odnosno na umnožak prve polovice njegovih elemenata, tj. elemente . Razlog tomu je što ćemo drugu polovicu (odnosno elemente ) koristiti kao negacije elemenata iz prve polovice jer vrijedi  za svaki . (1)

Pri tome ćemo također, na prirodan način, elemente razvrstati po tome jesu li njihovi ostatci pri dijeljenju s  veći ili manji od
.

Dakle, jednostavno svojstvo (1) će nam omogućiti računanje na način drugačiji od načina korištenog u MFT iz čega ćemo komputacijom i Eulerovim kriterijom dobiti traženi rezultat.

Primjer
Uzmimo .

Dakle, imamo skup  te novonastali skup . Elementi od  redom daju ostatke  pri dijeljenju sa 7. Ovo nam je dobro poznato iz leme korištene u dokazu Eulerovog teorema.

Pri tome je, kako je već rečeno,  Zato ćemo promatrati samo prvu polovicu skupa , tj. skup  jer je druga samo negacija prve modulo 7.
Vidimo da ostatci koji daju ovi brojevi nisu posebno omeđeni, tj. neki su veći od , a neki su manji od tog broja.

Ako promotrimo neki ostatak  (npr. ) očito će njegova negacija,  (dakle ) biti manja od  i pripadat će drugoj polovici skupa
.

No, evidentno taj  neće biti jednak nijednom elementu manjem od  u prvoj polovici skupa . (Posve analogno ako promatramo brojeve manje od .)

Sada imamo .

Dakle, brojeva  ima , međusobno su nekongruenti modulo 7 i daju iste ostatke kao  u nekom poretku.

(U formalnom dokazu je rečeno da brojevi  daju iste ostatke kao .)

Zato su dva umnoška iz formalnog dokaza jednaka iz čega se lako dobiva tvrdnja leme.

Izvori

Matematika

Gaussova lema


العناصر الغذائية الزهيدة
هي مركبات معدنية اصلية أساسية لحياة كل كائن حي، لكن بكميات جذ ضئيلة، تدعى ب المغذيات الدقيقة كل المركبات الكيميائية، التي عند إنسان يزن 70 كغ لا تمثل سوى كمية تقدر ب 5 غرامات.

العناصر الزهيدة لدى الإنسان

الحديد
يدخل بتركيب خضاب الدم والميوغلوبين العضلي والسيتوكرومات (الأصبغة الخلوية) والكاتلالاز والبيروكسيداز
أحسن المصادر الغذائية للحديد هي اللحوم والأسماك والبيض والبقول، ويعتبر الحليب فقيراً بالحديد
للحديد شكلان أحدهما Fe++ أكثر انحلالاً من الشكل الآخر Fe+++ ,يمتص الحديد بوجود بروتين أبوفيريتين ثم يتجول في الدم بارتباطه بالبروتين المسمى ترانسفيرين ويختزن في الكبد بشكل فيريتين، عند وجود فائض في الحديد يختزن بشكل هيموسيدرين ضمن الكبد والطحال، يحتاج الإنسان يومياً ما مقداره من 5 إلى 20 ملغ وسطياً من الحديد يحصل عليها عبر الغذاء.

اليود
هو عنصر ضروري لتشكيل هرمون التيروكسين الدرقي وثلاثي يود التيرونين، المأكولات البحرية كالأسماك غنية باليود

الفلور
الكميات الزهيدة من الفلور تقي من نخر الأسنان، والمأكولات البحرية غنية بالفلور أيضاً

النحاس
النحاس معدن ضروري لأنه ينشط بعض الخمائر مثل خميرة السيرولوبلازمين (التي تؤكسد الحديدي إلى حديد بعد امتصاصه)
ويفعل خميرة سيتوكروم أوكسيداز وخميرة تيروزيناز
والنحاس موجود بكمية زهيدة جداً في كل الخلايا
وهو ضروري لإتمام امتصاص الحديد

الزنك
يوجد الزنك في جسم الإنسان بمقدار 1 إلى 2 غرام، وهو ضروري لتنشيط عدد من الخمائر منها نازعة الهيدروجين من حمض الكربون، وأنزيم كربوكسي ببتيداز، والزنك موجود في جميع أنواع الغذاء، وخاصة البازلاء والفول والمأكولات البحرية.

المنغنيز
يوجد في الجسم بمقدار 40 ملغ وهو منشط لكثير من الخمائر وأكثر ما يتواجد في كل من القهوة والشاي.

الكوبالت
يدخل في تركيب الفيتامين «ب12» المسمى كوبالامين

الكروم
الحاجة اليومية له بمقدار 20 إلى 50 مكغ، له دور باستقلاب السكاكر وبعمل هرمون الأنسولين، من مصادره الهامة الخضار والأسماك.

المولبيدن
يدخل بتركيب خميرة أكسيداز الزنتين وأكسيداز الألدهيد، الحاجة اليومية منه 140 مكغ.

السيلينيوم
وهو عنصر ضروري لزيادة الوزن عند الأطفال.

الألومنيوم

البروم

القصدير

الفاناديوم

مغذيات دقيقة غير ضرورية

لدى النباتات
تتمثل في النسغ (نسغ ناقص) الذي هو عبارة عن ماء وهرمونات ومعادن غذائية والتي تنتقل من الجذر إلى الأوراق عبر الأوعية الخشبية حيث يتم التركيب الضوئي (البناء الضوئي) بالإضافة إلى غاز ثنائي أكسيد الكربون والضوء ويتحول إلى نسغ كامل (نسغ اللحاء).

انظر أيضا
 أخصائيو التغذية

وصلات خارجية
المغذيات الدقيقة

المصادر

تغذية
كيمياء حيوية

مغذيات زهيدة


El colibrí de Allen, chispita de Allen o zumbador de Allen (Selasphorus sasin) es una especie de picaflor de la familia Trochilidae. Es un pequeño ave con una longitud de aproximadamente 7,5—9 cm.
Su área de distribución incluye Estados Unidos, México, e incidentalmente Canadá.

Subespecies
Se distinguen dos subespecies reconocidas, incluyendo la subespecie nominal:
 Selasphorus sasin sasin (Lesson, 1829)
 Selasphorus sasin sedentarius Grinnell, 1929

Referencias

Enlaces externos

Streaming en directo de un nido de Selasphorus sasin sedentarius: http://www.ustream.tv/hummingbirdnestcam

sasin
Aves de América del Norte
Taxones descritos por René Primevère Lesson
Animales descritos en 1829

Selasphorus sasin


Lexus, Japon otomotiv üreticisi Toyota tarafından üretilen lüks otomobil markasıdır. Lexus marka otomobiller Kuzey Amerika, Avrupa, Asya, Orta Doğu, Okyanusya, Afrika ve Latin Amerika'da satılır. ABD'de Lexus en çok satan lüks otomobil markasıdır ve 2005 yılından itibaren Japonya'da satılmaya başlamıştır.

1989 yılında ilk çıktığından beri, Lexus dayanıklı ve sağlam otomobilleri ve yüksek kalitede sunduğu müşteri hizmetlinden dolayı bir itibar kazanmıştır. 2006 yılında JD Power and Associates Araçların Güvenilebilirlik Araştırmasına dayanarak Lexus markasını ABD'de en dayanıklı ve sağlam otomobil üreten marka seçti. Lexus bu ödülü 12 yıldır ardışık olarak kazanmıştır.

Modeller
 Lexus RX Hybrid

Dış bağlantılar
 Lexus ABD
 Lexus Japonya
 Lexus Kanada
 Lexus Avrupa
 Lexus Orta Doğu
 Lexus Avustralya
 Lexus Uluslararası Bağlantılar
 Lexus Hoverboard

Lexus


Gruppe B ved EM i fodbold for kvinder 2017 består af  Tyskland, Italien, Ruslad og Sverige. Kampene spilles fra den 17. til den 25. juli 2017.

Hold

Stillingen

Kampe
Alle angivne tider er lokale (UTC+2).

Italien vs Rusland

Tyskland vs Sverige

Sverige vs Rusland

Tyskland vs Italien

Rusland vs Tyskland

Sverige vs Italien

Referencer

Eksterne henvisninger
Officiel hjemmeside

Gruppe B

EM i fodbold for kvinder 2017 - Gruppe B


Martin Vitík, né le  en Tchéquie, est un footballeur tchèque qui évolue au poste de défenseur central au Sparta Prague.

Biographie

En club
Martin Vitík est formé par le Sparta Prague. En , il est intégré à l'équipe première durant les matchs de préparation d'avant-saison. C'est avec ce club qu'il débute en professionnel, le , lors d'une rencontre de Ligue Europa face au LOSC Lille. Il entre en jeu en fin de match à la place de Michal Sáček lors de cette rencontre perdue par son équipe par quatre buts à un.

Vitík inscrit son premier but en professionnel le , lors d'une rencontre de championnat face au FK Mladá Boleslav. Il est titularisé ce jour-là et marque de deuxième but de son équipe, qui l'emporte finalement par trois buts à zéro.

Le , Vitík se fait remarquer lors d'une rencontre de coupe de Tchéquie face au  en marquant deux buts. Il s'agit du premier doublé de sa carrière, et il permet à son équipe de s'imposer par six buts à un

En sélection
Martin Vitík joue son premier match avec l'équipe de Tchéquie espoirs lors du premier match de groupe du championnat d'Europe espoirs de 2021 contre l'Italie, le . Il est titularisé mais les deux équipes se neutralisent (1-1 score final). Il ne fait toutefois qu'une seule apparition dans cette compétition. Il inscrit son premier but avec les espoirs lors de sa deuxième apparition, le  de la même année, face à la Slovénie. Titulaire, il marque le seul but de la partie, et permet donc aux siens de s'imposer.

Palmarès
 Sparta Prague
 Championnat de Tchéquie (1) :
 Champion : 2022-23.

Notes et références

Liens externes

Footballeur tchèque
Joueur de l'AC Sparta Prague
Naissance en janvier 2003
Naissance en Tchéquie

Martin Vitík


Agrilus georgesi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Baudon, 1968.

Referências

georgesi

Agrilus georgesi


Merokrin bezler; sitoplazmalarından kayıp vermeden ya da çok az miktarda kayıpla salgı yapan hücrelerin oluşturduğu bezlerdir.

Bu tip hücrelerde granüllü endoplazmik retikulumda oluşan salgı, Golgi aygıtına aktarılır. Burada son şeklini alıp, kesecikler (granüller) halinde hücrenin apikal kısmından dışarı verilir. Salgılandıkları organın yüzeyini nemli ve kaygan tutarlar, terlemeyi sağlarlar. Tükürük bezleri, ter bezleri, pankreasın bir kısmı, sindirim, solunum ve ürogenital yollardaki bezler bu tiptir.

Merokrin bezlerinde ENaC adlı Na+ kanalları vardır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Dış salgı bezleri
 Merokrin bezler
 Apokrin bezler
 Holokrin bezler

Bezler

Merokrin bezler


Pontécoulant ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südwestlich des Mare Australe, östlich des Kraters Hagecius.
Der Kraterrand ist erodiert mit ausgeprägten, mehrfachen Terrassierungen, das Kraterinnere ist weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Astronomen Philippe Gustave le Doulcet, comte de Pontécoulant, offiziell benannt. Am 19. August 2023 stürzte die russische Mondsonde Luna 25 bei einem gescheiterten Landeversuch in den Nebenkrater Pontécoulant-G.

Weblinks

 Pontécoulant auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Pontécoulant (Mondkrater)


إيلولة أمالو إحدى بلديات دائرة بوزغن التابعة لولاية تيزي وزو الجزائرية.

زوايا
 زاوية سيدي أحمد بن يحيى أومالو

شخصيات
 أحمد بن إدريس الإيلولي (685هـ-760هـ)

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية  ولاية تيزي وزو

إيلولة أمالو

إيلولة أمالو


Lippelsdorf ist ein Ortsteil der Stadt Gräfenthal im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen an der Thüringer Porzellanstraße mit 142 Einwohnern.

Lage
Lippelsdorf ist der westlichste Ort im Gebiet der Stadt Gräfenthal im Thüringer Schiefergebirge. Die Gemarkung ist kupiert, hängig und waldreich. Die Landesstraße 1098 verbindet den Ort kurz vor Schmiedefeld mit der Bundesstraße 281.

Geschichte
1379 wurde der Ort erstmals urkundlich erwähnt. Er ist Standort einer historischen Porzellanmanufaktur.

Mit Eröffnung der Bahnstrecke Probstzella–Bock-Wallendorf am 15. Oktober 1898 erhielt Lippelsdorf mit der gleichnamigen Station einen Eisenbahnanschluss. Am 22. Januar 1997 wurde der Reiseverkehr im Streckenabschnitt Ernstthal–Probstzella eingestellt, am 1. Juli 2006 wurde dieser Abschnitt stillgelegt. Innerhalb der Gemarkung Lippelsdorf befinden sich ein markanter Bahnviadukt und der Froschbergtunnel.

Am 9. April 1994 (juristisches Wirkungsdatum) wurde der Ort nach Gräfenthal eingemeindet.

Persönlichkeiten
 Helmut Lipfert (1916–1990), Luftwaffenoffizier
 Helmut Scherf (1926–2008), Kunsthistoriker

Weblinks

Einzelnachweise

Gräfenthal
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Ersterwähnung 1379
Gemeindeauflösung 1994

Lippelsdorf


بلدية كاريون دي كالاترافا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.792 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

كاريون دي كالاترافا


Edoardo Amaldi () a fost un fizician italian, activ în fizica nucleară și fizica particulelor elementare.

Amaldi a făcut parte din grupul "Ragazzi di Via Panisperna", care a cercetat reacțiile nucleare induse de neutronii lenți. A adus contribuții la studiul radiației cosmice și la teoria monopolilor magnetici și undelor gravitaționale. A contribuit direct la înființarea Institutului Național de Fizică Nucleară (INFN) italian, a Organizației Europene pentru Cercetare Nucleară (CERN) și a Agenției Spațiale Europene (ESA). A fost titularul catedrei de fizică experimentală de la Universitatea Sapienza din Roma și președinte al academiei naționale italiene Accademia Nazionale dei Lincei.

Note

Legături externe

 Oral History interview transcript with Edoardo Amaldi 8 April 1963, American Institute of Physics, Niels Bohr Library and Archives
 Oral History interview transcript with Edoardo Amaldi 9, 10 April 1969, American Institute of Physics, Niels Bohr Library and Archives
 Oral History interview transcript with Edoardo Amaldi 10 December 1982, American Institute of Physics, Niels Bohr Library and Archives
 Annotated bibliography for Edoardo Amaldi from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues
 Amaldi's profile on INSPIRE-HEP

Nașteri în 1908
Decese în 1989
Fizicieni italieni
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe
Oameni asociați cu CERN

Edoardo Amaldi


Samaveda, Hinduizmin kutsal metinleri olan Veda'ların bir bölümü.

Samaveda kurban esnasında söylenan ilahileri içerir. Genel sıraya göre dört Veda'nın içinde üçüncü sıradadır. Yine de kutsiyet ve liturjik (ayinsel) açıdan Rigveda'dan sonra en önemli Veda bölümüdür. Bir tür melodiler vedası olan samaveda yüksek sesle okunur.

Vedalar

Samaveda


El Abierto de Estados Unidos 1977 es un torneo de tenis disputado en superficie dura, siendo el cuarto y último torneo del Grand Slam del año.

Finales

Senior

Individuales masculinos

 Guillermo Vilas vence a  Jimmy Connors, 2–6, 6–3, 7–6(4), 6–0

Individuales femeninos

 Chris Evert vence a  Wendy Turnbull, 7–6, 6–2

Dobles masculinos

 Bob Hewitt /  Frew McMillan vencen a  Brian Gottfried /  Raúl Ramírez, 6–4, 6–0

Dobles femeninos

 Martina Navrátilová /  Betty Stöve vencen a  Renee Richards /  Betty-Ann Stuart, 6–1, 7–6

Dobles mixto

 Betty Stöve /  Frew McMillan vencen a  Billie Jean King /  Vitas Gerulaitis, 6–2, 3–6, 6–3

Junior

Individuales masculinos

 Van Winitsky vence a  Eliot Teltscher, 6-4, 6-4

Individuales femeninos

 Claudia Casabianca vence a  Lea Antonopolis, 6-3, 2-6, 6-2

Dobles masculinos
El torneo comenzó en 1982.

Dobles femeninos
El torneo comenzó en 1982.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Abierto de Estados Unidos 1977

Abierto de Estados Unidos 1977


අප්‍රේල්
අප්‍රේල් 01 :   බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පකිස්ථානු සංචාරය 2018අප්‍රේල් 08 :   එංගලන්ත කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය සංචාරය 2018 අප්‍රේල් 28 :  2018 ලෝක ක්‍රිකට් ලීග් හතරවන අදියර

මැයි
මැයි 11 :   පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ අයර්ලන්ත සංචාරය 2018 මැයි 24 :   පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය 2018

ජූනි
දිනය තීරණය කළ යුතුය :  2018 කාන්තා විස්සයි20 ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගාවලිය දිනය තීරණය කළ යුතුය :   ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සිම්බාබ්වේ සංචාරය 2018 ජූනි 06 :   ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සංචාරය 2018 ජූනි 09 :   දකුණු අප‍්‍රිකානු කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය 2018 ජූනි 10 :   එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ස්කොට්ලන්ත සංචාරය 2018 ජූනි 14 :   ඇෆ්ගනිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය සංචාරය 2018 ජූනි 12 :
 පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ස්කොට්ලන්ත සංචාරය 2018 ජූනි 13 :   ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය 2018
ජූනි 20 :    '2018 එංගලන්ත කාන්තා තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගාවලිය

ජූලි
ජූලි 03 :   ඉන්දියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය 2018 ජූලි 07 :   නවසීලන්ත කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය 2018   ජූලි 12 :   දකුණු අප‍්‍රිකානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා සංචාරය 2018

අගෝස්තුදිනය තීරණය කළ යුතුය'' :   පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සිම්බාබ්වේ සංචාරය 2018

මුලාශ්‍ර

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් 2018


Cayo Lime (en inglés: Lime Cay) Es un islote que pertenece al país caribeño de Jamaica, que se encuentra ubicada frente a la Bahía de Kingston siendo la más importante del grupo de lo de Cayos de Puerto Real (Port Royal).
El Islote mide 380 metros del noroeste al sureste, y es de hasta 80 metros de ancho, con una superficie de 2 hectáreas. Alrededor de la mitad de la isla es boscosa, el resto es arena y coral. No tiene infraestructura a excepción de un pequeño edificio abierto que se utiliza para la preparación y venta de alimentos.

Véase también
 Geografía de Jamaica
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla
 Foto del Islote en Flickr

Archipiélagos e islas de Jamaica

Cayo Lime


Les Legionellales sont un ordre de bactéries Gram négatives de la classe des Gammaproteobacteria. Il comporte des bactéries à développement intracellulaire, c'est-à-dire que leur cycle de vie comporte une phase de parasitisme de cellules eucaryotes, qui peut être selon les familles obligatoire ou facultatif.

Il comporte des genres pathogènes pour l'humain tels que Coxiella et Legionella.

Description
Les Legionellales sont un ordre de bactéries appartenant au Phylum des Proteobactéries. Cet ordre comprend deux familles, les Legionellaceae et les Coxiellaceae, dont les principaux genres sont, respectivement, Legionella et Coxiella, deux genres d'agents pathogènes notables. Par exemple, la fièvre Q est causée par Coxiella burnetii et Legionella pneumophila provoque la maladie du légionnaire et la fièvre de Pontiac.

Les membres de l'ordre des Legionellales peuvent être moléculairement différenciés des autres gammaprotéobactéries par la présence de quatre indels de signature conservés (CSI). Ces signatures conservées d'indels sont présentes dans les protéines ARNt-guanine(34) transglycosylase, protéine transmembranaire du système de libération des lipoprotéines lolE et ARNt (guanosine(37)-N1)-méthyltransférase TrmD.

Taxonomie
Cet ordre a été décrit en  et validé dans la liste de validation n°106.

Plusieurs genres candidats ont été proposés (Ca. Berkiella, Ca. Fiscibacter, Ca. Ovalusbacter et Ca. Pokemonas) mais pas acceptés.

Liste de familles
Selon la  :
 Coxiellaceae Garrity  2005
 Legionellaceae Brenner  1979

Références

Liens externes

 Legionellales LPSN List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature

Bacteria
Bactérie
Gammaproteobacteria
Pseudomonadota
Ordre de bactéries (nom scientifique)
Bactérie décrite en 2005

Legionellales


Biyografi
1949 yılında Ankara'da doğdu. Ankara, Kırıkkale ve Yozgat'ta liseyi bitirdi. 1971'de Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'den mezun oldu. 1969 yılında Hürriyet gazetesinin Ankara bürosunda gazeteciliğe başladı.

Okulu bitirince, İstanbul'a atandı ve Hürriyet Haber Merkezi Müdür yardımcısı olarak çalıştı. İki yıl sonra gazetenin Yazi İşleri Müdürlüğü'ne atandı.

1975 yılında Boğaziçi Üniversitesi İdari Bilimler'de master'a başladı. Sonra doktoraya devam etti.

1980-1981 ders yılında Harvard Üniversitesi'nde Prof. Samuel Huntington'ın başkanı olduğu Uluslararası Araştırmalar Enstitüsü'nde doktora-sonrası çalışmasını yaptı.

Bilgisayarla Boğaziçi'nde tanıştı. Harvard'dayken Boston Üniversitesi'nde bilgisayar operatörlüğü bölümüne devam etti.

Sonra WordPerfect firmasında Türkçe dil desteği için danışman olarak çalıştı.

12 Aralık 1985′te  "Voice Of America" (Amerika'nın Sesi) radyosu Türkçe bölümüne katıldı. Böylelikle "Gazetecilik"ten "Radyoculuk"a geçiş yapmış oldu. 15 yıl sonra, VOA Türkçe Bölümü'nden ayrılıp  Internet Bölümü'ne geçti.

Ardından Tercüman gazetesi Genel Yayın Müdürü oldu. Buradan ayrıldıktan sonra ise Güneş gazetesinde Genel Koordinatör görevini yürüttü.

Birkaç kez Yılın Gazetecisi seçildi; Uluslararası Basın Enstitüsü'nden Basın Özgürlüğü Ödülü'nü aldı. Sayısız yazı yazdı. Basın kartının, basın özgürlüğüne aykırı olduğunu öne sürerek basın kartını iade etti.

Güneş gazetesinden de ayrıldıktan sonra Amerika'nın Sesi radyosuna katılmak üzere 1985 yılında Washington'a gitti. Bu sıralarda Usenet servis sağlayıcısı olan UUNet bünyesinde Internet devriminin temellerinin atılmasına tanık olacak bir konumda görev aldı.

Aralarında Novell ve MS LAN'ın da bulunduğu birçok ağ sisteminin sertifikalarını aldı. Burada önce George Mason, Northern Virginia Community College'da ve Virginia International University'de masaüstü yayıncılık, görsel tasarım ve Web Tasarımcılığı dersi verdi.

BYTE, PC World, PC Life, NetLIFE dergilerinde yazı ve kitapçıklar yazdı.

Halen bütçesini ABD Kongresi'nin verdiği Uluslararası Yayın Bürosu'nun Internet Hizmetleri Bölümü'nde IT uzmanı olarak çalıştı.

Evli ve çocuğu yok.
Potkal (Potkal.com kapandı), BYTE ve  Gelişim Platformu Biz'ce dergilerinde yazar olarak bulundu.

Türkiye'ye kesin dönüş yaptıktan sonra bir süre rektör danışmanı olarak Bahçeşehir Üniversitesi'nde kariyerini sürdürmesinin ardından halen İbnihaldun Üniversitesinde öğretim üyesi olarak kariyerine devam etmektedir.

Kaynakça
 Mutasyon net
 Sanalkurs.net Röportaj
 VOA News Hulya Polat Blog

Dış bağlantılar
 Semiosis (Kişisel Blogu)
 Facebook Linki
 Twitter Linki

1949 doğumlular
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Yaşayan insanlar
Daily Sabah kişileri

Hakkı Öcal


Sherlock Holmes Versus Jack the Ripper é um jogo de aventura para Microsoft Windows e Xbox 360, desenvolvido pelo estúdio ucraniano Frogwares e distribuído pela Focus Home Interactive .  É o quinto jogo da série Sherlock Holmes de jogos de aventura desenvolvidos pela Frogwares. O jogo se passa no distrito londrino de Whitechapel em 1888, o local histórico dos assassinatos de Jack, o Estripador .

Seguindo a versão remasterizada de Sherlock Holmes: The Awakened e Sherlock Holmes Versus Arsène Lupin, Sherlock Holmes versus Jack the Ripper ofereceu a habilidade de jogar em uma perspectiva de terceira pessoa, além da perspectiva de primeira pessoa. A versão francesa do jogo foi lançada em 30 de abril de 2009. A versão em inglês foi lançada em 24 de maio.

História
O jogo se passa no final do período vitoriano, uma época em que o Império Britânico estava no auge. Como a principal potência mundial, o Reino Unido era um modelo de riqueza, mas Whitechapel era o bairro mais miserável da capital. Dentro de seus limites viviam alguns dos habitantes mais pobres do país, incluindo alcoólatras, mendigos, prostitutas, bem como uma grande comunidade de imigrantes judeus que fugiam do crescente anti-semitismo da Leste Europeu. Nesse contexto de miséria, dezenas de milhares de pessoas viviam amontoadas em um labirinto de ruas estreitas, úmidas e sujas. Nessas ruas, entre 3 de abril de 1888 e 13 de fevereiro de 1891, ocorre uma série de assassinatos terrivelmente violentos. É dentro desse cenário sinistro e fielmente retratado que Holmes deve investigar, rastrear e prender Jack, o Estripador, resolvendo assim um dos maiores mistérios da história do crime.

Jogabilidade
O jogador pode jogar de uma perspectiva de primeira ou terceira pessoa como Holmes ou Watson. Holmes e Watson chegam para inspecionar cada cena do crime após o assassinato, dando ao jogador uma visão de perto do trabalho de Jack.

Cada cena do crime permite ao jogador reconstruir o que aconteceu, coletando as evidências e ligando-as até chegar a uma conclusão. Por exemplo, ao examinar o corpo de Annie Chapman, o jogador descobre pistas pertinentes como sangue em uma cerca, hematomas sob o lado direito da mandíbula e uma língua inchada, o que permite ao jogador deduzir que a vítima foi morta enquanto estava deitada depois de ser estrangulada com a mão esquerda. Essas deduções são escolhidas em listas suspensas na interface do jogo.

O jogador também é obrigado a resolver mistérios no famoso apartamento de 221B Baker Street de Holmes, um processo que envolve vasculhar diálogos e documentos para estabelecer horários de assassinato, antes de desenvolver teorias detalhadas sobre por que os assassinatos estão sendo cometidos. O jogador junta notas rasgadas, monta objetos e enfrenta desafios de blocos deslizantes.

Personagens

 Sherlock Holmes: Famoso detetive consultor que mora em 221b Baker Street com seu leal amigo Dr. John Watson. Os métodos de Holmes são únicos e ele deve colocar todos os seus poderes excepcionais de dedução neste caso.
 Doutor John H. Watson: Um médico e o melhor amigo de Holmes. Ele fará o possível para ajudar seu amigo a capturar Jack, o Estripador.
 Jack, o Estripador: O serial killer que ataca o sinistro distrito de Whitechapel. Ele mata prostitutas sem piedade e zomba da polícia, sendo considerado um louco e um gênio.
 Inspetor Frederick Abberline: Um inspetor de polícia que recusa a ajuda de Holmes. Ele acredita que pode facilmente resolver o caso.
 Baker Street Irregulars: Uma gangue de crianças pobres que ajudam Holmes e Watson em seu caso difícil.
 Francis Tumblety: Um médico americano que por acaso estava em Londres na hora dos assassinatos, conhecido por não gostar de mulheres em geral.
 Walter Sickert: Um pintor que frequenta o bordel local onde as vítimas do Estripador trabalharam.
 Jacob Levy: Um açougueiro com má reputação devido a crimes passados.

Recepção

O jogo recebeu críticas mistas e positivas dos críticos. GameSpot comentou negativamente sobre a forma como o jogador reúne pistas no jogo, já que primeiro deve fazer recados para a polícia.

Referências

Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos para Xbox 360
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos ambientados em Londres
Jogos eletrônicos desenvolvidos na Ucrânia
Jogos eletrônicos crossover
Canibalismo na ficção
Jogos eletrônicos de história alternativa
Jogos eletrônicos de aventura
Jogos eletrônicos de 2009

Sherlock Holmes versus Jack the Ripper


El Campeonato Nacional General Artigas (también denominado Copa Artigas, a pesar de que su formato no era tal) fue un torneo oficial disputado en tres ocasiones, en los años 1960, 1961 y 1962. Fue el primer intento de realizar  un campeonato que integrara a los equipos capitalinos y del interior del país. Consistía en una rueda todos contra todos entre los diez equipos de la Primera División y las selecciones campeonas de las cuatro Confederaciones que conforman la Organización del Fútbol del Interior.

Defensor se coronó campeón invicto en la primera edición al ganar once partidos y empatar dos.

Campeones

Títulos por equipo

Véase también
 Asociación Uruguaya de Fútbol
 Fútbol en Uruguay

Referencias

Competencia
Epónimos de José Artigas

Campeonato Nacional General Artigas


Mazandaran Düzlüğü veya Mazandaran Ovası İran'da bulunan Hazar Denizi genişliğinde bir düzlüktür. Ova İran'da bir kasaba olan Sakhtsar'da darlaşır ve Barfuruş bölgesinde genişler.

Düzlük
İran'daki ovalar

Mazandaran Düzlüğü


Ahmed Paşa Antlaşması, 10 Ocak 1732 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ile Safevîler arasında imzalanmış bir antlaşmadır. 1730-1732 Osmanlı-Safevî Savaşı'nı sona erdirmiştir.

Bu antlaşmanın bazı şartları şunlardır:

 Kuzeyde Aras Irmağı iki ülke arasında sınır kabul edildi.
 Güneyde Kasr-ı Şirin sınırı değişmedi.
 Revan, Gence, Tiflis, Nahcivan, Şirvan ve Dağıstan Osmanlılarda kaldı.
 Tebriz, Kirmanşah, Hemedan, Luristan ve Erdelan ise İran'a bırakıldı.

Söz konusu antlaşma Osmanlı Devleti'ni memnun etmedi ve sadrazam azledildi. Dolayısıyla, kırılgan bir barış ortamı oluştu. 1733'te İran'da iktidarı tamamen ele geçiren Nadir Şah, Osmanlılar'ın eline geçen Kafkas topraklarını geri almak için fırsat kollamaya başladı.

Safevîler
İran-Osmanlı İmparatorluğu antlaşmaları

Ahmed Paşa Antlaşması


La Ruta Estatal de Nevada 806, y abreviada SR 806 (en inglés: Nevada State Route 806) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en el Norte de Battle Mountain. La carretera tiene una longitud de 9,4 km (5.812 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 806 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 806


A Igreja Presbiteriana Evangélica (IPE) - em Inglês: Evangelical Presbyterian Church - é uma denominação reformada presbiteriana, conservadora fundada na Austrália, em 1961, por um grupo de igrejas que aderiu a Fé Reformada na Tasmânia, com a ajuda da Igreja Presbiteriana da Austrália Oriental.

História

As igrejas presbiterianas são oriundas da Reforma Protestante do século XVI. São as igrejas cristãs protestantes que aderem à teologia reformada e cuja forma de organização eclesiástica se caracteriza pelo governo de assembleia de presbíteros. O governo presbiteriano é comum nas igrejas protestantes que foram modeladas segundo a Reforma protestante suíça, notavelmente na Suíça, Escócia, Países Baixos, França e porções da Prússia, da Irlanda e, mais tarde, nos Estados Unidos.

Na década de 1950, um grupo de pessoas da Tasmânia, de origem de diversas denominações, aderiu à Fé Reformada e estabeleceu contato com a Igreja Presbiteriana da Austrália Oriental (IPAO), com o objetivo de aderir a ela.

Todavia, em vez disso, a IPAO decidiu dar apoio ao grupo, sem integrá-lo a denominação. Ministros da IPAO ordenaram pastores ministros na Tasmânia em 28 de Setembro de 1961. No dia seguinte, os ministros recém-ordenados reuniram-se e constituíram-se em um Presbitério, adotando constituindo assim, formalmente a Igreja Evangélica Reformada ( Reformed Evangelical Church).

Posteriormente, o grupo mudou de nome para Igreja Presbiteriana Evangélica (Evangelical Presbyterian Church).

Em 1986, parte das igrejas se separaram da denominação e formaram a Igreja Presbiteriana do Sul (Austrália).

Doutrina
A denominação subscreve a Confissão de Fé de Westminster, Catecismo Maior de Westminster e Breve Catecismo de Westminster. Além disso, a denominação não permite a ordenação de mulheres, pratica a salmodia exclusiva e proíbe o uso de instrumentos musicais nos cultos públicos. Outra doutrina que destaca a denominação é a rejeição das doutrinas graça comum e da oferta bem intencionada do Evangelho, geralmente adotadas por outras denominações reformadas.

Relações intereclesiásticas
A denominação possui relacionamento com as Igrejas Protestantes Reformadas na América.

Denominações presbiterianas na Austrália

Igreja Presbiteriana Evangélica (Austrália)


وادي نيرا أحد أودية قطاع تهامة بمنطقة الباحة يتبع لمحافظة المخواة، ويقع بالتحديد في شمال غرب محافظة المخواة. يحده من الشرق جبل شدا الأعلى ومن الجنوب جبل شدا الأسفل ومن الشمال والغرب عدد من الجبال الأخرى
يسكن في الوادي ما يقرب من 10.000 نسمة، يتوزعون على أكثر من 60 قرية، وهم من قبيلة [غامد وزهران]، ويضم الوادي عدداً من الدوائر الحكومية مثل مركز أمارة ومستوصف صحي ومركز شرطة ومركز للدفاع المدني. بالإضافة إلى عدد من المدارس للبنين والبنات
يمكن الوصول إلى الوادي من جهة محافظة المخواة عبر مفرق قدران ثم وادي مليل، ومن محافظة قلوة يوجد طريقين عبر عقبة معبدة تعرف محلياً بعقبة الطويلة، أو عبر عقبة الطويلة ثم الاتجاه من نصف العقبة إلى الطريق الموصل إلى قرية الحصحص ثم النزول للوادي عبر عقبة معبدة تعرف بعقبة الصلا وهي الأقرب إلى وسط الوادي (قرية القهب).

من الخدمات المتوفرة لأهالي الوادي، التيار الكهربائي، والهاتف الثابت لبلدة الوسطة (أعلى الوادي) وما جاورها فقط، أما تغطية الهاتف الجوال فلا تشمل الوادي بالكامل، أما الطريق الموصل للوادي من جهة محافظة المخواة عبر مفرق قدران ثم وادي مليل معبد ويصل إلى القرب من قريتي الخليلة ومنارة التي تبعد عن وسط الوادي (قرية القهب) أقل من مسافة خمسة كيلو مترات.

انظر أيضا
منطقة الباحة
قلوة
المخواة
شدا الأعلى
ناوان
شدا الأسفل
وادي الأحسبة
غامد الزناد

مراجع

أودية شبه الجزيرة العربية
أودية منطقة الباحة

وادي نيرا


Sasanidski arheološki krajolik regije Fars je naziv za 8 arheoloških sasanidskih lokaliteta u iranskoj pokrajini Fars koje je UNESCO upisao na popis mjesta svjetske baštine u Aziji 2018. godine jer "odražavaju optimalnu upotrebu prirodne topografije i svjedoči o utjecaju Ahemenida, Partske kulturne tradicije i rimske umjetnosti koje su značajno utjecali na arhitekturu i umjetničke stilove islamskog doba". Nalaze se na tri zemljopisna dijela jugoistočne iranske provincije Fars: Firuzabad, Bišapur i Sarvestan. Ove utvrđene građevine, palače i gradske mreže potječu od najstarijih i najkasnijih vremena Sasanidskog carstva, koje se protezalo diljem regije od 224. do 658. godine. Među ovim nalazištima je glavni grad utemeljitelja dinastije Ardašira Papakana, kao i gradske i arhitektonske strukture njegovog nasljednika Šapura I.

Na mjestu drevnog grada Gura, osnivač Sasanidskog carstva Ardašir I. dao je sagraditi novi glavni grad, koji je bio poznat pod nazivima Hor-Ardašir, Ardašir-Hure, te Šari-Gur. Grad je imao kružni tlocrt, tako precizan da je perzijski povjesničar Ibn Balhi napisao kako je "građen uz pomoć kompasa". Oko gradskih zidina protezao se jarak promjera 2 km, odnosno 50 metara širine. Pristup se vršio s četiri gradskih vrata; Hormuz vratima na sjeveru, Ardašir vratima na jugu, Mitra vratima na istoku, te Bahram vratima na jugu. Kraljevski dijelovi grada nalaze se na središnjem dijelu u obliku kruga promjera oko 900 m.

Popis lokaliteta

Izvori

Poveznice
 Šuštarski hidraulički sustav
 Perzijska umjetnost

Sasanidska arhitektura
Arheološki lokaliteti u Iranu
Svjetska baština u Iranu
Fars


Cet article présente les différentes campagnes européennes réalisées par le Brøndby IF depuis sa première participation à la Coupe des clubs champions européens en 1986.

Le club réalise sa meilleure performance en date lors de la saison 1990-1991, atteignant à cette occasion les demi-finales de la Coupe UEFA.

Résultats en compétitions européennes

Légende du tableau

Résultats
Note : dans les résultats ci-dessous, le score du club est toujours donné en premier.

Bilan

Notes et références

Lien externe
 Historique du Brøndby IF en compétitions européennes sur EU-Football.info.

Brøndby IF
Brøndby IF

Historique du parcours européen du Brøndby IF


An Polystachya seticaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Polystachya seticaulis in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya seticaulis


O 29º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi realizado em conjunto com o Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1949 na cidade de Haia, nos Países Baixos entre 4 a 6 de setembro de 1949. Foram disputadas seis categorias.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1949
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1949


An Stelis bractescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Stelis bractescens in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis bractescens


دار الأوبرا الملكية بالعاصمة الأنجليزية لندن.

تاريخ

تم بناء المسرح الملكي في عهد شارل الثاني عام 1660 غير أن حريقا هائلا أتى عليه عام 1808، أما المعلم الحالي فتعود واجهته والقاعة إلى عام 1858 في حين أن بقية أجزائه حديثة إذ أنها تعود إلى سنوات 1990. وتبلغ طاقة استيعابه 2268 متفرجا.

مراجع

وصلة خارجية

الأوبرا في لندن
تأسيسات سنة 1660 في إنجلترا
دور أوبرا
صالات الموسيقى اكتملت في 1858
كوفنت غاردن
مبان تراثية من المستوى الأول في لندن
مسارح اكتملت في 1732
مسارح اكتملت في 1809
مسارح في مدينة وستمنستر
منظمات موسيقية
دور أوبرا في إنجلترا
مبان ومنشآت حرقت في المملكة المتحدة
ملاعب باليه في المملكة المتحدة

دار الأوبرا الملكية


Ferrando Cansoles y Villarroel (Amusco, Palencia? - Mallorca 1585) fue un impresor de libros que realizó su obra en la ciudad de Palma de Mallorca.

Historia
El impresor Hernando Cansoles y Villarroel fundó en 1540 la segunda imprenta mallorquina. Cansoles era natural de la villa de Amusco, diócesis de Palencia.  No obstante, en 1540 se halla ya en Palma, procedente de Valencia, donde al parecer aprendió el arte de imprimir y donde seguramente adquirió los tipos de letra gótica que aparecen en la mayoría de sus impresiones y parte del utillaje de imprenta, incluidos los grabados.

El 12 de julio de 1541 pidió protección y solicitó a las autoridades competentes que durante el tiempo que consideraran oportuno prohibieran la importación de los libros que él tenía intención de imprimir, eso es Donatus, Pastranas, Verinos, Florets y Catons y otros libros para principiantes, así como la estampación de cartas, salmos, vesprales y otros libros semejantes.  Aludía al hecho de que había llegado a Mallorca con su mujer y sus cosas trayendo consigo prensas y otras herramientas de imprenta por un valor estimado de cien ducados.  La resolución de los Jurados a dicha petición se concretó en la prohibición por espacio de diez años a la importación de las obras que Cansoles se comprometía a publicar.

La imprenta fundada por Cansoles estuvo en funcionamiento hasta finales del  aunque, después de su muerte, que tuvo lugar en 1585, estuvo gobernada hasta principios del  por sus hijas y herederas.  El establecimiento, regentado por sus hijas solteras, decayó rápidamente a falta de una buena dirección. Su incapacidad e inexperiencia para llevar el negocio familiar motivaron las frecuentes protestas de los estudiantes y del vicario general. En consecuencia, el 5 de junio de 1595, en carta escrita por los Jurados de Mallorca a Fernando Moix, su representante ante el rey, comunicaron un requerimiento de Gabriel Guasp Miquel,  que reflejaba las quejas del vicario y de los estudiantes, los cuales, al considerar deficiente el trabajo de las hermanas Cansoles, exigían que fuera la Imprenta Guasp la encargada de la estampación de las imágenes de cofradía, carteles, oraciones, conclusiones y tesis doctorales.  Todo ello provocó un litigio entre ambas imprentas que debió de ser favorable a Gabriel Guasp ya que poco después fue nombrado impresor de la Universidad.

A finales del  ya no existen noticias de la imprenta Cansoles. A pesar del largo período de tiempo en que estuvo en funcionamiento, son pocas las obras que se conservan. Al parecer su principal producción fueron los pliegos sueltos, impresos, por otra parte, mucho más expuestos a su desaparición con el paso del tiempo.  Entre sus obras destaca Libro del arte de las Comadres (1541), El Llibre de la benauenturada vinguda del Emperador y Rey don Carlos en la sua ciutat de Mallorques (1542) y una edición de la gramática de Joan de Pastrana, conocida con el título de Rudimenta Grammaticae, obra muy difundida entre los escolares de habla catalana.

Bibliografía
 ALEMANY VICH, L. La Imprenta Cansoles (Mallorca 1540-1600). Palma de Mallorca, Imprenta Mn. Alcover, 1952.
 FORTEZA OLIVER, Miquela. «El grabado en los libros mallorquines del siglo XVI. La Imprenta Cansoles (1540-c.1601)». En: Libros con arte, arte con libros. Universidad de Extremadura, Consejería de Cultura y Turismo. Cáceres. 2007. pp. 335-343.
 FORTEZA OLIVER, Miquela. El Llibre de la benauenturada vinguda del Emperador y Rey don Carlos en la sua ciutat de Mallorques. Palabra e imagen de una entrada triunfal, Gutenberg-Jahrbuch (2010): 171-184.
FORTEZA OLIVER, Miquela. Los orígenes de la imprenta en Mallorca. Palma de Mallorca: Objeto Perdido. 2011.

Impresores del siglo XVI
Impresores de España
Nacidos en Amusco

Ferrando Cansoles y Villarroel


A Universidade Judson () é uma universidade privada batista localizada em Elgin (Illinois), nos subúrbios de Chicago, nos Estados Unidos da América. É afiliada das Igrejas Batistas Americanas EUA.

História
A universidade tem suas origens na fundação do Northern Baptist Theological Seminary em 1913 pela Segunda Igreja Batista de Chicago. Em 1920, o departamento universitário foi fundado.  Em 1963 tornou-se autônomo do seminário e mudou-se para Elgin (Illinois).  Leva o nome de Judson College, em homenagem a Adoniram Judson, o primeiro missionário batista americano.  Em 2007 tornou-se uma universidade.  Para o ano 2020-2021, teve 1,173 alunos.

Afiliações
Ela é membro das Igrejas Batistas Americanas EUA.

Campus

Ligações externas

Universidades batistas nos Estados Unidos

Universidade Judson


හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනය ("හස්ති ගුහා" අභිලේඛනය) පිහිටියේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂාහි භුබනේස්වර් අසල උදයගිරියෙනි. මෙය ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ දී, ඉන්දියාවේ කාලිංග‍යේ එකල අධිරාජයා වූ ඛාරවේල විසින් කරවන ලද්දකි. ප්‍රාකෘත භාෂාවේ මධ්‍ය-බටහිර ස්වරූපයෙන් රචිත හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනය පේළි දාහතකින් සමන්විත ය. මෙය ගැඹුරට-කැපූ බ්‍රාහ්මී අක්ෂර මාලාවෙන් රචනාකොට ඇත. මෙය පිහිටියේ ඔඩිෂාවේ භුබනේස්වර් අසල උදයගිරි කන්දේ දකුණු පැත්තේ පිහිටි හාථිගුම්ඵා නම් ස්වාභාවික ලෙනේ බෑවුමේ ය. මෙය පිහිටා ඇත්තේ මීට සැතපුම් හයක් පමණ දුරින් පිහිටි ධෞලිහි අශෝක අධිරාජයාගේ ආඥාවන්ට කෙළින්ම මුහුණලා ය.

මෙම අභිලේඛනය රචනා කොට ඇත්තේ කාලිංග වර්ණමාලාවේ ආදිතම ස්වරූපයකින් වන අතර, එය ක්‍රි.පූ. 150 අවට කාලයට යෝජනා වී ඇත.

මෙම අභිලේඛනය ඛාරවේලගේ 13වන රාජ්‍ය වර්ෂයට අයත් අතර, එය විද්වත්හු එය අයත් කාලසීමාව ලෙස ක්‍රි.පූ. 2වන සියවස සිට ක්‍රි.ව. 1වන සියවස තෙක් විවිධ දිනයන් දක්වති.

පසුබිම
උදයගිරි ලෙන්වල පිහිටි හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනය කාලිංග පාලක ඛාරවේල පිළිබඳ තොරතුරු සපයන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයකි. පේළි දාහතකින් යුත් මෙය ක්‍රි.පූ. 1වන සියවදේ බ්‍රාහ්මී අක්ෂර භාවිතයෙන් ගැඹුරට හාරා කැටයම් කොට ඇත. මෙය උදයගිරි කන්දේ දකුණු පෙදෙසේ ස්වාභාවික ලෙන් බෑවුමෙහි කොට ඇත.

මෙය පළමු වරට බටහිර ලෝකය වෙත හඳන්වා දුන්නේ 1820දී ඒ. ස්ටර්ලිං විසිනි. ඔහු ඒෂියාටික් රිසර්චස්, XV කලාපයේ එහි පෙනෙන අයුරින් ගත් පිටපතක් ඇතුළත් කොට ඇත. එසේම An Account, Geographical, Statistical and Historical of Orissa or Cuttack ග්‍රන්ථය තුළ ජේම්ස් ප්‍රින්සෙප් විසින් ද අභිලේඛනය පිටපත් කොට ඇතුළත් කොට තිබේ. ප්‍රින්සෙප්ගේ කියවීම් සහ කිටෝ විසින් සිදුකළ එහි ප්‍රතිකෘතිය බෙංගාල අසියාතික සංගමයේ ජර්නලය, VI (1837) තුළ පළ විය. එහි සදොස් අයුරින් දක්වා තිබුණේ මෙම අභිලේඛනයෙන් කියැවෙන්නේ ඓරා නම් රජකු පිළිබඳ බවයි. 1871 අවසානය වන විට, එච්. ලෝකි විසින් අභිලේඛනයේ බදාම අච්චුවක් නිපදවූ අතර, එය වර්තමානයේ කල්කටාවේ ඉන්දියානු කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත. 1877දී ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් මෙම අභිලේඛනය Corpus Inscriptionum Indicarum වෙළුම I තුළ ප්‍රකාශයට පත්කළ අතර, 1880දී ආර්. එල්. මිත්‍රා විසින් මෙහි මඳක් අලුත් කළ ප්‍රභේදයක් සිය Antiquities of Orissa, වෙළුම II තුළ ඇතුළත් කරන ලදී.

මෙහි පළමු විශ්වසනීය කියවීම සිදුකළ තැනැත්තා ලෙස භග්වාන් ලාල් ඉන්ද්‍රජී සැලකේ. එය ඔහු 1885දී ප්‍රාචීන ශාස්ත්‍රයන්ගේ සයවන අන්තර්ජාතික කොන්ග්‍රසය හමුවේ ඉදිරිපත් කළේ ය. එසේම මෙහි දී වැදගත් කරුණක් වන්නේ හාථිගුම්ඵා සෙල්ලිපිය තුළ වර්ණනා කොට ඇති රජු ඛාරවේල බව පළමුවරට ප්‍රකාශ කළ පුද්ගලයා ද පණ්ඩිත් ඉන්ද්‍රජී වීමයි. මෙම අභිලේඛනයේ ඇති බොහෝ විවර හේතුවෙන් මෙය නිවැරදිව කියැවීමට බාධා ඇති වූයේ, එය වෙන්වෙන්ව අර්ථ සැලකූ විට වැරදි අර්ථකථන ඇතිවිය හැකි නිසායි.

මෙම අභිලේඛනය මගින් ප්‍රධාන වහයෙන්ම මෙම රජුගේ විවිධ ආක්‍රමණ සඳහන් කෙරේ.මෙය ඇරඹෙන්නේ සාතවාහන රජ සාතකර්ණී සමග ඔහුගේ සටනින් අනතුරුවයි:

"දෙවන වර්ෂයේ දී (ඔහු) සාතකාමිනී නොසලකා හැර, තුරඟ සේනා, හස්තීන්, පාබල (නර) සහ රථ ශක්තියෙන් පිරි ප්‍රබල හමුදාවක් බටහිර ප්‍රදේශ වෙත පිටත් කර හරියි. කණ්හ-බෙම්න වෙත එම හමුදාව ළඟවූ පසු ඔහු එම නගරයේ මූසිකයන් භීතියට පත්කරයි." එපිග්‍රැෆියා ඉන්ඩිකා, වෙළු. XX

මේවාත් බලන්න
ඉන්දියානු අභිලේඛන

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 Epigraphia Indica, Vol. XX (1929–30). Delhi: Manager of Publications, 1933.
 Sadananda Agrawal: Śrī Khāravela, Published by Sri Digambar Jain Samaj, Cuttack, 2000.

ප්‍රභව

බාහිර සබැඳි
Epigraphia Indica, වෙළු. XX (1929–30). දිල්ලි: මැනේජර් ඔෆ් පබ්ලිකේෂන්ස්, යළිමුද්‍රණය 1983.
හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනයේ සම්පූර්ණ පෙළ ඉංග්‍රීසියෙන්
ඛාරවේල සහ වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර පුලුමාවීගේ අභිලේඛන අතර සංසන්දනාත්මක අධ්‍යයනයක්
හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනයේ ශිලාරේඛනය, භාෂාව සහ කලාව

ඉන්දියානු අභිලේඛන
ඔඩිෂාවේ ඉතිහාසය
කාලිංග (ඉන්දියාව)
ක්‍රි.පූ. 150

හාථිගුම්ඵා අභිලේඛනය


El parque nacional de Gorkhi-Terelj (en mongol: Горхи-Тэрэлж) es uno de los parques nacionales de Mongolia. La zona turística Terelj tiene una serie de "campamentos de turismo" (Mongol: жуулчны бааз, juulchny Baaz). Está conectado con Ulan Bator por una carretera asfaltada (carretera principal hacia el Este, a 37 km de Ulan Bator). El camino llega al paso Gorkhiin Davaa (Mongolia: Горхийн даваа). La mayoría de los campamentos de turismo y lugares de interés turístico están antes de este paso.

La zona turística del parque nacional es formalmente parte de Ulan Bator.

Una pequeña porción sur del parque se ha desarrollado para los turistas, con restaurantes, tiendas de recuerdos, caballos y camellos en alquiler y campamentos turísticos ger, muchos de ellos dirigidos por Juulchin, la ex empresa estatal de turismo.

Véase también
 Geografía de Mongolia
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos

Gorkhi-Terelj
Mongolia en 1995

Parque nacional de Gorkhi-Terelj


Oktay Arayıcı (12 Şubat 1936, Rize - 21 Ocak 1985, İstanbul) Türk oyun ve senaryo yazarı.

Türk tiyatrosunun toplumcu gerçekçi çizgideki önemli oyun yazarlarındandır. Oyunları defalarca sahnelenmiş ve ödül almıştır.

İlk ve orta öğretimini Rize ve Malatya'da tamamlamıştır.

Oktay Arayıcı lise yıllarında iki arkadaşı ile birlikte Rize'nin ilk ve tek mizah gazetesi "Bomba''yı çıkarmıştır. Haftalık çıkan bu dergi çok uzun ömürlü olmaz. Üç ay sonra mahkeme kararıyla kapatılır.

Arayıcı, aynı dönemde Rizespor takımının ilk kalecisidir.

1956 yılında İstanbul Üniversitesi'ne girer. 1959 yılında ilk senaryosunu yazar. Sansüre takılan Gel Nişanlanalım adlı bu senaryonun ardından, ertesi yıl Dışarıda Yağmur Var adlı ilk oyununu yazar ve sahneler. Arayıcı'nın bundan sonraki tiyatro yaşantısı hareketli, bol ödüllü ve siyasi açıdan faal geçer. 1964'te İzmit'te Good-Year lastik fabrikasındaki grevi konu aldığı Kondulu Hayriye adlı oyunu valilikçe yasaklanır. 1969 yılında yazdığı Seferi Ramazan Beyin Nafile Dünyası (Nafile Dünya) adlı oyunu 1971'de AST'ta sahnelenir ve yasaklanır. Bir oyun yazarı olarak artık dikkat çekmeyi başarmış olan Arayıcı, 1974-1976 yılları arasında Bir Ölümün Toplumsal Anatomisi adlı, kendisinin önde gelen eserlerinden biri sayılan oyunu yazar. Bu oyunla Türk Dil Kurumu ve Avni Dilligil ödüllerini kazanır. 1977'de yine en bilinen oyunlarından olan Rumuz Goncagül'ü yazar; Rutkay Aziz'in rejisiyle sahnelenen oyun 1981-1982 tiyatro sezonunda Sanat Kurumu En İyi Yerli Oyun Yazarı ödülünü alır. Bu oyun daha sonra İrfan Tözüm'ün yönetmenliğinde sinemaya da aktarılır. 1978'de TRT için At Gözlüğü adlı senaryoyu yazar. Film TRT Muhabirleri Derneği tarafından yılın en başarılı yerli yapımı seçilir. 1978-1979 yılında Geçit (Tanilli Dosyası) adlı oyununu yazar. Oyunda Server Tanilli'nin hayatı ekseninde, bir dönemin irdelemesi yapılmaktadır.

Yazdığı Bazı Tiyatro Oyunları
 Dışarıda Yağmur Var (1960)
 Kondulu Hayriye (1964)
 Seferi Ramazan Beyin Nafile Dünyası (1969)
 Bir Ölümün Toplumsal Anatomisi (1974-1976)
 Rumuz Goncagül (1977)
 Geçit - Tanilli Dosyası (1978-1979)
 Babalar (1982)

Ödülleri

 1970 - İkinci Hedef (senaryo) - Yunus Nadi Ödülü
 1971 - Seferi Ramazan Beyin Nafile Dünyası (oyun) - Ankara Sanatseverler Derneği En İyi Oyun Ödülü
 1971 - Seferi Ramazan Beyin Nafile Dünyası (oyun) - Avni Dilligil Ödülü
 1979 - At Gözlüğü (senaryo) - TRT Muhabirleri Derneği En Başarılı Yerli Yapım Ödülü
 1979 - Bir Ölümün Toplumsal Anatomisi (oyun) - Türk Dil Kurumu Ödülü
 1979 - Bir Ölümün Toplumsal Anatomisi (oyun) - Avni Dilligil Ödülü
 1981 - Rumuz Goncagül (oyun) - Ankara Sanatseverler Derneği En İyi Oyun Ödülü

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20080828055838/http://www.ata.boun.edu.tr/chronology/kim_kimdir/oktay_arayici.htm

Kaynakça
1936 doğumlular
1985 yılında ölenler
Türk oyun yazarları
Rize doğumlu sanatçılar
Türk senaristler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da ölenler
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Oktay Arayıcı


Finn Jones (født Terence Jones; 24. marts 1988) er en britisk skuespiller, kendt for rollen som Loras Tyrell i tv-serien Game of Thrones. Han har også spillet rollen som superhelten Iron Fist i tv-serien Iron Fist fra 2017.

Han skiftede navn fra Terence 'Terry' Jones, for ikke at blive forvekslet med Terry Jones fra Monty Python.

Udvalgt filmografi

Film
 The Last Showing (2014) – Martin

Tv-serier
 Game of Thrones (2011–16; 21 afsnit) – Loras Tyrell
 Iron Fist (2017) – Danny Rand / Iron Fist

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-skuespillere fra England
Filmskuespillere fra England
Personer fra London

Finn Jones


Gentleman for en Time er en dansk stumfilm fra 1917, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Helen Gammeltoft og Robert Hansen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917
Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark

Gentleman for en Time