La Lituania propia (en latín: Lithuania propria, lituano: Didžioji Lietuva, literalmente: «Genuina Lituania», yidis: ליטע, Lite) se refiere a una región que existía dentro del Gran Ducado de Lituania, y hablaba el idioma lituano. El significado primordial es idéntico al del Ducado de Lituania, un territorio alrededor del cual el Gran Ducado de Lituania evolucionó. El territorio puede ser trazado por las parroquias católicas cristianas establecidas en tierras paganas bálticas del Gran Ducado de Lituania después de la cristianización de Lituania en 1387. Ellos fueron bastante distinguibles, ya que las partes rutenas del Ducado fueron bautizadas en la forma ortodoxa. El término en latín fue usado ampliamente durante la Edad Media y se puede encontrar en numerosos mapas históricos hasta la Primera Guerra Mundial.

La Lituania propia a veces también se denomina Lituania Mayor (en lituano: Didžioji Lietuva), particularmente en contraste con Lituania Menor.

Referencias

Historia de Lituania
Geografía de Lituania
Regiones históricas de Lituania
Regiones históricas de Bielorrusia

Lituania propia


(Karnataka) දක්ෂිණ භාරතයේ පිහිටි ප්‍රාන්තයකි. අගනුවර: බැංගලෝර්. රජ බස: කන්නඩ.
ඉන්දියාව
ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්ත

කර්ණාටක


Kateřina Siniaková (født 10. maj 1996 i Hradec Králové) er en tjekkisk professionel tennisspiller. Hun spiller både single og double, men det er i damedouble, hun har haft størst succes, og hun har sammen med landsmanden Barbora Krejčíková vundet French Open og Wimbledon, begge i 2018. Efter disse to sejre nåede hun sin højeste placering på double-ranglisten som nummer 2. Parret vandt også juniorrækken i de samme to turneringer samt i US Open, alle i 2013. Hendes bedste single-placering er som nummer 36, som hun nåede i april 2017 efter blandt andet at have vundet sin hidtil eneste WTA-turnering i single, hvilket var Shenzhen Open.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Tjekkiet
Olympiske medaljevindere i tennis
Olympiske mestre fra Tjekkiet
Tennisspillere ved sommer-OL 2020
Medaljevindere ved sommer-OL 2020

Kateřina Siniaková


En bladskede er en særlig udvikling af bladfoden især hos planter af Græs-familien (men også hos andre, f.eks. Skærmplante-familien), hvorved der dannes et hylster. Oftest er bladskeden åben, dvs. at randene er frie men overlagte. Blandt halvgræsserne er bladskederne dog lukkede, eller de har ingen frie rande.

Bladskeden har flere, mulige funktioner: bl.a. som beskyttelse mod vejrlig, som beskyttelse mod græssende dyr og som afstivning. Det sidste kan ses hos bananer, hvor de taglagte bladskeder danner en falsk stamme.

Botanik

Bladskede


Două mori de apă cu o ecluză deschisă, de asemenea, cunoscută sub numele de Două mori de apă și o ecluză deschisă este o pictură din 1653 realizată de pictorul olandez, Jacob van Ruisdael. Actualmente se află în colecția Muzeului Getty din Los Angeles.

Tabloul prezintă două mori de apă la lucru, dintre care cea mai importantă fiind jumătate din lemn cu grinzi orizontale și fronton din scânduri verticale. Aceasta este caracteristică morilor de apă din zona Bentheim din Germania, unde Ruisdael a călătorit la începutul anilor 1650. Acest tablou este una dintre cele șase variante cunoscute pe această temă și singura care este datată.

Deși alți artiști occidentali au reprezentat anterior mori de apă, Ruisdael a fost primul care a prezentat acest subiect ca fiind unul central într-o pictură. Meindert Hobbema, elevul lui Ruisdael, a început să lucreze la fabricile de apă din anii 1660. Astăzi Hobbema este mai cunoscut pentru lucrările cu mori de apă decât profesorul său.

Referințe

Note

Bibliografie

Pictura neerlandeză
Picturi din 1653
Picturi realizate de Jacob van Ruisdael

Două mori de apă cu o ecluză deschisă


Simiiformes (syn. Anthropoidea) er det videnskabelige navn for den zoologiske infraorden aber. De kaldes også for de højere primater og består af østaber og vestaber. Simiiformes opstod for omkring 40 millioner år siden, som søstergruppe til spøgelsesaberne (Tarsiiformes).

Til aberne medregnes de store menneskeaber (Hominidae), der også indbefatter mennesket (Homo sapiens). I almindeligt sprogbrug regnes mennesket dog ikke som en abe.

Klassifikation
En oversigt over familier i Simiiformes og deres placering i ordenen primater:

 ORDEN PRIMATES
 Underorden Strepsirrhini: halvaber
 Underorden Haplorhini: spøgelsesaber og aber
 Infraorden Tarsiiformes: spøgelsesaber
 Infraorden Simiiformes: aber
 Parvorden Platyrrhini: vestaber
 Familie Callitrichidae: egernaber
 Familie Cebidae: kapucineraber og dødningehovedaber
 Familie Aotidae: nataber
 Familie Pitheciidae: springaber, sakiaber og uakarier
 Familie Atelidae: brølaber, edderkopaber og uldaber
 Parvorden Catarrhini: østaber
 Overfamilie Cercopithecoidea: hundeaber
 Familie Cercopithecidae
 Overfamilie Hominoidea: menneskeaber
 Familie Hylobatidae: gibboner
 Familie Hominidae: store menneskeaber

Se også
 Abe

Noter

Eksterne henvisninger

Primater

Simiiformes


Mostarski okrug (također Hercegovina, nje. Herzegowina) bio je jedan od okruga u BiH dok je bila pod Austro-Ugarskom. Sjedište mu je bilo u Mostaru.
Godine 1895. okrug (nje. Kreise) prostirao se na 9.119 km² na kojem je živjelo 219.511 stanovnika. Obuhvaćao je 1895. područje 10 kotara (nje. Bezirk):
 Bileća
 Gacko
 Konjic
 Ljubinje
 Ljubuški
 Mostar
 Nevesinje
 Stolac
 Trebinje

Izvori

Mostarski

Mostarski okrug


I. Zog ya da Ahmed Muhtar Bey Zogoğlu (, 8 Ekim 1895 - 9 Nisan 1961), Arnavut siyasetçi ve devlet adamı. Başbakan olarak başladığı siyasi kariyerini Arnavutluk kralı olarak sonlandırmıştır. 1939'da İtalya'nın Arnavutluk'u işgalinden sonra da krallık payesini önce Mısır'da, sonra Fransa'nın Nice kentinde sürgünde taşımıştır.

Hayatı
8 Ekim 1895'te Osmanlı İmparatorluğu'nun o zamanki Arnavutluk bölgesinde Mati şehrinin Valisi Cemal Paşa Zogoğlu ile Salah Toptani Bey'in kızı Sadiye Hanım'ın üçüncü çocuğu olarak Burgayet kalesinde doğmuştur. Baba tarafından kökü 15. yüzyıla dayanan kuzeyli Geg'lerden Zogoğlu (Zogolli) ailesine, anne tarafından orta Arnavutluklu Toptani ailesine dayanır. Kral olduktan sonra soyunu eski Arnavut krallarından İskender Bey'e (Skanderbeg) kadar çıkarmışsa da, bu iddiası genel kabul görmemiştir.

Osmanlı Devleti'nin 3. Ordusunun merkezi olan, Mustafa Kemal'in de gençlik yıllarını geçirdiği Manastır'daki ilkokul yıllarının ardından, eğitimini sürdürmek üzere 10 yaşında İstanbul'a gelip 1906 yılının sonbaharında Galatasaray Lisesi'ne kaydoldu.

Ancak Mektebi Sultani Şubat 1907 yarıyıl tatilinde büyük bir yangın geçirmiş, okulun arşivi ve kütüphanesi de dahil olmak üzere pek çok bölümü kül olmuştu. Bu yüzden Galatasaray Lisesi'nde eğitime iki yıl ara verildi. Ahmed Muhtar okula gidemediği bu dönemde akrabalarının yanlarında özel dersler alarak eğitimini sürdürdü ve İkinci Meşrutiyet'in ilanına, 31 Mart Olayı'na, Hareket Ordusu'nun İstanbul'a girişine ve II. Abdülhamit'in tahttan indirilmesine tanık oldu.

Galatasaray Lisesi eğitime 1909 yılında tekrar başlayınca orta öğrenimine tekrar başladı. Babası Cemal Paşa'nın 1911 yılında ölümü nedeniyle yapılan çağrı üzerine ülkesine döndü ve 15 yaşındayken babasının valilik unvanını aldı. Bu dönemde Türkçe "oğlu" ekini taşıyan Zogolli/Zogoğlu soyadını bırakarak Arnavutça "kuş" anlamına gelen Zogu adını benimsedi.

Alman kökenli Prens Wilhelm von Wied'in Mart 1914'te dış güçler tarafından Arnavutluk yönetimine getirilmesi üzerine Ahmed Zogu, kendine bağlı kuzeyli birliklerle Sırbistan'a geçti. Avusturya–Macaristan İmparatorluğu ordusu ile askeri ilişkiler kurdu ve İmparator Franz Joseph tarafından kendisine Kraliyet Albayı rütbesi verildi.

1917-1919 yıllarını Viyana ve Roma'da geçirdikten sonra Arnavutluk'a dönen Ahmed Zogu, 1921-1924 yılları arasında parti mücadelelerine katıldı ve kurulan hükûmetlerde İçişleri, Dışişleri ve Başbakanlık görevlerinde bulundu. İçişleri Bakanlığı sırasında Hükûmete karşı hazırlanan bir darbe teşebbüsünü önledi (8 Mart 1922), daha sonra bir öğrenci tarafından girişilen suikast teşebbüsü üzerine (23 Şubat 1924) Zogu'nun adamları muhalefet partisi üyelerinden birini öldürdüler (20 Nisan 1924). Muhalefet partisi parlamentodan çekildi ve isyan çıkardı. İsyancı kuvvetlerin 10 Haziran 1924'te Tiran'a girmesi üzerine Yugoslavya'ya geçen Zogu, Yugoslavya'nın yardımı ve topladığı kuvvetlerle tekrar Tiran'a girip iktidarı ele geçirdi. Ocak 1925'te Tiran'da topladığı Büyük Kongre vasıtasıyla Anayasayı ve rejimi değiştirip Cumhuriyet ilân etti (21 Ocak 1925) ve Cumhurbaşkanı seçildi (31 Ocak 1925). Tiran'da toplanan kurultay 1928'de anayasayı yeniden değiştirerek krallığı kabul etti ve Zogu bir süre sonra, kral ilân edildi (1 Eylül 1928). Bu dönemde Arnavutluk'ta, iktisat, toplum ve kültür alanlarında önemli yenilikler yapılmıştır.

Nisan 1939 yılında, faşist İtalyan kuvvetlerinin Balkanlar üzerindeki politikaları nedeniyle ülkeyi istilâ etmeleri üzerine Kral Zogu, ailesiyle birlikte ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Önce İngiltere'ye, daha sonra da Mısır'a gitti. Ancak Albay Cemal Abdünnasır tarafından yapılan ihtilal nedeniyle 1953'te Mısır'ı da terk edip Fransa'da Nice'e yerleşti. Nisan 1961 yılında Paris'te öldü.

Kraliçe Geraldine
27 Nisan 1938'de Kral Zogu, fakir düşmüş bir Macar soylu ailesine mensup olan kontes Geraldine Apponyi ile evlendi. Kraliçenin annesi Gladys Virginia Steuart Amerikalı olup ünlü şair Robert Frost'un kuzeni idi. Evlenmeden önce Geraldine, amcasının müdürlüğü sırasında Budapeşte Ulusal Müzesi'nin hediyelik eşya kısmında çalışıyordu.

Kral ile kontesin düğünü Tiran'da gerçekleşti. Evli çift Alman Başbakanı Adolf Hitler'in hediye ettiği ateş kırmızısı renkli üstü açık bir Mercedes ile balayına çıktılar. Oğulları Leka 1939'da doğdu.

İtalyan işgalinden sonra Kral ve Kraliçe sırasıyla Yunanistan, Türkiye, İngiltere, Mısır, ABD ve Fransa'da yaşadılar. 1961'de Zogu'nun ölümünden sonra oğlu I. Leka adıyla sürgünde Arnavutluk Kralı ilan edildi. Anne oğul bir süre İspanya'da, daha sonra Rodezya (Zimbabwe) ve Güney Afrika Cumhuriyeti'ne yerleştiler.

Haziran 2002'de Kral I. Leka ve Ana Kraliçe Geraldine'in Arnavutluk'a dönmesine izin verildi. Kraliçe aynı yılın ekim ayında 87 yaşında Tiran'da öldü. Devlet töreniyle Ulusal Mezarlığa defnedildi. I. Leka hâlen kraliyet unvanından feragat etmeksizin Tiran'da yaşamaktadır. Uluslararası silah ticaretiyle uğraştığına dair dünya basınında çıkan haberler mahkemeler yoluyla tekzip edilmiştir.

I. Leka'nın Leka Enver Zogu Rıza Baudouin Msiziwe (1982-) adını taşıyan oğlu, hâlen II. Leka unvanıyla Arnavutluk veliahtı ve 21 Ağustos 2007'den bu yana Arnavutluk kabinesinde bakan yardımcısıdır.

Kız kardeşi Prenses Seniye Hanım (1908-1969), 1936'da II. Abdülhamit'in küçük oğlu Mehmet Abid Efendi (1905-1973) ile evlenmiştir. 1939'da Abid Efendi'ye İtalyanlar tarafından Arnavutluk tacının önerildiği rivayet edilir.

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

1895 doğumlular
1961 yılında ölenler
Arnavutluk başbakanları
Arnavutluk cumhurbaşkanları
Arnavut siyasetçiler
I. Dünya Savaşı'nda Avusturya-Macaristan askerleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
İçişleri bakanları
Hükûmet başkanları
Arnavut millî uyanışı aktivistleri
Feldmareşaller

Zogu


Sarah Hagen (* 18. November 1989 in Appleton, Wisconsin) ist eine ehemalige US-amerikanische Fußballspielerin.

Karriere

Vereine
Hagen begann bereits im Alter von fünf Jahren mit dem Fußballspielen – gemeinsam mit Freunden – in einem Jungenteam.

An der University of Wisconsin–Milwaukee spielte sie für die UWM Panthers in der Horizon League, in der sie in 65 Spielen 67 Tore erzielte und 17 vorbereitete. Nach dem College spielte sie für die FC Milwaukee Nationals in der WPSL und war in acht Spielen zwölfmal erfolgreich.

In der Winterpause der Saison 2011/12 wechselte Hagen gemeinsam mit ihrer Landsfrau Niki Cross zum FC Bayern München. "Angesichts der Langzeitverletzten, der schwierigen Situation in der Liga und den großen Pokal-Halbfinal-Chancen wollen wir neue Optionen haben und Akzente setzen." Mit diesen Worten der Managerin der Damenmannschaft des FC Bayern München, Karin Danner, wurde die in der Winterpause getätigte Verpflichtung von Hagen und Cross begründet.

Am 26. Februar 2012 (13. Spieltag) debütierte sie beim 3:0-Sieg im Heimspiel gegen den SC Freiburg und krönte ihren Einstand mit zwei Toren. Am 12. Mai 2012 gewann sie mit den Bayern den DFB-Pokal durch ein 2:0 im Endspiel gegen den 1. FFC Frankfurt; Hagen erzielte dabei den ersten Treffer. Ihr Engagement in München überdauerte den bis zum 30. Juni 2012 datierten Vertrag, da die US-Profiliga WPS ihren Spielbetrieb kurz vor Saisonbeginn 2012 eingestellt hatte (Hagen war ursprünglich beim WPS-Draft von der Mannschaft der Philadelphia Independence verpflichtet worden). Zum Saisonende 2013/14 verließ sie den FC Bayern München und wechselte zum US-amerikanischen Erstligisten FC Kansas City. Am 31. August 2014 gewann sie mit der Mannschaft das Finale um die US-amerikanische Meisterschaft mit 2:1 gegen den Seattle Reign FC. Am 25. Oktober 2015 wurde die Stürmerin zum NWSL-Neuling Orlando Pride getradet, bevor sie am 7. April 2017 freigestellt wurde. Wenige Tage später wechselte Hagen zur Franchise der Houston Dash, ehe sie zum Saisonende 2017 ihre Karriere beendete. Anfang 2018 wechselte sie in den Trainerstab des Nachwuchses von Orlando City.

Nationalmannschaft
Hagen bestritt zwischen 2010 und 2012 sieben Länderspiele für die US-amerikanische U-23-Auswahlmannschaft. Ihr Debüt gab sie am 7. Juli 2010 beim 3:0-Sieg gegen die Auswahl Englands. Zwei Tage später musste sie mit der Mannschaft eine 1:2-Niederlage gegen die Auswahl Norwegens hinnehmen. Gegen die Auswahl Norwegen erzielte sie am 17. Juni 2011 bei der 2:3-Niederlage mit dem Treffer zum zwischenzeitlichen 2:2 in der 76. Minute auch ihr erstes Länderspieltor. Am 19. Juni 2011 gelangen ihr beim 4:0-Sieg gegen die Auswahl Schwedens erstmals zwei Tore in einem Länderspiel. Am 7. März 2014 debütierte sie in der A-Nationalmannschaft, die im Turnier um den Algarve-Cup mit 0:1 gegen die Auswahl Schwedens verlor, als sie in der 80. Minute für Abby Wambach eingewechselt wurde.

Erfolge
 DFB-Pokal-Siegerin 2012
 US-amerikanischer Meister 2014, 2015

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Vereinigte Staaten)
Fußballspieler (FC Bayern München)
Fußballspieler (FC Kansas City)
Fußballspieler (Orlando Pride)
Fußballspieler (Houston Dash)
DFB-Pokal-Sieger
US-Amerikaner
Geboren 1989
Frau

Sarah Hagen


Sam Bennett (født 16. oktober 1990 i Wervik) er en irsk landevejscykelrytter. Han cykler for det professionelle cykelhold .

Meritter

2008
National juniormester, landevejsløb
Samlet, Junior Tour Of Ireland
2009
7. etape, Rás Tailteann
2010
4. etape, Rhône-Alpes Isère Tour
National U23-mester, landevejsløb
2011
National U23-mester, landevejsløb
GP van de stad Geel
2013
3. og 8. etape, Rás Tailteann
5. etape, Tour of Britain
2014
Clásica de Almería
Rund um Köln
5. etape, Bayern Rundt
2015
6. etape, Tour of Qatar
1. og 3. etape, Bayern Rundt
2. etape, Arctic Race of Norway
Paris-Bourges
2016
1. etape, Critérium International
2. etape, Giro della Toscana
Paris-Bourges
2017
3. etape, Paris-Nice
1. og 4. etape, Slovenien Rundt
2. og 4. etape, Czech Cycling Tour
Münsterland Giro
1., 2, 3. og 5. etape, Tyrkiet Rundt
2018
7., 12. og 21. etape, Giro d'Italia
Rund um Köln
2., 3. og 6. etape, Tyrkiet Rundt
2019
 7. etape, Vuelta a San Juan
 7. etape, UAE Tour
3. og 6. etape, Paris–Nice
1. og 2. etape, Tyrkiet Rundt
3. etape, Critérium du Dauphiné
Irsk mester, landevejsløb
1., 2. og 3. etape, BinckBank Tour
3. og 14. etape, Vuelta a España
2020
1. etape, Tour Down Under
Race Torquay
4. etape, Vuelta a Burgos
3. etape, Tour de Wallonie
Pointkonkurrencen + 10. etape og 21. etape, Tour de France
4. etape, Vuelta a España
2021
 4. og 6. etape, UAE Tour
1. og 6. etape, Paris–Nice
Classic Brugge-De Panne
1. og 3. etape Volta oa Algarve
2022
Eschborn-Frankfurt
2. og 3. etape, Vuelta a España

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Irland

Sam Bennett


Thomas Vesey,  baronnet (1668?–1730), est un pasteur anglo-irlandais. Il est évêque d'Ossory de 1714 à 1730.

Biographie
Il est né à Cork, en Irlande, lorsque son père, John Vesey, est doyen de l'église là-bas, et fait ses études au Collège d'Eton et à Christ Church, Oxford, et devient membre de l'Oriel College. Sa mère est la seconde épouse de John, Anne Muschamp. Il épouse Mary, seule fille survivante et héritière de Denny Muschamp, De Horsley, Surrey et de sa femme Elizabeth Boyle, héritière d'un domaine considérable. Mary est une cousine du côté de sa mère. Le 13 juillet 1698, il est créé baronnet d'Abbeyleix au baronetage d'Irlande.

Prenant les ordres sacrés, il est ordonné prêtre le 24 juin 1700 et, devenant aumônier de James Butler (2e duc d'Ormonde) et archidiacre de Tuam, est par son influence avancé à l'évêché de Killaloe le 12 juin 1713. L'année suivante, il devient évêque d'Ossory.

Il est mort le 6 août 1730, et est enterré à Dublin. Son fils unique et héritier, John Vesey, est créé baron Knapton en 1750 et est l'ancêtre des vicomtes de Vesci et père de William Vesey-FitzGerald (2e baron FitzGerald et Vesey), Elizabeth Vesey et Letitia (1708-1747) qui épouse Ven Charles Meredyth.

Références

Liens externes

Étudiant de Christ Church (Oxford)
Évêque anglican du XVIIIe siècle
Élève du collège d'Eton
Décès en août 1730
Baronnet

Thomas Vesey (1er baronnet)


Auguste von Bärndorf (vollständiger Name auch: von Bärndorff von Bauerhorst) (* 11. März 1823 in Berlin; † 8. März 1911 in Rom) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Auguste von Bärndorff wuchs auf dem Gut der Eltern nahe Berlin auf. Im Alter von 16 Jahren erhielt sie – nach Überprüfung ihres Talents und auf Empfehlungsbrief der Schauspielerin Charlotte von Hagn – Schauspielunterricht bei Auguste Crelinger. 1846 debütierte von Bärndorf als "Philippine" in "Vor 100 Jahren" am Königlichen Schauspielhaus Berlin und wurde anschließend in Oldenburg engagiert.

1848 bis 1857 spielte von Bärndorf als Kaiserliche Hofschauspielerin in Sankt Petersburg, ging dann 1857 nach Hannover und blieb dort als führendes Mitglied des Hoftheaters gefeierte Schauspielerin. Ab 1868 trat sie nur noch vereinzelt auf, nahm 1870 ihren Bühnenabschied.

Von Bärndorf feierte Erfolge insbesondere in klassischen Liebhaberinnen-Rollen, aber auch in Komödien. Gastauftritte hatte sie in Wien wie in den USA. 1881 wurde sie zum Ehrenmitglied des hannoverschen Hoftheaters ernannt.

Auguste von Bärndorf war in erster Ehe eine verheiratete von Schoultz und in zweiter Ehe mit dem Prager Hochschullehrer Anton Jaksch Ritter von Wartenhorst verheiratet. Als dieser 1887 starb, lebte sie anfänglich in Baden-Baden, später dann in Rom. Sie liegt auf dem Protestantischen Friedhof in Rom begraben.

Sie bildete zudem ihre Nichte Auguste Diacono zur Schauspielerin aus.

Literatur
 Ludwig Eisenberg: Großes biographisches Lexikon der Deutschen Bühne im XIX. Jahrhundert. Verlag von Paul List, Leipzig 1903, S. 41, ().
 Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie, Bd. 1, München 1895, S. 262
 Wilhelm Kosch: Deutsches Theater-Lexikon, Bd. 1, Klagenfurt, Wien 1953, S. 894f.
 Hugo Thielen: Bärndorf(f) von Bauerhorst, Auguste von. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 35 (Auszug bei Google Books)
 Hugo Thielen: Bärndorf(f) von Bauerhorst, Auguste von. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 42.

Weblinks
 Auguste von Bärndorf, Porträtzeichnung von Auguste Hüssener auf Europeana.eu

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Darstellender Künstler (Berlin)
Darstellender Künstler (Sankt Petersburg)
Darstellender Künstler (Hannover)
Darstellender Künstler (Baden-Baden)
Darstellender Künstler (Rom)
Deutscher
Geboren 1823
Gestorben 1911
Frau

Auguste von Bärndorf


Die FNM 421–428 waren eine Gruppe von Tenderloks der Ferrovie Nord Milano (FNM), die für Güterzüge konzipiert wurden.

Die insgesamt acht Maschinen wurden 1924–25 von Breda gebaut. 1940 wurden sie in der Gruppe 220 eingeordnet und erhielten die Nummern 220-01–08.

Bald wurden die Maschinen wegen der fortschrittlichen Elektrifizierung des Netzes verkauft: Fünf Stück kamen zur Società Ferrovia Biella–Novara (SFBN), die sie als 421–425 einordnete. Drei weitere kamen zu Industrie- und Werkbahnen.

Die SFBN-Lokomotiven kamen 1961 mit der Verstaatlichung der Gesellschaft zu den Ferrovie dello Stato, die sie in der Gruppe 842 einordneten. Weil sie sich schon in Ruhestand befanden, wurden sie bald ausgemustert und verschrottet.

Weblinks
 Technische Daten

Literatur
 Giovanni Cornolò: Le Ferrovie Nord Milano in tre secoli , Briano, Genua 2006.

421
Tenderlokomotive Achsfolge 1D

FNM 421–428


George Herbert Walker Bush (d. 12 Haziran 1924, Milton - ö. 30 Kasım 2018, Houston), 1989-93 arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin (ABD) 41. başkanı, 1981-89 arasında da ABD'nin 43. başkan yardımcısı. II. Dünya Savaşı gazisi son ABD başkanıdır. ABD'nin 43. başkanı George W. Bush'un babasıdır.

Yaşamı
1924 yılında Milton, Massachusetts'te dünyaya geldi. Connecticut eyaleti senatörlerinden banker Prescott Sheldon Bush (1895-1972) ile Dorothy (Walker) Bush (1901-1992) çiftinin oğludur.  Doğumundan kısa süre sonra Bush ailesi Greenwich, Connecticut'a taşındı. Bush Greenwich'te büyüdü; orada ve Andover'da (Massachusetts) özel okullarda okudu. Andover'daki Phillips Akademisi'ni bitirdikten sonra Deniz Kuvvetleri Yedek Birlikleri'nde yedeksubay oldu. II. Dünya Savaşı sırasında (1942-44) Büyük Okyanus'taki uçak gemilerinde torpido bombardıman pilotu olarak görev yaptı. Üstün Uçuş Nişanı'nı kazandı.

1945'te Barbara Pierce ile evlendi ve çiftin altı çocuğu oldu:  George Walker Bush (1946 doğumlu), Pauline Robinson "Robin" Bush (1949-1953, kan kanserinden öldü), John Ellis "Jeb" Bush (1953 doğumlu), Neil Mallon Bush (1955 doğumlu), Marvin Pierce Bush (1956 doğumlu) ve Dorothy Bush Koch (1959 doğumlu).

Greenwich'e döndükten sonra aile geleneğini izleyerek Yale Üniversitesine girdi ve 1948'de buradan mezun oldu. Babasının şirketinde görev almak istemedi. Ancak babasının iş bağlantıları sayesinde, taşındığı Teksas'ta petrol arama donanımı pazarlamaya başladı. Zapata Petroleum Corporation (1953) ile Zapata Off-Shore Company (1954) gibi petrol şirketlerinin kurucu ortağı oldu.

1959'dan itibaren Houston'da Cumhuriyetçi Parti'de etkin görev aldı. 1964'te Senato seçimlerinde, kendisini aşırı sağcı olmakla suçlayan Demokrat Partili rakibi Ralph Yarborough'ya karşı başarısız olduktan sonra 1966'da Cumhuriyetçi Parti'den Temsilciler Meclisine seçildi. 1970'te bu sandalyeyi bırakarak Senato seçimlerine katıldıysa da yine başarısız oldu. Başkan Richard Nixon, Bush'u ABD'nin Birleşmiş Milletler nezdindeki büyükelçiliğine atadı (1971-72). Bush 1973'te Watergate Skandalı alevlendiği sırada Cumhuriyetçi Parti Ulusal Komitesi'nin başkanı oldu. Uzun süre Başkan Nixon'ı desteklediyse de Ağustos 1974'te başkanı istifaya çağırmak zorunda kaldı. Aynı yılın sonuna doğru Başkan Gerald R. Ford tarafından Pekin'de ABD İrtibat Bürosu'nun başına getirildi. Merkezi Haberalma Örgütü (CIA) başkanlığına (1976-77) atanmasına değin bu görevde kaldı.

Bush 1980'de başkan adaylığı için bir kampanya başlattıysa da mayısta Ronald W. Reagan'ı desteklemek üzere kampanyasından vazgeçti ve Reagan'ın başkan yardımcısı adayı oldu. 1980'de Ronald Reagan'ın mevcut başkan Jimmy Carter'a karşı kazandığı seçim zaferiyle Bush da başkan yardımcısı oldu.

Başkan yardımcısı olarak anayasanın çizdiği görev sınırlarını kabullenip genellikle düşük bir profil sergiledi; hiçbir şekilde Reagan'ı eleştirmedi ve inisiyatif almayı reddetti. Başkan yardımcısı ve senato başkanı olarak Reagan'ın güvenini kazandı. 1984'te ikinci bir dönem için yeniden seçildi; bu seçimdeki rakibi Geraldine Ferraro ABD tarihinde büyük bir partiden başkan yardımcılığına aday gösterilen ilk kadındı. 13 Temmuz 1985'te Reagan'ın kalın bağırsağındaki urun alınması amacıyla ameliyat edilmesi nedeniyle ABD tarihinde başkanlık yetkilerini devralan ilk başkan yardımcısı oldu.

Reagan yönetimi 1986 yılında, yönetim görevlilerinin yasaları doğrudan çiğneyerek gizli bir operasyonla İran'a silah satarak elde ettikleri gelirle Nikaragua'daki Sandinista yönetimine karşı savaşan antikomünist Contra'lara yardım yaptıklarının ortaya çıkmasıyla sarsıldı. Bush kovuşturmadan kurtulmayı başardı. Olayların dışında kaldığını ve fiilî bir rolü olmadığını iddia etse de yayınlamak zorunda bırakılacağı günlüğüne skandal ortaya çıkmadan önceki bir tarihte "bütün ayrıntıları bilen birkaç kişiden biriyim" diye yazmıştı.

1988 başkanlık seçimlerinde neredeyse rakipsiz biçimde partisinin adayı oldu ve Demokrat Parti'nin adayı Yunan asıllı Massachusetts valisi Michael Dukakis karşısında halkın yüzde 54'ünün oyunu alarak seçimi kazandı.

Başkanlığı

Bush, Reagan'ın izlediği politikalarda önemli bir değişikliğe yönelmedi. Ama Reagan'ın Demokratların çoğunlukta bulunduğu Kongre'ye karşı cephe alan tutumundan uzak durdu. Aralık 1989'da, ABD'de uyuşturucu kaçakçılığıyla suçlanan Panama lideri General Manuel Antonio Noriega'yı devirmek amacıyla ABD kuvvetlerinin bu ülkeyi işgal etmesi emrini verdi (ABD'nin Panama'yı işgali). Öte yandan Nikaragua'nın demokratik seçimlere yönelmesi üzerine ABD'nin bu ülkedeki ayaklanmacılara yönelik yardımını kesti.

Doğu Avrupa'daki köklü siyasal dönüşümleri destekleyen Bush Sovyetler Birliği lideri Mihail Gorbaçov'la birkaç kez buluşarak karşılıklı silahsızlanmada çok önemli adımlar atılmasını sağlayan antlaşmalara imza koydu.

Ağustos 1990'da Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesi üzerine Birleşmiş Milletler'in (BM) desteğiyle ABD önderliğinde geniş bir uluslararası ittifakın oluşmasını sağladı. Irak'ın BM ambargosuna karşın çekilmemesi üzerine Basra Körfezi'nde konuşlandırılmış ABD askerlerinin sayısını birkaç ay içinde yaklaşık 500 bine çıkardı. 16-17 Ocak 1991 gecesi ABD önderliğindeki hava saldırısıyla başlayan Körfez Savaşı şubat sonlarında Müttefiklerin zaferiyle sonuçlandı. Savaştan sonra 12 yıl süreyle Irak'a ambargo uygulanmış ve Irak'ın kuzey bölgesindeki hava sahanlığında Irak'a ait uçakların uçması yasaklanmıştır.

Sovyetler Birliği'ndeki reform sürecini destekleyecek bir yardım programını geciktirmekle eleştirilen Bush, Ağustos 1991'de Gorbaçov'a karşı girişilen darbe karşısında kesin tutum takındı. 1991 sonlarında SSCB'nin dağılmasıyla birlikte yaklaşık yarım yüzyıldır dünya ölçeğinde ABD'nin karşıt kutbunu oluşturan rakip ve hasım güç ortadan kalkmış oldu.

İç politikada Bush daha az girişken davrandı. Federal hükûmetin süregiden bütçe açıklarının hem vergileri artırarak hem de harcamaları kısarak kapatılmasına yönelik bir plan konusunda Kongre'yle anlaşmaya vardı. Ama başta işsizlik olmak üzere ekonomik durgunluğun öteki göstergelerinin belirginleşmesi kamuoyunda Bush'a yönelik desteğin sarsılmasına yol açtı. 1992'deki başkanlık seçimlerinde Demokratların adayı Bill Clinton karşısında yenilgiye uğradı. Seçimlerle birlikte siyasi yaşamına nokta koydu.

Sonraki yıllar
1993'te Kraliçe II. Elizabeth tarafından şövalyelik ile ödüllendirildi. Nisan 1993'te Kuveyt'e ziyarette bulundu. Kuveyt Güvenlik Örgütü, ziyaret sırasında Bush'u öldürmek ve sabotaj düzenlemek için ülkeye sızdığı iddia edilen 17 kişiyi tutukladı. Şüphelilerin ifadeleri ve bombanın devre parçalarında yapılan inceleme sonucunda Federal Soruşturma Bürosu (FBI) saldırının arkasında Irak İstihbarat Servisi'nin olduğunu saptadı. Bunun üzerine iki ay sonra Bill Clinton'ın emriyle başlatılan operasyonda Bağdat'ta bulunan Irak istihbarat Servisi merkezine 23 Cruise füzesi atıldı.

En büyük oğlu George W. Bush 2000 ve 2004 yıllarında arka arkaya ABD Başkanı seçildi. Aralarındaki siyasi farklılıklara karşın halefi Bill Clinton'la Katrina Kasırgası ve 2004 Hint Okyanusu tsunamisi kurbanları için yapılan yardım kampanyalarına katıldı. Gerald Ford'un 2006'da ölmesinden sonra ''hayatta olan en yaşlı ABD Başkanı unvanını'' kazandı. Kennebunkport, Maine'da 30 Kasım 2018'de 94 yaşında öldü. Vefatından sonra hayatta olan en yaşlı ABD Başkanı unvanı Jimmy Carter'a geçti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 George Bush'un Körfez Savaşı sırasındaki fotoğrafları

1924 doğumlular
Norfolk County doğumlular
Massachusetts doğumlu iş insanları
Massachusetts doğumlu siyasetçiler
Massachusetts doğumlu yazarlar
2018 yılında ölenler
Houston'da ölenler
George H. W.
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı pilotlar
Amerikalı antikomünistler
İrlanda asıllı Amerikalılar
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
Teksas'ın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Soğuk Savaş'ta liderler
Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşmiş Milletler daimî temsilcileri
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Ronald Reagan'ın danışmanları
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
20. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı siyasi yazarlar
Livingston ailesi
Parkinson hastalığı olan kişiler
Phillips Academy'de öğrenim görenler
Air Medal sahipleri
Üstün Uçan Haç (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri
Beyaz Aslan Nişanı sahipleri
Schuyler ailesi
Amerika Birleşik Devletleri'nin Çin büyükelçileri
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarlar
Soğuk Savaş casusları
Eli Lilly and Company kişileri
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Banyo Nişanı
Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Rice Üniversitesi kişileri
1980 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
1988 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
1992 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
Whitney ailesi (Connecticut)
World Golf Hall of Fame
Yale Bulldogs sporcuları
Amerikalı siyasetçiler
Time Yılın Kişisi
Amerikalı muhafazakârlar
Amerikalı milliyetçiler

George H. W. Bush


Titrations are often recorded on graphs called titration curves, which generally contain the volume of the titrant as the independent variable and the pH of the solution as the dependent variable (because it changes depending on the composition of the two solutions).

The equivalence point on the graph is where all of the starting solution (usually an acid) has been neutralized by the titrant (usually a base). It can be calculated precisely by finding the second derivative of the titration curve and computing the points of inflection (where the graph changes concavity); however, in most cases, simple visual inspection of the curve will suffice. In the curve given to the right, both equivalence points are visible, after roughly 15 and 30 mL of NaOH solution has been titrated into the oxalic acid solution. To calculate the logarithmic acid dissociation constant (pKa), one must find the volume at the half-equivalence point, that is where half the amount of titrant has been added to form the next compound (here, sodium hydrogen oxalate, then disodium oxalate). Halfway between each equivalence point, at 7.5 mL and 22.5 mL, the pH observed was about 1.5 and 4, giving the pKa.

In weak monoprotic acids, the point halfway between the beginning of the curve (before any titrant has been added) and the equivalence point is significant: at that point, the concentrations of the two species (the acid and conjugate base) are equal. Therefore, the Henderson-Hasselbalch equation can be solved in this manner:

Therefore, one can easily find the pKa of the weak monoprotic acid by finding the pH of the point halfway between the beginning of the curve and the equivalence point, and solving the simplified equation. In the case of the sample curve, the acid dissociation constant Ka = 10-pKa would be approximately 1.78×10−5 from visual inspection (the actual Ka2 is 1.7×10−5)

For polyprotic acids, calculating the acid dissociation constants is only marginally more difficult: the first acid dissociation constant can be calculated the same way as it would be calculated in a monoprotic acid. The pKa of the second acid dissociation constant, however, is the pH at the point halfway between the first equivalence point and the second equivalence point (and so on for acids that release more than two protons, such as phosphoric acid).

References

Titration

Titration curve


An Eragrostis ciliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Eragrostis ciliata in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis ciliata


Biyokimyada, hidrolaz, bir kimyasal bağın hidrolizini katalizleyen bir enzimdir. Örneğin, aşağıdaki tip bir reaksiyonu katalizleyen enzim bir hidrolazdır. Hücre içerisinde en çok lizozom içerisinde bulunur ve Golgi Aygıtı'nda sentezlenir.

A–B + H2O → A–OH + B–H

Adlandırma sistemi
Hidrolazların sistematik isimleri "substrat hidrolaz" biçiminde oluşturulur. Ancak başka adlar bazen daha yaygın olabilir. Yaygın bilinen adlar genelde "substrataz" biçimindedir. Örneğin, nükleaz, nükleik asitleri hidrolizleyen bir enzimdir.

Sınıflandırma
Hidrolazlar EC numara sınıflamasına göre "EC 3" olarak sınıflanırlar. Bu sistemde, hidrolazlar, üzerine etkidikleri bağlara göre aşağıdaki gruplara ayrılırlar:

 EC 3.1: ester bağı (esterazlar: nükleaz, fosfodiesteraz, lipaz, fosfatazlar)
 EC 3.2: şekerler (glikozilazlar/DNA glikozilazlar, glikozit hidrolazlar)
 EC 3.3: eter bağları
 EC 3.4: peptit bağları (proteaz/peptidazlar)
 EC 3.5: karbon-azot bağları, peptit bağları hariç
 EC 3.6: asit anhidritder (asit anhidrit hidrolazlar, helikaz ve GTPazlar dahil olmak üzere)
 EC 3.7: karbon-karbon bağları
 EC 3.8: halojenür bağları
 EC 3.9: fosfor-azot bağları
 EC 3.10: kükürt-azot bağları
 EC 3.11: karbon-fosfor bağlarıs
 EC 3.12: kükürt-kükürt bağları
 EC 3.13: karbon-kükürt bağlarıs

Kaynakça

 EC 3 giriş bölümü Queen Mary, University of London, kimya bölümünden, sadece EC 3.1-3.4'ü kapsıyor
 Daha ayrıntılı taksonomi

Hidrolaz


Albert Malherbe est un médecin et chirurgien français né le  à Nantes et mort le  à Nantes.

Biographie
Albert Hippolyte Malherbe est le fils du  Jean-Baptiste-Léonce Malherbe, médecin en chef des Hôpitaux civils de Nantes, président de la Société académique de Nantes, et d'Armande Joséphine Rogier.

Interne des hôpitaux de Paris et élève du professeur Félix Guyon, il obtient le prix Duval pour sa thèse De la Fièvre dans les maladies des voies urinaires, recherches sur ses rapports avec les affections du rein, publiée en 1872.

Chirurgien de l'Hôtel-Dieu de Nantes (1875) puis chirurgien en chef des Hôpitaux de Nantes (1901), il est professeur et directeur de l'École de médecine de Nantes à partir de 1895.

Conseiller municipal de Nantes, il est adjoint au maire en 1881 et 1892.

Le , il est élu membre correspondant national de l'Académie nationale de médecine pour la division de pathologie chirurgicale.

Publications

De la Fièvre dans les maladies des voies urinaires, recherches sur ses rapports avec les affections du rein, 1872
Recherches sur l'épithéliome calcifié des glandes sébacées : contribution à l'étude des tumeurs ossiformes de la peau. Paris : Octave Doin, 1882
Recherches sur le Sarcome. Paris : Masson, 1904

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1845
Médecin français du XXe siècle
Médecin français du XIXe siècle
Membre de la société académique de Nantes et de Loire-Atlantique
Décès en octobre 1915
Décès à Nantes
Naissance à Nantes
Chirurgien français
Chevalier de la Légion d'honneur
Officier de l'Instruction publique
Lauréat du prix Montyon
Conseiller municipal de Nantes
Membre de l'Académie nationale de chirurgie
Membre de l'Académie nationale de médecine
Officier d'Académie
Médecin lié à Nantes
Décès à 69 ans

Albert Malherbe


Hideo Hashimoto (født 21. maj 1979) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2007||4||0
|-
|2008||2||0
|-
|2009||7||0
|-
|2010||2||0
|-
!Total||15||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hideo Hashimoto


Nova Gradiška is a town located in the Brod-Posavina County of Croatia, population 14,229 (2011). It is located in the historic region of Slavonia, near the border to Bosnia and Herzegovina.

The first word in the name means New, and there's also an Old Gradiška nearby, the village of Stara Gradiška and the Bosnian town of Gradiška.

History

Nova Gradiška is often referred to as The Youngest Town.

The town of Nova Gradiška was founded in 1748 as an outpost in the Military Frontier and was first named Friedrichsdorf in German. Already in 1750 it was renamed Neu-Gradischka which later became Nova Gradiška in Croatian. The Hungarian name is Újgradiska.

Before 1881, Nova Gradiška (named NEU-GRADISKA before 1850) was part of the Austrian monarchy (Kingdom of Croatia-Slavonia after the compromise of 1867), in the Slavonian Military Frontier, Gradiskaner Regiment N°VIII.

The first building constructed was the church of Saint Tereza, which is an important monument of baroque architecture in Slavonia. The old core of the town comprises the church of Saint Terezija and the old court house and prison from the 18th century.

Between 1881 and 1918, Nova Gradiška was a district capital in the Požega County of the Kingdom.

Communications
The town is located on the M104 railway line, frequently served by passenger trains at the local Nova Gradiška railway station. The A3 motorway also passes nearby. The highway and railway are part of the Pan European corridor X. Bus traffic within the town as well as suburban traffic is very well developed. There is also a connection to Požega via the D51 road and the nearby border crossing to Bosnia and Herzegovina, located in Stara Gradiška.

Settlements
The administrative area of Nova Gradiška includes the following settlements:
 Kovačevac, population 669
 Ljupina, population 987
 Nova Gradiška, population 11,821
 Prvča, population 752

Politics

Minority councils
Directly elected minority councils and representatives are tasked with consulting tasks for the local or regional authorities in which they are advocating for minority rights and interests, integration into public life and participation in the management of local affairs. At the 2023 Croatian national minorities councils and representatives elections Serbs of Croatia fulfilled legal requirements to elect 15 members minority councils of the Town of Nova Gradiška.

Tourism
Here are several hotels and other tourist resorts present. The Tourist board is also present and well developed in Nova Gradiška. There are a number of townfaires. Some of the most important ones are:

 Carnival festivities "Pokladne svečanosti"
 Flower show "Izložba cvijeća"
 The Folklore Show ("međužupanijska smotra folklora")
 The display of traditional wind instruments ("smotra tradicijskih puhačkih instrumenata")
 Nova Gradiška Music Summer ("Novogradiško glazbeno Ljeto")
 Oldtimer car meeting ("susreti oldtimera")
 Fishfaire ("fišijada")
 Mushroom festival ("izložba gljiva")
 Motorcycle riders meeting "Strmac" ("Motoristički susreti Strmac")

Religion
Maria Theresa granted the rights for construction of the Roman Catholic Chapel of Teresa of Ávila in Nova Gradiška in 1756. The church was damaged by the forces of the Republic of Serbian Krajina during the Croatian War of Independence. In the 19th century the new Church of Virgin Mary on the town square was initiated. Aulic Council prevented the authorities of the Slavonian Military Frontier from destroying the church with intention to build a school at its place.

Historically, there were also two Serbian Orthodox Churches in Nova Gradiška, one of them destroyed during the World War II and one during the Croatian War of Independence. Those were the Church of Saint Nicholas and the Church of the Holy Trinity. The Church of the Holy Trinity was the central orthodox church located at the town square. It was erected in 1824 at the spot of an earlier wooden church from 1755. The church was destructed by the Ustasha regime in 1941. The new neo-Byzantine Church of the Holy Trinity was complete in 1982 but it was detonated 9 times and destroyed during the Croatian War of Independence. The second church of Saint Nicholas was constructed in 1818 on the local cemetery, it was reconstructed in 1866 but it was also destroyed during the Croatian War of Independence.

Local electronic media
Croatian Radio Nova Gradiška () is the local radio station.

Commerce
Today some furniture industry and beer industry exists in small parts. There is an initiative to extend the industry park.

Before the Croatian War of Independence, there was metallurgy industry in the town, which went bankrupt.

People
 Đura Horvatović – Serbian Officer
 Slavko Brill – sculptor and ceramics artist
 Goran Vlaović – footballer
 Milan Rapaić – footballer
 Marko Malenica – footballer
 Kim Verson – singer
 Mia Pojatina – model and Miss Universe Croatia 2018
 Imakulata Malinka – organist, nun, music pedagogue
 Svyetlana Canak – Scientist
 Adolf Dado Topic - singer

References

External links

 Official site
 Town map

Cities and towns in Croatia
Slavonia
Populated places in Brod-Posavina County
Požega County
18th-century establishments in Croatia
1748 establishments in the Habsburg monarchy

Nova Gradiška


Live: Sold Out! er et videoalbum fra den britiske pigegruppe All Saints, der blev udgivte i Canada. Det indeholder optagelser fra live-optrædener og interviews fra deres første år som gruppe.

Indhold
Coverbilledet er det samme som på gruppens debutalbum, All Saints. Samlingen, der har en spilletid på 58 minutter, har musikvideoer af singlerne "I Know Where It's At", "Never Ever" (både den britiske og amerikanske version), "If You Want to Party (I Found Lovin')", "Lady Marmalade", "Under the Bridge" og "Bootie Call" inklusive liveoptrædener fra MTV med sangene "Take the Key" og "Under the Bridge" samt interviews. Musikvideoerne til "Silver Shadow" og "War of Nerves" er ikke inkluderet, da sidstnævnte blev udgivet senere same år, og førstnævnte allerede var blevet udgivet i den tidligere inkarnation af gruppen, All Saints 188.8.131.52, og den var heller ikke med på deres debutalbum.

Spor

All Saints
Album fra 1998
Videoalbum

The Video (All Saints album)


Warner can refer to:

People
 Warner (writer)
 Warner (given name)
 Warner (surname)

Fictional characters
 Yakko, Wakko, and Dot Warner, stars of the animated television series Animaniacs
 Aaron Warner, a character in Shatter Me series

Education
 Warner Pacific University, Portland, Oregon
 Warner University, Lake Wales, Florida

Places
 Warner (crater), a lunar impact crater in the southern part of the Mare Smythii
 Warner Theatre (disambiguation), several theatres

Australia
 Warner, Queensland

In Canada
 County of Warner No. 5, a municipal district in Alberta
 Warner, Alberta, a village
 Warner elevator row, Warner, Alberta

In the United States
 Warner, New Hampshire, a New England town
 Warner (CDP), New Hampshire, the main village in the town
 Warner, Ohio, an unincorporated community
 Warner, Oklahoma
 Warner, South Dakota

Organisations
 Warner Aerocraft, an American aircraft manufacturer based in Seminole, Florida
 Warner Aircraft Corporation, an American manufacturer of radial aircraft engines in 1928 and early 1930s
 Warner Books (now Grand Central Publishing), a division of Hachette Book Group USA
Warner Bros. Discovery, a multinational mass media and entertainment conglomerate based in New York City
 Warner Bros., a film and television production company
 Warner Music Group, record label group founded as Warner Bros. Records
 Warner Leisure Hotels, UK hotel chain
 Warner–Lambert, now merged with Pfizer, a pharmaceutical company

Record labels
 Warner Alliance
 Warner Records
 Warner Curb Records
 Warner Music Australasia
 Warner Music Canada
 Warner-Spector Records

See also

 Irnerius (sometimes referred to as Warnerius), an Italian jurist from the 11th century
 Justice Warner (disambiguation)
 Senator Warner (disambiguation)

Warner


Mageina Tovah (Honolulu, Hawái, 26 de julio de 1979) es una actriz estadounidense. Es conocida por sus papeles como Glynis Figliola en la serie Joan de Arcadia y como Ursula Ditkovich en las películas de Spider-Man.

Primeros años
Tovah nació en Honolulu, Hawái, donde su padre era un psiquiatra del Ejército de Estados Unidos, y su madre era una terapeuta física del Ejército. Su familia luego se mudó a Clarksville, Tennessee, y luego se mudó a Nashville. Mageina tiene una hermana, Revecca Begtrup, quién es pediatra y psiquiatra en Nueva Orleans. Se graduó de la secundaria a los 16 años. Luego se mudó a Nueva York y a Los Ángeles.

Carrera
Aparte de un papel en Joan de Arcadia, los créditos de Tovah en televisión incluyen Buffy the Vampire Slayer, NYPD Blue, Six Feet Under, The Shield, Cold Case, Crossing Jordan, The Finder (episodio "The Inheritance") y Private Practice.

Sus créditos en el cine incluyen Bob Esponja: La Película, Dark Heart, Failure to Launch, Bickford Shmeckler's Cool Ideas y un papel recurrente como Ursula Ditkovich en las películas Spider-Man 2 y Spider-Man 3.

Tovah también hizo una aparición en el vídeo musical Beautiful de Christina Aguilera.

En 2011, tuvo una aparición en la serie American Horror Story.

Filmografía

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Honolulu
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de Tennessee
Personas de Nashville

Mageina Tovah


Der Australische Eishockeymeister wird seit 1909 ermittelt.

Goodall Cup

Australian National Club Championship
 1955: Blackhawks Melbourne
 1956–1961: keine Meisterschaft
 1962: Glebe Lions Sydney
 1963: Hakoah Melbourne
 1964: St. George Sydney
 1965: Blackhawks Melbourne
 1966: Glebe Lions Sydney
 1967: Monarchs Melbourne
 1968: Monarchs Melbourne
 1969: Monarchs Melbourne
 1970: Monarchs Melbourne
 1971: St. George Sydney
 1972: Monarchs Melbourne
 1973: Monarchs Melbourne
 1974: Hakoah Melbourne
 1975: Glebe Lions Sydney
 1976: Canterbury United Sydney

Australian Ice Hockey League
Die Australian Ice Hockey League Meister erhalten der Goodall Cup

 2001: Adelaide Avalanche
 2002: Sydney Bears
 2003: Newcastle North Stars
 2004: Western Sydney Ice Dogs
 2005: Newcastle North Stars
 2006: Newcastle North Stars
 2007: AIHL Bears
 2008: Newcastle North Stars
 2009: Adelaide Adrenaline
 2010: Melbourne Ice
 2011: Melbourne Ice

Literatur

Weblinks
 Liste der Meister bei azhockey.com

!Meister
Liste (Eishockey)

Australischer Meister (Eishockey)


Mills County is the name of two counties in the United States:

 Mills County, Iowa
 Mills County, Texas

See also
 Roger Mills County, Oklahoma

Mills County


Roman roads in Britannia were initially designed for military use, created by the Roman army during the nearly four centuries (AD 43–410) that Britannia was a province of the Roman Empire.

It is estimated that about  of paved trunk roads (surfaced roads running between two towns or cities) were constructed and maintained  throughout the province. Most of the known network was complete by 180. The primary function of the network was to allow rapid movement of troops and military supplies, but it subsequently provided vital infrastructure for commerce, trade and the transportation of goods.

A considerable number of Roman roads remained in daily use as core trunk roads for centuries after the end of Roman rule in Britain in 410. Some routes are now part of the UK's national road network. Others have been lost or are of archeological and historical interest only.

After the Romans departed, systematic construction of paved highways in the United Kingdom did not resume until the early 18th century. The Roman road network remained the only nationally managed highway system within Britain until the establishment of the Ministry of Transport in the early 20th century.

Overview
Prior to the Roman conquest of Britain, pre-Roman Britons mostly used unpaved trackways for travel. These routes, many of which had prehistoric origins, followed elevated ridge lines across hills, such as the South Downs Way. Although most routes were unpaved tracks, some British tribes had begun engineering roads during the first century BC.

Beginning in AD 43, the Romans quickly created a national road network. Engineers from the Roman army, in most cases, surveyed and built them from scratch. Key locations, both strategic and administrative, were connected by the most direct routes possible. Main roads were gravel or paved, had bridges constructed in stone or wood, and manned waypoints where travellers or military units could stop and rest.

The roads' impermeable design permitted travel in all seasons and weather. Following the withdrawal of the Roman legions in 410, the road system soon fell into disrepair. Large sections were abandoned and lost. Parts of the network were retained by the Anglo-Saxons, eventually becoming integral routes in Anglo-Saxon Britain.

Historical development

The earliest roads, built in the first phase of Roman occupation (the Julio-Claudian period, AD 43–68), connected London with the ports used in the invasion (Chichester and Richborough), and with the earlier legionary bases at Colchester, Lincoln (Lindum), Wroxeter (Viroconium), Gloucester and Exeter. The Fosse Way, from Exeter to Lincoln, was also built at this time to connect these bases with each other, marking the effective boundary of the early Roman province.

During the Flavian period (AD 69–96), the roads to Lincoln, Wroxeter and Gloucester were extended (by CE 80) to the legionary bases at Eboracum (York), Deva Victrix (Chester) and Isca Augusta (Caerleon). By 96, further extensions were completed from York to Corbridge, and from Chester to Luguvalium (Carlisle) and Segontium (Caernarfon) as Roman rule was extended over Cambria (Wales) and northern England (Brigantia). Stanegate, the military road from Carlisle to Corbridge, was built under the Emperor Trajan (ruled 98–117) along the line of the future Hadrian's Wall, which was constructed by his successor Hadrian in 122–132.

Scotland (Caledonia), including England north of Hadrian's Wall, remained mostly outside the boundaries of Britannia province, as the Romans never succeeded in subjugating the entire island, despite a serious effort to do so by governor Gnaeus Julius Agricola in 82–84. The Romans maintained a system of forts in the lowland region –220 to control the indigenous population beyond Hadrian's Wall and annexed the Lowlands briefly with the construction of the Antonine Wall in 164. This barrier, across the 'neck' of Scotland, from the Firth of Clyde to the Firth of Forth, was held for twenty years.

The Romans' main routes from Hadrian's Wall to the Antonine Wall, built by , were:
 Corbridge to the Roman fort at Cramond, Edinburgh (certain) and (likely) to Carriden (Veluniate) on the eastern end of the Antonine Wall, via High Rochester (Bremenium) and Melrose (Trimontium);
 Carlisle to Bothwellhaugh (certain) and (likely) to the Antonine.

There was also a certain road beyond the Antonine Wall to Perth (Bertha) from the Antonine fort at Falkirk. Indeed, it has been thought that the Roman road to the north of the Forth, to Stirling and Perth, dates from the expedition of Severus to beyond the Dee in 209; it may be doubted whether there was time in that campaign for such a work, and the road may well belong to a period before the construction of the Antonine Wall in 140.

The core network was complemented by a number of routes built primarily for commercial, rather than military, purposes.

Examples include: in Kent and Sussex, three certain roads leading from London to the important iron-mining area of the Weald; and in East Anglia, the road from Colchester to Norwich, Peddars Way and the Fen Causeway. These eastern and southern routes acquired military importance from the 3rd century onwards with the emergence of Saxon seaborne raiding as a major and persistent threat to the security of Britannia. These roads linked to the coastal defensive line of Saxon Shore forts such as Brancaster (Branodunum), Burgh Castle (Gariannonum) near Great Yarmouth, Lympne (Portus Lemanis) and Pevensey (Anderitum).

Construction and maintenance
Standard Roman road construction techniques, long evolved on the Continent, were used. A road occupied a wide strip of land bounded by shallow ditches, varying in width from 86 pedes () on Ermin Way in Berkshire to 338 pedes () on Akeman Street in Oxfordshire. A trunk road in Britain would typically be  in width, with a gauge of  being the most common. Watling Street was  wide while the Fosse Way was little more than half that. Several unnamed roads were wider than Watling Street, such as the Silchester to Chichester road at .

In the centre a carriageway was built on a raised agger after stripping off soft topsoil, using the best local materials, often sand or sandy gravel. The two strips of ground between the agger and the boundary ditches were used by pedestrians and animals, and were sometimes lightly metalled. The agger was sometimes, but not always, bordered by deep ditches to take rainwater and keep the road structure as dry as possible.

The metalling was in two layers, a foundation of medium to large stones covered by a running surface, often a compacted mixture of smaller flint and gravel. About one quarter of road pavements were "bottomed" with large stones, mostly in the north and west where stone was more readily available. Some high-status roads in Italy were bound together by volcanic mortar, and a small minority of excavated sites in Britain have shown concrete or limestone mortar. Road surfaces in the iron-producing areas of the Weald were made from iron slag. The average depth of metalling over 213 recorded roads is about , with great variation from as little as  to up to  in places, probably built up over centuries.

The main trunk roads were originally constructed by the Roman army. Responsibility for their regular repair and maintenance rested with designated imperial officials (the curatores viarum), though the cost would probably have been borne by the local civitas (county) authorities whose territory the road crossed. From time to time, the roads would be completely resurfaced and might even be entirely rebuilt, e.g. the complete reconstruction and widening of the Via Aemilia in northern Italy by the Emperor Augustus (reigned 37 BC – AD 14), two centuries after it was first built.

After the final withdrawal of Roman government and troops from Britain in 410, regular maintenance ended on the road network. Repairs became intermittent and based on ad hoc work. Despite the lack of any national management of the highways, Roman roads remained fundamental transport routes in England throughout the Early, High and Late Middle Ages. Systematic construction of paved highways did not resume until the building of the first turnpikes in the early 18th century.

Archaeological evidence

Extant remains of Roman roads are often much degraded or contaminated by later surfacing. Well-preserved sections of structures sometimes identified as Roman roads include Wade's Causeway in Yorkshire, and at Blackpool Bridge in the Forest of Dean, although their integrity as original Roman surfaces is not certain. In many places, Roman roads were built over in the 18th century to create the turnpikes. Where they have not been built over, many sections have been ploughed over by farmers and some stripped of their stone to use on turnpike roads.

There are numerous tracts of Roman road which have survived, albeit overgrown by vegetation, in the visible form of footpaths through woodland or common land, such as the section of Stane Street crossing Eartham Wood in the South Downs near Bignor (Sussex). This and others like it are marked on Ordnance Survey maps with dotted lines. Peddars Way in Norfolk is a Roman road converted into a long-distance footpath.

Wayside stations have been identified in Britain. Roman roads had regularly spaced stations along their length – the Roman equivalent of motorway service areas. Roughly every  – the most a horse could safely be ridden hard – there would be a mutatio (literally: "a change"), essentially stables where mounted messengers could change horses and a tavern to obtain refreshment. Cavalrymen from auxiliary mixed infantry- and cavalry- regiments (cohortes equitatae) provided most of the army's despatch-riders (dispositi). Relays of fresh riders and horses careering at full gallop could sustain an average speed of about . Thus an urgent despatch from the army base at York to London – , a journey of over a week for a normal mounted traveller – could be delivered in just 10 hours. Because mutationes were relatively small establishments, and their remains ambiguous, it is difficult to identify sites with certainty.

Approximately every  – a typical day's journey for an ox-drawn wagon – was a mansio (literally: "a sojourn", from which derive the English word "mansion" and French maison or "house"). This was a full-scale wayside inn, with large stables, tavern, rooms for travellers and even bath-houses in the larger establishments. Mansiones also housed detachments of troops, primarily auxiliaries, who regularly garrisoned and patrolled the roads along their whole length. These would check the identities, travel permits and cargoes of road users.

Mansiones may have housed the agents of the imperial procurator, the chief financial officer in the province, who collected the portorium, an imperial toll on goods in transit on public roads that was charged at 2 to  per cent of the value. The tax would be exacted when the goods crossed fixed toll points along the roads, which likely were located in or near mansiones. At least half a dozen sites have been positively identified as mansiones in Britain, e.g. the excavated mansio at Godmanchester (Durovigutum) on Ermine Street (near Huntingdon, Cambridgeshire).

Mutationes and mansiones were the key infrastructure for the cursus publicus (the imperial postal and transport system), which operated in many provinces of the Roman Empire. The cursus was primarily concerned with the carriage of government or military officers, government payload such as monies from tax collection and for military wages, and official despatches, but it could be made available to private individuals with special permission and for a fee. In Britain, the Vindolanda tablets, a series of letters written on wooden tablets to and by members of the garrison of Hadrian's Wall, show the operation of the cursus on the island.

Milestones, of which 95 are recorded in Roman Inscriptions of Britain. Most of these date from the later part of the Roman period (AD250 onwards), since it was the practice to replace a road's milestones when a major repair was carried out. Milestones were usually cylindrical and  in height. Most contain only the customary dedication to the current Emperor and the number of miles to a particular destination. Only three provide additional information: two are dedicated by the public works departments of a civitas (county) (Dobunni) and a city (Lincoln), showing the involvement of local authorities in road maintenance; and the third records that the Emperor Caracalla (reigned 211–217) "restored the roads, which had fallen into ruin and disuse through old age".

Maps and Itineraries of the Roman era, designed to aid travellers, provide useful evidence of placenames, routes and distances in Britain. The most important is the Antonine Itinerary, dating from the later 3rd century, which contains 14 itineraries on the island.

Road naming in post-Roman Britain

The original names of the Roman roads in Britain are not known due to the lack of written and inscribed sources. This is in contrast to surviving routes in Italy and other Roman provinces within western Europe. In Britain, most major such routes bear Welsh, early Anglo-Saxon or later Middle English names, ascribed after the end of Roman rule in Britain (during the period known as the Early Middle Ages). This means that the toponym of a road is not based on the original Roman nomenclature for naming highways within Britannia Superior or Britannia Inferior.

For example, the Anglo-Saxons used the name Watlingestrate for the entire route from Dover/Portus Ritupis to Wroxeter, via Londinium (London); it is one of four former Roman roads  named as public rights of way under the Laws of Edward the Confessor in the early 11th century.

Official road names were usually taken from the Emperor in whose reign they were completed, such as the Via Traiana from Rome to Brindisi in southern Italy which was named after the Emperor Trajan (98–117). As the Dover to London section of Watling Street was begun in the years following the Roman invasion of Britain in 43, it may have been known to the Romano-Britons as the Via Claudia in honour of Emperor Claudius (41–54) who led the military campaign.

The only well-documented name which might be etymologically linked to an original Roman name is the Fosse Way between Exeter and Lincoln, which may derive from fossa, the Latin word for "ditch". But this is likely to be attributable to a popular, rather than official, Roman name for the route. Generally, those Roman roads in Britain which are named look to Anglo-Saxon giants and divinities. For instance, Wade's Causeway in North Yorkshire is taken from Wade of Germanic and Norse mythology.

English place names continue to reflect the settlement of Britain by the Anglo-Saxons. As these Germanic Pagan peoples advanced westward across the British isles, they encountered the decaying infrastructure of the former Roman Empire. Many settlements were founded on or near Roman roads (suffix -street e.g. Watling Street). The prefix strat-, strait-, streat- was employed to name settlements near these former imperial highways. Stretham means "homestead or village on a Roman road" and likewise Stretford means "ford on a Roman road".

Main routes

The initial road network was built by the army to facilitate military communications. The emphasis was therefore on linking up army bases, rather than catering for economic flows. Thus, three important cross-routes were established connecting the major legionary bases by AD 80 as the frontier of the Roman-occupied zone advanced:
 Exeter (Isca) – Lincoln (Lindum)
 Gloucester (Glevum) – York (Eboracum)
 Caerleon (Isca) – York via Wroxeter (Viroconium) and Chester (Deva)
Later a large number of other cross-routes and branches were grafted onto this basic network.

After Boudica's Revolt, London (Londinium) commanded the major bridge across the Thames connecting the final northern and western legionary bases with the Kentish ports communicating with Boulogne (Gesoriacum) and the rest of the Empire. Six core roads were constructed tying the new capital to the existing network. Ignoring their later English names, they are as follows:

 London – Canterbury (Durovernum). At Canterbury, this route split into 4 major branches to the major Roman ports:
 Canterbury – Richborough Castle (Rutupiae)
 Canterbury – Dover (Portus Dubris)
 Canterbury – Lympne (Portus Lemanis)
 Canterbury – Reculver (Regulbium)
 London – Chichester (Noviomagus), a port
 London – Silchester (Calleva Atrebatum). At Silchester, this route split into 3 major branches:
 Silchester – Portchester (Portus Adurni), a port, via Winchester (Venta) and Southampton (Clausentum)
 Silchester – Old Sarum (Sorviodunum), offering connections to Exeter and Dorchester (Durnovaria)
 Silchester – Caerleon, base of the 2nd legion, via Gloucester
 London – Chester, base of the 20th legion, via St Albans (Verulamium), Lichfield (Letocetum), and Wroxeter and with continuation to Carlisle (Luguvalium) on Hadrian's Wall
 London – York, base of the 9th and 6th legions, via Lincoln and with continuation to Corbridge (Coria) on Hadrian's Wall
 London – Colchester (Camulodunum), with continuation to Caistor St Edmund (Venta)

List of Roman Roads and modern numberings

A.Sections of modern road that lie directly above the Roman road. Such stretches are marked "ROMAN ROAD" on Ordnance Survey Maps.
B.Not to be confused with Icknield Way, a pre-Roman trackway from Buckinghamshire to Norfolk. Although the known road ends at Templeborough, it almost certainly continued to Doncaster (Danum) to join a branch of Ermine Street to York.
C.This is not a Saxon name, but a Latin one invented by 18th century antiquarians to define a putative route. It amounts to just a series of cross routes to reach Watling Street from Colchester.
D. This a sinuous, linear monument that might be up to 6,000 years old in the North York Moors national park. Its stone course is only 1 mile (1.6 km) long on Wheeldale Moor but the inclusion of other stretches create a 25-mile (40 km) section. Its provenance as a Roman Road is an ongoing academic study.

See also
 Margary numbers

Notes

References

External links

Codrington's Roman Roads in Britain
Channel 4's big Roman dig
Maps of Roman Roads in Britain: 1, 2
Roman road route planner, British part based on Itinerarium Antonini
'Lost' Roads of Ancient Rome Discovered with 3D Laser Scanners
A Very Modern Map of Britain's Ancient Roman Roads

Roads
Roads in the United Kingdom

Roman roads in Britannia


Tør De tage Ansvaret? er en film instrueret af Torben Anton Svendsen.

Handling
Propagandafilm for tuberkuloseundersøgelsen i København. Filmen polemiserer virkningsfuldt mod den udbredte men fejlagtige opfattelse, at sygdommen ikke rammer de ældre aldersklasser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1947

Oplysningsfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Sygdomsforebyggelse
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Tør De tage Ansvaret?


برست (Брест، Брэст) هي مدينة في منطقة برست في روسيا البيضاء.
عٌقدت فيها معاهدة معاهدة برست ليتوفسك عام 1918 التي أنهت الحرب بين روسيا ودول المحور في الحرب العالمية الأولى.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبرست:

توأمة
لبرست (روسيا البيضاء) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 أوريول

 بوتوشاني (28 فبراير 2002 - )
 نيجني تاجيل
 كوفروف
 لوتسك (23 أغسطس 2003 - )
 سيدلس

 كوفردن (2000 - )
 مدينة إكسياوجان، هوبى

 حلب
 ريازان
 أستراخان (1999 - )
 رافنسبورغ
 لوبلين
 أسدود

 بيتروزوفودسك (2002 - )

 بيالا بودلاسكا (5 سبتمبر 1991 - )
 بريست
 لودزا
  (2 أبريل 2012 - )
 نخجوان
 إيفانو-فرانكيفسك
 كالينينغراد (2009 - )
 نوفوروسيسك
 أوديسا (10 أبريل 2004 - )
 بلفن
 تيومين

 موسكو
 أنطاليا
 باطوم (24 أبريل 2015 - )
 مالغوبك (10 مايو 2015 - )
 إيجيفسك (11 فبراير 2016 - )
 بايين (26 يوليو 2018 - )
 سوبتيتسا (26 أكتوبر 2015 - )

أعلام

 فيتالي تشارابينكا
 برنهارد بارون
 والتر شيلر
 فياتشسلاو شوماك
 يفغيني سيمينوف
 ديفيد ستينمان

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 11
أماكن مأهولة في منطقة برست
تأسيسات سنة 1019 في أوروبا
مدن روسيا البيضاء
مواقع أثرية في روسيا البيضاء
معابر الحدود البولندية البيلاروسية

برست (روسيا البيضاء)


Fridrik II. Celjski (njem. Friedrich II Graf von Cilli) (?, oko 1377. – ?, 9. lipnja 1454.), austrijski i hrvatsko-ugarski velikaš, ban čitave Slavonije iz obitelji grofova Celjskih. Sin je Hermana II. i Ane Schaunberške.

Godine 1405. oženio se Elizabetom, kćerkom kneza Stjepana I. Frankapana, koja je kao miraz od oca dobila polovinu otoka Krka, gradove Trsat, Bakar i Bribir u Vinodolu, a Fridrikov otac Herman II. darovao je mladom paru na uživanje Steničnjak, Samobor u Slavoniji te Krško, Kostanjevicu, Mehovo i Novo Mesto u Dolenjskoj. Nakon smrti kneginje Elizabete, za čiju je smrt osumnjičen, Fridrik je bio prisiljen odreći se svih frankapanskih posjeda. Godine 1424. trebao mu je suditi danski kralj Erik VII., na molbu kralja Žigmunda, zbog smrti supruge, ali presuda nije bila donesena. Poslije vjenčanja s novom suprugom, Veronike Desinić, sumnje u ubojstvo Elizabete su se povećale te je Fridrik po u nemilost oca Hermana II. koji ga je dao zatvoriti u Ojstricu, a zatim ga je dao zatočiti u Gornjem Celju, nakon čega je dao pogubiti Veroniku. Fridrik II. se ponovno pojavljuje u javnosti 1426. godine, a tri godine kasnije dobio je od kralja Kritpu u Slavoniji.

Godine 1436. kralj Žigmund je proglasio Fridrika II. i njegova sina Ulrika II. nasljednim knezovima Svetog Rimskog Carstva. Kralj Albert II. potvrdio mu je 17. kolovoza 1443. nasljedni naslov kneza, nakon čega Celjski sklapaju s Habsburgovcima međusobni ugovor o nasljeđivanju. Godine 1445. postao je, zajedno sa sinom Ulrikom II., ban cijele Slavonije čime osnažuje svoju moć u Slavoniji i Ugarskoj, zbog čega je došao u sukob s članovima velikaške obitelji Hunjadi, koji su spriječili put Celjskih prema bosanskoj kraljevskoj kruni.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Fridrik II. (Friedrich) Celjski - Hrvatski biografski leksikon
 Fridrik II. Celjski - Hrvatska enciklopedija

Celjski grofovi
Hrvatski banovi
Povijest Hrvatskog zagorja

Fridrik II. Celjski


Lone Pine Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lone Pine Township (Arkansas)
 Lone Pine Township (Minnesota)

Lone Pine Township


محافظة باك ليو  ( بالفيتنامية : Bắc Kạn ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في دلتا ميكونغ.

المصدر

محافظات فيتنام
مقاطعة باك ليو

محافظة باك ليو


نادي سيونغنام لكرة القدم هو نادي كرة قدم كوري جنوبي تأسس عام 1989.

تأهل سيونغنام لنهائي دوري أبطال آسيا 2010 حيث قابل نادي زوب آهن الإيراني وألحق به هزيمة قوامها 3-1، ليحصل على كأس البطولة للمرة الثانية في تاريخه بعد كأس نسخة 96 من أمام النصر السعودي

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1989
أندية كرة قدم سابقة في كوريا الجنوبية
أندية كي ليغ كلاسيك
الرياضة في مقاطعة غيونغي
تأسيسات سنة 1989 في كوريا الجنوبية

نادي سونغنام


A function pointer, also called a subroutine pointer or procedure pointer, is a pointer referencing executable code, rather than data. Dereferencing the function pointer yields the referenced function, which can be invoked and passed arguments just as in a normal function call. Such an invocation is also known as an "indirect" call, because the function is being invoked indirectly through a variable instead of directly through a fixed identifier or address.

Function pointers allow different code to be executed at runtime. They can also be passed to a function to enable callbacks.

Function pointers are supported by third-generation programming languages (such as PL/I, COBOL, Fortran, dBASE dBL, and C) and object-oriented programming languages (such as C++, C#, and D).

Simple function pointers
The simplest implementation of a function (or subroutine) pointer is as a variable containing the address of the function within executable memory. Older third-generation languages such as PL/I and COBOL, as well as more modern languages such as Pascal and C generally implement function pointers in this manner.

Example in C

The following C program illustrates the use of two function pointers:
 func1 takes one double-precision (double) parameter and returns another double, and is assigned to a function which converts centimeters to inches.
 func2 takes a pointer to a constant character array as well as an integer and returns a pointer to a character, and is assigned to a C string handling function which returns a pointer to the first occurrence of a given character in a character array.

#include <stdio.h>  /* for printf */
#include <string.h> /* for strchr */

double cm_to_inches(double cm) {
	return cm / 2.54;
}

// "strchr" is part of the C string handling (i.e., no need for declaration)
// See https://en.wikipedia.org/wiki/C_string_handling#Functions

int main(void) {
	double (*func1)(double) = cm_to_inches;
	char * (*func2)(const char *, int) = strchr;
	printf("%f %s", func1(15.0), func2("Wikipedia", 'p'));
	/* prints "5.905512 pedia" */
	return 0;
}

The next program uses a function pointer to invoke one of two functions (sin or cos) indirectly from another function (compute_sum, computing an approximation of the function's Riemann integration). The program operates by having function main call function compute_sum twice, passing it a pointer to the library function sin the first time, and a pointer to function cos the second time. Function compute_sum in turn invokes one of the two functions indirectly by dereferencing its function pointer argument funcp multiple times, adding together the values that the invoked function returns and returning the resulting sum. The two sums are written to the standard output by main.

#include <math.h>
#include <stdio.h>

// Function taking a function pointer as an argument
double compute_sum(double (*funcp)(double), double lo, double hi) {
    double sum = 0.0;

    // Add values returned by the pointed-to function '*funcp'
    int i;
    for (i = 0; i <= 100; i++) {
        // Use the function pointer 'funcp' to invoke the function
        double x = i / 100.0 * (hi - lo) + lo;
        double y = funcp(x);
        sum += y;
    }
    return sum / 101.0 * (hi - lo);
}

double square(double x) {
     return x * x;
}

int main(void) {
    double  sum;

    // Use standard library function 'sin()' as the pointed-to function
    sum = compute_sum(sin, 0.0, 1.0);
    printf("sum(sin): %g\n", sum);

    // Use standard library function 'cos()' as the pointed-to function
    sum = compute_sum(cos, 0.0, 1.0);
    printf("sum(cos): %g\n", sum);

    // Use user-defined function 'square()' as the pointed-to function
    sum = compute_sum(square, 0.0, 1.0);
    printf("sum(square): %g\n", sum);

    return 0;
}

Functors

Functors, or function objects, are similar to function pointers, and can be used in similar ways. A functor is an object of a class type that implements the function-call operator, allowing the object to be used within expressions using the same syntax as a function call. Functors are more powerful than simple function pointers, being able to contain their own data values, and allowing the programmer to emulate closures. They are also used as callback functions if it is necessary to use a member function as a callback function.

Many "pure" object-oriented languages do not support function pointers. Something similar can be implemented in these kinds of languages, though, using references to interfaces that define a single method (member function). CLI languages such as C# and Visual Basic .NET implement type-safe function pointers with delegates.

In other languages that support first-class functions, functions are regarded as data, and can be passed, returned, and created dynamically directly by other functions, eliminating the need for function pointers.

Extensively using function pointers to call functions may produce a slow-down for the code on modern processors, because a branch predictor may not be able to figure out where to branch to (it depends on the value of the function pointer at run time) although this effect can be overstated as it is often amply compensated for by significantly reduced non-indexed table lookups.

Method pointers
C++ includes support for object-oriented programming, so classes can have methods (usually referred to as member functions). Non-static member functions (instance methods) have an implicit parameter (the this pointer) which is the pointer to the object it is operating on, so the type of the object must be included as part of the type of the function pointer. The method is then used on an object of that class by using one of the "pointer-to-member" operators: .* or ->* (for an object or a pointer to object, respectively).

Although function pointers in C and C++ can be implemented as simple addresses, so that typically sizeof(Fx)==sizeof(void *), member pointers in C++ are sometimes implemented as "fat pointers", typically two or three times the size of a simple function pointer, in order to deal with virtual methods and virtual inheritance.

In C++
In C++, in addition to the method used in C, it is also possible to use the C++ standard library class template , of which the instances are function objects:

#include <iostream>
#include <functional>
using namespace std;

static double derivative(const function<double(double)> &f, double x0, double eps) {
    double eps2 = eps / 2;
    double lo = x0 - eps2;
    double hi = x0 + eps2;
    return (f(hi) - f(lo)) / eps;
}

static double f(double x) {
    return x * x;
}

int main() {
    double x = 1;
    cout << "d/dx(x ^ 2) [@ x = " << x << "] = " << derivative(f, x, 1e-5) << std::endl;
    return 0;
}

Pointers to member functions in C++

This is how C++ uses function pointers when dealing with member functions of classes or structs.  These are invoked using an object pointer or a this call.  They are type safe in that you can only call members of that class (or derivatives) using a pointer of that type.  This example also demonstrates the use of a typedef for the pointer to member function added for simplicity.  Function pointers to static member functions are done in the traditional 'C' style because there is no object pointer for this call required.

#include <iostream>
using namespace std;

class Foo {

public:
    int add(int i, int j) {
        return i+j;
    }
    int mult(int i, int j) {
        return i*j;
    }
    static int negate(int i) {
        return -i;
    }
};

int bar1(int i, int j, Foo* pFoo, int(Foo::*pfn)(int,int)) {
    return (pFoo->*pfn)(i,j);
}

typedef int(Foo::*Foo_pfn)(int,int);

int bar2(int i, int j, Foo* pFoo, Foo_pfn pfn) {
    return (pFoo->*pfn)(i,j);
}

typedef auto(*PFN)(int) -> int;
// C++ only, same as: typedef int(*PFN)(int);

int bar3(int i, PFN pfn) {
    return pfn(i);
}

int main() {
    Foo foo;
    cout << "Foo::add(2,4) = " << bar1(2,4, &foo, &Foo::add) << endl;
    cout << "Foo::mult(3,5) = " << bar2(3,5, &foo, &Foo::mult) << endl;
    cout << "Foo::negate(6) = " << bar3(6, &Foo::negate) << endl;
    return 0;
}

Alternate C and C++ syntax
The C and C++ syntax given above is the canonical one used in all the textbooks - but it's difficult to read and explain. Even the above typedef examples use this syntax. However, every C and C++ compiler supports a more clear and concise mechanism to declare function pointers: use typedef, but don't store the pointer as part of the definition. Note that the only way this kind of typedef can actually be used is with a pointer - but that highlights the pointer-ness of it.

C and C++
// This declares 'F', a function that accepts a 'char' and returns an 'int'. Definition is elsewhere.
int F(char c);

// This defines 'Fn', a type of function that accepts a 'char' and returns an 'int'.
typedef int Fn(char c);

// This defines 'fn', a variable of type pointer-to-'Fn', and assigns the address of 'F' to it.
Fn *fn = &F;      // Note '&' not required - but it highlights what is being done.

// This calls 'F' using 'fn', assigning the result to the variable 'a'
int a = fn('A');

// This defines 'Call', a function that accepts a pointer-to-'Fn', calls it, and returns the result
int Call(Fn *fn, char c) {
   return fn(c);
} // Call(fn, c)

// This calls function 'Call', passing in 'F' and assigning the result to 'call'
int call = Call(&F, 'A');   // Again, '&' is not required

// LEGACY: Note that to maintain existing code bases, the above definition style can still be used first;
// then the original type can be defined in terms of it using the new style.

// This defines 'PFn', a type of pointer-to-type-Fn.
typedef Fn *PFn;

// 'PFn' can be used wherever 'Fn *' can
PFn pfn = F;
int CallP(PFn fn, char c);

C++
These examples use the above definitions. In particular, note that the above definition for Fn can be used in pointer-to-member-function definitions:
// This defines 'C', a class with similar static and member functions,
// and then creates an instance called 'c'
class C {
public:
static int Static(char c);
int Member(char c);
} c; // C

// This defines 'p', a pointer to 'C' and assigns the address of 'c' to it
C *p = &c;

// This assigns a pointer-to-'Static' to 'fn'.
// Since there is no 'this', 'Fn' is the correct type; and 'fn' can be used as above.
fn = &C::Static;

// This defines 'm', a pointer-to-member-of-'C' with type 'Fn',
// and assigns the address of 'C::Member' to it.
// You can read it right-to-left like all pointers:
// "'m' is a pointer to member of class 'C' of type 'Fn'"
Fn C::*m = &C::Member;

// This uses 'm' to call 'Member' in 'c', assigning the result to 'cA'
int cA = (c.*m)('A');

// This uses 'm' to call 'Member' in 'p', assigning the result to 'pA'
int pA = (p->*m)('A');

// This defines 'Ref', a function that accepts a reference-to-'C',
// a pointer-to-member-of-'C' of type 'Fn', and a 'char',
// calls the function and returns the result
int Ref(C &r, Fn C::*m, char c) {
   return (r.*m)(c);
} // Ref(r, m, c)

// This defines 'Ptr', a function that accepts a pointer-to-'C',
// a pointer-to-member-of-'C' of type 'Fn', and a 'char',
// calls the function and returns the result
int Ptr(C *p, Fn C::*m, char c) {
   return (p->*m)(c);
} // Ptr(p, m, c)

// LEGACY: Note that to maintain existing code bases, the above definition style can still be used first;
// then the original type can be defined in terms of it using the new style.

// This defines 'FnC', a type of pointer-to-member-of-class-'C' of type 'Fn'
typedef Fn C::*FnC;

// 'FnC' can be used wherever 'Fn C::*' can
FnC fnC = &C::Member;
int RefP(C &p, FnC m, char c);

See also
 Delegation (computing)
 Function object
 Higher-order function
 Procedural parameter
 Closure
 Anonymous functions

References

External links
 FAQ on Function Pointers, things to avoid with function pointers, some information on using function objects
 Function Pointer Tutorials, a guide to C/C++ function pointers, callbacks, and function objects (functors)
 Member Function Pointers and the Fastest Possible C++ Delegates, CodeProject article by Don Clugston
 Pointer Tutorials , C++ documentation and tutorials
 C pointers explained  a visual guide of pointers in C
 Secure Function Pointer and Callbacks in Windows Programming, CodeProject article by R. Selvam
 The C Book, Function Pointers in C by "The C Book"
 Function Pointers in dBASE dBL, Function Pointer in dBASE dBL

Data types
Subroutines
Articles with example C code
Articles with example C++ code

de:Zeiger (Informatik)#Funktionszeiger (Methodenzeiger)

Function pointer


An Kobresia kuekenthaliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hand.-mazz.. An Kobresia kuekenthaliana in nahilalakip ha genus nga Kobresia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kobresia

Kobresia kuekenthaliana


Koca Mustafa Paşa (ö. 1512, Bursa), II. Bayezid saltanatı sonunda ve I. Selim saltanatı başında 1511-1512 döneminde sadrazamlık yapan Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Fatih Sultan Mehmed (1451-1481) devrinde saraya alınarak, Enderun'da eğitim ve öğretim görmüştür. 1481'de Hazinedârbaşı, 1482'de Kapıcılar Kethüdası olup, 1489-1492 tarihleri arasında Kapıcıbaşılık yapmıştır. 1490'da Roma'ya gönderilip, Sultan II. Bâyezîd tarafından kardeşi Cem Sultan'a gönderilen nâme ve hediyeleri götürdü. Cem Sultan'ın berberbaşı oldu. Kaplanboğan otu zehiri sürülmüş ustura ile Cem Sultan'ı tıraş ederek, öldürdü. 1495'te Avlonya, 1497'de Gelibolu Sancakbeyi olmuştur. 1498'de Rumeli Beylerbeyliğine tâyin olunmuştur.

Koca Mustafa Paşa, Rumeli Beylerbeyi olarak, Sultan İkinci Bâyezîd Han devrinde, Osmanlı-Venedik Harbinde, 1499 İnebahtı Seferinde, burasının karadan kuşatılmasına memur edilmiştir. Ağustos 1499'da İnebahtı Kalesinin anahtarlarını teslim almıştır.

1501'de vezir oldu. İkinci vezirken, 1511'de Vezîr-i âzam tâyin edildi. Sultan İkinci Bâyezîd'i tahttan indirdikten sonra Yavuz Sultan Selim da onu Vezîr-i âzamlıkta bıraktı. Fakat Yavuz Sultan Selim saltanatının ilk yıllarında olan Şehzâdeler Meselesi hâdiselerine adı karışınca, 1512 yılında Bursa'da öldürüldü. Koca Mustafa Paşanın kabri Pınarbaşı'nda Bursa Mevlevîhanesi karşısındadır.

Eserleri
İstanbul'da "Koca Mustafa Paşa" semtinde kendi adıyla anılan câmi, imâret, medrese, mektep ve tekkeden meydana gelen bir külliye, Eyüpsultan'da câmi, Rumeli'nde Yenice-i Karasu'da imâret, Nevrekop'da câmi ve mektep yaptırmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi. say.13.

1512 yılında ölenler
I. Selim'in sadrazamları
Osmanlı paşaları
İdam edilmiş Osmanlılar
Bursa'da ölenler
Doğum tarihi bilinmeyenler

Koca Mustafa Paşa


Katedrala sv. Anastazije nalazi se u Biogradu na Moru, datira iz 9 stoljeća.

Opis
Katedrala se nalazi istočnije od sadašnje župne crkve sv. Anastazije, njezine je ostatke u 20. stoljeću otkrio don Luka Jelić. Danas ostaci ne postoje, a podatke o iskopinama objavio je Frane Buškariol.

Smatra se da je katedrala izgrađena u 9. stoljeću za vrijeme kneza Branimira. Bila je trobrodna građevina, najvjerojatnije dvoranskog tipa s tri apside na začelju i zvonikom na pročelju. Lezene su na južnom i sjevernom zidu i ukazuju na postojanje kupole ispred svetišta. Kako govore podaci o vizitaciji iz 1603. godine biskupa Michiela Priulija, koji je boravio u, tada župnoj, crkvi Sanctae Anastasiae, znatno je prije 17. stoljeća bila posvećena Svetoj Anastaziji. Porušena je u turskim razaranjima. Nova župna crkva podiugnuta je 1761. godine, naslijedila je titulu bivše.

Izvori

Biograd na Moru
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Starohrvatski arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Katedrala svete Anastazije


L'hôtel Norbo est un bâtiment de Skid Row (Los Angeles) construit en 1912.

Historique
L'hôtel Norbo est construit en 1912 et est ouvert en permanence, accueillant de nombreuses représentations musicales. En 1954, le Norbo lance "Jam at Dawn", des concerts qui commencent à six heures du matin. Le lieu s'accompagne d'un restaurant, le Norbo Grill. Il accueille également le joueur de bongo Cee Pee Johnson chaque soir. Le lieu est mis en avant dans le The Negro Motorist Green Book, guide de voyage pour les personnes noires, et accueille un public d'ethnies mixtes.

En décembre 1958, le propriétaire du Norbo, Henry Charles Hochman, demande un permis de café-concert à la police de Los Angeles, qui le lui refuse, arguant que de nombreuses prostituées noires y travaillent pour des clients blancs et que la consommation de drogue y est courante.

Dans les années 1970, il est transformé en logement pour personnes à bas revenus avec un loyer d'environ 14 dollars par semaine. Dans les années 1980, en raison du manque de fonds publics, le lieu devient insalubre. À cette époque, le bâtiment sert à héberger des personnes porteuses de handicap psychologique pendant deux semaines, en attendant la gestion de leur dossier par les pouvoirs publics. Or, cette gestion met souvent plus longtemps et les malades sont expulsés sans nouvelle solution d'accueil.

En 1984, le comté de Los Angeles finit par porter plainte contre les conditions de logement dangereuses et insalubres dans le bâtiment. Une femme témoigne préférer dormir dehors plutôt que dans l'hôtel, où elle est attaquée par des rats et où les fenêtres sont brisées et le chauffage hors d'usage.

Le bâtiment est ensuite converti en 57 logements individuels à loyer réglementé.

En 2017, il fait partie des quinze bâtiments répertoriés dans le Green Book et toujours debout à Los Angeles.

Notes et références

Bâtiment à Los Angeles

Hôtel Norbo


ملعب إنيو تارديني ملعب كرة قدم يقع في مدينة بارما الإيطالية . يعتبر الملعب الرئيسي لنادي بارما . افتتح الملعب في سنة 1923 ويتسع لحضور 27906 متفرج. سمي تيمناً برئيس نادي بارما السابق إنيو تارديني الذي ترأس النادي من 1919 إلى 1925.

تاريخ
كان ملعب إنيو تارديني فكرة إينو تارديني, الذي كان خريج في موضوع الحقوق وكان وقتها رئيس المجلس من عام 1921 إلى 1923.

مراجع

تأسيسات سنة 1923 في إيطاليا
إ
نادي بارما
ملاعب رياضية في إميليا-رومانيا
ملاعب رياضية اكتملت في 1923
مبان ومنشآت في بارما
ملاعب اتحاد الرغبي في إيطاليا
استادات دوري الرجبي في إيطاليا
ملاعب الدوري الإيطالي

ملعب إنيو تارديني


Funkcionalni poremećaji probavnog sustava naziv za skupinu poremećaja različitih dijelova probavnog sustava, koji nastaju bez jasne patološke promjene, a pretpostavlja se da su posljedica poremećaja interakcije probavnog sustava i mozga.

Kako bolesti iz ove skupine nemaju jasan patološki supstrat, definiranje dijagnostičkih kriterija za dijagnoze različitih funkcionalnih poremećaja, te pronalaženje načina liječenja takvih poremećaja, pokušava se postići kroz međunarodni dogovore. Jedan od takvih procesa naziva se Rimski proces. Tako da po IV. Rimskim kriterijima, obavljenim 2016., razlikujemo:

 A. Funkcionalni poremećaji jednjaka:
 A1. funkcionalni bolovi u prsima
 A2. funkcionalna žgaravica
 A3. refluks hiperosjetljivost
 A4. globus
 A5. funkcionalna disfagija

 B. Funkcionalni poremećaji gastroduodenuma (želudac i dvanaesnik):
 B1. funkcionalna dispepsija
 B1a. postprandijalni distres sindrom
 B1b. sindrom epigastrične boli
 B2. poremećaji podrigivanja
 B2a. suvišno epigastrično podrigivanje
 B2b. suvišno gastrično podrigivanje
 B3. poremećaji mučnine i povraćanja
 B3a. sindrom kronične mučnine i povraćanja
 B3b. sindrom cikličkog povraćanja
 B3c. sindrom kanabinoidne hiperemeze
 B4. sindrom ruminacije

 C. Funkcionalni poremećaji debelog crijeva:
 C1. sindrom iritabilnog kolona (SIC)
 C2. funkcionalna konstipacija
 C3. funkcionalni proljev
 C4. funkcionalno napuhivanje/distenzija trbuha
 C5. nespecifični funkcionalni poremećaj d. crijeva
 C6. opoidima inducirana konstipacija

 D. Središnjim živčanim sustavom posredovana gastrointestinalna bol
 D1. sindrom središnjim živčanim sustavom posredovane gastrointestinalne boli
 D2. sindrom narkotičnog crijeva/opoidima inducirana gastrointestinalna hiperalegezija

 E. Funkcionalni poremećaji žučnog mjehura i Oddijevog sfinktera:
 E1. bilijarna bol
 E1a. funkcionalni poremećaj žučnog mjehura
 E1b. funkcionalni poremećaj bilijarnog dijela Oddijevog sfinktera
 E2. funkcionalni poremećaj pankreatičnog dijela Oddijevog sfinktera

 F. Funkcionalni poremećaji anorektuma (ravnog i završnog crijeva)
 F1. funkcionalna fekalna inkontinencija
 F2. funkcionalna anorektalna bol
 F2a. sindrom levatora anusa
 F2b. nespecifična funkcionalna anorektalna bol
 F2c. proctalgia fugax (prolazna proktalgija)
 F3. funkcionalni promenećaj defekacije
 F3a. nedekvatna defekacijska propulzija
 F3b. disinergična defekacija

 G. Funkcionalni poremećaji probavnog sustava novorođenčadi/djece do 36 mjeseci
 G1. dojenačka regurgitacija
 G2. sindrom ruminacije
 G3. sindrom cikličnog povraćanja
 G4. dojenačke kolike
 G5. funkcionalni proljev
 G6. dojenačka dishezija
 G7. funkcionalna konstipacija

 H. Funkcionalni poremećaji probavnog sustava djece starije od 36 mjeseci, te adolescenata
 H1. funkcionalni poremećaji mučnine i povraćanja
 H1a. sindrom cikličnog povraćanja
 H1b. funkcionalni poremećaji mučnine i povraćanja
 H1b1. funkcionalna mučnina
 H1b2. funkcionalno povraćanje
 H1c. sindrom ruminacije
 H1d. aerofagija
 H2. funkcionalni poremećaji trbušne boli
 H2a. funkcionalna dispepsija
 H2a1. postprandijalni distres sindrom
 H2a2. sindrom epigastrične boli
 H2b. sindroma iritabilnog kolona
 H2c. trbušna migrena
 H2d. funkcionalna trbušna bol - bez specifičnosti
 H3. funkcionalni defekacijski poremećaji
 H3a. funkcionalna konstipacija
 H3b. neretentivna fekalna inkontinencija

Izvori
  Službene stranice Fundacije Rim, pristupljeno 25.10.2016.
  Rome III The functional gastrointestinal disorders, third edition, 2006, World J Gastroenterol. 2008 Apr 7; 14(13): 2124–2125. Published online 2008 Apr 7. doi:  10.3748/wjg.14.2124, pristupljeno 25.10.2016.

 Bolesti probavnoga sustava


Wolfgang Alexander Albert Eduard Maximilian Reichsgraf Berghe von Trips (Cologne, Njemačka, 4. svibnja 1928. – Monza, Italija, 10. rujna 1961.) je bivši njemački vozač automobilističkih utrka.

Karijera
Podrijetlom iz plemenitaške obitelji iz Porajnja, Wolfgang je nosio titulu grofa. Djetinjstvo je proveo u dvorcu Hemmersbach koji se nalazio u blizini staze Nordschleife. Od 1935. do 1938. odlazio je na utrke na stazi Nordschleife, gdje je nastupao njegov idol Bernd Rosemeyer.

Trkaču karijeru započeo je u motociklizmu 1950. pod pseudonimom Alex Linther, zbog toga što su njegovi roditelji željeli da se bavi vođenjem velikog imanja, pošto je završio školovanje za agronoma. Od 1950. do 1953. natjecao se na brojnim utrkama, a 1954. prelazi na četiri kotača. Prvi nastup u automobilizmu bilježi na Rallye Trifels, 500 kilometara dugoj utrci izdržljivosti u Porscheu 1300, a zajedno sa suvozačem Hans-Rolfom Clasenom završava na 3. mjestu. Iste godine najbolji je u svojoj klasi na utrci Mille Miglia, a osvaja i njemačko prvenstvo u GT klasi do 1,6 litre. Na utrci 24 sata Le Mansa, prvi put nastupa 1956. s Richardom von Frankenbergom kao suvozečem, a utrku završava na 5. mjestu, te je najbolji u svojoj klasi.

Formula 1
U Formuli 1, prvi nastup trebao je imati na Monzi na Velikoj nagradi Italije 1956. No na slobodnom treningu mu je otkazao upravljač što je rezultiralo potpuno uništenim bolidom. Sljedeće sezone nastupa na tri utrke, a u Italiji osvaja prvo postolje u Formuli 1. Iste godine nastupa i na utrkama sportskih automobila, od kojih se ističu 1000 kilometara Buenos Airesa, 12 sati Sebringa i Mille Miglia. Prilikom probne vožnje za utrku ADAC 1000 kilometara Nürburgringa, doživio je teško izlijetanje gdje je zadobio potres mozga.

Sljedeće 1958. nastupa na šest utrka. Najbolji rezultat ostvaruje na Reimsu na Velikoj nagradi Francuske kada utrku završava na 3. mjestu, startavši kao 21. Zbog velikog broja odustajanja te sezone, Enzo Ferrari ga je privremeno udaljio od Formule 1 za 1959. Te sezone nastupa na samo dvije utrke. Na Velikoj nagradi Monaka u Porscheu odustaje, a na Velikoj nagradi SAD-a na Sebringu, četiri kruga prije kraja utrke, kvar na motoru stajao ga je 4. mjesta u završnici.

Enzova metoda donijela je uspjeh jer je von Trips 1960. bio puno sigurniji, ali i brži vozač. Jedini problem je bio, što Ferrarijev model Dino 246 nije bio konkurentan te sezone, pa se Wolfgang mogao nadati samo pokojem bodu. Jedina prilika za bolji rezultat pružila se u Monzi koju su britanske momčadi bojkotirale zbog korištenja ovalnog dijela staze za utrku. Nažalost za Nijemca, njemu je u toj utrci pripala uloga testnog vozača Ferrarijevog prototipa s motorom iza vozača. Utrku je završio na 5. mjestu s dva kruga zaostatka za momčadskim kolegom i pobjednikom Philom Hillom.

Promjena tehničkim pravila za sezonu 1961. (obujam motora smanjen s 2.5 L na 1.5 L) omogućila je Ferariju hvatanje konkurencije. Novi model 156, poznat kao "Sharknose", pogonjen 1.5 litrenim V6 motorom pokazao se kao izvrstan bolid. Von Trips je borbu za naslov prvaka vodio s momčadskim kolegom Hillom. Iako je Phil bio gotovo nedodirljiv u kvalifikacijama, u utrkama nije bio toliko premoćan. Von Trips je prvu utrku u Monaku završio na 4. mjestu, da bi na sljedećoj utrci u Zandvoortu ostvario svoju prvu pobjedu u Formuli 1. Na Spa-Francorchampu je završio na 2. mjestu s manje od sekunde zaostatka za Hillom. Na Reimsu je odustao zbog kvara na motoru, a na kišnom Aintreeu pobjeđuje s 46 sekundi prednosti ispred Hilla, te prelazi u vodstvo u ukupnom poretku vozača. Kišna utrka na Nürburgringu pripala je Stirlingu Mossu, dok je Wolfgang završio na 2. mjestu ispred Phil Hilla na 3. mjestu.

Dvije utrke prije kraja prvenstva, uoči kobne Monze, von Trips je imao 4 boda prednosti ispred Hilla. U kvalifikacijama je konačno pobijedio Hilla, te došao do prve i jedine najbolje startne pozicije u Formuli 1. No utrka nije dobro počela za Wolfganga. Na samom startu je izgubio nekoliko pozicija, te se na kraju prvog kruga vozio na 6. mjestu. Ono što je uslijedilo na kraju drugog kruga, i do danas je najveća tragedija koja je zadesila Formulu 1. Nakon lošeg starta, von Trips je počeo pretjecati bolide. Na pravcu između zavoja Vialone i Parbolice, tijekom drugog kruga, došlo je do sudara između Nijemca i Jima Clarka. Clark se nalazio na lijevoj strani staze, dok je von Trips bio u sredini. Tijekom kočenja za Parabolicu, Ferrari se počeo pomicati lijevo i došlo je do kontakta između dva bolida. Oba bolida su nakon dodira silovito udarila u slabu ogradu koja je dijelila gledatelje i stazu. Oba vozača su u prevrtanju bolida, ispala iz bolida na stazu. Von Trips je preminuo, a Clark je s ozljedama prebačen u bolnicu. Uz von Tripsa, poginulo je još 14 talijanskih gledatelja.

Wolfgang von Trips je imao 33 godine kada je poginuo. Za života, osnovao je karting stazu u Kerpenu na kojoj su svoje prve korake prema Formuli 1 učinili Michael i Ralf Schumacher, te Sebastian Vettel. Staza je danas u vlasništvu Michaela Schumachera.

Rezultati u Formuli 1

Pobjede

Formula 1

Ostale pobjede

Izvori

Vanjske poveznice
Wolfgang von Trips Formula 1 history and statistics.ro
Wolfgang von Trips na racingreference.info

Njemački vozači Formule 1

Wolfgang von Trips


Münster-Kuhviertel, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı bölge. Münster-Mitte idari merkezine bağlıdır. Münster merkezinin kuzeybatısında, Jüdefelderstraße, Kuhstraße, Hollenbeckerstraße, Kreuzstraße, Buddenstraße, Rosenplatz ve Wankelgasse'den meydana gelir.

Münster'in ilçeleri

Münster-Kuhviertel


Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požegaza sezonu 1973./74.  predstavljala je pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu petog stupnja prvenstva Jugosjlavije. Prvenstvo se igralo dvokružno. NK Zvijezda Kaptol zbog nedostatka finacijskih sredstava i loše infrastrukture nije igrala kvalifikacije za Slavonsku nogometnu zonu. Iz lige nije nitko ispao u niži rang jer se sljedeće sezone liga proširila na 14 momčadi.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona Posavska skupina 1973./74.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.
 Jelenko Topić; Pola stoljeća nogometa: Nšk velika 1929. - NK Papuk 1979.
 M.Nosić; Zvijezda 1938. – 1978., Kaptol, 1978.

1973-74
Slavonska Požega
1973-74 Slavonska Požega

Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega 1973./74.