ශ්‍රී ලංකාවේ ගමනාගමනය ශ්‍රී ලංකාවේ අගනගරය වන කොළඹ මූලිකව කේන්ද්‍ර කරගත් මාර්ග ජාලයකින් සමන්විතවේ. එමෙන්ම දුම්රිය මාර්ග ජාලයකින්ද සමන්විත එය බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය යටතේ තිබූ යටත්වැසි නීතියට අනුගත වූ හෙයින් එය වර්තමානයේ රටේ සමස්ත ප්‍රවාහන අවශ්‍යතාවයෙන් සපුරන්නේ සුළු ප්‍රමාණයකි. තවද යාත්‍රාකල හැකි ජලමාර්ග , වරායන් හා කොළඹට සැතපුම් 22ක් උතුරින් කටුනායක හා හම්බන්තොට ස්ථාපනය කර ඇති ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොලවල් දෙකකින්ද එය සමන්විත වේ. ශ්‍රී ලංකාව පුරා දිවෙන ගුවන්මාර්ග හා මහාමාර්ග ඉතා උසස් තත්වයේ පවතින අතර ඒවා නිසිපරිදි වැඩිදියුණු කෙරෙමින් පවති.

දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමන පද්ධතිය ජනාකීර්ණ නගර යාකරමින් ඇදෙන නගරාන්තර දුම්රිය ජාලයකින් හා කොළඹ මගී තදබදයට පිලියමක් වූ මගී දුම්රිය ජාලයකින් සමන්විත වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සේවය රටේ දුම්රිය ජාලයේ කිලෝමීටර 1450 ( සැතපුම් 901 ) ක් වූ දුම්රිය මාර්ගයන්හී මෙහෙයවීම් කටයුතු සිදු කරයි.  කොළඹ යනු දුම්රිය ජාලයේ ප්‍රධාන මංසල වන අතර දුම්රිය මාර්ග පථ ශ්‍රී ලංකාවේ සියලු පලාත් වල ප්‍රධාන නගර යාකරමින් විහිදේ.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත කාලයේ බොහෝ දුම්රිය මාර්ග වල ඉදිකිරීම් සිදුකෙරුන අතර කොළඹ සිට මහනුවර දක්වා වූ ප්‍රථම දුම්රිය මංතීරුව 1867 අප්‍රේල් 29 වන දින විවෘත කෙරිණි. බ්‍රිතාන්‍යයින් විසින් දුම්රිය ගමනාගමනය හදුන්වාදුන්නේ ප්‍රධාන තොටුපල වන කොළඹින් දුරස්ථව පිහිටුවා තිබූ ඔවුන් නිෂ්පාදනය කරන තේ, රබර්, පොල් වගාවන් වඩා ලාබදායීව ප්‍රවාහනය කර ගැනීම සදහාය. මේ නිසා මෙම දුම්රිය ජාලය එම වගාවන්ගේ සිට බෙදාහැරීම් කටයුතු කිරීම සදහා වඩාත් උචිත විය.

බ්‍රිතාන්‍යයින්ගෙන් නිදහස ලැබීමෙන් අනතුරුව ශ්‍රී ලංකීය ආර්ථිකය කෘෂිකර්මාන්තයට වඩා කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රය වෙත නැඹුරුවිය.එමෙන්ම මාර්ග පද්ධතිය වඩාත් පුළුල් වූ අතර ලොරි භාවිතය හදුන්වා දීමෙන් අනතුරුව භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය වඩාත් වේගවත් වීම හේතුවෙන් දුම්රිය මගින් භාණ්ඩ ප්‍රවාහනයේ සැලකිය යුතු අඩුවක් පෙන්නුම් කෙරිණ. දුම්රිය ගමනාගමන පද්ධතිය ජනගහනය හා සේවා පද්ධතීන් කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු නොකර වගා සහිත ප්‍රදේශවලට මූලිකව අවධානය යොමුකිරීම හේතුවෙන් දුම්රිය ගමනාගමන ක්ෂේත්‍රය විශාල වශයෙන් පාඩු ලැබීය.

වර්තමානයේ දුම්රිය ගමනාගමනය වඩාත් වේගවත් කිරීම හා කාර්යක්ෂම කිරීම උදෙසා නවීකරණය කිරීම් මෙන්ම මුහුදබඩ මාර්ගය තවත් දිර්ඝ කිරීම් වැනි කාර්යයන් ක්‍රියාත්මක වේ. ශක්ති කාර්යක්ෂමතාවය ඉහල දැමීම හා වඩාත් ස්ථාවරව පවත්වාගැනීම අරමුණු කොටගෙන වර්ෂ 2010 දී දුම්රිය ගමනාගමන ජාලයේ කාර්යබහුලම අංශයන්  විද්‍යුතනය කිරීමට ඉදිරිපත් කෙරුණු යෝජනාව ක්‍රියාත්මක නොවීය. මේ වනවිට මුහුදුබඩ දුම්රිය මාර්ගය මාතර සිට හම්බන්තොට හරහා කතරගම තෙක් දීර්ඝ කිරීමකට ලක්වේ.

ගමනාන්ත
ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය ජාලය ගැඹුරු පල්ලම් සහිත වූ උස්බිම් හරහා දිවෙන කොළඹ-බදුල්ල ප්‍රධාන මාර්ගය වැනි ලෝකයේ දර්ශනීයම භූදර්ශන රැසක් ආවරණය කරමින් ශ්‍රී ලංකාව පුරා විහිදේ.  දුම්රිය මාර්ග මහනුවර, ගාල්ල, මාතර, අනුරාධපුරය, ගම්පහ, මීගමුව, කුරුණෑගල, අවිස්සාවේල්ල, කළුතර, පොළොන්නරුව, මඩකලපුව, ත්‍රිකුණාමලය, බදුල්ල, ගම්පොල, නාවලපිටිය, මාතලේ, වවුනියාව, පුත්තලම හා හලාවත වැනි ප්‍රධාන නගර කොළඹ අගනගරය ගා සම්බන්ධවී පවතී. යාපනය, කන්කසන්තුරේ සහ මන්නාරම වෙත දිවෙන දුම්රිය මාර්ග එල්ටීටීය විසින් විනාශකර දමන ලදී. නානුඔය සිට නුවර එළියටත්, අවිස්සාවේල්ල සිට යටියන්තොට සහ අවිස්සාවේල්ල සිට රත්නපුරය හා ඕපනායක වෙත දිවෙන ප්‍රමාණයෙන් පටුවූ දුම් රිය මාර්ගයන් කිහිපයක් මෙහෙයුම් සදහා වූ මූල්‍යමය හිඟතාවයන් හේතුවෙන් අතහැර දමා තිබේ.
.

කොළඹ සිට අවිස්සවේල්ලට දිවෙන ප්‍රමාණයෙන් පටු වූ කැලණි නිම්න මාර්ගය පසුකාලීනව  පුළුල් මාර්ගයක් බවට පත්කරන ලදී. මෙම පුළුල් මාර්ග වෙනස උදෙසා එම මාර්ගය හරහා ඉදිවී තිබූ පාලම් හා බෝක්කු 1970 වසරේදී ශක්තිමත් කරත්, සැබෑ පරිවර්තනය වර්ෂ 1990 වනතෙක් සිදු නොවිණ.

1974 දී එවකට සිටි ප්‍රවාහන අමාත්‍ය ලෙස්ලි ගුණවර්ධන මැතිතුමා පුළුල් කල හැකි විභවයන් පිළිබද අනාවරණය කල අතර පුත්තලම සිට අරුවකලු හරහා දිවෙන මුහුදුබඩ දුම් රිය මාර්ගය එහි ස්ථාපනය කර තිබූ සිමෙන්ති කර්මාන්තශාලාවේ සේවය සදහා තවත් දීර්ඝ කරන ලදී.

2007 වර්ෂයේදී රජය විසින් 2014 වසර වනවිට ඉදි කිරීමට නියමිත මාතර - කතරගම ( කිලෝමීටර 113 ), පාදුක්ක - හම්බන්තොට - රත්නපුරය ( කිලෝමීටර 210 ), කුරුණෑගල-දඹුල්ල-හබරණ ( කිලෝමීටර 80 ) හා පානදුර-හොරණ ( කිලෝමීටර 18 ) මාර්ග පිලිබද සැලසුම් ඉදිරිපත් කලහ.

මාර්ග ප්‍රවාහනය

ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ථ භූමි ප්‍රවාහනයෙන් සීයට අනූ තුනක ප්‍රතිශතයක් ඉටුකරන්නේ මාර්ග ප්‍රවාහනය මගිනි. 2013 වසරේ ඔක්තෝම්බර් මාසය වනවිට A හා B පන්තියේ මාර්ග කිලෝමීටර 12,000 ක් පමණද, අධිවේගී මාර්ග කිලෝමීටර 158.1 ක් පමණද සමස්ථ ශ්‍රී ලංකාව පුරා විහිදී තිබිණ.

සමස්ත මාර්ග ප්‍රවාහන ජාලය A, B, C හා E පන්තියේ මාර්ග ලෙස කොටස් හතරකට බෙදේ.
 E පන්තියේ මාර්ග - මෙම මාර්ග අධි වේගී, අධික තදබද සහිත තීරයන් හා මාර්ග තදබදය පාලනය කර නොහැකි A පන්තියේ මාර්ග වලට අනුගාමී මාර්ග ලෙසින් භාවිතා වේ.
 :වේග සීමාව උපරිමය පැයට කිලෝමීටර 100
 A පන්තියේ මාර්ග - ජාතික ගුවන් මාර්ග ජාලයයි.
 :වේග සීමාව උපරිමය පැයට කිලෝමීටර 70
 B පන්තියේ මාර්ග - ප්‍රධාන ප්‍රාදේශීය මාර්ග වන අතර A හා E පන්තියේ මාර්ගවලට ශාඛා මාර්ග ලෙස කටයුතු කරයි.
 :වේග සීමාව උපරිමය පැයට කිලෝමීටර 60
 C පන්තියේ මාර්ග - දේශීය නේවාසික මාර්ගයන්ය.
 :වේග සීමාව උපරිමය පැයට කිලෝමීටර 50

අධිවේගී මාර්ග

කොළඹ-මාතර අධිවේගී මාර්ගය කොළඹ, ගාල්ල හා මාතර යාකරමින් කිලෝමීටර 126 ක් දුරට විහිදෙන රථ මාර්ගයකි. මෙය ඉදිකරනු ලැබුවේ දකුණු පලාතේ ආර්ථිකයට රුකුලක් වශයෙනි.එමෙන්ම අනෙකුත් අධිවේගී මාර්ග මේ වනවිට යෝජනා මට්ටමේ හෝ තවමත් ඉදිකිරීම් මට්ටමේ තිබේ. කොළඹ-කටුනායක අධිවේගී මාර්ගය, කොළඹ-මහනුවර අධිවේගී මාර්ගය හා පිටත වටරවුම අධිවේගී මාර්ගය (කොළඹ බයිපාස් මාවත)  තවමත් ඉදිකිරීම් මට්ටමේ තිබෙන අතර කොළඹ පාදෙනිය අධිවේගී මාර්ගය ඉදිකිරීමට යෝජනා කර තිබේ.තවද, ශ්‍රී ලංකා රජය මගින් ප්‍රධාන අධිවේගී මාර්ග තුන ඒකාබද්ධ කරමින් තවත් උසස් අධිවේගී මාර්ග තුනක් ඉදිකිරීමට යොදනා කර තිබේ.

 කිරුලපන සිට කඩවත දක්වා (දල වශයෙන් කිලෝමීටර 19) පිටත වටරවුම අධිවේගී මාර්ගය කඩවතදී හා කොළඹ-කටුනායක අධිවේගී මාර්ගය පෑලියගොඩදී සම්බන්ධ කරමින්
 කොළඹ කොටුව සිට කොට්ටාව දක්වා (දල වශයෙන් කිලෝමීටර 21) කොළඹ-මාතර අධිවේගී මාර්ගය හා පිටත වටරවුම අධිවේගී මාර්ගය කොට්ටාවේදී සම්බන්ධ කරමින්
 කොළඹ කොටුව සිට පෑලියගොඩ දක්වා අතුරුමාරුව කොළඹ කටුනායක අධිවේගී මාර්ගයේදී (දල වශයෙන් කිලෝමීටර 5)

දේශීය මහාමාර්ග

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශීය මහාමාර්ග පද්ධතිය 'A' හා 'B' පන්තියේ මාර්ග ලෙසින් වර්ගීකරණයට ලක් කර තිබේ. A පන්තියේ මාර්ග තවදුරටත් 'AA', 'AB' හා 'AC'  පන්ති ලෙසින් බෙදා වෙන්කර තිබේ.

නිරිත දෙසට වන්නට විශේෂයෙන් කොළඹ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයන්හී මාර්ග ඝනත්වය ඉහල අගයක් ගනී.තාර යෙදීමෙන් සමතලා කර ඇති මහාමාර්ග හා යොදා ඇති මාර්ග සලකුණු හේතුවෙන් මහාමාර්ග පද්ධතිය ඉතා ඉහල තත්වයේ පවතී.මාර්ග පද්ධතිය කොළඹ හා ඒ අවට ආශ්‍රිතව දැඩි ලෙස විහිදී තිබේ.එමෙන්ම ඇතැම් ගම්බද මාර්ග ඉතා අඩු තත්වයේ පවතී. ශ්‍රී ලංකාව පුරා වඩාත්ම භාවිත කරන මාර්ග කාලාන්තරයෙන් කාලාන්තරයට නවීකරණය හා වැඩිදියුණු කිරීම් සිදුකෙරේ.ඇතැම් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ප්‍රවහන කටයුතු මෙහෙයවීම පාඩු සහිත වුවත් එහි පොදු ගමනාගමන සේවය බෙහෙවින් ව්‍යාප්තව තිබේ.

බස් ගමනාගමනය

බස් රථ යනු පොදු ප්‍රවාහන සේවයේ ප්‍රමුඛතම මාධ්‍යයයි. බස් රථ ධාවන සේවාව ශ්‍රී ලංකා ගමනාගමන මණ්ඩලය  ( ශ්‍රීලංගම ) හා පෞද්ගලික බස් ධාවනයන්ගෙන් සපිරේ. ශ්‍රී ලංගම විසින් නාගරික මෙන්ම ග්‍රාමීය මංමාවත් සදහාද සිය සේවය සපයයි.බොහෝ පාඩු ලබන ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයන්හී පවා ඔවුන් සිය සේවය ලබාදෙන අතර එය පෞද්ගලික බස් සේවයන් සදහා අනාකර්ෂනීය වේ.

කොළඹ නගරය සතුව බස්රථ උදෙසා පුළුල් පොදු ප්‍රවාහන පද්ධතියක් තිබේ.පිටකොටුවේ ස්ථාපනය කර ඇති මධ්‍යම බස් නැවතුම්පල කොළඹ නගරයේ බස් රථ ප්‍රවාහනයේ ප්‍රධානතම මධ්‍යස්ථානය ලෙස ක්‍රියාකරයි. කොළඹ නගරයේ මාර්ග ජාලය, නගර මධ්‍යය හා දිස්ත්‍රික් මධ්‍යස්ථාන සම්බන්ධ කෙරෙන වක්‍රාකාර සම්බන්ධකයින්ගෙන් ( අක්මාවත් ) හා අක්මාවත් ඡේදනය කරන කක්ෂීය සම්බන්ධකයන්, කාර්යබහුල වේලාවන්හී ඇති අධික මාර්ග තදබදය මගහැරීම සඳහා වෙන්කරන ලද බස් රථ මාර්ගයන් යොදා නොගනිමින් බොහෝ බස් ගමන් පථයන් වක්‍රාකාර සම්බන්ධකයන් යොදාගනී..  කොළඹ නගරයට BRT පද්ධතියක් යෝජනා වී ඇතත් තවමත් එය ඉදිකීරීම ආරම්භ කර නොමැත.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශයන් නගරාන්තර රථ මාර්ගයන් මගින් සම්බන්ධ කර තිබේ. E01 අධිවේගී මාර්ගය  සදහා අල්ප සේවාවන් රැසක් පමණක් හිමිව තිබෙන අතර අධිවේගී මාර්ග සේවාවන් සඳහා නවීන ලංකා අශෝක් ලේල්න්ඩ් බස් රථ යොදාගැනේ.

2011 වර්ෂයේදී ශ්‍රීලංගමය විසින් එහි වියැකී දිරාපත් වන බස් රථ වෙනුවෙන් නවතම බස් රථ හදුන්වා දීමට කටයුතු සම්පාදනය කරන ලදී. එමෙන්ම වොල්වෝ ඉන්දියා සමාගමේ නවතම වොල්වෝ 8400 බස් රථ ප්‍රධාන රථ මාර්ගයන්හී සේවයේ යොදවා තිබේ.

වාරිමාර්ග
ශ්‍රී ලංකාව සතුව කිලෝමීටර 160 ක් යුත් ස්වදේශීය වාරිමාර්ග පද්ධතියක් ( ප්‍රධාන වශයෙන් නිරිත දිග ගංගාවන්හී ) හිමි අතර ඒවායේ යාත්‍රා කරන්නේ මෝටර් යාන්ත්‍රික බෝට්ටු මගිනි.

නලමාර්ග
ශ්‍රී ලංකාව තුල බොරතෙල් හා ඛනිජතෙල් සදහා කිලෝමීටර 62 කින් යුත් නලමාර්ග ඉදිකර තිබේ ( 1987 වාර්තා වලට අනුව ).

නැවු තොටවල් හා වරායන්

ශ්‍රී ලංකාව සතුව කොළඹ, හම්බන්තොට, ගාල්ල, හා ත්‍රීකුණාමලය යන ප්‍රදේශ වල  වක්කලම් නැවුතොටවල් පිහිටා තිබෙන අතර කොළඹ ඒවායින් විශාලතම නෞභාරය දරයි.

කොළඹ වරාය

2008 වසරේදී වරායේ ඇස්තමේන්තු ගත කල ධාරිතාව 4.1 TEU පමණ වේ.කොළඹ වරාය මගින් සිදුකල මහා පරිමාණ පුළුල්කරණ  ව්‍යාපෘතිය හේතුවෙන් නොසිතූ පරිදි වරායේ ධාරිතාව හා ශක්‍යතාවයන් වැඩි දියුණු විය. 2012 වසරේ අප්‍රේල් මස 11 වන දිනට නිමකිරීමට අපේක්ෂා කල මෙම ව්‍යාපෘතිය ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය මගින් මෙහෙයවූ අතර Hyundai ඉන්ජිනේරු හා ඉදිකිරීම් සමාගම මගින් ගොඩනැංවීමේ කටයුතු කලහ.මෙම පුළුල්කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය දිගින් මීටර 1200 ක් හා ගැඹුර මීටර 18 ක් ( අඩි 59 )( මීටර 23 ක් ( අඩි 75 ) දක්වා තවත් ගැඹුරු කල හැක ) වන නව පර්යන්ත සතරකින් සමන්විත වන අතර ඒ සෑම පර්යන්තයක්ම නැංගුරම් 3 බැගින් බහාලීමට ඉඩ අවකාශ සලසා දෙයි.වරායේ පළල මීටර 560 ක් පමණ වන අතර එහි ගැඹුර මීටර 20 කි.එමෙන්ම වරායේ ද්‍රෝණිකාවේ ගැඹුර මීටර 18 ක් හා හැරවුම් වක්‍රය මීටර 600 ක් පමණ වේ. මෙය නිමවීමෙන් පසුව වාර්ෂික කන්ටේනර පරිහරණ ධාරිතාව දල වශයෙන් මිලියන 4 TEU සිට මිලයන 12 TEU දක්වා ඉහල නැගේ.එලෙසම එය 12000 TEU පමණ රැගෙන යා හැකි විශාල කන්ටේනර යාත්‍රා පවා ඇතුල් කිරීමට ඉඩ ප්‍රස්තාව සලසා දෙයි.

හම්බන්තොට වරාය

හම්බන්තොට වරායේ ගොඩනැගීමේ කටයුතු ආරම්භ වූයේ 2008 වර්ෂයේ ජනවාරි මාසයේය.එය කොළඹ වරායෙන් පසුව ඇති ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම වරායයි.හම්බන්තොට වරාය මගින් හම්බන්තොටට නාවික සැතපුම් හයත් දහයත් අතර දුර ප්‍රමාණයක් දකුණින් පිහිටා ඇති නැගෙනහිර-බටහිර නැවු මාර්ගය වැනි ලෝකයේ කාර්යබහුලම නැවු මාර්ග වල ගමන්ගන්නා නෞකා සදහා සිය සේවය සපයයි.පළමු අදියරේදී හම්බන්තොට වරාය පොදු භාවිතය උදෙසා මීටර 600 ක් පමණ වන නැංගුරම්පලවල් දෙකකින් සමන්විත වන අතර එයට මීටර 310 ක දිගකින් යුත් ඉන්ධන බහාලන නැංගුරම්පලක් හා මීටර 120 ක දිගකින් යුත් කුඩා පරිමාණයේ යාත්‍රා සදහා වූ නැංගුරම්පලක් අන්තර්ගත වේ එලෙසම එය ඉන්ධන බහාලුම් සේවාවකින් හා නාවික ඉන්ධන ටැංකි 8ක්, ගුවන් තරණ ඉන්ධන ටැංකි 3ක් හා ද්‍රව ඛණිජතෙල් වායු ( LPG ) ටැංකි 3ක් අඩංගු ටැංකි ගබඩා ප්‍රදේශයකින්ද සමන්විත වේ. මහල් 15 කින් යුත් පාලන සංකීර්ණයක්ද නිපදවීම මෙම ව්‍යාපෘතියේ එක් පියවරකි.අවසාන අදියරයන්හීදී වරායේ සමස්ත ධාරිතාව වසරකට මිලියන 20 TUE දක්වා ඉහල දැමීමට සැලසුම් කොට ඇත. මෙය නිමකිරීමෙන් අනතුරුව මෙම වරාය 21 වෙනි සියවසේ ඉදිකල විශාලතම වරාය බවට පත්වෙනු ඇත.

දික්ඕවිට ධීවර වරාය
මෙම වරාය බස්නාහිර පලාතේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ වත්තල ස්ථාපනය කර ඇත . මෙම ව්‍යාපෘතිය සදහා ඇස්තමේන්තු කර ඇති වියදම් ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 73 කි.එය උපක්‍රමශීලීව කොළඹ වරායට හා ගුවන්තොටුපලට සමීපවන ලෙස ස්ථාපනය කර තිබේ.මෙම දික්ඕවිට ධීවර වරාය, ආසියාවේ විශාලතම ධීවර වරාය බවට ඉදිකීරීමෙන් අනතුරුව පත්වෙනු ඇත.එය මාළු ආනයනය කරන රටවල ( යුරෝපා රටවල්, ජපානය, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ) ඉල්ලුම පරිදි සිය අවශ්‍යතාවයන් භාණ්ඩ බහාලීම් හා ඇසුරුම් සදහා සපයා දෙනු ලැබේ.එමෙන්ම මෙය මෝදර ධීවර වරායට ආදේශකයක් ලෙස කටයුතු කරයි. මෙයින් සැපයෙන මූලික පහසුකම් අතරට අපනයන තත්වයේ ධීවර යාතා සදහා දකුණු ද්‍රෝණිකාව ද, දේශීයව ලියාපදිංචි කල ධීවර යාත්‍රා සදහා උතුරු ද්‍රෝණිකාවද, බෝට්ටු අළුත්වැඩියාව සදහා සේවා පහසුකම් සැපයීමද, පිරිසිදුකිරීම්,එසවීම් හා මත්ස්‍ය සැකසුම් පහසුකම් වෙනුවෙන් අධිශීත කාමර තුනකින්ද සමන්විතව ලබාදෙන දායකත්වය අන්තර්ගතවේ.

කන්කසන්තුරේ වරාය
යාපනයට උතුරින් කන්කසන්තුරේ ප්‍රදේශයේ මෙම වරාය පිහිටා තිබේ.නොගැඹුරු මුහුදේ හා සුලං වලට ඔරොත්තු දෙමින් යාත්‍රා කල හැකි නෞකා අන්තර්ගත වන මෙය සිවිල් යුද්ධ කාලයේදී ක්‍රියාත්මක නොවීය. කන්කසන්තුරේ වරාය ඉන්දියාවේ සහය ඇතිව නැවතත් ප්‍රතිස්ථාපනය කල අතර තවදුරටත් වරාය ගැඹුරුකරණයේද යෙදිණ.

වෙළඳ නැවු සේවාව
මුළු ප්‍රමාණය: නෞකා 21 (දල ලියාපදිංචි ටොන් ප්‍රමාණය ( GRT ) 1000 ක් හෝ වැඩි) සමස්ථයක් ලෙස නිත්‍යභාරය ( DWT ) 192,190 GRT/293,832 මෙට්‍රික් ටොන්

වර්ගය අනුව නෞකා: තොග භාණ්ඩ වාහක 4, භාණ්ඩ නෞකා 13, රසායනික තෙල් පටවන නෞකා 1, කන්ටේනර රදවන නෞකා 1, ඛණිජතෙල් පටවන නෞකා 2 ( 2010 වාර්තා වලට අනුව ).

ගුවන්තරණ සේවය

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉදිකර ඇති ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුවපලවල් අතරට කොළඹ බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ, මත්තල රාජපක්ෂ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ හා මේවනවිට අළුත්වැඩියා කටයුතු වල යෙදෙන රත්මලාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළද අන්තර්ගත වේ.

ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය
ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය යනු ජාතික ගුවන් ප්‍රවාහන සමාගමයි.1979 වසරේදී එයාර් සිලෝන් ලෙස ආරම්භ කරනු ලැබූ මෙම සමාගම පසුව විදේශීය හිමිකාරත්වයත් සමග 1998 වර්ෂයේදී එම නම මෙලෙස වෙනස් කෙරිණ.එය මූලික මධ්‍යස්ථානය වන ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ අගනගරයේ පිහිටි බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපලේ සිට ආසියාවේ හා යුරෝපයේ ගමනාන්ත දක්වා මෙහෙයුම් කටයුතු සිදු කරයි. ගුවන් සමාගමේ ප්‍රධාන කාර්යාලය බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපලේ ඇති ගුවන් සමාගම් මූලස්ථානයේ පිහිටුවා ඇත. ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය 2014 වසරේ මැයි 1 වන දින වන්වර්ල්ඩ් නම් ගුවන් සේවා සන්ධානය සමග එකතු විය.
මෙම ගුවන් සමාගම මේ වනවිට රටවල් 34 ක ගමනාන්ත 62 ක් සදහා සිය සේවා දායකත්වය සපයයි. එමෙන්ම මිහින් ලංකා යනු අවම ගමන් ගාස්තුවක් යටතේ ප්‍රවාහන පහසුකම් සපයන ශ්‍රී ලාංකික හිමිකම ඇති ගුවන් සමාගමකි.

ගුවන් තොටුපලවල්
බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපල කොළඹට කිලෝමීටර 35 ( සැතපුම් 22 ) ක් උතුරින් කටුනායක ස්ථාපනය කර තිබේ. මත්තල රාජපක්ෂ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපල හම්බන්තොටට උතුරින් මත්තල ස්ථාපනය කර තිබේ.මේ වනවිට සිදුකරන අළුත්වැඩියා කටයුතු වලින් පසුව රත්මලාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපල අඩ සියවසකට පසුව නැවතත් සිය ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන් මෙහෙයවීමට සූදානමින් සිටියි.

දේශීය ගුවන්තරණ සේවය
ගුවන්යානා රත්මලාන ගුවන්තොටුපලේ සිට නොයෙකුත් දේශීය ගමනාන්ත වෙත සම්බන්ධවී තිබේ.

දේශීය මෙහෙයුම්කරුවන්

Deccan Aviation Lanka
Deccan Helicopters

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති සමස්ථ ගුවන් තොටුපලවල් සංඛ්‍යාව 18 කි. ( 2012 වාර්තා වලට අනුව ).

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමනය

මූලාශ්‍ර

වෙනත් සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සේවයේ නිල වෙබ් අඩවිය (ඉංග්‍රීසි, සිංහල, දෙමල)
 ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සේවයේ ෆෝරමය (කාලසටහන, ප්‍රවෘත්ති, පොත්, රූප)

ශ්‍රී ලංකාවේ ගමනාගමනය


Anushakti Nagar is the residential township of the Bhabha Atomic Research Center, Nuclear Power Corporation of India, Directorate of Construction Services and Estate Management, Atomic Energy Education Society in Mumbai, Maharashtra, India. Anu Shakti means atomic power in Sanskrit. Spread over more than 940 acres, this residential complex for the employees of Department of Atomic Energy of the Government of India in Mumbai, is situated in North-east Mumbai. Anushakti Nagar claims to be the largest scientific community (in a single area) in the world. It has the largest central library in the continent in Nuclear science and technology.

About
In the early 1960s the government decided to expand the nuclear research (see BARC) facility in (what was then) a distant suburb of Mumbai. The township is about 3 km north of the research centre.

Anushakti Nagar is a well planned self-contained community with a population of about 45,000. It has residential flats, local grocery shops, sports and recreation facilities, schools, medical clinics, a large hospital, banks, post office and transport links to many parts of Mumbai. Both the atomic research centre and the town maintenance is funded by the central (federal) government. The complex is sprawling and lies stretched out alongside four suburbs - Govandi, Mankhurd, New Mandala and Trombay. The other facilities include two Community Centres for social occasions and gatherings, various departmental and co-operative stores, 2 restaurants and 2 creches. The electricity to the colony is provided by TATA Power and the cable (and more recently, cablenet) by ANUSAT club. For the benefits of residents, Janta Seva serves an exclusive shopping cart.

Anushakti Nagar has 17 high-rises and numerous buildings, that have grades, depending on flat-size, and are allotted on the basis of seniority to DAE employees. The nomenclature of these buildings is unique, with names taken from:

Indian heritage (Nalanda, Hastinapur, Pataliputra, Indraprastha, Takshashila, Kapilvastu)
Rivers (Sindhu, Saraswati, Godavari, Narmada, Saryu, Alaknanda, Bhagirathi, Ghaghra, Gomti, Ganga, Yamuna etc.)

Himalayan peaks (Kamet, Annapurna, Kanchenjunga, Dhawalgiri, Nandadevi {Nanda Devi}, Gaurishankar {Gauri Sankar}, Everest, Kamet etc.)
Hill-stations (Venkatgiri, Almora, Gulmarg, Mount Abu, Mussoorie etc.), Hill-ranges (Sahyadri, Vindhya, Satpura, Aravalli, Nilgiri etc.)
Historical Places (Sanchi, Ajanta, Ellora, Shantiniketan, Sriniketan, Golconda etc.)
Hindu pilgrimage sites (Kailash, Badrinath, Kedarnath, Dwarka, Sarnath, Bhavani etc.)
Saints (Meera, Namdev, Jaidev, Ramdas, Tulsidas, Kabir, Tukaram, Chaitanya etc.),
Classical Ragas (the Raagmala buildings - Mohana, Deepak, Malhar, Darbari, Ranjani, Lalit, Bhairavi etc.)
Historical schools and colleges (ShriNikentan, Shanti Niketan)

The Mandala "suburb" of this township has buildings named after seasons (Hemant, Sharad, Varsha)

Some buildings of New Mandala are named after flowers like Pankaj, Kamal, Champa, Parijat, Gulmohar, Kumud etc.)

Recent additions to the high-rises are two new buildings: Udayagiri and Malayagiri, both of which are state of the art, spacious and well designed.

Barring the road which connects the main gate with the BARC north gate, no other roads are named. The Central Avenue road which divides Anushakti Nagar roughly into two halves, connects its main entrance with the BARC North Gate. It is a 2+2 lane divided by a  green stretch which runs all along.

Anushakti Nagar can be said to be divided into three parts:
 Anushakti Nagar
 New Mandala
 Western Sector

With only about 11% of the 946-acre area concreted (roads and buildings), it is considered to be one of the "greenest" and better maintained parts of (an otherwise polluted) Mumbai city.

Locality
Anushakti Nagar is located about 20 km north-east of Mumbai downtown.

It is part of the Mumbai South Central (Lok Sabha constituency) which until mid-1990s was the largest (by population) Lok Sabha constituency in India, but it was called Mumbai North-East then. It is bordered on one side by a large hill which is the highest in Mumbai.

People
Many teachers of the AECS schools of Anushakti Nagar have also been awarded Presidents Gold Medals.
 Shreya Ghoshal a lead singer - a national awardee

 Parag Agrawal, CEO of Twitter
 Suryakumar Yadav, a renowned international cricketer.
 Lalchand Rajput , Cricketer
 Naushad Moosa, Footballer, Indian National Team.
 Prabhat Raju Koli, International Open Water Swimmer.
 Manasi Joshi, Indian Para- Badminton Player.

Education
The education up to XII standard for the residents is provided by Atomic Energy Education Society through Atomic Energy Central School (AECS), which are numbered 1 through 6, and a sprawling Atomic Energy Junior College (AEJC) for grades 11 and 12, on the foot of the Trombay Hill. Now the AECS School No. 4 has grade 11 and grade 12 under the CBSE.

These schools cater to about 7000 students. Admission to these schools is strictly for children whose parents or guardians are employees of the Department of Atomic Energy (DAE) and/or the Bhabha Atomic Research Centre (BARC). Despite the higher quality of education provided through these schools, the fee structure is highly subsidised and is an incentive for many employees to prefer to stay in Anushakti Nagar. Recently the AECS have started admitting grandchildren of the DAE/BARC/NPC employees as well. Non-DAE students are admitted in these schools at higher fees. The school system follows the CBSE (Central Board of Secondary Education). The medium of instruction is English.

Anushakti Nagar is host to BARC Training School, established in the year 1956, along with Homi Bhabha National Institute, which is a Deemed University. The BARC Training School is running Orientation Course for Engineering graduates and Science post-graduates (OCES) and serves as in-house human resource training centre for Department of Atomic Energy.
Homi Bhabha National Institute is located near BARC Training School. The HBNI provides an academic framework for integrating basic research being done at its grant-in-aid institutions and the research centres of DAE with technology development at the research centres. The institute trains manpower in the sciences including engineering sciences for taking up a career in nuclear science and technology and related areas in the Department of Atomic Energy or elsewhere. The institute also provides continuing education for the employees of the DAE.

The Training School Hostel (TSH), and the New Bachelor's Hostel (NBH) provide accommodation for BARC trainees, as well as for interns and students who come for various academic purposes (like training for International Mathematics Olympiad or International Physics Olympiad etc.)

Leisure and sports
It has a New Community Centre (NCC) established in the year 1991 and DAE Cultural Centre (DCC) established on 01-Dec-2015 by DAE Sports and Cultural Council for sports and cultural activities. NCC has facilities for playing indoor games like badminton & table-tennis, Billiards, gym, etc., and conducts training in performing arts like Western Dance, Musical Instrument, etc. DCC has the mandate of promotion of cultural activities, performing and visual arts of classical, traditional and contemporary genres. DCC conducts various cultural events and training programs in and around Anushakti Nagar.

There is one field each for Football, Cricket and Hockey, 9 floodlit Tennis Courts, 2 Basketball courts and 2 volleyball courts and a large number of badminton courts. There are vast playgrounds spread across the colony. It also has a few scattered basketball courts, volleyball facilities, and a huge football field near the junior college. A new sports complex with a swimming pool is also available for indoor games presently. It has produced many domestic & international cricketers like Lalchand Rajput & Surya Kumar Yadav along with international badminton player and national table tennis players like Rajat Hubli and also international Parabadminton champion Manasi Joshi (She is 2017, Tokyo, Japan, Champion in Women's doubles paired with Quixa Yang from China.).

Social Networking
There are many groups and pages in major social networking website. But Anushaktinagar locality has its own social networking site started in 2010. It is available till now with more than 5000 members and its welknown as ANN (Anushakti Nagar Networking) Website. ANN :- Many People, Many Ideas, One Platform - Think, Express, Educate, Socialise and Update Yourself - The one and only one site giving you the full Freedom of Expression and Power of Thought. This is a joint venture to unite all DAE employees and their families together under one roof, and to help each other in day today community activities. www.anushaktinagar.net

See also
 Anushakti Nagar (Vidhan Sabha constituency)

 http://www.anushaktinagar.net

References

 http://www.barc.gov.in
 http://www.anushaktinagar.net

Neighbourhoods in Mumbai
Suburbs of Mumbai

Anushakti Nagar


Norihiro Satsukawa (født 18. april 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels og Kashiwa Reysol.

Han har tidligere trænet FC Ryukyu og SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Norihiro Satsukawa


Port Hedland (Kariyarra: Marapikurrinya) is the second largest town in the Pilbara region of Western Australia, with an urban population of 15,298 as of the , including the satellite town of South Hedland,  away. It is also the site of the highest tonnage port in Australia.

Port Hedland has a natural deep anchorage harbour which, as well as being the main fuel and container receival point for the region, was seen as perfect for shipment of the iron ore being mined in the ranges located inland from the town. The ore is moved by railway from four major iron ore deposits to the east and south of the Port Hedland area. The port exported  of iron ore (2017–2018).
Other major resource activities supported by the town include the offshore natural gas fields, salt, manganese, and livestock. Major deposits of lithium are being developed and exploited south of the town as well. Grazing of cattle and sheep was formerly a major revenue earner for the region, but this has slowly declined. Port Hedland was also formerly the terminus for the WAGR Marble Bar Railway, which serviced the gold mining area of Marble Bar from July 1911 until closure on 31 October 1951. The locomotive from the Port Hedland to Marble Bar rail service is now preserved at the Kalamunda Historical Village in the south of the state.
Located between Port Hedland and South Hedland are the large salt hills of Dampier Salt, a subsidiary of Rio Tinto. These large mounds have almost become a tourist attraction in their own right.

History

Port Hedland is known by the Indigenous Kariyarra and Nyamal people as Marapikurrinya, which either means "place of good water" (as told by a Nyamal language speaker) and makes reference to the three reliable fresh water soaks that can still be seen in and around the town, or as the town council's website says "refers to the hand like formation of the tidal creeks coming off the harbour (marra - hand, pikurri - pointing straight and nya - a place name marker)". According to Dreamtime legend, there was a huge blind water snake living in the landlocked area of water known as Jalkawarrinya. This landlocked area is now the turning basin for the ships that enter the port and as the story goes, "the coming of the big ships meant it was unable to stay".

The coastline in the area was seen by European mariners as early as 1628, when the Dutch merchant ship Vianen, captained by Gerrit Franszoon de Witt visited.

Swedish-born mariner Peter Hedland was the first European to note the harbour's existence and the possibility of using it as a port. Peter Hedland arrived in the area in April 1863 on board his boat Mystery, which he had built himself at Point Walter on the banks of the Swan River. He named the harbour Mangrove Harbour and reported that it would make a good landing site with a well protected harbour, and that there was also fresh water available. However, the port was initially regarded as unusable, due to a sandbar that frequently sealed the entrance and thick mangroves around the shore; further, the narrow entrance made the harbour difficult to enter in bad weather.

Later in 1863, government surveyor Joseph Beete Ridley examined Mangrove Harbour while exploring the country between Nicol Bay and the Fitzroy River, describing it as "an excellent anchorage and perfectly landlocked". He named it Port Hedland after the master of Mystery. Ridley located a firm landing place above the mangroves, and a practicable stockroute from there to the De Grey River.

In 1866, the Government Resident at Roebourne, Robert John Sholl, directed Charles Wedge to re-examine Port Hedland as an alternative port, because the distance from Tien Tsin Harbour (later known as Cossack) was discouraging settlement in areas such as the De Grey River. Wedge encountered difficulties in his efforts, as he was hampered by heavy rain and the tidal creeks around Mangrove Harbour and was unable to reach the proposed port site to survey its suitability.

In 1891, exploration of the area by Tom Traine, John Wedge (son of Charles Wedge) and Syd Hedley identified two landings and described the harbour as "pretty as well as safe". In September 1895, Cossack residents requested the District Surveyor survey the headland at Port Hedland in order to establish a town and requested that the Government build a jetty.

In 1896, the Port Hedland town site was surveyed by government surveyor E.W. Geyer, who named the grid of streets after the pastoral pioneers, including Richardson, Withnell, Wedge and McKay streets, and in October 1896, the town site was gazetted.

By 1905, the Roads Board had made considerable improvements to the roads and streets. In 1909 port facilities were built, and in 1911 a rail link to Marble Bar commenced operation.

On 30 July 1942 the town was bombed by the Japanese, killing one soldier at the local airfield.

By 1946, approximately 150 people lived in the area.

The population of the town in 1968 was about 3,000 people.

Mining
Goldsworthy Mining developed an iron ore mine approximately 100 kilometres east of Port Hedland in the early 1960s and built the towns of Goldsworthy and later Shay Gap as mine sites. A rail line was then built to Port Hedland, where dredging was undertaken to deepen and widen the port's channel, and a wharf was built opposite the township of Port Hedland on Finucane Island. Shipment of ore began on 27 May 1966, when the Harvey S. Mudd sailed from Port Hedland to Japan with 24,900 tonnes of ore.

In 1967, iron ore was discovered at Mount Whaleback, and a mining venture was undertaken that included the establishment of a new town, Newman, 426 km of rail from the mine to the port and the development of processing equipment at both Newman and Port Hedland. In 1986, at a cost of $87 million, the existing channel was dredged to allow larger ships to enter the port. Prior to dredging, the port was only able to load vessels of less than 2,000 tonnes, but today it is able to accommodate ships over 250,000 tonnes.

In 2013, finance was being raised for yet another iron ore mine, railway and port, this time for the Roy Hill project. It requires a 344 km railway.

With the neighbouring ports of Port Walcott and Dampier, Port Hedland is one of three major iron ore exporting ports in the Pilbara region.

1968 plane crash

On 31 December 1968, a Vickers Viscount operated by MacRobertson Miller Airlines crashed at nearby Indee Station. The plane had flown from Perth without incident until about 10 minutes before landing at Port Hedland. The aircraft suffered catastrophic failure of the spar in the right wing. The wing suddenly separated from the fuselage. All 26 on board, including both pilots and two flight attendants, were killed.

Immigration detention facility
In 1991, an immigration detention facility, the Port Hedland Immigration Reception and Processing Centre, was opened to deal with the arrival of boat people seeking asylum. Port Hedland was seen as a good location, as it is in an area where many asylum seekers arriving by boat were entering Australia, and it had an international airport that would allow for easy deportations when required. The detention centre, situated on the beach front, was formerly a single-men's quarters for Mount Newman Mining Co. The centre was privatised by the first Howard Ministry in the late 1990s. It was closed in 2004 due to the falling number of asylum seekers arriving by boat in Australia's north-west. The town mayor called for the federal government to allow the town to use the detention centre to accommodate the many new mine workers needed for the town's mining boom. A lack of accommodation made it difficult for companies to operate efficiently, as they were unable to house staff or consultants within the town's small number of hotels. The centre is now operating as the Beachfront Village.

West End

In October 2019 the state government announced an Improvement Plan would be imposed over the West End of Port Hedland. The purpose of the plan was to prohibit all future residential development due to the health impacts caused by dust levels generated by Port activities.

Tropical cyclone Ilsa

On April 13, 2023, a large and destructive category 5 tropical cyclone made landfall just east of the port city.

Climate
Port Hedland has a hot arid climate (Köppen BWh) although subject to the influence of tropical cyclones. Port Hedland is very warm to sweltering all year round, with mean maximum temperatures of  in January and  in July. Maximum temperatures in summer are usually moderated by a warm but humid sea breeze. Port Hedland is very sunny, averaging over 10 hours of sunshine per day annually and being in the sunniest region of Australia, receiving around 218.9 clear days annually. Dewpoint in the warmer months typically ranges from .

Annual rainfall (falling almost exclusively between December and June) averages  but because of erratic cyclones is subject to some of the largest variations in annual precipitation in the world. As an illustration, in 1942,  fell, but two years later in 1944 only  fell and the town went for over 300 days with no rain. The town received record daily rainfall on 27 January 1967 when a total of  of rainfall was recorded for 24 hours, which is more than the mean annual rainfall. The high summer temperatures experienced in Port Hedland mean that most tourists to the area choose to visit in the cooler months between May and September.

According to the Bureau of Meteorology, the Western Pilbara, including Port Hedland is the sunniest place in Australia; being the only place to record an annual average of more than 10 hours a day of sunshine.

Infrastructure

Harbour

Port Hedland's harbour is managed by the Pilbara Ports Authority, a state government instrumentality.  The Port Authority's headquarters, control tower and heliport are at Mangrove Point, just to the west of The Esplanade at the western end of Port Hedland.  The tugboat pen, customs office and public jetty are at nearby Laurentius Point.

The harbour's wharves are located on both sides of the harbour: Finucane Island to the west and Port Hedland to the east.  Access by oceangoing vessels into and out of the harbour is via a narrow curved channel.

A tower, installed on 10 September 2012. The structure, which stands at some 60 m above ground level, has been coined Port Hedland's 'Tower of Dreams' and was constructed by Goodline.

Education
The area contains five primary schools (four government, one Catholic), along with Hedland Senior High School, Port Hedland School of the Air and the Cassia Education Support Centre.

Fauna and flora
Port Hedland has a flatback sea turtle rookery, located on the main beach front. Several lookouts along the beach front path allow views of marine mammals including Indo-Pacific bottlenose dolphins, Indo-Pacific humpbacked dolphins and Australian snubfin dolphins.

The Port Hedland Saltworks Important Bird Area is a 103 km2 tract of originally intertidal land, now containing a saltern, about 20 km east of the port of Port Hedland. The site regularly supports over 1% of the world populations of red-necked stints and sharp-tailed sandpipers, as well as a population of the range-restricted dusky gerygone. Species that have strongly declined since the 1980s are broad-billed sandpipers, Asian dowitchers, curlew sandpipers, red-necked avocets, banded stilts, Oriental plovers, Oriental pratincoles and white-winged black terns. Other species present include Australian bustards, bush stone-curlews, western bowerbirds, painted finches and canary white-eyes.

Estuaries such as Pretty Pool support mangroves, marine fish, and birds.

Environmental issues

Pollution from iron ore dust regularly exceeds national standards. The local hospitalisation rate for respiratory infections is 30% higher than the Western Australian average.

Blackrock Stakes
The Blackrock Stakes is a 122 km race from Goldsworthy to Port Hedland in which competitors, either in teams or as individuals, push wheelbarrows weighed down with iron ore. It was first run in 1971, and competitors pushed a wheelbarrow full of iron ore from a remote mine site into Port Hedland. Since then the race has grown to raise more than $1 million for charity as a modified version where teams of 10, trios, duos and lone runners now push modified wheelbarrows containing 11 kg of iron ore over the distance.

See also

 Don Rhodes Mining and Transport Museum
 Pilbara historical timeline
 Pilbara newspapers
 Port Hedland International Airport
 Port Hedland Saltworks Important Bird Area
 Silver Star Cafe (Port Hedland)

References

Notes

Further reading

External links

 Port Hedland
 WA Planning Commission - Land Use Survey (1999)
 Bureau of Meteorology: Port Hedland Meteorological Office
 Port Hedland Port Authority

Mining towns in Western Australia
Port cities and towns of the Indian Ocean
Port cities in Western Australia
Coastal towns in Western Australia

Port Hedland, Western Australia


was a town located in Shimomashiki District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,120 and the density of 122.75 persons per km2. The total area was 41.71 km2.

On November 1, 2004, Chūō, along with the town of Tomochi (also from Shimomashiki District), was merged to create the town of Misato and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Misato

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Chūō, Kumamoto


ධනපති වාදය

ධනපති වාදය යනු පුද්ගලයන්ට අහිමි කල නොහැකි අයිතින්ට අනුව නිදහස්ව නිෂ්පාදනය හා වෙළදාම කිරිමට අවශ්‍යය ආර්ථික පරිසයක් සහිත සමාජයකි. එහි දේපල සියල්ල පෞද්ගලික අයිතියක් ඇති ලාභ සදහා භාවිතා කරන්නන් වේ. එමෙන්ම ආයෝජනය, බෙදාහැරීම, නිෂ්පාදනය හා මිල නියම කිරීම වෙළද ආර්ථිකය ක්‍රියාකාරිත්වය අනුව තීරණය වේ. එහිදි පුද්ගලයන්ට හා ආයතන වලට වෙළදාමට, මුදල් පරිහරණය මගින් භාණ්ඩ, සේවා, කම්කරැ හා ඉඩම් කඩම් මිලට ගැනිමේ අයිතිය සලකා බලයි.

ධනපතිවාදය ආර්ථික ක්‍රමවේදය බ්‍රිතාන්‍යයේ 16 හ 19 සියවස් අතර කාලයේ දී සංස්ථාගත විය.  එනමුත් අතීතියේ පටන් ධනවාදි සංකල්ප ඇති ආයතන පැවතුණි. එසේම මධ්‍යකාලින යුගයේ වෙළෙන්දන්ගේ ධනවාදය ද අතීතයට උදාහරණයකි. වැඩවසම් යුගයේ අවසානය පටන් ධනපති වාදය මුලික වු අතර, බ්‍රිතාන්‍යයෙන් ආරම්භ ව එය යුරෝපය පුරා ව්‍යාප්ත විය. 19 හා 20 වන සියවස වන විට සංස්ථාකරණයේ පෙරමුණ ධනපතිවාදයට හිමිවිය.  එය එකම ක්‍රමය නොවිය. ධනපති වාදය සංකල්පයට විශ්ලේෂණ අගය අඩු විය. අතීතයේ පටන් කාලය, භූගෝලිය, දේශපාලනික හා සංස්කෘතික උදාහරණ ඔස්සේ එය පැහැදිලි වන අතර සමහරහෙක් බෝහෝ සමකාලීන ආර්ථික ක්‍රමවල මෙන් "මිශ්‍ර ආර්ථිකය "යන  නම වඩා උචිත යැයි සලකයි. බලය හා ධනයට ඇති වුවමනාව හා ධනය සංචිතය අනුව ආර්ථික විශේෂඥයින් විවිධ ධනපතිවාදි ක්‍රම අර්ථ දක්වා ඇත. පසුගිය සියවසේ ධනපති වාදය මාක්ස්වාදි ආර්ථික,(Merxis economics) වැනි "මධ්‍ය සැලසුම්ගත ආර්ථිකය(Central Ploned economic) වලට වඩා වෙනස් වේ.

ධනපතිවාදයේ ඉතිහාසය

මධ්‍යකාලීන යුගයේ මැදපෙරදිග හා බටහිර යුරෝපයේ තිබු වෙළද ධනවාදය තරම් ඈතට විහිදෙන ඉතිහාසයක් ධනපති වාදයට ඇත. බොහෝ ඉතිහාසඥයන් පළමු ධනපතිවාදි රටලෙස නෙදර්ලන්තය සලකයි. වර්ථමාන යුරෝපයේ යුරෝපා යුගය ආරම්භයේ ධනවත් වෙළද නගරය මෙම ක්‍රමය තිබු අතර, පළමු පුර්ණ කාලීන කොටස් වෙළද පොල තිබුණි. මෙම දත්ත නිපදවිම් තුලින් රක්ෂණයන්, විශ්‍රාම සැලසුම් හා "Boom- Bust Cycle" ලොව පලමු දේපල උද්ධමනය බුබුල (Tutip …….1636-1637) Marroy Soyle  "Beer Raider  ….. Moir (කොටස් වෙළදපලේ  කොටස් එකවර විකිණිමට දමා මිල පහත් කර අඩු ිලට කෙටස් මිලට ගැනීම) වැනි රථ ප්‍රතිපලද ඇතිවිය.

අතීතයේ සියවස් 5 ක් තිස්සේ ධනපතිවදය බලය හ ධනයට ඇති උවමනාව අනුව විවිධ ස්වරෑවලින් වර්ධනය ඇති දේපළ සංචිතය විවිධ ක්‍රමයන්ගෙන් සිදුව ඇතත සියවස් 5 ක ඉතිහාසයක් තුල ධනපති ක්‍රමයේ වර්ධනය, එහි නුසුදුසු හා සුදුසු පැතිකඩ හා ප්‍රධාන වශයෙන් සමාජ  වාදීන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම දැකිය හැක.

සටහන්

|
Capitalism
|-

ධනපති වාදය


La capătul liniei este un film românesc din 1983, regizat de Dinu Tănase. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mircea Albulescu, Dan Condurache și Ioana Crăciunescu.

Rezumat

Un maistru turnător este implicat într-un grav accident de muncă. După ispășirea pedepsei se angajează, împreună cu un tânăr prieten, la un combinat siderurgic dintr-un oraș de provincie, de la "capătul liniei" ferate. Aici maistrul găsește dragostea unei femei, aflată și ea la o răspântie a vieții.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mircea Albulescu — nea Crișan, fost maistru turnător, condamnat pentru omor prin imprudență
 Dan Condurache — Cicea, fost strungar, un tânăr rebel condamnat pentru că a condus fără permis
 Ioana Crăciunescu — Any (Ana), ospătăriță la restaurantul Minerva
 Maria Dumitrache-Caraman — dna Matilda Iliescu, femeia care închiriază o cameră
 Livia Baba — mama Anei
 Paul Lavric — recepționerul hotelului
 George Corneanu — inginerul șef al combinatului siderurgic
 Marieta Rareș — soacra Matildei Iliescu
 Mihai Balaș
 Zaharia Volbea — Pușcașu, șeful serviciului de cadre al combinatului
 Florin Anton (menționat Anton Florin)
 Flavius Constantinescu — controlorul din tren
 Stela Marin
 Aurora Dumitrache
 Vanda Ungureanu
 Velvet Moraru — tânăra care-l însoțește pe inginer la hotel
 Savu Rahoveanu
 Nicolae Prodănescu
 Constantin Duțu
 Ionel David
 Benone Gurău
 Nicolae Milea
 Ion Vizitiu
 Ion Cristian
 Aurică Ciocan
 Jean Percu-Ilarian
 Petre Marinescu
 Gheorghe Chianu
 Mihai Cristea

Premieră și distribuție
Filmul a avut premiera la 21 martie 1983 și a fost selectat în acel an pentru a fi proiectat în cadrul Festivalului de Film pentru Tineret de la Costinești. În august 1983 Ceaușescu a impus noi restricții vieții culturale prin Tezele de la Mangalia, iar acest film a fost scos din programele cinematografelor până în 1989.

În anii 1990 filmul a fost acceptat la unele festivaluri de film din Europa, printre care Film Fest din München, unde a obținut aprecierea criticii și a publicului.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.397.198 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme din 1983
Filme regizate de Dinu Tănase
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

La capătul liniei


Les Filles d'Égalie (titre original : Egalias døtre) est un roman dystopique de Gerd Brantenberg publié pour la première fois en 1977 en norvégien, traduit en français en 2021. Le roman est, comme la plupart des autres œuvres de Gerd Brantenberg, en rupture avec les normes patriarcales et interroge la position sociale, existentielle et sexuelle des femmes dans la société. Le livre est traduit en plusieurs langues et est considéré comme un classique de la littérature féministe.

Résumé
L'histoire se situe dans le pays fictif d'Égalia, où les rôles de genre sont à l'inverse des stéréotypes de genre actuels, c'est-à-dire que les femmes sont fortes et les hommes faibles. Parce que les femmes ont le pouvoir d'accoucher, elles sont détentrices de privilèges qui s'appliquent à tous les aspects de leur existence : elles bénéficient des meilleures études et occupent les postes les plus haut placés ; leurs salaires sont les plus élevés ; elles choisissent leur époux et leur permettent d'obtenir un « pacte protège-paternité », leur assurant une place dans la société. Le protagoniste du roman est un jeune garçon nommé Petronius. Il est actif dans la lutte contre les normes féminines de la société, voulant atteindre une société égalitaire qui le sorte « de sa condition d'homme-objet » et réaliser son rêve de devenir « marine-pêcheuse ». Même si Petronius fantasme parfois sur une vie tranquille et paisible avec une femme forte pour s'occuper de lui, il continue son combat pour un avenir meilleur pour les hommes. Petronius est obligé d'utiliser un « soutien-verge » (qui est l'équivalent masculin d'un soutien-gorge pour le pénis) et est initié aux pilules contraceptives pour hommes.

Rôle de la langue
Le langage du roman montre comment les mots utilisés dans la société d'aujourd'hui sont basés sur le patriarcat en inversant tous les cas où le masculin l'emporte, comme dans « Elle était une fois » ou « pour déesse sait combien de fois ». Dans ce matriarcat, le féminin l'emporte grammaticalement sur le masculin, ce qui n'est pas sans causer des défis importants pour la traduction (réalisée pour la version française par Jean-Baptiste Coursaud).  Le mot humain est par exemple remplacé par « fumain », pour souligner le patriarcat présent dans le vocabulaire. La nomenclature du livre est basée sur les noms norvégiens où des noms courts et grossiers sont donnés aux femmes (Ba, Gro et Rut) tandis que les hommes reçoivent des noms plus longs et plus mélodiques (Petronius, Mirabello et Baldrian).

La langue, où le féminin l'emporte systématiquement, est ainsi au cœur du roman et démontre à quel point elle est à la fois reflet et moteur de la pensée, et son impact sur la société.

Postérité
Le nom de l'ancienne communauté féministe  est basé en partie sur le nom de ce livre.

Le livre est traduit en plusieurs langues et est considéré comme un livre culte, un classique de la littérature féministe.

Références

Articles connexes
 Chroniques du Pays des Mères

Liens externes

Roman féministe
Roman norvégien
Roman paru en 1977
Roman de science-fiction féministe

Les Filles d’Égalie


Danmarksmesterskaberne i landevejscykling 2017 blev afholdt fra 22. – 25 juni 2017, i Grindsted, Sydjylland. Konkurrencerne for U23 blev afholdt 13. og 14. maj i Kerteminde på Fyn.

Medaljeoversigt

Resultater

Herrer

Enkeltstart, elite (39,5 km)

Linjeløb, elite (219 km)

Enkeltstart, U23 (32 km)

Linjeløb, U23 (187 km)

Damer

Enkeltstart, elite (28 km)

Linjeløb, elite (127,5 km)

Eksterne henvisninger

 DM-medaljevindere gennem tiderne hos Danmarks Cykle Union

Cykelløb i 2017
2017

DM i landevejscykling 2017


Belenobası, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

 Belenobası'nda yöre halkınca Kalelibelen olarak isimlendirilmiş bir antik şehir bulunmaktadır.

Coğrafya
Antalya iline 95 km, Manavgat ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Kalelibelen

Manavgat'ın mahalleleri

Belenobası, Manavgat


නිර්මාණකරුවකුට හෝ ඔහු විසින් නම් කරනු ලද තැනැත්තකුට එකී නව නිර්මාණය සිදුකිරීම වෙනුවෙන් නිශ්චිත කාළයක් සඳහා රාජ්‍ය විසින් ලබාදෙනු ලබන පරම හිමිකම් කාණ්ඩයක් පේටන්ට් ලෙසින් හඳින්වේ.

පේටන්ට් ලබාදීමේ කි‍්‍රයාපටිපාටිය පේටන්ට් ලබාගන්නා තැනැත්තාගේ සුදුසුකම් සහ ලබාදෙනු ලබන පරම හිමිකම් ජාතික නීතීන් හා ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් හේතුකොටගෙන රටින් රටට වෙනස් වේ. සාමාන්‍යයෙන් දර්ශිය පේටන්ට් ඉල්ලූම් පත‍්‍රයක නිර්මාණය නව්‍යවූ, නිර්මාණය කරන ලද්දාවූ, ප‍්‍රයෝජනවත් සහ කාර්මිකව යොදාගතහැකි එකක් බව දක්වමින් ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කලයුතු වෙයි. බොහෝ රටවල ව්‍යාපාරික ක‍්‍රමවේදයන් හා මානසික කි‍්‍රයාවන් වැනි සමහර විෂය ක්ෂේත‍්‍රයන් පේටන්ට් අයිතියෙන් බැහැර කරනු ලැබ ඇත. පේටන්ට් හිමිකරුවකුට ලබාදෙනු ලබන පරිම හිමිකම් මඟින් වෙනත් තැනැත්තන් විසින් එය සෑදීම, භාවිතා කිරීම, විකිණීම, විකිණීමට අර්පණය කිරීම හෝ අපනයනය කිරීම වලක්වනු ලබයි.

 නීතිය

පේටන්ට් නීතිය


Amos Henry Radcliffe (* 16. Januar 1870 in Paterson,  New Jersey; † 29. Dezember 1950 in Baleville, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1919 und 1923 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Leben
Amos Radcliffe besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach die New York Trade School. Danach machte er eine Lehre als Schmied und arbeitete später in der Eisenverarbeitung. Zwischen 1888 und 1893 war er Feldwebel in der Nationalgarde von New Jersey. Seit 1896 arbeitete er für die Firma James Radcliffe & Sons Co., die seinem Vater gehörte und in der Eisenbranche angesiedelt war. Bis 1907 stieg er zu deren Sekretär auf. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn. Zwischen 1907 und 1912 saß er als Abgeordneter in der New Jersey General Assembly. In den Jahren 1910, 1911 und 1912 war er Delegierter zu den regionalen republikanischen Parteitagen in New Jersey. Von 1912 bis 1915 war Radcliffe als Sheriff Polizeichef im Passaic County; von 1914 bis 1919 fungierte er dort als Jagd- und Fischereibeauftragter. Zwischen 1916 und 1919 war er zudem Bürgermeister der Stadt Paterson.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1918 wurde Radcliffe im siebten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1919 die Nachfolge von Dow H. Drukker antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1923 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. 1920 wurde der 19. Verfassungszusatz ratifiziert, durch den das Frauenwahlrecht bundesweit eingeführt wurde. Im Jahr 1922 wurde Radcliffe nicht wiedergewählt.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete er wieder für die familieneigene Firma, deren Schatzmeister er wurde. Radcliffe war auch Gründer und Präsident der Franklin Trust Company in Paterson. In dieser Stadt wurde er Mitglied des Board of Standards and Appeals. Er starb am 29. Dezember 1950 in Baleville und wurde in Paterson beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Bürgermeister (Paterson, New Jersey)
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1870
Gestorben 1950
Mann

Amos H. Radcliffe


El Campus Central de la Universidad de Magallanes es el campus principal de la Universidad de Magallanes, con una extensión de 87 hectáreas se encuentra en el sector norte de la ciudad de Punta Arenas, capital de la Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, Chile.

Ubicación
El Campus Central de la Universidad de Magallanes es una amplia extensión de terreno ubicado en uno de los sectores con más desarrollo de Punta Arenas, al norte limita con la Zona Franca de Punta Arenas, al sur con la calle Comodoro Arturo Merino Benítez donde se encuentra una de las entradas más utilizadas por su cercanía a lugares como: Rectoría, Finanzas y Facultad de Ingeniería entre otros; Por el poniente limita con la Avenida Bulnes justo al frente del Campus del Instituto de la Patagonia, por esta avenida se encuentran dos entradas una de tipo peatonal y otra vehicular; Por el oriente colinda con la población Villa el Golf la cual colinda con la Costanera y esta con el Estrecho de Magallanes.

Facultades
 Facultad de Ingeniería
 Facultad de Ciencias
 Facultad de Educación y Ciencias Sociales
 Facultad de Ciencias Económicas y Jurídicas
 Facultad de Ciencias de la Salud
 Escuela de Medicina

Recintos dentro del campus
Dentro del Campus se puede encontrar una gran cantidad de recintos con diferentes propósitos, se puede encontrar por ejemplo: Rectoría, Centro Antártico, Biblioteca Central UMAG, Vicerrectoría de Administración y Finanzas, Pensionado, Gimnasio, Casino, C.E.R.E. (Centro de los Recursos Energéticos), D.A.E (Dirección Asuntos Estudiantiles), Estación de monitoreo de partículas atómicas y el Estadio de la Universidad de Magallanes (Principalmente ocupado para la práctica del Rugby), además de los edificios principales y anexos de las facultades, entre otras dependencias.

Véase también
 Universidad de Magallanes

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la Universidad de Magallanes

Universidad de Magallanes
Arquitectura de Punta Arenas
Campus_de_Chile


Edith Frank (născută Holländer; ) a fost mama diaristei Anne Frank, nora lui Alice Betty (născută Stern) Frank și a lui Michael Frank, cumnata lui Robert, Herbert și Helene Frank. Ea a murit de foame la vârsta de 44 de ani, cu zece zile înainte de a împlini 45 de ani.

Biografie

Primii ani
Edith a fost cel mai mic dintre cei patru copii care s-au născut într-o familie evreiască germană din Aachen, Germania. Tatăl ei, Abraham Holländer (1860-1928), era un om de afaceri de succes în domeniul echipamentelor industriale și un membru proeminent al comunității evreiești din Aachen, așa cum era și mama ei, Rosa Stern (1866-1942). Ocupația ei este necunoscută. Edith a avut doi frați mai mari, Julius și Walter, și o soră mai mare, Bettina. Bettina a murit la vârsta de 16 ani din cauza apendicitei, pe când Edith avea doar 14 ani. Julius și Walter au emigrat în Statele Unite ale Americii, supraviețuind Holocaustului.

Familia
Ea l-a întâlnit pe Otto Frank în 1924 și s-au căsătorit în ziua de 12 mai 1925, când el împlinea 36 de ani, în sinagoga din Aachen. Ei au avut două fiice născute la Frankfurt: Margot, născută la 16 februarie 1926, urmată de Anne, născută la 12 iunie 1929.

Emigrarea
Creșterea antisemitismului și introducerea de legi discriminatorii în Germania a forțat familia să emigreze la Amsterdam în 1933, unde Otto a înființat o filială a companiei sale de condimente și pectină. Frații ei mai mari, Walter (1897-1968) și Julius (1894-1967), s-au refugiat în Statele Unite ale Americii în 1938, iar Rosa Holländer-Stern a părăsit orașul Aachen în 1939 pentru a se alătura familiei Frank la Amsterdam.

Persecuția și moartea

În 1940 naziștii au invadat Țările de Jos și au început persecutarea evreilor neerlandezi. Copiii lui Edith au fost exmatriculați din școlile publice, iar soțul ei a trebuit să-și cedeze afacerea colegilor săi olandezi Johannes Kleiman și Victor Kugler, care i-au ajutat familia atunci când membrii familiei Frank s-au ascuns în 1942 în câteva camere secrete din clădirea societății.

Perioada de doi ani în care familia Frank a trăit ascunsă, împreună cu alte patru persoane (vecinul lor, Hermann van Pels, soția lui, Auguste Van Pels, fiul lor, Peter Van Pels, și Fritz Pfeffer, dentistul lui Miep Gies), a fost povestită de Anne Frank în jurnalul publicat postum, a cărui ultimă însemnare datează cu trei zile înainte de trădarea lor de către o persoană anonimă și arestarea lor în 4 august 1944. După detenția în sediul Gestapo de pe Euterpestraat și trei zile în închisoarea de pe Amstelveenweg, Edith și celelalte persoane cu care se aflase în ascunzătoare au fost transportate în lagărul de tranzit Westerbork. De acolo, ei au fost deportați în lagărul de concentrare Auschwitz la 3 septembrie 1944, în ultimul tren care a plecat de la Westerbork către Auschwitz.

Edith și fiicele ei au fost separate de Otto la sosire și nu s-au mai revăzut niciodată. Pe 30 octombrie o altă selecție a separat-o pe Edith de Anne și Margot. Edith a fost selectată pentru camerele de gazare, iar fiicele ei au fost transportate în lagărul de concentrare Bergen-Belsen. Edith a reușit să scape împreună cu o prietenă într-o altă parte a lagărului, unde a rămas peste iarnă. În timp ce se afla ea a ascuns fiecare bucată de mâncare pe care o primea și a păstrat-o pentru fiicele ei. Din cauza economisirii alimentelor pentru fiicele ei a murit de foame pe 6 ianuarie 1945, cu trei săptămâni înainte ca Armata Roșie să elibereze lagărul și cu 10 zile înainte de a împlini vârsta de 45 de ani. Fiicele ei i-au supraviețuit o lună.

Imaginea sa din Jurnalul Annei Frank
Atunci când Otto Frank a decis să transcrie jurnalul fiicei sale pentru publicare, el era sigur că soția lui va fi criticată în mod special din cauza relației sale adesea dezagreabile cu Anne și a eliminat unele dintre cele mai aprinse comentarii din respect pentru soția lui și pentru celelalte persoane care au locuit în Anexa Secretă. Cu toate acestea, portretul creat de Anne al unei mame antipatice și sarcastice a fost reprodus în dramatizările cărții, fiind contestat de amintirile celor care au cunoscut-o ca o femeie modestă și distantă ce încerca să-și trateze copiii adolescenți de la egal la egal.

În 1999, descoperirea unor pagini anterior necunoscute, care fuseseră eliminate de Otto, a arătat că Anne și-a dat seama că, deși Edith îl iubea foarte mult pe Otto, Otto — deși foarte devotat lui Edith — nu era îndrăgostit de ea, și această înțelegere a făcut-o pe Anne să-și dezvolte un nou sentiment de empatie pentru situația mamei sale. În timp ce Edith și fiicele ei se aflau la Auschwitz, Bloeme Evers-Emden, o supraviețuitoare de la Auschwitz intervievată de către Willy Lindwer în The Last Seven Month of Anne Frank (pagina 129), a observat că "ele au fost mereu împreună, mama și fiicele. Este cert că și-au oferit una alteia un sprijin mare. Toate lucrurile pe care un adolescent l-ar putea crede despre mama ei nu mai aveau nici o semnificație".

După arestarea lor și transferarea în lagărul Westerbork relațiile dintre Anne și mama ei s-au îmbunătățit așa cum se poate observa din scrisoare trimisă de la Otto Frank vărului său, Milly, în 16 noiembrie 1945.

Lectură suplimentară
 The Diary of Anne Frank: The Revised Critical Edition, Anne Frank, editat de David Barnouw și Gerrold Van der Stroom, tradus de Arnold J. Pomerans, compilat de H. J. J. Hardy, ediția a II-a, Doubleday, 2003.
 Anne Frank Remembered, Miep Gies și Alison Leslie Gold, Simon and Schuster, 1988.
 The Footsteps of Anne Frank, Ernst Schnabel, Pan, 1988.
 The Hidden Life of Otto Frank, Carol Ann Lee, Penguin, 2002.
 The Last Seven Months of Anne Frank, Willy Lindwer, Pantheon, 1991.

Referințe

Legături externe
 Short profile of Edith Frank
 Short quote by Miep Gies about Edith Frank in hiding

Nașteri în 1900
Decese în 1945
Decese prin înfometare
Persoane asociate cu Anne Frank
Oameni din Aachen

Edith Frank


An Paspalum millegranum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader. An Paspalum millegranum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum millegranum


2. etape af Tour de France 2018 gik fra Mouilleron-Saint-Germain til La Roche-sur-Yon 8. juli 2018.

Peter Sagan vandt etapen og overtog den gule førertrøje.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

02

2. etape af Tour de France 2018


Les Mastogloiaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Bacillariophyta (Diatomées), de la classe des Bacillariophyceae et de l'ordre des Mastogloiales.

Étymologie
Le nom de la famille vient du genre type Mastogloia, dérivé du grec , mamelle, et , colle, (de glea, gelée) », en référence à l'aspect de cette diatomée, qui a des

Description

Distribution

Liste des taxons de rang inférieur
Liste des genres selon  :
 Aneumastus D.G.Mann & A.J.Stickle, 1990
 Cleveia Pantocsek, 1894
 Craspedostauros E.J.Cox, 1999
 Decussata (R.M.Patrick) Lange-Bertalot, 2000
 Decussiphycus Guiry & Gandhi, 2019
 Diplochaete Collins, 1901
 Mastogloia Thwaites ex W.Smith, 1856  genre type
 Mastogloiopsis C.S.Lobban & J.N.Navarro, 2012
 Skeletomastus M.A.Harper, 2009
 Tetramphora Mereschkowsky, 1903

Systématique
Le nom correct complet (avec auteur) de ce taxon est Mastogloiaceae Mereschkowsky, 1903.

Liens externes

Notes et références

Algue (nom scientifique)
Famille d'algues (nom scientifique)

Mastogloiaceae


Brookfield Road (Ottawa Road #51) is a short connecting street in Ottawa, Ontario, Canada. It runs from Riverside Drive (as a continuation of Hog's Back Road through lands owned by the National Capital Commission) past Brookfield High School to the Airport Parkway, and then in a separate segment as a local road in a residential area for some distance toward Bank Street.

These two segments were continuous prior to the construction of the Airport Parkway, which eradicated a small railway-junction settlement whose traces can still be seen just southeast of the interchange.

The main segment of Brookfield is a four-lane undivided minor arterial road, with a speed limit of .

Before 1997, the NCC had control over Brookfield Road, as it connected Colonel By Drive to the Airport Parkway. However, it changed jurisdiction when the Airport Parkway was handed to the Regional Municipality of Ottawa-Carleton (now the City of Ottawa), making the NCC parkway link redundant.

See also
List of Ottawa, Ontario roads

References

Roads in Ottawa

Brookfield Road


Le Pate (o Le Pâté) es una roca plana, rodeada de acantilados en el archipiélago de Les Saintes dependiente de la comuna de Terre-de-Bas en el departamento de ultramar francés de Guadalupe. Se encuentra a 900 metros de Pointe-à-Vache, en el extremo norte de la isla de Terre-de-Bas.

El ascenso a la roca es muy difícil, las olas y las corrientes de vientos son muy violentos y muy cambiantes. Cerca se encuentra un sitio de buceo el lugar está lleno de una gran cantidad de peces diferentes, tortugas de mar, abanicos de mar, corales, langostas y mariscos.

Véase también
 Antillas Menores
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Les Saintes

Le Pâté


Lösemili Çocuklar Sağlık ve Eğitim Vakfı (LÖSEV), 1998 yılında Pediatrik Hematolog, Onkolog Dr. Üstün Ezer tarafından Ankara'da kurulan, lösemili ve kanser hastası çocuk ve yetişkinlere yardımda bulunan ve birçok ihtiyacını karşılayan bir vakıftır. Şu an İstanbul, İzmir, Eskişehir, Bursa, Kayseri, Adana, Samsun ve Antalya'da şubeleri bulunan vakfın yardımlarından kayıtlı 45.000'i geçgin sayıda lösemili ve kanserli çocuk ve yetişkin hasta yararlanmaktadır. Vakfın sloganı "Önce Çocuklar İyileşsin" dir.

Vakıf, bünyesinde tedavi gören çocukların kolej seviyesinde eğitim alabilmesi için Türkiye'nin ilk Lösemili çocuklar ana ve ilkokulunu açarak alanında bir ilke öncülük etmiştir. 16 Kasım 2008 tarihinde açılan bu okul her yıl yüzlerce lösemili çocuğa  parasız eğitim hizmeti vermektedir. 2010 yılında açılan Lösemili çocuklar Köyü ile, Ankara dışından tedavi için LÖSEV'e başvuran ailelere barınma, kısa süreli konaklama, sosyal hizmetler ve iş imkanları sunulmaktadır.

Lösemili çocukların anneleri ve lösemiyi yenen gençlerin el emeği göz nuru ile ürettikleri ürünler LÖSEV'in Ankara merkezi, İstanbul büroları ve LÖSANTE Onkoloji Kenti yerleşkesi içerisinde bulunan LSV Dükkân mağazalarında sergilenip satılarak ayrıca ek bir gelir elde edilmektedir. Ayrıca tedavisi sona eren gençler yine bu mağazalarda ve/veya vakıf bünyesinde işe yerleştirilebilmektedir. 2016 yılında ODTÜ Genç Girişimciler Topluluğu tarafından düzenlenen 6. Kristal Ağaç Ödül Töreni'nde "Sosyal Sorumluluk Sektörü Yılın Girişimcilik" ödülünü almıştır.

Her yıl 2-8 Kasım tarihleri arasında LÖSEV öncülüğünde tüm dünyadan lösemili çocukların katılımıyla "Lösemili Çocuklar Haftası" kutlanmaktadır.

LÖSANTE Onkoloji Kenti (Çocuk ve Yetişkin Hastanesi)
2013 yılının sonlarında Ankara İncek'de bulunan 17 dekarlık vakıf arazisinde Türkiye'de yine bir ilk olan "Onkoloji Kenti" kurulmuştur. Burada ayrıca yetişkin kanser hastalarının da bakılabileceği bir Hastane, lösemili çocukların eğitimlerini tedavi sırasında da sürdürebilmeleri için ek bir okul kompleksi ve oyun alanları ile Lösemili çocuklar Köyü'ndekine benzer ancak daha yüksek kapasiteli bir otel ve konaklama alanları da bulunmaktadır. 2015 yılı şubat ayı itibarıyla yapımı tamamlanan birim 2016 yılı 10 Mayıs'ta açılmış, 1 Haziran'da hasta kabulüne başlamıştır. Yapının hizmete alınması ile kurum bünyesinde yetişkin kanser hastalarına da sosyal ve maddi yardımlar ulaştırılmaya başlamıştır. LÖSANTE, Sağlık Bakanlığı ile vakıf arasında günümüzde de devam eden birtakım sorunlar yarattı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ankara merkezli vakıflar
1998'de kurulan dernekler ve vakıflar

LÖSEV


Alois Nebel ist der Titel einer Graphic-Novel-Trilogie von Jaroslav Rudiš und Jaromír Švejdík. Die einzelnen Bände Bílý potok (Weißbach, 2003), Hlavní nádraží (Hauptbahnhof, 2004) und Zlaté Hory (Zuckmantel, 2005) erschienen ab 2003 in tschechischer Sprache, 2006 als Gesamtausgabe. 2012 veröffentlichte Voland & Quist die deutsche Übersetzung von Eva Profousová. Außerdem wurde die Graphic Novel ins Polnische und Französische übersetzt.

2005 bis 2007 wurden in der tschechischen Zeitschrift Reflex kurze Erzählungen veröffentlicht, die 2008 in Buchform erschienenen, 2013 in deutscher Übersetzung (Alois Nebel – Leben nach Fahrplan).

Inhalt
Alois Nebel ist Fahrdienstleiter an einem kleinen Bahnhof in Bílý Potok, einem abgelegenen Ort an der tschechoslowakisch-polnischen Grenze, dem früheren Sudetenland (als Vorlage diente der Bahnhof in Horní Lipová). Das einzige Hobby des Einzelgängers ist das Sammeln alter Fahrpläne. Doch wenn sich der Nebel über die Bahnstation legt, sieht Alois Züge mit Geistern und Schatten aus der dunklen Vergangenheit Mitteleuropas: dem Zweiten Weltkrieg, der Vertreibung der Deutschen, der sowjetischen Besatzung. Alois Nebel wird diese Alpträume nicht los und endet schließlich in einer Nervenheilanstalt. Dort lernt er "den Stummen" kennen, der bei dem Versuch, die Grenze zu überqueren, verhaftet worden ist. Dieser wird zum unfreiwilligen Auslöser für Alois' Entschluss, den Kampf gegen die Dämonen aufzunehmen, die ihn nächtlich heimsuchen.

Verfilmung
Im Jahre 2011 nahm sich der tschechische Regisseur Tomáš Luňák des Stoffes an und verfilmte ihn unter Nutzung des Rotoskopieverfahrens. Der Film erhielt 2012 den Europäischen Filmpreis in der Kategorie Bester Animationsfilm.

Rezeption
Das deutschsprachige Feuilleton nahm die Graphic Novel bisher überwiegend positiv auf. Focus Online bezeichnet sie als "eine humorvolle Comic-Reise in die deutsch-tschechische Beklommenheit". Die Übersetzung von Eva Profousová sei kongenial, bemängelt wird lediglich der "Verlust eines gewissen Sprachwitzes", der aber "unvermeidbar" sei. Gesa Müller von EinsLive nennt die im Buch beschriebenen Charaktere "schrullig und liebenswert zugleich".

Seit dem Fahrplanwechsel im Dezember 2013 verkehrt das Zugspaar R 1412/1413 mit dem Namen Alois Nebel auf der Strecke Jeseník – Zábřeh na Moravě über den schlesischen Semmering. In Zábřeh erfolgt eine Kurswagenübergabe, wodurch die Wagen des Alois Nebel über Olomouc hl.n. – Brno hl.n. bis nach Praha hl.n. gelangen.

Ausstellungen
 2014: Alois Nebel. Leben nach Fahrplan. Eine Ausstellung über die kultige Graphic Novel des tschechischen Autors Jaroslav Rudiš sowie des Zeichners und Musikers Jaromir 99, 7. Februar bis 21. April 2014, Museum für Druckkunst, Leipzig.

Textausgaben
 Jaroslav Rudiš, Jaromir 99: Alois Nebel. Aus dem Tschechischen von Eva Profousová. Voland & Quist, Dresden/Leipzig 2012, ISBN 978-3-86391-012-9.

Literatur
 Stefanie Flamm: Die Welt des Alois Nebel. In: Die Zeit, Nummer 36, vom 29. August 2013, S. 57–58.

Weblinks
 Offizielle Website der Graphic Novel
 Offizielle Website des Films

 Alois Nebel – Leben nach Fahrplan
 Christian Rühmkorf: Alois Nebel – der nächste Ehrenbürger von Jeseník. auf: goethe.de, Dezember 2011.
 Veröffentlichungen von Jaroslav Rudiš

Einzelnachweise

Comic (Werk)
Literatur (Tschechisch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Eisenbahn in der Kultur
Eisenbahn in der bildenden Kunst
Schienenverkehr (Tschechoslowakei)

Alois Nebel (Graphic Novel)


{{Ficha de taxón
| name = Calotes versicolor
| image = Indian Garden Lizard (Calotes versicolor) in AP W IMG 9906.jpg
| image_caption =
| regnum = Animalia
| subphylum = Vertebrata
| phylum = Chordata
| classis = Sauropsida
| ordo = Squamata
| subordo = Lacertilia
| familia = Agamidae
| genus = Calotes| species = C. versicolor| binomial = Calotes versicolor
| binomial_authority = Daudin, 1802
}}Calotes versicolor' es un lagarto agámido autóctono en gran parte de Asia. Ha sido introducido en muchos territorios que en principio eran ajenos a su área de distribución.

 Morfología

Tiene dos conjuntos de espinas pequeñas sobre cada orificio auditivo; esos conjuntos de espinas están bien separados uno del otro. En los ejemplares de Afganistán, esas espinas son más pequeñas aún, y hasta carecen de ellas algunas hembras. C. versicolor presenta una cresta dorsal, de alzada moderada en la nuca y en el principio del lomo, cuyo tamaño disminuye gradualmente a lo largo de éste hasta desparecer hacia la mitad, en los casos de los ejemplares jóvenes, y que llega hasta el comienzo de la cola en los casos de los más grandes.

El saco gular no está desarrollado, y las escamas situadas justo debajo de la mandíbula tienen un tamaño mucho más reducido que las otras.

Hacia la mitad del tronco, si se considera un anillo alrededor de él en un plano perpendicular al espinazo, ese anillo estaría formado por series de escamas en un número de 39 a 43.

El pie trasero, medido desde el talón hasta el extremo del cuarto dedo, no es mucho más largo que la cabeza en el adulto, y es bastante más en el juvenil.

Los ejemplares de Ceilán son de mayor tamaño que los de otras regiones.

 Biología y ecólogia

Se encuentran con frecuencia entre la maleza, incluso en zonas muy urbanizadas.

Como algunos lagartos del género Anolis y como los camaleones, tiene la facultad de cambiar de color, si bien ésta no está tan desarrollada como en ellos.

Durante la estación reproductiva, en mayo y en junio, la cabeza y los hombros de los machos son de un color que oscila en la gama del naranja claro al escarlata, y la garganta es de color negro. Después de la victoria en la lucha con un rival, la cabeza del macho se enrojece. También se enrojece para disuadir al rival, y ese mecanismo se resalta con movimientos de alzado de cabeza.

El macho intenta atraer a la hembra hinchando la garganta y llamando la atención a la coloración de la cabeza.

La hembra pone de 5 a 20 huevos cubiertos de una piel coriácea, fusiformes y de unos 16 mm cada uno en huecos de árboles o en hoyos excavados en suelo húmedo que después cubrirá. La eclosión se produce a las 6, 7, 8 o 9 semanas. Los neonatos alcanzarán la edad reproductiva al año.

En los días soleados, es frecuente ver a este animal subido en una rama o en un muro, tomando el sol con la boca abierta. Tras un chaparrón, estos lagartos se precipitarán al suelo para devorar los insectos y las larvas que hayan caído de los árboles con la lluvia.C. versicolor se alimenta sobre todo de insectos y de pequeños vertebrados, entre ellos otros lagartos y también roedores. Ocasionalmente, también se alimenta de vegetales.

Los dientes de C. versicolor no cumplen la función de arrancar las partes de la presa, sino de sujetarla: el lagarto se traga la presa entera después de aturdirla sacudiéndola. A veces, algunos lagartos jóvenes mueren atragantados al intentar ingerir una presa demasiado grande.

 Distribución

La zona de distribución de esta especie comprende en principio estas regiones:

 Sureste del Irán.
 Afganistán.
 Pakistán.
 Nepal.
 Bután.
 Birmania.
 Tailandia.
 Vietnam y la Isla Côn Sơn.
 En el sur de China: Yunnan, Cantón, Guangxi, Hong Kong, Hainan.
 India y las Islas Andamán; es muy abundante en la India continental.
 Ceilán.
 Malasia Peninsular.
 Islas Maldivas.
 En Indonesia: Sumatra.
 En las Islas Mauricio: Isla de la Reunión.
 En las Islas Mascareñas: Isla Rodrigues.

Además, ha sido introducida en Singapur, en Omán y en los Estados Unidos. La población de Singapur procede de Malasia y de Tailandia, y constituye una amenaza para la de otro agámido, que es especie autóctona: Bronchocela cristatella.

 Mantenimiento en cautividad

Es un animal que requiere unos cuidados especiales. Ante la manipulación es un poco hostil, y tiende a huir cuando se ve acorralado, siendo sus movimientos de gran velocidad, por lo que es recomendable manipularlo sólo cuando sea necesario, como, por ejemplo, para llevarlo al veterinario o para limpiar el terrario.

Para que goce de buena salud, se debe disponer en primer lugar de un terrario con unas medidas de al menos 150 cm de largo, 80 cm de ancho y 80 cm de alto, siendo la medida ideal 200 de largo por 80 de ancho y 120 de alto. En caso de alojar a más de un individuo, las dimensiones deben aumentar, y nunca se debe colocar más de un macho en un mismo terrario, puesto que son animales muy territoriales. Se debe realizar una limpieza completa de su hábitat una vez por mes.

Se debe incluir en su entorno varias plantas, como por ejemplo poto, fico y filodendro. También es muy importante la presencia de lianas en diferentes alturas, y de troncos para que puedan trepar. Es importante contar con estos accesorios, puesto que es una especie arborícola, por lo que pasará la mayor parte del tiempo subido a ellos. Los escondites también son necesarios: es una manera de que puedan evitar la tensión nerviosa y de que se refugien cuando necesiten una zona más fresca.

Para una iluminación óptima, se debe colocar un tubo fluorescente para animales de hábitats subtropicales o tropicales. Es importante que la iluminación sea adecuada para que tenga un buen funcionamiento el metabolismo y sintetice la vitamina D3 correctamente. Hay que generar un fotoperiodo de 12 a 14 horas de luz, dependiendo de la estación del año. Además, es necesario establecer un punto de calor para la noche utilizando una bombilla que genere calor, o una manta térmica.

Siempre hay que asegurarse de que los artefactos estén por fuera del terrario o que tengan una rejilla para evitar que el animal entre en contacto directo y se queme. Si se utiliza una manta térmica, se pueden colocar piedras sobre el sustrato.

La temperatura debe ser de 25 a 31 °C por el día, y de 21 a 23 por la noche. La humedad debe ser de un 65 a un 70%.

Como sustrato, hay que emplear fibra de coco, que retiene muy bien la humedad. Además hay que rociar el interior del terrario diariamente, o bien utilizar un humidificador automático que lo haga al menos una vez por día en invierno y dos en verano. Hay que instalar un bebedero lo suficientemente grande, ya que el animal suele bañarse en él. El agua se debe cambiar con frecuencia, a ser posible todos los días, ya que suele defecar en el mismo bebedero.

 Alimentación

La alimentación debe ser cada dos días, y debe constar de grillos, gusanos de seda, cucarachas, larvas de tenebriónidos (como son las de zofoba y los gusanos de la harina), y gusanos de la miel (larvas de la polilla de la cera), además de complejos vitamínicos y minerales especiales para reptiles dos veces por semana. A los adultos, además, se les puede suministrar esporádicamente crías de ratón sin pelo. La dieta debe ser variada para evitar deficiencias de nutrientes esenciales.

 Referencias

 Bibliografía

 ASANA, J.: The natural history of Calotes versicolor, the common blood sucker (Historia natural de C. versicolor, el chupasangre común). Journal of the Bombay Natural History Society (Revista de la Sociedad de Historia Natural de Bombay). Vol. 34. 1931. Pp. 1041-1047.
 WALTNER, R.C.: Geographical and altitudinal distribution of amphibians and reptiles in the Himalayas (Distribución territorial y altitudinal de los anfibios y los reptiles del Himalaya). Cheetal (Journal of Wild Life Preservation Society of India). Dehradun (India). 16(1): 17-25; 16(2): 28-36; 16(3): 14-19; 16(4): 12-17.
 DEVASAHAYAM, S. y Anita: A peculiar food habit of the garden lizard Calotes versicolor (Daudin) (Un hábito alimentario peculiar del lagarto de jardín C. versicolor (Daudin)). Journal of the Bombay Natural History Society. Vol. 86. 1989. Pág. 253.
 TIWARU, Manjula y SCHIAVINA, Aurofilio: Biology of the Indian garden lizard, Calotes versicolor (Daudin). Part I: Morphometrics (Biología del lagarto de jardín C. versicolor (Daudin)). Hamadryad (publicación semestral del Madras Crocodile Bank Trust). 15: 30-33. 1990.
 TAN, Ria: Wildlife at Sungei Buloh Wetlands Reserve (Vida silvestre de la Reserva del Humedal de Sungei Buloh'').
 La reserva está en el noroeste de Singapur.

Enlaces externos

Calotes
Reptiles de Asia
Taxones descritos por François Marie Daudin
Animales descritos en 1802

Calotes versicolor


An Tuberolabium coarctatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George King ngan Robert Pantling, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jeffrey James Wood. An Tuberolabium coarctatum in nahilalakip ha genus nga Tuberolabium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tuberolabium

Tuberolabium coarctatum


Bergenstamm ist der Familienname folgender Personen:

 Alois Groppenberger von Bergenstamm (1754–1821), österreichischer Lokalhistoriker
 Julius von Bergenstamm (1837–1896), österreichischer Entomologe

Bergenstamm


References

External links

 BBC profile

Pigs
Megafauna of Eurasia
Boar, Wild
Boar, Wild
Boar, Wild
Boar, Wild
Boar
Mammals of Great Britain
Animals described in 1758

වල් ඌරා


තිහගොඩ පිහිටා ඇත්තේ මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ කඹුරුපිටිය මැතිවරණ කොට්ඨාශය තුලය.මෙහි ප්‍රධාන ආර්ථික මාර්හය ගොවිතැන්ය. තිහගොඩ ප්‍රදේශයේ 100%ක් ම පාහේ සිංහල බෞද්ධ ජනතාව ජීවත් වෙයි. ප්‍රදෙශයේ දරුවන්ට සිප්සතර ලබාදෙන ප්‍රධාන පාසල වන්නේ තිහගොඩ ජාතික පාසලයි.  මිදෙල්ලවල පුරාණ විහාරය ඇතුළු ප්‍රධාන විහාරස්ථාන කීපයක් මෙම ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත.කුඩා ගම් 30 ක එකතුවෙන් සැදුනු ගම යන අර්තයෙන් (ගොඩවල් 30 )මෙම ප්‍රදෙශයට නම ලැබී ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

තිහගොඩ


برج طوكيو  هو عبارة عن برج اتصالات يقع في حديقة شيبا، حي ميناتو، طوكيو، اليابان. يبلغ ارتفاعه 332.6 متر وهو مطلي باللونين البرتقالي والأبيض ويعتبر أطول بناء فولاذي يدعم نفسه في العالم، أطول بناء في اليابان، وترتيب 20 أطول برج في العالم. تم بناء البرج عام 1958. يشبه إلى حد كبير برج إيفل في بنيته، ويستخدم في البث الإذاعي والتلفزيوني لشبكات هيئة الإذاعة اليابانية، تي بي إس، وتلفزيون فوجي. كما أن البرج أيضاً مقصد لعدد كبير من الزائرين يومياً، حيث يزوره ما يقارب 2.5 مليون زائر سنوياً والمباني الملحقة به في أسفله، حيث يوجد مبنى من 4 طوابق يقع تماماً تحته يحوي العديد من المحلات والمتاحف. للبرج صالتي مراقبة، أحدها على ارتفاع 150 متر، والثانية على ارتفاع 250 متر.

تاريخ
بدأت الحاجة في تغطية منطقة كانتو بإرسال هيئة الإذاعة اليابانية التلفزيوني الذي بدأ في عام 1953. بدأت عندها شركات التلفاز ببناء أبراج خاصة بها من أجل بث الإرسال التلفزيوني عندها خشيت الحكومة أن تصبح طوكيو مليئة بالأبراج التلفزيونية الصغيرة للبث، وعندها تم اقتراح حل بناء واحد من أكبر أبراج البث في المنطقة. أيضاً كانت اليابان تبحث عن أحد الرموز من أجل تعريف العالم بفترة ازدهار اليابان في فترة ما بعد الحرب العالمية الثانية.

بناؤه
كانت هناك حاجة إلى برج بث كبير في منطقة كانتو بعد أن بدأت NHK، محطة الإذاعة العامة في اليابان، البث التلفزيوني في عام 1953. بدأت شركات البث الخاصة العمل في الأشهر التي أعقبت بناء برج الإرسال الخاص بـ NHK. أدت طفرة الاتصالات هذه بالحكومة اليابانية إلى الاعتقاد بأنه سيتم قريبًا بناء أبراج نقل في جميع أنحاء طوكيو، وفي النهاية اجتاحت المدينة. كان الحل المقترح هو بناء برج كبير واحد قادر على الإرسال إلى المنطقة بأكملها. علاوة على ذلك، وبسبب الطفرة التي شهدتها البلاد في فترة ما بعد الحرب في الخمسينيات من القرن الماضي، كانت اليابان تبحث عن نصب تذكاري يرمز إلى صعودها كقوة اقتصادية عالمية.

خطط هيساكيشي مايدا، مؤسس ورئيس شركة نيبون دينباتو، مالك البرج والمشغل، ليكون البرج أطول من مبنى إمباير ستيت، الذي يبلغ ارتفاعه 381 مترًا، وهو أعلى مبنى في العالم. ومع ذلك، فشلت الخطة بسبب نقص الأموال والمواد. تم تحديد ارتفاع البرج في النهاية من خلال المسافة التي تحتاجها محطات التلفزيون لإرسالها في جميع أنحاء منطقة كانتو، مسافة حوالي 150 كيلومترًا (93 ميلًا). تم اختيار تاتشو نايتو، المصمم الشهير للمباني الشاهقة في اليابان، لتصميم البرج المقترح حديثًا. بالنظر إلى العالم الغربي للإلهام، بنى نايتو تصميمه على برج إيفل في باريس، فرنسا.

ادعي نايتو بمساعدة شركة الهندسة نيكين سيكي المحدودة، أن تصميمه يمكن أن يصمد أمام الزلازل بضعف شدة زلزال كانتو العظيم عام 1923 أو الأعاصير التي تصل سرعتها إلى 220 كيلومترًا في الساعة (140 ميلاً في الساعة).

اجتذب مشروع البناء الجديد المئات من عمال البناء اليابانيين التقليديين توبي المتخصصين في تشييد المباني الشاهقة. بدأت شركة تاكيناكا العمل في يونيو 1957 وعمل 400 عامل على الأقل في البرج كل يوم. تم تشييده من الفولاذ، ثلثه عبارة عن خردة معدنية مأخوذة من الدبابات الأمريكية التي تضررت في الحرب الكورية. عندما تم تثبيت الهوائي البالغ طوله 90 مترًا في مكانه في 14 أكتوبر 1958، كان برج طوكيو أطول برج قائم بذاته في العالم، حيث حصل على اللقب من برج إيفل بمقدار تسعة أمتار. على الرغم من كونه أطول من برج إيفل، يزن برج طوكيو حوالي 4000 طن فقط، أي أقل بمقدار 3300 طن من برج إيفل. بينما تجاوزت الأبراج الأخرى ارتفاع برج طوكيو، كان الهيكل لا يزال أطول هيكل اصطناعي في اليابان حتى أبريل 2010، عندما أصبح برج طوكيو سكاي تري الجديد أطول مبنى في اليابان. تم افتتاحه للجمهور في 23 ديسمبر 1958 بتكلفة نهائية قدرها 2.8 مليار ين (8.4 مليون دولار في عام 1958). تم رهن برج طوكيو مقابل 10 مليار ين في عام 2000.

تم التخطيط ليكون هوائيًا للاتصالات السلكية واللاسلكية ولونًا بألوان زاهية وفقًا لقانون الطيران في ذلك الوقت، ويتردد السائحون اليوم في الغالب على مرصدين بانوراميين في البرج؛ يشكل البرج نقطة مرجعية واضحة في أفق المركز الفوضوي، ويشكل معلمًا قويًا، ليلًا ونهارًا.

أعمال الصيانة
كل خمس سنوات، يتم إعادة طلاء البرج في عملية تستغرق حوالي عام حتى تكتمل. من المقرر إعادة طلاء برج طوكيو في عام 2024.

المهام
يعتبر تأجير الهوائيات والسياحة هما مصدران رئيسيان لإيرادات برج طوكيو. يعمل كهيكل دعم هوائي للبث الإذاعي والتلفزيوني وهو وجهة سياحية تضم العديد من عوامل الجذب المختلفة. أكثر من 150 مليون شخص زاروا البرج إجمالاً منذ افتتاحه في أواخر عام 1958. كان حضور البرج ينخفض حتى وصل إلى 2.3 مليون في عام 2000. منذ ذلك الحين، ازداد الحضور، وقد استقطب مؤخرًا ما يقرب من ثلاثة ملايين زائر سنويًا.

أول منطقة يزورها السائحون عند وصولهم إلى البرج هي فوت تاون، وهي عبارة عن مبنى من أربعة طوابق يقع مباشرة تحت البرج. هناك، يمكن للزوار تناول الطعام والتسوق وزيارة العديد من المتاحف والمعارض. يمكن استخدام المصاعد التي تنطلق من الطابق الأول من فوت تاون للوصول إلى أول طابقين للمراقبة، المرصد الرئيسي المكون من طابقين. بالنسبة لسعر تذكرة أخرى، يمكن للزوار ركوب مجموعة أخرى من المصاعد من الطابق الثاني للمرصد الرئيسي للوصول إلى سطح المراقبة النهائي - المرصد الخاص.

البث
يعتبر برج طوكيو عضو في الاتحاد العالمي للأبراج العظيمة، تستخدمه العديد من المنظمات لأغراض البث. كان الهيكل مخصصًا للبث التلفزيوني، ولكن تم تركيب هوائيات الراديو في عام 1961 لأنها يمكن أن تستوعبها. يبث البرج الآن التلفزيون التناظري والتلفزيون الرقمي والراديو والراديو الرقمي. تشمل المحطات التي تستخدم هوائي البرج ما يلي:

 تلفزيون طوكيو متروبوليتان (JOMX-TV): قناة 14 UHF (تناظرية).
 البث الإذاعي الهوائي من نيكاي (JOZ-SW): 3.925 ميجاهرتز.
 إير يونفرستي إف إم JOUD-FM): 77.1) ميجا هرتز.
 إير يونفرستي تي في (JOUD-TV): قناة UHF 16 (تناظرية).
 إف إم إنتر ويف JODW-FM): 76.1) ميجا هرتز.
 طوكيو إف إم JOAU-FM)) 80.0) ميجا هرتز.
 تلفزيون طوكيو (JOTX-TV): قناة VHF 12 (تناظرية).
 تلفزيون نيبون طوكيو (JOAX-TV): قناة VHF 4 (تناظرية).
 تلفزيون نظام بث طوكيو (JORX-TV): تلفزيون TBS / قناة VHF 6 (تناظري).
 تلفزيون فوجي طوكيو (JOCX-TV): تلفزيون فوجي التناظري / قناة VHF 8 (تناظري).

توظف اليابان كلاً من البث التناظري والرقمي، ولكن بحلول يوليو 2011، تم تغيير كل البث التلفزيوني إلى البث الرقمي فقط. برج طوكيو ليس هوائي بث موثوق به للبث الرقمي بالكامل لأن البرج ليس طويلاً بما يكفي لنقل موجات التردد الأعلى إلى المناطق المحاطة بالغابات أو المباني الشاهقة. كبديل، تم افتتاح برج جديد يبلغ ارتفاعه 634 مترًا (2,080 قدمًا) يسمى طوكيو سكاي تري في عام 2012. لجعل برج طوكيو أكثر جاذبية لـ NHK وخمسة مذيعين تجاريين آخرين يخططون لنقل محطات الإرسال الخاصة بهم إلى البرج الجديد، صاغ مسؤولو نيهون دينباتو خطة لتوسيع هوائي البث الرقمي من 80 إلى 100 متر بتكلفة تقارب 4 مليارات ين (50 مليون دولار أمريكي). نظرًا لأن هذه الخطط لم تتحقق، فمن المتوقع أن يتوقف برج طوكيو عن إرسال موجات الراديو التلفزيونية الرقمية باستثناء جامعة اليابان المفتوحة، التي ستستمر في البث عبر البرج. ستستمر محطات راديو FM أيضًا في استخدام البرج للبث في منطقة طوكيو. كما أشار ماساهيرو كاوادا، مدير تخطيط البرج، إلى إمكانية أن يصبح البرج نسخة احتياطية لـ طوكيو سكاي تري، اعتمادًا على ما يريده المذيعون أو يحتاجون إليه.تضرر رأس الهوائي في 11 مارس 2011 بسبب زلزال توهوكو. في 19 يوليو 2012، انكمش ارتفاع برج طوكيو إلى 315 مترًا بينما تم إصلاح الهوائي العلوي للأضرار الناجمة عن الزلزال.

عوامل الجذب

فوت تاون
يقع في قاعدة البرج مبنى مكون من 4 طوابق يعرف باسم فوت تاون. يضم الطابق الأول معرض الأكواريوم وقاعة استقبال و «مطعم البرج» الذي يتسع لـ 400 شخص ومتجر فاميلي مارت ومتجر للهدايا التذكارية. ومع ذلك، فإن عوامل الجذب الرئيسية في هذا الطابق هي المصاعد الثلاثة التي تعمل بمثابة رحلة مباشرة إلى المرصد الرئيسي. الطابق الثاني هو في الأساس منطقة طعام وتسوق. بالإضافة إلى المطاعم الخمسة المستقلة، تتكون قاعة الطعام بالطابق الثاني من أربعة مطاعم، بما في ذلك ماكدونالدز ولا بيتزا.

يضم الطابقان الثالث والرابع من فوت تاون العديد من مناطق الجذب السياحي. الطابق الثالث هو موطن لمتحف غينيس للأرقام القياسية في طوكيو، وهو متحف يضم شخصيات بالحجم الطبيعي ولوحات صور وتذكارات تصور سجلات مثيرة للاهتمام تم توثيقها من قبل كتاب غينيس. افتتح متحف طوكيو تاور للشمع في عام 1970، ويعرض تماثيل شمعية مستوردة من لندن حيث صنعت. تتراوح الأرقام المعروضة من أيقونات الثقافة الشعبية مثل فرقة البيتلز إلى الشخصيات الدينية مثل المسيح. معرض الهولوغرام المسمى جالري ديلوكس، توجد صالة وعدد قليل من المتاجر المتخصصة في هذا الطابق. يقع معرض تريك للفنون في برج طوكيو في الطابق الرابع والأخير من المبنى. يعرض هذا المعرض خدع بصرية، بما في ذلك اللوحات والأشياء التي يمكن للزوار التفاعل معهاعلى سطح مبنى فوت تاون توجد مدينة ملاهي صغيرة تحتوي على العديد من الألعاب الصغيرة وتستضيف العروض الحية للأطفال. في عطلات نهاية الأسبوع والأعياد، يمكن للزوار استخدام السطح للوصول إلى الدرج الخارجي للبرج. في حوالي 660 درجة، يكون الدرج بديلاً لمصاعد البرج ويؤدي مباشرة إلى المرصد الرئيسي.

برج طوكيو ون بيس
استنادًا إلى قصة الأنمي ون بيس، يتميز برج طوكيو بمنتزه ترفيهي صغير من قطعة واحدة تم افتتاحه في عام 2015. تقدم مدينة الملاهي مجموعة من مناطق الجذب والمتاجر والمطاعم، وكلها تستند إلى شخصيات من مانغا ايشيرو اودا. يمكن للمستفيدين الاستمتاع بالألعاب أو مناطق الجذب المختلفة بناءً على شخصياتهم المفضلة أو الاستمتاع بوجبات من عالم ون بيس. يوجد أيضًا متجر هدايا يعرض سلعًا حصرية لمحبي ون بيس.

المظهر
يتطلب برج طوكيو الدولي ما مجموعه 28000 لتر (7400 جالون أمريكي) من الطلاء لطلاء الهيكل بالكامل باللون الأبيض والبرتقالي، بما يتوافق مع لوائح السلامة الجوية. قبل الذكرى الثلاثين للبرج في عام 1987، كانت الإضاءة الوحيدة على البرج هي المصابيح الكهربائية الموجودة على خطوط الزاوية الممتدة من القاعدة إلى الهوائي. في ربيع عام 1987، دعا نيهون دينباتو مصمم الإضاءة موتوكو إيشي لزيارة البرج. منذ افتتاحه قبل 30 عامًا، انخفضت مبيعات التذاكر السنوية للبرج بشكل كبير، وفي محاولة لتنشيط البرج وتثبيته مرة أخرى كموقع جذب سياحي مهم ورمز لطوكيو، تم التعاقد مع إيشي لإعادة تصميم ترتيبات الإضاءة في برج طوكيو.تم كشف النُقاب عن ترتيب الإضاءة الجديد في عام 1989، حيث تطلبت إزالة مصابيح الإضاءة الخارجية وتركيب 176 مصباحًا كشافًا داخل إطار البرج وحوله. من الغسق حتى منتصف الليل، تضيء الأضواء الكاشفة البرج بأكمله. تستخدم مصابيح بخار الصوديوم في الفترة من 2 أكتوبر إلى 6 يوليو لتغطية البرج باللون البرتقالي. من 7 يوليو إلى 1 أكتوبر، تم تغيير المصابيح إلى مصابيح هاليد معدنية لإضاءة البرج باللون الأبيض. السبب وراء التغيير هو سبب موسمي. يعتقد إيشي أن اللون البرتقالي هو لون أكثر دفئًا ويساعد على تعويض أشهر الشتاء الباردة. على العكس من ذلك، يُعتقد أن اللون الأبيض لون رائع يساعد خلال أشهر الصيف الحارة.

من حين لآخر، يتم تغيير إضاءة برج طوكيو إلى ترتيبات محددة للمناسبات الخاصة. يضيء البرج خصيصًا لبعض الأحداث السنوية. منذ عام 2000 ، أُضيء البرج بأكمله باللون الوردي في 1 أكتوبر لتسليط الضوء على بداية الشهر الوطني للتوعية بسرطان الثدي. يحتوي البرج أيضًا على مجموعة متنوعة من ترتيبات الإضاءة الخاصة لعيد الميلاد منذ عام 1994. خلال ليلة رأس السنة الجديدة، يضيء البرج في منتصف الليل مع عرض رقم عام على جانب واحد من المرصد للاحتفال بقدوم العام الجديد. تسببت الأحداث اليابانية الخاصة أيضًا في إضاءة البرج بعدة طرق غير تقليدية. في عام 2002 ، أضاءت الأقسام المتناوبة من البرج باللون الأزرق للمساعدة في الاحتفال بافتتاح كأس العالم لكرة القدم في اليابان. أضاءت الأقسام المتناوبة من البرج باللون الأخضر في يوم القديس باتريك في عام 2007 للاحتفال بالذكرى الخمسين للعلاقات اليابانية الأيرلندية. في مناسبات قليلة، تم إضاءة برج طوكيو خصيصًا للتوافق مع أحداث الشركات. على سبيل المثال، كان النصف العلوي من البرج مضاءًا باللون الأخضر ليتوافق مع العرض الياباني الأول لفيلم ذا ماتركس ريلوديد وأضاءت أقسام مختلفة من البرج باللون الأحمر والأبيض والأسود للاحتفال باليوم الأول لمبيعات كوكا كولا. أضاء البرج أيضًا في الألفية الجديدة في عام 2000 حيث أعادت موتوكو إيشي دورها كمصممة. في ديسمبر 2008، أنفق نيهون دينباتو 6.5 مليون دولار لإنشاء مخطط إضاءة ليلي جديد - بعنوان «الحجاب الماسي» - للاحتفال بالذكرى الخمسين لتأسيس البرج. تضمن الترتيب 276 مصباحًا بسبعة ألوان موزعة بالتساوي على الأبراج الأربعة وجوه.

عند استخدام الإضاءة المتخصصة على البرج، غالبًا ما يلعب المرصد الرئيسي دورًا مهمًا. خلال «يوم الشريط الأبيض» الدولي الثاني في 10 سبتمبر 2005، كان البرج غير مضاء بالكامل باستثناء المرصد الرئيسي الذي أضاء بضوء أبيض ساطع. تمثل الحلقة البيضاء الناتجة الشريط الأبيض المشار إليه في اسم اليوم. يتم استخدام طابقين من النوافذ التي تشكل السطح الخارجي للمرصد الرئيسي لعرض الكلمات أو الأرقام. عندما استخدم البرج الإضاءة للاحتفال بذكرى البث الرقمي الأرضي الذي كان متاحًا لأول مرة في منطقة كانتو في 1 ديسمبر 2005، عرض كل جانب من المرصد الرئيسي الأحرف 地 デ ジ (تشي ديجي، اختصار لـ 地上 デ ジ タ ル 放送 chijō dejitaru hōsō البث الرقمي الأرضي). في الآونة الأخيرة، عرض المرصد كلاً من «طوكيو» و "2016" للتأكيد على عرض لأولمبياد طوكيو 2016. كما تم عرض الصور البدائية، مثل القلوب، باستخدام نوافذ المرصد.

التجديد
علقت العمليات في الطابق العلوي لبرج طوكيو (على ارتفاع 250 مترًا) العمليات في عام 2016. أعيد افتتاح توب ديك في 3 مارس 2018. في ذلك الوقت، أعلن برج طوكيو أيضًا عن إعادة تسمية كلا الطابقين. أدت عمليات التجديد على السطح الرئيسي، والتي بدأت في سبتمبر 2016، إلى إغلاق جزئي للسطح.

تمائم
لدي برج طوكيو تميمتين اسمهم كالآتي: ノ ッ ポ ン Noppon. وهما شقيقان: الأخ الأكبر، الذي يرتدي دنغري أزرق، والأخ الأصغر الذي يرتدي دنغري أحمر. اكتشفهم النُقاب عنهما في 23 ديسمبر 1998 للاحتفال بالذكرى الأربعين لبرج طوكيو.

صور البرج

اقرأ أيضا
 طوكيو سكاي تري

مراجع

وصلات خارجية
موقع برج طوكيو الرسمي (لغة إنجليزية)

أبراج اكتملت في 1958
أبراج في اليابان
تأسيسات سنة 1958 في اليابان
مبان ومنشآت في ميناتو (طوكيو)
معالم اليابان
معالم طوكيو
ميناتو (طوكيو)
نسخ مقلدة لبرج إيفيل

برج طوكيو


Hokkejnyj Klub Metallurg (HK Меtallurg), , er en professionel russisk ishockeyklub, der spiller i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL). Klubben blev stiftet i 1950 og har hjemmebane i Arena Metallurg i Magnitogorsk.

Klubbens navn suppleres normalt med bynavnet Magnitogorsk for at undgå forveksling med Metallurg Novokuznetsk, som ligeledes spiller i KHL.

Metallurg har siden midten af 1990'erne været en af Ruslands stærkeste ishockeyklubber, og den blev russisk mester i 1999, 2001 og 2007. Og i 2014 vandt Metallurg Gagarin-pokalen.

Historie

Opstigningen gennem rækkerne

HK Metallurg blev stiftet i 1950, men frem til begyndelsen af 1980'erne var holdet ganske ordinært og fristede en tilværelse i de lavere sovjetiske rækker. I 1981 vandt klubben slutspillet i Klasse B, den fjerdebeste sovjetiske række, og sikrede sig dermed oprykning til den tredjebedste række, Vtoraja Liga, for første gang. Ni år senere vandt holdet øst-zonen i Vtoraja Liga, og rykkede dermed op i Pervaja Liga på det næstbedste niveau.

I 1991-92 blev det sidste sovjetiske mesterskab spillet, og Metallurg endte på andenpladsen i Pervaja Ligas øst-zone, og det var nok til at blive valgt som et af de 24 hold i den Internationale Hockey-Liga, som sæsonen efter erstattede det sovjetiske mesterskab. Klubben etablerede sig med det samme som et af topholdene, og allerede i den anden sæson nåede holdet semifinalerne i slutspillet, og i den tredje sæson var det for første gang nogensinde i finalen, der dog blev tabte med 1-3 i kampe til Dynamo Moskva. Året efter sluttede Metallurg på fjerdepladsen i grundspillet og kom igen i semifinalen i slutspillet, hvor de imidlertid tabte med 1-2 i kampe til Lada Toljatti, og efterfølgende blev det også til nederlag på 1-2 i kampe i kampen om tredjepladsen.

Tredobbelt russisk mester

Herefter fulgte fem sæsoner i træk, hvor holdet sikrede sig medaljer i det russiske mesterskab for første gang i klubbens historie. I 1997-98 sluttede Metallurg på andenpladsen i grundspillet, hvilket gav sølvmedaljer i det russiske mesterskab. Efterfølgende vandt holdet også slutspillet med en finalesejr på 3-1 i kampe over Dynamo Moskva. Året efter kunne holdet så tage det sidste skridt op på toppen af sejrsskamlen og for første gang lade sig kåre som russiske mestre i ishockey, fordi det vandt grundspillet suverænt med 8 points forspring til Metallurg Novokuznetsk. Og klubben understregede efterfølgende sin suverænitet ved også at vinde slutspillet, hvor den i finalen besejrede Dynamo Moskva med 4-2 i kampe. I 1999-2000 fik holdet for tredje sæson i træk medaljer, da det blev til en tredjeplads i grundspillet, men i slutspillet tabte holdet skuffende allerede i kvartfinalen til Avangard Omsk. I den følgende sæson blev Metallurg for anden gang kåret som russiske mestre i en sæson, hvor holdet både vandt grundspillet og slutspillet, og hvor holdet vandt slutspilsfinalen med 4-2 i kampe mod Avangard Omsk. Endelig blev det til bronzemedaljer i 2001-02, hvor Avangard Omsk blev besejret i kampen om tredjepladsen.

I 2002-03 sluttede holdet på sjettepladsen i grundspillet og tabte til Severstal Tjerepovets i kvartfinalen, og dermed vandt Metallurg for første gang i seks sæsoner ikke medaljer. Holdet kom imidlertid godt igen den efterfølgende sæson, hvor holdet vandt grundspillet 7 point foran HK Lada Toljatti og spillede sig frem til finalen i slutspillet, hvor det imidlertid tabte med 2-3 i kampe til Avangard Omsk efter at have vundet de to første kampe. Og dermed måtte spillerne tage til takke med sølvmedaljerne. Året efter agerede Avangard Omsk igen stopklods for Metallurg i slutspillet – denne gang allerede i kvartfinalerne. I 2005-06 var Metallurg rekordsuveræne i grundspillet, som holdet vandt med 29 points forspring til Ak Bars Kazan, men igen var det Avangard Omsk, der stak en kæp i hjulet på Metallurgs titeldrømme og slog dem ud i slutspillets semifinaler med 3-1 i kampe, og så endte mesterskabstitlen i stedet i Kazan. Holdet tog imidlertid revanche den efterfølgende sæson, hvor den vandt sin tredje mestertitel ved at besejre Ak Bars Kazan i finalen med 3-2 i kampe. Den sidste sæson af Ruslands Superliga resulterede i bronzemedaljer til Metallurg, der måtte se sig slået ud i semifinalerne af Lokomotiv Jaroslavl.

KHL

Metallurg Magnitogorsk blev i 2008 valgt som et af de 24 hold i den nystartede Kontinentale Hockey-Liga, hvor klubben har spillet lige siden. I de første syv sæsoner i ligaen har Metallurg hver eneste gang kvalificeret sig til slutspillet om Gagarin-pokalen, og i sæsonen 2014-14 gik holdet hele vejen og sikrede sig for første gang pokalen med en finalesejr på 4-3 i kampe over HC Lev Praha.

International succes

Også på den internationale scene har Metallurg kunnet fejre adskillige triumfer. I 1999 vandt holdet for første gang European Hockey League, og titlen blev med held forsvaret året efter. I 2008 vandt Metallurg sin tredje europæiske titel, da holdet sejrede i den sidste udgave af Mesterholdenes Europa Cup, hvilket kvalificerede holdet til Victoria Cup, hvor holdet dog tabte med 3-4 til New York Rangers fra National Hockey League, og Champions Hockey League 2008-09, hvor holdet tabte i finalen til ZSC Lions fra Zürich.

Titler og bedrifter

Russisk mesterskab

  Vinder (3): 1998-99, 2000-01, 2006-07.
  Nr. 2 (2): 1997-98, 2003-04.
  Nr. 3 (4): 1999-2000, 2001-02, 2005-06, 2007-08.

KHL

 Vinder af Gagarin-pokalen (1 titel): 2014.

Internationale titler

 European Hockey League (2 titler): 1998-99, 1999-2000
 Mesterholdenes Europa Cup i ishockey (1 titel): 2008
 Spengler Cup (1 titel): 2005.

Trænere

  Feliks Mirskij (1955-57)
  Georgij Mordukhovitj (1957–58)

  Georgij Mordukhovitj (1969–71)
  Valerij Postnikov (1971–76)
  Khalim Mingalejev (1976–79)
  Valerij Postnikov (1979–96)
  Valerj Belousov (1996–2003)
  Marek Sykora (2003–05)
  Dave King (2005–06)
  Fedor Kanarejkin (2006–07)
  Valerij Postnikov (2007–08)
  Valerij Belousov (2008–10)
  Kari Heikkilä (2010–11)
  Aleksandr Barkov (2011)
  Fedor Kanarejkin (2011–12)
  Paul Maurice (2012–13)
  Mike Keenan (2013–nu)

Kilder / eksterne henvisninger
 HK Metallurg

Ishockeyklubber i Rusland
Ishockeyklubber i KHL
Sport i Magnitogorsk
Etableret i 1950

HK Metallurg Magnitogorsk


6512 de Bergh este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6512 de Bergh este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 11,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

6512 de Bergh


İbni Meserre (asıl adı Muhammet Bin Abdullah el-Cebeli) (d. 883, Córdoba - ö. 931, Marakeş), Endülüslü Arap filozofu.

Babasıyla birlikte Mekke'ye giden İbni Meserre, babası ölünce İspanya'ya dönerek, müritleriyle bir zaviyeye çekilmiş, görüşleri tepki görünce Mısır ve Mekke'de yaşayıp ömrünün sonuna doğru Córdoba'ya dönmüştür.

İbni Meserre'nin Mutezile mezhebine bağlanan görüşlerine göre, Tanrı her çeşit tanım ve niteliğin üstünde, yüce bir varlıktır. Tanrı, bütün bilgileri akıla vermiştir; akıl, bu bilgileri nefs-i küll'e aktarır. Doğa, nefs-i küll'den doğar. Nefs-i küll ile doğanın birleşmesiyse, cism-i küll'ü oluşturur. İnsan davranış ve eylemleri Tanrı'ya bağlanmaz; kendi isteğinin sonucudur. Her oluş belli bir zaman içindedir ve Tanrı isteğinden bağımsızdır. Ölümden sonra ödüllendirilme ya da cezalandırılma söz konusu değildir. Ölüm, ruhun kaynağına dönüşüdür.

883 doğumlular
931 yılında ölenler
Arap filozoflar
Endülüslü bilim insanları

İbni Meserre


Ugrić je rijeka u Bosni i Hercegovini.

Desna je pritoka Ugra, duga oko četiri kilometra. Na rijeci je istoimeni vodopad.

Vodom iz Ugrića napajaju se travničke mjesne zajednice Vitovlje i Mudrike.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Ugra

Ugrić