Xenotarsosaurus ist eine wenig bekannte Gattung theropoder Dinosaurier aus der Gruppe der Abelisauroidea, die während der frühen Oberkreide (Cenomanium bis Turonium) im heutigen Südamerika lebte. Der bisher einzige Fund besteht aus einem fragmentarischen Hinterbein und zwei Wirbeln und stammt aus der Bajo-Barreal-Formation in der argentinischen Provinz Chubut. Einzige Art ist Xenotarsosaurus bonapartei.

Der Name Xenotarsosaurus (gr. xenos – "sonderbar", tarsus – "Fuß", saurus – "Echse") bedeutet so viel wie "Echse mit sonderbarem Fuß" und weist auf den ungewöhnlichen Aufbau des Fußgelenks. Der zweite Teil des Artnamens, bonapartei, ehrt den Paläontologen José Fernando Bonaparte.

Merkmale
Es handelte sich um einen mittelgroßen Theropoden. Der Oberschenkelknochen misst 59,8 Zentimeter Länge, was auf eine Körperlänge von etwa 5 Metern schließen lässt. In der Erstbeschreibung (Martínez und Kollegen, 1986) wurde Xenotarsosaurus insbesondere anhand des namensgebenden Baus des Fußgelenks von anderen Theropoden abgegrenzt, das sich durch das mit dem Fersenbein (Calcaneum) verschmolzene Sprungbein (Astragalus) auszeichnet. Heute gilt diese Verschmelzung jedoch nicht mehr als einzigartiges Merkmal von Xenotarsosaurus, sondern als gemeinsames Merkmal der Gruppe Ceratosauria.

Systematik
Die Verwandtschaftsbeziehungen dieser Gattung sind wegen der nur spärlichen Überreste umstritten. In der Erstbeschreibung der Gattung ordnete sie Martínez der Abelisauridae zu, was von einigen späteren Autoren angezweifelt wurde. So schlagen Coria und Rodriguez (1993) vor, Xenotarsosaurus lediglich als nicht weiter einzuordnenden Vertreter der Neoceratosauria (=Ceratosauria) zu führen (Neoceratosauria incertae sedis). Carrano und Sampson (2008) klassifizieren diese Gattung als Vertreter der Abelisauroidea, halten eine Position innerhalb der Abelisauridae aber für wahrscheinlich.

Fund
Der einzige Fund (Holotyp, Exemplarnummer UNPSJB-Pv-184 und -612) stammt aus dem unteren Schichtglied der Bajo-Barreal-Formation nördlich der Farm Ocho Hermanos. Dieses Exemplar wurde zusammen mit Knochen des Titanosauriers Epachthosaurus geborgen. Es umfasst zwei unvollständige Präsakralwirbel sowie ein  teilweises rechtes Bein (Oberschenkelknochen, Schienbein, Wadenbein, Astragalus, Calcaneum).

Aus der Bajo-Barreal-Formation stammen zwei weitere fragmentarische Funde von Abelisauriden: ein Oberkiefer und ein Postkranialskelett. Beide Funde könnten möglicherweise ebenfalls zu Xenotarsosaurus gehören; da sich diese Funde jedoch nur wenig mit dem Xenotarsosaurus-Skelett überlappen, ist eine Zuordnung derzeit nicht möglich.

Literatur
  Matthew T. Carrano, Scott D. Sampson: The Phylogeny of Ceratosauria (Dinosauria: Theropoda). In: Journal of Systematic Palaeontology. Bd. 6, Nr. 2, 2008, , S. 183–236, .
  Rodolfo A. Coria: Nonavian Theropods. In: Zulma Gasparini, Leonardo Salgado, Rodolfo A. Coria (Hrsg.): Patagonian Mesozoic reptiles. Indiana University Press, Bloomington u. a. 2007, ISBN 978-0-253-34857-9, 229–256.
  Rodolfo A. Coria, Jorge Rodríguez: Sobre Xenotarsosaurus bonapartei Martínez, Giménez, Rodríguez, y Bochatey, 1986; un problematico Neoceratosauria (Novas, 1989) del Cretacico de Chubut. In: Ameghiniana. Bd. 30, Nr. 3, 1993, , S. 326–327.
  Matthew C. Lamanna, Rubén D. Martínez, Joshua B. Smith: A definitive Abelisaurid Theropod Dinosaur from the early Late Cretaceous of Patagonia. In: Journal of Vertebrate Paleontology. Bd. 22, Nr. 1, 2002, S. 58–69, .
  Ricardo D. Martínez, Olga Giménez, Jorge Rodriguez, Graciela Bochatey: Xenotarsosaurus bonapartei nov. gen. et sp. (Carnosauria, Abelisauridae), un nuevo Theropoda de la Formacion Bajo Barreal, Chubut, Argentina. In: Actas del 4 Congreso Argentino de Paleontologia y Bioestratigrafia. Mendoza, Noviembre 23–27, 1986. Band 2: Evolucion de los Vertebrados Mesozoicos. Inca, Mendoza 1986, S. 23–31.
  Ronald S. Tykoski, Timothy Rowe: Ceratosauria. In: David B. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska (Hrsg.): The Dinosauria. 2nd edition. University of California Press, Berkeley CA u. a. 2004, ISBN 0-520-24209-2, S. 47–70.

Einzelnachweise

Ceratosaurier
Ceratosauria

Xenotarsosaurus


මිලියන වසර යනු වසර  (i.e. ) ප්‍රමාණයක් සඳහා වන ඒකකයකි. මෙහි භාවිතය සඳහා වන නිදසුනක් විශ්වයෙහි ඇස්තමේන්තුගත වයසයි, එය මිලියන වසර 13,798 පමණවේ.

කෙටි යෙදුම
මිලියන වසර සඳහා මි.ව. යන්න කෙටි යෙදුම ලෙස භාවිතාවේ.

භාවිතය
තාරකා විද්‍යාවෙහි සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා කෙරෙන මෙය, සමහරවිට ලියැවෙන්නේ  "මිවපෙ", මිලියන වසර පෙර ලෙසිනි. භූ විද්‍යාවෙහි එය භාවිතා කර ඇති මුත්, මෙව (මෙගාවසර) යන්න වර්තමානයේදී බහුලව භාවිතා වෙයි.

මෙයද බලන්න
 මෙගා වසර (මෙව)
 බිව
 කිව
 ව යන සංකේතය

ආශ්‍රිත

කාලය මැනීමේ ඒකක

මිලියන වසර


En el marco de la mitología hinduista, la Dinastía solar (Suria vamsa: el clan de Suria, el dios del Sol) fue una de las dos dinastías de reyes de la India, con orígenes míticos, junto con la Dinastía lunar (Chandra vamsa: el clan de Chandra, el dios de la Luna).

Introducción

Este clan era el más antiguo y más grande de la casta chatría de la India. También era conocido por sinónimos como
 Aditia vamsa (आदित्यवंश),
 Arka vamsa (अर्कवंश),
 Mitra vamsa (मित्रवंश),
 Ravi vamsa (रविवंश).

Los reyes del clan solar el dios del sol (Suria, Aditia o Arka) como su deidad familiar (kula dévata) y practicaban el culto al dios del Sol. Su capital era la antigua Aiodhia. Se consideraba que el fundador del clan había sido Manu, también conocido como Arka Tanaia ('hijo del Sol'), que vivió en la época de la creación del mundo. El primer rey del clan fue Iksuakú (el nieto del dios Vivasuán), que creó una subrama de la Dinastía solar, llamada Clan iksuakú.

Un rey importante de Aiodhia fue Brijad Bala, que fue asesinado por el héroe Abhimaniu (hijo del príncipe Áryuna, personajes del Majábharata).

En el siglo IV a. C. del clan en Aiodhia fue Sumitra, quien, fue forzado a salir de la ciudad por el emperador Mahapadma Nanda (450-362 a. C.), el creador de la Dinastía nanda de Magadha. Sumitra continuó el linaje real en Rojtas.

Los naíres de Kerala ―como Nambiars, Menons, Pillai y Panikkar― se hacen llamar chatrías del clan Naga vamsa (descendiente del Suria vamsa).

La mayoría de los guryares dicen descender de los chatrías del clan solar.
Los emblemas de cobre y los sellos de los guryares tienen un sol.
También, el título de honor entre los guryares es «mijira», que es un nombre del Sol.

Según lo establecido por Manu, los reyes del clan solar seguían la regla de primogenitura. Solo el mayor de los hijos varones del rey podría suceder en el trono, a menos que fuera descalificado por los sacerdotes bráhmanas por poseer alguna discapacidad física o por alguna otra razón. Los hijos más jóvenes también produejron muchos chatrías (guerreros) destacados, pero no se incluyen en la lista de monarcas solares. La lista, sin embargo, incluye algunos herederos legítimos que fueron eliminados por los sacerdotes.

Fuente del linaje

El Ramaiana (de Valmiki), el Majábharata (de Viasa) y los Puranas ―sobre todo el Visnú-purana (de los últimos siglos del I milenio a. C.)―, cuentan las leyendas de este clan. El Raghú-vamsa (de Kalidasa, hacia el siglo IV d. C.) también menciona los nombres de algunos de los reyes de este clan.

Lista de reyes del clan solar

La siguiente es la lista, en orden cronológico, de los monarcas del clan solar:

 Naraian (el dios Visnú).
 Brahmá, el dios de cuatro cabezas, hijo de Visnú.
 Vivasuán, el dios del sol, progenitor del clan. Sus padres eran el sabio Kashiapa, el padre de todos los seres, y Aditi. A los 12 dioses hijos de Aditi se les llama Aditias. Otro nombre de Vivasuán es Suria (el Sol). De él viene el nombre del clan, Suria vamsa.
 Manu, el primer ser humano en la Tierra, y primer rey de toda la humanidad. En el Shatápatha-bráhmana se le llama rayán (rey) Manu. Tuvo nueve hijos, Vena, Drisnú, Nari Shian, Nabhaga, Iksuakú, Karusha, Sariati, Prishadhru, Nabha Garista y una hija, Ila, que estaba casada con el rey Budha de la Dinastía lunar (que no debe confundirse con Buda, religioso nepalí fundador del budismo). Le dejó el reino al varón de más edad de la siguiente generación, Iksuakú, que en realidad era hijo de Sraddha Dev, hermano de Manu.
 Iksuakú, el primer rey destacado de este clan; él formó una rama llamada «Clan iksuakú».
 Nimi
 Mithi
 Nriga
 Jema Chandra
 Suchandra
 Dhanda
 Vishala
 Vikuksi (Kuksi).
 Kakutsta o Puran Yaia
 Anena o Anarania
 Prithú
 Vishvagashua (Trishanku).
 Ardra o Chandra
 Iuvansua I
 Shravast
 Vrija Dashua
 Kuvalashua
 Dridhashua
 Pramod
 Jari Ashua I
 Nikumbh
 Santashua
 Krishasua
 Prasenyit I
 Iuvanashua II
 Mandhata
 Ambarisha
 Purukutsa & Harita
 Tradasiu
 Sambhut
 Anarania II
 Trashdashva
 Hariashva II
 Vasuman
 Tridhanua
 Tri Aruna
 Satiavrata o Trishanku
 Jari Schandra, rey nombrado en el Majábharata (siglo III a. C.) como un ejemplo de devoción al dharma (deber religioso).
 Rojita Ashua, hijo de Jarischandra.
 Harit
 Chanchu
 Viyaia
 Ruruk
 Vrika
 Baju o Asit
 Sagara
 Asmansha
 Anshuman
 Dilipa I
 Bhagiratha, tataranieto del rey Sagara. Después de penitencias extenuantes, logró que la diosa-río Ganges descendiera desde el cielo. Cuando caía sobre los restos de sus antepasados, sus almas fueron redimidas, y el mar estaba rellenado. Ganges también lleva el nombre "Bhagirathi", en honor de su obra.
 Shrut
 Nabhag
 Ambarish
 Sindhu Duip
 Pratayu
 Shrutu Parna
 Sarva Kama
 Sudas
 Saudas o Mitrasá
 Sarva Kama II
 Ananarania III
 Nighna
 Raghú I
 Duliduh
 Khatwang Dilipa
 Raghú II o Dirgha-Baju
 Ayá
 Dasharatha, el justiciero rey padre del mítico dios Rama, según el texto épico-religioso Ramaiana (siglo III a. C.).
 Rama, se le considera el séptimo avatar del dios Visnú. Es adorado por todos los hindúes. Muchos hindúes incluyen su nombre en su nombre o apellido. La historia del príncipe Rama antes de convertirse en rey de Aiodhia se narra en el Ramaiana (siglo III a. C.). Después de su ascensión al trono, realizó el Asuamedha iagñá (sacrificio de caballo, para convertirse en emperador de toda la India). Bharata, su hermano menor, ganó el país de Gandhara (en Pakistán) y se estableció allí.
 Kusha y Lava, los hijos gemelos del rey Rama, nacidos cuando Rama ―que se dejaba llevar por las habladurías populares― exilió a su fiel esposa Sita, que se encontraba embarazada. Lava gobernó el sur de Kosala, mientras que Kusha gobernó el norte (que incluye a Aiodhia). Kusha se casó con Kumuddhati (hermana de Kumuda) y con Naga Kania. Después de Kusha los siguientes reyes de la dinastía solar gobernaron Aiodhia:
 Atithi
 Nishadh
 Nal
 Nabha
 Pundarika
 Kshemandhava
 Devanik
 Ahinagu, Roop and Rooru
 Paripatra
 Stuta
 Bala
 Ukta
 Vashra Nabha
 Shankha
 Vishua Shaja
 Jirania Nabha
 Pusia
 Dhruva Sandhi
 Sudarshan
 Agnivarna
 Shighraga
 Maru
 Prasut
 Susandhi
 Amarsha
 Vishrutwan
 Vishravbahu
 Prasenjit I
 Takshaka
 Brijadbal
 Brijat Ksatra
 Arukshaia
 Vatsaviuja
 Prativioma
 Diwakar
 Sajádeva
 Brijad Ashua
 Bhanuratha
 Pratitashua
 Supratika
 Marudeva
 Sunakshetra
 Antariksha
 Sushena
 Anibhajit
 Vrihadbhanu
 Dharmi
 Kritanyaia
 Rananyaia
 Sanyaia
 Suddhodana
 Siddhartha (que se convertiría en Buda). Este dato no coincide con las Escrituras budistas, que no indican que el personaje histórico Buda haya sido rey en Aiodhia, sino hijo de un rey de Lumbini, en el extremo norte de la India.
 Rahula
 Prasenyit II (Pasenadi), posiblemente el primer rey histórico del clan solar. En esta época debe de haberse creado esta lista de reyes que remonta a un origen divino del clan.
 Kshudrak
 Kulak
 Surath
 Sumitra, el último rey del clan solar que reinaría en Aiodhia. En el siglo IV a. C., el emperador Maja Padma Nanda (que fundaría el Imperio nanda obligó a Sumitra a abandonar Aiodhia. Migró con su familia a Rojtas. Su hijo Kurma le sucedió.

Hasta la actualidad, muchas familias de reyezuelos dicen pertenecer al clan solar de descendientes del dios del Sol.

Notas

Solar
Solar
Familias ficticias
Personajes del Mahábharata
Personajes del Ramayana

Dinastía solar (hinduismo)


Dannewerk Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 16,65 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 1072 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hermann Büll tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.haddeby.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Dannewerk


Dennis Vlaminck (* 1970 in Jülich) ist ein deutscher Schriftsteller und Journalist.

Nach seinem Studium der Germanistik, Philosophie und Politikwissenschaften an der Kölner Universität arbeitete er zunächst für die Kölnische Rundschau und schließend für den Kölner Stadt-Anzeiger. Im  Kölner Emons Verlag veröffentlichte er seine ersten Romane.

Werke
 Reliquiem. Historischer Roman. Emons Verlag, Köln 2008, ISBN 978-3897055827.
 Domfeuer. Historischer Roman. Emons Verlag, Köln 2011, ISBN 978-3897058712.
 Das schwarze Sakrament. Ein Krimi aus dem Mittelalter. Emons Verlag, Köln 2015, ISBN 978-3-95451-453-3.

Weblinks
 Dennis Vlaminck bei Emmons
 Dennis Vlaminck bei histo-couch.de

Autor
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Historischer Roman
Kriminalliteratur
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Dennis Vlaminck


Hercule împotriva Romei  (titlu original:  Ercole contro Roma ) este un film  italian  din 1964 regizat de Piero Pierotti despre eroul grec Hercule.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alan Steel ca  Hercule, Wandisa Guida ca Ulpia și Livio Lorenzon ca Mansurio.  Scenariul este scris de Arpad DeRiso.

Prezentare

Un prieten din copilărie îl invită pe Hercule să-l protejeze pe împăratul roman Gordiano, care este în pericol din cauza gărzilor sale pretoriene. Până când eroul ajunge în Italia și în capitala temporară romană din Ravenna , gardienii l-au ucis deja pe Împăratul blând și învățat, înlocuindu-l cu ofițerul lor Filippo Afro. Ulpia, fiica lui Gordiano, i se impune să se căsătorească cu fiul lui Filippo,  Rezio, pentru a lega familia  uzurpatorul de cea imperială. Hercule se angajează să facă dreptate, salvând-o pe Ulpia și ajutându-l pe marele general roman Lucio Traiano Decio să preia  tronul.

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme cu Hercule
 Listă de filme cu acțiunea în Roma antică
 Film peplum

Filme din 1964
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Piero Pierotti
 Filme cu HerculeFilme peplum
Filme istorice
Filme epice
Filme de aventuri
Filme cu acțiunea în Roma antică

Ercole contro Roma


Kay Hanley (born September 11, 1968) is an American singer and songwriter. She is best known as the vocalist for the alternative rock band Letters to Cleo.

Life and career

Hanley grew up in Dorchester, Massachusetts, across the street from the Wahlberg family. She attended school at St. Gregory's and Latin Academy. She has been lead singer/songwriter for rock band Letters To Cleo since 1990. The band name was inspired by Hanley's childhood penpal.

In 1996, she co-starred alongside Gary Cherone in Boston Rock Opera's performance of Jesus Christ Superstar as Mary Magdalene.

In 1999, Hanley appeared as herself in the film 10 Things I Hate About You, singing a cover version of Nick Lowe's "Cruel to Be Kind" to Heath Ledger and Julia Stiles at their characters' high school prom, in addition to performing original song "Come On" with Letters to Cleo during an earlier scene at a club.  Towards the end of the 90s she began performing with her then-husband and fellow Letters To Cleo member Michael Eisenstein outside of the band. Around the same time, she gave birth to their daughter, Zoe Mabel.

In 1999 Hanley began a shift in her music career.  She wrote and performed songs for the Kids' WB cartoon series Generation O! along with the rest of Letters to Cleo and provided the singing voice for Rachael Leigh Cook's character Josie in the movie Josie and the Pussycats. In 2002, she released her first solo album, Cherry Marmalade. That same year, she appeared on the Dropkick Murphys/Face to Face split CD, providing guest vocals on the original version of the Dropkick Murphys song "The Dirty Glass".

In 2003, Hanley was approached by Jun Senoue from Sega to co-write and perform on an original song for their upcoming entry in the Sonic the Hedgehog series, entitled Sonic Heroes. The result was the song "Follow Me."

In 2004, Hanley released a follow-up to Cherry Marmalade, The Babydoll EP. That same year, she and her then-husband Michael Eisenstein had their second child, Henry Aaron, the name given in honor of baseball player Hank Aaron and their love for baseball.

In August 2005, Hanley recorded a cover of Iggy Pop's "Lust for Life" for the soundtrack of the Reese Witherspoon film Just Like Heaven. In September 2005, she appeared on The Tonight Show with Jay Leno as part of a pre-taped man-on-the-street segment, singing a song about falling in love at Starbucks.

Hanley is popular with fans of the New England Patriots thanks to the team at one point going  after she sang the pre-game National Anthem at Gillette Stadium.  The streak came to an end when the Patriots lost on January 10, 2010, to the Baltimore Ravens. Hanley is also very involved with the Boston-based charity "Hot Stove, Cool Music," both as performer and spokesperson for the semi-annual event, which has raised over 6 million dollars for The Foundation To Be Named Later

She sang the theme song  for My Friends Tigger & Pooh, a half-hour Disney Channel TV show that premiered on Playhouse Disney on May 12, 2007, and "We Are Care Bears" from Care Bears: Oopsy Does It! and Care Bears to the Rescue.

Hanley and longtime writing partner Michelle Lewis currently compose all-original songs for animated television shows such as the hit Disney series Doc McStuffins.,
Cartoon Network/WB's DC Super Hero Girls, and Harvey Girls Forever and Ada Twist, Scientist on Netflix.
Hanley won a 2022 Emmy Award for songwriting on We The People.

She and writing partners Michelle Lewis, Dan Petty, and Charlton Pettus created Kindergarten The Musical. In production at Disney Junior, the show will debut in fall 2024. Hanley serves as executive producer.

She is co-executive director of Songwriters of North America, an LA-based non-profit which advocates for fair pay and other rights for songwriters. Due to her work with SONA in getting the Music Modernization Act passed into law in October 2018, Hanley was elected Vice Chair of the Mechanical Licensing Collective's Unclaimed Royalties Oversight Committee in August 2019

On Thanksgiving Day 2007, Hanley sang a song called "Caring Changes The World" in the Macy's Thanksgiving Day Parade on the Care Bears float.

In 2007–08, Hanley toured as a back-up singer with Miley Cyrus for Hannah Montana concerts and events.

Hanley's latest album, Weaponize, was released May 27, 2008.

Hanley co-wrote "Don't Wanna Be Famous" on the band The Dollyrots' eponymous album.

In 2014, Kay Hanley appeared in the Parks and Recreation season 6 finale, performing her song "Here & Now" at the Pawnee-Eagleton Unity Concert. The character of Ben Wyatt, played by Adam Scott, is seen offstage in his Letters to Cleo t-shirt, blissfully watching the band as Hanley winks at him. Hanley is seen later in the episode entering Tom Haverford's new restaurant, Tom's Bistro.

In 2020, at the height of the COVID-19 pandemic, she appeared as lead vocalist in a "distanced" music video, a cover of Donnie Iris's "Ah! Leah!" Later that year, she appeared on Saving for a Custom Van, a tribute album for Adam Schlesinger, with whom she had worked on Josie and the Pussycats, following his death from COVID-19. She performed the Fountains of Wayne song "Radiation Vibe" in his memory.

Hanley married audio engineer Clayton Janes in 2021 in Bentonville, Arkansas.

Oh 2023, Hanley and her fellow Letters to Cleo bandmate Tom Polce wrote the songs for "Subspace Rhapsody," an episode of Star Trek: Strange New Worlds performed in the style of a broadway musical.

Discography

Letters to Cleo

Pet Projects
The title of this section indicates projects that both Hanley and Eisenstein have taken an active interest in developing, in terms of playing multiple roles, including production as well as composition and/or instrumentation.

Solo

Soundtracks

Special appearances

Filmography

Further reading
MacNeil, Jason. "Kay Hanley". Allmusic. Retrieved January 21, 2012.

References

External links
 Kay Hanley on Twitter
 Letters to Cleo website
 Kay Hanley's MySpace

 Kay and USA Mike's Lynx

American women rock singers
Living people
Zoë Records artists
21st-century American women singers
21st-century American singers
Letters to Cleo members
1968 births

Kay Hanley


Axios peut désigner :
 Axios, nom antique du Vardar, le plus long fleuve de la Macédoine géographique ;
 Axios, une race de chevaux marronne ;
 Axios, un site web d'information américain.

Axios (homonymie)


Tour du Loir-et-Cher 2016 var den 57. udgave af det franske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 13. til 17. april 2016. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2016 og var i kategorien 2.2.

Hold og ryttere

Etaperne

Løbet

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2016
2016

Tour du Loir-et-Cher 2016


Lorenzo Prospero Bottini (Lucca, 2 de março de 1737 - Roma, 11 de agosto de 1818) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Lucca em 2 de março de 1737. De família patrícia. Filho do Marquês Filippo Bottini, advogado consistorial, e Fulvia Spada.

Educação
Estudou Direito na Universidade de Bolonha.

Início da vida
Em 1764, foi chamado a Roma para ocupar um lugar no Colégio dos Advogados Consistoriais, cargo recentemente concedido à República de Lucca pelo Papa Clemente XIII. Em Roma, fez amizade com monsenhor FM Buonamici, agente da República de Lucca junto à Santa Sé; titular, dezembro de 1769. Referendário do Tribunal da Assinatura Apostólica, fevereiro de 1771. Abade commendatario ) de um mosteiro em Lucca, dezembro de 1771. Membro de uma congregação, anexa ao SC do Conselho, para a revisão do Estado do Igreja, logo após a ascensão do Papa Pio VI, setembro de 1775. Reitor do Archiginnasio de La Sapienza , julho de 1781 a 1784. Relator da Sagrada Consulta, janeiro de 1784. Representante da República de Lucca em Roma, março de 1784 até 23 de fevereiro de 1798. A atitude deferente e respeitosa de Lucca para com a França e as "burguesias jacobinas" em Roma o amargurou a ponto de que em 23 de fevereiro de 1798, ele voltou para Lucca. Pró-prefeito da Annona . Vigário do Patriarca Liberina Basílica de S. Maria Maggiore. Reitor da Pontifícia Universidade Gregoriana, 1808. Secretário da SC da Sagrada Consulta .

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 8 de março de 1816; publicado no consistório de 1º de outubro de 1817; recebeu o chapéu vermelho em 4 de outubro de 1817; e a diaconia de S. Adriano, 15 de novembro de 1817.

Morte
Morreu em Roma em 11 de agosto de 1818. Exposta na igreja de S. Maria in Vallicella, onde ocorreram as exéquias; e enterrado no túmulo de sua família na igreja de Santissimo Crocifisso e San Bonavenura dei Lucchesi , Roma.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII

Lorenzo Prospero Bottini


Záhorská Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.895 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Záhorská Ves este atestată documentar din 1557.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Záhorská Ves


Strawn may refer to:

Places
Strawn, Illinois
Strawn, Texas
Strawn Pass, mountain pass of Antarctica

Other uses
Strawn (surname)

Strawn


Levator scapulae er en skeletalmuskel placeret bagpå og langs siden af nakken. Som dens latinske navn antyder, er dens hovedfunktion at løfte skulderbladet.

Referencer

Overfladiske rygmuskler

Levator scapulae


A doua generație a francizei Pokémon cuprinde 100 de creaturi fictive introduse în seria de jocuri video de bază din 1999 în Game Boy Color și Pokemon Gold și Silver. Unii Pokémon din această generație au fost introduse în adaptări animate înainte de aur și argint, cum ar fi numărul 175 Togepi, care a fost un personaj recurent în seria de anime Pokemon în 1998 și 1999, și numărul 183 Marill, un personaj recurent din anime 1999.

Următoarea listă detaliază 100 de Pokémoni din Generația II în ordinea numărului lor Pokédex național. Primul Pokemon, Chikorita, este numarul 152 iar ultimul, Celebi, este numarul 251. Formele alternative care au ca rezultat schimbari de tip si Mega Evolutions sunt incluse pentru comoditate, deși Mega Evolutions nu au fost adaugate pana la Generația VI.

Design și dezvoltare
Două tipuri noi au fost introduse în Pokémon Gold și Silver - și anume tipurile "Întuneric" și "Oțel" - care au fost menite să echilibreze mai bine jocul bătăliilor Pokémon. Tipurile de tip Întuneric and Oțel se opun atacurilor "Psihic", care era un tip dominant în Roșu și Albastru. Conceptul de reproducere a fost introdus și în cea de-a doua generație de jocuri Pokémon, care permite jucătorilor să manipuleze într-o mai mare măsură abilitățile Pokemonului. Unele dintre noile Pokémon introduse în aur și argint sunt pre-evoluții ale altor Pokémon, cum ar fi Pichu și Igglybuff. Acești copii Pokémon sunt disponibile numai prin reproducerea versiunilor lor adulte.

Pokemon Gold și Silver a fost dezvăluit pentru prima oară la Nintendo Space World în 1997. În acest moment, jocul a avut o masă a lumii masiv mai mare decât jocul final, iar acest prototip a prezentat în jur de 40 de designuri Pokemon care au fost eliminate și înlocuite atunci când jocurile au fost lansate 1999.

Listă de Pokémon

Forme Mega

Note

Referințe

Listă de Pokémon

Lista generației II de Pokémon


Fate: The Best of Death prva je kompilacija američkog death metal-sastava Death. Album je 4. kolovoza 1992. godine objavila diskografska kuća Under One Flag. Sadrži pjesme s prvih četiriju albuma – Scream Bloody Gorea, Leprosyja, Spiritual Healinga i Humana.

Popis pjesama

Osoblje

Death
Chuck Schuldiner – bas-gitara (pjesme 1., 3., 5., 8. – 10.), gitara, vokali
Rick Rozz – gitara (pjesme 2., 9. – 10.)
Steve DiGiorgio – bas-gitara (pjesme 2., 6.)
Chris Reifert – bubnjevi (pjesme 1., 5., 8.)
Terry Butler – bas-gitara (pjesme 4., 7.)
Bill Andrews – bubnjevi (pjesme 3. – 4., 7., 9. – 10.)
James Murphy – gitara (pjesme 4., 7.)
Sean Reinert – bubnjevi (pjesme 2., 6.)
Paul Masvidal – gitara (pjesme 2., 6.)

Ostalo osoblje
Alan Becker – kompilacija
Kevin Sharp – popis pjesama
Allan Flaum – remastering
Michael Haynes – fotografije
Brain Freeman – dizajn
David Bett – dizajn

Izvori

Albumi sastava Death
Albumi iz 1992.

Fate: The Best of Death


23889 Hermanngrassmann este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23889 Hermanngrassmann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 0,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

23889 Hermanngrassmann


Fernando Morán Calvo-Sotelo (Madrid, 12 de diciembre de 1955) es un diplomático español, actual embajador de España en Argelia (desde 2018)

Biografía
Licenciado en Derecho, hijo del exministro Fernando Morán López y sobrino del expresidente del Gobierno Leopoldo Calvo-Sotelo.

Ingresó en 1981 en la Carrera Diplomática. Ha estado destinado en las representaciones diplomáticas españolas en Kuwait, República Dominicana y Marruecos. Ha desempeñado la segunda jefatura de las embajadas de España en Rabat, Tel-Aviv y Berna. Ha sido director del Gabinete del Secretario de Estado para la Cooperación Internacional y para Iberoamérica, y embajador de España en la República Democrática del Congo.

Fue embajador de España en la República de Senegal (2003-2008); embajador de España en Cabo Verde (2004-2007); embajador en Misión Especial para los Organismos Internacionales Africanos (2008-2011); embajador de España en Costa de Marfil (2011-2014) con concurrencia en Burkina Faso y Liberia; embajador de España en Liberia (2012-2014); y embajador de España en Argelia (desde 2018).

Referencias

 Fernando Morán Calvo-Sotelo, nuevo embajador en misión especial en África

Embajadores de España en Argelia
Embajadores de España en Liberia
Embajadores de España en Costa de Marfil
Embajadores de España en Cabo Verde
Embajadores de España en Senegal
Diplomáticos de España del siglo XX
Diplomáticos de España del siglo XXI
Nacidos en Madrid

Fernando Morán Calvo-Sotelo


112, Jülyen takviminde bir yıldır.

Olaylar
 Trajan Forumu'nun yapımı tamamlandı.

Doğumlar

Ölümler

112


Yukarıgöcek, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 81 km, Bigadiç ilçesine 43 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Yukarıgöcek, Bigadiç


Die katholische Kapelle Hl. Drei Könige ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Oberlandenbeck, einem Ortsteil von Eslohe im Hochsauerlandkreis (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Der kleine geschlämmte Bruchsteinsaal mit leicht eingezogener Apsis steht auf einer Wiese nördlich des Ortes. Er wurde im 14. Jahrhundert errichtet und nach einer Bezeichnung 1721 erneuert. Die Wände sind durch Spitzbogenfenster gegliedert. Dem Gebäude wurde ein Dachreiter aufgesetzt. Im Innenraum ist eine Flachdecke eingezogen. Die Fenster sind mit Säulchen und Bögen gerahmt, die Fenster des Schiffes befinden sich in Rundbogenblenden. Die bauzeitliche Ausmalung wurde 1976 freigelegt und restauriert.

Ausstattung
 Das Pilasterretabel besitzt ein Gemälde mit der Darstellung der Heimsuchung ist von der Mitte des 18. Jahrhunderts. Es stammt aus der Kirche in Schmallenberg-Wormbach.
 Die Figuren der Pietà, der hl. Lucia und das Anbetungsrelief aus Holz wurden im 18. Jahrhundert geschnitzt und entstellend gefasst.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Oberlandenbeck
Oberlandenbeck
Oberlandenbeck, Drei Konige
Erbaut im 14. Jahrhundert
Baudenkmal in Eslohe (Sauerland)

Hl. Drei Könige (Oberlandenbeck)


Digter er en dansk dokumentarfilm fra 2000 instrueret af Claus Bohm efter eget manuskript.

Handling
Hvad er en digter? Hvad er et digt? Hvad er skønhed? Det er nogle af de spørgsmål, der stilles i filmen. Den er en personlig skildring af ti yngre digtere, der har været med til at præge 1990'ernes danske lyrik. Med rejsen som tema bevæger filmen sig igennem forskellige rum, elementer og digteriske landskaber. Ti forskellige stemmer med hvert sit temperament, men fælles om en drift mod digtet, sproget og verdenen.

Medvirkende
 Annemette Kure Andersen
 Naja Marie Aidt
 Niels Lyngsø
 Morten Søndergaard
 Janus Kodal
 Christian Dorph
 Lene Henningsen
 Karen Marie Edelfeldt
 Katrine Marie Guldager
 Nicolaj Stochholm

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Digter (dokumentarfilm)


The Teen Idles were an American hardcore punk band formed in Washington, D.C., in September 1979. Consisting of teenagers Nathan Strejcek, Geordie Grindle, Ian MacKaye and Jeff Nelson, they recorded two demo sessions and the 1980 Minor Disturbance EP before breaking up in November 1980. The influential independent record label Dischord Records was originally created with the sole purpose of releasing The Teen Idles Minor Disturbance 7" record. They were an early landmark in the D.C. hardcore movement, and MacKaye and Nelson would later form the seminal punk rock outfit Minor Threat.

The Teen Idles were among the first punk groups from the early 1980s hardcore movement to break out of their regional scene to tour and sell nationally. Inspired by other American punk bands like the Cramps and Bad Brains, the Teen Idles' music was an early version of hardcore punk, and an attempt, in the words of MacKaye, "to get away from a really corrupted music". Their appearance, lyrics and musical style sought to revive a punk movement that they believed had lost its original zeal.

History

Formation
In 1978, Washington teenager MacKaye discovered punk rock through a local college radio station, Georgetown University's WGTB. He met Nelson at Woodrow Wilson High School a classmate of his, after the latter set off a pipe bomb outside their school and MacKaye went to investigate. The two became friends and quickly discovered their shared interest in punk. MacKaye and Nelson saw their first punk show in January 1979—a benefit concert by the Cramps for WGTB. The concert inspired the pair; MacKaye later admitted, "It blew my mind because I saw for the first time this huge, totally invisible community that had gathered together for this tribal event. [...] I thought, 'This appeals to me. This is the world I think I can breathe in. This is what I need'".

After seeing a Bad Brains concert, MacKaye and Nelson began playing in a punk band, The Slinkees, with school friends Grindle and Mark Sullivan. The Slinkees played a single show before Sullivan went to college. After a failed attempt to recruit MacKaye's friend Henry Garfield (later Henry Rollins), the band added Strejcek as the vocalist. The Slinkees soon renamed themselves the Teen Idles. After touring and practicing for several months, the band recorded two demo sessions at a local studio in February and April 1980, despite the engineer and a visiting band openly laughing as they recorded. They also began playing at house parties and pizza parlors, and opened for Bad Brains at an art gallery, in a dilapidated row house in the Adams-Morgan neighborhood, called Madam's Organ.

Appearance

To revive the fervor of punk, which the band felt was being distorted by new wave, the Idles sought to look as intimidating as possible. They shaved their heads, grew mohawks and wore various punk accessories. Nelson and MacKaye even drove thumbtacks into the soles of their boots so they would make an "ominous clacking" sound when they walked. The band's visual presentation was at odds with their demeanor; according to MacKaye, "In our shows and within our own community, we were totally goofy guys. We were painfully honest—we didn't shoplift, we didn't vandalize, we didn't spray-paint. [...] We don't do anything—everybody just hates us because of the way we look".

The Music
The members of Teen Idles were not considered to be as musically talented as other bands. The band was known for their ability to irritate using their lyrics. The lyrics consisted of no melody and digs at different things; such as, drug culture.

West Coast tour and Inner Ear
After a number of concerts in D.C. opening for bands such as the Untouchables, the Idles decided to tour the West Coast in August 1980. Along with roadies Garfield and Sullivan, the band traveled to California. They were immediately hassled by police upon their arrival, and after challenging the police, Nelson was handcuffed for an hour. When the Teen Idles eventually began their tour, they were refused entry at Los Angeles' Hong Kong Café because of their age. Originally due to open for the Dead Kennedys and the Circle Jerks, they settled for playing the next night, opening for the Mentors and a band called Puke, Spit and Guts in exchange for just $15. The Teen Idles impressed those at the venue; MacKaye later said, "People were freaked out by how fast [we played]".

Upon returning to D.C., the Teen Idles were asked by Skip Groff, owner of the Washington record store Yesterday and Today, to record some tracks at Inner Ear, a small recording studio in Arlington, Virginia. They were introduced to engineer and owner Don Zientara (the "studio" was a four-track recorder at Zientara's house). The Teen Idles played live in the basement while Zientara engineered and Groff produced. Seven tracks were recorded in total. However, the band was undecided about what to do with the tapes and eventually shelved them.

Breakup and Minor Disturbance

In late 1980, the Teen Idles decided to break up, mostly because Grindle had fallen out with Nelson. Grindle's new girlfriend, a born-again Christian, disapproved of the band, causing Grindle to question his role. Tensions between Grindle and Nelson, who was an outspoken atheist, escalated until Grindle decided to quit. Their last show was on November 6, when they opened for SVT at the 9:30 Club. It was a key event for the popularity of all-ages shows—where alcohol was not for sale, and thus no age restriction for admission. Previously, at the Mabuhay Gardens in California, the band was allowed entry to the club only after big "X"s were drawn on their hands—this showed that they were under the legal drinking age. The Idles suggested this to 9:30's management, and vowed that if youths were caught drinking, the club could ban them. The management agreed; the Teen Idles' final show passed without incident.

After a year in existence, the band had earned a total of $600. They now faced two options: divide the money among the members, or press the recordings they had made with Zientara at Inner Ear. Choosing the latter, Nelson, Strejcek and MacKaye formed Dischord Records with Groff's help, to release the recordings. The band sent the tapes to a pressing plant in Nashville, Tennessee that specialized in pressing country music records. Initially puzzled by the request to put eight songs on a 7" record, they pressed 1,000 copies. For the cover, the band took apart another 7" record sleeve and used it as a template for their own cover design. They photocopied it on 11" × 17" paper, which the band members cut out with scissors, folded and glued by hand, then into these inserted the records and lyric sheets. Released in December 1980, Minor Disturbance was a local success, receiving radio airplay and reviews from fanzines such as Touch and Go, which meant that Dischord now had enough money to release records by other bands.

Later projects
After the Teen Idles disbanded, Grindle chose not to pursue a career in music. By the time of Minor Disturbances release, Nelson and MacKaye had already formed Minor Threat. The new band's first show was on December 17, 1980. Strejcek became involved in the running of Dischord, until Nelson and MacKaye, disappointed by his lack of effort, "decided to take it back".

Legacy
The Teen Idles appeared on several hardcore punk compilations throughout the 1980s and 1990s, most prominently the influential collection Flex Your Head, issued by Dischord in January 1982.

To celebrate the label's 100th release, Dischord issued the Anniversary EP in 1996, comprising the two demo sessions the band had recorded in February and April 1980.

Musical style and outlook

According to journalist Michael Azerrad, the Teen Idles "played proto-hardcore tunes that skewered their social milieu". MacKaye later explained in the hardcore documentary Another State of Mind: "When I became a punk, my main fight was against the people who were around me — friends". When MacKaye was 13, he moved to Palo Alto, California for nine months. On his return, his friends had begun taking drugs and drinking. He remarked, "I said, 'God, I don't want to be like these people, man. I don't fit in at all with them.' So it was an alternative".

The graphic emblem most associated with the straight edge movement is a black "X", typically drawn on the wearer's hands with a marker. According to MacKaye, "We were in San Francisco, and we played a place called Mabuhay Gardens. They figured out we were underage, and they wouldn't let us play. We worked out a deal with their management that we just wanted to play and we weren't going to drink, so they got a marker and put a big 'X' on our hand, So we came back to Washington, D.C., and went to this nightclub, the 9:30, and said 'Hey look, we're not going to drink and we will put this 'X' on our hand. If you see us drinking you can throw us out forever. We are not going to drink, we just came to see the music'". The band adopted the marking, and though it was initially meant to signify youth, it became a wider emblem for bands prepared to play to audiences under the legal age to be served alcohol. MacKaye noted that at the time the symbol "wasn't supposed to signify straight edge—it was supposed to signify kids. It was about being young punk rockers... it represents youth".

Most of the band's lyrics were written by MacKaye. Like the group's appearance, their lyrical subject matter reacted against the then dominant new wave scene, and the perceived complacency that many first-wave punk bands, including the Clash and the Damned, seemed to have fallen into by the early 1980s. In "Fleeting Fury", Strejcek pleads, "The clothes you wear have lost their sting / So's the fury in the songs you sing". The Teen Idles were strongly influenced by punk bands in Washington and California, such as Bad Brains, Black Flag, and the Germs. These influences were reflected in the Teen Idles' songs, which consisted mostly of Strejcek shouting over a one-two hardcore beat, with MacKaye and Grindle providing short and speedy riffs, interspersed with quick guitar solos from Grindle.

Band members
Former members
 Nathan Strejcek − lead vocals (1979–1980)
 Geordie Grindle − guitar (1979–1980)
 Ian MacKaye − bass (1979–1980)
 Jeff Nelson − drums (1979–1980)

Discography

EPs
 Minor Disturbance 7" (1980, Dischord)
 Anniversary 7" (1996, Dischord)

Compilation appearances
"I Drink Milk", "Commie Song" and "No Fun" on Flex Your Head (1982, Dischord)
"Teen Idles" on Where Is J.R. ? cassette (1982, Schrott)
complete Minor Disturbance on Four Old 7"s on a 12" (1984, Dischord)
complete Minor Disturbance on Dischord 1981: The Year in Seven Inches (1995, Dischord)
"Get Up and Go" and "Deadhead" on 20 Years Of Dischord (1980 - 2000) box set (2002, Dischord)

Notes

References
Andersen, Mark and Jenkins, Mark. Dance of Days: Two Decades of Punk in the Nation's Capital. Akashic Books, 2008.
Azerrad, Michael. Our Band Could Be Your Life. Little, Brown and Company, 2001.
Lahickey, Beth. All Ages: Reflections on Straight Edge. Revelation Books, 1998.

External links
 Dischord's Teen Idles page
 The Teen Idles' Bandcamp page
 List of Teen Idles gigs

Dischord Records artists
Hardcore punk groups from Washington, D.C.
Straight edge groups

The Teen Idles


Le Mariage de Betsy () est un film américain réalisé par Alan Alda, sorti en 1990.

Synopsis

Eddie Hopper est un entrepreneur en construction de Long Island à New York et a deux filles d'âge adulte. L'une d'elles, Betsy, est sur le point de se marier.

L'argent se fait rare chez les Hopper, mais Eddie, contre l'avis de son épouse Lola, décide qu'il est important de tenir un mariage luxueux afin d'impressionner la famille riche de l'homme que Betsy va marier. Chacun dans la famille donne ses conseils à Eddie, incluant le fantôme de son père.

La construction d'une nouvelle maison par Eddie ajoute à ses tracas et à ses problèmes financiers. En désespoir de cause, il se tourne vers son beau-frère corrompu, Oscar, qui finit par mêler Eddie à des usuriers. Un jeune homme du nom de Stevie Dee est envoyé pour surveiller Eddie, mais il se met plutôt à admirer Connie Hopper, qui n'est pas qu'une policière mais aussi la sœur de la fiancée.

Le mariage de Betsy se déroule finalement comme prévu, mais est perturbé par une pluie torrentielle.

Fiche technique

Distribution
 Alan Alda  : Eddie Hopper
 Madeline Kahn  : Lola Hopper
 Molly Ringwald : Betsy Hopper
 Ally Sheedy  : Connie Hopper
 Joe Pesci  : Oscar
 Anthony LaPaglia  : Stevie Dee
 Catherine O'Hara  : Gloria
 Burt Young  : Georgie
 Joey Bishop  : Mr. Hopper
 Dylan Walsh  : Jake Lovell
 Julie Bovasso  : Grandma

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1990
Comédie américaine
Film de Touchstone Pictures
Film sur la corruption

Le Mariage de Betsy


Lunar Society of Birmingham var en middagsklub og et uformel forening af fremtrædende personer under oplysningstiden i Midlands i England.

Lunar Society blev oprettet i Birmingham af Matthew Boulton. Måneselskabet medlemmer var kun mænd, bl.a. Erasmus Darwin, James Watt og Joseph Priestley. Måneselskabet medlemmer mødtes omkrig hver fuldmåne og medlemmerne af gruppen har fået æren for at udvikle koncepter og teknikker indenfor videnskab, landbrug, fremstilling, minedrift og transport, som udgjorde grundlaget for den industrielle revolution.

Referencer

Oplysningstiden
Foreninger fra Storbritannien

Lunar Society


La gran divergencia o divergencia en el desarrollo técnico y/o económico entre Occidente y Oriente, es un término acuñado por Samuel Huntington y se refiere al periodo –que comienza en el , tiene su esplendor en el  y buena parte del - de dominación occidental. También se conoce como "milagro europeo" según el término acuñado por el historiador de economía Eric Jones en 1981. El término es utilizado por Kenneth Pomeranz en su libro de 2000 The Great Divergence: China, Europe, and the Making of the Modern World Economy

La teoría sobre el "milagro europeo" se refiere al proceso por el cual el mundo occidental (Europa inicialmente, seguida por América del Norte) creció y se convirtió en dominante técnica, económica, política y militarmente a nivel mundial, eclipsando a las sociedades premodernas orientales que hasta entonces habían sido regionalmente hegemónicas como la China de los Qing, el Imperio Mogol de la India, la Corea de los Joseon, el Japón de los Tokugawa o el Imperio otomano.

Terminología y definición
El término "gran divergencia" fue acuñado por Samuel Huntington en 1996 y utilizado por Kenneth Pomeranz en su libro del año 2000 The Great Divergence: China, Europe, and the Making of the Modern World Economy. El mismo fenómeno fue tratado por el historiador Eric Jones, en su libro de 1971 The European Miracle: Environments, Economies and Geopolitics in the History of Europe and Asia quien popularizó el término Milagro europeo (European Miracle).

Causas de la gran divergencia entre Occidente y Oriente
Según los autores que defienden esta teoría, este proceso de gran divergencia entre Occidente y Oriente (más bien entre Europa y China) tendría su origen en el descubrimiento de América, la Ilustración, el desarrollo de la ciencia y la era de la razón y fue acompañado y reforzado por el imperialismo colonial, la revolución comercial y la Revolución Industrial. Además de estas razones existen, por parte de los investigadores, una gran variedad de teorías para explicar por qué la Gran Divergencia tuvo lugar, incluyendo la intervención del gobierno, la geografía y las tradiciones consuetudinarias.

Antes de la Gran Divergencia, el mundo considerado más desarrollado y adelantado técnica y económicamente, podía incluir, en distinta medida, a Asia, Europa Occidental, el subcontinente indio y Medio Oriente. En cada una de estas áreas centrales, las diferentes instituciones políticas y culturales permitieron distintos grados de desarrollo. China, Europa Occidental y Japón se había desarrollado a un nivel relativamente alto aunque comenzaron a sufrir restricciones energéticas y escasez de tierras, mientras que India aún poseía grandes cantidades de recursos no utilizados. Se defiende que los cambios técnicos y políticos fueron claves para el desarrollo occidental.

Avances tecnológicos
Los avances tecnológicos, tales como el ferrocarril, el barco de vapor, la minería  y los avances y mecanización de ciertas tareas en agricultura permitieron un desarrollo superior en Occidente respecto a Oriente durante dicha época (siglos XVIII, XIX y hasta mediados del XX).

Para Pomeranz, el uso del carbón como sustituto de la madera se considera clave. Aunque China había utilizado el carbón durante la dinastía Song y la dinastía Ming, su uso se redujo debido al traslado de la industria china hacia el sur del país, a causa de la destrucción de los mongoles y las invasiones Jurchen entre 1100 y 1400. El sur de China estaba muy alejado de los yacimientos de carbón más importantes. El Occidente también tenía la ventaja de una mayor cantidad de materias primas y un mercado de comercio importante. China y Asia han participado en el comercio, pero la colonización llevó una clara ventaja a Occidente

Dominio militar europeo
Thomas Piketty señala en su libro de 2021 'Una breve historia de la igualdad, mencionando a Kenneth Pomeranz, que el dominio militar fue decisivo para la Gran Divergencia y la causa de ese dominio fue la guerra casi constante entre 1500 y 1800 entre los países europeos, sobre todo mantenida por Francia y Reino Unido, y aunque acumularon considerables deudas públicas, esa circunstancia les obligó a crear una capacidad fiscal, financiera y militar extraordinaria que resultó decisiva frente a los estados chino y otomano.

Véase también
 Colonialismo
 Esclavitud
 Modo de producción esclavista
 Imperio británico
 Imperio español
 Imperio alemán
 Historia moderna

Referencias

Bibliografía

 Piketty, Thomas, 'Una breve historia de la igualdad' [Une brève histoire de l'égalité], 2021, editorial Deusto, 294 págs.

Enlaces externos
 David Landes: "Why Europe and the West? Why Not China?", Journal of Economic Perspectives 20, 2 (2006), 3–22

Edad Moderna
Revolución Industrial
Teoría de la Historia
Historia económica
Economía del siglo XIX

Gran divergencia


A eleição parlamentar marfinense de 2021 ocorreu em . O Reagrupamento de Houphouëtistas por Democracia e Paz (RHDP), anteriormente uma coalizão partidária que dava sustentação política para o governo do presidente da República, Alassane Ouattara, e que transformou-se em um partido político unificado após a fusão dos partidos políticos que a compunham, sagrou-se novamente vencedor do pleito ao manter sua maioria absoluta dentro do parlamento marfinense, a despeito das ligeiras quedas observadas na porcentagem de votos válidos obtidos (49.18% frente aos 50.26% obtidos em 2016) e na quantidade de deputados eleitos (137 frente aos 167 eleitos no pleito anterior).

Dentre as forças políticas opositoras, o anteriormente hegemônico Partido Democrata da Costa do Marfim (PDCI) firmou uma coalizão eleitoral com o recém-fundado Juntos por Democracia e Soberania (EDS), concorrendo juntos nos distritos eleitorais locais. Dessa forma, formaram um bloco oposicionista reforçado de 81 deputados. Por sua vez, a União por Democracia e Paz na Costa do Marfim (UDPCI) ainda logrou expandir sua bancada parlamentar de 6 para 8 deputados, enquanto que a Frente Popular Marfinense (FPI) viu sua bancada parlamentar cair de 3 para 2 deputados.

Por fim, os candidatos independentes, que obtiveram uma votação histórica em 2016, experimentaram expressivas quedas tanto em sua porcentagem de votos válidos (de 38.50% para 19.07%) quanto no número de deputados (de 76 para 26 eleitos).

Resultados eleitorais

Eleições na Costa do Marfim
Costa do Marfim
2021 na Costa do Marfim

Eleição parlamentar na Costa do Marfim em 2021


Vitali Sergueïevitch Iourtchenko (né le ) est un ancien officier de renseignement de haut rang du KGB en Union soviétique. Après 25 ans de service au KGB, il fait défection aux États-Unis lors d'une affectation à Rome. Après avoir fourni les noms de deux officiers du renseignement américain en tant qu'agents du KGB et affirmé que Lee Harvey Oswald n'avait jamais été recruté par le KGB, Iourtchenko a échappé aux Américains et est retourné chez les Soviétiques. Il est clair que sa défection initiale était un stratagème, car Iourtchenko a reçu l'ordre de l'Étoile rouge du gouvernement soviétique pour la réussite de « l'opération d'infiltration ».

Contexte
Lors de sa défection aux États-Unis, Iourtchenko a identifié deux officiers du renseignement américain comme agents du KGB : Ronald Pelton et Edward Lee Howard. Pelton a ensuite été condamné, tandis que Howard s'est enfui en Union soviétique avant de pouvoir être interrogé.

Disparition
En novembre 1985, avant de prendre un repas au Pied de Cochon, un restaurant français du quartier de Georgetown à Washington, Iourtchenko a dit à son garde de la CIA : « Je vais me promener. Si je ne reviens pas, ce n'est pas ta faute. » Iourtchenko n'est pas revenu.

Le bâtiment, situé au 1335 Wisconsin Avenue NW, abrite désormais une franchise &Pizza. Une plaque commémorant l'événement était autrefois exposée dans le restaurant Au Pied de Cochon.

Retour en Union soviétique
Quelques jours plus tard, l'ambassade soviétique a convoqué une conférence de presse, au cours de laquelle Iourtchenko a annoncé qu'il avait été kidnappé et drogué par les Américains. Il est possible que sa défection ait été mise en scène pour tromper la CIA avec de fausses pistes, pour protéger Aldrich Ames, un Américain qui travaillait pour la CIA et était alors l'une des taupes les plus importantes de l'Union soviétique au sein de la CIA. Le KGB aurait secrètement interrogé Iourtchenko après son retour, sous l'influence d'un sérum de vérité, pour s'assurer qu'il n'avait pas été recruté par la CIA comme agent double.

Théories
Lors d'une conférence de Texas A&M en 1999 à laquelle ont participé plusieurs professionnels du renseignement de la CIA, ainsi que le général du KGB Oleg Kalouguine, la question de la défection de Iourtchenko a été soulevée. Kalouguine a déclaré que Iourtchenko a commencé comme un vrai transfuge, puis a changé d'avis et a refait défection. Kalouguine a donné plusieurs points :

 Le KGB n'utilisait généralement pas de « faux transfuges », car la défection serait un problème de propagande pour le gouvernement soviétique (« Les gens n'étaient pas censés fuir le paradis »)
 Iourtchenko était amoureux d'une femme mariée à un fonctionnaire soviétique et pensait qu'ils pourraient être ensemble aux États-Unis. Cela n'a pas fonctionné comme prévu.
 Iourtchenko avait un ulcère à l'estomac qui l'inquiétait beaucoup et pensait qu'il pouvait être guéri aux États-Unis.
 La défection de Iourtchenko a été divulguée aux médias après qu'on lui avait promis que ce ne serait pas le cas.
 Iourtchenko a estimé que sa liberté de mouvement était en quelque sorte limitée par la CIA.
 Iourtchenko pensait apparemment que le KGB pourrait bien le traiter à cause des cas de récents réfugiés comme Betov et Chebatriov.

Un autre intervenant a également cru qu'il était un transfuge légitime. James Olson de la George Bush School of Government and Public Service a déclaré : « Je pense que c'était un individu très perturbé et qu'il a refait défection à cause de problèmes psychologiques qu'il avait. » Paul Redmond a déclaré que Sandra Grimes et Jeanne Vertefeuille (de l'affaire Aldrich Ames) pensaient également que Iourtchenko était sincère. Cependant, Redmond pensait qu'il était possible que Iourtchenko ait été envoyé par le KGB en tant que starburst.

Références

Voir aussi

Bibliographie indicative
 .

Liens externes

 Col. Vitaly Yourchenko
 Spooks, ombres, codes et taupes
 Si les murs pouvaient parler : Au Pied De Cochon et 1335 Wisconsin Ave. NO – Partie 1 - Histoire du restaurant d'où Vitaly est retourné en Union soviétique

Espion de la guerre froide
Agent d'un service de renseignement russe ou soviétique
Personnalité de la CIA
Transfuge soviétique
Réfugié aux États-Unis

Vitali Iourtchenko


Demokrat Parti, 7 Ocak 1946'da kurulan, kurulduğu yıl yapılan seçimlerde azınlıkta kalıp 4 yıl sonra yapılan seçimlerde (14 Mayıs 1950) 27 yıllık tek parti dönemini sona erdiren Türk siyasi partisi olarak bilinir. Sırasıyla 1950, 1954 ve 1957 seçimlerini kazanmış ve 10 yıl boyunca iktidar olmuştur. Demokrat Parti, 27 Mayıs 1960 askeri darbesi ile iktidardan düşürülmüş ve 29 Eylül 1960'ta kapatılmıştır. Demokrat Parti'nin kısaltması DP olarak yazılmaktadır.

Tarihçe

Büyük Buhran ve II. Dünya Savaşı arası geçen yıllarda, dünyada faşizm ve otoriter yönetimler güçlenmekteydi. 1924 ve 1930'da iki defa çok partili demokratik yaşama geçmeyi deneyen Türkiye, bunda başarısız olunca, özellikle 1930'dan sonra iktidarı elinde bulunduran Cumhuriyet Halk Partisi devlet ile özdeşleşmeye başladı. Parti ilkeleri anayasaya girince (1937) bu süreç doruk noktaya ulaştı. CHP Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk 1938'de hayatını kaybedince yerine seçilen İsmet İnönü, II. Dünya Savaşı başlayınca, eski devrin küskünlerini de etrafında toplayarak ülkede, savaş günleri sırasında alınan kararlara muhalif olabilecek bir kitlenin oluşmasına engel oldu.

Savaşın özellikle ekonomiyi kötü yönde etkilemesi, büyük kentlerde karaborsacılığın ortaya çıkması, sermayenin belirli ellerde toplanmasını kolaylaştırdı ve bu, bir kent burjuvazisi oluşturdu. Kırsalda, genç nüfusun silah altına alınması küçük ve orta büyüklükteki çiftçinin üretimini düşürdü. Büyük toprak sahipleri arzı kendileri kontrol etmeye başladı. Artan talep karşısında arzdaki daralma enflasyonu ve hayat pahalılığını arttırdı. İktidarın önlem olarak düşündüğü çözümlerden ilki Varlık Vergisi oldu. Devlet tarafından salınan ağır vergileri ödeyemeyen bütün iş adamları Aşkale'ye gönderilerek orada taş kırmak gibi işlerde amele olarak kullanıldı. Keyfi uygulamalara sebep olan bu vergi kent burjuvazisini iktidara cephe almaya itti. Diğer önlem ise Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu'ydu. Bu kanunla büyük toprak sahiplerinin toprakları bölünerek, küçük çiftçiye destek sağlamak hedefleniyordu. Ancak bu, devletin Türkiye'deki bütün arazilerin zaten %70'ten fazlasına sahip olduğunu bilen toprak sahiplerini muhalefet saflarına kanalize etti. İsmet İnönü'nün devletçilik uygulamaları sonucu oluşan ekonomik darboğaz zaten toplumu da aynı yöne iletmiş durumdaydı.

II. Dünya Savaşı 1945'te demokrasilerin zaferi ile son bulduğunda Türkiye bu durumdaydı. Aynı zamanda savaşın sonlarına doğru ülkede özellikle basın ve aydın çevrelerde, demokrasi arzusu artık yüksek sesle dillendirilir olmuştu. Bir yandan da II. Dünya Savaşı'nın galiplerinden olan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin lideri Stalin, Türkiye'den Kars, Ardahan ve Artvin'i istiyordu. SSCB'ye karşı Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık'a yaklaşan Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, 19 Mayıs 1945 günü yaptığı konuşmada bu arzuya yeşil ışık yaktı. Zaten TBMM içinde muhalefet, 1945 bütçe görüşmelerinde su yüzüne çıkmıştı. Mustafa Kemal Atatürk'ün son başbakanı Celâl Bayar, Adnan Menderes, Feridun Fikri Düşünsel, Yusuf Hikmet Bayur, Emin Sazak bütçeye red oyu verdiler. Asıl kırılma Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu görüşülürken ortaya çıktı. Tasarının 17. ve 21. maddeleri tartışılırken Celâl Bayar, Adnan Menderes, Refik Koraltan ve Emin Sazak sert eleştiriler dile getirdiler. Bu yasanın görüşüldüğü günlerde Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan, CHP Grubu'na Dörtlü Takrir adlı bir önerge verdiler. Önerge ülke ve parti yönetiminde özgürlükçü bir anlayış içeren düzenlemeler yapılmasını öngörüyordu. Ancak Dörtlü Takrir reddedildi (12 Haziran 1945). Bunun üzerine, Menderes ve Köprülü o günkü Vatan gazetesinde CHP iktidarına karşı o güne değin örneğine rastlanmayan sertlikte yazılar yazmaya başladılar. Sonuç olarak Menderes, Koraltan ve Köprülü partiden ihraç edildiler (Eylül 1945). Aynı gruptan olan Celâl Bayar ise önce milletvekilliğinden sonra da CHP'den istifa etti. Celâl Bayar, 1 Aralık 1945'te parti kuracaklarını açıkladı. İnönü tarafından Çankaya Köşkü'ne çağrılan Bayar, cumhurbaşkanından gerekli desteği aldıktan sonra 7 Ocak 1946 günü Demokrat Parti (DP) kuruldu.

Muhalefet dönemi (1946-1950)
Demokrat Parti programını iki esas etrafında şekillendirmişti: liberalizm ve demokrasi. Cumhuriyet Halk Partisinin ekonomi politikası olan devletçiliğin aksadığı yönler vurgulanarak CHP'ye karşı çıkılmaktaydı. Demokrat Parti üzerinde daha önceki acı tecrübelerin yarattığı ilk kuşkular dağıldığında büyük kitlelerin DP'yi desteklediği görüldü. Bunu şüphesiz iktidardaki CHP de görmekteydi. Meclis tek dereceli seçim kanununu ve 21 Temmuz 1946'da seçimlerin yapılmasını kabul ederek dağıldı. DP başta seçime katılıp katılmama konusunda kararsız kalsa bile katılmaya karar verdi. Bunun üzerine iktidar basın kanununda değişikliğe gitmeye karar verdi. İktidarın basın üzerindeki baskısı daha da arttı. Bozuk olan ekonomide dış ödeme dengesinin bozulması sonucu 7 Eylül 1946'da Türk lirasının değeri düşürüldü. Bu olay DP'ye daha çok prim kazandırdı ve iktidarın güç yitirmesine neden oldu. 1947'de bütçe görüşmeleri sırasında Başbakan Recep Peker ile DP'liler arasında sert tartışmalar yaşandı. DP, TBMM'yi terk etti. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün araya girmesi ile sorun aşıldı.

7 Ocak 1947'de DP ilk kurultayını yaptı. Bu toplantıda özgürlük ve demokrasi arzuları bir defa daha vurgulanırken bunları içeren Hürriyet Misakı kabul edildi. Bunun üzerine iktidar tarafından DP'ye sert hücumlar başladı. Haziran ayında Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ile Demokrat Parti Genel Başkanı Celâl Bayar arasında bir dizi görüşmeler yapıldı ve sonunda İnönü 12 Temmuz 1947'de 12 Temmuz Beyannamesi'ni yayınladı. Beyannamede İnönü, siyasal partilerin Türk demokrasisinin vazgeçilmez unsurları olduğunu vurguladı. Başbakan Recep Peker ayrıldı ve yerine Hasan Saka getirildi.

DP içerisinde bu yumuşama ve iktidarla düzeltilen ilişkiler tepki çekti ve bunun güdümlü demokrasi olduğunu öne süren bir grup partiden ayrıldı. Bu grubu oluşturan Fevzi Çakmak, Yusuf Hikmet Bayur, Kenan Öner, Osman Bölükbaşı, Sadık Aldoğan ve Yusuf Kemal Tengirşenk, 20 Temmuz 1948'de Millet Partisini (MP) kurdu. Böylece 12 Temmuz Beyannamesi ile hem Cumhuriyet Halk Partisi hem de DP, sertlik ve otoriteryanizm yanlısı gruplardan kurtulmuş bulunuyordu. DP, 17 Ekim 1948'de ara seçimlere, seçime güven duymadığı için MP ile birlikte katılmadı. 16 Ekim 1949 ara seçimlerinde de bu tavrını sürdürdü.

DP ikinci büyük kurultayını 20 Haziran 1949'da yaptı. Seçimlerde milletvekili adaylarının %80'ini örgütün saptaması kabul edildi. Bu kurultayda seçimlerde alınan oylara sahip çıkılmasını içeren Millî Teminat Andı kabul edildi. Ancak iktidar bu anda "Millî Husumet Andı" adını taktı. 16 Şubat 1950'de gizli oy, açık tasnif ve yargı denetimini kabul eden, Yargıtay ve Danıştay üyelerinden oluşan bir Yüksek Seçim Kurulunu öngören seçim yasası kabul edildi. DP bu kanuna çok çabalamasına rağmen nispi temsil ilkesini koyduramadı. Bu şartlar altında Türkiye, 14 Mayıs 1950 seçimlerine gitti.

Seçim sonuçlarını takip eden 22 Mayıs 1950 tarihinde TBMM'de yapılan oylamada Celal Bayar Cumhurbaşkanı, Refik Koraltan da meclis başkanı seçilmiştir. Öte yandan Demokrat Parti'nin genel başkanı olarak da Adnan Menderes seçilmiş ve hükümeti kurma ile görevlendirilmiştir (Aslan, 2014: 40). Bundan sonraki süreç, Demokrat Parti'nin iktidar süreci olarak devam etmiştir. Demokrat Parti dönemi olarak nitelendirilen 1950-1960 yılları arası iç ve dış siyasette çok önemli gelişmelerin yaşandığı önemli bir dönem olarak tarihte yerini almıştır

İktidar dönemi (1950-1960)

1950 seçimleri

14 Mayıs 1950 günü yapılan seçimler Türkiye'de 27 yıllık tek parti devrini sona erdirdi. 1923'ten beridir tek başına ülkeyi idare eden Cumhuriyet Halk Partisi iktidarı halk oyu ile Demokrat Parti'ye devredecekti. Seçim sonuçlarına göre DP %52.7 oy alarak 408 milletvekilliği kazanmıştı. CHP %39.4 ile 69 milletvekili ile temsil edilme hakkı kazandı. Millet Partisi 1, bağımsızlar 9 milletvekiline sahip oldular. Mustafa Kemal Atatürk'ten sonra 11.5 yıldır cumhurbaşkanlığı görevinde bulunan İsmet İnönü artık ana muhalefet lideriydi. 22 Mayıs 1950 günü TBMM açıldı. Refik Koraltan başkanlığa seçildi. Ardından yapılan cumhurbaşkanlığı oylamasında DP Genel Başkanı, İzmir milletvekili Celâl Bayar 453 milletvekilinin katıldığı oylamada 387 oy alarak Türkiye Cumhuriyeti'nin üçüncü cumhurbaşkanı seçildi. Hükûmeti kurmakla DP Aydın Milletvekili Adnan Menderes görevlendirildi. Aynı gün Menderes kendisinin ilk, Cumhuriyet'in 19. Hükûmeti'ni kurdu. 2 Haziran'da güvenoyu aldı. 9 Haziran 1950'de DP Genel İdare Kurulu Adnan Menderes'i genel başkanlığa seçti. Dünyada belki çok nadir görülen bir olay gerçekleşmişti. Uzun yıllar boyu ülkeyi kendi otoritesi ile yöneten iktidar, tamamen serbest, hür, kansız ve hilesiz bir seçim ile yerini bir başka partiye bırakmıştı. Bu yüzden 1950 seçimleri, Türkiye Cumhuriyeti tarihinde Beyaz ihtilal olarak adlandırılmıştır.

Hükûmet programında devri sabık yapılmayacağı belirtilerek, 27 yıllık dönemin hesabını sormaya kalkmayacağı açıklandı. Ancak DP'nin yasal anlamda ilk çalışması Arapça ezan yasağını kaldırmak oldu. Radyoda dini yayınlar yapılması ve mevlit yayınlanması üzerindeki yasaklar kaldırıldı.

II. Dünya Savaşı boyunca başarılı bir biçimde yürütülen tarafsızlık politikası, uygun dış ticaret ilişkileri geliştirmişti. Bu yüzden DP iktidarı ilk yıllarında dış kredi kaynakları bulmada başarılı oldu ve bunlardan yararlandı. Ayrıca savaş boyunca Merkez Bankası rezervleri de altın ve döviz bakımından iyi bir seviyeye ulaşmıştı. Kore Savaşı'na asker gönderilmesi ve böylece NATO'ya giriş vizesinin alınması uluslararası koşulları Türkiye'nin lehine çeviriyordu. Tarım ürünlerinin dış pazarda uygun fiyatlardan müşteri bulması ve Marshall Planı çerçevesinde dışarıdan gelen para bu ilk dönemde ciddi bir iktisadi ferahlama getirdi. Tarımda makineleşme sağlandı. Karayolları politikasına hız verildi, köyler kasabalara kasabalar da kentlere hızlı bir biçimde bağlanmaktaydı.

Kitlelerin II. Dünya Savaşı yıllarında yaşanan yoksulluğu henüz unutmamış olması DP'ye olan sempatiyi daha da arttırdı. ABD ve Dünya Bankası raporları çerçevesinde hazırlanan iktisadi programlar ile liberal bir ekonomik anlayışın tüm alanlarda hakimiyetine çalışıldı. Ancak KİT'lerin de büyümesi sağlandı. DP özel girişimciliği KİT'ler kanalı ile desteklemiştir. Hammadde ve aramalı transferinin KİT eli ile yapılması sağlandı. Tarım kalkınmanın en önemli aracı olarak görüldü ve bir taraftan uygun fiyatta pazar politikası bir taraftan da çağdaş girdiler kullanılması yoluna gidildi. Bunda başarılı da olundu.

Kore Savaşı'na bir tugay gönderilmesi kararı sonrası 1952'de Türkiye NATO'ya girdi. Ekonomik alanda bir rahatlama devresi yaşanırken ve DP'nin halkla ilişkileri de yolundayken ana muhalefet CHP'nin üzerine gidildi. 1953 yılında CHP malları hazineye devredildi. Halkevleri kapatıldı. 1945 sonrası CHP döneminde kapatılmaya başlanan  köy enstitüleri 28 Ocak 1954'te tamamen kapatıldı. 1954'te laiklikten uzaklaştığı gerekçesiyle MP kapatıldı.

1954 seçimleri

1950 seçimleri sonrasında ülkede yaşanan ekonomik ferahlama, II. Dünya Savaşı yıllarının üzerinden pek az bir süre geçmesi nedeniyle büyük önem kazanmaktaydı. Muhalefetteki Cumhuriyet Halk Partisi, 1950-1954 yılları arasında özellikle ekonomik anlamda DP icraatlarına eleştiriler getirdi ancak ortaya çözüm olarak kabul edilebilecek bir öneri sunamadı. Bu koşullar altında gidilen 2 Mayıs 1954 seçimlerinde Demokrat Parti gücünü iyice arttırdı. DP 5,3 milyon oy alarak, Türkiye genel seçimleri tarihinde kırılamamış bir oy rekoru kırdı. Bu oy miktarı toplam oyların %56,6'lık kısmı demekti. DP 503 milletvekilliği kazandı. 3,1 milyon (%34,8) oy alan CHP sadece 31 milletvekili kazanabildi. Arada sadece 2 milyon oy fark olmasına rağmen milletvekili sayıları arasında bu kadar fark olmasının sebebi, 1950 seçim kanunu değişikliğinde CHP'nin değişmesini istemediği çoğunluk sistemidir. Seçimlerde bu sonuçların ortaya çıkmasının ardından TBMM, 17 Mayıs 1954'te açıldı. Celâl Bayar 513 milletvekilinin katıldığı oylamada 486 oy alarak bir defa daha cumhurbaşkanlığına seçildi. Adnan Menderes üçüncü kabinesini kurdu. Bu kabine cumhuriyet tarihinde günümüze kadar en yüksek güvenoyunu almış kabinedir .

İkinci iktidar döneminde, iktidar ile muhalefet arası gerginleşti. Ekonomide olumsuz gelişmeler görüldü. İktidar baskılarını daha da arttırdı. Parti içindeki anlaşmazlıklar partinin bölünmesine ve 20 Aralık 1955'te Hürriyet Partisi'nin kurulmasına yol açtı.

1957 seçimleri

Ekonomide yaşanan darboğaz ve siyasi çalkantılar nedeniyle DP seçimleri 1 yıl önceye aldı. 27 Ekim 1957 günü yapılan seçimler öncesinde kampanya oldukça sert geçti. Seçimler iktidarı zayıflattı, muhalefetin elini güçlendirdi. Seçimler öncesinde muhalefetin seçimlere bir cephe halinde girmesini engelleyen DP, yine de oy kaybından kurtulamadı. Sonuçlara göre DP %47.9 oyla 424 milletvekili çıkardı. Bu milletvekili sayısında çoğunluk sisteminin etkisi büyüktür. Muhalefetteki Cumhuriyet Halk Partisi ise oyların %41.1'ini alarak 178 milletvekili aldı. Cumhuriyetçi Millet Partisi (CMP) ve Hürriyet Partisi) dörder milletvekilliği aldılar. Rivayete göre Adnan Menderes, dakika dakika değişen seçim sonuçları nedeniyle bir ara "Allah'ım bir daha bana böyle bir seçim gecesi yaşatma" demiştir. 1950 ve 1954 seçimlerinden sonra ilk defa muhalefetin oyu iktidarın üzerine çıkmıştı. Muhalefete göre DP artık azınlığın iktidarıydı. Seçimler sonrasında da gerginlikler sürdü. TBMM Kasım ayında açıldı. Celâl Bayar 610 milletvekilinden 413 DP milletvekilinin katıldığı oylamada 413 oy alarak üçüncü defa cumhurbaşkanlığına seçildi. Adnan Menderes beşinci hükûmetini kurdu ve güvenoyu aldı.

1957 seçimlerinden sonra siyasi ortamda sertlik günden güne daha da artmaya başladı. 1958 yılında, dış ödemeler dengesindeki bozukluk alınan dış borçları ödenemez hale getirmişti. Türkiye'nin borçlandığı ülkeler arasında kurulan bir konsorsiyum ile varılan mutabakat ile 4 Ağustos 1958'de ekonomik istikrar tedbirleri yürürlüğe girdi. Yapılan devalüasyon ile Türk lirasının değeri yeniden belirlendi. Dolar kuru 2,80 liradan 9,02 liraya çıktı. Bu tedbir dış ödeme dengesini biraz olsun sağladı ise bile yaşanan ekonomik durgunluk, zamları, işsizliği ve iflasları da beraberinde getirmişti. Ağustos 1958, DP ve Cumhuriyet Halk Partisi gruplarının karşılıklı bildirileri ile geçti. İhtilal sözleri dolaşmaya başladı. Demokrat Parti lideri ve Başbakan Adnan Menderes 12 Ekim 1958'de Manisa'da yaptığı konuşmada, kin ve husumet cephesi olarak tanımladığı muhalefetin oluşturduğu Güç Birliği Cephesi karşı bir Vatan Cephesi kurulması gerektiğini vurguladı. Radyolardan Vatan Cephesi'ne katılanların adları okunmaya başladı.

Bu arada 1955 yılından beridir ağır ağır ilerleyen Kıbrıs Sorunu da kendini gösterdi. Kıbrıs'ta EOKA örgütü Türkler üzerinde baskı yapmaya başlamıştı. Türkiye adanın bölünmesinden yani o günlerin deyimi ile Taksim edilmesinden yanaydı. 1958 başlarında adada bulunan İngiliz askerler Türkler'e ateş açınca büyük bir tepki ortaya çıktı. Türkiye ayağa kalktı. Haziran ayında İstanbul'da 300 bin kişilik bir miting yapıldı ve Türkiye'nin isteği güçlü bir biçimde vurgulandı: "Ya Taksim, Ya Ölüm". Ankara'da da benzer gösteriler yapıldı. Nihayet 19 Şubat 1959'da Zürih ve Londra Antlaşmaları ile sorun bir süreliğine aşılmış oldu. Başbakan Menderes bu antlaşma için Londra'ya giderken uçağı düştü. 14 kişinin öldüğü kazada başbakana herhangi bir şey olmadı.

Ekonomide ve dış politikada bunlar yaşanırken iç politikada muhalefete yönelik baskılar da artıyordu. CHP'nin yayın organı Ulus Gazetesi başta olmak üzere muhalefete destek veren birçok gazete aralıklarla kapatılıyordu. Mayıs 1959'da CHP lideri İsmet İnönü Uşak'ta saldırıya uğradı. İzmir'de, İstanbul'da ve Ankara'da CHP liderine saldırılar oldu.

Türkiye bu kargaşa ortamı içerisinde 1960 yılına doğru ilerlerken 31 Temmuz 1959'da Avrupa Ekonomik Topluluğu'na (sonradan "Avrupa Birliği" adını alan uluslararası örgüt) üye olmak için başvurdu.

27 Mayıs Darbesi

İktidar ve muhalefet arasındaki kavga 1960 yılından itibaren artık en yüksek haline ulaşmıştı. CHP Genel Başkanı'nın yurt gezileri engellenmek isteniyor, muhalif yazarlar tutuklanıyor basın sansürleniyordu. CHP'yi ihtilal hazırlığı içerisinde olmakla suçlayan iktidar. Nisan ayında basını ve muhalefeti soruşturmak amacı ile, gazete kapatmaktan, muhalif düşüncede olanları tutuklamaya kadar geniş yetkilere sahip bir Tahkikat Komisyonu kurdu. Bunun karşısında mecliste söz alan muhalefet lideri İsmet İnönü bunun demokratik rejim yolundan çıkıp bir baskı rejimi yoluna girmek olduğunu belirtti ve o ünlü sözünü söyledi: "Bu yolda devam ederseniz, ben de sizi kurtaramam". Ancak 27 Nisan 1960 günü Tahkikat Komisyonu yasal olarak kuruldu. İnönü'ye 12 oturum TBMM toplantılarına katılmama cezası verildi. Olaya tepki gösteren CHP Grubu meclisten zorla çıkartıldı.

Meclisteki kargaşa sokağa taşmakta gecikmedi. 28-29 Nisan 1960'ta İstanbul ve Ankara'da üniversite öğrencileri olaylı gösteriler yaptılar. Olayların şiddetle üzerine gidildi. Üniversiteler kapatıldı iki şehirde de sıkıyönetim ilan edildi. Demokrat Partili gençler 5 Mayıs 1960 günü DP liderine bağlılıklarını ifade etmek ve iktidara destek olmak için Ankara Kızılay Meydanı'nda bir gösteri düzenlemeyi planladılar. Ancak 555K parolasıyla örgütlenen muhalif gençler 5 Mayıs akşamı saat beşte meydanı doldurdular, arabasından indiğinde protestocular arasında kalan Başbakan Menderes tartaklandı, olay yerinden güçlükle uzaklaştı.

21 Mayıs'ta Harbiyeliler olarak bilinen Kara Harp Okulu öğrencileri Ankara'da sessiz bir yürüyüş yaptı. Başbakan Adnan Menderes radyoda yaptığı konuşmalarla kışkırtmalara kulak asılmamasını söyledi.

Ege Bölgesi'ne giderek İzmir, Bergama ve Manisa'da CHP'yi eleştiren konuşmalar yaptı.

Ülkedeki kaosun gitgide artması, sokaklarda çatışmalar çıkması, iktidar-muhalefet arasındaki sertlik sonunda 27 Mayıs 1960 sabahı, Kurmay Albay Alparslan Türkeş tarafından Ankara Radyosu'ndan okunan bildiri ile son buldu. Millî Birlik Komitesi, Türk Silahlı Kuvvetleri adına ülke yönetimine el koydu. Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Cemal Gürsel, komitenin başına geçti. Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, TBMM Başkanı Refik Koraltan ve Başbakan Adnan Menderes başta olmak üzere Demokrat Partililer tutuklandı. Anayasa ve parlamento feshedildi. Siyasi faaliyetler askıya alındı. 28 Mayıs 1960 günü Orgeneral Cemal Gürsel başkanlığında bir hükûmet kuruldu. Yeni anayasa ve siyasi kurumların kurulması için çalışmalara başlandı. Tutuklu Demokrat Partililer yargılanmak üzere Yassıada'ya gönderildi. Demokrat Parti, 29 Eylül 1960'ta kapatıldı.

Tutuklular, Yüksek Adalet Divanı niteliğindeki Yassıada Yargılamaları'nda yargılandılar. 15 kişi idama, 31 kişi ömür boyu hapse, 418 kişi değişik hapis cezalarına çarptırılırken 123 kişi de aklandı. Millî Birlik Komitesi'sinde idam, yönetim devri ve seçim tarihi konusunda görüş ayrılıkları çıktı. Bu gelişmelerden daha sonra Ondörtler olarak anılacak 14 subay yurt dışında çeşitli görevlerle sürgüne gönderildi. Bu dönemle birlikte ordu içinde yaşanan ayrışma ilk kez açıkça ortaya çıkmış oldu. Millî Birlik Komitesi idam cezalarından üçünü onayladı. Tutuklu bulunan Maliye Bakanı Hasan Polatkan ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu 16 Eylül 1961'de, Başbakan Adnan Menderes ise ertesi gün İmralı Adası'nda idam edildi. Celâl Bayar ve Refik Koraltan ile 11 kişinin idam cezası ömür boyu hapse çevrildi.

Seçimler, milletvekilleri ve hükûmetler

Genel seçimler

Katıldığı yerel seçimler
 1946 Türkiye yerel seçimleri
 1950 Türkiye yerel seçimleri
 1955 Türkiye yerel seçimleri

Ayrıca bakınız
 Adalet Partisi
 Türkçe ezan
 Yeter! Söz Milletindir!
 17 Şubat 1959 Türk Hava Yolları Londra kazası
 Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci
 Demokrasi ve Özgürlükler Adası

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 "Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi", "Demokrat Parti" maddesi, İletişim Yayınları, Cilt 8 (1983)
 "Cumhuriyet'in Seksen Yılı Ansiklopedisi", "Cumhuriyet Gazetesi", (2003)
 "Karaoğlan", Rıdvan Akar-Can Dündar, "İmge Kitabevi", 7. Baskı (2006)
 "İsmet Paşa", Can Dündar-Bülent Çaplı, "İmge Kitabevi", 2. Baskı (2007)
 "Çankaya", Cüneyt Arcayürek, "Detay Yayınları", 4. Baskı (2007)
 "Çankaya'nın Hanımefendisi: Mevhibe İnönü", Gülsün Bilgehan, "Milliyet Gazetesi" Yazı Dizisi (1997)
İdris Yücey, "Demokrat Parti Dönemi Türk Basını Üzerine İngiliz ve Fransız Gözlemleri ", MTAD, Cilt 14, Sayı 1, 2017.
İdris Yücel, "Turkish Experiments in Democracy: The Democratic Party and Religion in Politics through the eyes of French Diplomats", Journal for the Study of Religions and Ideologies, 15/43, 2016.

Demokrat Parti (1946)


An Biarum auraniticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Mouterde. An Biarum auraniticum in nahilalakip ha genus nga Biarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Biarum

Biarum auraniticum


Monica Casiraghi, née le  à Missaglia, est une coureuse de fond et d'ultrafond italienne. Elle est championne du monde du  2003 et double championne d'Europe du 100 kilomètres.

Biographie
Monica se met à la course à pied tôt dans son enfance en participant aux  à l'âge de 10 ans. Parvenant à jongler entre son travail d'ouvrière en atelier mécanique et sa pratique sportive, elle se spécialise par la suite dans les distances longues, sur semi-marathon puis sur marathon en commençant par le marathon de New York 1991 qu'elle termine en . Sentant qu'elle dispose encore de forces à la fin des marathons, elle s'oriente vers l'ultra-marathon.

En 1999, elle est sélectionnée dans l'équipe nationale qui prend part pour la première fois aux championnats du monde du 100 kilomètres à Chavagnes-en-Paillers. Elle s'y classe seizième.

Elle remporte sa première victoire aux 100 kilomètres del Passatore en 2001 en battant la Russe Marina Mychlianova. Elle s'illustre lors des championnats du monde du  à Cléder en devant la première athlète italienne à remporter une médaille individuelle en s'emparant du bronze en .

Elle confirme son talent en 2002 en décrochant une nouvelle fois la médaille de bronze aux championnats du monde à Thourout ainsi que la médaille d'argent aux championnats d'Europe à Winschoten.

Elle connaît une excellente saison 2003. Le , elle effectue une solide course lors des championnats d'Europe du  à Tchernogolovka. Maintenant un rythme soutenu derrière la Russe Tatiana Zhyrkova, elle termine sur la deuxième marche du podium en , établissant un nouveau record d'Italie. Elle pratique de manière occasionnelle la course en montagne et le trail. Elle s'y illustre notamment en 2003, en créant la surprise lors du Swiss Alpine Marathon. N'étant pas annoncée parmi les favorites, elle s'échappe dès le début de la course et s'impose en solitaire avec près de dix minutes d'avance sur la Suissesse Jasmin Nunige. Elle domine ensuite le Défi Val-de-Travers en battant de plus de vingt minutes l'Allemande Julia Alter. Le , elle s'élance au départ des championnats du monde du  à Tainan. Désireuse de décrocher la médaille d'or après plusieurs médailles d'argent et de bronze et bouleversée par la récente découvertre d'une tumeur chez son père, elle effectue une excellente course en tête pour s'offrir le titre mondial, menant sa compatriote Paola Sanna vers un doublé.

Le , elle s'élance comme favorite aux championnats d'Europe du  à Faenza courus dans le cadre des 100 km del Passatore. Elle assume son rôle et remporte le titre en s'imposant avec plus de quinze minutes d'avance sur la Française Karine Herry. Elle décroche une troisième médaille de bronze aux championnats du monde à Winschoten.

Le , elle mène avec facilité la course des championnats d'Europe courus dans le cadre des 100 km de Winschoten. Elle se fait surprendre par la remontée de l'Allemande Birgit Schönherr-Hölscher en fin de course et lutte jusqu'au bout pour ne pas se faire doubler, s'imposant finalement avec seulement trois secondes d'avance.

Le , elle livre un duel serré avec la Française Karine Herry sur la grande course des Templiers pour finalement terminer deuxième avec cinq minutes de retard sur cette dernière.

Elle s'oriente ensuite vers les épreuves de 24 heures et prend part aux championnats d'Europe 2007 de la discipline à Madrid où elle remporte la médaille d'argent.

Le , elle participe aux championnats du monde des 24 heures à Bergame. Tandis que les Françaises Anne-Cécile Fontaine et Brigitte Bec luttent en tête pour la victoire, Monica complète la troisième marche du podium.

Le , elle réalise une excellente course derrière Anne-Cécile Fontaine aux championnats du monde des 24 heures à Brive-la-Gaillarde. Parvenant à se défendre face à Julia Alter, elle remporte la médaille argent avec , établissant un nouveau record national.

Palmarès

Route

Trail

Records

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1969
Naissance à Missaglia
Coureuse de fond italienne
Coureuse d'ultrafond
Marathonienne
Traileuse

Monica Casiraghi


Caver est le mot anglais pour désigner un spéléologue.

Caver est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
 (né en 1978), joueur américain de football américain
Vivian Caver (1928-2021), femme politique américaine de l'État de Washington

Voir aussi

Homonymie de patronyme

Caver


Sin Fang (Bous) ist ein Soloprojekt des Independent-Musikers Sindri Már Sigfússon aus Reykjavík, Island. Er ist auch Gründer der Gruppe Seabear.

Geschichte
Sindri Már Sigfússon gründete Anfang der 2000er Seabear zunächst als Soloprojekt. Bald kamen aber weitere Bandmitglieder hinzu und Seabear entwickelte sich zu einem Bandprojekt. 2008 gründete er mit Sin Fang Bous erneut ein Soloprojekt und schreibt seitdem nebeneinander Songs für beide Projekte. Im selben Jahr brachte er bei dem deutschen Label Morr Music seine erste Single Advent In Ives Garden heraus. Im Frühjahr 2009 folgte sein Debütalbum Clangour, das gute Kritiken erhielt.
Im Sommer 2009 ging Sigfússon als Sin Fang Bous zusammen mit Borko und It's a Musical auf Deutschland-Tour, die nach München, Wiesbaden und Berlin führte. 2010 veröffentlichte Sigfússon erstmals als Sin Fang ohne Bous die Single Landslide.  2011 erschienen die Single Because Of The Blood und das Album Summer Echoes, das wieder positiv aufgenommen wurde. Im Herbst 2011 tourte Sin Fang durch Deutschland, Österreich und die Schweiz. Unterstützung bekam er bei seinen meisten Auftritten von der Solokünstlerin Sóley, die zugleich seine Bandkollegin bei Seabear ist.

Stil
Sin Fang wird von verschiedenen Künstlern und Bands wie Nick Drake und Elliott Smith beeinflusst. Der Musikstil erinnert an Rock-Bands wie Deerhoof, Sufjan Stevens oder Dungen. Sigfússon  vereint in seiner Musik 1960er Jahre Pop und modernen Indie-Rock mit traditionellen isländischen Folk-Elementen. Während er sich mit seinem Bandprojekt Seabear am Indiefolk orientiert, zeigt sich Sigfússon in seinem Soloprojekt experimentierfreudiger.

Diskografie

Alben
2009: Clangour (Morr Music)
2011: Summer Echoes (Morr Music)
2013: Flowers (Morr Music)
2016: Spaceland (Morr Music)
2017: Team Dreams (Morr Music)
2019: Sad Party (Morr Music)

EPs
2012: Half Dreams (Morr Music)

Singles
 2008: Advent in Ives Garden (Morr Music)
 2010: Landslide (Morr Music)
 2011: Because of the Blood (Morr Music)
 2013: Look at the Light (Morr Music)
 2017: Used and Confused (mit Sóley & Örvar Smárason, Morr Music)

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website

 Sin Fang bei Morr Music
 [ Sin Fang] bei Allmusic
 Sin Fang bei motor.de

Musik (Island)
Musikprojekt

Sin Fang


بلدية كأساس دي لوس باينوس ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 528 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

كاساس دي لوس باينوس


Un manuel de vol d'aéronef (AFM pour Aircraft Flight Manual en anglais) est un document — papier ou électronique — contenant les informations nécessaires à l'exploitation d'un aéronef d'un certain type ou d'un aéronef particulier de ce type. Chaque manuel de vol correspond donc à un aéronef spécifique. Cependant, les aéronefs du même type disposent naturellement de manuels de vol très similaires.

Les informations contenues dans un manuel de vol font également référence à des données techniques de navigabilité.

Contenu

Points traités
Un manuel de vol typique contient les éléments suivants : limitations d'utilisation, procédures d'utilisation normales/anormales/d'urgence, données de performances et informations de chargement.

Un manuel de vol aborde souvent les points suivants :

 Vitesses caractéristiques
 Masse brute de l'aéronef
 Masse maximale au décollage
 Poids à vide du fabricant
 Limites du centre de gravité
 Distance de décollage
 Distance d'atterrissage

Format et plan

À l'origine, un manuel de vol suivait le format et le plan que le fabricant jugeait appropriés.

Aujourd'hui, il se doit de respecter un format standard et ses différents chapitres suivent le plan suivant :

 Général
 Limites
 Procédures d'urgence
 Procédures normales
 Performance
 Masse et centrage/liste d'équipement
 Description des systèmes
 Manipulation, entretien et maintenance
 Suppléments

Articles connexes
 Sac de vol électronique
 Manuel de référence rapide

Références

Liens externes

 Manuels de vol (UK CAA)
 Manuels de vol et autres documents de la FAA des États-Unis

Avion
Avion civil
Vol à voile
Ultra léger motorisé

Manuel de vol


Aalborgvej  er en to sporet omfartsvej der går vest om Thisted. Vejen er en del af primærrute 11 der går imellem Aalborg og Tønder.

Den er med til at lede trafikken der skal mod Aalborg eller Holstebro, uden om Thisted Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder Oddesundvej i vest med Aalborgvej i nord, og har forbindelse til Ballerumvej og Leopardvej.

Kilder

Transport i Thisted
Omfartsveje i Danmark

Aalborgvej


Oerlikon GDF-003 35 mm Çift Namlulu Uçaksavar topudur. İsviçre'de yerleşik  Oerlikon Contraves lisansıyla 1989 yılında başlanmış, radar ve jenaratör donanımı hariç İsviçre'de üretilmiştir. Oerlikon GDF-003 atış esnasında yükleme, radar veya lokal kontrol menzil içerisinde otomatik ateşleme sistemine sahiptir. D-9 radar ile koordineli çalışır. Radar(D-9) hedefi 50 km den itibaren yakalar. Mesafe 40 km olduğunda otomatik takibe alır ve kilitlenir. Top ile tevcih (senkronizasyon) işlemi yapıldığında; radarın dipol anteni ile topun namlusu aynı noktaya bakar. Atış kontrol düğmesi radardadır.

Mühimmat

 HEI — High Explosive Incendiary (-T — Tracer),

 SAPHEI — Semi-Armour Piercing High Explosive Incendiary
 FAPDS — Frangible Armour Piercing Discarding Sabot
 AHEAD — Advanced Hit Efficiency and Destruction,
 TP — Target Practice (-T — Tracer),

Dış bağlantılar
 Resimler

Uçaksavar topları

Oerlikon GDF-003


HMS Inglefield was an  leader built for the Royal Navy that served during World War II. She was the navy's last purpose-built flotilla leader. She was named after the 19th century Admiral Sir Edward Augustus Inglefield (1820–1894), and is so far the only warship to carry the name of that seafaring family. In May 1940, her pennant number was changed to I02.

Description
The I-class ships were improved versions of the preceding H-class. Inglefield displaced  at standard load and  at deep load. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . She was powered by two Parsons geared steam turbines, each driving one propeller shaft, using steam provided by three Admiralty three-drum boilers. The turbines developed a total of  and were intended to give a maximum speed of . Inglefield reached a speed of  from  during her sea trials. The ship carried enough fuel oil to give her a range of  at . Her crew numbered 175 officers and ratings.

The ship mounted five 4.7-inch (120 mm) Mark IX guns in single mounts, designated 'A', 'B', 'X' and 'Y' from bow to stern. For anti-aircraft (AA) defence, Inglefield was fitted with two quadruple mounts for the 0.5 inch Vickers Mark III machine gun. The I class was fitted with two above-water quintuple torpedo tube mounts amidships for  torpedoes. One depth charge rack and two throwers were fitted; 16 depth charges were originally carried, but this increased to 35 shortly after the war began. The I-class ships were fitted with the ASDIC sound detection system to locate submarines underwater.

Anti-submarine action
On the outbreak of war, Inglefield was deployed as the leader of the 3rd Destroyer Flotilla, Mediterranean Fleet, and was based at Malta. However, she was transferred to the Home Fleet before the end of September 1939 to patrol the Western Approaches. In this rôle, she escorted the aircraft carrier , but was answering a distress signal from  when Courageous was attacked and sunk. Inglefield searched in vain for the U-boat  that sank the carrier. One month later, Inglefield, along with her sister ships  and , sank U-boat  off the southwest coast of Ireland. She again came under attack from Nazi U-boats when  fired numerous torpedoes at her; they all missed. A few days after that last attack, the ship was required to tow the submarine  back to Stavanger, after she was damaged while on patrol in the North Sea. Inglefield sank another German U-boat, , in early 1940 with the help of her sister  and the submarine ; 24 Germans were rescued.

Operation Weserübung
In May 1940, after the failure of British forces in Norway, Inglefield was called upon to evacuate British troops from the Norwegian town of Åndalsnes. In June, she escorted the damaged destroyers  and  (which had collided with each other whilst escorting the aircraft carrier  during air attacks on Trondheim) back to port.  It was a slow trip as Electras bow was damaged. Things were not helped by a violent storm which lasted for half of the journey time, during which, an ammunition locker on Electras forecastle broke loose and started sliding around the deck.

Pursuing German battleships
Inglefield was deployed to the North Sea with the destroyer  to escort the battlecruisers  and  in an unsuccessful operation to seek and destroy the .  It was believed that she was the heavy cruiser , and a massive naval effort by the Royal Navy failed to stop her from returning to a German port.

Perhaps her most famous role was in May 1941 when she served as part of the escort for the battleships  and  in the pursuit and destruction of the German battleship .

In August, she was present at Scapa Flow for a visit by King George VI, and even embarked the King for the review of the fleet and then for return passage to the mainland on 9 August.

Convoy defence
She was part of the escort for the first convoy to the USSR, along with the aircraft carriers , and then . She would regularly return to escort duties in the Arctic, as she was often deployed with the Home Fleet. But occasionally she was sent elsewhere on a particular mission. One example was in early 1942 when she supported commando raids on the Norwegian coast and bombarded Florø with her sister ship , an action which sank three ships and damaged on-shore factories.  Another example was in April 1942 when she was also deployed to the Mediterranean to escort the American carrier  to Malta in April 1942. On 3 July 1942, she was detached from an Arctic convoy to search for the German battleship , which was reported to have left her normal anchorage. In 1943, she was transferred from Arctic convoy duty to Atlantic convoy defence, but she still spent much of her time in home waters.

Italian invasion

Her next major deployment was in July 1943, when she took part in the invasion of Sicily. She was one of 18 British, Greek and Polish destroyers which, along with four Royal Navy cruisers, made up the escort for the battleships , ,  and , the aircraft carriers  and  in the Ionian Sea. Inglefields main role was to search for U-boats and to bombard enemy positions ashore. Throughout the operations on Sicily, she was based at Malta. When the invasion of Italy took place, Inglefield supported the landings at Salerno in a similar way.  After the beachhead was established, she formed the escort back to home waters, but was soon sent back to the Mediterranean Sea for operations in Italy. One task was to escort , with British Prime Minister Winston Churchill on board, from Algiers to Alexandria.

During Operation Shingle in early 1944, Inglefield carried out a diversionary bombardment of Civitavecchia to draw Axis forces away from Anzio. She then bombarded the coastal road at Formia for two days before supporting forces on the ground at Anzio. The ship operated out of Naples, ferrying supplies and troops to the battle, as well as continuing to provide covering fire and bombardment of coastal roads.

Last action
On 15 February 1944, she escorted an ammunition ship from Naples to Anzio.  She then took up a defensive position to protect the anchorage in Anzio.  She was in this capacity for ten days before sustaining a direct hit by a Henschel Hs 293 glider bomb launched by II./KG 100 during a dusk attack and was sunk with the loss of 35 lives. 157 survivors were rescued and returned to the United Kingdom. Among the survivors was Jack Rumbold, the last officer to abandon ship and who was mentioned in dispatches for his actions during the sinking.

See also
List of ships sunk by missiles

Notes

Bibliography

External links
 HMS Inglefield, destroyer
 Convoy JW 53
 uboat.net

I-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Mersey
1936 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
Destroyers sunk by aircraft
World War II shipwrecks in the Mediterranean Sea
Maritime incidents in February 1944
Ships sunk by German aircraft

HMS Inglefield