Crown College is one of the residential colleges that makes up the University of California, Santa Cruz, United States.

Despite its thematic grounding in natural science and technology, like at all UCSC colleges, Crown students major in subjects across all disciplines. Crown has a favorable reputation for academically focused students, possibly due to both its reputation as a science college and its secluded location on the Santa Cruz campus.  Because of its strong academic roots, Crown College is regarded as one of the quieter colleges on the campus.  It is very close to Upper Campus, which is often frequented by hikers and mountain bikers.

Residents of the college are informally known as "Crownies."

History and campus

Crown was founded in 1967 when the Chancellor Dean E. McHenry invited biologist Kenneth V. Thimann to come to Santa Cruz and head what would become Crown College and to build the science faculty at UCSC.

Located on the upper northern side of campus by Merrill College, Crown also borders the newly constructed Colleges Nine and Ten.  Crown is made up of eight three-floor residence halls as well as having about half of the Crown-Merrill apartment buildings.  The UCSC fire station is located at Crown.

Because of its strong science-related roots and continuing tradition, all of the student residence buildings have science-related themes and names: Gauss House, Galen House, Rutherford House, Harvey and Maxwell Houses, Leonardo House, Galileo House, and Descartes House.

Since 2009, Crown College started the popular College game of Humans vs Zombies attracting up to one hundred students when they meet, this is also the location where the UCSC zombie defense council will be formed.

Students and faculty

Student demographics
In the third week census of the fall of 2006, the 1,463 undergraduates affiliated with Crown included 449 new and 1,014 returning students.  Their ethnic composition was 2.5% African American, 1.2% Native American, 22.8% Asian, 10.0% Latino, 4.0% Chicano, 4.4% Filipino, 45.7% Euro-American, 2.2% Other, and 7.2% Unidentified.  The average gender representation during the 2005–06 academic year was 42% female and 58% male.  Crown was the only college at UCSC with a predominantly male enrollment, with the whole campus having a 54% to 46% female majority.

Notable Crown fellows
Several of the fellows of Crown College have been elected to the National Academy of Sciences and the American Academy of Arts and Sciences or are otherwise notable for their academic work.
Sandra M. Faber – Professor of Astronomy & Astrophysics noted for invention of Cold dark matter theory and fundamental work in the field of Galaxy formation and evolution; member of the NAS; member of the AAAS (elected 1989)
David Haussler – Professor of Biomolecular Engineering noted for work on the human genome and development of the UCSC Genome Browser as part of the Human Genome Project; member of the AAAS (elected 2006)
Douglas N. C. Lin – Professor of Astronomy and Astrophysics; member of the AAAS (elected 2002)(Publications at Scientific Commons)
Harry Noller – Professor of Biology noted for RNA research; member of the AAAS (elected 1969)
Joel Primack – Professor of Physics, noted cosmologist; renowned for Cold Dark Matter Theory proposed along with Sandra Faber (see above) and Sir Martin Rees
Kenneth V. Thimann – Founding Provost notable for his research in biology; in 1934, obtained and isolated pure auxin, an important plant-growth hormone and, with several coworkers, proved that auxin promotes cell elongation, formation of roots, and growth of buds, discoveries that led to the development of a widely used synthetic auxin, 2,4-D. Use of this chemical prevents the premature falling of fruit and stimulates cut stems to grow abundant roots. Because high concentrations of auxins are toxic to most plants, synthetic auxins are effective weed killers. This research was used in the subsequent development of the herbicide Agent Orange.
Stephen Thorsett – Professor of Astronomy and Astrophysics and Dean of Physical and Biological Science known for work on properties of compact stars
Stanford E. Woosley – Professor of Astronomy and Astrophysics noted for his work on supernova gamma ray bursts; member of the NAS and AAAS (elected 2001)
Judit Moschkovich – Professor on Social Sciences Division, Education Department

Notes

External links
Crown College home page
UC Santa Cruz home page
UCSC statistics by residential college
Photographs and architectural drawings of Crown College from the UC Santa Cruz Library's Digital Collections
Annotated Satellite View

University of California, Santa Cruz colleges

Crown College, University of California, Santa Cruz


Georges C. Benjamin (né le 28 septembre 1952) est un responsable américain de la santé publique qui a été directeur exécutif de l'American Public Health Association depuis 2002, et auparavant secrétaire du Maryland Department of Health and Mental Hygiene au sein du Cabinet du gouverneur Parris Glendening de 1999 à 2002. Il est membre du National Infrastructure Advisory Council.

Vie et carrière
Georges C. Benjamin est né à Chicago, dans l'Illinois. Il est titulaire d'un Bachelor of Science de l'Institut de technologie de l'Illinois et d'un MD de l'Université de l'Illinois au Chicago College of Medicine. Après avoir obtenu son diplôme de médecine, il a commencé sa carrière au Madigan Army Medical Center à Tacoma, Washington, en 1981, y servant jusqu'à ce qu'il soit transféré au Walter Reed Army Medical Center à Washington, DC en 1983. Après sa libération de l'armée des États-Unis en 1987, il a été nommé président du département de la santé communautaire et des soins ambulatoires à l'hôpital général du district de Columbia, occupant ce poste jusqu'en 1990. De 1990 à 1991, il a été commissaire par intérim du département de la santé du district de Columbia et directeur du bureau des ambulances d'urgence du département des services d'incendie et des services médicaux d'urgence du district de Columbia. Il a repris du service en tant que directeur du Bureau des ambulances d'urgence de 1994 à 1995. En 1995, il a été nommé secrétaire adjoint aux services de santé publique au département de la santé et de l'hygiène mentale du Maryland, occupant ce poste jusqu'à sa nomination en tant que secrétaire en 1999. Il réside à Gaithersburg, dans le Maryland.

Références

Personnalité afro-américaine du XXIe siècle
Personnalité afro-américaine du XXe siècle
Officier du Medical Corps de l'United States Army
Étudiant de l'Institut de technologie de l'Illinois
Naissance en septembre 1952

Georges C. Benjamin


Antonio Caggiano (Coronda, 30. siječnja 1889. – Buenos Aires, 23. listopada 1979.), je bio argentinski rimokatolički kardinal i nadbiskup Buenos Airesa.

Životopis

Antonio Caggiano se rodio u Corondi 30. siječnja 1889. godine. Studirao je u sjemeništu u Santa Feu te postao svećenik 23. ožujka 1912. Od 1913. do 1931. je predavao na sjemeništu. Godine 1920. je poslan u Rim, zajedno s još tri svećenika, kako bi se dobio uvid u organizaciju Azione Cattolica (Katolička akcija). Poslije toga je, 1931. godine, po tom modelu, osnovana Argentinska katolička akcija.

Caggiano je imenovan prvi biskupom novopodignute biskupiji Rosario, 13. rujna 1934. te posvećen 14. ožujka 1935. godine. Papa Pio XII. ga je posvetio za kardinala svećenika crkve San Lorenzo in Panisperna, na konzistoriju održanom 18. veljače 1946. 15. kolovoza 1959. imenovan je za buenosaireski nadbiskupa te voditelja Vojnog ordinarijata u Argentini. 25. listopada 1959. je posvećen za nadbiskupa. Na tom mjestu ostaje do umirovljenja 21. travnja 1975. godine.

Kardinal Caggiano je sudjelovao na konklavama 1958. i 1963. godine. Od 1962. do 1965. sudjelovao je na Drugom vatikanskom saboru. Za svoje geslo je imao Žrtvovati, i sebe žrtvovati (lat. Impendam et super impendar). Umro je u Buenos Airesu, 23. listopada 1979. godine.

Odlikovanja
  – Vitez Velikog Križa reda za zasluge Republike Italije

Izvori

Argentinski kardinali
Argentinski nadbiskupi
Biskupi i nadbiskupi Buenos Airesa

Antonio Caggiano


San Juan Cotzocón es un municipio situado en el estado mexicano de Oaxaca. Según el censo de 2020, tiene una población de 22 444 habitantes.

Su cabecera es el pueblo de San Juan Cotzocón.

Geografía
Está localizado en la región Sierra Norte y en el distrito de Mixe, ubicados en el noreste del territorio estatal. Sus coordenadas geográficas extremas son 17° 01' - 17° 36' de latitud norte y 95° 07' - 95° 50' de longitud oeste y su altitud va de los 40 a los 1200 metros sobre el nivel del mar. Es uno de los municipios más extensos del estado, con 945.4 kilómetros cuadrados.

Limita al norte con el municipio de Santiago Yaveo, al suroeste con el municipio de Santiago Zacatepec y con el municipio de Santa María Alotepec, al sur con el municipio de San Miguel Quetzaltepec, al sureste con el municipio de San Juan Mazatlán y al este con el municipio de Matías Romero Avendaño. Al extremo noreste limita con el estado de Veracruz de Ignacio de la Llave en particular con el municipio de Jesús Carranza y el municipio de San Juan Evangelista.

Demografía
De acuerdo con los resultados del Censo de Población y Vivienda de 2020 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, la población total del municipio de San Juan Cotzocón es de 22 444 habitantes, de los que 10 843 son hombres y 11 601 son mujeres.

Localidades
Las principales localidades del municipio y su población en 2020 son los siguientes:

Política
El gobierno de San Juan Cotzocón corresponde al ayuntamiento. Este es electo por el principio de Sistemas Normativos Internos, vigente en 153 municipios de Oaxaca, a diferencia del sistema de usos y costumbres vigente en los restantes 417. Por tanto, su elección es mediante asamblea general para un periodo de un año. El periodo constitucional comienza el día 1 de enero del año siguiente a su elección. El Ayuntamiento se integra por el presidente municipal, un Síndico y un cabildo formado por siete regidores.

Subdivisión administrativa
El municipio se divide para su administración interior en 11 agencias municipales y 13 agencias de policía. Todas estas autoridades son electas mediante el sistema de usos y costumbres.

Representación legislativa
Para la elección de diputados locales al Congreso de Oaxaca y de diputados federales a la Cámara de Diputados federal, San Juan Cotzocón se encuentra integrado en los siguientes distritos electorales:

Local:
 XX Distrito Electoral Local de Oaxaca con cabecera en San Pedro y San Pablo Ayutla.

Federal:
 Distrito electoral federal 7 de Oaxaca con cabecera en Juchitán de Zaragoza.

Referencias

Notas

Fuentes

Municipios del estado de Oaxaca
Distrito de Mixe

Municipio de San Juan Cotzocón


Altidona (im lokalen Dialekt: Altidóna oder Artidona) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Fermo in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 10 Kilometer südöstlich von Fermo und mit ihrem Ortsteil Marina di Altidona direkt an der Adriaküste. Die südliche Gemeindegrenze bildet der Aso.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt neben der Autostrada A14 von Bologna nach Tarent auch die Strada Statale 16 Adriatica.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken

Altidona


නයිට්‍රේට පරීක්‍ෂාවක් යනු ද්‍රාවණයක නයිට්‍රේට අයන වල ඇති නැතියාව සොයන රසායනික පිරික්සුමකි. සියලු නයිට්‍රේටයන් ම පාහේ ජලද්‍රාව්‍ය නිසා, තෙත් රසායනය හරහා නයිට්‍රේට ඇත් දැයි පිරික්සීම සාමාන්‍යයෙන් අනෙක් අයන සඳහා පිරික්සුමට වඩා අසීරු වෙයි. මීට හාත්පසින් වෙනස් ලෙස බොහෝ සුලබ අයන අද්‍රාව්‍ය ලවණ දෙයි.
උදා.- හේලයිඩ රිදී සමඟ අවක්ෂේප වන අතර, සල්ෆේට බේරියම් සමඟ අවක්‍ෂේප සාදයි.

නයිට්‍රේට අයනය ඔක්සිකාරකයක් වන අතර, නයිට්‍රේට අයනය සඳහා පිරික්සුම් බොහොමයක් මෙම ලක්‍ෂණය පාදක කර ගනියි. නමුදු විශ්ලේෂ්‍යයේ තවත් ඔක්සිකාරක තිබුණු විට ඒවා මඟින් බාධා පැමිණ ප්‍රතිඵල දොස් සහිත විය හැක.

HNO3 මෙන්ම නයිට්‍රේට් මුක්ත ඛණ්ඩය ද තහවුරු කෙරුම් පිරික්සුමක් ලෙස දුඹුරු වලයේ පරීක්‍ෂාව දැක්විය හැක.

දුඹුරු වලයේ පරීක්‍ෂාව

සුලබ නයිට්‍රේට පිරික්සුමක් වන දුඹුරු වලය පරීක්‍ෂාව සිදු කරනුයේ නයිට්‍රේටයක ද්‍රාවණයකට iron(II) sulfate යොදා, ඉන්පසු අම්ලය විසින් ජලීය ද්‍රාවණය යටින් ස්තරයක් සාදන සේ සාන්‍ද්‍ර සල්ෆ්‍යුරික් අම්ලය ඉතා සෙමෙන් එක් කිරීමෙනි. සෑදෙන ස්තර දෙක අතරමැද දුඹුරු පැහැ වළල්ලක් දිස් වීමෙන් නයිට්‍රේට අයනය තහවුරු වේ. නයිට්‍රයිට අයනයන් තිබීම මඟින් මෙම පිරික්සුමට අකුල් හෙලෙන බව සැළකිය යුුතු ය.

සමස්ත ප්‍රතික්‍රියාව වන්නේ නයිට්‍රේට අයනය ඔක්සිහරණය කිරීමට iron(II), iron(III) වෙත ඔක්සිකරණය වීමත් නයිට්‍රික් ඔක්සයිඩ්, NO− බවට ඔක්සිහරණයෙන් නයිට්‍රොසෝනියම් සංකීර්‍ණයක් තැනීමත් ය.
 2HNO3+ 3H2SO4 + 6FeSO4  --->> 3Fe2(SO4)3 + 2NO + 4H2O
 [Fe(H2O)6]SO4 + NO = [Fe(H2O)5(NO)]SO4+ H2O
මයික්‍රොග්‍රෑම 2.5ක් හා කොටස් 25,000 න් 1ක සාන්‍ද්‍රණයක් වන තුරු මෙම පිරික්සුම සංවේදී වෙයි.

ඩෙවාර්ඩා ගේ පරීක්‍ෂණය
ඩෙවාර්ඩා මිශ්‍රලෝහය (තඹ/ඇලුමිනියම්/සින්ක්) යනු ඔක්සිහාරකයකි. සෝඩියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් ද්‍රාවණයක නයිට්‍රේට හා ප්‍රතික්‍රියා කළ විට, ඇමෝනියා නිදහස් වේ. සෑදෙන ඇමෝනියා එහි වෙසෙසි දුගඳ හා තෙත් රතු ලිට්මස් නිල් කිරීම මඟින් හඳුනාගත හැක. තෙත් රසායනයෙන් පරිණාමනය වන වායූන් අතර ක්‍ෂාරමය වන වායූන් අතලොස්ස තුළ ඇමෝනියා දැක්විය හැක.
 3  + 8 Al + 5  + 18  → 3  + 8
ඉහත ප්‍රතික්‍රියාවේ ඔක්සිහාරකය ඇලුමිනියම් වෙයි.

ඩයිෆෙනිල්ඇමීන් පරීක්‍ෂාව
ඩයිෆෙනිල්ඇමීන් ද නයිට්‍රේට පිරික්සුමට තෙත් රසායනික පරීක්ෂණයක් ලෙස යොදා ගත හැක. මෙම පිරික්සුමේ දී, සල්ෆ්‍යුරික් අම්ලයේ යෙදූ ඩයිෆෙනිල්ඇමීන් හා ඇමෝනියම් ක්ලෝරයිඩ් ද්‍රාවණයක් යොදා ගනී. නයිට්‍රේට ඇති විට ඩයිෆෙනිල්ඇමීන් ඔක්සිකරණය වී, නිල් වර්‍ණ ගැන්වීමක් ලබා දෙයි. මෙම ප්‍රතික්‍රියාව කාබනික නයිට්‍රේට පිරික්සුමේ දී ද පිළිසරන අතර, වෙඩිතැබුම් අවසෙස් කට්ටලවල නයිට්‍රොග්ලිසරීන් හා නයිට්‍රොසෙලියුලෝස් හඳුනාගැනීම සඳහා භාවිතා කෙරේ.

තඹ සුරුණ්ඩු පරීක්‍ෂාව
සාන්‍ද්‍ර සල්ෆ්‍යුරික් අම්ලය සමඟ තඹ සුරුණ්ඩු රත් කෙරුම මඟින් නයිට්‍රේට අයන පහසුවෙන් ම හඳුනාගත හැක. නිල් ලිට්මස් රතු කරනා දුඹුරු, කටුක බුබුළු නැග්මක් නිරික්සීමට හැකි වේ.

මෙහි දී සල්ෆ්‍යූරික් අම්ලය නයිට්‍රේට අයන සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර නයිට්‍රික් අම්ලය සෑදෙයි. ඉන්පසු නයිට්‍රික් අම්ලය තඹ සුරුණ්ඩු සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර නයිට්‍රික් ඔක්සයිඩ් සෑදෙයි. අවසන නයිට්‍රික් ඔක්සයිඩ් නයිට්‍රජන් ඩයොක්සයිඩ් බවට ඔක්සිහරණය කෙරේ. (අවැසි නම්)
  + 4  →    + 2  +2

මේවාත් බලන්න
 නයිට්‍රයිට පරීක්ෂාව

යොමු

නයිට්‍රේට පරීක්ෂාව


Moment By Moment er en dokumentarfilm instrueret af Vladimir Oravsky efter eget manuskript.

Handling
Moment by Moment er en utbildningsfilm som analyserar det gömda budskapet av John Travolta och Lilli Tomlin-filmen Moment by Moment, så som det är framställt på skivkonvoluten till filmens soundtrack. I samklang med denne kortfilms budskap, är även denne i sin tur analyserbar, inte minnst tackvare de mycket sugestiva flerdimensionella bilderna.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Dokumentarfilm fra Danmark

Moment By Moment


Boala lui Hirschsprung este o boală congenitală legată de absența, în anumite zone, a ganglionilor nervoși, care controlează musculatura netedă a intestinului (colon).

Simptome și semne - boala lui Hirschsprung se manifestă la sugarii mici (între 3 și 5 luni), și chiar la nou-născuți, printr-o distensie abdominală importantă. În fapt, atunci când ajung în porțiunea de intestin afectată, fecalele și gazele nu mai înaintează normal, ceea ce antrenează o dilatatie a colonului în amonte. Scaunele, rare, greu de evacuat, au uneori duritatea pietrei. Constipația poate fi întreruptă de câteva episoade de diaree care dovedesc uneori prezența unei enterocolite (inflamație a mucoaselor intestinului subțire și colonului).

Tratament - Acesta este chirurgical și constă în scoaterea segmentului de intestin neinervat și în legarea colonului subiacent inervat la rect cu scopul de a restabili continuitatea digestivă anatomică și funcțională.

Sinonim: megacolon aganglionar.

Boli ale sistemului digestiv
Boli congenitale
Pediatrie

Boala lui Hirschsprung


(13 de abril de 1992) es un luchador profesional japonés. Hashimoto es hijo del famoso luchador Shinya Hashimoto, y trabaja actualmente en la empresa fundada por su padre, Pro Wrestling ZERO1.

Carrera
El mayor de los tres hijos de Shinya Hashimoto, Daichi creció rodeado de los deportes de combate. Desde muy joven, Daichi entrenó en kárate, y durante la secundaria, fue parte del club de artes marciales mixtas de su escuela, Blue Sky. Cuando su padre falleció en julio de 2005, Daichi decidió que quería ser luchador profesional como él.

Pro Wrestling ZERO1 (2009-presente)
Daichi debutó en Pro Wrestling ZERO1 el 21 de septiembre de 2009 luchando contra Satoshi Kobayashi en una exhibición de kickboxing. Sin embargo, debido a que Hashimoto aún no había terminado su entrenamiento, no se convertiría en un miembro regular de la empresa hasta 2011.

En marzo de 2011, Hashimoto tuvo su debut en ZERO1 luchando contra uno de los grandes amigos de su padre, Masahiro Chono, bajo la mirada de otros dos, Keiji Muto y Shinjiro Otani. Tras el combate, que culminó con la victoria de Chono, Daichi recibió discursos de aliento por parte de los tres para el comienzo de su carrera, con Otani estableciéndose como su mentor; además, la misma noche, el también novato en la lucha libre profesional Yuichiro Nagashima irrumpió y anunció que sería el rival de Daichi. Tras ello, Daichi formó un equipo con su mentor Shinjiro Otani. Meses después, Daichi y Nagashima ambos se enfrentaron por primera vez en un combate, Hashimoto haciendo equipo con Otani y Nagashima con Akebono, con estos últimos saliendo victorioso. A pesar de ello, Nagashima se convirtió en un eventual tercer miembro del grupo, haciendo equipo más tarde con ellos para vencer a KAMIKAZE, Munenori Sawa & Ryoji Sai. En diciembre, Daichi hizo equipo con Akebono para competir en el torneo Furinkazan 2011, pero no consiguieron ganar, siendo derrotados por Masato Tanaka & Hayato Fujita.

El 1 de enero de 2012, Hashimoto ganó su primer combate individual, derrotando a Yoshikazu Yokoyama.

Dragon Gate (2012)
En agosto de 2012, Daichi fue invitado a Dragon Gate por Masato Yoshino como el nuevo miembro del stable WORLD-1 International.

En lucha
 Movimientos finales
 Vertical drop DDT
 STF - adoptado de Masahiro Chono

 Movimientos de firma
 Jumping DDT - adoptado de Shinya Hashimoto
 Running knee strike
 Shining wizard
 Sleeper hold
 Spinning legsweep
 Varios tipos de kick:
 Enzuigiri, a veces desde una posición elevada
 Drop, a veces desde una posición elevada
 High-angle spinning heel
 High-speed sole
 Múltiples stiff roundhouse al torso del oponente
 Múltiples stiff shoot al pecho del oponente
 Spin
 Triangle choke - adoptado de Shinya Hashimoto

 Apodos

Campeonatos y logros
Wrestling Observer Newsletter
WON Debutante del año (2011)

 Tokyo Sports Grand Prix
 Principiante del año (2012)

Referencias

Luchadores profesionales de Japón
Karatecas de Japón

Daichi Hashimoto


Izabela Marcisz, née le , est une fondeuse polonaise.

Biographie
Membre du club SS Prządki Ski, elle court sa première compétition officielle en 2016, puis dispute la Coupe slave, dont elle remporte une première manche en 2018 à Strbske Pleso et le classement général en 2019.

En décembre 2018, elle fait ses débuts dans la Coupe du monde au sprint de Davos (), puis aux Championnats du monde à Seefeld, où elle atteint notamment la  place sur le skiathlon. Aux Championnats du monde junior à Lahti, elle finit notamment quatrième du cinq kilomètres libre, cinquième du quinze kilomètres classique et cinquième du relais.

C'est sur le Ruka Triple en 2019-2020, qu'elle marque ses premiers points pour la Coupe du monde avec une  place sur la poursuite finale. Lors des Championnats du monde junior à Oberwiesenthal, elle remporte des médailles lors de chaque course individuelle : l'argent sur le sprint libre et le quinze kilomètres avec départ en masse et le bronze sur le cinq kilomètres classique.

Lors de la saison suivante, elle accroche plusieurs fois le top trente, finissant notamment  du Tour de ski, avec comme meilleur résultat d'étape une vingtième place au temps sur la poursuite à Val Müstair. Cet hiver, elle remporte le titre de championne du monde des moins de 23 ans sur le dix kilomètres à Vuokatti.

Ses sœurs Ewelina et Marcelina sont aussi des fondeuses de haut niveau.

Palmarès

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — :  Épreuve non disputée par Marcisz

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2021.
Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

Championnats du monde des moins de 23 ans
Vuokatti 2021 :
 Médaille d'or sur le dix kilomètres libre.

Championnats du monde junior
Oberwiesenthal 2020 :
 Médaille d'argent sur le sprint.
 Médaille d'argent sur le quinze kilomètres libre
 Médaille de bronze sur le cinq kilomètres classique.

Championnats de Pologne
Championne sur le dix kilomètres libre en 2019 et 2020.

Notes et références

Liens externes

Fondeuse polonaise
Naissance en mai 2000
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Izabela Marcisz


Donald Morrison (1858-1894), hors-la-loi canadien
Donald Morrison (né vers 1976), nageur sud-africain

Donald Morrison


Flugten til Hollywood er en dansk dokumentarfilm fra 2012, der er instrueret af Trine Dam Ottosen.

Handling
Filmen er en poetisk dokumentar om en ung storyboardtegner, som rejser til Hollywood for at forfølge sin drøm. I en tid med Mad Men-craze og nostalgi, rammer filmen ind i hjertet af tidens eskapisme. Filmen er et portræt af drømme; hvordan de opstår, gror og stædigt hænger ved.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Flugten til Hollywood


نادي لومان  نادي كرة قدم فرنسي يشارك في بطولة دوري الدرجة الأولى. تم تأسيس النادي في سنة 1904.

مراجع

أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1985
أندية كرة قدم في فرنسا
أندية كرة قدم في وادي اللوار
تأسيسات سنة 1985 في فرنسا

نادي لومان


Wells River ist der Name folgender geografischen Objekte:

 Wells River (Vermont), Stadt in Vermont
 Wells River (Connecticut River), Fluss in Vermont

Wells River


ලෝපත් නිස්සාරණය කිරීමේ ක්‍රියා මාර්ග විවිධ සංඝටක කණ්ඩායම් ක්‍රියාකාරකම්වලට බෙදිය හැක.

රසායනික ඉන්ජිනේරු කර්මානත්වලදී හා ඒ ආශ්‍රීත ක්ෂේත්‍රවලදී සිදුවන ක්‍රියාදාමයන්වලදී unit operation බහුලව දැකිය හැක. උදාහරණයක් ලෙස කිරි කර්මාන්තයේ දී භාවිතයට ගනු ලබන සමජාතීයකරණය , පැස්චරීකරණය, ගීතනය සහ අසුරණය යන එක එකක් සමස්ත ක්‍රියාදාමයට අවශ්‍ය වන එකිනෙක හා බැදී පවතින unit operation. එක් ක්‍රියාදාමයක් සමස්ත ඵලය ලබා ගැනීමේ අරමුරණකින් ක්‍රියාත්මකවන ක unit operation කිහිපයක එකතුවක් විය හැක.

අතීතයේ දී එකිනෙකට වෙනත් රසායනික කර්මාන්තයන් එකිනෙකට වෙනස් මූලධර්මවලින් යුත් එකිනෙකට වෙනස් කර්මාන්ත ක්‍රියා දාමයක් සේ සලකන ලදී. 1923 දී විලියම් . එච්. වෝල්කර්, වර්නන් කේ. ලෙවිස් , විලියම් එච්. මැක් ඇඩම්ස් විසින් රසායනික කර්මාන්තයේ මූලධර්ම නැමැති ග්‍රන්ථය රචනා කළේය. මෙමගින් ඔවුන් එකම භෞතික මූලධර්ම පිළිපදින රසායනික කර්මාන්තවල විවිධත්වය පැහැදිලිකර දෙන ලදී. ඔවුන් සමානතාවයක් ඇති ක්‍රියාදාමයන් කණ්ඩායම් ක්‍රියාදාමයන් යටතට ගොණු කරන ලදී.

එක් එක් unit operation එකම භෞතික නියමයන් පිළිපදින අතර ඕනෑම රසායනික කර්මාන්තයකදී යොදාගත හැකිය. මෙම unit operation මගින් රසායනික ඉන්ජිනේරු විද්‍යාවේ මූලික සිද්ධාන්ත ගොඩනංවනු ලබයි.

රසායනික ඉන්ජිනේරු විද්‍යාවේ unit operation පහත ලෙස කොටස් පහකට බෙදා දැක්විය හැක.

 1)	ද්‍රව ගතික ක්‍රියාවලි	             :	ද්‍රව ප්‍රවාහනය,පිරිපහදුව සහ ද්‍රවීකරණය
                                              ඇතුළත්ය

 2)	තාප ප්‍රචාරණ ක්‍රියාවලි		:	වාෂ්ප වීම, සංඝනීභවනය වීම ඇතුළත්ය

 3)	ඝන ද්‍රව්‍ය ප්‍රචාරණ ක්‍රියාවලි	:	වායු අවශෝෂණය , ආසවනය , නිස්සාරණය ,
					අධිශෝෂණය , වියළීම ඇතුළත්ය

 4)	තාප ගතික ක්‍රියාවලි		:	වායු ද්‍රවීකරණය , ගීතනය ඇතුළත්ය

 5)	යාන්ත්‍රික ක්‍රියාවලි		:	ඝන ද්‍රව්‍යය ප්‍රවාහණය , කැබලි කිරීම, කුඩුකිරීම,
						වෙන් කිරීම , පෙනේරවලින් හැලීම ආදිය
						අයත්ය

රසායන විද්‍යා ඉන්ජිනේරු ඒකක ක්‍රියාදාමයන් පහත ඒකකවලට ද වෙන් කළ හැක.

 •	සංයෝජනය (එකතු කිරීම)
 •	වෙන් කිරීම (ආසවනය)
 •	ප්‍රතික්‍රියා කරවීම (රසායනික ප්‍රතික්‍රියා)

රසායන විද්‍යා ඉන්ජිනේරු ඒකක ක්‍රියාදාමයන් සහ රසායන විද්‍යා ඉන්ජිනේරු ඒකක ක්‍රියාවලි සියලු රසායනික විද්‍යා ඉන්ජිනේරු ක්ෂේත්‍රවල මූලික සිද්ධාන්තයන් ගොඩනගනු ලබන අතර ඒවා සියලුම රසායනික කම්හල කර්මාන්ත ශාලා සහ ඒවා භාවිතා කරන සියලුම ආම්පන්න නිර්මාණය කිරීමට මූලාරම්භය වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Unit_operations

පද්ධතිමය මෙහෙයුම්


Siegen er borg í þýska sambandslandinu Norðurrín-Vestfalía. Íbúar eru um 102.000 (2020). Siegen er háskólaborg.
Landsvæði borgarinnar er hæðótt og er meðalhæð 290 metrar. Hæsti punktur er við Pfannenberg í 499 metrum.

Árið 1975 sameinaðist Siegen bæjunum Hüttental og Eiserfeld og þá bættust 60.000 íbúar við borgina sem taldi þá yfir 100.000 íbúa.

Borgir í Þýskalandi

Siegen


Războaiele Ruso–Lituaniene au fost un șir de conflicte armate între Marele Ducat al Lituaniei, aliat cu Regatul Poloniei, și Marele Cnezat al Moscovei. După mai multe înfrângeri în fața lui Ivan al III-lea și Vasile al III-lea, lituanienii s-au bazat din ce în ce mai mult pe ajutorul polonez, factor ce a contribuit la crearea Uniunii Polono-Lituaniene. Înaintea primei reprize de războaie din secolul al XV-lea, Marele Ducat al Lituaniei cucerise multe teritorii rutenești, de la Kiev la Mojaisk, în urma prăbușirii statului acestora după invaziile mongole. De-a lungul șirului de războaie, mai ales în secolul al XVI-lea, muscalii au reușit să-și extindă domeniul către vest, cucerind și ei unele din teritoriile care în trecut făcuseră parte din Rutenia Kieveană.

Context istoric

Secolul al XIV-lea: expansiunea Lituaniei

Țaratul moscovit și Lituania fuseseră implicate într-o serie de conflicte de la domnia lui Gediminas, care a înfrânt o coaliție de voievozi ruteni în  și a cucerit Kievul, fosta capitală a Ruteniei Kievene. Până la jumătatea secolului al XIV-lea, Lituania s-a extins absorbind Cernigăul și Severia. Algirdas, urmașul lui Gediminas, a făcut o alianță cu Marele Cnezat al Tverului și a efectuat trei expediții împotriva Moscovei, încercând să profite de tinerețea marelui cneaz al Moscovei, Dmitri Ivanovici, care a reușit totuși să respingă aceste atacuri.

Primele intruziuni ale trupelor lituaniene în cnezatul moscovit au avut loc în 1363. În 1368, Algirdas a efectuat prima expediție majoră împotriva Moscovei. După ce a devastat zona de frontieră, liderul lituanian a izgonit oastea cneazului Starodoubului, Simeon Dmitrievici Krapiva și cneazului Obolenskului Konstantin Iurevici. La 21 noiembrie, Algirdas a pus pe fugă străjerii muscali de pe râul Trosna. Algirdas nu a reușit însă să cucerească Kremlinul de la Moscova. Oastea lui Algirdas a pârjolit împrejurimile cetății și a capturat o parte importantă a populației moscovite. În 1370, Algirdas a lansat o nouă campanie împotriva Moscovei. El a devastat zona din preajma Volok Lamskiului. La 6 decembrie, el a asediat Moscova și a început să devasteze zona din jur. După ce a primit veste că cneazul Vladimir Andreevici sosește în ajutorul Moscovei, Algirdas s-a întors în Lituania. În 1372 Algirdas a atacat din noul cnezatul moscovit și a ajuns până la . Marele cneaz al Moscovei, Dmitry Ivanovich, i-a gonit însă pe soldații lui Algirdas și s-a convenit asupra unui armistițiu. În 1375, Algirdas a mai devastat și cnezatul Smolenskului.

Unele elemente moscovite doreau să dobândească control asupra tuturor teritoriilor ce făcuseră anterior parte din Rutenia Kieveană, dintre care multe acum fuseseră cucerite de Marele Ducat al Lituaniei (inclusiv teritoriile actuale ale Belarusului și Ucrainei). Mai mult, Moscova dorea să-și extindă accesul la Marea Baltică, o  din ce în ce mai importantă. Astfel, conflictul dintre Lituania și Moscova era abia la început.

Secolul al XV-lea: întărirea Moscovei
Conflictele s-au reluat în timpul domniei fiului lui Dmitri, Vasile I, care a fost căsătorit cu , unica fiică a marelui duce  al Lituaniei. În 1394, Vytautas a devastat Marele Cnezat al Reazanului, arzând multe sate. În 1402, a intrat în conflict cu ginerele său pentru controlul asupra cnezatului Smolenskului. După ce Vytautas i-a cucerit capitala, cneazul  a fugit la curtea lui Vasile și a încercat să obțină ajutorul acestuia pentru recucerirea Smolenskului. Vasile a ezitat până când Vytautas a înaintat spre Pskov. Alarmat de expansiunea persistentă a Lituaniei, Vasile a trimis oaste pentru a-i ajuta pe pskoveni împotriva socrului său. Armatele rusă și lituaniană s-au întâlnit lângă  dar niciunul din comandanți nu s-a aventurat să ordone un atac. S-a ajuns din nou la pace, iar Vytautas a păstrat Smolenskul.

Primul război, cel de graniță (1492–1494)
Ivan al III-lea se considera moștenitor al Imperiului Bizantin decăzut și apărător al Bisericii Ortodoxe. El s-a proclamat și suveran al toată Rutenia și a revendicat drepturi asupra fostelor teritorii ale Ruteniei Kievene. Aceste ambiții au fost susținute de constanta creștere a puterii și a teritoriului Cnezatului Moscovei. Dominația mongolă asupra cnezatelor rusești a luat sfârșit după  cu  al Hoardei de Aur în 1480. Moscova și-a extins influența asupra  în 1456, a anexat Republica Novgorodului în 1477 și  în 1483. Alte obiective expansioniste ale lui Ivan al III-lea se ciocneau cu interesele lituanienilor.

În perioada 1486–1487, teritoriile aflate de-a lungul vag definitei granițe între Lituania și Moscova în zona cursului superior al râului Oka erau atacate de moscoviți, aliați cu Meñli I Giray, han al Crimeei. Tensiunile au continuat să crească. În august 1492, fără a declara război, Ivan al III-lea a demarat ample acțiuni militare: a capturat și a ars , ,  și , a prădat , a atacat teritoriile cnejilor din Veazma. Nobilii ortodocși au început să treacă de partea Moscovei, care promitea protecție mai bună față de raidurile militare și oprirea discriminărilor religioase practicate de lituanienii catolici. Ivan al III-lea a declarat oficial război în 1493, dar conflictul s-a terminat repede. Marele Duce al Lituaniei Alexandru Jagiellon a trimis la Moscova o solie să negocieze pacea. S-a încheiat o pace "veșnică" la 5 februarie 1494. Acordul marca primele pierderi teritoriale ale Lituaniei în fața Moscovei: principatul Veazmei și o regiune importantă pe cursul superior al râului Oka. Zona pierdută a fost estimată la 87.000 km2. Cu o zi înaintea confirmării oficiale a tratatului, Alexandru Jagiellon s-a logodit cu , fiica lui Ivan al III-lea (logodna s-a celebrat prin delegat, mirele fiind reprezentat de , Alexandru fiind în Polonia).

Al doilea război (1500–1503)

Ostilitățile s-au reluat în mai 1500, când Ivan al III-lea a profitat de o campanie polono-maghiară împotriva Imperiului Otoman. Preocupate cu luptele cu turcii, Polonia și Ungaria nu puteau ajuta Lituania. Pretextul a fost presupus intoleranță față de ortodocși la curtea Lituaniană. Elenei i s-a interzis de către tatăl ei Ivan al III-lea să se convertească la catolicism, ceea ce i-a dat lui Ivan multe ocazii, ca "apărător al tutuor ortodocșilor", să se amestece în chestiunile interne ale Lituaniei și să-i agite pe ortodocșii din Marele Ducat.

Moscoviții au înaintat rapid peste forțele lituaniene la Breansk, Veazma, , Toropeț, Putîvl. Nobilii locali, dintre care familia , s-au raliat adesea cauzei moscovite. Un alt atac a venit dinspre sud-est în , Volînia și Podolia. La 14 iulie 1500, lituanienii au suferit o grea înfrângere în ;   a căzut prizonier. Înfrângerea a fost unul din motivele pentru care s-a propus  între Polonia și Lituania. În noiembrie 1501, lituanienii au fost din nou înfrânți în . Tătarii crimeeni au distrus Hoarda de Aur, aliat al Lituaniei, cucerind capitala, Noul Sarai, în 1502.

În iunie 1501, Ioan I Albert, regele Poloniei, a murit lăsându-l pe fratele său Alexandru Jagiellon, mare duce al Lituaniei, cel mai puternic candidat la tronul Poloniei. Alexandru a devenit preocupat mai mult de succesiune. Pentru a contra acuzațiile ce veneau pe linie religioasă, Alexandru a încercat să stabilească o  între catolici și ortodocși, după cum fusese imaginată la conciliul de la Florența – ortodocșii păstrându-și tradițiile, dar acceptându-l pe papă drept suveran spiritual.  a acceptat un astfel de aranjament, dar Elena a protestat. Nobilii poloni, între care episcopul  și cardinalul , au discutat posibilitatea unui divorț regal.

Războiul a continuat între timp, doar că nu atât de bine pentru Moscova. Oștile lituaniene au sosit în regiune, și i-au încetinit pe moscoviți. Ordinul Livonian, condus de Wolter von Plettenberg, s-a alăturat și el războiului ca aliat al Lituaniei. Trupele livone au câștigat  în august 1501, au asediat Pskovul, și au câștigat bătălia de pe lacul Smolino în septembrie 1502. În 1502, Ivan al III-lea a organizat o campanie de cucerire a Smolenskului, dar orașul a rezistat asediului întrucât moscoviții au ales o strategie slabă și nu aveau suficientă artilerie. Negocierile de pace au început pe la jumătatea lui 1502. Alexandru i-a cerut lui Ladislau al II-lea al Boemiei și Ungariei să acționeze ca mediator și s-a convenit un armistițiu pe șase ani în ziua de Buna Vestire (25 martie) în 1503. Marele Ducat al Lituaniei a pierdut circa 210.000 de kilometri pătrați, adică o treime din teritoriu: Cernigău, Novhorod-Siverski, , teritorii din jurul cursului superior al râului Oka. Istoricul rus Matvei Kuzmici Liubavskii estima pierderile Lituaniei la 70 de voloste, 22 de orașe și 13 sate. Lituanienii au recunoscut și și titlul lui Ivan de suveran al tuturor rusilor.

Al treilea război (1507–1508)

În 1506, Alexandru a murit. Vasile al III-lea, care i-a urmat la tron tatălui său Ivan al III-lea în 1505, și-a depus candidatura pentru tronul Poloniei, dar nobilii polonezi l-au ales pe Sigismund I cel Bătrân, care a fost încoronat atât ca rege al Poloniei cât și ca mare duce al Lituaniei. În 1507, Sigismund I a trimis soli la Moscova, cerând retrocedarea tuturor teritoriilor cedate prin armistițiul din 1503. În același timp, hanul Meñli I Giray a rupt alianța cu Moscova din cauza campaniei sale împotriva Kazanului. Sigismund I a primit un  pentru teritoriile moscovite Novgorod, Pskov, Reazan.

Războiul s-a combinat cu o revoltă a lui , , un favorit al lui Alexandru Jagiellon, personaj foarte oportunist. În 1506, lui Alexandru i-a urmat pe tron Sigismund I cel Bătrân, care nu i-a arătat aceleași favoruri lui Glinski. , , vechi adversar politic al lui Glinski, l-a acuzat pe acesta de trădare – a susținut că Glinski îl otrăvise pe marele duce Alexandru și că avea ambiții de a deveni rege. Glinski a organizat apoi o răscoală, l-a omorât pe Zabrzeziński în februarie 1508, și s-a proclamat apărător al ortodoxiei (deși el era catolic de origine mongolă). Adepții săi au atacat  într-o încercare de a-l elibera pe prizonierul Ahmad, han al Marii Hoarde. Glinski și-a stabilit cartierul general la Turaŭ și l-a contactat pe Vasile al III-lea. Glinski a început să se retragă spre Moscova și a încercat să captureze Minsk, , , . A reușit doar să ia  când ruda sa i-a deschis porțile. Lângă Orša, el și-a unit forțele cu oastea moscovită, dar a fost învins de , . Acest șir de înfrângeri a demonstrat că, în ciuda faptului că susținea că apără drepturile ortodocșilor, răscoala nu avea susținerea generală a populației și nu s-a răspândit. Războiul a luat în cele din urmă sfârșit cu un nou "veșnic tratat de pace" semnat la 8 octombrie 1508, prin care se mențineau acordurile teritoriale din 1503.

Al patrulea război (1512–1522)

În pofida tratatului de pace, relațiile între cele două țări rămăseseră tensionate. Sigismund I a cerut extrădarea lui Mihail Glinski, iar Vasile al III-lea a cerut tratament mai bun pentru sora sa Elena, rămasă văduvă. Vasile a descoperit și că Sigismund îl plătea pe hanul Meñli I Giray să atace Marele Cnezat al Moscovei.  În același timp, Albert al Prusiei a devenit  al Cavalerilor Teutoni și nu era dispus să accepte suzeranitatea Poloniei așa cum obliga . Tensiunile s-au soldat în cele din urmă cu  și a dus la alierea lui Maximilian I, sfânt împărat roman cu Vasile al III-lea.

În decembrie 1512, moscoviții au invadat Marele Ducat al Lituaniei cu scopul de a captura Smolenskul, un târg important. Primele lor asedii din 1513, de șase, respectiv patru săptămâni, au eșuat dar . Cneazul  a fost lăsat ca viceregent în Smolensk. Glinski s-a înfuriat și a amenințat că va trece înapoi de partea lui Sigismund I, dar a fost închis de ruși.

În acest moment, Rusia a început să sufere un șir de înfrângeri. Mai întâi, în 1512, , , a prădat Severia și a învins o forță rusească de 6000 de oșteni; apoi au fost învinși în  (la 8 septembrie). În ciuda victoriei, armata polono-lituaniană nu a putut manevra suficient de rapid pentru a recuceri Smolenskul. În 1518, forțele rusești au fost învinse în , când, conform legendei, forțele lituaniene au fost inspirate de sfântul lor protector, Cazimir.  Rușii au invadat Lituania din nou în 1519 prădând Orša, Moghilău, Minsk, Vitebsk și Polock.

Până în 1521, Sigismund îl învinsese pe marele maestru și se aliase cu hoardele tătărești din Crimeea și de la Kazan împotriva Moscovei. În 1521, hanul crimeean  a condus un atac devastatori asupra cnezatului moscovit, soldat cu un angajament din partea cneazului de a plăti tribut.  Trupele lituaniene conduse de Dașkovici au participat la acest atac și au încercat să cucerească Reazanul.

În 1522, s-a semnat un tratat care cerea armistițiu de cinci ani fără schimb de prizonieri, și ca Rusia să păstreze Smolenskul. Armistițiul a fost apoi extins până în 1534.

Al cincilea război, al Starodubului (1534–1537)

După moartea lui Vasile în 1533, fiul și moștenitorul său, Ivan al IV-lea, avea doar trei ani. Mama sa, , a acționat ca regent și s-a angajat în lupte pentru putere cu alte rude și cu boierii. Monarhul polono-lituanian a hotărât să profite de ocazie și a cerut retrocedarea teritoriilor ocupate de Vasile al III-lea. În vara lui 1534, marele hatman  și tătarii au jefuit zona Cernigău, Novgorod Seversk, Radogoșci, Starodub și Breansk. În octombrie 1534, o oaste moscovită sub comanda cnejilor Ovcina-Telepnev-Obolenski, Nikita Obolenski și Vasily  a invadat Lituania, înaintând până la Vilnius și  și construind o întăritură pe  în anul următor, înainte de a fi opriți.  Oastea lituaniană condusă de hatmanul Radziwill, de Andrei Nemirovici, de hatmanul polon , și de Semen Belsky a lansat un puternic contraatac și a cucerit Homel și Starodub.

În 1536, cetatea  a învins forțele lituaniene ale lui Nemirovici care încercau să o asedieze, și apoi moscoviții au atacat Liubeci, au distrus Vicebskul, și au construit cetățile  și Zavoloce. Lituania și Rusia au negociat un nou armistițiu pe cinci ani, fără schimb de prizonieri, prin care Homel rămânea sub controlul regelui, în timp ce Moscova păstra Sebej și Zavoloce.

Războiul Livonian

În 1547, Marele Cnezat al Moscovei s-a proclamat oficial Țaratul Rusiei, cu Ivan al IV-lea încoronat ca țar și "domnitor a toată Rutenia". Strângerea tuturor teritoriilor fostei Rutenii Kievene locuite de slavi răsăriteni a devenit politică oficială a statului rus.

Următorul război poate fi văzut ca parte a  sau a mai amplului Război Livonian, întrucât a implicat mare parte a puterilor din preajma Mării Baltice. În timpul domniei lui Sigismund al II-lea August în Polonia și Lituania, țarul Ivan al IV-lea a invadat Livonia; mai întâi în 1568 când cavalerii livonieni au căutat alianța cu Polonia și Lituania: polonii și lituanienii au reușit să apere doar sudul Livoniei.

La început, Lituania și Polonia au fost aliate cu Danemarca și au luptat contra Țaratului Rusiei aliat cu Suedia; după mai mulți ani, coalițiile s-au schimbat și Polonia–Lituania s-a aliat cu Suedia împotriva Rusiei și Danemarcei. În cele din urmă, armistițiul din 1570 a divizat Livonia între participanți, Lituania controlând Riga și rușii extinzându-și ieșirea la Marea Baltică prin cucerirea cetății Narva.

Lituanienii s-au simțit presați din ce în ce mai mult de țar; în plus, mica nobilime lituaniană a început să ceară marelui duce și marii nobilimi drepturi similare ca cele de care se bucura nobilimea polonă (șleahta), respectiv Libertățile de Aur. În cele din urmă, în 1569, după ce Sigismund al II-lea August a transferat Poloniei întinse teritorii ale Marelui Ducat, și după mai multe luni de negocieri, lituanienii au acceptat parțial cererile polonilor și au convenit asupra Unirii de la Lublin, prin care s-a format Uniunea Polono-Lituaniană. În faza următoare a conflictului, în 1577, Ivan al IV-lea a profitat de luptele interne din Uniune (denumite în istoriografia poloneză Războiul Danzigului) și, în timpul domniei lui Ștefan Báthory în Uniunea Polono-Lituaniană, a invadat Livonia, cucerind rapid întregul teritoriu cu excepția Rigăi și Revalului (astăzi, Tallinn). Acel război avea să dureze din 1577 până în 1582.

Ștefan Báthory a răspuns cu un șir de trei ofensive contra Rusiei, încercând să izoleze Livonia de teritoriul rusesc. În timpul primei ofensive din 1579, cu 22.000 de oameni, el a recucerit Polack, iar oastea polono-lituaniană a prădat și zona Smolenskului, și Severia până la Starodub. În a doua, din 1580, cu o oaste de 29.000 de oameni, Ștefan Báthory a cucerit Velij, Usveat Velikie Luki. În 1581, lituanienii au ars  , cu 100.000 de oșteni. Ștefan Báthory a început asediul Pskovului dar nu a reușit să cucerească cetatea. Asediul prelungit și neconcludent a condus la negocieri care, cu ajutorul legatului papal Antonio Possevino au dus la pacea de la Jam Zapolski în care țarul a renunțat la a revendica Livonia și Polock dar nu a cedat teritorii rusești. Pacea a durat un sfert de secol, până când oastea Uniunii a invadat Rusia în 1605.

Note de completare

Note bibliografice

Bibliografie

Secolul al XV-lea în Rusia
Conflicte din secolul al XVI-lea
Secolul al XVI-lea în Rusia
Războiul în Evul Mediu
Războaiele Rusiei

Războaiele Ruso-Lituaniene


Nicklas Strunck Jakobsen (født 17. august 1999) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Esbjerg fB.

Klubkarriere
Strunck Jakobsen startede sin karriere i Ølstykke Boldklub, men da han blev degraderet til andetholdet, valgte hans far, at han skulle skifte til Stenløse Boldklub. Her havde faren selv tidligere spillet på klubbens førstehold. Han spillede i Stenløse Boldklub i to år, inden han skiftede videre til Frederikssund Boldklub, hvor han ligeledes spillede i to år.

Da han blev U/15-spiller i 2014, skiftede han til FC Nordsjælland. Han blev kåret til årets U/17-talent i 2016 af Dansk Boldspil-Union.

FC Nordsjælland
Strunck Jakobsen blev første gang udtaget til førsteholdstruppen den 11. februar 2018, hvor han sad på bænken i hele kampen mod SønderjyskE. Han fik sin debut for FC Nordsjælland kun fem dage senere i en alder af kun 18 år. Han startede på bænken, men erstattede Mikkel Damsgaard i det 91. minut i en 2-1-sejr over OB i Superligaen med trøje nummer 19.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland

Nicklas Strunck Jakobsen


Calendarul iulian proleptic a fost produs prin retropolarea calendarului iulian la datele anterioare introducerii sale oficiale în 45 î.Hr.

Utilizând sistemul numerației romane, care nu include cifra zero, în mod tradițional, pentru reprezentarea anilor care au precedat anul 1, se folosesc 1 î.Hr., 2 î.Hr., 3 î.Hr. etc. În acest sistem, 1 î.Hr. ar fi un an bisect, deși anii bisecți utilizați, în mod real, între 46 î.Hr. și 4 ar fi fost eratici.

Utilizând un sistem de numerație care îl include pe zero, este mai comod să se includă un an zero și să se reprezinte anii anteriori ca negativi (cu semnul minus). Această convenție este utilizată cu zilele iuliene. În acest sistem, anul 0 (zero), care este echivalent cu 1 î.Hr., este un an bisect.

Vezi și
 An iulian
 Zi iuliană

Iulian proleptic

Calendarul iulian proleptic


Marković (prezime), prezime
 Marković (plemstvo), hrvatska plemićka obitelj iz Mađarske

Marković


بوابة الحلواني مسلسل تاريخي مصري من أربعة أجزاء، يعالج مرحلة حكم الخديوي إسماعيل لمصر. يستعرض المسلسل -الذي يتشكل من عدة أجزاء بعضا من تاريخ مصر، من خلال مسار أسرة بقرية الفرما، التي صارت مدينة بور سعيد بعد حفر قناة السويس. محاولا تسليط الضوء على نواح من الحياة الاجتماعية والسياسية والاقتصادية للحقبة الزمنية. ينقل مسلسل «بوابة الحلواني» صورة شبيهة بالواقع ليوميات المجتمع المصري خلال بدايات القرن، بما في ذلك تداخل الطموحات السياسية والاقتصادية للأفراد، وكذا الصراعات القائمة من أجل إقصاء الآخر والاستفراد بالهيبة والسلطة.

كتبه محفوظ عبد الرحمن وأخرجه إبراهيم الصحن وقد شارك فيه الممثل محمد وفيق بدور الخديوي،  وأحمد راتب بدور سلامة الحلواني،  وشيرين وجدي بدور ألمظ وعلي الحجار بدور عبده الحامولي. كما مثل فيه نجوم كثيرة حسن كامي وسميرة عبد العزيز وسمية الألفي وحسن حسني وأحمد راتب

تفاصيل الأجزاء

الجزء الأول
استعرض الجزء الأول منذ عام 1859 م تقريبا وبداية أجرائات حفر قناة السويس وأواخر حكم الوالي سعيد باشا وبداية حكم الخديوي إسماعيل كما أستعرض الجزء قصة عائلة الحلواني ومشوار عبده الحامولي وألمظ قبل أحترافهم للغناء وانتهى الجزء بافتتاح قناة السويس عام 1869 م

الجزء الثاني
أستعرض الجزء الثاني انطلاق عبده الحامولي وألمظ وما حدث لعائلة الحلواني وتركهم لبورسعيد (الفارما سابقا) وسكنهم القاهرة بالإضافة لظهور شخصيات جديدة قريبة لعائلة الحلواني وللخديوي أسماعيل بالأضافة إلي بعض الرموز الوطنية مثل علي مبارك ورفاعة الطهطاوي ومحمود سامي البارودي وأحمد عرابي

الجزء الثالث
استعرض الجزء الثالث تكملة سريعة للجزء الثاني مع أستمرار نفس الشخصيات والممثلين بالإضافة الي بعض حالات الحالات الزواج والطلاق وعلى المستوى السياسي التعرض لما حدثت له مصر والخديوي إسماعيل منذ عام 1869 وحتى عام 1876

الجزء الرابع
أستعرض الجزء الرابع سيرة عائلة الحلواني ووفاة ألمظ كما إستعرض أواخر عصر الخديوي إسماعيل وانتهاء بعزله عن الحكم

بطولة

بالأشتراك مع
الجزء الأول
 رجال الدولة : - فاروق قمر الدولة
 رجال الفارما : - محمد ناجي:رفاعة - عهدي صادق:كامل
 بالاشتراك مع: احمد صادق:معروف - عبد الوهاب الحديدي - فاطمة شوشة - جمال الفيشاوي - عبد الرحمن حامد - سيد القاضي - أحمد عمار - فاروق رمضان - وهيب درويش - مصطفى الكواوي - أمين عنتر - حامد عبد الونيس - احمد بهلول- جورج رزق الله - أبو السعود عطية - محمود جليفون - الهام زايد - حمدي السخاوي - سيد عبد الباسط - عبد المنعم مشاوير - صفوت صبحي - حمدي سالم - أسامة عرفة - محمد الدقن - فايزة أبو حطب - نبوية السيد
 الأطفال: بسمة
الجزء الثاني
 بالاشتراك مع: عبد الوهاب خليل:عويس - أمنية رشدي المهدي:صفصف - أحلام الجريتلي - نادية شمس الدين - فلك نور:قسمت خادمة أشرقت- أحمد صادق:معروف - حمدي أبو العلا - ليلى جمال:شفاعات خادمة الوالدة باشا - أحمد عمار - مديحة أنور - مصطفى هاشم - صبحي خليل:سالم - حلمي عبد الوهاب - عبد الرحمن حامد - مجدي سعيد - جلال عثمان
 الأطفال: جهاد

الجزء الثالث
 بالاشتراك مع: عبد الوهاب خليل:عويس - أمنية رشدي المهدي:صفصف - أحلام الجريتلي - نادية شمس الدين - فلك نور:قسمت خادمة أشرقت - أحمد صادق:معروف - حمدي أبو العلا - ليلى جمال:شفاعات خادمة الوالدة باشا - أحمد عمار - مديحة أنور - مصطفى هاشم - صبحي خليل:سالم - حلمي عبد الوهاب - عبد الرحمن حامد - مجدي سعيد - جلال عثمان
 الأطفال: جهاد
الجزء الرابع
 بالاشتراك مع: فلك نور:قسمت خادمة أشرقت - أحمد صادق - فاروق قمر الدولة - عبد الوهاب خليل:عويس - حمدي أبو العلا - رضا أدريس:نوح - شريف عواد:الأمير حسن إسماعيل - منير مكرم:حسن العطار - منال زكي - ليلى مراد - أن توماس - رشا سليمان - فريد النقراشي:خادم عابد - طارق كمال - محمد عبد الحليم - هانم محمد - نهير أمين - هلال فهمي - عبد الواحد العشري - شوكت عابدين - أحمد عفيفي - حمادة لطفي - مروة إبراهيم - أشرف علي - أحمد بيومي
 الأطفال:كريم محمد - حسن لطفي

فريق العمل

مراجع

وصلات خارجية

مسلسلات أحمد راتب
مسلسلات أحمد شاكر عبد اللطيف
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1992
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1994
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1997
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية مصرية متعددة الأجزاء
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات حسن حسني
مسلسلات عزت العلايلي
مسلسلات محمد وفيق
مسلسلات نشوى مصطفى
مسلسلات أحلام الجريتلي
مسلسلات عبد الله غيث
مسلسلات رامز جلال
مسلسلات هاني رمزي
مسلسلات حمدي غيث

بوابة الحلواني (مسلسل)


Olaylar
 25 Ocak - Osmanlı Devleti ile Venedik Cumhuriyeti arasında bir barış ve ticaret antlaşması olan Osmanlı-Venedik Antlaşması imzalandı.
 4 Eylül - Kastilya Krallığı ile Portekiz arasında, Kastilya İç Savaşı'nı sonlandıran Alcáçovas Antlaşması yapıldı.
 13 Ekim - Osmanlı Devleti ve Eflak ile Macaristan orduları arasında Ekmek Otlak Muharebesi gerçekleşti.
 Arnavutluk, Osmanlı Devleti'ne katıldı.
 Epir Despotluğu dağıldı (kuruluşu 1205).
 Leş Birliği dağıldı (kuruluşu 1444).
 Kopenhag Üniversitesi kuruldu.

Doğumlar
 25 Mart - III. Vasili, Moskova Büyük Prensi (ö. 1533)
 5 Mayıs - Guru Amar Das, Sih gurularının üçüncüsü (ö. 1574)
 15 Haziran - Lisa del Giocondo, İtalyan Rönesansı sırasında Leonardo da Vinci tarafından Mona Lisa adıyla tablosu yapılan, Floransa'da yaşayan Gherardini ailesinin bir üyesi (ö. 1542)
 tarihi bilinmeyen
 Ayşe Hafsa Sultan, Osmanlı Padişahı I. Selim'in ikinci eşi, Kanuni Sultan Süleyman'ın annesi, Valide Sultan (ö. 1534)

Ölümler
 Şubat - Antonello da Messina, Sicilya kökenli İtalyan ressam (d. 1430)
 tarihi bilinmeyen
 Bistami Abdurrahman Efendi, Osmanlı Devleti fıkıh ve hadisçi
 Kemâleddin İsmâil Bey, Candaroğulları Beyi
 Müstencid, Abbasi hanedanına mensup İslam halifesi

1479


Mânî, başta aşk olmak üzere hemen her konuda yazılabilen bir halk edebiyatı nazım biçimdir. Arapça kökenli bir kelimedir. Halk kültüründe goşa (koşa) olarak da bilinir. Goşa kelimesi Türkçede çiftlenmiş (ikili) demektir ve mânînin kafiye yapısından dolayı bu ad verilmiştir. Koşa kelimesi "beyit" manası da taşır. Anonim halk edebiyatında en küçük nazım biçimidir. Çoğunlukla 7 heceli dört mısralık bir bentten meydana gelir. Ama mısraları 4-5-8-10-14 heceli kalıplarla söylenmiş mânîler de vardır. Birinci, ikinci dördüncü mısralar birbirleriyle kafiyeli, üçüncü mısra serbesttir. Yani kafiye dizilişi aaxadır. aaaxa düzeninde mânîler de var. İlk iki mısra hazırlık dizeleridir. Son iki mısra ile anlam bağlantısı yoktur. Asıl anlatılmak istenen son iki dizede verilir. En çok kullanılanlar düz ya da tam mânî, kesik mânî, cinaslı mânî, yedekli mânî, artık mânîdir.

Mânî türleri
 Ayaklı mânî : Dört mısralı olurlar.
 Deyiş : İki kişinin karşılıklı söylediği mânîlerdir. Soru yanıt şeklinde düzenlenir. Bir başka kişinin ağzındanmış gibi aktarıldığı şekilleri de vardır. Mânî insanların hoş olarak ve olmayarak söyledikleri şeylerdir.
 Düz mânî : Yedişer heceli dört dizeden oluşur. Kafiyeleri çokluk cinassızdır.
 Kesik mânî : Birinci dizesi 7 heceden az, anlamlı ya da anlamsız bir kelime grubu olan mânîler. Bu kesik mısra sadece kafiyeyi hazırlar. Eğer meydan ve kahvehanelerde söylenen ve ilk mısraları "aman aman" ünlemi ile doldurulan mânîlerse bunlara İstanbul mânîleri denir.
 Kirpikli mânî : Kesik mânîlerde eğer kafiye cinaslı ise bunlara cinaslı mânî denir.
 Yedekli mânî : Düz mânînin sonuna aynı kafiyede iki mısra daha eklenerek söylenen mânîler. Cinaslı kafiye kullanılmaz, birinci mısraları anlamlıdır. Yedekli mânîye artık mânî de denir.
Kıstaklı mânî : Yazılışı bakımından düz mânî ile aynıdır ancak okunurken kendine özel ritimler davul,kopuz ve saz ile çalınır.Günümüzde Türkistan ve İran Türkleri arasında yaygındır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Şarkışla Manileri (Mani Örnekleri, Derleyen: İhsan Öztürk)

Halk edebiyatı

Mâni (edebiyat)


An Gongora pardina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny. An Gongora pardina in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora pardina


بيما هي قبيلة هندية في أمريكا الشمالية ومنطقتها تمتد من جنوب أريزونا إلى شمال المكسيك وقراهم القديمة التي أصبحت آثارا والتي يعرفها الأسبان باسم كاسا غراندي على الضفاف الجنوبية من نهر غيلا هي مثال على حضارتهم الأولى ومهارتهم في البناء ويظن أنهم من نسل الناس الذين بنوا حضارة هوهوكام. وكان البيما قد طردوا من أرضهم من قبل القبائل الأخرى وعاشوا حياة البداوة والترحال، وكانوا مزارعين جيدين وكانت لهم مهارات في الري. في البداية خضعوا للأسبان لكنهم ثاروا عام 1751 ودمروا كل الإرساليات واستمرت الحرب سنتين ولكن بعدها أصبحوا ودودين مع المستوطنين. أعدادهم الآن تصل إلى 16000 في مستوطنات أريزونا.

من بين هنود البيما المعروفين آيرا هايز وهو جندي أمريكي حارب في إيوو جيما في الحرب العالمية الثانية وكان أحد الذين رفعوا العلم الأمريكي هناك.

مراجع

شعب بيما
بيما
تاريخ الأمريكيين الأصليين في أريزونا
شعوب أصلية في المكسيك
قبائل الأمريكيين الأصليين في أريزونا
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

شعب بيما


فطام الرضيع هي تلك المرحلة التي يبدأ فيها بتنويع مصادر تغذيته بدلاً من الاعتماد الكلي على الرضاعة الطبيعية، والتي يتم قطعها تدريجياً. ويعتبر الصغير مفطوما متى ما أدرك ذلك.

الفطام عند البشر

لا يزال توقيت وطريقة الفطام المثلى محل جدل بين الناس. وتنصح الجمعية الأمريكية لطب الأطفال ومنظمة الصحة العالمية أن تبدأ عملية الفطام مطلع الشهر السادس من عمر الرضيع.

لكن هذا لم يمنع شركات أغذية الرضع من تسويق منتجات صنعت خصيصاً للرضع ما بين 4 و6 أشهر، مع التأكيد بأن تناول هذه الأغذية لا يغني عن حليب الأم. هذه الأطعمة لينة وهشة وتحتوي على الفواكه والخضروات المهروسة.
تقديم الأطعمة لتغذية الرضيع يجب أن يتم بعناية فائقة، ولذا فإن هناك بعض أصناف من الطعام
ينبغي بشكل عام تجنبها في بداية الفطام ومنها: المخبوزات، المكسرات، زبدة الفول السوداني، والبقوليات، والأسماك
والجبن غير المبستر، وذلك لأنها قد تسبب الحساسية لديه، رغم ظهور بعض الأبحاث التي تؤكد على أنه لا علاقة لهذه الأصناف بالحساسية،
بل وعلى العكس من ذلك، فإن التعرض المبكر لها قد يقلل من احتمالية الإصابة بالحساسية منها مستقبلاً. .

الكثير من الثقافات حول العالم لا تزال تتبع طريقة للفطام تتم عبر المضع المسبق للطعام من قبل أحد الوالدين ثم تقديم هذا المزيج للرضيع ليتناوله. هذه الممارسة قديمة جداً وتحمل بعض الفوائد منها أن الطفل تزيد مناعته بسبب الأجسام المضادة التي انتقلت عبر لعاب الأم إليه لكن هذه الممارسة أيضاً ضارة ومؤذية للطفل إن كان من يقوم بتقديم الطعام بهذه الطريقة أشخاص آخرين غير الوالدين كالخدم، لأنها قد تنقل إليه بعض الأمراض المعدية.

لا تزال تتخلل عملية الفطام العديد من الصعوبات مهما كان عمر الرضيع، ويحتاج الطفل لفترة طويلة حتى يجيد تماماً
التعامل مع أدوات الطعام. عادة ما يتعلم الطفل استخدام الملعقة مثلاً في عمر 14 شهراً لكن غالبهم لن يستطيعوا
إطعام أنفسهم بشكل جيد قبل إتمام السنة الثالثة من العمر.

عمر الفطام

عمر الفطام يختلف كثيراً بين الناس لاختلافات ثقافية، ويتراوح ما بين 6 أشهر إلى 5 سنوات. علمياً، فإن دراسة العوامل البيولوجية لعملية البلوغ التي قام بها
العديد من العلماء وتحديداً كاثي دويتلر أظهرت أن الفترة بين عمر سنتين ونصف وسبع سنين هي الفترة الطبيعية
للفطام بالمقارنة مع بقية الثدييات. هذا يعتمد على إحدى المقاييس التالية؛ ربط إتمام الفطام بظهور الأسنان الدائمة (في البشر بين 5 حتى 6 سنوات)؛
أو بقسمة فترة الرضاع على فترة الحمل والتي غالباً تساوي الرقم 6 في القرود وإذا ما طبق هذا على البشر
فإن الناتج (9 أشهر × 6 = 54 شهراً = 4 سنوات ونصف)، أو السن الذي فيه يصبح وزن الرضيع 4 أضعاف وزن ولادته
والذي غالباً ما يتم بين سنتين ونصف وثلاث سنوات ونصف.

ثمة دراسات أخرى، نظرت للفطام من وجهة نظر مختلفة، كالعوامل النفسية. باربرا روقوف مثلاً؛ ذكرت في دراسة أن أسوء وقت لإتمام الفطام كليةً هو بين 13 - 18 شهراً وما بعد هذه الفترة فإن العملية تتم بسهولة كبيرة على الطفل وقد يتم الطفل العملية كاملة من تلقاء نفسه.

دراسات عن الرضاعة والفطام
تدل الدراسات (2016) على أن الرضاعة الطبيعية مفيدة للطفل. وتنصح الدراسات بأن الرضاعة من الأم لا بد وأن تكون خلال الأربعة أشهر الأولى من عمر الوليد على الأقل، حيث أن ذلك يقلل من حدوث حساسية للطفل أثناء عمره . كما ينصح الأطباء أن بداية إعطاء الطفل غذاء عاديا يجب أن يتواصل مع الإرضاع وليس أن يكون بعد فطم الطفل . تلك النصائح تقلل من احتمال إصابة الطفل بالحساسية خلال عمره ؛ وتشير الدراسات إلى أن هذا النظام يقلل من احتمال إصابة الطفل بالداء الزلاقي (حساسية القمح) .

كما تشير الدراسات الطبية أن للسمك في تغذية الطفل مفعول جيد على هذا السبيل. فأكل الأسماك جيد للأم أثناء الرضاعة، وتغذية الطفل بالسمك حسن خلال السنة الأولى من عمره. وكلما تنوع غذاء الطفل خلال 12 شهر الأولى من عمره فهو يكون محصنا ضد الإصابة بمرض الربو أو حساسية الأنف.

إذا لم تستطع الأم رضاعة الطفل فيمكنها شراء لبن اصطناعي معالج بطريقة خاصة تعمل على تفتيت البروتين وتجعله سهلا للهضم ؛ طريقة معالجة الحليب الاصطناعي تسمى حلمهة (أي التحلل المائي) Hydrolysate. يمكن شراء هذا الحليب الاصطناعي المعالج بطريقة الحلمهة من الصيدليات.

وردت تلك النصائح في تقرير نشرته الجمعية الألمانية لأمراض الحساسية والجمعية الألمانية لأمراض الطفل عن نتائج أبحاثهما حتى عام 2016.

دينيا
ورد في القرآن نص في الآية 232 في سورة البقرة أن الفطام خلال العامين
 (وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ )

وفي الإنجيل سفر المكابيين الثاني نص :
 (الأم ترضع طفلها لثلاث سنين حتى يصبح طبيعياً)،

مراجع

إطعام الرضع
حليب الثدي
رضاعة
طب التوليد

فطام


حاسي مماش إحدى بلديات دائرة حاسي مماش التابعة لولاية مستغانم.

مراجع

أماكن مأهولة في ولاية مستغانم
حاسي مماش

حاسي مماش


Marcel de Laborderie, né le  à Buenos Aires (Argentine) et mort le  à Neuilly-sur-Seine, est un joueur international français de rugby à XV évoluant principalement au poste d'ailier et de centre des années 1910 jusqu'au milieu des années 1930. Il se reconvertit ensuite dans une carrière de journaliste sportif.

Biographie

Carrière de joueur en rugby à XV
Marcel Emmanuel François de Labrouhe de Laborderie compte quatre sélections en équipe de France entre 1921 et 1925 sous la direction du capitaine Adolphe Jauréguy. Il joue avec Yves du Manoir marquant un essai le  durant le match Pays de Galles-France (11-5) à Cardiff. Il reste fidèle au Racing Club de France durant toute sa vie à l'exception d'une participation en 1918 à la Coupe de l'Avenir au sein d'une sélection du Comité de Paris.

Journaliste sportif
Après l'arrêt de sa carrière sportive, Marcel de Laborderie devient journaliste sportif au quotidien Le Miroir des sports, puis à L'Équipe.

Vie privée
Marcel de Laborderie se marie avec Simonne Rollet (1900-1978). De leur union naît Renaud de Laborderie, journaliste sportif.

Références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur international français de rugby à XV
Joueur du Racing 92
Ailier (rugby à XV)
Centre (rugby à XV)
Journaliste sportif français
Naissance en janvier 1899
Naissance à Buenos Aires
Décès en août 1954
Décès à Neuilly-sur-Seine
Décès à 55 ans

Marcel de Laborderie


Şeyh Cüneyd, Safeviye Tarikatı'nı devlet yapmak isteyen ve Şiiliğe temayül ettiren ilk şeyhi.

Tarihçe
Safeviye Tarikatı'nın reisi olan İbrahim vefat edince yerine oğlu Cüneyd (1447-1460) geçti. Şeyh Cüneyd posta oturuncaya kadar Erdebil Şeyhleri siyasetle ilgilenmez, sadece dinsel işlerle uğraşırlardı. Şeyhlikten şahlığa geçmek isteyen Şeyh Cüneyd, etrafında toplanan müritlerlerle savaş etmek için silahlanmaya başladı.

Kendisi de bir Şii olan Karakoyunlu Hükümdarı Cihanşah tarikat mensuplarının çoğalmasından ürkerek Şeyh Cüneyd'in amcası Şeyh Cafer'e başvurarak Cüneyd'in Azerbaycan'dan çıkmasını sağladı. Cihanşah tarafından sınır dışı edilen Şeyh Cüneyd, Anadolu'ya gelerek oradaki Türkmenler üzerinde amacına uygun çalışmalar yapmak istedi. Fakat Sultan Murat tarafından amacı anlaşıldığından kendisine yüz verilmedi. Buna rağmen Anadolu'da pek çok mürit kazanarak Erdebil Tekkesi, Anadolu'da güçlenmiş ve küçümsenmeyecek bir etki alanı oluşturmuştu.

Şeyh Cüneyt Karaman Beyliği'ne gitti, fakat Konya'da mezhep tartışmasından dolayı orada da fazla tutunamadı ve Konya'dan ayrılarak Varsak Türklerinin bulunduğu, Toros Dağları'na doğru yola koyuldu. Ancak Karaman Beyi İbrahim, Varsak aşireti reisine, Şeyh Cüneyt'in yakalanıp hapsedilmesini emredince Memluk Sultanı Çakmak'a sığındı. Burada da Şii propagandası yaparak Anadolu, Suriye ve Irak'tan birçok kişiyi kendi etrafında toplaması üzerine Halep'teki Mevlevî şeyhi Ahmet Bekri, Şeyh Cüneyt'i Sultan Çakmak'a şikâyet etti. Memluk Sultanı da Halep valisini Şeyh Cüneyt'in üzerine gönderdi. Çıkan savaşta Şeyh Cüneyt yenildi ve merkezi Samsun olan Canik'e kaçtı.

Kısa zamanda başına birkaç bin mürit toplayan Şeyh Cüneyt, bu müritlerle Trabzon İmparatorluğu'na saldırdı, başkentini kuşatıp aldıysa da kaleyi alamadığı için geri çekildi. Osmanlı Sultanı II. Mehmet'in Trabzon'u almak için harekete geçtiğini duyunca Trabzon'u terk etti ve Amid'e (Diyarbakır) gitti.

Diyarbakır'a geldiğinde şehrin dışında karşılanan Şeyh Cüneyt, şehre Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'la birlikte girdi. Üç yıl Diyarbakır'da kaldı, Uzun Hasan'ın kız kardeşi Hatice Begüm ile evlendi.

10.000 kişilik ordusuyla Şiranşahların üzerine yürümüş, Şirvan hâkimi Halil ile yapılan savaşta bir ok ile vurularak ölmüş, cesedi müritleri tarafında yakın bir yere gömülmüştür.

Ölümünden sonra karısı Hatice Begüm'den doğan oğlu Haydar, dayısı Uzun Hasan'ın yardımları ile Erdebil postuna oturdu ve Uzun Hasan'ın kızını alarak ona damat oldu.

Safevî Hanedanı soyağacı

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Safevî Devleti
 Safeviyye
 Şah İsmail Hatai
 Şeyh Haydar

Safevîler

Şeyh Cüneyd


La Estación Ferroviaria de Granja, igualmente denominada Estación de Granja, es una plataforma de la línea del Norte, que sirve a parroquias de São Félix da Marinha, en el ayuntamiento de Vila Nova de Gaia, en Portugal.

Características

Localización y accesos
Se encuentra junto a la calle de la Estación de los Ferrocarriles, en la parroquia de São Félix da Marinha.

Descripción física
En enero de 2011, poseía tres vías de circulación, con 600 y 710 metros de longitud; las plataformas presentaban 245 y 260 metros de extensión y 70 a 35 centímetros de altura.

Historia
La estación se inserta en el tramo entre Vila Nova de Gaia y Estarreja de la línea del Norte, que fue inaugurado por la Compañía Real de los Caminhos de Ferro Portugueses el 8 de julio de 1863. Esta estación fue una de las contempladas para los nuevos servicios mixtos, creados para unir Vila Nova de Gaia y Coímbra, después de la inauguración del tramo entre Estarreja y Taveiro, el 10 de  abril de 1864.

Véase también
 Historia de la línea del Norte
 Red Ferroviaria Nacional

Referencias

Enlaces externos

Granja
Vila Nova de Gaia

Estación de Granja


Insula Ostrov este situată în sudul lacului Tașaul, la cca. 1200 m înspre sud de Insula Ada. Cu o suprafață de  aproximativ 3 ha și o altitudine maximă de 4,6 m, insula are un sol cu structură șistoasă. Ca încadrare teritorial-administrativă aparține de orașul Năvodari, județul Constanța.

"Ostrov" înseamnă în limba lipovenilor "insulă". O altă denumire a insulei a fost "Platinisa", care în limba greacă înseamnă "insula joasă", spre deosebire de "Anonisa" (Insula Ada), cealaltă insulă mai mare a lacului, care înseamnă "insula înaltă". Ambele denumiri au dispărut odată cu minoritatea grecească din localitățile vecine.

Referințe

Vezi și
 Așezarea din insula Ostrov
 Listă de insule în România

Legături externe
 Poziția pe hartă - wikimapia.org
 O altă legendă a comorii îngropate în lacul Tașaul - ziuaconstanta.ro, Autor: Nicoleta Baciu, publicat pe 25 octombrie 2014

Insulele României
Insule lacustre
Insule nelocuite

Insula Ostrov (Năvodari)


منطقة دلتا الدانوب، مساحتها (3446 كم مربع)، تقع معظمها في رومانيا ضمن إقليم دبروجة، وجزء في أوكرانيا، تعدّ أكبر منطقة دلتا نهرية في أوروبا وأكثرها محفوظة بيئياً، تتشكل من تفرع نهر الدانوب قبل أن يصب في البحر الأسود ، تقع ضمن حماية منظمة اليونيسكو منذ عام 1991.

جغرافياً
تتشكل من تفرع نهر الدانوب إلى أكثر من فرع مثل فرع كيليا، تولتشا، سفنتو جيورجي، وسولينا. حيث فرع كيليا يشكل الحدود شمالا بين رومانيا وأوكرانيا بطول 104 كم (60% من مياه النهر تمر به)، وفرع سولينا يمر في وسط الدلتا بطول 71 كم (18% من مياه النهر) ، أما فرع سفنتو جيورجي يقع جنوبي شرقي الدلتا بطول 112 كم (22% من مياه النهر) ويحوي عدة جزر نهرية.
فرع سولينا هو الأصلح للملاحة النهرية.

بيئياً
تعدّ منطقة نهر الدانوب محمية طبيعية حيث تعتبر موطن العديد من الطيور والأسماك وحيث تتضمن أكثر من 320 صنف من الطيور وأكثر من 45 صنف سمكي، حيث تهاجر الطيور إلى هذه المنطقة للتكاثر من العديد من المناطق حول العالم (أوروبا، أسيا، أفريقيا، حوض البحر المتوسط، ...).
تعدّ أيضاً موطن مهم للنباتات النهرية خاصة الطحالب والأعشاب.

مناخ
مناخ دلتا الدانوب قاري، مع تأثيرات قوية من محيط البحر الأسود وبيئة البرمائيات السائدة. إنها أكثر مناطق رومانيا إشراقًا وجفافًا. متوسط درجة الحرارة السنوية هو 11 درجة مئوية (-1 درجة مئوية في يناير و 22 درجة مئوية في يوليو)، مع متوسط هطول الأمطار بين 400 ملم / سنة و 300 ملم / سنة، يتناقص من الغرب إلى الشرق. يبلغ معدل التبخر حوالي 1000 مم / سنة، وتتفاقم بفعل الرياح القوية والمتكررة، مما يؤدي إلى فترات طويلة من الجفاف في الصيف. الرياح الشمالية الغربية تسبب عواصف متكررة في الربيع والخريف. في المناطق الداخلية من الدلتا، يكون الطابع القاري للمناخ واضحًا جدًا.

مراجع

حوض الدانوب
تضاريس أوكرانيا
تضاريس البحر الأسود
تضاريس رومانيا
جغرافيا أوروبا
جغرافية أوروبا الشرقية
حيوانات رومانيا
دبروجة
دلتا
مناطق بيئية في أوروبا
مناطق محمية في رومانيا
مواقع التراث العالمي في رومانيا
مواقع جذب سياحي في رومانيا
علم شكل الأرض
مياه عذبة
نباتات رومانيا

دلتا الدانوب


Ricardo Longatti França (Indaiatuba),  é um político brasileiro, filiado ao PODE. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual por SP.

Deputados estaduais de São Paulo
Membros do Podemos (Brasil)
Naturais de Indaiatuba

Ricardo Longatti França


171. længdegrad kan henvise til:

 171. vestlige længdekreds
 171. østlige længdekreds

171. længdegrad


Se llama glucosuria a la presencia de glucosa en la orina a niveles elevados. La glucosa se reabsorbe en su totalidad a nivel de las nefronas, las unidades funcionales del riñón donde se produce la depuración de la sangre. La glucosuria renal es la consecuencia de un defecto hereditario de reabsorción de glucosa en el túbulo renal, y viene definida por los siguientes criterios: glucosuria constante, glucemia normal, utilización normal de hidratos de carbono y ausencia de otras anomalías tubulares.

Fisiopatología
Es la consecuencia de un defecto hereditario, autosómico dominante, de reabsorción de glucosa en el túbulo renal. El defecto tubular fundamental se sitúa en una proteína transportadora ("carrier") de glucosa, específica del riñón, y que permite el paso de la misma, unida al ion sodio, a través de la membrana luminal del túbulo proximal. Un gen candidato es el que codifica el cotransportador denominado SGLT-2.

Cuadro clínico
Se trata de un proceso benigno, ya que los pacientes permanecen asintomáticos, con la rara excepción de mala tolerancia al ayuno o poliuria-polidipsia como consecuencia de la diuresis osmótica.

Diagnóstico
La diferenciación entre la glucosuria renal y la diabetes mellitus es esencial para evitar peligrosos errores terapéuticos. Hay que descartar también otras meliturias (pentosuria, galactosuria, etc.) o la glucosuria presente durante el embarazo.

Glucosuria sin hiperglucemia
Causas conocidas de glucosuria con glucosa en sangre normal:
 Falso positivo: en la orina no hay glucosa pero sí otras sustancias que reaccionan como si fueran glucosa, por ej. fármacos como: antibióticos (cefalosporinas, penicilinas), levodopa, salicilatos y ácido nalidíxico.
 Embarazo.
 Glucosuria renal primaria.
 Acidosis tubular renal.
 Síndrome de Fanconi primario o secundario a otras patologías.
 Hiperaldosteronismo.
 Pancreatitis aguda o cáncer de páncreas.

Tratamiento
Se recomienda bajar el consumo de carbohidratos ,ya que están directamente relacionados con la subida de glucosa en sangre en personas con diabetes tipo1 y tipo 2   o pre diabetes con resistencia a la insulina causada en este último caso por el excesivo consumo de carbohidratos, los cuales el cuerpo los transforma en glucosa pura .
El riñón a partir de unos 140mg/dl empieza a no poder filtrar la glucosa por lo que son expulsados en la orina,causando a la larga daño renal.

Referencias

Bibliografía
 Ferreras-Rozman, Medicina Interna, Ediciones Harcourt, 14 Edición, 2000.
 Alcázar R, Egido J: Síndrome nefrótico, fisiopatología y tratamiento general. En: hernando L, ed. Nefrología Clínica. Madrid, Panamericana, 1997; 245-256.
 Brumfitt W, Hamilton-Miller J, Bailey R. Urinary Tract Infections. Londres, Chapman and Hall Medical, 1998.

Diabetes

Glucosuria


{{Ficha de taxón
| name = Hololeius
| image         =
| image_width =  240px
| image_caption =
| regnum        = Animalia
| phylum        = Arthropoda
| subphylum     = Hexapoda
| classis       = Insecta
| ordo          = Coleoptera
| subordo       = Adephaga
| familia       = Carabidae
| subfamilia = Harpalinae
| supertribus = Chlaeniitae
| tribus = Chlaeniini
| subtribus = Chlaeniina
| genus         = Hololeius
| genus_authority = LaFerte-Senectere, 1851
| species       = H. ceylanicus
| binomial = Hololeius ceylanicus
| binomial_authority = (Nietner, 1856)
| synonyms      =
Hololius
}}Hololeius ceylanicus es una  especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Hololeius''.

Referencias

Enlaces externos
 Hololeius en ION

Chlaeniina

Hololeius


A eleição municipal de 1976 em Juazeiro do Norte aconteceu em 15 de novembro de 1976, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Erivano Cruz, da ARENA. Dois candidatos concorreram à prefeitura de Juazeiro do Norte. Ailton Gomes de Alencar, da ARENA, foi eleito com 65,81% dos votos.

Candidatos

Resultado

Prefeito

Vereadores eleitos

Referências

Juazeiro do Norte
Política de Juazeiro do Norte
1976 no Ceará

Eleição municipal de Juazeiro do Norte em 1976


The Notebook es una novela romántica de 1996 escrita por Nicholas Sparks. La obra fue adaptada al cine con el mismo título en 2004 por Nick Cassavetes.

Novela por Sparks
Fue la primera novela publicada por Nicholas Sparks, y la tercera escrita después de The Passing y The Royal Murders, que no publicó. Él lo escribió en un período de seis meses en 1994. La agente Theresa Park descubrió a Sparks después de recoger un libro de su agencia. Park se ofreció para representarlo. En octubre de 1995, Park obtuvo un anticipo de $1 millón para el libro de Time Warner Book Group, y la novela fue publicada en octubre de 1996. Estuvo en la lista de New York Times como uno de los libros más vendidos en su primera semana de lanzamiento. Fue un best seller de tapa dura por más de un año.

En entrevistas, Sparks dijo que estuvo inspirado para escribir la novela por los abuelos de su esposa, que habían estado casados por más de 60 años, cuando él los conoció. En The Notebook, él trató de expresar el amor de esa pareja.

Referencias
 The Notebook

Novelas de 1996
Novelas de Nicholas Sparks
Novelas estadounidenses adaptadas al cine

The Notebook (novela)


Andreas Holm Jensen (født 7. december 1988) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Helsingør.

Han har en lillebror, Kristian Holm Jensen, der også spiller divisionsfodbold.

Karriere
Jensen skiftede fire år inden skiftet til FC Helsingør fra Tuse Boldklub til Nordvest FC (nu Holbæk B&I) som ungdomsspiller. Her spillede han 102 kampe og scorede tre mål og var anfører for holdet. Kontrakten med Nordvest FC blev i maj 2013 forlænget.

Den 28. juni 2014 skiftede Jensen som 25-årig til FC Helsingør, hvor han skrev under på en toårig kontrakt. Han blev i sin første sæson i klubben kåret som årets spiller.

Han forlængede den 23. januar 2016 sin kontrakt med klubben med to år, således parterne har papir på hinanden frem til sommeren 2018.

Personlige forhold
Han blev i juni 2015 uddannet som lærer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Holbæk B&IF
Fodboldspillere fra FC Helsingør

Andreas Holm Jensen


Die moldauische Davis-Cup-Mannschaft ist die Herren-Tennisnationalmannschaft der Republik Moldau.

Geschichte
Seit 1995 nimmt Moldau als eigenständiges Team am Davis Cup teil, zuvor war es Teil der sowjetischen Mannschaft. Erfolgreichster Spieler ist Andrei Gorban mit insgesamt 27 Siegen, mit 34 Teilnahmen ist Jewgeni Plugariow Rekordspieler.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten bislang im Davis Cup 2012 für ihr Land an:
Andrei Gorban
Radu Albot
Roman Borvanov
Maxim Dubarenco

Weblinks

Davis-Cup-Mannschaft
Daviscup
Davis Cup

Moldauische Davis-Cup-Mannschaft


Sapindoideae, potporodica sapindovki, dio reda sapindolike (Sapindales). Pripada mu većina rodova u porodici sapindovki.
Potporodica i porodica nose ime p rodu sapindus (lat. Sapindus), ljekovitom zimzelenom drveću, među kojima je i sapun drvo (Sapindus saponaria) iz tropske Amerike.

Tribusi i rodovi

 Subfamilia Sapindoideae Burnett
 Tribus Delavayeae Reveal
 Ungnadia Endl. (1 sp.)
 Delavaya Franch. (1 sp.)
 Tribus Koelreuterieae Radlk.
 Koelreuteria Laxm. (3 spp.)
 Smelophyllum Radlk. (1 sp.)
 Stocksia Benth. (1 sp.)
 Erythrophysa E. Mey. (9 spp.)
 Tribus Schleichereae Radlk.
 Phyllotrichum Thorel ex Lecomte (1 sp.)
 Paranephelium Miq. (5 spp.)
 Schleichera Willd. (1 sp.)
 Sisyrolepis Radlk. apud F. N. Williams (1 sp.)
 Amesiodendron Hu (1 sp.)
 Pavieasia Pierre (3 spp.)
 Tribus Nephelieae Radlk.
 Pometia J. R. Forst. & G. Forst. (2 spp.)
 Nephelium L. (23 spp.)
 Blighia K. D. Koenig (3 spp.)
 Xerospermum Blume (5 spp.)
 Litchi Sonn. (1 sp.)
 Dimocarpus Lour. (11 spp.)
 Otonephelium Radlk. (1 sp.)
 Cubilia Blume (1 sp.)
 Radlkofera Gilg (1 sp.)
 Glenniea Hook. fil. (8 spp.)
 Aporrhiza Radlk. (7 spp.)
 Laccodiscus Radlk. (4 spp.)
 Pancovia Willd. (14 spp.)
 Haplocoelopsis Davies (1 sp.)
 Placodiscus Radlk. (20 spp.)
 Chytranthus Hook. fil. (20 spp.)
 Lychnodiscus Radlk. (7 spp.)
 Tribus Sapindeae Kunth ex DC.
 Tristira Radlk. (1 sp.)
 Zollingeria Kurz (4 spp.)
 Alatococcus Acev.-Rodr. (1 sp.)
 Pseudima Radlk. (3 spp.)
 Atalaya Blume (16 spp.)
 Deinbollia Schumach. & Thonn. (38 spp.)
 Thouinidium Radlk. (7 spp.)
 Toulicia Aubl. (15 spp.)
 Porocystis Radlk. (2 spp.)
 Hornea Baker (1 sp.)
 Sapindus L. (12 spp.)
 Lepisanthes Blume (28 spp.)
 Eriocoelum Hook. fil. (11 spp.)
 Pseudopancovia Pellegr. (1 sp.)
 Namataea D. W. Thomas & D. J. Harris (1 sp.)
 Tribus Tristiropsideae Buerki & Callm.
 Tristiropsis Radlk. (3 spp.)
 Tribus Haplocoeleae Buerki & Callm.
 Haplocoelum Radlk. (5 spp.)
 Blighiopsis Van der Veken (2 spp.)
 Tribus Melicocceae Blume
 Melicoccus P. Browne (10 spp.)
 Talisia Aubl. (53 spp.)
 Tapirocarpus Sagot (1 sp.)
 Tripterodendron Radlk. (1 sp.)
 Dilodendron Radlk. (3 spp.)
 Tribus Blomieae Buerki & Callm.
 Blomia Miranda (1 sp.)
 Tribus Guindilieae Buerki, Callm. & Acev.-Rodr.
 Guindilia Gillies (3 spp.)
 Tribus Athyaneae Acev.-Rodr.
 Athyana (Griseb.) Radlk. (1 sp.)
 Diatenopteryx Radlk. (2 spp.)
 Tribus Bridgesieae Acev.-Rodr.
 Bridgesia Bertero ex Cambess. (1 sp.)
 Tribus Thouinieae Blume
 Thouinia Poit. (25 spp.)
 Allophylus L. (189 spp.)
 Allophylastrum Acev.-Rodr. (1 sp.)
 Tribus Paullinieae (Kunth) DC.
 Thinouia Triana & Planch. (11 spp.)
 Lophostigma Radlk. (2 spp.)
 Cardiospermum L. (9 spp.)
 Urvillea Kunth (19 spp.)
 Serjania Mill. (249 spp.)
 Paullinia L. (184 spp.)
 Tribus Stadtmannieae Buerki & Callm.
 Plagioscyphus Radlk. (9 spp.)
 Stadtmannia Lam. ex Poir. (6 spp.)
 Pappea Eckl. & Zeyh. (1 sp.)
 Tsingya Capuron (1 sp.)
 Gereaua Buerki & Callm. (1 sp.)
 Macphersonia Blume (6 spp.)
 Camptolepis Radlk. (4 spp.)
 Beguea Capuron (10 spp.)
 Bizonula Pellegr. (1 sp.)
 Pseudopteris Baill. (3 spp.)
 Omalocarpus Choux (1 sp.)
 Chouxia Capuron (6 spp.)
 Chonopetalum Radlk. (1 sp.)
 Tribus Cupanieae Blume
 Diploglottis Hook. fil. (11 spp.)
 Elattostachys (Blume) Radlk. (21 spp.)
 Alectryon Gaertn. (29 spp.)
 Lecaniodiscus Planch. ex Benth. (3 spp.)
 Podonephelium Baill. (10 spp.)
 Trigonachras Radlk. (6 spp.)
 Jagera Blume (4 spp.)
 Lepidopetalum Blume (6 spp.)
 Guioa Cav. (70 spp.)
 Sarcopteryx Radlk. (12 spp.)
 Mischocarpus Blume (18 spp.)
 Castanospora F. Muell. (1 sp.)
 Arytera Blume (19 spp.)
 Synima Radlk. (5 spp.)
 Neoarytera Callm., Buerki, Munzinger & Lowry (4 spp.)
 Cupaniopsis Radlk. (48 spp.)
 Gloeocarpus Radlk. (1 sp.)
 Gongrospermum Radlk. (1 sp.)
 Lepidocupania Buerki, Callm., Munzinger & Lowry (21 spp.)
 Lepiderema Radlk. (8 spp.)
 Dictyoneura Blume (2 spp.)
 Eurycorymbus Hand.-Mazz. (1 sp.)
 Gongrodiscus Radlk. (3 spp.)
 Rhysotoechia Radlk. (19 spp.)
 Storthocalyx Radlk. (5 spp.)
 Sarcotoechia Radlk. (8 spp.)
 Mischarytera (Radlk.) H. Turner (4 spp.)
 Cnesmocarpon Adema (4 spp.)
 Toechima Radlk. (6 spp.)
 Matayba Aubl. (50 spp.)
 Pentascyphus Radlk. (1 sp.)
 Cupania L. (55 spp.)
 Vouarana Aubl. (2 spp.)
 Molinaea Comm. ex Juss. (8 spp.)
 Tina Roem. & Schult. (19 spp.)

Izvori

Sapindovke

Sapindoideae


An Vriesea in uska genus han Liliopsida. An Vriesea in nahilalakip ha familia nga Bromeliaceae.

Ilarom nga taxa

 Vriesea acuminata
 Vriesea agostiniana
 Vriesea alta
 Vriesea altimontana
 Vriesea altodaserrae
 Vriesea altomacaensis
 Vriesea altomayoensis
 Vriesea amadoi
 Vriesea amazonica
 Vriesea amethystina
 Vriesea ampla
 Vriesea andreettae
 Vriesea antillana
 Vriesea apiculata
 Vriesea appariciana
 Vriesea appendiculata
 Vriesea arachnoidea
 Vriesea arpocalyx
 Vriesea atra
 Vriesea atrococcinea
 Vriesea atropurpurea
 Vriesea attenuata
 Vriesea bahiana
 Vriesea balanophora
 Vriesea barbosae
 Vriesea barii
 Vriesea barilletii
 Vriesea belloi
 Vriesea bi-beatricis
 Vriesea bicolor
 Vriesea biguassuensis
 Vriesea billbergioides
 Vriesea bituminosa
 Vriesea blackburniana
 Vriesea bleheri
 Vriesea boeghii
 Vriesea bracteosa
 Vriesea brasiliana
 Vriesea brassicoides
 Vriesea breviscapa
 Vriesea broadwayi
 Vriesea brunei
 Vriesea brusquensis
 Vriesea burgeri
 Vriesea burle-marxii
 Vriesea cacuminis
 Vriesea calimaniana
 Vriesea camptoclada
 Vriesea capitata
 Vriesea capixabae
 Vriesea carinata
 Vriesea castaneobulbosa
 Vriesea cathcartii
 Vriesea cearensis
 Vriesea cereicola
 Vriesea chapadensis
 Vriesea chrysostachys
 Vriesea cipoensis
 Vriesea claudiana
 Vriesea clausseniana
 Vriesea colnagoi
 Vriesea comata
 Vriesea confusa
 Vriesea corcovadensis
 Vriesea correia-arauji
 Vriesea costae
 Vriesea cowellii
 Vriesea crassa
 Vriesea croceana
 Vriesea curvispica
 Vriesea cylindrica
 Vriesea debilis
 Vriesea declinata
 Vriesea delicatula
 Vriesea densiflora
 Vriesea diamantinensis
 Vriesea diantha
 Vriesea dictyographa
 Vriesea diffusa
 Vriesea dissitiflora
 Vriesea dodsonii
 Vriesea drepanocarpa
 Vriesea dressleri
 Vriesea drewii
 Vriesea duarteana
 Vriesea dubia
 Vriesea duidae
 Vriesea duvaliana
 Vriesea elata
 Vriesea eltoniana
 Vriesea ensiformis
 Vriesea erythrodactylon
 Vriesea exaltata
 Vriesea extensa
 Vriesea fabioi
 Vriesea farneyi
 Vriesea fenestralis
 Vriesea fibrosa
 Vriesea fidelensis
 Vriesea flammea
 Vriesea flava
 Vriesea fluminensis
 Vriesea fontellana
 Vriesea fontourae
 Vriesea fosteriana
 Vriesea fradensis
 Vriesea freicanecana
 Vriesea friburgensis
 Vriesea funebris
 Vriesea garlippiana
 Vriesea gastiniana
 Vriesea geniculata
 Vriesea gibba
 Vriesea gigantea
 Vriesea gladioflammans
 Vriesea gladioliflora
 Vriesea glutinosa
 Vriesea goniorachis
 Vriesea gracilior
 Vriesea graciliscapa
 Vriesea gradata
 Vriesea graminifolia
 Vriesea grandiflora
 Vriesea guadelupensis
 Vriesea guttata
 Vriesea haberi
 Vriesea hainesiorum
 Vriesea haltonii
 Vriesea haplostachya
 Vriesea harmsiana
 Vriesea harrylutheri
 Vriesea hatschbachii
 Vriesea heliconioides
 Vriesea heterostachys
 Vriesea hieroglyphica
 Vriesea hitchcockiana
 Vriesea hodgei
 Vriesea hoehneana
 Vriesea hydrophora
 Vriesea hygrometrica
 Vriesea imperialis
 Vriesea incurva
 Vriesea incurvata
 Vriesea inflata
 Vriesea interrogatoria
 Vriesea itatiaiae
 Vriesea johnstonii
 Vriesea jonesiana
 Vriesea jonghei
 Vriesea joyae
 Vriesea kathyae
 Vriesea kautskyana
 Vriesea kentii
 Vriesea koideae
 Vriesea kupperiana
 Vriesea lancifolia
 Vriesea languida
 Vriesea latissima
 Vriesea laxa
 Vriesea leptantha
 Vriesea leptopoda
 Vriesea leucophylla
 Vriesea lidicensis
 Vriesea limae
 Vriesea limonensis
 Vriesea linharesiae
 Vriesea longicaulis
 Vriesea longiscapa
 Vriesea longistaminea
 Vriesea lubbersii
 Vriesea luis-gomezii
 Vriesea lutheriana
 Vriesea lyman-smithii
 Vriesea macrantha
 Vriesea macrochlamys
 Vriesea macrostachya
 Vriesea maculosa
 Vriesea maguirei
 Vriesea malzinei
 Vriesea marnier-lapostollei
 Vriesea maxoniana
 Vriesea medusa
 Vriesea melgueiroi
 Vriesea menescalii
 Vriesea michaelii
 Vriesea minarum
 Vriesea minor
 Vriesea minuta
 Vriesea mitoura
 Vriesea modesta
 Vriesea mollis
 Vriesea monacorum
 Vriesea monstrum
 Vriesea montana
 Vriesea morreniana
 Vriesea morrenii
 Vriesea muelleri
 Vriesea nahoumii
 Vriesea nanuzae
 Vriesea neoglutinosa
 Vriesea noblickii
 Vriesea nocturna
 Vriesea notata
 Vriesea nutans
 Vriesea ochracea
 Vriesea odorata
 Vriesea oleosa
 Vriesea oligantha
 Vriesea olmosana
 Vriesea orjuelae
 Vriesea ororiensis
 Vriesea osaensis
 Vriesea ospinae
 Vriesea oxapampae
 Vriesea pabstii
 Vriesea panamaensis
 Vriesea paradoxa
 Vriesea paraibica
 Vriesea paratiensis
 Vriesea pardalina
 Vriesea parviflora
 Vriesea parvula
 Vriesea pastuchoffiana
 Vriesea patula
 Vriesea patzeltii
 Vriesea pauciflora
 Vriesea paupera
 Vriesea pauperrima
 Vriesea pectinata
 Vriesea pedicellata
 Vriesea penduliflora
 Vriesea penduliscapa
 Vriesea pereirae
 Vriesea pereziana
 Vriesea petraea
 Vriesea philippocoburgii
 Vriesea picta
 Vriesea pinottii
 Vriesea piscatrix
 Vriesea pittieri
 Vriesea platynema
 Vriesea platzmannii
 Vriesea plurifolia
 Vriesea poenulata
 Vriesea procera
 Vriesea pseudoatra
 Vriesea pseudoligantha
 Vriesea psittacina
 Vriesea punctulata
 Vriesea pycnantha
 Vriesea racinae
 Vriesea rafaelii
 Vriesea rastrensis
 Vriesea rectifolia
 Vriesea recurvata
 Vriesea regina
 Vriesea regnellii
 Vriesea reitzii
 Vriesea repandostachys
 Vriesea retroflexa
 Vriesea revoluta
 Vriesea rhodostachys
 Vriesea ringens
 Vriesea roberto-seidelii
 Vriesea robusta
 Vriesea rodigasiana
 Vriesea roethii
 Vriesea rubra
 Vriesea rubrobracteata
 Vriesea rubyae
 Vriesea rugosa
 Vriesea ruschii
 Vriesea sagasteguii
 Vriesea sandrae
 Vriesea sanguinolenta
 Vriesea saundersii
 Vriesea saxicola
 Vriesea sazimae
 Vriesea scalaris
 Vriesea sceptrum
 Vriesea schultesiana
 Vriesea schunkii
 Vriesea schwackeana
 Vriesea secundiflora
 Vriesea segadas-viannae
 Vriesea seideliana
 Vriesea serrana
 Vriesea silvana
 Vriesea silva-petrea
 Vriesea simplex
 Vriesea simulans
 Vriesea sincorana
 Vriesea singuliflora
 Vriesea sintenisii
 Vriesea socialis
 Vriesea soderstromii
 Vriesea sparsiflora
 Vriesea speckmaieri
 Vriesea splendens
 Vriesea stenophylla
 Vriesea stricta
 Vriesea strobeliae
 Vriesea subandina
 Vriesea subsecunda
 Vriesea sucrei
 Vriesea sulcata
 Vriesea swartzii
 Vriesea taritubensis
 Vriesea tarmaensis
 Vriesea tequendamae
 Vriesea thyrsoidea
 Vriesea tijucana
 Vriesea tillandsioides
 Vriesea tiquirensis
 Vriesea tonduziana
 Vriesea triangularis
 Vriesea triflora
 Vriesea triligulata
 Vriesea tuerckheimii
 Vriesea umbrosa
 Vriesea unilateralis
 Vriesea uxoris
 Vriesea vagans
 Vriesea vanhyningii
 Vriesea wawrana
 Vriesea weberi
 Vriesea vellozicola
 Vriesea werckleana
 Vriesea verrucosa
 Vriesea vexillata
 Vriesea vidalii
 Vriesea vietoris
 Vriesea williamsii
 Vriesea vinicolor
 Vriesea viridiflora
 Vriesea viridis
 Vriesea vittata
 Vriesea woodsoniana
 Vriesea wuelfinghoffii
 Vriesea vulcanicola
 Vriesea vulpinoidea
 Vriesea wurdackii
 Vriesea zamorensis
 Vriesea zonata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vriesea

Vriesea


Ramotswa is a village in South-East District of Botswana, southwest of the capital of Gaborone. The population was 27,760 in 2011 census.
It is the tribal capital of the BaLete, an ethnic majority springing from the Nguni tribe.

Ramotswa's main industry is a wheat flour mill. The village also manufactures metal products.

Kgosi Mosadi Seboko of Ramotswa is the first woman to serve as a paramount chief in Botswana.  Seboko took on her role as a village leader and representative to the House of Chiefs after her brother Kgosi Seboko II died in 2000.  Her presence in the house of chiefs was hailed as a victory for women's rights in southern Africa.

The nearby hamlet of Otse is the site for Moeding College, originally a colonial secondary school and a school for the disabled run by the Campbill Rankoromane Community educational center. Police XI, Botswana Premier League champions for 2006, are also based in Otse.

The climate is semi-arid, vegetation is a tree and shrub savanna. Only a fifth of the area is farmed but the density of cattle and goats and sheep is high.

Otse is overlooked by cliffs from which a colony of vultures are easily visible on most days.

On the outskirts of village lies Mothubakwane ward, where a prominent figure Tlotlo Oepeng lives. Other notable places include Siga ward, home to Killer Giants the local football club, Lesetlhana ward housing the central business district and Taung village where the industry lies.

Notable natives and residents

 Mosadi Seboko, Motswana chief of the Balete people in Botswana
 Donald Thobega, football player
 Ofentse Nato, football player

References

"Botswana: First female paramount chief welcomed" (September 3, 2003), IRINnews.org

Populated places in Botswana
South-East District (Botswana)
Botswana–South Africa border crossings

Ramotswa


العامل وامرأة المزرعة النموذجية  هو منحوتة بطول 24.5 متر، صُنعت من الستانل ستيل. ومن تصميم النحاتة السوفيتية فيرا موخينا عرض للمرة الأولى للعرض في المعرض العالمي للفنون والتقنية في باريس عام 1937 ثم نُقل في وقت لاحق إلى موسكو. تعد المنحوتة رمزاً للاشتراكية الواقعية إضافة لكونها من طراز الأرت ديكو حيث يحمل العامل المطرقة عاليا في حين تحمل المزارعة النموذجية المنجل ليشكلا معاً رمز «المطرقة والمنجل».

أساساً تم صنع المنحوتة لتوضع في الجناح السوفييتي في المعرض العالمي في باريس العام 1937.

صور

مراجع

اشتراكية
العلاقات الفرنسية السوفيتية
المرأة في الفن
تماثيل ضخمة في روسيا
تماثيل في روسيا
عمارة سوفيتية
مبان ومنشآت نقلت من مكانها
مركز معارض عموم روسيا
معالم أثرية ونصب تذكارية بنيت في الاتحاد السوفيتي
معالم أثرية ونصب تذكارية في موسكو
منحوتات 1937
منحوتات خارجية في روسيا
منحوتات في الاتحاد السوفيتي
منحوتات نساء في روسيا
منحوتات رجال في روسيا
موسفيلم
واقعية اشتراكية

العامل والمزارعة


Halidiye, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1910 yılı kayıtlarında Gâvursındık ya da Kâfirsındık olarak geçmektedir. Daha önceleri Bilecik'in Osmaneli ilçesine bağlıyken, 21 Ekim 1929'da Geyve ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 59 km, Geyve ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Halidiye, Geyve


A Work in Progress er en bog, som er skrevet af Connor Franta og oprindeligt udgivet af Atria/Keywords Press i april 2015. Bogen har været på New York Times, Publisher's Weekly og The Times of London's bestseller-liste.

Franta har været på en turné for bogen i Storbritannien og USA.

References

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside
 Annoncering af bogen

Litteratur i 2015
Selvbiografier

A Work In Progress


Csaba Pataki () este un politician maghiar din România, din 2016 președintele Consiliului Județean Satu Mare.

Cariera politică
Între 2012-2016 a fost membru al Senatului României, ales din partea UDMR.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1973
Sătmăreni
Senatori români 2012-2016
Președinți de consilii județene din România
Politicieni români în viață

Csaba Pataki


Maxime Laoun est un patineur de vitesse sur piste courte canadien.

Biographie
Laoun entre en compétition internationale en 2014 avec ses premiers championnats du monde juniors de short-track et, sans jamais monter sur le podium sur les trois éditions, termine toutefois quatrième du 500 mètres en 2016.

Il fait ses débuts en coupe du monde en 2018, avec notamment une médaille de bronze sur l'épreuve de relais 5000 mètres à Salt Lake City.

Début novembre 2019, Laoun obtient avec son équipe une belle troisième place lors de la première manche de la coupe du monde 2019-2020 mais plus tard dans le mois, il est blessé souffrant d'une triple fracture du tibia et du péroné, et a subi trois interventions chirurgicales et une rééducation pour reprendre l'entraînement en mai 2020.

Il montera sur un podium lors de la dernière manche de la coupe du monde 2021-2022 à Dordrecht avec une médaille d'argent sur le relais avec ses coéquipiers Dion, Dubois et Hamelin.

Le 18 janvier 2022, Laoun est nommé dans l'équipe olympique canadienne de 2022. S'il chute lors de son épreuve individuelle sur 500m, il qualifie ensuite son équipe le même jour pour le Relais masculin ; il devra laisser sa place en finale à Jordan Pierre-Gilles qui décrochera avec l'équipe le titre olympique.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Patineur de vitesse sur piste courte canadien
Patineur de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Champion olympique canadien
Naissance en août 1996
Naissance à Montréal

Maxime Laoun


James Buchanan (23 Nisan 1791, Mercersburg, Pensilvanya - 1 Haziran 1868, Lancaster, Pa.), 15. Amerika Birleşik Devletleri başkanı'dır. Döneminde ilk deniz aşırı telgraf iletişimi İngiltere kraliçesiyle yapıldı.

Kaynakça

Kullanılan kaynaklar

|-

|-

|-

|-

1791 doğumlular
Pensilvanya doğumlular
1868 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Pensilvanya'nın ABD senatörleri
Pensilvanya'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Amerika Birleşik Devletleri dışişleri bakanları
Amerika Birleşik Devletleri'nin Rusya büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşik Krallık büyükelçileri
Amerikalı Protestanlar
Amerikalı masonlar
Utah Savaşı'nda kişiler
1812 Savaşı'nda Amerikalılar
Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
James K. Polk'un danışmanları
Solunum yetmezliğinden ölenler
Pensilvanya'da ölenler
Amerikalı siyasetçiler

James Buchanan