Bursa Devlet Türk Sanat Müziği Korosu, Bursa'da 1991 yılından beri faaliyet gösteren Kültür Bakanlığı'na bağlı bir korodur.

İlk şefi İnci Çayırlı'dır. Ümit Atalay, Haki Numanoğlu, Hakan Özlev ve Erdinç Çelikkol koro şefliğini yürütmüştür.

Korolar
Bursa ilinde kültür

Bursa Devlet Türk Sanat Müziği Korosu


An Luzula elegans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Thomas. Lowe. An Luzula elegans in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Luzula

Luzula elegans


Jacques Charlot est un compositeur français né le  à Paris et mort pour la France le  au col de la Chapelotte (Meurthe-et-Moselle).

Biographie
Jacques Louis Albert Charlot naît le  à Paris ().

Neveu de Jacques Durand, il publie chez l'éditeur parisien plusieurs pièces pour piano comme compositeur ainsi que diverses transcriptions d'œuvres, en particulier de Claude Debussy et Maurice Ravel.

Charlot est notamment l'auteur de réductions pour piano à deux mains de Ma mère l'Oye et de la Habanera (3e mouvement de la Rapsodie espagnole de 1908 et 1ère pièce des Sites auriculaires pour deux pianos de 1895-1897) de Ravel, de la Première Rapsodie et de la Petite pièce de Debussy, et de transcriptions pour piano à quatre mains de Golliwogg's cake walk des Children's Corner , d'Hommage à Haydn et de quatre Préludes de Debussy.

Mobilisé durant la Première Guerre mondiale, il est lieutenant au  régiment d'infanterie, tué au front le , mort pour la France.

Il est le dédicataire du Prélude du Tombeau de Couperin de Maurice Ravel et du deuxième mouvement d'En blanc et noir de Claude Debussy (« au lieutenant Jacques Charlot, tué à l'ennemi en 1915, le 3 mars »).

Bibliographie

 .
 .

Notes et références

Liens externes

 Notice Jacques Charlot dans la base de données Dezède

Compositeur français de musique classique
Naissance en septembre 1885
Naissance dans le 17e arrondissement de Paris
Décès en mars 1915
Décès en Meurthe-et-Moselle
Décès à 29 ans
Mort pour la France
Militaire français mort au combat lors de la Première Guerre mondiale

Jacques Charlot


The Sheffield Sharks, currently known as "B.Braun Sheffield Sharks" for sponsorship reasons, are a professional basketball team from the city of Sheffield, South Yorkshire, England. The Sharks play in the British Basketball League and from 2023 will play their home fixtures at the Park Community Arena . They are one of the most successful teams in the history of British basketball, second only to Newcastle Eagles, and dominated the domestic scene throughout the 1990s and early 2000s.

Franchise history

History as "Forgers"
The franchise was established in 1991 when the team, then called the Sheffield Forgers in reference to the city's history as a major steel producer, were admitted to National Basketball League Division 2. After two seasons competing in the division, with an overall 26–16 record, the Forgers were crowned Champions in 1993 and promoted to NBL Division 1.

The 1993–1994 season would prove to be another successful one for the Forgers having reached the National Trophy final where they beat Plymouth Raiders 62–60 on "home" territory at the Sheffield Arena. Their stay in the First Division did not last long, and although they finished in 4th position with a 10–8 record, the Forgers were admitted to the professional top-tier British Basketball League to replace the withdrawing Guildford Kings.

Rename to Sharks
The successful franchise was purchased by the Chrysalis Group in 1994 and rebranded as Sheffield Sharks. On court, the team dominated the league in its rookie season, and with a 29–7 league record, marched on to take the BBL League Championship and National Cup with an incredible 89–66 victory in the final against Thames Valley Tigers. However the Tigers got their revenge over the Sharks with a nail-biting 74–69 win in the BBL Trophy final. The Sharks also missed out on the playoff final following a 72–84 loss to Worthing Bears in the Final Four, despite this the Sheffield team still enjoyed a phenomenal debut season.

European leagues
In 1995, the 1995 McDonald's Championship came to London and the Sharks were entered as the host team, mixing with the elite of world basketball including the NBA's Houston Rockets, Spanish League giants Real Madrid and Bologna of the Italian League amongst others. Sheffield finished the series 0–2, following defeats to Real Madrid and Maccabi Tel Aviv.

Sharks' adventure continued into Europe in the following season (1995–96) when they competed in the prestigious Euroleague. After knocking out Luxembourg-based team Residence Helmsange in the qualifying round, the Sharks were then eliminated in the first round by Real Madrid after a 57–67 defeat in Sheffield and a 75–78 defeat in Madrid. As a result of losing, Sheffield were then placed in the Third Round of the less glamorous European Cup, where they were subsequently knocked out by Belgian League club Oostende Basket, thus ending their European adventure.

On the domestic scene, the Sharks could not repeat the highs of their previous season, finishing as Runners-up in the League Championship (30–6) to London Towers, and losing the final of the National Cup 58–70 also to the dominating Towers. Their playoff dreams were also shattered in the semifinals by eventual winners Birmingham Bullets, whom they lost to 68–82.

Golden Era
The Sharks again reached the BBL Cup final in 1996 and 1997, finishing second then third in the championship, and their next piece of silverware was the 1998 BBL Trophy. They claimed their second BBL Cup and championship double in 1999, with Terrell Myers picked as League MVP, before successfully defending the Cup in 2000 after reaching their fifth Cup final in six years. It was during the most successful period of the clubs' history that owners Chrysalis Group decided to sell off their majority stake. After running into off-court financial difficulties and on the brink of a wind-up order from the BBL, the franchise was acquired by Montgomery Leisure Services Ltd in 2001, the same year that a first Play-off final appearance was secured in after topping the championship. However it was Leicester Riders who triumphed 84–75, and the Sharks were beaten again in the play-off final the following year, 93–82 by Cheshire Jets. The Sharks claimed their third Championship in five years in 2003 and although they failed to reach the play-off final, they got there the following year after a second-placed league finish. It was the Sharks' third playoff final in four years and a case of third time lucky as they beat Cheshire 86–74.

Modern era
In the 2009–2010 season, Sheffield won the BBL Cup for the first time in six years beating the Cheshire Jets 89–86. During the 2010–2011 season, they successfully defended their cup victory by beating the Mersey Tigers 93–66 and also made it to the final of the playoffs but were beaten out by Mersey Tigers 79–74. In the 2012–2013 season, the Sharks won the BBL Trophy for the first time in 15 years beating the Leicester Riders 71–69. In the 2015–2016 season, Sheffield made it to the Play Off final for the first time in five years. This time however, for the first time in 12 years the Sharks in the final of the playoffs on 8 May 2016, beat Leicester Riders 84–77.

Home arenas
Sheffield Arena (1994–2004)
Ponds Forge (2004–2006)
English Institute of Sport, Sheffield (2006–2019)
Ponds Forge (2019–present)

Season-by-season records

Notes:
Until 1993 Division Three operated as the third tier league, behind Division Two and Division One (the BBL).
In 1993 the NBL restructured Division Two as Division One, operating as the second tier league.
From 1999–2002 the BBL operated a Conference system. Sheffield competed in the Northern Conference.

Trophies

League
 NBL Division 2 Winners: 1992/93 1
 BBL Winners: 1994/95, 1998/99, & 2002/03 3
 BBL Northern Conference Winners: 2000/01 1
 BBL Runners Up: 1995/96, 2003/04, & 2009/10, 2013/14 4
 BBL Northern Conference Runners Up: 1999/00, & 2001/02 2

Playoffs
 NBL Division 2 Play Off Winners: 1992/93 1
 BBL Play Off Winners: 2003/04, & 2015/16 (2)
 BBL Play Off Runners Up: 2000/01, 2001/02, 2010/11 (3)

Cup
 National Cup Winners: 1994/95, 1998/99, & 1999/00 3
 BBL Cup Winners: 2003/04, 2009/10 & 2010/11 3
 National Cup Runners Up: 1995/96, & 1996/97  2

Trophy
 BBL Trophy Winners: 1993/1994, 1997/1998, & 2012/13 3
 BBL Trophy Runners Up: 1994/95, 2017/18  2

Players

Current roster

Notable former players

 John Amaechi
 Olu Babalola
 Andrew Bridge
 Fabulous Flournoy
 Nate Reinking
 Chris Sanders
 Peter Scantlebury
 Voise Winters
 James Whyte
 Marshall Brown
 Jeff Bonds
 Travis Conlan
 Mike Cook
 Sterling Davis
 Chris Finch
 Matt Krasnoff
 Andre McCloud
 Jeff Monaco
 Terrell Myers
 Lynard Stewart
 Dirk Williams Jr
 Robert Yanders

Ownership
Steve Shore
Yuri Matischen
Sarah Backovic
Karen Child
John Timms
Atiba Lyons

See also
Basketball in England
British Basketball League
Euroleague
National Basketball League
Sheffield Arena

References

External links

Sheffield Sharks on Facebook

Basketball teams established in 1991
1991 establishments in England
Sports clubs and teams in Sheffield
Basketball teams in England
British Basketball League teams

Sheffield Sharks


Las xenohormonas son sustancias que actúan como una hormona (agonistas) o como una antihormona (antagonistas).

Efectos de las xenohormonas
Sus efectos son similares a los de la hormona que imitan, aunque -tanto si actúan como agonistas como antagonistas- la respuesta que desencadenan puede ser de distinto valor. Los agonistas, por ejemplo, suelen tener un efecto menor que la hormona natural que emulan, pero hay superagonistas con un efecto mayor que ésta.

En ocasiones pueden surgir problemas de salud pública debidos a sustancias que son o contienen sin saberse xenohormonas, por lo que deben realizarse pruebas, de modo similar a las pruebas que se realizan para comprobar si un producto presenta propiedades canderígenas.
Actualmente se conocen más de 50 xenohormonas. Algunos de los casos documentados detallan agonistas de los estrógenos que han feminizado poblaciones de cocodrilos, o causado malformaciones en mujeres.

Xenohormonas y moduladores
El concepto de xenohormona (agonista o  antagonista) no es lo mismo que el de modulador (inhibidor o estimulador). Las xenohormonas pueden actuar como estimuladores e inhibidores de otras hormonas, pero no todos los estimuladores e inhibidores son xenohormonas, solo lo son si su mecanismo lo realizan siguiendo una mecánica hormonal. Si, por ejemplo, simplemente actúan sobre un receptor hormonal al que inhiben o estimulan por interacciones químicas, no estarían actuando como xenohormonas, solo como moduladores químicos.

Referencias
 Programa Redes: Hormonas que matan y curan

Hormonas
Endocrinología

Xenohormona


An Orthophytum sucrei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Edmund Luther. An Orthophytum sucrei in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orthophytum

Orthophytum sucrei


Das Gut Schwiegelshohn war ein bäuerliches Anwesen im Königsforst im Stadtteil Bockenberg der Stadt Bergisch Gladbach unmittelbar an der Grenze zu Rösrath. Das seit dem Mittelalter bestehende Gut wurde 1888 an ein Holzhandelsunternehmen verkauft. Die Firma übertrug es 1889 tauschweise an die preußische Forstverwaltung. Diese löste die Hofstelle auf; durch Anpflanzung von Bäumen wurde sie zu einem Teil des Waldes gemacht.

Frühe Geschichte
Bodenfunde weisen eine Existenz des Gutes bereits im 14. Jahrhundert nach. Eine erste schriftliche, jedoch in ihrer Zuordnung noch unsichere Erwähnung, findet "Swychmanshaen" in einer Urkunde der adligen Familie Nesselrode von 1477. Drei Brüder Nesselrode vereinbarten die Teilung ihres Erbes, zu dem unter anderem auch dieses Gut gehörte.

1586–1890
Nähere und eindeutige Angaben wurden in einem Kaufvertrag vom 18. Oktober 1586 gemacht. Der Vertrag wurde zwischen den Eheleuten Johann Pampus und Margarethe Brambach als Verkäufer und den Eheleuten Melchior von Mülheim (junior) und Margaretha Kannegießer als Käufer abgeschlossen. Bei Pampus könnte es sich um einen entfernten Verwandten der Familie Nesselrode gehandelt haben. Die Käufer waren Mitglieder bekannter Kölner Familien. Die Größe des Gutes wurde 1586 mit 255 Morgen angegeben. Die Familie von Mülheim blieb bis 1776, also fast 200 Jahre Eigentümer von Schwiegelshohn. Der letzte Erbe Ignatz von Moers verkaufte den Hof 1776 an Friedrich Josef Haes.

Haes starb 1786. Seine Töchter verkauften das Gut im Jahr 1788 an Johann Josef Broicher, der den Hof bereits als Halbwinner bewirtschaftete.

Johann Josef Broicher starb 1798 und hinterließ den Besitz seinen beiden Töchtern. Nach einer Erbauseinandersetzung wurde die älteste Tochter Anna Maria mit ihrem Ehemann Johannes Scharrenbroich Alleineigentümer von Schwiegelshohn. Um 1842/43 siedelten die Eheleute Scharrenbroich um auf das wenige Kilometer entfernte Gut Münchenberg, das sie 1839 gekauft hatten. Das Gut Schwiegelshohn blieb für ein Jahrhundert im Eigentum der Familie Scharrenbroich. 1888 verkaufte sie es an die Firma Theodor Berger, die es 1889 tauschweise an den Forstfiskus übertrug. Dieser wiederum verkaufte 1890 das Fachwerkhaus, das transloziert und in Forsbach wieder aufgebaut wurde.

Eine Abschrift des Kaufvertrages von 1586 – das Original dürfte sich im Besitz der Familie Pampus befinden – ist immer auf Schwiegelshohn geblieben, bei jedem Eigentümerwechsel weitergegeben worden und befindet sich im privaten Archiv der Familie Scharrenbroich.

Die Sage
Der bergische Heimatdichter Vinzenz Jakob von Zuccalmaglio stellte in seiner Version einer weitverbreiteten Geschichte um den Kurfürsten Jan Wellem eine Verbindung zum Gut Schwiegelshohn her.

Jan Wellem, der allein auf der Jagd war, hatte sich im Königsforst verirrt. Nach mehreren Stunden kam er zu einem einsamen Bauernhof mitten im Wald. Die Bäuerin gab dem unbekannten Jägersmann zur Stärkung Erbsensuppe mit Speck, ein typisch bergisches Gericht. Dem Landesherren, ausgehungert wie er war, schmeckte es ausgezeichnet. Als er wieder in seiner Residenz Düsseldorf war, ließ er sich von seinem Koch ebenfalls Erbsensuppe mit Speck servieren. Sie schmeckte ihm aber längst nicht so gut. Also ließ er die Bäuerin holen. Jedoch auch ihre Suppe schmeckte dem Fürsten nicht so wie damals im Königsforst. Als er wissen wollte, warum ihm die Suppe bei der Bäuerin besser geschmeckt habe, antwortete diese: "Hunger ist der beste Koch."

Diese Geschichte über den Kurfürsten ist im Bergischen Land lange Zeit sehr bekannt gewesen, da sie in Schulbüchern abgedruckt war.

Literatur

 Herbert Nicke: Tütberg, Ein Beispiel für den Untergang eines Siedlungsgebietes. In: Forsbach, vom Leben eines Dorfes zwischen Königsforst und Sülztal. (= Schriftenreihe des Geschichtsvereins Rösrath e.V. Band 26). Rösrath 2004, , S. 207 ff.

Einzelnachweise

Ortsteil von Bockenberg
Wüstung in Bergisch Gladbach
Ersterwähnung 1586

Schwiegelshohn


Elek Jakab () a fost un istoric maghiar, autorul unei istorii monumentale a orașului Cluj, lucrare a cărei traducere în română a început în anul 2017.

Elek Jakab a fost membru al Academiei Ungare de Științe și membru al ASTRA.

Scrieri
 Kolozsvár története, vol. I–III, Budapest, 1870–1888
 A királyföldi viszonyok ismertetése, vol. I–II, Pest–Budapest, 1871–1876
 Der Kampf der Sachsen für die Überreste des Feudalwesens in Siebenbürgen, Budapest, 1874

Note

Nașteri în 1820
Decese în 1897
Clujeni
Membri ai Academiei Maghiare de Științe
Istorici maghiari
ASTRA
Maghiari din Transilvania

Elek Jakab


13942 Shiratakihime este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13942 Shiratakihime este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 14,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

13942 Shiratakihime


Jesus Freak Hideout es una web de música cristiana. El sitio web especializado en la revisión, la vista previa, y la venta de álbumes cristianos. El sitio web es conocido por sus críticas del álbumes, la música independiente, entrevistas con artistas, conciertos y el ministerio a través de devocionales y de oración. El sitio lleva el nombre de e inspirado en álbum de 1995 de DC Talk, Jesús Freak. El nombre fue elegido porque John DiBiase, creador del sitio, utiliza muchas variantes del nombre de Freak pantalla de Jesús, y ha creado una sala de chat, que era su "guarida de Jesus Freak".

Referencias

Sitios web de música
Sitios web en inglés

Jesus Freak Hideout


ويليام كولين برايانت  (3 نوفمبر 1794 - 12 يونيو 1878)، شاعر أمريكي، كما كان يعمل في مجال الصحافة و التحرير الصحفي.

نشأته وتعليمه
ولد برايانت في ولاية ماساتشوستس, وهو الابن الثاني للسيد بيتر برايانت والذي كان طبيباً ومشرعاً. أما والدته فكانت تدعي سارة سنيل. درس برايانت القانون ودخل في نقابة المحامين في العام 1815. وعمل في مجال المحاماة في منطقة بلينفيلد والتي كانت تبعد عن منطقة كامينجتون سبعة أميال كان يمشيها برايانت يومياً على الأقدام, ويذكر أنه شاهد طائراً في أحد أيام كانون الأول من العام 1815 وهو في طريقه المعتاد إلى مكان عمله فكان ذلك المنظر كافياً لتحريك عاطفته وقريحته الشعرية ليكتب قصيدة بعنوان (To a Waterfowl).

وكان اهتمام برايانت في الشعر قراءة وكتابة في واضحاً في مرحلة مبكرة من حياته, فكان يقلد في صغره بعض الشعراء مثل ألكسندر بوب وغيرهم من الشعراء الإنجليز. وكتب إحدى قصائده المهمة (The Embargo) والتي هاجم فيها الرئيس الأمريكي توماس جيفرسون ونشرت القصيدة في العام 1808 ونفدت الطبعة الأولى منها في وقت قصير, ويعود ذلك لشهرة الشاعر اليافع, ثم صدرت طبعة أخرى جاءت في كتاب اشتمل كذلك على ترجمة قام بها برايانت لبعض الكتابات الكلاسيكية. وقل نتاج برايانت الشعري أثناء دراسته في كلية ويليامز, وبعد أن انتهى منها وبدأ دراسة القانون عاد الشاعر لحيويته وساعده في ذلك علاقاته مع عدد من الشعراء و أهمهم ويليام ووردزوورث.

أعماله الشعرية
تعتبر قصيدة (Thanatopsis) وهي كلمة يونانية تعني «تأملات في الموت» وتعتبر من أهم الأعمال الشعرية لبرايانت والتي يختلف الباحثون حول تاريخ كتابتها فبعضهم يقول إنها متبت في العام 1811 وآخرون يقولون إنه بدأ كتابتها في العام 1813 أو بعد ذلك. ويذكر عن تاريخ نشرها أن والده أخذ بعض الأوراق عن كتبه وكانت تحتوي على بعض الأشعار والكتابات النثرية وسلمها لأحد دور النشر مع أحد أعمال والده وكان ذلك في العام 1817. نسبت القصيدة أول صدروها لوالده ولكنها لاقت قبولاً واسعاً وأعجب الكثيرون بها. نشر برايانت عدداً من قصائده التي كتبها في السنوات التالية ومن بينها قصيدة (To a Waterfowl) عام 1821.

عمله في التحرير
لم تكن كتابة الشعر كافية لتغطية نفقات الأسرة التي بدأها برايانت بزواجه من فرانسيس فيرتشايلد في 11 كانون ثاني 1821. مارس برايانت مهنة المحاماة بين العام 1816 و 1825 في منطقة جريت بارينجتون في ماساتشوستس, إلا إنه لم يكن قادراً على الاستمرار في هذه المهنة لما كان يلحظه من فساد وغرابة في بعض الأحكام التي كان يصدرها القضاة في ذلك الحين فقرر أن يبحث عن عمل آخر.
انتقل برايانت إلى مدينة نيويورك حيث تمكن بمساعدة أحد الأصدقاء من العمل كمحرر في أحد المجلات غير المعروفة وبعد سنتين أصبح محرراً مساعداً في صحيفة نيويورك إيفنينج بوست, وهي صحيفة أسسها ألكسيندار هاميلتون, وفي غضون سنتين أصبح برايانت رئيس التحرير في الصحيفة وأصبح من الشركاء المالكين لها, وبقي رئيساً للتحرير لمدة 25 عاماً من 1828 حتى 1878. وأصبحت الصحيفة مصدر ثراء لبرايانت ونقطة تأثير سياسية استغلها ببراعة في مدينته وولايته والدولة بأكملها.

أعماله الأخيرة
تحول برايانت في العقد الأخير الذي سبق وفاته من كتابة الشعر إلى ترجمة الشعر حيث بدأ بترجمة أعمال الشاعر اليوناني هومر, فترجم له الإلياذة و الأوديسا بين العام 1871 و 1874.
توفي برايانت في العام 1878 إثر حادث سقوط تعرض له أثناء مشاركته في أحد المهرجانات لتكريم الفيلسوف والسياسي الإيطالي جوسيبي مازيني.

برايانت في ميزان النقد الأدبي

هنالك آراء متباينة حول الأصالة الشعرية لدى برايانت. فيرى الشاعر والناقد الأدبي توماس هولي تشيفرز على سبيل المثال أن العمل الوحيد الذي يمكن أن يوصف بأنه شعر لبرايانت هو قصيدته (Thanatopsis) والتي يقول إنه سرقها سطراً بسطر من اللغة الإسبانية, فهو في نظره سرق معظم الشعر ولم يكن فيه شيء من الأصالة. أما الناقد إدغار ألان بو فقد امتدح شعر برايانت في مقالته النقدية المشهورة «المبدأ الشعري» (The Poetic Principle).

روابط خارجية

المصادر

 ويكيبيديا الإنجليزية

أشخاص من روسلين
أشخاص من روسلين (نيويورك)
أشخاص من كومينغتون (ماساتشوستس)
أمريكيون من أصل إنجليزي
تحرريون أمريكيون
توحيديون مسيحيون أمريكيون
جمهوريون من ولاية نيويورك
خريجو كلية وليامز
ديمقراطيون من ولاية نيويورك
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
شعراء أمريكيون
شعراء أمريكيون في القرن 19
شعراء رومانسيون
شعراء من ماساتشوستس
شعراء من ولاية نيويورك
صحفيون وصحفيات أمريكيون
كتاب ذكور أمريكيون في القرن 19
ليبراليون كلاسيكيون
ليبراليون كلاسيكيون أمريكيون
مترجمون من هوميروس
مواليد 1794
مواليد في كومينغتون (ماساتشوستس)
ناخبو الرئاسة الأمريكية 1860
وفيات 1878
وفيات في نيويورك

ويليام كولين برايانت


Mümtehine Suresi (Arapça: سورة الممتحنة, Sūrat'ul Mumtahina), Kur'an'ın 60. suresidir. Sure 13 ayetten oluşur.

Tamamı Medine'de indirildiğine inanılan Sure ismini 10. ayette geçen ve ''İmtihan edilen kadınlar'' anlamına gelen mümtehine kelimesinden alır. Surede Müslümanlara açıkça düşmanlık edenlerle dostluk kurulamayacağı, Müslümanlara açıkça düşman olmayan gayrımüslimlerle iyi ilişkiler kurulabileceği, tevhid yolunda İbrahim peygamber'in iyi bir örnek olduğu, iman eden kadınların biatının kabul edilmesi konularından bahsetmektedir.

Kaynakça

Sureler

Mümtehine Suresi


Catedrala Maicii Domnului (în  (Antwerpen), iar în ) este o catedrală romano-catolică din Anvers, Belgia. Construcția edificiului, astăzi sediu al Diecezei de Anvers, a început în 1352 și, deși primul stadiu al lucrării a fost completat în 1521, ea nu a fost niciodată terminată. Realizat în stil gotic, lăcașul de cult a fost proiectat de arhitecții Jan și Pieter Appelmans. În interior se găsește un număr semnificativ de lucrări ale pictorului baroc Peter Paul Rubens, dar pot fi admirate și picturi ale altor artiști, precum Otto van Veen, Jacob de Backer și Marten de Vos.

Clopotnița catedralei este inclusă în capitolul Clopotnițe din Belgia și Franța în lista cu Locuri din Patrimoniul Mondial UNESCO.

Istoric
Biserica actuală, terminată în 1521, după 170 de ani de construcție, înlocuiește o veche capelă romanică construită în secolul al X-lea în același loc, dedicată Fecioarei Maria, transformată în biserică romanică în 1124 cu ocazia fondării parohiei.
Din 1350 până în 1520 locuitorii din Anvers au ridicat cea mai mare biserică gotică din Țările de Jos (la început avea 5 nave, dar a ajuns ulterior să aibă 7).

Împăratul Carol Quintul avea ambiția să construiască o biserică mult mai vastă. Proiectul, denumit nieuw werck, prevedea construirea unei biserici de trei ori mai mari decât edificiul existent și dotat cu cinci turnuri, dar incendiul din noaptea de 5 spre 6 octombrie 1533 a pus capăt acestui vis.

În 1559, cu ocazia înființării diecezei de Anvers, biserica a fost consacrată cu statutul de catedrală. A rămas catedrală din 1559 până în 1801, dată la care dieceza a fost suprimată prin concordatul din 1801 încheiat între Primul Imperiu Napoleonian și papa Pius al VII-lea.

Catedrala a fost jefuită și avariată la 19 august 1566, apoi din nou în 1581 de iconoclaști. În 1585, după ce orașul Anvers a fost cucerit de Alessandro Farnese, ea a fost redată cultului catolic și reamenajată parțial în stilul baroc, apoi neoclasic în secolul al XVIII-lea. A suferit de pe urma rechizițiilor impuse de revoluționarii veniți din Franța în 1794. Numeroase tablouri au fost transportate la Paris.

La restabilirea diecezei de Anvers (1961) și-a recuperat statutul de catedrală, iar la sfârșitul secolului al XX-lea a făcut obiectul unei mari restaurări pe baze științifice, mai întâi fațada de vest, apoi portalurile și turnul, înainte ca restauratorii să înceapă munca în interiorul monumentului (nava și corul, apoi capelele periferice (lucrări în curs).

Descriere generală

Este o biserică gotică în formă de cruce latină, a cărei construcție a durat aproape două secole: din 1352 până în 1521. Catedrala este una din culmile artei gotice brabantine, dar reprezintă un tip particular al acestui stil. Astfel, nu se găsesc în navă coloanele cilindrice peste care să fie așezate capiteluri cu două rânduri de foi de varză ca la Bruxelles sau la Malines, ci mulți stâlpi complecși ale căror colonete se avântă ca într-un singur jet de la sol până la bolțile de ogive. În afară de aceasta, marile arcade situate între nava centrală și culoarele de trecere, sunt deosebit de largi, iar triforiul a fost abandonat. În locul acestuia se află o friză care este așezată deasupra nivelului marilor arcade.

În sfârșit, fațada occidentală (Westbau) cu trei portaluri și cele două turnuri ale sale, inspirată de catedrala din Bruxelles, este de stil francez, dar fără rozasă.

Giuvaerul catedralei este turnul său de nord, de stil gotic brabantin flamboaiant, care măsoară  înălțime.
O parte din mobilier și din picturile interioare sunt de stil neogotic. Numeroase pietre tombale / pietre de mormânt sunt inserate în pardoseala cu dale.

Turnurile

Catedrala din Anvers este prevăzută cu trei turnuri.

Turnul de nord, care măsoară circa  înălțime, a fost finanțat de oraș. Remarcabil prin faptul că este ușor și elegant, constituie o frumoasă capodoperă a stilului gotic flamboaiant. Este cel mai înalt turn de la toate bisericile din Benelux.

Turnul de sud, care măsoară , era prevăzut să fie de aceeași înălțime și simetric în raport cu turnul de nord. Trebuia să fie finanțat de parohie. A rămas neterminat întrucât avea planuri pentru o biserică încă mai mare. De altfel, niciunul din cele două turnuri nu a atins înălțimea prevăzută în planuri.

În 2010, orașul a organizat un concurs pentru imaginarea unui mod de terminare a turnului de sud  cu scopul "să se joace cu ideea de absență, să genereze interes." Concursul se baza pe ideea că "prin accentuarea lipsei, structura este pusă în valoare." Regulamentul concursului nu cerea,  în mod obligatoriu, un proiect realizabil: producțiile primite constituiau cel mai adesea  variații pe tema absenței acestui turn decât un veritabil proiect.

În sfârșit catedrala posedă un turn-lanternou cu trei etaje de ferestre, deasupra unui enorm bulb. Se înalță deasupra transeptului. Este destinat ameliorării iluminării vastului edificiu devenit întunecos la îndepărtarea de nava centrală și de cor, în raport cu golurile laterale.

Opere de artă majore

Picturi

Catedrala adăpostește câteva capodopere majore ale picturii flamande, între care 8 tablouri monumentale pictate de Peter Paul Rubens special pentru catedrală;
 Ridicarea Sfintei Cruci - triptic de Rubens (ulei pe lemn de  ×  pentru panoul central și  ×  pentru panourile laterale). Acest tablou a fost conceput pentru altarul principal de la vechea biserică Sfânta Walburge aproape de Steen, și transferată la catedrală în 1816.
 Adormirea Maicii Domnului - de Rubens; ulei pe pânză, tablou pictat (în mare parte chiar în catedrală) în 1625-1626 pe un format de  × 3, . Acest tablou a fost dispus în locul vechiului panou sculptat și pictat așezat în spatele altarului, înlăturat în 1581.
 Coborârea de pe Cruce - tot de Rubens, pictată în 1612 pe un panou monumental de  × , împodobit cu două panouri laterale de  × . Este unul dintre cele mai cunoscute tablouri ale maestrului, comandat de corporația des archebuzierilor al căror patron este Sfântul Cristofor.
 Învierea Domnului a fost terminată în 1612 de Rubens pe un panou (triptic) de talie mai modestă (panoul central de 138 ×  și două panouri laterale (de 138 × ). Acest tablou constituie un epitaf dedicat lui Jan Moretus și Martinei Plantin, doi membri fondatori ai dinastiei Plantin Moretus (celebri tipografi din Anvers), comanditarii fiind înfățișați pe panourile laterale.

Aici se admiră și:
 Resturile unei fresce murale (Omul durerilor) creată de un anonim de la începutul secolului al XV-lea (la înălțime, pe peretele fostei capele a circumciziei, la intrarea în catedrală)
 Adormirea Maicii Domnului (Maria este patroana catedralei). Acest tablou este agățat în fundul bisericii, în spatele altarului principal. A fost realizat de  Abraham Matthijs în 1633) pe o pânză monumentală () în cadrul unei serii consacrate Mariei (cu Adormirea [Maicii Domnului] de Rubens (deasupra altarului principal) și Adormirea [Maicii Domnului] sub cupolă de Cornelis Schut).
 Adormirea Maicii Domnului de Cornelis Schut. Această pânză rotundă se mari dimensiuni ( diametru) a fost terminată în 1647 și dispusă la înălțimea de (), sub  cupolă. O perspectivă în trompe l'œil dă impresia privitorului că cupola este deschisă spre cer.
 un triptic pictat de Jacob de Backer (spre 1580) în memoria lui Christopher Plantin, al cărui panou central, monumental, reprezintă Judecata de Apoi.
 Sfânta Față a lui Cristos denumită și  Vera effigies, pictură în ulei pe marmură albă, poate de școală germanică, datată de la sfârșitul secolului al XVII-lea  ().

Expoziția «Capodoperele Muzeului Regal reunite în Catedrală»
Din 5 iunie 2009, catedrala a primit și expune o serie de panouri care fuseseră înlăturate în timpul ocupației franceze de la începutul secolului al XIX-lea. Aceste opere fac parte din colecțiile Muzeului Regal de Artă din Anvers, din 1815.
 Christ à la paille, (1618), de Peter Paul Rubens, epitaf al Jan Michielsen și Maria Maes.
 Adorația Păstorilor, (1568), de Frans Floris, panou al corporației grădinarilor.
 Lupta contra îngerilor răzvrătiți, (1554), de Frans Floris, panou al ghildei halebardierilor.
 Adorația Magilor, (cca.1615), de Artus Wolffort, panou al corporației croitorilor.
 Sfântul Luca pictând-o pe Fecioara Maria, (1602), de Maarten de Vos, Otto van Veen și Ambrosius Francken, panou al ghildei Sfântul Luca.
 Predicarea Sfântului Ioan Botezătorul, (ca.1622), de Hendrick van Balen, triptic al corporației tâmplarilor.
 Compătimirea lui Isus, (1509), de Quentin Metsys, panou al corporației tâmplarilor.
 Predicarea Sfântului Éloi, episcop de Noyon, (1588), de Ambrosius Francken, panou al corporației fierarilor.
 Judecata de Apoi cu cele șapte Fapte ale Milei trupești, (ca.1517-1524/25), de Bernard van Orley, panou al preoților camerei săracilor.

Sculpturi
 Madona cu Pruncul, în marmură de Carrara. Este o piesă a unui sculptor anonim reputată ca un frumos exemplu al sculpturii gotice din secolul al XIV-lea, provenit din școala mosană (de pe valea Meusei). Are  înălțime, și se presupune că a fost realizată în împrejurimile orașului Liège pe la 1350. A fost instalată în catedrală în 1866.

 Tabernacul din lemn și alamă aurită în formă de Chivotul Legământului, de stil rococo târziu, acoperit cu basoreliefuri care prefigurează euharistia; se poate vedea pe altarul Confreriei Preasfântului Sacrament (confreria care l-a comandat). Se pare că a fost realizat de Judocus Ignatius Picavet după Hendrik Frans Verbrugghen (1654-1724) și de Henricus II de Potter (1725-1781).

 numeroase sculpturi și ornamentații murale
 Vitraliile
 Lambriurile de stejar
 cele nouă confesionale din 1713 (provin de la abația cisterciană Sfântul Bernard din Hemiksem, și au fost aduse după Revoluția Franceză).

Între 1682-1683, prelații i-au comandat lui Guillielmus Kerricx o nouă incintă în jurul «altarului dogarilor». Această operă conține numeroase referințe la dogărit și la vin sau la struguri.În 1798, în perioada dominației franceze, incinta a fost vândută la licitație și disperată în diferite elemente, cu o parte din mobilierul catedralei.În 1991, cinci din reliefurile de marmură au fost răscumpărate în timpul unei vânzări la Christie's la Londra, dintre care 2 au fost cumpărate de provincia Anvers. Un al șaselea relief a fost cumpărat în 1996.

O devoțiune deosebită se practică în fața unei sculpturi numite Maica Domnului din Anvers (nuc policrom, datată din secolul al XVI-lea, înaltă de , care ar fi scăpat de faza iconoclastă din 1568.
Este însoțită de o reprezentare a celor patru Evangheliști și este așezată astăzi deasupra unui glob terestru și a unei semiluni.

Orgi
Două orgi ornează catedrala și serviciul divin:
 Marea orgă simfonică Schyven din 1891, al cărui bufet (1657) a fost conceput de pictorul Erasmus al II-lea Quellin și împodobit cu statui de Pieter Verbrugghen I, numără 4 claviaturi manuale, un pedalier, 90 registre și  de tuburi.
 Orga nouă din 1993, construită de firma elvețiană Metzler, în stil neo-baroc german, are 3 claviaturi, un pedalier, 45 de registre și  de tuburi.

Vizite
Edificiul este vizitat de circa  de persoane în fiecare an. Întreținerea sa necesită  de euro pe an, în parte obținuți prin prețul plătit pentru vizitare.

Note

Legături externe

 Planul catedralei din Anvers
 Fotografii ale catedralei
  Pagina oficială a catedralei
  Orga Schyven
  Orga Metzler

Vezi și
 Arhitectură gotică

Catedrala
Fondări în 1521 în Belgia
Catedrale din Belgia
Catedrale gotice
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Biserici romano-catolice din Belgia
Arhitectură gotică din Belgia

Catedrala din Anvers


(littéralement « Bête de Dzoungarie ») est un genre éteint de grands rhinocéros sans cornes de la famille également éteinte des Paraceratheriidae, ayant vécu du milieu et jusqu'à la fin de l'Oligocène dans ce qui est aujourd'hui le Nord-Ouest de la Chine. L'espèce type, Dzungariotherium orgosense, est décrite en  à partir de fossiles, principalement des dents, provenant de Dzoungarie, dans le Xinjiang.

Description

Les dents de l'espèce type, Dzungariotherium orgosense, sont  plus grandes que celles de son proche parent plus connu Paraceratherium, ce qui indique qu'il s'agit de l'un des plus grands indricothères connus, mais les dents et le crâne sont proportionnellement grands par rapport au corps, ce qui le rend dans l'ensemble plus petit.

Paraceratherium bugtiense et Dzungariotherium orgosense partagent des caractéristiques telles que des maxillaires et des prémaxillaires relativement minces, des toits crâniens peu profonds, des processus mastoïdo-paroccipitaux relativement minces et placés en arrière sur le crâne, une crête lambdoïde qui s'étend moins en arrière et un condyle occipital avec une orientation horizontale. Dzungariotherium orgosense se distingue des espèces du genre Paraceratherium par la plus grande taille des dents et les crochets distincts de ses molaires.

Liste d'espèces
  Dzungariotherium orgosense Chiu, 1973 - espèce type
  Dzungariotherium tienshanense (Chiu, 1962)
  Dzungariotherium turfanense Xu & Wang, 1978

Voir aussi
 Rhinocerotoidea
 Paraceratheriidae
 Paraceratherium

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Mammifère de l'Oligocène
Taxon fossile décrit en 1973
Paléontologie en Chine
Genre de périssodactyles préhistoriques (nom scientifique)

Dzungariotherium


An Melica fugax in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Bolander. An Melica fugax in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melica

Melica fugax


Bayrampaşa, (1978'e kadar Sağmalcılar) İstanbul'un bir ilçesidir. Kuzeyde Gaziosmanpaşa, doğuda Eyüpsultan, güneyde Zeytinburnu, batıda Esenler ile çevrilidir. 1970 yılında İstanbul nüfusunun %4,11'ini oluşturan Bayrampaşa, 2000 yılında %2,44'lük bir paya sahiptir. Bayrampaşa ilçesi, nüfus yoğunluğu açısından, yıllara göre artan değerlere sahiptir. İstanbul'un en yüksek yoğunluk değerine sahip ilçelerinden birisidir. 1970 yılında yoğunluğu 130 ki/ha iken 2000 yılında 259 ki/ha yoğunluk değerine ulaşmıştır.

Tarihçe
1927'de Bulgaristan'ın Filibe şehrinden göç eden ve yöreye ilk yerleşen göçmen grubuna tarım için ayrılan bölgede bağcılık yapılmış, sağmal inekler yetiştirilmek üzere Velibey (Demirkapı), Ferhatpaşa ve Cicoz adlı çiftlikler kurulmuştur.

İstanbul halkının 1950'lere kadar mesire yeri olan ve gelenlerin istedikleri kadar üzüm yedikleri, ancak dışarıya çıkartamadıkları meşhur Numunebağları, Abdi İpekçi Caddesi

ile O-1 Karayolu arasındaydı. (Anılan bağlardan geriye "Numunebağ Caddesi" adı kalmıştır.) Bugünkü Bayrampaşa'nın ilk çekirdeğini oluşturan ve 1954'te köy statüsüne getirilen Sağmalcılar, Rami Bucağı sınırları içindeydi ve Maltepe Askeri Kışlası nedeniyle "Kışla Arkası" olarak da anılıyordu.

1927'den itibaren gruplar halinde Bulgaristan ve Yugoslavya'dan gelen göçmenlere ilaveten 1955'te İstanbul'un iki büyük caddesi olan Vatan ve Millet Caddeleri yapılırken evleri istimlake uğrayan vatandaşların çoğunun Sağmalcılar Köyü'ne yerleşmesi, nüfusun artışına neden oldu. Ayrıca, 1950'den itibaren bölgede yapılan fabrikalar, ilçeyi sanayi bölgesi haline getirdi.

Sağmalcılar Köyü, 3 Nisan 1962'de belde belediyesine dönüştürüldü.
Mimar Sinan tarafından İstanbul'un su ihtiyacını karşılamak amacıyla döşenen ve o sırada hâlâ faal durumda bulunan su kanallarına, inşa edilen binaların atık su ve tuvalet tesisatlarının yanlış bağlanması ve bu su kanallarına bağlı çeşme sularının bölge halkı tarafından kullanılması sonucunda semtte kolera salgını çıktı. Salgın çok kişinin hayatına mal oldu. Sağmalcılar adını zihinlere kolera sözcüğüyle birlikte yerleştiği düşünülerek ve IV. Murad'ın sadrazamlarından Bayram Paşa'nın burada bir çiftlik sahibi olmasından esinlenilerek Sağmalcılar adı Bayrampaşa olarak değiştirildi.

Eyüp İlçesi'nin bir semti olarak gelişmesini sürdüren Bayrampaşa Mayıs 1990 tarihinde ilçe statüsüne yükseltildi. Böylece Eyüp Belediyesi'nden ayrılarak müstakil belediye teşkilatına kavuşturuldu. Bayrampaşa, cadde ve sokakları ile oldukça planlı bir şehir görünümündedir. Semt merkezi Orta, Vatan ve Yenidoğan Mahallelerini içine almaktadır. Diğer mahalleleri: Altıntepsi, Cevatpaşa, İsmetpaşa, Kartaltepe, Kocatepe, Terazidere, Yıldırım ve Muratpaşa'dır.

Büyük İstanbul Otogarı, sebze hali, metro merkezi, otobüs terminali, PTT santralı, Bayrampaşa Devlet Hastanesi, Sağlık Ocağı ve Dispanseri başlıca kamu kuruluşlarıdır. Kızılay, Türk Hava Kurumu, Bayrampaşa Vakfı, Sosyal Doku Vakfı, Anadolu Gençlik Derneği, Göz Nuru Vakfı ilçedeki sosyal yardım kuruluşlarıdır. İlçede 2 adet anaokulu, 15 adet ilkokul, 14 adet ortaokul, 13 adet lise dengi okul, çok sayıda özel öğretim kurumu ve çeşitli üniversitelerin fakülteleri bulunmaktadır. Cami sayısı 30'u aşmıştır. Bunlardan Bayrampaşa Merkez Camii, belediye başkanlığı binası karşısındadır. Osmanlı klasik mimarisinin izlerini taşımaktadır. Kubbe ve şerefeleri Edirne Selimiye Camii'nin tarzını andırır. Caminin alanı 860 m²'yi bulmaktadır. 2 stadyum ve 4 kapalı spor salonu ve içinde 2 adet yüzme havuzu bulunan Hidayet Türkoğlu spor merkezi Bayrampaşa'nın önemli spor tesisleridir. Semt folkloru çeşitlilikler göstermektedir. Türkiye'nin her yöresinden ve yurt dışından gelen insanlar, geldikleri bölgenin ve ilin farklı oyun, türkü ve geleneklerini getirmişlerdir. Bulgaristan'dan gelen göçmenlerin kurdukları Balkan Oyunları, Folklor Derneği ilçe folkloruna canlılık kazandırmaktadır.

Tarihi eserler bakımından önemli bir yeri olan Maltepe Askeri Hastanesi, 1827'de yaptırılmıştır. Bina dört cephelidir. Orta yerinde büyük bir avlusu vardır. Ön cephesi tek, öteki yönleri ikişer katlıdır. Tavanları yüksek, odaları ve koğuşları geniştir. Giriş kapısı Türk-rokoko tarzında mermerden inşa edilmiştir. Nizamiye Kapısının üzerinde Haşim imzalı "Tuğra-i Hümayun" ve çok uzaktan okunabilen besmele ile "Fih-i Şifa-ün'lin nas" ayetini içeren altın suyu ile celi yazı, altında ve kapının iki tarafında Yesarizade Mustafa İzzet Efendi'nin yeşile boyanmış ta'lik yazısı ile "Çaresaz-ı derdimendan Hazret-i Mahmüd Han" (Dertlerin dermanı olan sultan 2. Mahmud) dizesi ile başlayan ve "Cism-i Han Mahmud ola asattan daim masun (Tanrı Sultan Mahmud'u daima kötülüklerden korusun) dizesi ile sona eren 32 beyitlik bir kitabe bulunmaktadır. 1922'de lağvedilen hastane bir müddet askeri okul ve daha sonra kışla haline getirilerek 66. Tümen'in karargahı olarak kullanılmıştır. Bugün Çevik Kuvvet Şube Müdürlüğü'ne hizmet binası olarak ayrılmıştır. l. Süleyman'ın (Kanuni) emriyle Koca Sinan tarafından yapılan su terazilerinden ve su maslaklarından pek az iz kalmıştır. Belediye Parkı'ndaki Atatürk Anıtı ilçede yeni anıtlardır. Bayrampaşa'da bulunan kapalı ceza ve tevkifevinin yapımına 1955'te başlanmış, 1968'de tamamlanarak hizmete sokulmuştur. Sultanahmet Ceza ve Tevkifevi buraya taşınmıştır. 120.000 m2'lik bir alanı kaplamaktadır. 30.000 m2'lik bölümü hücre kısmına ayrılmıştır. Kadın ve çocuk koğuşları ayrıdır. Bünyesinde 100 yataklı bir hastane vardır. Bayrampaşa Cezaevi 2009 yılında Silivri'ye taşınmış ve cezaevi kapatılmıştır.

Belediye başkanları

 1990 yılında Bayrampaşa'nın Eyüp'ten ayrılmasıyla Necdet Özkan ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.
 Hüseyin Bürge, 2011 Genel seçimlerinde milletvekili olmak için istifa etmiş ve görevini Atila Aydıner'e devretmiştir.

Ekonomi

1970 öncesi tarıma dayanan bir ekonomisi olan Bayrampaşa, 1970 sonrası hızlı kentleşme ve yoğun göç sonucunda ekonomisi sanayi ve ticaret ağırlıklı bir ilçe oldu. İlçede yaşayanların bir kısmı ilçe dışında çalışırken, bir kısmı da esnaflık yapmakta ve sanayi kuruluşlarında çalışmaktadır. Ağır bir sanayisi olmayan Bayrampaşa'da, sanayi, yedek parça, otomobil tamiri, kalıpçılık, elektrik elektronik parça üretimi, hırdavat alet üretimi, plastik döküm, soğuk demir işlemesi, talaşlı üretim, tekstil gibi alanlara yönelmiştir. Tarımsal alan yoktur.

İlçe eski hantal görüntüsünden modern bir görüntüye geçiş aşamasındadır. Otogar'ın arkasına açılmış olan Carrefoursa ve Bauhaus, merkezde belediyenin yanında açılan Turkuazoo ilçenin ticari hayatını canlandırmıştır. Demirkapı Caddesi, Bayrampaşa'nın ticaret merkezi sayılabilir. Ayrıca yeni açılan IKEA semtin tanınmasına sebep olmuştur. 2009 yılının sonlarına doğru yapımı tamamlanan Forum İstanbul AVM hizmete açılmıştır.

Ayrıca İstanbul'un en büyük ulaşım noktası olan Büyük İstanbul Otogarı bu ilçededir.

Mahalleler
Bayrampaşa ilçesi 11 mahalleden oluşmaktadır.
 Altıntepsi
 Cevatpaşa
 Kartaltepe
 Kocatepe
 Muratpaşa
 Orta
 Yenidoğan
 Vatan
 Terazidere
 İsmetpaşa
 Yıldırım

Nüfus

Ulaşım

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Bayrampaşa Belediyesi
 Bayrampaşa Kaymakamlığı
 Bayrampaşa 360 sanal tur Panorama
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Bayrampaşa İlçesi Tanıtımı

İl taslakları

Bayrampaşa


Natura 2000-område nr. 133 Gribskov, Esrum Sø og Snævret Skov ligger i morænelandskabet nord for Hillerød. Natura 2000-området omfatter et stort, sammenhængende naturområde med landets fjerdestørste skov, Gribskov og Danmarks næststørste sø, Esrum Sø. Natura 2000-området består af habitatområderne nr. H117 og H190 og fuglebeskyttelsesområde nr. F108, har et areal på 7.904 hektar og det meste af området er statsejet (7.039 ha) og er den centrale del af Nationalpark Kongernes Nordsjælland.

Områdebeskrivelse
Selve Gribskov ligger på en gammel israndslinje med randmoræner (grusaflejringer) fra den seneste istid, og er kuperet og afvekslende. Morænevoldene ses som bakkedrag fra nord til syd, og i fordybningerne mellem dem ligger en del søer og mange små og større åbne arealer af især moser. I Natura 2000-områdets udkanter indgår åbent landskab med åer og ofte mere næringsrige moser og søer.

I skoven yngler bl.a. sortspætte og hvepsevåge og fåtalligt også rød glente og fiskeørn. I
skovlysninger og andre mere åbne naturområder desuden rødrygget tornskade. Skoven rummer
også en del voksesteder for det sjældne mos grøn buxbaumia; især på blottet morbund på f.eks.
skrænter langs skovveje, men stedvist også på dødt ved.

Natura 2000-området består af Habitatområdeerne nr. H 114 og
ligger i Fredensborg-, Gribskov-, Hillerød- og Helsingør Kommuner i Vandområdedistrikt II Sjælland i vandplanoplandene 2.2 Isefjord og Roskilde Fjord og 2.3 Øresund  Roskilde Fjord og Isefjord

Fredninger
Området omfatter en del større og mindre fredede arealer, der tilsammen omfatter ca. 344 ha. Indenfor Natura 2000-området udgøres de væsentligste fredninger af det privatejede
forskningsreservat ved Strødam, arealer mellem Gribskov og Bendstrup, samt arealer ved
Møllekrogen og Stenholt Mølle ved syd-enden af Esrum Sø.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Fredensborg Kommune
Lokaliteter i Gribskov Kommune
Lokaliteter i Hillerød Kommune
Lokaliteter i Helsingør Kommune


Teatinos puede referirse a:

 Teatinos, miembros de una orden religiosa masculina católica, la Orden de Clérigos Regulares;
 Teatinos-Universidad, un distrito de Málaga;
 Teatinos (Málaga), un barrio de Málaga.
 Teatinos (Oviedo) un barrio de Oviedo; o
 Calle Teatinos, una calle de Santiago de Chile].

Teatinos (desambiguación)


Articles with hCards

සීලරත්න සෙනරත් (උපත 1944 සැප්තැම්බර් 2) යනු CRI Sri Lanka හි අධ්‍යක්ෂ වැඩසටහන් ය. ඔහු ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ වාණිජ වැඩසටහන් නිවේදකයෙක් සහ සීමාසහිත එක්සත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර සමාගමේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ කතුවැකිය.   ඔහු ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය ගුවන්විදුලි උපදේශක මණ්ඩලයේ කලා මණ්ඩලයේ වත්මන් සභාපතිවරයා ද වේ.

ගුරු වෘත්තිය
සීලරත්න සෙනරත් ගිරාගම ගුරු අභ්‍යාස විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලබා පුහුණු ගුරුවරයකු ලෙස සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළේය. ඔහු 1980 දශකයේ අගභාගයේදී මහවැලි කේන්ද්‍රයේ මාධ්‍ය උපදේශක ලෙස කටයුතු කිරීමට පෙර අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය, මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය සහ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය ඇතුළු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රදේශ කිහිපයක සේවය කළේය.

මාධ්‍යවේදී වෘත්තිය
ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු අගමැති රත්නසිරි වික්‍රමනායකගේ (2005-2010) සහ ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂගේ (2002-2004) මාධ්‍ය ලේකම්වරයා විය. ඔහු 2003-2005 කාලය තුළ චීනයේ බීජිං හි චීන ගුවන්විදුලි ජාත්‍යන්තරයේ සිංහල සේවයේ 'භාෂා විශේෂඥයෙකු' සහ 'උපදේශන විකාශකයෙකු' ලෙස සේවය කළේය. ඔහු ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ නිදහස් විකාශකයෙකු වූ අතර විවිධ ගුවන්විදුලි නාට්‍යවල ද කටයුතු කළේය. 'ශනිදා ආයුබෝවන්', 'ශනිදා වාසනාව ගණිත ගැටළුව' වැනි රූපවාහිනී වැඩසටහන් කිහිපයක්ම කළා.

2013 නොවැම්බර් මාසයේදී ඕස්ට්‍රේලියාවේ මෙල්බර්න් හි පිහිටි ශ්‍රී ලාංකීය විගමනික සංගමය 'මිහිඳු ළමා පදනම' සෙනරත් මහතා ශ්‍රී ලංකාවේ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රය වෙනුවෙන් කළ ජීවිත කාලය වෙනුවෙන් කළ මෙහෙවර වෙනුවෙන් උපහාර දැක්වීය.

2014 අප්‍රේල් මාසයේදී ඔහු Boao Forum හි මාධ්‍ය ආයතන ප්‍රධානීන්ගේ වටමේසයට ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කළේය.

ඔහු 2020 පෙබරවාරි මාසයේදී රාජ්‍ය ගුවන්විදුලි උපදේශක මණ්ඩලයේ සභාපති ලෙස පත් කරන ලදී

සීලරත්න සෙනරත් 1970 දශකයේ අගභාගයේදී මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ සිප්පිමඩුව ප්‍රදේශයේ දුෂ්කර ගම්බද පාසලක ප්‍රධානියා ලෙස සේවය කළ සමයේ ඔහුගේ සැබෑ ජීවිත අත්දැකීම පිළිබිඹු කරමින් මාධ්‍යවේදී අශෝක පියරත්න විසින් රචිත "අද මහත්තයා" නවකතාව 2016 ඔක්තෝම්බර් 6 වන දින එළිදැක්විණි

මාධ්‍යවේදී අශෝක පියරත්න විසින් රචිත සීලරත්න සෙනරත්ගේ මාධ්‍ය අත්දැකීම් ඇතුළත් 'මාතා දෙන් හතළිහයි' (දැන් මට හතළිහයි) ග්‍රන්ථය ඌරුවරිගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කොළඹ 7, බස්නාහිර පළාත් සෞන්දර්ය නිකේතනයේදී 2018 නොවැම්බර් 1 වැනිදා එළිදැක්විණි. ආදිවාසී ප්‍රජාවේ නායකයා වන්නිල ඇත්තෝ.  සෙනරත් පුවත්පත් කලාවේ සහ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ 40 වැනි වසර සනිටුහන් කළේ මෙම ග්‍රන්ථය එළිදැක්වීමයි.

2019 ජනවාරි 29 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් නෙළුම් පොකුණ රඟහලේදී පැවැති 34 වැනි කලාභූෂණ රාජ්‍ය සම්මාන 2018 උළෙලේදී සෙනරත් මහතාට 'කලාභූෂණ' රාජ්‍ය ගෞරව  හිමිවිය.

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
සිංහල ජනයා
ජීවමාන ජනයා
1944 උපත්

සීලරත්න සෙනරත්


David Alexandre Winter (* 4. April 1943 in Amsterdam als Leon Kleerekoper) ist ein niederländischer Schlagersänger.

Als jüdischer kleiner Junge wurde er in ein nationalsozialistisches Konzentrationslager deportiert und überlebte dank des Schutzes von Mitdeportierten, darunter das Ehepaar Kleerekooper, die ihn nach dem Zweiten Weltkrieg adoptierten. Seine Adoptiveltern waren Diamantenhändler in Amsterdam und er lernte, Diamanten zu schleifen. Dann wurde er Bergmann. Er ging für ein Jahr in die Vereinigten Staaten, wo er als Verkäufer von Damenschuhen arbeitete, lebte dann in Israel und schließlich in der Türkei, bevor er in die Niederlande zurückkehrte, wo er als Kurier arbeitete.

In den 1960er Jahren war er DJ bei Radio Veronica und sang zu dieser Zeit schon erste Singles ein. Er zog 1969 nach Paris, wo er erfolgreich beim Festival de la Chanson d'Antibes teilnahm. Er erhielt einen Plattenvertrag beim Label Riviera Records und seine erste Single, Oh Lady Mary, wurde direkt ein Nummer-eins-Hit in den französischen Charts. Auch das dazugehörige Album gleichen Titels landete auf Platz eins.
Er wurde ausgewählt, Luxemburg beim Eurovision Song Contest 1970 in Amsterdam zu vertreten. Mit dem Schlager Je suis tombé du ciel (frz. für "Ich bin vom Himmel gefallen") landete er allerdings mit null Punkten auf dem letzten Platz. Er blieb der Musik treu und veröffentlichte noch zahlreiche Singles und eine LP in französischer Sprache.

Nach einer Scheidung siedelte er 1979 in die Vereinigten Staaten über, wo er als Autoverkäufer aktiv wurde.

Im Jahr 2004 veröffentlichte er die sehr persönliche Single L'étoile du Berger (frz. für "Abendstern"). Dieses Lied erzählt von den Erlebnissen seiner Kindheit und davon, wie er und seine Eltern nach dem Krieg wieder zueinander fanden.

Literatur
 Murrells, Joseph: The Book of Golden Discs (2nd ed.). London: Barrie and Jenkins Ltd. (1978) ISBN 0-214-20512-6, S. 270

Weblinks

Diskografie bei encyclopedisque.fr

Einzelnachweise

Schlagersänger
Musiker (Niederlande)
Interpret eines luxemburgischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Niederländer
Geboren 1943
Mann

David Alexandre Winter


ග්‍රෑන්ඩ් හයට් කලම්බු යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ පිහිටි මහල් 47කින් යුත් තරු පන්ති 5ට අයත් හෝටලයක් වේ. අමුත්තන්ගේ කාමර 475කින් සහ සේවා නිවාස 84කින් සමන්විත  වන හෝටලය ශ්‍රී ලංකාවේ හයට් සන්නාමය යටතේ ඉදිකල පළමු හෝටලයද වේ. ග්‍රෑන්ඩ් හයට් කලම්බු ගොඩනැගිල්ල වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ උසම ඉදිකිරීමද වෙයි.

මූලාශ්‍ර

ග්‍රෑන්ඩ් හයට් කලම්බු


Irpin ili Irpen (ukrajinski:  Ірпі́нь, ruski: Ирпе́нь) je rijeka u Ukrajini i desna pritoka Dnjepra.

Dužina joj je 162 km i protiče kroz grad Irpin. Na mjestu u kojem se Irpin ulijeva u rijeku Dnjepar spada u Kijevski rezervoar, koji pravi Dnjepar zbog brane na hidroelektrani kod Kijeva. Vodostaj Dnjepra na ovoj lokaciji se umjetno podiže za oko 6,5 - 7 metara iznad prirodne razine. Zbog toga se voda iz rijeke Irpin pumpa u Kijevski rezervoar pomoću snažnih električnih pumpa, čineći da rijeka Irpin na tom dijelu njenog toka protječe na veću visinu prema gore.

Područje oko rijeke Irpin bilo je središte nekadašnje Kijevske Rusi, a kronike povezuju ovu rijeku s nekoliko značajnih povijesnih događaja, kao što je Bitka na rijeci Irpin koja se dogodila 1321. godine u kojoj je vojska Litve pod vodstvom Gediminasa pobijedila vojsku Kijevske Rusi. Kao posljedica bitke Litva je preuzela kontrolu nad zemljama današnje središnje Ukrajine.

Izvori

Rijeke u Ukrajini
Porječje Dnjepra

Irpin (rijeka)


(13775) Thébault, denumire internațională (13775) Thebault, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13775 Thébault este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 7,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13775 Thébault


Grégory Wathelet (Huy, 10 de setembro de 1980) é um ginete de elite belga, medalhista olímpico.

Carreira

Wathelet conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, na prova de saltos por equipes, ao lado do cavalo Nevados S, e de seus companheiros Jérôme Guery e Pieter Devos.

Ginetes olímpicos da Bélgica
Ginetes nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Grégory Wathelet


Esat Mahmut Karakurt (1902, İstanbul - 15 Temmuz 1977, İstanbul), özellikle "Kadın İsterse" adlı romanıyla bilinen Türk yazardır.

Şura-yı Devlet üyesi Urfalı Mahmut Nedim Bey'in oğludur. Kadıköy Sultanisi'ni, İstanbul Diş Hekimliği Okulu'nu ve İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.

Avukatlık, gazetecilik, Galatasaray Lisesi'nde Türkçe öğretmenliği yaptı. TBMM X. ve XI. Dönem Şanlıurfa milletvekilliği ile Cumhuriyet Senatosu Şanlıurfa Üyeliği (15 Ekim 1961 - 5 Haziran 1966) yapmıştır. İlk yazıları muhabir olarak çalıştığı Tercüman-ı Hakikat gazetisinde yayınlandı. Daha sonra çalıştığı İleri, İkdam, Cumhuriyet, Tasvir, Yeni Sabah gibi gazetelerdeki polisiye olayları konu alan röportajlarıyla tanındı. Küçük öyküler yazdı. Ama daha çok çoğu sinemaya uyarlanan, olaya dayalı aşk ve serüven romanlarıyla ün kazandı. 1977'de ölen yazar Zincirlikuyu mezarlığı'nda defnedildi.

Eserleri
 Vahşi Bir Kız Sevdim (1926)
 Çölde Bir İstanbul Kızı (1926)
 Dağları Bekleyen Kız  (1934) (Bilgi Yayınevi, 2009)

 Allahaısmarladık (1936) (Bilgi Yayınevi, 2009)
 Ölünceye Kadar (1937) (Bilgi Yayınevi, 2010)
 Son Gece (1938) (Bilgi Yayınevi, 2010)
 Kadın Severse (1939)
 İlk ve Son (1940)
 Kocamı Aldatacağım (1940)
 Sokaktan Gelen Kadın (1945)
 Ankara Ekspresi (1946) (Bilgi Yayınevi, 2009)
 Bir Kadın Kayboldu (1948)
 Ömrümün Tek Gecesi (1949)(Bilgi Yayınevi, 2009)
 Erikler Çiçek Açtı (1952) (Bilgi Yayınevi, 2009)
 Son Tren (1954)
 Kadın İsterse (1960) (Bilgi Yayınevi, 2009)

1902 doğumlular
1977 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
TBMM 10. dönem Şanlıurfa milletvekilleri
TBMM 11. dönem Şanlıurfa milletvekilleri
TBMM Şanlıurfa Cumhuriyet Senatörleri
İstanbul doğumlu yazarlar
İstanbul'da ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
20. yüzyıl Türk avukatları

Esat Mahmut Karakurt


Die Tselfatiiformes (= Bananogmiiformes) sind eine ausgestorbene Knochenfischordnung aus der Teilklasse der Echten Knochenfische (Teleostei). Die Gruppe stellt die bedeutendste Radiation mariner Echter Knochenfische in der Kreidezeit dar. Fossilien der Tselfatiiformes sind aus Europa, Nord-, Mittel- und dem nördlichen Südamerika, aus dem Nahen Osten und Nordafrika bekannt.

Die Ordnung erschien im oberen Albium an den Küsten Europas und Nordafrikas und breitete sich während des Cenomanium und Turonium über den Protoatlantik an die Küsten des nördlichen Südamerika, im Golf von Mexiko und in den Western Interior Seaway aus. Im Coniacium und Santonium waren sie in nordamerikanischen Küstengewässern sehr häufig, verschwanden aber aus Europa und Nordafrika. Einige wenige Arten lebten im Campanium noch im Golf von Mexiko, die Ordnung starb aber noch vor Ende dieser chronostratigraphische Stufe aus.

Merkmale
Die Gattungen und Arten der Tselfatiiformes hatten einen hochrückigen Körper. Die Rückenflosse nahm den größten Teil der Rückenlänge ein. Die Brustflossen standen hoch. Bauchflossen konnten vorhanden sein oder fehlen, wenn vorhanden wurden sie von sechs oder sieben Flossenstrahlen gestützt. Die Schwanzflosse war gegabelt und hatte 18 Hauptflossenstrahlen. Die Mehrzahl der Flossenstrahlen war unsegmentiert. Der Oberkiefer wurde von Prämaxillare und Maxillare gebildet. Auch der Gaumen war bezahnt.

Familien
Zu den Tselfatiiformes gehören drei Familien 21 Gattungen und 32 Arten.
 Eoplethodidae (eine monotypische Gattung)
 Plethodidae (17 Gattungen und vier Arten)
 Protobramidae (drei Gattungen und 27 Arten)

Systematik
Die Tselfatiiformes konnten innerhalb der Teleostei zunächst nicht einer größeren Verwandtschaftsgruppe zugeordnet werden. Jüngere kladistische Untersuchungen anhand ihrer osteologischen Merkmale machten inzwischen deutlich, dass sie primitive Clupeocephala sind und die plesiomorphe Schwestergruppe einer Klade aus Otocephala (Clupeomorpha
and Ostariophysi) und Euteleostei darstellen.

Literatur
 Joseph S. Nelson: Fishes of the World. John Wiley & Sons, 2006, ISBN  0-471-25031-7.
 Louis Taverne & Mireille Gayet: Phylogenetical relationships and palaeozoogeography of the marine Cretaceous Tselfatiiformes (Teleostei, Clupeocephala). Cybium 2005, 29 (1) PDF

Weblinks

 The Paleobiology Database Tselfatiiformes

†Tselfatiiformes
Teleostei
Ausgestorbener Knochenfisch

Tselfatiiformes


Das US-amerikanische Unternehmen Dow Jones Indexes entstand aus einem Joint Venture der Dow Jones & Company und der CME Group.

Dow Jones & Company brachte hierbei ihre gesamten Indizes, darunter der in Europa als Dow Jones Index bekannte Dow Jones Industrial Average, und die CME Group ihre Marktdatendienste ein. Zudem zahlte die CME Group an Dow Jones & Company 607,5 Millionen US-Dollar. An dem gemeinsamen Unternehmen ist Dow Jones & Company mit zehn Prozent und CME Group mit 90 % beteiligt.
Der Sitz des Unternehmens ist in Princeton im Bundesstaat New Jersey.

McGraw-Hill verhandelt mit der CME Group über ein Joint Venture der S&P Indizes und Dow Jones Indexes. An dem Joint Venture würde McGraw-Hill ca. 75 % und CME Group ca. 25 % halten. Der bisherige Minderheitseigner Dow Jones & Company würde im einstelligen Prozentbereich beteiligt bleiben.

Das Unternehmen bietet ca. 130.000 Indizes für die unterschiedlichsten Wirtschaftsbereiche an.

Indizes von Dow Jones
Aktienindizes
 Dow Jones Composite Average
 Dow Jones Global Titans
 Dow Jones Industrial Average
 Dow Jones Sustainability Index
 Dow Jones Transportation Average
 Dow Jones Utility Average
 Dow Jones Stoxx Insurance
 Dow Jones U.S. Large Cap Growth
 Dow Jones U.S. Large Cap Value
 Dow Jones U.S. Small Cap Growth
 Dow Jones U.S. Small Cap Value
 Dow Jones Total Stock Market Index
Rohstoffindizes
 Dow Jones-UBS Commodity Index

Weblinks
 www.djindexes.com

Einzelnachweise

Unternehmen (Mercer County, New Jersey)
Verlag für digitale Medien (Vereinigte Staaten)
Wirtschaftsinformationsdienst
Organisation (Princeton, New Jersey)
Medienunternehmen (New Jersey)

Dow Jones Indexes


Tchibit (en , ce qui signifie « ocre» ou « couleur jaune » en altaï) est un village de la république de l'Altaï, dans le raïon d'Oulagan en Russie. Sa population s'élevait à  en 2023.

Géographie

Situation

Tchibit est située à la confluence entre la rivière Tchibitka et la rivière Tchouïa (sur la rive droite), un sous-affluent de l'Ob. Le village culmine à . Tchibit est à  de Gorno-Altaïsk et à  de Moscou. Aktach est le village le plus proche à .

Le climat selon la classification de Köppen est dfc, c'est-à-dire un climat subarctique avec des étés courts et frais et des hivers longs et froids, mais le village est cependant protégé des vents. Cependant, grâce aux masses d'air froides venant de Mongolie, le village est très ensoleillé.

Géologie et relief
Les montagnes de l'Altaï autour du village, de couleur ocre, regorgent de nombreux gisements miniers, avec du plomb, du zinc, du cobalt, du nickel, du mercure et un peu d'or. Avec plusieurs expéditions entre 1934 et 1937, il a été prouvé que les gisements de cuivre étaient importants au sud du village et pouvaient donc être exploités.

D'après , de nombreux signes des anciennes glaciations sont présents à Tchibit. Le village est situé dans une vallée au sein des monts de l'Altaï, entouré de montagnes culminant entre 2500 et 3000 mètres, soit entre 1,5 km et 2 km de dénivelés par rapport à la vallée. Le plateau d'Eshtykkel, qui domine le village au nord possède un important réseau hydrographique souterrain avec des sorties d'eau supérieures à  dans la vallée.

Histoire

Période pré-révolutionnaire
La première mention de Tchibit a lieu 1826 quand le botaniste allemand de la Baltique Alexander von Bunge explore la région en remontant la Tchouïa et trouve le village et note la présence de champs d'orge et de yourtes, tenus par les , une famille mongole. L'endroit est à nouveau visité par un européen le 10 juin 1860, quand Vassili Radlov explore l'Altaï mais note que Tchibit est sans âme alors que c'était autrefois densément peuplé.

En 1864, un ingénieur minier et le gouverneur du gouvernement de Tomsk se rendent dans la région mais ils notent aucune présence humaine à Tchibit.

Ce n'est qu'en 1879 que la colonisation russe commence et que l'autorisation de fonder un village est émis. Ainsi en 1881, huit habitants sont notés dans le village, moins que les 35 attendus. Plusieurs personnalités de la région visitent la région en 1895 tels que l'évêque de Barnaoul et de Tomsk ainsi que le géographe russe Semenov-Tyan-Shansky. Ils notent la présence d'anciens canaux d'irrigations, de terres propices à l'agriculture. Mais malgré leur volonté, le territoire n'attire pas.

Tchibit devient en 1897 une base pour les chasseurs, et en 1903, avec l'arrivée de populations, une église bourkhaniste servant aussi d'école est construite. Le village devient aussi un point de ravitaillement sur la route de la Tchouïa, chemin emprunté par les commerçants entre la Russie et la Mongolie et la Chine. En 1911, le village est peuplé de 21 personnes, dans sept maisons, avec de plus un atelier, une école et une église. La même année, des missionnaires orthodoxes arrivent à Tchibit.

En 1912, la population atteint 155 habitants ; un bureau de poste est construit.

Époque soviétique

En 1919, alors que la guerre civile russe fait rage, deux brigades de l'armée rouge prennent possession le 7 avril 1920 du village, et les 130 habitants partent vers Koch-Agatch.  Kaigorodov, un général de l'armée blanche cherche alors à obtenir la reddition des communistes, mais les négociations échouent. De nombreux militaires de l'armée blanche censé garder la région fuient vers la Mongolie (entre 600 et 700 sur 2400). Malgré de nombreuses désertions, le général Kaigorodov lance une attaque sur Tchibit le  mais l'armée rouge repousse l'attaque et le général se retire vers la vallée des rapides de  plus au sud.

Une fois le village pris, les soldats partent et le village subit jusqu'en 1923 des vagues de banditisme avec des pillages et destructions. Tchibit est quasi détruit. Avec la fin de la guerre civile, le banditisme s'arrête et la reconstruction commence.

En 1926, alors que le village ne compte plus que 112 habitants, l'école est reconstruite, et avec la rénovation de la route, le trafic automobile apparaît même s'il reste peu important. L'année suivante, le conseil du village est formé afin de superviser principalement les fermes et la coopérative agricole. En 1930, la collectivisation des terres s'amorce en URSS et une ferme unique est créée dans le village.

En 1934, alors que le village se développe avec des silos à grains et un moulin, Tchibit voit passer le rallye automobile de la route de la Tchouïa, afin d'évaluer les travaux à faire sur la route. Deux ans plus tard, le village est relié au réseau téléphonique, et des travaux de prospections pour les gisements de mercure commencent.

En 1939, un dispensaire et un moulin ayant une capacité de cinq tonnes sont construits.

En 1948, afin d'assurer la demande électrique croissante, une petite centrale hydroélectrique est construite. 7 ans plus tard, une école secondaire est construite.

Alors que Tchibit possédait aussi le village d'Aktach, il en est séparé en juillet 1957. Les années 1960 voient l'augmentation de l'élevage avec près de 900 bovins et 3400 moutons, auquel s'ajoute près de 40 935 hectares de terres agricoles et près de 10 000 hectares de pâturages.

Époque post-soviétique
Au contraire de nombreuses localités sibériennes, la population ne chute que peu, et Tchibit continue de se développer.

Dans le cadre du projet « Petites centrales hydroélectriques de l'Altaï » lancé en 2010, une centrale hydroélectrique d'une puissance de 24 MW est construite au sud du village avec un coût de 2,6 milliards de roubles, et elle est rentrée en service en 2016.

Politique et administration
Pendant l'ère soviétique, le village était dirigé par un conseil du village, conseil lui-même dirigé par un président du conseil. Depuis le 17 septembre 1996, le village de Tchibit est intégré dans la colonie rurale de Tchibit, mais étant donné qu'elle ne comporte que le village de Tchibit, c'est de facto la même entité. Tchibit possède toujours un conseil, dit de députés, composé de sept députés élus. Il y aussi un chef, lui aussi élu. Ils sont élus pour quatre ans.

Population et société
Estimations de la population:

Économie
La population locale vit principalement de l'élevage d'animaux (moutons, chèvres, chevaux, bovins), mais aussi de la mine d'Aktach exploitant du mercure au sud-est du village.

Transport

Le village se situe au  kilomètre de la , qui relie Novossibirsk à la frontière mongole. L'aéroport et la gare les plus proches sont tous les deux à Gorno-Altaïsk.

Patrimoine et tourisme
Malgré l'inexistence du tourisme pendant l'époque soviétique, Tchibit s'est ouvert au touristes depuis la fin du  grâce à son patrimoine naturel. Afin de loger les touristes, de nombreux chalets ont été construits ces dernières années autour du village.

Patrimoine naturel

 Lacs de la Chavla, réserve biologique au sud-ouest du village avec présence de cerfs, wapitis, et de panthères des neiges ;
 Gorges et rapides Majoï de la Tchouïa ;
 Cascade Radujnïi ;
 Cascade de 12 mètres sur la rivière Verkh-Karasou.

Sites archéologiques
L'archéologie à Tchibit n'a commencé qu'au , quand le site pétroglyphique d'Ouzoun-Jalan a été découvert en 2000. Il est situé dans les gorges de la Tchouïa, à 12 km au sud de Tchibit. Il possède de nombreux pétroglyphes, principalement des animaux, avec un aigle, un mouton des montagnes aux cornes en forme de disque solide et une chèvre. En tout, il y a 24 pétroglyphes, d'un style homogène, ils auraient donc sûrement été fait par le même auteur.

Malgré l'aspect archaïque, il est possible que les dessins de chèvre soient bien plus récents car les bergers de la région avaient en effet l'habitude au  de graver leurs animaux sur des roches.

Mais ce site n'est pas le sel de Tchibit, ainsi en 2002, le site dénommé « Tourlou-Teke-Tash VI » a été découvert, avec des peintures rupestres mais aussi des tumulus. Grâce à cette découverte, les fouilles ont été accélérées et plusieurs autres sites ont été découverts autour du village :

 Belkenek I, à 3 km de Chibit sur les versants de la rive droite de la rivière Tchouïa ;
 Belkenek II, à 150 m de Belkenenek I ;
 Un seul tumulus, Turlu-Teke-Tash I, à 10 km de Tchibit, à 60 m de la rivière Tchouïa, sur un versant ;
 Tumulus Turlu-Teke-Tash II, à 11 km de Tchibit au pied des sites Belkenek ;
 Tumulus Turlu-Teke-Tash III, à 12 km du village et près des sites Belkenek ;
 Tumulus Turlu-Teke-Tash IV sur un versant;
 Tumulus Turlu-Teke-Tash V,à 13 km du village de Tchibit ;
 Pétroglyphes de Turlu-Teke-Tash VI, sur la rive droite du fleuve Tchouïa et à 900 m en amont du pont sur la route du village au confluent de la rivière Majoy.

Voir aussi

 Aktach
 Montagnes dorées de l'Altaï

Liens externes

 Traces archéologiques dans les gorges de la Tchouïa

Notes et références

Village dans la république de l'Altaï
Raïon d'Oulagan

Tchibit


Zrinka Blažević (Zagreb, 25. ožujka 1972.), hrvatska povjesničarka, redovita profesorica Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Osnovnu i srednju školu završila je u Zagrebu. Na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu diplomirala je povijest i latinski jezik 1996. godine. Magistrirala je na istom fakultetu 2001. godine s temom Ideološka koncepcija u djelima postkarlovačkog ciklusa Pavla Rittera Vitezovića (1652. – 1713.), a 2005. doktorirala s temom  Ilirski ideologem tijekom 17. stoljeća: upotrebe, funkcije i značenja. Od 1997. do 2001. godine radila je na Hrvatskom institutu za povijest na projektu Hrvatska latinistička historiografija. Od 2001. radi na Filozofskom fakultetu u Zagrebu gdje trenutno drži više kolegija na preddiplomskom i diplomskom studiju povijesti.

Područje njenog znanstvenog interesa prije svega je intelektualna povijest, ponajviše analiza ranonovovjekovnih historiografskih diskursa i nacionalnoideologijskih koncepata. Uz to bavi se teorijama historiografije, kulturnom poviješću, historijskom antropologijom i imagologijom te rodnom poviješću.

Izdala je više desetaka znanstvenih radova te nekoliko znanstvenih monografija, od kojih se posebno ističe Prevođenje povijesti. Teorijski obrati i suvremena historijska znanost (Zagreb: Srednja Europa, 2014) kao prvi pokušaj objedinjavanja teorijskih znanja o historiografiji nastalih nakon publikacija Mirjane Gross. Osim historiografskim radom aktivno se bavi i prevođenjem s latinskog na hrvatski. Posebnu pažnju u prevodilačkom radu posvetila je Pavlu Ritteru Vitezoviću prevevši njegova djela Croatia rediviva/Oživljena Hrvatska (Zagreb, 1997) te Plorantis Croatiae saecula duo/Dva stoljeća uplakane Hrvatske (Zagreb, 2019).

Dobitnica je Godišnje nagrade "Josip Tabak"  za najbolji prijevod poezije u 2019. godini koju dodjeljuje Društvo hrvatskih književnih prevodilaca.

Izvori

Vanjske poveznice
 Odsjek za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu - službeni životopis i detaljni popis objavljenih radova
 CROSBI - Hrvatska znanstvena biografija - detaljni popis objavljenih radova
 Academia.edu - pristup cjelovitim objavljenim tekstovima

 Suvremeni hrvatski povjesničari

Zrinka Blažević


Francisco Calderón y Romero (Herrera del Duque, de Badajoz, 1615) fue jurista en México.

Trayectoria
Consiguió una beca para estudiar en Salamanca, en el colegio del Cebedeo. Desarrolló su carrera de jurista en México donde fue el oidor más antiguo de la Audiencia, es decir, Magistrado de las Indias encargado de la negociación y fallo de los asuntos civiles, y también de los criminales donde no hubiese alcaldes del crimen. Francisco Calderón fue el encargado de juzgar la conducta de Palafox. También ocupó el puesto de presidente de la Audiencia de Guadalajara y Gobernador del Reino de Nueva Galicia en el Virreinato de Nueva España, en América. Este jurista regaló a la iglesia de la localidad una lámpara de plata, que pesaba 7,590 kilos, y 278 reales de vellón para aceite.

Cuando era gobernador, mandó construir en Zapotlanejo un puente de mampostería, obra que se realizó entre 1670 y 1672 para comunicar a Guadalajara con la zona de Los Altos de Jalisco y facilitar así el recorrido a Zacatecas. El Puente de Calderón, así llamado, fue escenario de una cruenta batalla entre los insurgentes al mando de Miguel Hidalgo y Costilla, Ignacio Allende, Juan Aldama y Mariano Abasolo, contra el ejército realista, al mando del teniente general Félix María Calleja, Manuel de Flon, militar tan cruel que se ganó el apodo de «El Chacal de los Ojos Verdes», el brigadier José de la Cruz y el coronel Manuel Emparán.

Véase también
 México
 Herrera del Duque

Referencias

Juristas de México
Nacidos en Herrera del Duque

Francisco Calderón y Romero


Un véhicule de rentrée manœuvrable (, MARV ou MaRV) est un type de missile balistique dont l'ogive est capable de suivre de manière autonome des cibles au sol. Ce véhicule de rentrée requiert souvent un guidage actif (comme le guidage radar actif du Pershing II) pour que le missile atteigne la cible, en raison des changements de trajectoire fréquents.

Advanced Maneuverable Reentry Vehicle

 (AMaRV, « véhicule de rentrée manœuvrable avancé ») était un prototype de MARV construit par McDonnell Douglas. Quatre AMaRV ont été fabriqués et ont représenté une avancée significative dans la sophistication des véhicules de rentrée. Trois des AMaRV ont été lancés par des missiles balistiques intercontinentaux (ICBM) LGM-30 Minuteman les ,  et . AMaRV avait une masse d'entrée d'environ , un rayon de courbure de nez de , un demi-angle de tronc de 10,4°, un rayon inter-tronc de , un demi-angle de tronc de tronc arrière de 6° et une longueur axiale de . Aucun diagramme ou image précis de l'AMaRV n'est jamais apparu dans la littérature ouverte. Cependant, un croquis schématique d'un véhicule de type AMaRV ainsi que des tracés de trajectoire montrant des virages en épingle à cheveux ont été publiés.

L'attitude de l'AMaRV était contrôlée par un volet de corps divisé (, également appelé « volet au vent divisé », ) ainsi que deux volets de lacet montés sur les côtés du véhicule. L'actionnement hydraulique était utilisé pour contrôler les volets. AMaRV était guidé par un système de navigation entièrement autonome conçu pour échapper à l'interception par des missiles antibalistiques.

Missiles équipés de MARV

B-611 (actif)
DF-15B (actif)
DF-21D (actif)

Agni-II (actif)
Agni-P (testé)

Imad (actif)
Khaybar Shekan (testé)

KN-18 (testé, statut inconnu)

Hyunmoo-2C (actif)

R-27K (annulé)

Pershing II (retiré)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Véhicule de rentrée
 Mirvage
 Hypersonique
 Rebond atmosphérique
 Planeur hypersonique
 Missile hypersonique

Liens externes
 SAO/NASA ADS Physics Abstract Service - Design of maneuverable trajectories of re-entry vehicle

Véhicule spatial
Aéronef hypersonique

Véhicule de rentrée manœuvrable


Neil Fraser (born ) is a Canadian former civil servant who came to prominence for his crusade against the Metric system of weights and measures in the early 1980s, which resulted in him being fired from his post in the Department of National Revenue on February 23, 1982.

Legal battle
Fraser fought his dismissal with the Public Service Staff Relations Board in April 1982, but the board ruled that his dismissal was justified. He appealed the board's decision to the Federal Court of Appeal, who dismissed his appeal in November 1982. Fraser then appealed this decision to the Supreme Court of Canada. The Court dismissed Fraser's appeal, agreeing that while public servants are allowed to express some degree of government criticism, it is possible to go so far as to impair the ability to do the job properly. The Court stated that Fraser's criticisms took on a "vitriolic tone, even to the point of being vicious" and he refused to stop.

Candidate for 1983 Progressive Conservative leadership
To promote his campaign against the Metric system, he ran as a candidate for the leadership of the Progressive Conservative Party of Canada at the 1983 leadership convention.

Fraser's campaign had no visible followers. Granted the same nationally televised 25 minutes as the other candidates for his convention address, Fraser engaged in a bizarre speech that likened Confederation to a blood transfusion to Quebec.  Lise Bissonnette commented that if the speech had been heard on Radio-Canada, it would have set the Tories' Quebec efforts back 10 years. He finished last, with five votes.

References

Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates
20th-century Canadian civil servants
Living people
Metrication in Canada
Year of birth missing (living people)

Neil Fraser (civil servant)


Die Autobahn Quanzhou–Nanning oder Quannan-Autobahn (), chin. Abk. G72, ist eine im Bau befindliche Autobahn in China, die eine Länge von 1.516 km aufweisen wird. Sie beginnt bei der Metropole Quanzhou in der Provinz Fujian, führt in nordwestlicher Richtung nach Hengyang in der Provinz Hunan und von dort weiter in südwestlicher Richtung über Liuzhou nach Nanning im Autonomen Gebiet Guangxi. Die regionale Autobahn G7211 führt anschließend an die Grenze zu Vietnam.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Fujian
Straße in Jiangxi
Straße in Hunan
Straße in Guangxi

Autobahn Quanzhou–Nanning


Joseph H. Lewis () a fost un regizor și director de imagine american.

Filmografie
 Boys of the City (1940)
 That Grang of Mine (1940)
 Pride of the Bowery (1940)
 Invisible Ghost (1941)
 Bombs Over Burma (1942)
 Minstrel Man (1944)
 My Name Is Julia Ross (1945)
 So Dark the Night (1946)
 The Return of October (1948)
 The Undercover Man (1949)
 Gun Crazy (1950)
 A Lady Without Passport (1950)
 Retreat, Hell! (1952)
 Desperate Search (1952)
 Cry of the Hunted (1953)
 The Big Combo (1955)
 A Lawless Street (1955)
 7th Cavalry (1956)
 The Haliday Brand (1957)
 Terror in a Texas Town (1958)

Note

Legături externe

Nașteri în 1907
Decese în 2000
Regizori de film americani

Joseph H. Lewis


13. Savaşçı (The 13th Warrior)  ABD'de 32.698.899 $, uluslararası olarak 29,000,000 $ hasılat ile toplam kazancı 61.698.899 $'a ulaşmıştır. Film ABD'de gösterime girdiği hafta 10,267,756 $ gelir elde etmiştir.

Konu

Abbâsîler zamanında Bağdat'da yaşayan Arap şair ve gezgin Ahmed bin Fadlan (Antonio Banderas), bir adamın hükümdara kendisini şikayet etmesi yüzünden ülkeden uzaklara, Kuzey ülkesine elçi olarak gönderilir. Yanında arkadaşı Melchisidek (Ömer Şerif) vardır. Birlikte Volga nehrine kadar giderler. Burada pagan, barbar bir kavim olan Norslara rastlarlar. Kralları yeni ölmüştür, onun yakılarak denize bırakılma törenini izlerler. Norslara misafir olduklarında onların temizlik için bir kabı elden elel dolaştırdıklarını, bu kaba hem sümkürüp hem yüzlerini yıkadıklarını, tükürüp ağızlarını çalkaladıklarını görürler.

Nors kralı Bulvay'a gelen Kuzey'deki büyük kralın adamı şeytanların ülkelerini ateşe verip herkesi öldürdüklerini anlatarak yardım ister. Bulvay kavminin büyücüsü ay sayısına göre 13 savaşçının Kuzey'e gitmesi gerektiğini söyler. 13. savaşçı yabancı biri olmalıdır. İstemeyerek Ahmed, 13. savaşçı olur. Norslar ilk başta Ahmed'in Araplığıyla ve atıyla alay eder, fakat zaman içinde Nors dilini sadece dinleyerek hızlıca kavraması, at sürme becerisi, zekası ve savaşçılığı sayesinde saygılarını kazanması uzun sürmez. Norsların Lideri'nin kendisinden "sesleri çizmesini" (yazı yazmasını) talep emesi üzerine ona "لا إله إلا الله محمد رسول الله" (Allah Birdir, Ve Muhammed O'nun Peygamberidir) yazmasını öğretir.

13 savaşçı Kuzey ülkesine varıp kralın huzuruna çıkarlar. Kral onlara düşmanı anlatır: Bunlar, ölü yiyen, insan olmayan yaratıklardır. Sisle birlikte gece gelip çiftçilere saldırırlar. Büyük başlı, sivri dişli, pençeli, ateş tüküren, aslan ve ayı görünüşündedirler.

Savaşçılar ilk çarpışmada bu yaratıklarla tanışırlar. Birçoğunu öldürmelerine rağmen hiçbirinin cesedi yoktur. Ölülerini götürmüşler, öldürdüklerinin kafalarını almışlardır. Bunlar şeytan diye düşünürler.

Çiftliğin etrafına kazıklar çakarlar. Köylülerin ateş kurdu, ateş yılanı, ejderha dedikleri şeyle tekrar savaştıklarında artlarında bıraktıkları bir izle onları inlerinde vurmaya karar verirler. Yolda anlarlar ki bu yaratıklar ayı postu giyen, büyücüye tapan, insanüstü olmayan putperestlerdir. Yaşadıkları mağaraya girip büyücü analarını öldürüp geri dönerler. Son savaş için köyü hazırlarlar. Son çarpışmada şeytanların liderlerini öldüren Bulvay da ölür. Liderleri ölür ölmez hepsi kaçar. Ahmed görevini tamamlayıp ülkesine döner.

Oyuncuları

Ayrıca bakınız
İbn Fadlan

Notlar ve Kaynakça

1999 çıkışlı filmler
1990'larda aksiyon macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri savaş filmleri
Tarihî aksiyon filmleri
Touchstone Pictures filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
John McTiernan'ın yönettiği filmler
Jerry Goldsmith'in müziğini yaptığı filmler
Buena Vista Pictures filmleri
10. yüzyılda geçen filmler
Orta Çağ'da geçen filmler
Kurguda yamyamlık
1990'larda İngilizce filmler

13. Savaşçı


Zboară cocorii (titlul original: în ) este un film dramatic sovietic,
realizat în 1957 de regizorul georgian Mihail Kalatozov. Model literar a fost piesa de teatru din 1943 "Вечно живые" (De-a pururi vii) a scriitorului Viktor Rozov, care a scris și scenariul pentru film. Protagoniștii filmului sunt actorii Tatiana Samoilova, Aleksei Batalov, Vasili Merkurev și Aleksandr Șvorin.

Filmul a câștigat Palme d'Or la Festivalul de Film de la Cannes din anul 1958.

Conținut

Distribuție

 Tatiana Samoilova – Veronika, alintată "Veverița"
 Aleksei Batalov – Boris Borozdin
 Vasili Merkurev – Fiodor Borozdin, tatăl lui Boris
 Aleksandr Șvorin – Mark Borozdin, vărul lui Boris
 Svetlana Haritonova – Irina Borozdina, sora lui Boris
 Valentin Zubkov – Stepan, prietenul lui Boris
 Antonina Bogdanova – bunica Varvara Kapitonovna
 Konstantin Nikitin – Volodea, un coleg
 Boris Kokovkin – Nikolai Ivanovici Cernov
 Evghenia Kuprianova – Anna Mihailovna Kovaliova
 Leonid Kneasev – Sacikov, colegul lui Boris
 Georgi Kulikov – inginer, colegul lui Boris
 Galina Stepanova – mama Veronikăi
 Georgi Șamșurin – tatăl Veronikăi
 Irina Preis – Antonina Monastirskaia
 Klarina Frolova – mătușa
 Liubow Sokolova – femeia soldat
 Valentina Vladimirova – femeia soldat
 Daniil Netrebin – rănitul
 Nikolai Smorcikov – Zaharov, un rănit
 Valentina Ananina – colega lui Boris
 Olga Dzisko – colega lui Boris
 Sașa Popov – Borea

Festivalul de Film de la Cannes

Triumful filmului la Festivalul de Film de la Cannes din 1958 în URSS a fost prezentat cu reținere. Într-o notă fără titlu și fotografii din Izvestia , nici regizorul, nici scenaristul filmului nu au fost menționați.

Filmul "Zboară cocorii" a fost singurul lungmetraj sovietic care a primit premiul cel mare al Festivalului de Film de la Cannes.

La festival, numele filmului a fost tradus în  (literal "Când berzele zboară"), întrucât traducerea literală a cuvintelor "cocor" (grue, de asemenea "prostituată" în argou) și "zbura" (voler, omonim și "fură") ar da al doilea sens "prostituatele fură ".

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1957
Filme dramatice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Mihail Kalatozov
Filme alb-negru
Filme sovietice
Filme premiate cu Palme d'Or
Filme Mosfilm

Zboară cocorii


Çatmapınar, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çatmapınar Köy Fotoğrafları ve Uydu Görüntüleri

Çifteler'in mahalleleri

Çatmapınar, Çifteler


En mathématiques, et plus particulièrement en algèbre, les représentations de Springer sont certaines représentations du groupe de Weyl W associées à des classes de conjugaison unipotentes d'un groupe algébrique semi-simple G. L'association est appelée la correspondance de Springer.

Description
La correspondance de Springer comporte un paramètre supplémentaire qui est une représentations d'un groupe fini  canoniquement déterminé par la classe de conjugaison unipotente. A chaque couple  composé d'un élément unipotent  de   et d'une représentation irréductible  du groupe , on peut associer soit une représentation irréductible du groupe de Weyl, soit 0. L'association

avec
ne dépend que de la classe de conjugaison de  et engendre une correspondance entre les représentations irréductibles du groupe de Weyl et les couples  modulo la conjugaison ; cette correspondance est appelée la  correspondance de Springer. Chaque représentation irréductible de  apparaît exactement une fois dans cette correspondance, même si  peut être une représentation non triviale. La correspondance de Springer, avec ses généralisations dues à Lusztig, joue un rôle clé dans la classification de Lusztig des représentations irréductibles des groupes de type Lie finis.

Construction
La  de Tonny Albert Springer de  1976 procède en définissant une action de W sur les groupes de cohomologie l-adiques de dimension supérieure de la variété algébrique Bu des sous- groupes boréliens de G contenant un élément unipotent donné u d'un groupe algébrique semi-simple G sur un corps fini. Cette construction a été généralisée par  qui a également éliminé certaines hypothèses techniques. Springer a donné plus tard une construction différente , utilisant la cohomologie ordinaire avec des coefficients rationnels et des groupes algébriques complexes.

 ont donné une construction topologique des représentations de Springer en utilisant la variété de Steinberg et ont découvert les polynômes de Kazhdan-Lusztig dans leur processus de développement. La correspondance de Springer généralisée a été étudiée par  et par   dans ses travaux sur les faisceaux de caractères.  ont donné encore une autre construction de la correspondance de Springer.

Exemple
Pour le groupe linéaire spécial , les classes de conjugaison unipotentes sont paramétrées par des partitions de  : si  est un élément unipotent, la partition correspondante est donnée par les tailles des blocs de Jordan de . Les groupes '  sont tous triviaux.

Le groupe de Weyl  est le groupe symétrique  sur  lettres. Ses représentations irréductibles sur un corps de caractéristique nulle sont également paramétrées par les partitions de  . La correspondance de Springer est une bijection dans ce cas , et elle est donnée, dans les paramétrisations standard, par transposition des partitions (de sorte que la représentation triviale du groupe de Weyl correspond à la classe unipotente régulière, et la représentation en signe correspond à l'élément d'identité de ).

Applications
La correspondance de Springer s'est avérée étroitement liée à la classification des idéaux primitifs dans l'algèbre enveloppante d'une algèbre de Lie semi-simple complexe, à la fois comme principe général et comme outil technique. De nombreux résultats dans cette direction sont dus à Anthony Joseph. Une approche géométrique a été développée par .

Notes et références

Travaux de Springer
 1976 —
 1978 —
 1982 —
 1977 —
Travaux ultérieurs
 1987 — .
 1989 — .
 1983 — .
 1980 —  .
 1981 — .
 1985 — .
 1985 — .
Un numéro spécial à la mémoire de  T.A. Springer
 2022 — .
 2022 — .

Algèbre
Théorie des groupes

Correspondance de Springer


الفصيلة الغدبية  فصيلة نباتية تتبع رتبة الشفويات.

التسمية
اشتق الاسم من مرض الغدب أو داء الملك أو الخنازيري أو سكروفولا (scrophulae) وهو مرض غدي يصيب الخنازير والبشر. وقد استخدمت العديد من نباتات الفصيلة الغدبية لعلاج مرض الملك.

وتسمى هذه الفصيلة أيضاً الفصيلة الخنازيرية.

لائحة الأجناس
 الغدب
 الثلجينة
 الأرفيجة
 الألونسوة
 الأودونتيتس
 الأوفتية
 البوصير
 زقين
 الفريلينية
 الميكرورينم
 القَسْوَر

المراجع

غدبية
فصائل ثنائيات الفلقة
فصائل شفوية
فصائل نباتية

غدبية


Valhneta er fræ sem er steinaldin samnefnds trés af hnotviðarætt sem vex í suðaustanverðri Evrópu og Asíu, oftast er átt við aldin af valhnetutrénu Juglans regia. Aldinið er hnöttótt, mjúkt og dökkgrænt og umlykur óslétta hnetu. Valhnetur eru grænar áður en þær þroskast en þroskaðar valhnetur hafa harða ljósbrúna skel.

Svartar valhnetur (Juglans nigra) eru stærri en aðrar valhnetur og með mjög harða skurn. Smjörhnetur eða hvítar valhnetur (Juglans cinera) þykja bragðgóðar, þær vaxa á Nýja-Englandi og eru einkum notaðar í sælgætisgerð en erfitt er að fletta skurn af þeim og þær geymast illa.

Valhnetur eru notað sem snarl eða settar heilar eða malaðar í ýmsan mat. Valhnetur eru næringarríkar og innihalda prótín og snerfilefni.

Grænar óþroskaðar valhnetur eru notaðar í mexíkanska réttinn chiles en nogada.

Myndir

Heimildir
 Greinin Walnut á ensku Wikipedia
 Matarást bls. 600
 Vilmundur Hansen, Valhnetur, syndaflóðið og frjósemi, Bændablaðið 2020

Hnetur

Valhneta


إسماعيل يوسف عوض الله محمد (مواليد 28 يونيو 1964) لاعب منتخب مصر والزمالك السابق، يشغل حالياً المدير الفني لنادي زد. شارك مع منتخب مصر في كأس العالم 1990 في إيطاليا.

المسيرة التدريبية
شغل منصب المدير الفني لنادي الجونة موسم 2007-2008، وشغل منصب المدير الفني لنادي المصرية للاتصالات موسم 2008-2009، وشغل منصب المدير الفني لنادي الأنتاج الحربي موسم 2012-2014، المدير الفني الحالي لنادي زد موسم 2021 حتى الآن

المصادر

وصلات خارجية

 http://www.fifa.com/worldfootball/statisticsandrecords/players/player=44772/
 http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=18374

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1988
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1992
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1994
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1996
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة الجيزة
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الزمالك
مدربو كرة قدم مصريون
مدربو نادي الزمالك
مواليد 1384 هـ
مواليد 1964
مواليد في الجيزة (مدينة)

إسماعيل يوسف


Nanoastegotherium es un género extinto de mamífero cingulado perteneciente a la familia de los dasipódidos, que engloba a los actuales armadillos. El nombre del género significa en griego "pequeño Astegotherium" refiriéndose a su pequeño tamaño (menor que el actual armadillo mulita, Dasypus hybridus) y a su parentesco con Astegotherium, con el que forman la tribu Astegotheriini dentro de la familia Dasypodidae. La especie tipo es N. prostatum, cuyo nombre traduce "anterior" por ser más antiguo que Astegotherium.

Los restos de esta especie provienen del yacimiento fósil de La Venta, en la formación La Victoria, en la zona central de la actual Colombia, a mediados del Mioceno. Sus restos, que aparecieron entre los coprolitos (excremento fosilizado) de un cocodrilo, constan de las piezas óseas del caparazón de la zona de la espalda (osteodermos) y la coraza de la cola o tubo caudal. Dichas placas son escudos fijos que se caracterizan por su forma rectangular con grandes perforaciones sobre la superficie de los mismos, midiendo cada escudo unos 4 a 7 milímetros de largo y 3 a 4.5 milímetros de ancho. Aparentemente, Nanoastegotherium es un pariente cercano de un género de armadillo del Mioceno de Argentina en la formación Sarmiento, Pseudostegotherium, al que se parece en las características de sus osteodermos.

Referencias

Mamíferos del Mioceno
Fósiles de Colombia
Dasypodidae

Nanoastegotherium


Purely functional may refer to:

Computer science
 Pure function, a function that does not have side effects
 Purely functional data structure, a persistent data structure that does not rely on mutable state
 Purely functional programming, a programming paradigm that does not rely on mutable state

Law
 Functionality doctrine, in intellectual property law

See also
 Referential transparency

Purely functional