Paul Adrien Maurice Dirac (8 Ağustos 1902 – 20 Ekim 1984), İngiliz fizikçi ve matematikçi. Kuantum mekaniğinin kurucularındandır. Fermiyonların davranışını açıklayarak antimaddenin keşfine olanak veren ve kendi adı verilen Dirac denklemi ile tanınır. Dirac, 1933 Nobel Fizik Ödülü'nü Erwin Schrödinger ile paylaşmıştır.

Hayatı

Gençlik yılları
Paul Dirac; İngiltere'nin Bristol kentinde, Bishopston kasabasında doğdu ve büyüdü. Babası Charles Dirac, İsviçre'nin Valais kantonundan gelmiş bir göçmendi ve geçimini Fransızca öğretmenliği yaparak sağlıyordu. Annesi Cornwall'luydu ve bir denizcinin kızıydı. Paul'ün Felix adında, Mart 1925'te intihar eden bir ağabeyi ve Beatrice adında bir kız kardeşi vardı. Babasının sert ve otoriter tavırları yüzünden çocukluk yılları pek de neşeli geçmemişti. Eğitimine Bishop Road İlkokulunda başladı, daha sonra da babasının öğretmenlik yaptığı Merchant Venturers' Teknik Kolejine (daha sonra adı Cotham Gramer Okulu olarak değişti) devam etti. Merchant Venturers' ağırlıklı olarak fen ve çağdaş diller eğitimi veren Bristol Üniversitesi'ne bağlı bir kuruluştu. Bu, o zamanın Birleşik Krallık'ında genellikle klasikleri öğreten ortaöğretim kurumlarıyla karşılaştırıldığında ilginçti ve Dirac daha sonra buna çok müteşekkir olduğunu açıklayacaktı.

Dirac Bristol Üniversitesi'nde elektrik mühendisliği okudu ve 1921'de mezun oldu. Daha sonra asıl ilgilendiği konunun matematik olduğunu anlayarak 1923'te Bristol'de matematik yüksek eğitimini tamamladı ve St John's College, Cambridge'de araştırma yapmak üzere burs aldı. Hayatının uzunca bir kısmı burada geçecekti. Cambridge'deyken, Ralph Fowler'ın yardımlarıyla Bristol'de ilgilenmeye başladığı genel görelilik teorisi ve henüz yeni yeşermekte olan bir dal olan kuantum fiziği ile ilgilendi.

Orta yaşları
Dirac klasik mekanikte kullanılan Poisson parantezleri metoduyla, kuantum mekaniği için Werner Heisenberg tarafından yeni önerilen matris mekaniği arasında benzerlikler fark etti. Bu gözlem üzerine yaptığı 1926 tarihli yayınla Cambridge'den Ph.D. unvanını aldı.

1928'de Wolfgang Pauli'nin göreli olmayan spin sistemleri üzerine çalışmasına dayanarak, elektronun dalga fonksiyonu için göreli bir hareket denklemi olan Dirac denklemi'ni oluşturdu. Bu çalışma Dirac'ın, elektronun antiparçacığı olan pozitronun varlığını öngörmesine yol açtı. Pozitron Carl Anderson tarafından 1932'de gözlemlendi. Dirac'ın denklemi aynı zamanda spin kavramının görelilik çerçevesine oturtulmasına da yardım etmiştir. Bu çalışması sayesinde Dirac, kuantum elektrodinamiği terimini ilk kez kullanan ve bu dalı kuran kişi olarak tarihe geçti.

Dirac'ın 1930'da basılan Kuantum Mekaniğinin İlkeleri (The Principles of Quantum Mechanics, Oxford Science Publications, Oxford University Press) isimli kitabı bilim tarihinde bir mihenk taşıdır. Basıldıktan hemen sonra konuyu öğretmek için kullanılan standart kitap haline geldi ve bugün hala kullanımdadır. Bu kitapta Dirac Werner Heisenberg'in "Matrix Mekaniği"nde ve Erwin Schrödinger'in "Dalga Mekaniği"'nde yaptığı çalışmaları, ölçülebilir değerler ile fiziksel sistemin durumunu betimleyen vektörlerin Hilbert uzayına etki eden operatörleri ilişkilendirdirerek tek çatı altında topladı. Kitapta daha sonra evrenselleşecek olan bra-ket notasyonu ismi verilen notasyonu ve Dirac delta fonksiyonunu da ilk kez kullandı.

1931'de Dirac tek bir manyetik tekkutuplunun varlığının elektriksel yükün kuantizasyonunu açıklayacağını kanıtladı. Bu kanıt çok ilgi görse de bugüne kadar bir manyetik tekkutuplunun varlığına dair hiçbir bilgi edinilemedi.

1937'de Eugene Wigner'ın kızkardeşi Margit ile evlendi. Margit'in iki çocuğu Judith ve Gabriel'ı da evlat edindi. Ayrıca Margit'ten Mary Elizabeth ve Florence Monica isimlerinde iki kızı oldu.

İleri yaşları

Dirac 1932'den 1969'a kadar Cambridge'de Matematik Lucasian Profesörlüğü onursal unvanını elinde tuttu. II. Dünya Savaşı sırasında gaz santrifujü kullanarak uranyum zenginleştirme üzerine teorik ve deneysel çalışmalar yürüttü. 1937'de Dirac büyük sayıları hipotezi üzerine kurulu kozmolojik modelini geliştirdi. Dirac, "İyi bir teori olarak kabul ettiğimiz kuantum teorisinde sonsuzlukları ihmal ediyor olmamız beni çok rahatsız ediyor. Bu mantıklı değil. Mantıken matematikte bir değeri çok küçük olduğu için ihmal edersiniz, sonsuz büyüklükte olduğu ve onu istemediğimiz için değil." diye yazmıştı. Kuantum alan teorisinde ortaya çıkan sonsuzluklarla başa çıkmak için kullanılan renormalizasyon yaklaşımından hiç memnun değildi ve bu konudaki çalışmaları gitgide ana akımın dışında kalmaya başladı. Büyük kızı Mary'ye yakın olmak için Florida'ya taşındıktan sonra Dirac hayatının son on yılını Tallahassee, Floridadaki Florida Eyalet Üniversitesi'nde geçirdi.

Öğrencilerinden John Polkinghorne Dirac'a temel inancının ne olduğunun sorulduğunu hatırlıyor. "Tahtaya yürüdü ve doğa kanunlarının güzel denklemlerle ifade edilmesi gerektiğini yazdı."

Ölümü ve sonrası
1984'te Dirac Tallahassee, Florida'da öldü. 1997'de Florida Eyalet Üniversitesi'nde son doktora öğrencilerinden Dr.Bruce Hellman teorik fizikteki önemli çalışmaları ödüllendirmek için Dirac'ın adına Dirac-Hellman ödülü'nü başlattı. Aynı zamanda Uluslararası Teorik Fizik Merkezi de Dirac ödülü adında bir ödül vermeye başladı. 1995'te Londra'daki Westminster Abbey'de onuruna hazırlanan, üzerinde Dirac denkleminin olduğu bir plaka Stephen Hawking'in konuşmasıyla açıldı. Babasının memleketi olan İsviçre Saint-Maurice'te tren istasyonun karşısına, Dirac onuruna bir hatıra parkı yapıldı.

Ödüller

Paul Dirac 1933'te Nobel Fizik Ödülü'nü "atom teorisinin yeni üretken biçimlerini keşfinden dolayı" Erwin Schrödinger ile paylaştı.  Dirac 1939'da Kraliyet Madalyası ve 1952'de Copley Madalyası ve Max Planck Madalyası'nı da aldı.

1930'da Royal Society, 1948'de American Phsical Society üyesi seçildi.

Ölümünden hemen sonra iki önemli fizik kurumu adına ödül düzenledi. Birleşik krallığın profesyonel fizikçilerinden oluşan Fizik enstitüsü adına Paul Dirac Madalyası'nı düzenledi. Bu madalyayı alan ilk üç kişi 1987'de Stephen Hawking, 1988'de John Bell ve 1989'da Roger Penrose oldu. Abdus Salam Uluslararası Teorik Fizik Merkezi (ICTP) ICTP her sene Dirac'ın doğumgününde verilen Dirac Madalyasını düzenledi.

Tallahassee, Florida'daki Ulusal Yüksek Manyetik Alan Laboratuvarı'nın bulunduğu caddeye Paul Dirac Drive ismi verildi. İngiliz yayın kuruluşu BBC video codec'ini Dirac olarak adlandırdı. Popüler bir TV dizisi olan Doctor Who'daki Adric karakterinin adı da Dirac'a gönderme yaptı. (Adric Dirac'ın anagramıdır).

Kişiliği
Dirac arkadaşları arasında sakin ve titiz kişiliği ile tanınırdı. Niels Bohr yazdığı bir bilimsel makaledeki cümlenin sonunu bir türlü tamamlayamadığından şikayet ettiğinde Dirac, "Bana okulda asla sonunu bilmediğim bir cümleye başlamamayı öğrettiler" diye yanıtlamıştı.  SSCB'yi ziyaret ettiği sıra fizik felsefesi üzerine bir konferans düzenlemek üzere bir davet aldı. Sadece kalkıp tahtaya "Fizik kanunları matematiksel güzellik ve basitliğe sahip olmalıdır" yazdı.  Şiir hakkındaki görüşleri sorulduğunda "Bilimde insan daha önce kimsenin bilmediği bir şeyi herkesin anlayabileceği şekilde anlatmaya çalışır. Şiirde durum tam tersidir."

Eugene Wigner (Dirac'ın eniştesi) bir keresinde Richard Feynman'ı "başka bir Dirac, ama bu sefer insan" diye tanımlamıştır. Paul Dirac'ın içe dönük yapısı, otizmli olabileceğini düşündürür. Biyografisini yazan Graham Farmelo kitabında bu konuyu ayrıntılı olarak aktarır.

Dirac alçakgönüllülüğüyle de tanınırdı. Kuantum mekaniksel operatörlerin zamanda gelişimi hakkındaki denklemi ilk yazan kendisi olduğu halde "Heisenberg hareket denklemi" ismini vermiştir. Birçok fizikçi yarım spinli parçacıklar için Fermi-Dirac istatistikleri ismini kullanırken, tam sayı spinli parçacıklar için Bose-Einstein istatistikleri tanımını kullanır. Dirac verdiği bir konferansta ilkine "Fermi istatistikleri" isminin verilmesinde ısrar etmiştir. Diğerinin de "Einstein istatistikleri" olarak adlandırılmasını istemiştir ve sebebi sorulduğunda "simetri" yüzünden olduğunu belirtmiştir.

Wolfgang Pauli, Dirac'ın dini görüşleri üzerine bir soru sorulduğunda "Eğer Dirac'ı doğru anladıysam, anlatmaya çalıştığı şey şuydu: Tanrı yoktur ve Dirac onun elçisidir."

Dirac bir keresinde örgüde kullanılan "ters dikiş"i yeniden keşfetmişti. Bir arkadaşıyla fizik hakkında konuşurken, arkadaşının karısını örgü örerken görmüştü. Daha sonra ilmeğin topolojisini inceleyerek bunu yapmanın bir yolu daha olduğunu fark etti. Aynı zamanda gördüğü ve kendi yarattığı alternatiften başka olasılık olmadığını da kanıtladı.

Önemli eserleri
 The Principles of Quantum Mechanics (1930): Bu kitap kuantum mekaniği kavramlarını büyük kısmını Dirac'ın kendi geliştirdiği modern metotla anlatıyor. Kitabın sonlarına doğru öncülüğünü yaptığı elektronun göreli teorisinden de bahsediyor. Bu eser o zamanlar kuantum mekaniği üzerine yazılmış hiçbir yayını kaynak göstermemiştir.
 Lectures on Quantum Mechanics (1966): Çoğunlukla eğri uzay-zamanda kuantum mekaniği ile ilgili bir kitap. Dirac'ın 1964'te New York'ta Yeshiva University'de verdiği derslerin notlarından derlenmiştir.
 General Theory of Relativity (1975): Bu 68 sayfalık eser Einstein'ın genel görelilik teoremini özetliyor. Dirac'ın Florida State University'de verdiği ders notlarından derlenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Dirac denklemi
 Dirac denizi

Kaynakça ve Notlar

 The Second Creation: makers of the revolution in twentieth century physics Robert P. Crease ve Charles C. Mann, 1986 Macmillan Publishing, New York, 1996 (genişletilmiş baskı), Rutgers University Press.
 QED and the men who made it: Dyson, Feynman, Schwinger, and Tomonaga Silvan S. Schweber, Princeton University Press, 1994.
 "Paul Adrien Maurice Dirac"

Dış bağlantılar

 P.A.M Dirac'ın Türkçe Biyografisi-Serkan Kasırga (Bilkent Üniversitesi)
 Uluslararası Teorik Fizik Merkezi tarafından verilen Dirac Madalyası
  Paul Adrien Maurice Dirac] Biyografi (İngilizce)
 Dünya Teoriye Eğilimli Kimyagerler Örgütü (WATOC) tarafından verilen Dirac Madalyası
 Dirac fotoğrafları
 Florida Eyalet Üniversitesindeki Paul Dirac koleksiyonu

1902 doğumlular
Bristol doğumlular
1984 yılında ölenler
20. yüzyıl fizikçileri
İngiliz fizikçiler
Kuantum fizikçileri
Termodinamikçiler
İngiliz matematikçiler
İngiliz ateistler
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Cambridge Üniversitesi öğretim üyeleri
SSCB Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Florida'da ölenler
Britanyalı Nobel Ödülü sahipleri
Ateist fizikçiler
Lucasian Matematik Profesörleri
Royal Society üyeleri

Paul Dirac


John Guy (25 December 1568 – February 1629) was an English merchant adventurer, colonist and politician who sat in the House of Commons from 1621 to 1624. He was the first proprietary governor of Newfoundland Colony, the first attempt to establish a colony on Newfoundland.

Early life
Guy was the eldest son and second child of Thomas Guy, a cordwainer (shoemaker) of Bristol. He was born on 25 December 1568, and baptized a week later on 1 January 1569 at St Mary le Port Church, Bristol. He spent his youth growing up amongst his siblings, and was well educated for his times, he managed in later life to write poetry in Latin. He was apprenticed to a yeoman farmer, and on his parents' deaths, he inherited the family shoemaking business, he had various farming interests, and served as a factor representing the interests of the Bristol merchant community overseas for a period in Spain, where he mastered the art of navigation. Guy became a merchant and was admitted to the corporation of the city in 1603, as a Councillor of Bristol. He was also appointed the Sheriff of Bristol for the year 1605–06. During the emergency of 1605 when the country was threatened with invasion from overseas, he was appointed one of Rear-Admirals in the Royal Navy, as Bristol was at the time of the two main naval ports in the country. In 1607 he was also appointed Surveyor of Bristol, a post which gave him the responsibility for obtaining provisions for the naval vessels that visited the port of Bristol.

Colonist
In 1608 Guy and other members of the Society of Merchant Venturers, decided to act upon a letter received by the mayor from Chief Justice Sir John Popham concerning the colonisation of Newfoundland. Since John Cabot had discovered the island and Sir Humphrey Gilbert had formally taken possession of it for Elizabeth I of England, the merchants of the city had a special interest in Newfoundland, but there had been little attempt to exploit and colonise the island. The merchants decided not to embark on the scheme without the co-operation of King James VI of Scotland and Elizabeth I of England, which was forthcoming. Guy visited the island in 1608 to scout possible locations for a settlement, selecting Cuper's Cove (present day Cupids, Newfoundland and Labrador) as the site of the colony. In 1609, he put forward a proposal "to animate the English to plant [or colonise] in Newfoundland." The merchants of Bristol and London took up the idea with enthusiasm and a list of contributions was made out with Guy and others subscribing twenty marks a year for five years. The idea was popular with members of the court. Amongst the 50 shareholders were John Guy and his younger brother Philip Guy, in effect, Guy had the largest shareholding invested in the venture. On 27 April 1610 James I granted a charter to Henry Howard, 1st Earl of Northampton, Keeper of the Privy Seal, and others including John Guy and his brother Philip Guy, which incorporated them as the "Treasurer and Company of Adventurers and Planters of the Cities of London and Bristol, for the purpose of colonising Newfoundland, and comprehending as their sphere of action the southern and eastern parts of the new found land between 46° and 52° N. L."

Guy was appointed governor in 1610 by the London and Bristol Company and arrived at Cupers Cove in August of that year with colonists, grain and livestock, after a quick passage of 21 days. Thirty-nine colonists spent the winter of 1610–1611 in the colony. During his governorship the colonists built and fortified the settlement, explored the area and planted crops. Guy returned to England in 1611 leaving William Colston - one of his brothers-in-law, and distantly related to the family of Edward Colston, and his brother Philip to manage the colony, as the first two Lieutenant-Governors of the Colony. Back in England, he was elected to the Bristol Society of Merchant Venturers, and he was then elected as the treasurer of the merchant venturers from 1611 to 1612 and then returned the next year with more livestock and female settlers.

In 1612, the actions of the English pirate Peter Easton convinced Guy to abandon a second colony established at Renews in the spring of that year and strengthen the fortifications at Cupers Cove. At one point, Guy and three other colonists in a canoe were attacked by the pirates and captured; the colonist with the musket was injured. The pirates were discussing the best way to execute John Guy and his men when they escaped with the help of a former colonist who had decided to throw in his lot with the pirates but who remembered the help John Guy had given him in the past and wasn't prepared to stand aside whilst his former friend was possibly murdered. The colonists built a boat called the Endeavour, which Guy used to lead a voyage into Trinity Bay in the Autumn of 1612 in an attempt to contact and establish a fur trade with the Beothuk tribe of red Indians, the native inhabitants of the island. On 6 November, Guy's party met, shared a meal and exchanged gifts with a group of Beothuk somewhere in Bull Arm, Trinity Bay.

Politician
Guy returned to England in April 1613. In that same year, a cousin of the first Governor, Nicholas Guy, became the father of the first son born in Newfoundland, from whom most of the current Guys now living in Canada are descended. John Guy returned to Newfoundland in 1614-15, when he had the indignity of being sent home in irons by the second Governor of the Colony, John Mason, who didn't really want the previous Governor being around, as he felt threatened by Guy's knowledge and respect amongst the colonists. His withdrawal was also in part the result of the troubles caused by the pirates led by Peter Easton. Five years later a visitor to Newfoundland wrote that the Bristol citizens had "planted a large circuit of the country, and builded there many fine houses, and done many other good services" Guy became disillusioned due to the lack of support from the London merchants, and remained in Bristol, though he later received a grant of land in Newfoundland which he named Sea Forest, and which he divided amongst his younger sons in his will in 1624.

In 1618, Guy became Mayor of Bristol, and in 1619 he was appointed an Alderman of Bristol, a post he held until his death in 1629, and he was also a member of the Bristol Merchant Venturer's Society Court of Assistants in 1620 and 1621. John Guy in his capacity as an admiral in the Royal Navy fought against Turkish pirates operating in the English Channel during 1620, for which the grateful merchants of Bristol, provided him with a sum of money as a vote of thanks for his efforts. He was elected as one of the 2 Members of Parliament for Bristol in 1620, and remained its MP until 1621. In a debate on 27 February on the scarcity of money he spoke of the abundance of English coin in foreign parts, and recommended that the exportation of money should be forbidden. He received and wrote several letters about the interests of the merchant venturers company. His fellow MP for Bristol - John Whitson, the founder of the Red Maids School, Bristol - wrote in October 1621 on the "business of Sir Ferdinando Gorges" referring to the restraint of trade with New England as a result of articles and orders of the president and council for New England, which the merchants "in noe sorte did like".

In February 1622, Guy wrote about his 'conference with the lord treasurer and others concerning the new imposition of wines and composition of grocery. He was the Master of the Bristol Merchant Venturer's Society for 1622-23, during which time his eldest son-in-law was admitted to the position of Junior Warden in the Bristol Merchant Venturer's Society. In 1624, he was re-elected MP for Bristol, and remained the MP for Bristol until he decided to retire from Parliament on the death of James I. Guy was actively involved in the House of Commons - sitting on Committees and introducing a private Members Bill to reduce interest rates by 2% from 10% to 8%. He was an elected as a Member of the Court of Assistants again from 1624 to 1628 for the Bristol Merchant Venturer's Society.

Guy was buried in St Stephen's Church, which was known as the church for the Bristol Merchant Venturer's Society. The register books of the church show that his burial took place on 23 February 1629.  The will of his son John (who died in 1640, from the plague which he caught whilst studying at the Middle Temple) calls for the erection of a monument for his father in St Stephen's Church.  There is no monument to John Guy anywhere in Bristol, but his name is recorded in the list of mayors of Bristol in the Bristol City Council House for the year 1618. John Guy's widow Ann survived him until 1660, by which time she had outlived all but 2 of their 10 children (five sons and five daughters) -- their eldest daughter and youngest son still remaining alive.

Legacy
Archaeological excavations indicate that Cupers Cove continued to be occupied throughout the 17th century, and was never abandoned. Today the town of Cupids has a population of about 800.

See also

List of lieutenant governors of Newfoundland and Labrador

References

 Bristol City Council Records
 Records of the Bristol Merchant Venturers Society

External links
Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online
The Cupids Colony and John Guy
Alan F. Williams, John Guy of Bristol and Newfoundland: His Life, Times and Legacy (Flanker Press, 2011)

1629 deaths
Businesspeople from Bristol
English emigrants to pre-Confederation Newfoundland
Governors of Newfoundland Colony
Mayors of Bristol
High Sheriffs of Bristol
English MPs 1621–1622
English MPs 1624–1625
1568 births
Members of the Society of Merchant Venturers
Members of the Parliament of England for Bristol

John Guy (colonial administrator)


Parlamentsvalget i Pakistan 1970 afholdtes den 7. december 1970 og var det første af sin art i Pakistan efter nationens dannelse i 1948. De to største partier var Vestpakistans Pakistan Peoples Party og Østpakistans Awami-ligaen. Ingen af de to partier vandt et eneste mandat i det andets område.

Valgresultatet

Referencer

Pakistans politik
Pakistan 1970

Parlamentsvalget i Pakistan 1970


Claudio Damián Presman (La Paternal, Ciudad de Buenos Aires, 8 de agosto de 1968) es un funcionario público y político argentino perteneciente a la Unión Cívica Radical.Actualmente es Presidente del consejo económico social de la ciudad de Buenos Aires. Como Legislador de la Ciudad de Buenos Aires se desempeñó como presidente del bloque de la Unión Cívica Radical en la Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires y ejerció la secretaría del Congreso Judío Latinoamericano, rama regional del Congreso Judío Mundial y es miembro activo de la  Fundación RAP (Red de Acción Política)

Antecedentes

Nació en el tradicional barrio de Caballito, en el centro geográfico de la Ciudad de Buenos Aires. Debido al trabajo de sus padres los estudios primarios los realizó en los Estados Unidos de América y su escuela secundaria en el Colegio Nacional 17 "Primera Junta" egresando como bachiller.

En simultáneo, Presman desarrolló su carrera profesional en distintos ámbitos, donde se distingue su vocación legislativa:

 2006-2008: Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires (Secretaría Administrativa)
 2003-2006: Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires (Bloque de la Unión Cívica Radical)
 2002-2003:  Cámara de Diputados de la Nación (Diputado Jesús Rodríguez
 1999 -2001: Ministerio de Obras Públicas de la Nación (Vialidad Nacional)
 1996-1999: Cámara de Diputados de la Nación (Bloque de la Unión Cívica Radical)
 1991-1996:  Honorable Concejo Deliberante de la Ciudad de Buenos Aires (Vocal de la Comisión de Preadjudicaciones)
 1987-1991:  Estudio Jurídico Contable Dres. Korsunsky y Kluger (Procuración)

Actividad política

En 1984 inició su militancia política dentro de la agrupación Franja Morada, brazo estudiantil del partido de la Unión Cívica Radical.  Con una sostenida trayectoria dentro del radicalismo, Presman ha desempeñado diversos cargos en el ámbito partidario e internacional:

 2003-2005 Delegado al Comité Capital de la Unión Cívica Radical. Miembro de la Mesa de Conducción
 2001-2003 Delegado al Comité Capital de la Unión Cívica Radical.
 1997–1999 Delegado al Comité Nacional de la Juventud Radical – Secretario por la Juventud de la Mesa Nacional de la UCR.
 1995–1997 Delegado al Comité Nacional de la Juventud Radical – Secretario de Acción Política de la Mesa Nacional de la Juventud Radical
 1993–1995  Vicepresidente de la Juventud Radical de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires
 1988–1993 Miembro de Franja Morada Universitaria – Facultad de Derecho UBA

En 2012 presentó junto con otros líderes de la Unión Cívica Radical (UCR) porteña una denuncia penal contra el Jefe de Gobierno Mauricio Macri, encabezada por el vicepresidente de la UCR porteña, la causa lleva el número 2214/10 y quedó radicada en el juzgado federal de María Romilda Servini de Cubría por la muerte de 5 personas ese año en las inundaciones de la Ciudad.

Defensor adjunto de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires

En la sesión del jueves 9 de diciembre de 2013, Presman fue elegido por la Legislatura Porteña para formar parte del cuerpo colegiado a cargo de la Defensoría del Pueblo de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires.

Legislador de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires

El 10 de diciembre de 2009, Presman asume por la UCR en la Legislatura Porteña, a través de un escaño obtenido en el marco del Acuerdo Cívico y Social.

Desde esta posición, impulsó los proyectos de Cupo Juvenil en las listas electivas de la Ciudad de Buenos Aires.

Interventor del INADI
En junio de 2017 fue designado como interventor del Instituto Nacional contra la Discriminación, la Xenofobia y el Racismo dependiente del Ministerio de Justicia y Derechos Humanos.

Actividades internacionales

Presman ha desempeñado distintos roles y actividades en el ámbito internacional, entre las que se destacan:

 2008: Observador electoral del Instituto de Políticas Públicas y Sociales (Estados Unidos de América)
 2001: Representante argentino por Vialidad Nacional al "Congreso Internacional de Carreteras" La Habana – Cuba.
 1999: Programa de la Formación de Líderes Políticos Juveniles (Bejing, RPC)

Actualmente desempeña el cargo de Secretario del Congreso Judío Latinoamericano, rama regional del Congreso Judío Mundial

Enlaces externos
 Página web oficial del Claudio Presman
 Perfil oficial de Claudio Presman en Facebook
 Perfil oficial de Claudio Presman en Twitter
 Perfil oficial de Claudio Presman en Linkedin

Véase también
 Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires
 Defensoría del Pueblo de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires
 Juventud Radical
 Franja Morada
 Unión Internacional de Juventudes Socialistas
 Congreso Judío Mundial

Referencias

Judíos de Argentina
Nacidos en Buenos Aires
Políticos de la ciudad de Buenos Aires
Políticos de la Unión Cívica Radical
Legisladores de la ciudad de Buenos Aires
Congreso Judío Mundial
Políticos judíos de Argentina

Claudio Presman


Pornografi (kısaca porno), cinsel konunun yalnızca cinsel uyarılma amacıyla betimlenmesidir. Pornografi, dergi, animasyon, yazı, film, video ve video oyunları gibi çeşitli medyalarla sunulabilir. Bu tanım seks gösterileri ve striptiz gibi canlı gösterileri içermez. Günümüz pornografik betimlerinin birincil konuları, hareketsiz fotoğraflar için poz veren pornografik modeller ve filme alınmış cinsel eylemlerde bulunan oyunculardır.

Çeşitli toplumsal gruplar, cinsel nitelikteki betimleri ahlaka aykırı, bağımlılık yapıcı ve zararlı olarak değerlendirmiş ve müstehcenlik iddiasıyla engellemeye, sansürlemeye veya yasadışı olarak nitelemeye çalışmıştır. Bu tür gerekçeler ve hatta pornografinin tanımı, çeşitli tarihsel, kültürel ve ulusal bağlamlarda farklılık göstermiştir. Cinselliğin tartışılmasına ve sunumuna yönelik toplumsal tutumlar Batı ülkelerinde daha hoşgörülü duruma gelmiş, müstehcenliğin yasal tanımları, 1969'da Amerika Birleşik Devletleri'nde geniş çapta gösterime giren, cinsel ilişkiyi betimleyen ilk yetişkin erosal filmi olan Andy Warhol'un Blue Movie filmi ile daha sınırlı hâle gelmiştir. Bunu, pornografik filmlerin ana akım kültürün bir parçası hâline geldiği Golden Age of Porn olarak isimlendirilen ve pornonun altın çağı (1969-1984) olarak nitelendirilen dönem izledi.

20. yüzyılın ikinci yarısında pornografi üretimi ve tüketimi ile büyüyen pornografik bir sanayi gelişti. Video oynatıcıları ve İnternet'in yaygınlaşmasıyla dünya çapında pornografi sanayisinde yılda milyarlarca dolara ulaşan ekonomik bir artış görüldü. ABD'de pornografi pazarının büyüklüğü 10 ila 12 milyar dolar arasındadır. 2006'da dünya pornografi geliri 97 milyar dolar olmuştur. Bu sanayi, destek ve üretim kadrosunun yanı sıra binlerce oyuncu istihdam etmektedir. Bunu ayrıca özel sektör yayınları ve ticaret grupları, ödül gösterileri, ana akım medya, özel kuruluşlar (izleme grupları), devlet kurumları ve siyasal kuruluşlar izlemektedir. Rıza dışı içerik ve siber seks ticareti içeren videolar, 21. yüzyılda popüler pornografi sitelerinde barındırılıyor.

Etimoloji ve tanım
Pornografi kelimesi iki antik Yunanca kelimenin birleşimidir: πόρνος (pórnos) "fuhuş, fahişe" ve γράφειν (gráphein) "yazma, kaydetme veya açıklama." Yunan dilinde pornografi terimi, cinsel aktivite anlamı verir.

Porno terimi, pornografinin kısaltmasıdır. Eski Yunanistan'da bir geneleve "porneion" adı verilirdi. Pornografi kelimesinin Yunanca'da ilk kez kullanıldığı tarih bilinmiyor; Yunanca'da bulunabilecek en eski onaylanmış, πορνογράφος (pornográphos) terimi MS 3. yüzyılda Athenaeus'un Deipnosophists adlı çalışmasında bulunur. Modern zamanda pornografi terimine yapılan en eski yayın referansı 1638'e kadar uzanıyor ve İngilterede Nathaniel Butter'a atfediliyor.

Genellikle cinsel materyali tanımlamak için kullanılan başka bir terim erotiktir. Bazen "pornografi" ile eşanlamlı olarak kullanılan "erotik", antik Yunan sıfatının dişil biçiminden türetilmiştir: ἐρωτικός (erōtikós) ve ἔρως (érōs) - şehvet ve cinsel aşkı belirtir.

Geçmiş

Venüs heykelciklerinde ve taş sanatında görüldüğü gibi, cinsel nitelikteki betimler tarih öncesi çağlardan beri hep var olmuştur. Antik Mezopotamya'dan açık heteroseksüel seksi betimleyen çok sayıda açık yapıt bulundu.

Sümer Erken Hanedan Dönemi'nden gelen gliptik sanat, misyoner konumunda sıklıkla önden seks sahneleri gösterir. Mezopotamya'nın MÖ 2. binyılın başlarından kalma adak levhalarında, erkek genellikle bir kamışla bira içerek eğilirken kadına arkadan girerken gösterilir. Orta Asur öncü adak figürleri genellikle bir sunağın tepesinde dururken kadını ayakta tutan ve kadının içine giren erkeği temsil eder. Bilim insanları geleneksel olarak tüm bu betimleri ritüel seks sahneleri olarak yorumladılar, ancak bu sahneler daha çok cinsellik tanrıçası İnanna kültüyle ilişkilendirilirler. Ayrıca Asur'daki İnanna tapınağında, erkek ve kadın cinsel örgenlerinin modellerini de içeren birçok cinsel içerikli resim bulundu.

Cinsel ilişki betimleri, eski Mısır biçimcilik sanatının genel repertuvarının bir parçası değildi, ancak çanak çömlek parçalarında ve duvar yazılarında heteroseksüel ilişkinin ilkel taslakları bulundu. Deir el-Medina'da bulunan bir Mısır papirüs parşömeni olan Turin Erotic Papyrus'un (Papyrus 55001) son üçte ikisi, çeşitli cinsel konumlarda erkek ve kadınları gösteren on iki vinyet serisinden oluşuyor. Parşömen muhtemelen Ramesside döneminde (MÖ 1292-1075) boyanmıştır ve yüksek sanatsal kalitesi, zengin bir izleyici kitlesi için üretildiğini göstermektedir. Henüz buna benzer parşömenler bulunmadı.

Fanny Hill (1748), "ilk özgün İngiliz düzyazı pornografisi ve romanın biçimini kullanan ilk pornografi" olarak kabul edilir. John Cleland'ın ilk kez İngiltere'de Memoirs of a Woman of Pleasure adıyla yayımladığı erosal bir romandır. Tarihte en çok yargılanan ve yasaklanan kitaplardan biridir. Yazarlar "kralın uyruğunu bozmakla" suçlandılar.

1860'larda Pompeii'de büyük ölçekli kazılar yapıldığında, Romalıların erosal sanatının bir kısmı gün ışığına çıktı ve kendilerini Roma İmparatorluğu'nun aydın mirasçıları olarak gören Viktoryalıları şok etti. Açıkça cinsellik betimleri ile ne yapacaklarını bilmiyorlardı ve onları üst sınıf bilim insanları dışında herkesten uzak tutmaya çalıştılar. Buluntular Napoli'deki Secret Museum'a kilitlendi ve çıkarılamayanlar, kadınların, çocukların ve işçi sınıflarının duyarlılığını bozmamak için örtüldü ve kordon altına alındı.

Fotoğrafın çağdaş buluşundan sonra fotoğraf pornografisi doğdu. Parisli kibar hayat kadını sınıfı, büyük toplantılarda fotoğrafları sergileyen erken bir patron olan Napolyon üçün bakanı Charles de Morny'yi içeriyordu.

Dünyanın pornografiyi suç sayan ilk yasası, Society for the Suppression of Vice derneğinin ısrarıyla yürürlüğe giren 1857 English Obscene Publications Act yasasıydı. Birleşik Krallık ve İrlanda için geçerli olan yasa, açık saçık materyallerin satışını yasal bir suç hâline getirerek mahkemelere rahatsız edici materyali ele geçirme ve imha etme yetkisi verdi. bu yasanın Amerikan karşılığı, posta yoluyla herhangi bir "açık saçık, ahlaksız ve/veya şehvetli" materyal göndermeyi yasa dışı kılan 1873 Comstock yasası idi. İngiliz yasası, teamül hukukun uygulanmaya devam ettiği İskoçya için geçerli değildi. Ancak ne İngiliz ne de Birleşik Devletler yasası neyin "açık saçık" olduğunu tanımlayarak bunu mahkemelerin belirlemesi için bıraktı.

İngiliz yasasından önce, açık saçık materyallerin yayınlanması teamül hukukta bir kabahat olarak görülüyordu ve materyalin açıkça pornografi olarak tasarlandığı durumlarda bile yazarları ve yayıncıları etkili bir şekilde yargılamak zordu. On dokuzuncu yüzyıl yasaları sonunda pornografik olarak kabul edilen belirli yazıların ve görüntülerin yayınlanmasını, perakende satışını ve kaçakçılığını yasaklasa ve satış amaçlı dükkân ve depo yığılımının imha edilmesini emretse de pornografinin bazı biçimlerinin özel mülkiyete geçirilmesi ve bireysel olarak görüntülenmesi yirminci yüzyıla kadar suç sayılmadı.

Tarihçiler pornografinin toplumsal tarihteki rolünü ve ahlaki tarihini araştırdılar. Viktorya döneminde pornografinin seçilmiş birkaç kişi için olduğu yönündeki inanç, 1868'deki bir davadan kaynaklanan Hicklin testinin ifadelerinde şöyle geçmektedir: "Açık saçıklık olarak suçlanan sorunun eğilimi, zihinleri bu tür ahlaksız etkilere açık olanları ahlaksızlaştırmak ve yozlaştırmak mıdır?" Bastırılmalarına rağmen, erotik imgelem betimleri tarih boyunca yaygındı.
1895'te sinema filminin icadından hemen sonra pornografik film üretimi başladı. İlk öncülerden ikisi Eugène Pirou ve Albert Kirchner idi. Kirchner, Pirou için "Léar" ticari adıyla hayatta kalan en eski pornografik filmi yönetti. 1896 yapımı Le Coucher de la Mariée filmi, Louise Willy'nin striptiz yaptığını gösterdi. Pirou'nun filmi, kadınları soyarken gösteren açık saçık Fransız filmlerine ilham verdi ve diğer film yapımcıları bu tür filmlerden kâr elde edilebileceklerini fark etti.

Cinsel içerikli filmler yapımcıları ve dağıtımcıları kovuşturmaya uğrattı. Bu tür filmler 1920'lerden başlayarak, özellikle Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde amatörler tarafından yasa dışı bir şekilde üretildi. Filmin işlenmesi, dağıtımları kadar riskliydi. Dağıtım kesinlikle gizliydi. 1969'da Danimarka sıkı denetimi kaldıran ve böylece pornografiyi suç olmaktan çıkaran ilk ülke oldu, bu da yatırımda ve ticari olarak üretilen pornografide bir patlamaya yol açtı. Bununla birlikte, diğer ülkelerde yasaklanmaya devam edildi ve "tezgah altında" satıldığı veya bazen "özel üyeler" tarafindan girilebilen sinema kulüplerinde gösterildiği yerde kaçırılmaması gerekiyordu. Bununla birlikte, 1969'da Andy Warhol'un Blue Movie'si, Amerika Birleşik Devletleri'nde geniş çapta gösterime giren açık cinsel ilişkiyi betimleyen ilk yetişkin erotik filmiydi. Film, Golden Age of Porn'da çığır açan bir filmdi ve Warhol'a göre, Marlon Brando'nun başrol oynadığı uluslararası tartışmalı bir erotik dram filmi olan Paris'te Son Tango'nun yapımında önemli bir etkiye sahipti ki Blue Movie'den birkaç yıl sonra piyasaya sürülmüştü.

2015 verileri, son birkaç on yılda pornografi izlemede bir artış olduğunu gösteriyor ve bu, 1990'ların sonlarında dünya çapında ağa yaygın kamu erişiminden bu yana genel ağ pornografisinin büyümesine bağlanıyor. 2010'lar boyunca, pek çok pornografik yapım şirketi ve en iyi pornografik web siteleri (PornHub, RedTube ve YouPorn gibi) "tekel" olarak tanımlanan MindGeek tarafından satın alındı.

Özellikle kültürel araştırmalardaki akademik çalışmalar, belki de feminizmin konu hakkındaki tartışmalarından dolayı sınırlıdır. Pornografi ile ilgili hakemli akademik dergi olan Porn Studies 2014 yılında yayınlandı.

Sınıflandırılma

Pornografi genellikle cinselliğin yüksek sanat özlemleri ile betimlenmesinden oluşan erotizmden ayırt edilir. Erotizm aynı zamanda duygulara ve heyecana da odaklanırken, pornografi, eylemlerin çarpıcı bir şekilde betimlenmesini içerir ve tüm dikkat hızlı, yoğun tepkiler uyandırmak için fiziksel eyleme odaklanır. Pornografik bir çalışma, ne kadar az olursa olsun herhangi bir hardcore içeriğe sahipse hardcore olarak nitelendirilir. Softcore pornografi genellikle cinsel açıdan açık cinsel durumlarda çıplaklık veya kısmi çıplaklık içerir, ancak açık cinsel etkinlik, cinsel girme veya "aşırı" fetişizm içermezken, hardcore pornografi taklit edilmemiş seks sahneleri de dahil olmak üzere grafik cinsel etkinlik ve görünür girme içerebilir. Her iki pornografi türü de genellikle çıplaklık içerir.

Alt türler
Pornografi çok çeşitli türleri kapsar. Heteroseksüel eylemler içeren pornografi, pornografinin büyük bir kısmını oluşturur ve "ortalanmış ve görünmez" olup sanayiyi heteronormatif olarak işaretler. Bununla birlikte, pornografinin önemli bir kısmı heteronormatif değildir ve "şişman pornografisi, amatör pornografi, engelli pornografisi, kadınlar tarafından üretilen pornografiler, queer pornografisi, BDSM ve vücut modifikasyonu pornografisi" gibi daha az geleneksel senaryo ve cinsel etkinlik biçimlerini içerir.

Pornografi, katılımcıların fiziksel özellikleri, fetişizmleri, cinsel yönelimleri, vb. özelliklerinin yanı sıra öne çıkan cinsel etkinlik türlerine göre de sınıflandırılabilir. Gerçek ve röntgenci pornografisi, canlandırmalı videolar ve yasal olarak yasaklanmış eylemler de pornografinin sınıflandırılmasında etkilidir. Pornografi birden fazla türe ayrılabilir.

Pornografi türleri
 Alt pornografi
 Oral seks
 Kölelik pornografisi
 Irklar arası pornografi
 Fetiş pornografisi
 Grup seks
 Gerçek pornografi
 Pornografi parodisi
 Cinsel yönelim temelli pornografi
 Düz pornografi
 Sevici pornografisi
 Amatör pornografi
 Çizgi film pornografisi
 Hentai
 Swinging
 Çocuk pornografisi
 Deepfake pornografi
 Feminist pornografi
 Hardcore pornografi
 İnternet pornografisi
 Transgender pornografisi
 Mobil porno
 Sanal gerçeklik pornografisi
 Sanal pornografi
 Teleseks
 Seksting
 Softcore pornografi
 Biseksüel pornografi
 Esaret pornografi
 CFNM
 CMNF
 Ünlü pornografisi
Seks kasedi
 Clop
 Manastır pornografisi
 Eko porno
 Irklararası pornografi
 Gang bang
 Gey pornografisi
 Gonzo pornografisi
 Lezbiyen pornografisi
 MILF pornografisi
 Mormon Pornografisi
 Queer pornografisi
 Tecavüz pornografisi
 Gerçeklik pornografisi
 Ensest pornografi
 Dokunaç erotizmi
 Transseksüel pornografisi
 Kadın pornografisi
 Yiff

Ticari tutum

İktisat
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yetişkin sanayisinin gelirlerini belirlemek zordur. 1970 yılında, federal bir araştırma, Birleşik Devletler'deki hardcore pornografinin toplam perakende değerinin 10 milyon dolardan fazla olmadığını tahmin etti. 1998'de Forrester Research, çevrimiçi "yetişkinlere uygun içerik" sanayisi hakkında yıllık gelirin 750 milyon ila 1 milyar dolar arasında olduğunu tahmin eden bir yazanak yayınladı. 2001'deki araştırmalar toplamı (video, izleme başına ödeme, genel ağ ve dergiler dahil) 2,6 milyar ila 3,9 milyar dolar arasında buldu.

2014 itibarıyla, pornografi sanayisinin Amerika Birleşik Devletleri'nde yıllık bazda 13 milyar dolardan fazla gelir getirdiğine inanılıyordu. CNBC, pornografinin ABD'de 13 milyar dolarlık bir sektör olduğunu tahmin ediyor, her saniyede 3.075 dolar pornografiye harcanıyor ve her 39 dakikada bir yeni bir pornografi videosu üretiliyor.

1970'lerden bu yana yetişkin filmleri yapımında öncü bir bölge olan ve o zamandan beri çeşitli modeller, aktörler/aktrisler, yapım şirketleri ve dahil olan diğer çeşitli işletmelerin yuvası hâline gelen San Fernando Koyağı'nda önemli miktarda pornografik video çekildi.

Pornografi sanayisi, VHS-Betamax biçim savaşı (videokaset biçim savaşı) ve Blu-ray-HD DVD biçim savaşı (yüksek çözünürlüklü biçim savaşı) dahil olmak üzere medyadaki biçim savaşlarına karar vermede etkili olarak görülmüştür.

Teknoloji
Pornocular, görsel görüntülerin üretimi ve dağıtımındaki her teknolojik ilerlemeden yararlandı. Pornografi, basımevinden fotoğrafçılık (hareketsiz ve hareketli), uydu televizyon, ev videosu, diğer video türleri ve genel ağa kadar teknolojilerin geliştirilmesinde itici bir güç olarak kabul edilir.

Küçük kameraların ve kablosuz takımların ticari olarak bulunması, "röntgenci" pornografi izleyici kitlesi oluşturdu. Taşınabilir kameralar pornografik fotoğraflar veya videolar çekmek için kullanılır ve cinsel mesajlaşma olarak bilinen bir uygulama olan MMS olarak iletilir.

Bilgisayar tarafından oluşturulan görüntüler ve manipülasyonlar
Dijital manipülasyon, kaynak fotoğrafların kullanılmasını gerektirir, ancak bazı pornografiler hiçbir şekilde insan oyuncular olmadan üretilir. Tamamen bilgisayar tarafından üretilen pornografi düşüncesi, bilgisayar grafikleri ve 3B oluşturma için en bariz uygulama alanlarından biri olarak çok erken düşünüldü. Teknolojideki ilerlemeler, fotogerçekçi 3B figürlerin etkileşimli pornografide kullanılmasına izin verdi.

1990'ların sonlarına kadar, dijital olarak manipüle edilen pornografi uygun maliyetli bir şekilde üretilemedi. 2000'li yılların başında, modelleme ve canlandırma yazılımı olgunlaştıkça ve bilgisayarların görselleştirme yetenekleri geliştikçe büyüyen bir segment hâline geldi. 2004 yılı itibarıyla, Lara Croft gibi kurgusal karakterlerle çocukları ve cinsel ilişkiyi içeren durumları gösteren bilgisayar tarafından oluşturulan pornografi zaten sınırlı bir ölçekte üretildi. Playboy'un Ekim 2004 sayısında BloodRayne video oyunundaki başlık karakterinin üstsüz resimleri yer aldı.

3 boyutlu pornografiler
3B olarak çekilen ilk pornografik film, Nisan 2011'de Hong Kong'da yayınlanan 3B Sex and Zen: Extreme Ecstasy idi.

Bölgelere göre üretim ve dağıtım

Pornografinin üretimi ve dağıtımı bir miktar öneme sahip iktisadi etkinliklerdir. Pornografi iktisadının tam boyutu ve siyasal çevrelerde sahip olduğu etki tartışma konusudur.

Amerika Birleşik Devletleri'nde seks filmi sanayisi Los Angeles'ın San Fernando Koyağı'nda merkezîleşmiştir. Avrupa'da, Budapeşte sanayi merkezî olarak kabul edilmektedir.

Materyalin yasa dışı kopyalanması ve dağıtımı olan korsanlık, davaların konusu olan pornografi sanayisi ve resmîleştirilmiş korsanlıkla mücadele çabaları için büyük bir endişe kaynağıdır.

Çalışma ve çözümleme
Pornografinin etkileri'ne ilişkin araştırmalar birden çok sonuçla ilgilidir. Bu tür araştırmalar tecavüz, aile içi şiddet, cinsel işlev bozukluğu, cinsel ilişkilerde zorluklar ve çocuğun cinsel istismarı üzerindeki gizil etkileri içerir. Bazı kaynak incelemeleri pornografik görüntülerin ve filmlerin bağımlılık yapabileceğini öne sürerken, sonuç çıkarmak için yeterli kanıt yoktur. Bazı araştırmalar, toplumda pornografinin serbestleştirilmesinin, tecavüz ve cinsel şiddet oranlarının azalmasıyla ilişkili olabileceği sonucuna varırken, diğerleri hiçbir etkiye işaret etmiyor veya sonuçsuz kalıyor.

Kanunlar ve yönetmelikler

Pornografinin yasal statüsü ülkeden ülkeye büyük farklılıklar gösterir. Çoğu ülke en azından bir tür pornografiye izin veriyor. Bazı ülkelerde softcore pornografi, genel dükkânlarda satılacak veya televizyonda gösterilecek kadar uysal kabul edilir. Öte yandan, hardcore pornografi genellikle düzenlenir. Çocuk pornografisinin üretimi ve satışı ve biraz daha az oranda bulundurulması neredeyse tüm ülkelerde yasa dışıdır ve bazı ülkelerde, örneğin tecavüz pornografisi veya hayvan pornografisi gibi şiddeti betimleyen pornografi kısıtlamaları vardır.

Çoğu ülke, ergin olmayanların hardcore materyallere erişimini, seks dükkânları, posta siparişi ve diğer yolların yanı sıra ailelerin kısıtlayabileceği televizyon kanallarına erişimini sınırlamaya çalışır. Pornografik dükkânlara giriş için genellikle asgari bir yaş vardır veya materyaller kısmen örtülü olarak sergilenir veya hiç gösterilmez. Daha genel olarak, pornografiyi ergin olmayan birine yaymak genellikle yasa dışıdır. Bu çabaların çoğu, yaygın olarak bulunan genel ağ pornografisi tarafından pratik olarak yersiz hale getirildi. Başarısız bir ABD yasası, aynı kısıtlamaları genel ağ için de geçerli kılardı.

Kaliforniya'daki yetişkin film sanayisi düzenlemeleri, tüm aktörlerin ve aktrislerin prezervatif kullanarak güvenli seks yapmalarını gerektiriyor. Pornografide prezervatif kullanımı nadirdir. Pornografi, oyuncular korunmasız olduğunda daha iyi hâle geldiğinden, birçok şirket başka eyaletlerde çekim yapıyor. Miami, amatör pornografi için önemli bir alandır. Twitter, bir oyuncunun başarısında büyük rol oynar: Twitter, içeriği sansürlemediği için, Instagram ve Facebook'un aksine, oyuncular kendi kendini sansürlemeden özgürce gönderi paylaşabilir.

Amerika Birleşik Devletleri'nde, pornografik (veya başka bir şekilde saldırgan) olarak gördüğü istenmeyen ticari postalar alan bir kişi, Amerika Birleşik Devletleri Posta Servisi'ne başvurarak, belirli bir gönderenden gelen tüm postalara veya cinsel içerikli tüm postalara karşı yasaklayıcı karar alabilir. Cinayetlerin pornografik amaçlarla filme alındığı snuff filmlerinin yinelenen şehir efsaneleri var. Bu söylentilerin doğruluğunu tespit etmek için yapılan kapsamlı porno çalışmaları'na rağmen, kolluk kuvvetleri böyle bir çalışma bulamadı.

Pornografi yapımcısı Larry Flynt ve Yazar Salman Rushdie de dahil olmak üzere bazı kişiler, pornografinin özgürlük için hayati önem taşıdığını ve özgür ve uygar bir toplumun pornografiyi kabul etme isteğiyle yargılanması gerektiğini savundu.

Birleşik Krallık hükûmeti, Jane Longhurst'un oldukça kamuoyuna duyurulan cinayetini takiben, kendi deyimiyle "uç pornografinin" sahipliğini suç ilan etti.

Çocuk pornografisi çoğu ülkede yasa dışıdır ve bir çocuk genellikle 18 yaşın (yaş değişse de) altındadır. Bu ülkelerde, bir çocuğu cinsel eylemde gösteren herhangi bir film veya fotoğraf pornografisi yasa dışı kabul edilir.

Pornografi, özellikle cinsel rıza alınmadığında, dahil olanların temel insan haklarını ihlal edebilir. Örneğin, intikam pornografisi, hoşnutsuz cinsel partnerlerin, diğer kişinin izni olmadan, genellikle genel ağda, samimi cinsel etkinliğin resimlerini veya videolarını yayınladığı bir olgudur. Milletvekilleri, kadınların rızaları olmadan çekilen "etek altı" fotoğraflarıyla ilgili endişelerini de dile getirdi. Pek çok ülkede, bu tür etkinlerin, yalnızca gizlilik veya görüntü haklarının ihlali veya cinsel içerikli materyallerin dolaşımından daha yüksek cezalar getirerek özellikle yasa dışı hâle getirilmesi yönünde bir istem olmuştur. Sonuç olarak, bazı yargı bölgeleri "intikam pornografisine" karşı belirli yasalar çıkarmıştır.

Pornografi ne değildir
ABD'de, Temmuz 2014'te Massachusetts'te verilen bir ceza davası kararı, Commonwealth-Rex, 469 Mass. 36 (2014), neyin "pornografi" olarak değerlendirilmeyeceğine ve bu özel durumda "çocuk pornografisine" ilişkin yasal bir karar vermiştir. National Geographic dergisi, toplum bilimi ders kitabı ve çıplaklar kataloğu gibi kaynaklardan alınan çıplak çocukların fotoğraflarının, Massachusetts'te hükümlü ve (o sırada) hapsedilmiş bir cinsel suçlunun elindeyken bile pornografi olarak kabul edilmediği belirlendi.

Çizginin çizilmesi zamana ve yere bağlıdır: Batılı ana akım kültürü giderek daha fazla "pornografik" hâle geldi. (Yani pornografik temalar ve ana akım filmler tarafından lekelenmiş taklit edilmemiş cinsel eylemler dahil var.)

Telif hakkı durumu
Amerika Birleşik Devletleri'nde bazı yargıevleri, pornografik materyallere ABD telif hakkı koruması uygulamıştır. İlk ABD telif hakkı yasası özellikle açık saçık materyalleri kapsamamakla birlikte, yargı daha sonra kaldırılmıştır. Pornografik yapıtların çoğu kuramsal olarak kiralıktır, yani pornografik modeller performansları için yasal telif ücreti almazlar. Özellikle zorluk, açık saçık kabul edilenlere ilişkin değişen topluluk tutumudur: Bu, yapıtların geçerli aktöre ölçünlerine dayalı olarak telif hakkı korumasına girip çıkabileceği anlamına gelir. Bu, telif hakkı korumasının kayıt gerektirdiği 1972 yılına kadar telif hakkı yasasıyla ilgili bir sorun değildi. Yasa, telif hakkı korumasını yazarın hayatı için otomatik hâle getirdi.

Bazı yargıevleri, telif hakkı korumasının açık saçık olsun ya da olmasın yapıtlar için etkili bir şekilde geçerli olduğuna karar verdiler, ancak tüm yargıevleri aynı şekilde karar vermedi. Amerika Birleşik Devletleri'nde pornografinin telif hakkı koruma haklarına Şubat 2012'de yeniden itiraz edildi.

Cinsel yolla bulaşan hastalıkları önleme ve doğum kontrol yöntemleri
Netflix belgeseli Hot Girls Wanted'a göre, pornografik film oyuncularının çoğu iki haftada bir cinsel yolla bulaşan hastalıklar için taranmaktadır. Buna karşın aktrislerin doğum kontrolünde olmaları gerekli değildir. Belgeselde yer almış bir aktris, dölyoluna boşalmayı içeren bir "creampie" çekimine katıldıktan sonra, kendisini hamilelikten korumak için B Planı adı verilen acil doğum kontrol hapı satın alması talimatının verildiğini belirtmiştir. Creampie sahnelerinde yer almak daha kazançlı olduğundan ötürü kadınlar hamile kalma riskini almaktadır.

Pornografiye ilişkin görüşler

Pornografiye ilişkin görüş ve düşünceler, çeşitli biçimlerde ve çeşitli demografik ve toplumsal gruplardan gelir. Konunun muhalefeti, yalnızca olmasa da, genel olarak üç ana kaynaktan geliyor: tüze, kadın hareketi ve din.

Feminist görüşler
Andrea Dworkin ve Catharine MacKinnon da dahil olmak üzere pek çok feminist, pornografinin hem üretimi hem de tüketimi açısından kadınları aşağıladığını veya kadına yönelik şiddete katkıda bulunduğunu savunuyor. Pornografi üretiminin, içinde performans sergileyen ve kadınların istismar ve sömürüsünün yaygın olduğunu iddia ettikleri fiziksel, ruh bilimsel veya iktisadi zorlamayı gerektirdiğini iddia ediyorlar; tüketirken pornografinin kadınların zorbalık, aşağılama ve baskılarını erotikleştirdiğini ve tecavüz ve cinsel tacize suç ortağı olan cinsel ve kültürel tutumları pekiştirdiğini iddia ediyorlar.

Cinsel dışlayıcı feministler, pornografinin ciddi şekilde çarpıtılmış bir cinsel ilişki imgesi sunduğunu ve seks mitlerini güçlendirdiğini, kadınları her zaman hazır olarak ve herhangi bir zamanda, herhangi bir erkekle ya da herhangi bir erkek rolünü üstlenenle cinsel ilişkiye girmeyi arzuladıklarını gösterirken, erkeklerin yaptığı her türlü ilerlemeye her zaman olumlu yanıt verir. Pornografi genellikle kadınların erkekler tarafından şiddetle saldırıya uğramaktan zevk aldığını ve arzuladığını gösterdiğinden, gerçekten seks istediklerinde "hayır" dediklerini, karşılık verdiklerinde ancak daha sonra eylemden zevk almaya başladıklarını, bunun rıza gibi tüzel sorunların kamuoyunun anlayışını etkileyebileceğini savunuyorlar.

Bu itirazların aksine, diğer feminist bilim insanları 1980'lerde sevici feminist hareketinin pornografi sanayisindeki kadınlar için iyi olduğunu savunuyorlar. Sektörün gelişimsel tarafına daha fazla kadın girdikçe, bu, kadınların hem aktrisler hem de izleyiciler uğruna ne istediğini bildikleri için pornografileri kadınlara daha çok yöneltmelerine izin verdi. Bunun iyi bir şey olduğuna inanılıyor çünkü çok uzun zamandır pornografi sanayisi erkekler tarafından yönetiliyor. Bu aynı zamanda erkekler yerine seviciler için sevici pornografisi yapmanın gelişini de ateşledi.

Dahası, birçok feminist, VCR, ev videosu ve uygun fiyatlı tüketici video kameralarının ortaya çıkmasının feminist pornografi olasılığına izin verdiğini savunuyor. Tüketici videoları, video pornografisinin dağıtımının ve tüketiminin kadınları yasal pornografi tüketicileri olarak konumlandırmasını mümkün kıldı. Tristan Taormino, feminist pornografinin "tamamen adaletli bir çalışma ortamı yaratmak ve dahil olan herkesi güçlendirmekle ilgili" olduğunu söylüyor. Feminist pornografi yönetmenleri, kadın ve erkek temsillerine meydan okumanın yanı sıra, birçok türde vücudu içeren cinsel açıdan güçlendirici görüntüler sağlamakla ilgileniyor.

Yazar Susan Faludi, The New Yorker için 1995 yılında yazdığı bir denemede, pornografinin, kadınların iş yerinde güç kazanımına sahip olduğu birkaç sektörden biri olduğunu savundu: "Sıradaki erkeklerden biri olan Alec Metro, X-rated sanayiden acıklı bir şekilde not aldı. Olumlu eylem için bir iş teklifini kaybettiğini iddia eden eski bir itfaiyeci olan Metro, pornografinin 'ters ayrımcılık' dediği şeyin güçlerinden kaçmak için ideal bir kariyer seçeneği olmayabileceğini zaten tahmin ediyordu. Kadın oyuncular genellikle hangi erkek oyuncularla çalışıp çalışmayacağını belirleyebilirler. 'Bizden daha çok para kazanıyorlar.' Pornografi -en azından heteroseksüel bir izleyici kitlesi için üretilmiş pornografi- aylık farkının kadınların lehine olduğu birkaç çağdaş meslekten biridir ve ortalama bir aktris erkek meslektaşından yüzde elli ila yüz daha fazla para kazanıyor. Ama o zaman arzunun nesnesidir, o sadece onun eklentisidir, nesnenin nesnesidir."

Harry Brod, Marksçı feminist bir görüş sundu: "Erkeklerin cinsel olmayan duygusal ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla seks aradıkları için seksin abartıldığını iddia ediyorum ve bu başarısızlığa mahkûm bir arayış. Bu başarısızlığın nedenlerinden biri, niceliğin cinsiyetin niteliği üzerindeki önceliğidir ve cinselliğin metalaşmasıyla birlikte gelir."

Dinsel görüşler

Dinsel kuruluşlar pornografiye karşı siyasal eylemde bulunmada önemli olmuştur. Amerika Birleşik Devletleri'nde dinsel inançlar pornografiyi ilgilendiren siyasal inançların oluşumunu etkiler.

Sektördeki kadınlar
2012 "Why Become a Pornography Actress?" araştırması kadın pornografik film aktrislerini ve mesleği seçme nedenlerini inceleyerek, birincil nedenlerin para (%53), seks (%27) ve ilgi (%16) olduğunu tespit etti. Katılımcılar ayrıca çalışmalarının beğenmedikleri yönlerini de ifade ettiler. Bunlar arasında; "tavırları, davranışları ve kötü hijyen çalışma ortamlarında idare etmesi zor" olan veya vicdansız ve profesyonel olmayan sanayi ile ilişkili kişiler, (%39) -örneğin; iş arkadaşları, yöneticiler, yapımcılar ve temsilciler gibi- cinsel yolla bulaşan hastalıklar riski (%29) ve sanayi içinde sömürü (%20) vardı.

Ayrıca bakınız

Kaynaklar

__DİZİN__
__YENİBAŞLIKBAĞLANTISIYOK__
__DEĞİŞTİRYOK__

Cinsellik

Pornografi


ශ්‍රී ලංකාවේ තැපැල් කාර්යාල ලැයිස්තුව/ම යනු සිංහල අකාරාදියෙහි ම අක්ෂරයෙන් ඇරඹෙන නමක් සහිත ශ්‍රී ලංකාවේ තැපැල් කාර්යාල ලැයිස්තුවයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ තැපැල් කාර්යාල ලැයිස්තුව/ම


Toboc ist der Familienname folgender Personen:

Horia Toboc (* 1955), rumänischer Hürdenläufer und Sprinter
Valentin Toboc (* 1992), rumänischer Leichtathlet

Toboc


Taxa de esforço é a proporção do rendimento de um agregado familiar que é destinada ao pagamento de um empréstimo bancário.

Financiamento
Sistema bancário

Taxa de esforço


Hypopterygiaceae, porodica pravih mahovina smještena u vlastiti red Hypopterygiales.

Rodovi
 Arbusculohypopterygium M. Stech, T. Pfeiff. & W. Frey
 Canalohypopterygium W. Frey & Schaepe
 Dendrohypopterygium Kruijer
 Eohypopterygiopsis J.-P. Frahm
 Hypopterygium Brid.

Izvori

Vanjske poveznice
 Bryophyte Phylogeny Poster

Hypnanae

Hypopterygiaceae


İfiklis, Yunan mitolojisi karakterlerinden biridir.

Amphitrion ile Alkmene'nin oğludur. Alkides(Herakles)'in ikiz kardeşidir. Ancak, Alkides'in babası Zeus'tur. Zeus sevgilisinin ikinci bir defa doğum sancısı çekmemesi için Alkides ve İfiklis'in aynı zamanda doğmasını sağlamıştır.

Yunan mitolojisi kahramanları
Argonotlar
Kurgusal Yunanlar

İfiklis


ජෝසෆ් හෙන්රි  (17 දෙසැම්බර්1797 – 13 මැයි1878) යනු ස්මිත්සෝනියන් ආයතනයෙහි පළමු ලේකම් ලෙසින් මෙන්ම,  විද්‍යාව ප්‍රවර්ධනයසඳහා වන ජාතික ආයතනයෙහි ආරම්භක සාමාජිකයෙකු ලෙසින්ද, ස්මිත්සෝනියන් ආයතනයෙහි පුරෝගාමියෙකු ලෙසින්ද කටයුතු කල ඇමරිකානු විද්‍යාඥයෙකි.

විද්‍යාඥයෝ

ජෝසෆ් හෙන්රි


إن العرّاب (بالإنجليزية: godparent) في كثير من طوائف المسيحية، هو الشخص الذي يرعى معمودية الطفل. في هذه الأيام، قد لا يكون لكلمة عرّاب مدلول ديني واضح. وتَنصب وجهة النظر الحديثة على أن العرّاب هو الشخص الذي يختاره الوالدان للاهتمام بتربية الطفل والتنمية الشخصيّة. العرّاب الذكر هو عرّاب والعرابّ الأنثى هي عرّابة. ويكون الطفل ابنًا بالمعمودية أو الفَلْيُون وبنت بالمعمودية أو الفَلْيُونة.

المسيحية
تبعًا للتقاليد، كان العرّابين هم المسؤولون بطريقة غير رسمية عن ضمان القيام بالتعليم الديني للطفل، وعن العناية بالطفل إذا ما أصبح يتيمًا.

الأصول

بحلول القرن الثاني الميلادي، أصبحت معمودية الطفل مقبولة إلى حد كبير أحد المراسم للنقاء الروحي والبدء الاجتماعي للأطفال، وتستلزم اعترافات بالإيمان، واختيار البالغين على أنهم رعاة للطفل. وفيها كانوا يتلفظون باعتراف الإيمان ويؤدون دورهم كعرّابين لنشأة الطفل الروحية. في المعتاد، كان هؤلاء الرعاة هم الأبوين الطبيعيين للطفل، حيث أثبت ذلك القديس أوغسطينوس عام 408، إذ اقترح إتاحة الفرصة لهم، ولو على نحو إستثنائي، ليحلوا محل الأفراد الآخرين. في غضون ذلك القرن أشارت مدونة جوستنيان أن الآباء قد تولوا القيام بهذا الدور ولم يتركوا لغيرهم مكانًا. وظهر ذلك جليًا عام 813، عندما منع مجلس ميونخ الأبوين الشرعيين من القيام بمهام العرابين مع أطفالهم.

بحلول القرن الخامس، أُطلق على الرعاة الذكور «الآباء الروحيون»، وفي نهاية القرن السادس، كان يُشار إليهم باسم «الآباء بالعمادة» و«الأمهات بالعمادة» مما يشير على أنه تم النظر إلى هؤلاء على أنهم مشاركون للآباء الروحيين. وقد تميز هذا النمط بوجود الحواجز القانونية في الزواج مما يساويهم بذوي القربى الآخرين. حرم مرسوم جستنيان الصادر عام 530، الزواج بين العراب والابنة بالمعمودية، وتضاعفت تلك القيود حتى القرن الحادي عشر، لتحريم الزواج بين الأبوين الشرعيين والروحيين، أو الذين يتصلون بهم اتصالًا مباشرًا. وبرز سر الميرون على أنه شعيرة منفصلة عن المعمودية في القرن الثامن، وبرزت مجموعة ثانية من الرعاة مرفقة بالمحظورات نفسها. لم تتضح معالم المدى الدقيقة لتلك العلاقات الروحية كعائق ضد الزواج في الكاثوليكية حتى ظهور مجلس ترنت، الذي قيد العلاقة بين العرابين والأطفال والوالدين الطبيعيين.

أثناء فترة الإصلاح
حافظ كل من لوثر وزوينكلي وكالفن على معمودية الأطفل ضد هجمات المصلحين الأكثر تطرفًا، ومن بينهم دعاة تجديدية العماد الذين عارضوا معموديّة الأطفال. إضافة إلى ذلك، اعترض مارتن لوثر على القيود الموضوعة أمام الزواج، وأكد زوينكلي على دور الوالدين والقساوسة، بدلًا من «الشهود» في التعليم الديني ومال كالفن وأتباعه إلى تفضيل الرعاة ليقوموا بدور الوالدين الشرعيين. تقرر الإبقاء على العراب المنفرد في المعمودية في جنيف معقل الكالفينين الفرنسيين، ولكن بعض أتباع كالفن، وعلى الأخص في اسكتلندا وفي المستعمرات الإنجليزية في أمريكا، رفضوا ذلك تمامًا.

عدد الرعاة
في العصور القديمة كان العرّاب المنفرد هو العرف السائد، ولكن ومنذ بداية العصور الوسطى، أضحت العادة في وجود اثنين من العرابين، وقد احتفظت المسيحيةالأرثوذكسية بهذه الممارسة. في عام 888، حاول مجلس ميتز الكاثوليكي الحد من العدد لواحد، ولكن عدد عرابيين الطفل استمرت الزيادة. في بداية القرن الرابع عشر في إسبانيا، تم اختيار ما يصل إلى 20 عرابًا. في إنجلترا، اشترط سينودس ورسستر (1240) أن يكون عدد الرعاة اثنان من الجنس نفسه وواحد من الجنس الآخر، واستمر هذا العرف السائد في كنيسة إنجلترا. حاول مجلس ترنت الحد من أعداد العرابين إلى واحد أو اثنين على الأكثر، ولكن العادة اختلفت في جميع أنحاء العالم الكاثوليكي.

كنيسة إنجلترا
احتفظت الكنيسة الإنجليكانية بتقليد العرابين في المعمودية، وأزالت القيود الموضوعة أمام الزاوج رسميًا عام 1540، ولكن استمر الجدل قائمًا حول قضية دور العرابين ووضعهم القانوني.

في الوقت الحالي، وحسب التقاليد الكنسيّة الإنجليكانية، يمكن للأقارب القيام بدور العرابين، واستمر الغموض حول قيام الأبوين بذلك الدور، إذ إنهم في بعض الأحيان بإمكانهم تأدية ذلك. يجب أن يكون العرابين قد تم تعميدهم واعتمادهم (على الرغم من غموض ذلك في الكنيسة)، ولكن لا يمكن التنازل عن شروط المعموديّة. لا توجد شروط موضوعة على رجال الدين لتعميد هؤلاء من خارج أبرشياتهم، ويمكن تأخير المعمودية تأخيرًا معقولًا حتى تتحقق الشروط، شاملةً العرابين المناسبين. ونتيجةً لذلك، لرجال الدين وحدهم التحفظ على كفاءات العرابين.

الكنيسة الكاثوليكية
حسب التعاليم الكاثوليكيّة يستلزم أن يكون العراب شخصًا مناسبًا بطبيعته، وأن يبلغ من العمر ستين عامًا على الأقل، وأن يكون كاثوليكيًا مثُبتًا حاصلاً على سر الأفخارستيا، ولم يخضع لعقوبة كنسية، ولا يكون أحد والدي الطفل البيولوجيين. لا يستطيع أي شخص ينتمي إلى كنيسة مسيحية أخرى أن يصبح أحد العرابين، ولكنه قد يكون أحد 'الشهود' بالاشتراك مع الراعي الكاثوليكي. لا تعترف الكنيسة بأي دور ديني يقوم به أحد الشهود.

الكنيسة اللوثرية
اتبعت الكنائس اللوثرية النظريات اللاهوتية المشابهة لدور العرابين كما هو الحال مع الكنيسة الرومانية الكاثوليكية. بحيث تؤمن الكنيسة أن من أداور العرابين «مساعدة [الأطفال] في نشأتهم المسيحية، وخاصًة عند فقدان والديهم». تعتقد الكنائس اللوثرية، مثل الكنيسة الرومانية الكاثوليكية، أنه يتحتم على أي عراب أن يكون معمدًا ومثبتًا في عضوية الكنيسة. سارت الكنائس اللوثرية أيضًا على نهج التقليد الروماني الكاثوليكي بأنه لا يحق لأي مسيحي الالتحاق بالكنيسة وتقديم خدماته كشاهد.

الكنيسة الأرثوذكسية
كانت المؤسسة الأرثوذكسية للعرابين هي الأقل تأثيرًا على التقاليد الرئيسية. في بعض الكنائس الأرثوذكسية (منها الصربية واليونانية) يقوم أشبين العريس، أو أشبين العروس في مراسم الزفاف بدور العرابين للطفل الأول أو جميع أطفال الزواج. في بعض الحالات، يكون العراب مسؤولًا عن تسمية الطفل. ومن ثم يقوم العراب بمهام الراعي للطفل في مراسم زواجه. ومن المتوقع أن يتبوأ العرابون مراكز جيدة في الكنيسة الأرثوذكسية، من بينها، إصدار الأحكام في الطلاق، والدراية بمعاني ومسؤوليات أدوارهم. ولا يمكن أن يكون العراب قاصرًا أو أحد أبوي الطفل أو مسيحيًا غير أرثوذكسي.

القرابة الروحية
في بعض البلدان الكاثوليكية والأرثوذكسية، وخاصًة في جنوب أوروبا وأمريكا اللاتينية، تبدو العلاقة بين الوالدين والعرابين أو المعاونين لهم مهمة ومميزة بطريقة خاصة. يترتب على تلك العلاقات مسؤوليات متبادلة قد تكون مفيدة اجتماعيًا للمشاركين. تصف البرتغالية والإسبانية كومبادري (compadre) (بالمعنى الحرفي، «الأب المعاون») وكومادري (comadre) («الأم المعاونة»)، وفي الفرنسية كوميره (بالفرنسية:commère) وكومبيره (بالفرنسية:compère)، والمعنى العتيق للكلمة الإنجليزية النميمة (من الكلمة جدسيب (godsib) «الأخ بالمعمودية») تلك العلاقات. ومن ثم، يمكن استخدامهم في وصف علاقة الصداقة. تَستخدم الكلمات الإسبانية مهام العراب لأفراد حفل الزفاف—بادرينو (padrino) والتي تعني «العراب» أو «أشبين العريس» ومادرينا (madrina) التي تعني «العرابة» أو «أشبينة العروس»— والتي تعكس عرف عادة رعاة المعمودية القائمين بهذا الدور في مراسم الزواج.

الأدب والتراث الشعبي
تميز تأثير العرابون بالحكايات الخيالية والتراث الشعبي المكتوب في القرن السابع عشر وما بعده، وهكذا، حيث كان لهم دور في العديد من الأعمال الأدبية الخيالية الحديثة. في رواية وفاة العراب لصاحبيها الأخوان غريم كان النموذج الأصلي هو العراب الخارق للعادة على غير المعتاد. إضافةً إلى ذلك، معظم روايات العرابات من عالم الخيال كما هو الحال في روايات سندريلا والجميلة النائمة والطائر الأزرق. قد تعكس تلك الميزة ببساطة الوسط الكاثوليكي الذي كُتبت فيه هذه الأعمال الأدبية الخيالية، أو حيث دُونت على الأقل، والدور المقبول للعرابين كمساعدين من خارج الأسرة، ولكن تقترح مارينا وارنر أن الأنثوية قد يكون أحد أشكال رغبة الرواة الإناث في الإنجاز.

التقاليد غير المسيحية

سانتريا
في ديانة سانتريا وديانة يوروبا يتحتم على العرابين إتمام السانتو الخاص بهم أو إيفا. يجوز لأي شخص أن يحصل على مادرينا أو يوبونا (مساعدة العرابة) أو بادرينو ويوبون (مساعد العراب) أو بعض السانتيروز بجانب كونه عراب مساعد.

اليهودية

هناك دوران للعرابين في مراسم الختان في اليهودية حيث يُترجَمان أحيانًا مثل العراب. يمسك السانديك الطفل الصغير حين ختانه. من بين الأرثوذكس الأشكناز، يعد الكفاتير (أو كافاترين إذا كانت أنثى) هو الشخص الذي يأخذ الطفل من أمه ويحمله إلى الغرفة لإجراء عملية الختان. كفاتير هي كلمة مشتقة من الكلمة الألمانية جيفاتير (بالألمانيّة:Gevatter) والتي تعني العراب.

التقاليد الصينية
تمارس بعض المجتمعات الصينية عادة مكافأة الطفل ("الابن بالمعمودية 乾兒子 / البنت بالمعمودية 乾女兒") مع بعض الأقارب أو أصدقاء الأسرة (الذين يصبحون العرابة 乾媽 / العراب 乾爹"). تعد تلك الممارسة من الأمور الخارجة عن الدين خروجًا كبيرًا، ولكنها تتم عادة لتقوية العلاقات أو لتحقيق رغبة شخص بالغ ليس لديه أطفال ليكون لديه "ابن أو ابنة". في معظم الحالات، يتم تحديد يوم مبارك لتنفيذ المراسم، التي تشتمل على ابن بالمعمودية الذي يكن احترامه لعراب أو عرابة جديدة في حضور الأقارب أو الأصدقاء.

مراجع

انظر أيضًا
 معمودية.
 الأسرة في المسيحية.

الأبوة والأمومة
عرّاب
عائلة
معمودية

العراب (معمودية)


Orsk (, ) er en by i Orenburg oblast i Den Russiske Føderation], der ligger på steppen omkring 100 km syd for den sydligste udløber af Uralbjergene. Byen strækker sig på begge sider af Uralfloden. Da denne flod betragtes som grænsen mellem Europa og Asien, kan Orsk siges at ligge i begge kontinenter. Orsk har  indbyggere, og et areal på 621.33 km², hvilket placerer den som en af ti russiske byer med størst areal.

Geografi
Byen er placeret, hvor Uralfloden bugter sig fra syd mod vest, ved udmundingen af Or-floden fra sydøst (heraf bynavnet). Byen var en del af Orenburg-linjen af forter.

Ad landevejen ligger Orsk ca. 780 km syd for Jekaterinburg, ca. 290 km øst for Orenburg og 1800 km øst for Moskva, ca. 1200 km vest for Astana og ca. 980 km nord for Bajkonur.

Klima

Orskas klima er tempereret fastlandsklima, med kolde vintre for breddegraden og varme somre. I løbet af året falder kun 322 mm nedbør, hvilket er mindre end halvdelen af nedbøren i Moskva.

Historie

Orsk blev grundlagt den 15. august  som en fæstning af de russiske zarer. Indtil 1835 havde fæstningen karakter af en grænsepost og grænsekontrol for Det Russiske Kejserrige. Efter 1835 blev den russiske grænse flyttet længere mod øst. Orsk bevarede imidlertid status som en vigtig transitstation mod Centralasien. Fra 1858 var der et indlæg vej, fra 1905, en jernbane hovedlinien i de russiske byer via Orsk til Tasjkent. 1861 mistede Orsk den formelle status en militær fort, men udviklede sig mere og mere som en Kosak bosættelse, og havde på det tidspunkt næsten 2.000 indbyggere.

I 1865 fik Orsk bystatus, og byen blev en vigtig markedsplads med husdyrsmarked og økonomisk center indtil slutningen af 1800-tallet. Inden for få årtier voksede befolkningen til omkring 14.000 (1923).

Byens industrille udvikling indledtes i 1930'erne og styrkedes under anden verdenskrig som følge af evakueringen af den sovjetiske industri fra de tyske invasionsstyrker. Nye kvarterer opstod, og Orsk blev en storby.

Befolkningsudvikling

Note: Data fra folketællinger

Administrativ status

Sammen med otte landbyer udgør Orsk den administrative enhed Orsk bymæssige okrug. Byen er opdelt i tre rajoner: Leninskij, Oktjabrskij og Sovetskij.

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1735

Orsk


Katharine Teresa Gun (née Harwood; born 1974) is a British linguist who worked as a translator for the Government Communications Headquarters (GCHQ). In 2003, she leaked top-secret information to The Observer concerning a request by the United States for compromising intelligence on diplomats from member states of the 2003 United Nations Security Council, who were due to vote on a second UN resolution on the prospective 2003 invasion of Iraq.

Early life
Katherine moved to Taiwan in 1977 with her parents, Paul and Jan Harwood. Her father studied Chinese at Durham University and now teaches at Tunghai University in the city of Taichung, central Taiwan. She has a younger brother who teaches in Taiwan.

After spending her childhood in Taiwan, where she attended Morrison Academy until age 16, she returned to Britain to study for her A-levels at Moira House School, a girls' boarding school in Eastbourne. Her upbringing later led her to describe herself as a "third culture kid". In 1993 she began studying Japanese and Chinese at Durham University.

She graduated with an upper second-class degree, then took a job as an assistant English teacher with the JET program in Hiroshima, Japan. She left teaching in 1999, and after some temporary jobs, finding it difficult to find work as a linguist, she applied to GCHQ in 2001 after reading a newspaper advertisement for the organisation. She was previously unaware of GCHQ, and later said, "I didn't have much idea about what they did...I was going into it pretty much blind. Most people do."

Leak
Her regular job at GCHQ in Cheltenham was to translate Mandarin Chinese into English. While at work at GCHQ on 31 January 2003, she read an email from Frank Koza, the chief of staff at the "regional targets" division of the American signals intelligence agency, the National Security Agency.

Koza's email requested aid in a secret operation to bug the United Nations offices of six nations: Angola, Bulgaria, Cameroon, Chile, Guinea and Pakistan. These were the six "swing nations" on the UN Security Council that could determine whether the UN approved the invasion of Iraq. The plan might have contravened Articles 22 and 27 of the Vienna Convention on Diplomatic Relations, which regulates global diplomacy.

Outraged by the email, she took a printed copy of it home. After contemplating the email over the weekend, she gave it to a friend who was acquainted with journalists. In February, she travelled to London to take part in the demonstration against the impending invasion of Iraq. She heard no more of the email, and had all but forgotten it until Sunday 2 March, when she saw it reproduced on the front page of The Observer newspaper. Less than a week after the Observer story, on Wednesday 5 March, she confessed to her line manager at GCHQ that she had leaked the email, and was arrested. In a BBC interview with Jeremy Paxman, she said that she had not raised the matter with staff counsellors as she "honestly didn't think that would have had any practical effect". She spent a night in police custody, and eight months later was charged with breaking the Official Secrets Act. While waiting to hear whether she would be charged, she embarked on a postgraduate degree course in global ethics at the University of Birmingham.

Court case

On 13 November 2003, she was charged with an offence under section 1 of the Official Secrets Act 1989. Her case became a cause célèbre among activists, and many people stepped forward to urge the government to drop the case. Among them were Reverend Jesse Jackson, Daniel Ellsberg (the US government official who leaked the Pentagon Papers), and Congressman Dennis Kucinich.

The case came to court on 25 February 2004. Within half an hour, the case was dropped because the prosecution declined to offer evidence. At the time, the reasons for the Attorney-General to drop the case were murky. The day before the trial, the defence team had asked the government for any records of legal advice about the lawfulness of the war that it had received during the run-up to the war. A full trial might have exposed any such documents to public scrutiny, as the defence was expected to argue that trying to stop an unlawful war of aggression outweighed her obligations under the Official Secrets Act. She was defended by Alex Bailin KC. Speculation was rife in the media that the prosecution service had bowed to political pressure to drop the case so that any such documents would remain secret. A government spokesman said that the decision to drop the case was made before the defence's demands were submitted. The Guardian newspaper had reported plans to drop the case the previous week. On the day of the court hearing, Gun said, "I'm just baffled in the 21st century [that] we as human beings are still dropping bombs on each other as a means to resolve issues." In May 2019 The Guardian stated the case was dropped "when the prosecution realised that evidence would emerge ... that even British government lawyers believed the invasion was unlawful."

In September 2019, Ken Macdonald, the former director of public prosecutions, said the case against Gun was not dropped to stop the Attorney General's advice on the legality of the Iraq War from being revealed. He said that a fair trial would not have been possible without the disclosure of information that would compromise national security. Gavin Hood, the director of Official Secrets, expressed scepticism about Macdonald's statement and called for the declassification of the official documents to which  Macdonald referred.

Personal life
Gun's husband, Yaşar Gün, is a Turkish Kurd.
, Gun lives in Turkey and visits Britain. After the charges against her were dropped in 2004, she found it difficult to find new employment. , she had been living in Turkey for several years with her husband and their 11 year old daughter.

Later life
Gun received the Sam Adams Award for 2003 and was supported in her case by the UK human rights pressure group Liberty and in the US by the Institute for Public Accuracy.  Following the dropping of the case, Liberty commented, "One wonders whether disclosure in this criminal trial might have been a little too embarrassing."

Two years after her trial, Gun wrote an article titled "Iran: Time to Leak", which asked whistleblowers to make public any information about plans for a potential war against Iran. She urged "those in a position to do so to disclose information which relates to this planned aggression; legal advice, meetings between the White House and other intelligence agencies, assessments of Iran's threat level (or better yet, evidence that assessments have been altered), troop deployments and army notifications. Don't let 'the intelligence and the facts be fixed around the policy' this time."

In film
In January, 2019, the film Official Secrets, recounting Gun's actions in 2003, received its premiere at the Sundance Film Festival, with Keira Knightley playing Gun. Daniel Ellsberg praised the swiftness and importance of Gun taking action, saying it was in some ways more significant than his own whistleblowing on the Vietnam War. In July 2019, in a lengthy interview on the US program Democracy Now!, Gun, Gavin Hood (the film's writer, director and producer), as well as Martin Bright and Ed Vulliamy (the journalists who broke the story of the leaked memo) discussed the events that the film describes. Together with journalist Peter Beaumont, Gun advised and consulted over the years it took to make the film and they are "very happy with the result."

Further reading
  (additional    )

See also

 , cleared of breaking the Official Secrets Act, resulting in the law being tightened

 List of whistleblowers (worldwide, all sectors)

References

 Democracy Now! Interviews:
 9 September 2004 (archive) Katharine Gun together with Danish former intelligence officer Frank Grevil
 19 July 2019 (Part 1) and  (Part 2) on the film Official Secrets and the events it depicts, with Katharine Gun, the film's director Gavin Hood and the Observer journalists who investigated the story, Martin Bright and Ed Vulliamy.

 Links to news stories (2003–2006) about Katharine Gun

People of the Iraq War
Women in the Iraq War
Causes and prelude of the Iraq War
GCHQ people
Linguists from the United Kingdom
Women linguists
British whistleblowers
20th-century British translators
21st-century British translators
20th-century British women writers
21st-century British women writers
Alumni of St Mary's College, Durham
British expatriates in Taiwan
British expatriates in Turkey
Living people
1974 births

Katharine Gun


Dracy-lès-Couches ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Saône-et-Loire in der Region Bourgogne-Franche-Comté.

Geografie
Dracy-lès-Couches ist eine Weinbaugemeinde im Anbaugebiet Côtes-du-Couchois.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Schloss aus dem 15. Jahrhundert

Weblinks

Ort in Bourgogne-Franche-Comté
Weinbauort in Frankreich

Dracy-lès-Couches


أوسكار هوكر Oskar Höcker (ولد في 13 يونيو 1840 في أيلنبورج – ومات في 8 أبريل 1894 في برلين) هو ممثل وكاتب ألماني.

ولد أوسكار هوكر مثل أخيه جوستاف هوكر في أحد ضواحي أيلنبورج، وتلقى تعلميا راقيا في شيمنيتس. التحق وهو في سن التاسعة عشرة بمدرسة للتمثيل في دريسدن، ومثل في كثير من المدن في بريمن وروستوك ورايشنبرج وشتيتن ومايننجن، وكذلك في مسرح البلاط في كارلسروهه بين عامي 1866 و 1882. وهناك كان على صلة دائمة بأخيه. وفي عام 1883 انتقل إلى برلين ومثل في كبرى مسارحها.

بدأ الكتابة الأدبية في سن الخامسة والعشرين. وفي قصصه يتوجه إلى القراء الشباب فيقترب من تاريخ الكنيسة المسيحية وتاريخ الفن في ألمانيا. ومات هوكر في أوج نجاحه المسرحي والأدبي في 8 أبريل 1894 في برلين عن عمر يناهز الثالثة والخمسين. وابنه باول أوسكار هوكر هو كاتب أيضا.

من أعماله
 حياة الجنود في الحرب /قصة من من ماضي ألمانيا القريب 1871
 من حياة مولتكه 1873
 الانتقام هو لي 1875
 يتيم 1880
 صور من حياة المدينيتن أوجسبورج ونورنبرج 1884

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من آيلنبورغ
أشخاص من إقليم في ساكسونيا
كتاب أطفال ألمان
كتاب ألمان
كتاب من ساكسونيا
ممثلو مسرح
ممثلو مسرح ألمان
ممثلون ألمان في القرن 19
ممثلون في القرن 19
مواليد 1840
مواليد في آيلنبورغ
وفيات 1894
وفيات في برلين

أوسكار هوكر


Welbourn (souvent mal écrit Welbourne) est une banlieue de la cité de New Plymouth,  située dans l'ouest de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée dans le sud-est du centre de la cité.
Le cours d'eau nommé "Te Henui Stream" coule à travers la banlieue et la route  forme sa limite ouest .

Municipalités limitrophes

Population
Selon le recensement de 2013 en Nouvelle-Zélande, Welbourn a une population de , en augmentation de  depuis celui de 2006.
Il y a  et .

Histoire
La banlieue a commencé comme une ville de chemin de fer .

Éducation
L'école de Welbourn School est une école mixte contribuant au primaire (allant de l'année 1 à 6) avec un effectif de  en .
Elle fut construite sur la réserve des terres du chemin de fer en 1932  et célébra son  en 2008.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Autres lectures

Travaux d'histoire générale
.

Écoles

Liens externes
  Highlands Intermediate website
  Welbourn School website

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue
New Plymouth
Taranaki

Welbourn


Lauberhorn je planina visoka 2472 metara u Bernskim Alpama iznad prolaza Kleine Scheidegg. Lauberhorn je poznat po godišnjoj spustaškoj utrci za muškarce u okviru Svjetskog skijaškog kupa u alpskom skijanju čiji je početak ispod vrha. Ime vjerojatno potječe od starijeg oblika riječi "lavina" (Njemački: Lawine).

Zemljopis
Lauberhorn leži između dolina Grindelwald na istoku i Lauterbrunnen na zapadu, kod Wengena. Dio je grebena koji počinje na zapadnim padinama Eigera i odatle ide preko Kleine Scheidegga sjeverozapadno do Lauberhorna i dalje na sjever preko Tschuggena (2521 metara) do Männlichena (2343 metara), gdje se strmo spušta u dolinu Crnog Lütschinea. Jugozapadni ogranak Lauberhorna, Lauberhornschulter (Rame Lauberhorna, 2317 m), ide prema Wengernalpu. Malo umjetno jezero ispod Lauberhornschultera koristi se za umjetno pravljenje snijega.

Kao i ostale planine u ovom području, Lauberhorn je građen od "laporastog argilošista starog 180 milijuna godina iz srednje jure". Na zapadu (prema Wengenu) stijene su strme, dok je jugoistočni dio manje strm.

Turizam
Lauberhorn je lako dostupan turistima jer je 1893. željeznička pruga Wengernalpbahn stigla do Kleine Scheidegga. Tada je bilo planova za izgradnju žičare odatle do Lauberhorna, ali to nikada nije bilo ostvareno. Izletnici se mogu popeti na planinu za približno sat vremena od Kleine Scheidegga.

Zimi Lauberhorn postaje skijalište: do njega vodi dizalo od Kleine Scheidegga (2061 metara). Gornja stanica je na visini 2394 metara, odmah ispod vrha. Godine 1938. na planini je sagrađen i skijaško dizalo od Kleine Scheidegga. Dizalo je 1971. zamijenjen novim, koji se ljeti pretvara u jednosjedežnicu. Trenutačno je dizalo izgrađeno 1991. Drugo dizalo vodi od Wixija (1844 m) do Lauberhornschultera. Ski-dizalo dužine 1614 m koji se povezuje s Wengernalpbahnom izgrađen je 1964., a obnovljen 1992. i 2012. Dizalo može savladavati visinsku razliku od 495 m i može prevoziti do 2400 ljudi na sat.

Nekoliko staza vodi od Lauberhorna do Kleine Scheidegga, Wixija i Wengernalpa. Najpoznatija je spustaška na Lauberhornu, na kojoj se od 1930. održavaju Lauberhornske utrke. Spust u Wengenu, dug četiri i pol kilometra, najduža je utrka u Svjetskom skijaškom kupu.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sajt o Laubernhornskim utrkama
 Lauberhorn na ''hikr.org'

Alpe
Planine u Švicarskoj

Lauberhorn


An Habenaria falcata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Graham Williamson. An Habenaria falcata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria falcata


Sir Edward Bishopp,  baronnet (1602 - avril 1649) est un homme politique anglais qui siège à la Chambre des communes en 1626 et en 1640. Il soutient la cause royaliste dans la guerre civile anglaise.

Biographie
Il est le fils de Sir  de Parham Park, Sussex, et de sa seconde épouse Jane Weston, fille de Sir Richard Weston de Sutton Surrey . Il s'inscrit au Trinity College d'Oxford le 22 octobre 1619, à l'âge de 18 ans et est étudiant à l'Inner Temple en 1620 . Il est fait chevalier à Hampton Court le 18 décembre 1625 et devient baronnet à la mort de son père en 1626. En 1626, il est élu député de Steyning.

En 1627, il tue Henry Shirley, le dramaturge, lorsque ce dernier vient chez lui pour percevoir une rente annuelle de 40 £ que Bishopp est obligé de lui payer en vertu d'un legs. Après s'être d'abord échappé, Bishopp est capturé, accusé d'homicide involontaire et condamné à être brûlé à la main. Il est cependant gracié par la suite à condition qu'il verse la rente au frère aîné de la victime, ce qu'il n'a jamais fait. Il est néanmoins nommé shérif du Sussex en 1636 .

En avril 1640, Bishopp est élu député de Bramber au Court Parlement. Il est réélu au Long Parlement en novembre 1640 jusqu'à ce que son élection soit déclarée nulle en décembre. Il soutient le roi pendant la guerre civile et est gouverneur du château d'Arundel au nom du roi en 1643 et est fait prisonnier lors de la reddition du château en janvier 1644. Ses domaines sont séquestrés et il compose en octobre 1644. Il est condamné à une amende de 7 500 £ en octobre 1645, qui est ensuite réduite à 4 790 £ .

Vers 1626, Bishopp épouse Mary Tufton, fille de Nicholas Tufton (1er comte de Thanet) et de Lady Frances Cecil. Lady Frances Cecil est la fille de Thomas Cecil  comte d'Exeter) et de Dorothy Neville. Les baronnets Bishopp ultérieurs portèrent le nom de Cecil. Bishopp meurt à l'âge d'environ 47 ans  et est brièvement remplacé dans la baronnie par son fils Thomas, né le 3 décembre 1627. En 1651, Thomas, sa mère Mary et ses sœurs Frances, Diana, Christina et Mary, font appel avec succès pour la levée du séquestre de la partie de la succession de Sir Edward qui est destinée à l'entretien de sa veuve et de ses filles . Thomas meurt célibataire et sans descendance en 1652 et est remplacé par son frère Sir Cecil Bishopp,  baronnet (vers 1635 – 3 juin 1705) .

Références

Membre de l'Inner Temple
Étudiant de Trinity College (Oxford)
Baronnet
Décès en avril 1649
Naissance en 1602

Edward Bishopp (2e baronnet)


Polyporaceae, delikli mantarlar olarak da bilinir, Basidiomycota (bazidiumlumantarlar) bölümünden çok sayıda mantar türünü kapsayan familya.

Bu mantarların bazidiokarplar kabuk, konsol ya da şapka biçimindedir. Bazidiler ise, lobut şeklinde ve daima dört sporludur. Bazı türlerin bazidiokarpları gençken yumuşak ve esnek, olgunlaşınca ekseriya ser, derimsi, mantarımsı ya da odunsu olurlar. Himenium bazı türlerde lamelli olsa da bazidiler tipik olarak porların ya da tüplerin iç kısımlarını kaplarlar.

Bu familyanın üyeleri orman ve park ağaçlarında en sık görülen, beyaz ve kahverengi çürüklükler oluşturan çok zengin türler içeriri. Ayrıca çeşitli meyve ağaçlarının odun ve gövdelerinde çürüklüklere neden olur.

Cinsler

Polyporaceae


Russell Joseph Howard (født 23. marts 1980 Bristol, England) er en engelsk komiker og skuespiller. Han er mest kendt for sine tv-shows Russell Howard's Good News og The Russell Howard Hour. Han vandt "Best Compère " på 2006 Chortle Awards og blev nomineret til en if.comedy-pris for hans 2006 Edinburgh Festival Fringe- show.

Russells forældre er Dave og Ninette Howard. Russel har to yngre søskende, tvillinger Kerry og Daniel som blev født i 1982. Han studerede økonomi ved University of West England i Bristol.

Kilder

Eksterne henvisninger

Tv-skuespillere fra England
Komikere fra England
Personer fra Bristol

Russell Howard


Giuseppe Ugolini (Macerata, 6 de janeiro de 1783 - Roma, 19 de dezembro de 1867) foi um cardeal italiano.

Biografia
Ele nasceu em Macerata em 6 de janeiro de 1783.

O papa Gregório XVI o elevou ao posto de cardeal no consistório de 12 de fevereiro de 1838. Ele participou do conclave de 1846 em que Pio IX foi eleito. Foi nomeado legado de Ferrara, cargo que ocupou por nove anos, de junho de 1838 a março de 1847. Seus auspícios possibilitaram a elevação de Montolmo a cidade em 1851, com a posterior mudança de nome para Pausula .

Morreu em 19 de dezembro de 1867, aos 84 anos.

Link externo
 Fiche du cardinal sur le site de la FIU
 Ugolini, Giuseppe

Mezzofanti,Giuseppe
Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Giuseppe Ugolini


Der Grienwiesensee, nach einem früheren Besitzer auch Schülesee genannt, ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Stuttgart vom 13. August 1980 ausgewiesenes 11,5 Hektar großes Naturschutzgebiet (NSG-Nummer 1085) auf dem Gebiet der Gemeinde Unterensingen im Landkreis Esslingen in Baden-Württemberg.
Aus der ehemaligen Kiesgrube bezog die Gemeinde Unterensingen ab 1903 jahrzehntelang ihren Bedarf an Kies. Bereits 1920 hatte der Baggersee im Wesentlichen seine heutige Größe erreicht. Inzwischen ist er eine überregional bedeutende ökologische Ausgleichsfläche mit gut ausgebildeten Verlandungszonen. Seine Bedeutung hat er als Rastplatz durchziehender Vögel und als Rückzugsraum bedrohter Vogelarten. Als ältester im Flusssystem des Neckars noch bestehender Baggerteich hat er sich zum bedeutendsten Brutvogelgewässer entwickelt, das heute in diesem Raum besteht. Im Einzelnen brüten hier unter anderem die Zwergrohrdommel, der Drosselrohrsänger, der Teichrohrsänger, der Sumpfrohrsänger, das Blässhuhn, das Teichhuhn, der Zwergtaucher und der Haubentaucher.

Eine Eigenart der Wildenten machen die Unterensinger Seen darüber hinaus unentbehrlich. Die Männchen verlieren gegen Ende der Brutzeit alle Schwungfedern auf einmal (Vollmauser). Sie werden für ca. drei Wochen flugunfähig. Wichtige Voraussetzung dafür ist ein störungsfreies Schilfgebiet. Die Männchen der gesamten Brutpopulation aus einem Raum, der über die Kreise Göppingen und Esslingen hinausreicht, haben in Unterensingen ihren Mauserplatz. 1971 wurden in Unterensingen über 100 Mausererpel der Stockente erfasst.

Direkt mit dem Schülesee verbunden ist das Naturschutzgebiet Nr. 1095 Am Rank (Röhmsee). Die beiden Seen bilden gemeinsam ein rund 25 Hektar großes Schutzgebiet.
Das NSG gehört zum Naturraum 106 Filder im  Schwäbischen Keuper-Lias-Land. Es gehört außerdem zum FFH-Gebiet 7321-341 Filder.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Esslingen

Literatur
 Reinhard Wolf, Ulrike Kreh (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Stuttgart. Thorbecke, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-5176-2, S. 448–450

Weblinks

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Naturschutzgebiet im Landkreis Esslingen
Geographie (Unterensingen)
See im Landkreis Esslingen
See in Europa
See in Baden-Württemberg
Baggersee

Grienwiesen (Schülesee)


سجون وتنانين أو دانجنز أند دراغنز  لعبة تقمص أدوار على الطاولة. صممها غاري غايغاكس ودايف أرنسون. نشرتها شركة TSR لأول مرة سنة 1974. ثم شركة WotC منذ سنة 1997، فرع لشركة هاسبرو حاليًّا. اشتقت اللعبة من الألعاب الحربية المصغرة. تعد لعبة سجون وتنانين عمومًا بداية الجيل العصري من ألعاب تقمص أدوار وصناعتها. وهي تعتبر أول لعبة أدوار التعاقبية تم بيعها في الأسواق.

طريقة اللعب
سجون وتنانين لعبة تقمص أدوار منظمة ومفتوحة النهاية. تلعب عادة في المنزل وفي المقاهي والنوادي حيث يجلس اللاعبون حول الطاولة. يتحكم كل لاعب في شخصية واحدة عادةً. أثناء اللعب في مجموعة، تسمى الشخصيات التي تشكل المجموعة «فريق» مغامرات، ولدى كل عضو ميزاته وقدراته التي يساهم بها لنجاح الفريق. أثناء اللعب، يتحكم كل لاعب في تحركات شخصيته وتفاعلات مع بقية الشخصيات. ويكون ذلك بتقمص اللاعبين لأدوار شخصياتهم شفهيَّا، وبذلك يتواصل اللاعبون ويستعملون المهارات الإدراكية مثل المنطق والرياضيات البسيطة والتخيل. تستمر اللعبة لسلسلة من الاجتماعات لإتمام مغامرة واحدة، تليها مغامرات في نفس السلسلة التي تسمى في مجملها «حملة».

يحدد «رئيس السجن» أو «سيد السجن» عواقب خيارات اللاعبين ومسار اللعبة حسب القواعد وتفسيره لها، ينتقي سيد السجن الشخصيات غير القابلة للعب التي سيواجهها فريق اللاعبين ويصفها لهم، كما ينتقي ويصف الظروف التي تحدث فيها المواجهة، ويوضح عواقب خيارات اللاعبين وتحركاتهم أثناء المواجهة. تتخذ المواجهات عادةً شكل قتال ضد الوحوش. تشمل الوحوش في لعبة سجون وتنانين الكائنات المعادية من حيوانات وكائنات مشوهة وكائنات أسطورية. تساعد قواعد اللعبة الواسعة -التي تتعلق بالتفاعلات الاجتماعية، والسحر، والقتال، وتأثير البيئة المعنية على الشخصيات- تساعد سيد السجن على اتخاذ القرارات. ويمكن له عدم تطبيق القواعد المكتوبة أو وضع قواعد جديدة إذا اضطر إلى ذلك.

القواعد الحالية للعبة معظمها مفصل في ثلاث مؤلفات: كتيب اللاعب، ودليل سيد السجن، وكتيب الوحوش.

يتطلب لعب سجون وتنانين وجود كتيبات القواعد، ورقة معلومات الشخصية لكل لاعب، وعدد من أحجار النرد المكعبة وغير المكعبة. يستعمل الكثير من اللاعبين المجسمات المصغرة على خريطة مخططة كدعم بصري لأحداث اللعبة، خاصة أثناء القتال. كما توجد العديد من الملحقات الاختيارية لتطوير مستوى اللعب.

نظام اللعبة
قبل بداية اللعبة، ينشئ كل لاعب الشخصية التي سيتحكم بها، ويسجل تفاصيل خصائصها في بطاقة معلومات الشخصية. يبدأ اللاعب بتسجيل القيم المختلفة التي تعبر عن قدرات الشخصية وتشمل هذه القدرات القوة، والبنية، والمهارة، والذكاء، والحكمة، والكاريزما. حددت الإصدارات المختلفة للعبة قواعد مختلفة لطريقة ملء قيم القدرات. ثم يختار كل لاعب عرقًا لشخصيته -بشري أو ألفي على سبيل المثال-، وعملًا -مثلًا ساحر أو مقاتل-، وطبيعته الأخلاقية، وبقية الخصائص التي تحدد قدرات الشخصية وخلفيتها، وكثيرًا ما اختلفت طبيعة هذه الخصائص من إصدار لآخر.

مراجع

ألعاب الطاولات
ألعاب تم تحويلها إلى وسائط أخرى

سجون وتنانين


Rosemary Beach est une communauté planifiée non incorporée dans le comté de Walton, en Floride, aux États-Unis, sur une route de bord de plage, CR 30A, sur la côte du golfe du Mexique.

Rosemary Beach est aménagée sur un terrain faisant à l'origine partie de l'ancien quartier d'Inlet Beach. La ville a été fondée en 1995 par Patrick D. Bienvenue, président de Leucadia Financial Corporation, et a été conçue par Duany Plater-Zyberk & Company.

La ville s'étend sur environ  () et, une fois terminée, comprenait plus de 400 sites résidentiels et un centre-ville à usage mixte avec des boutiques, des restaurants et des activités.

La population de Rosemary Beach est d'environ . Rosemary Beach est nommée d'après Rosemary Milligan, un agent immobilier et propriétaire d'une station-service, dont la station-service était située à l'endroit où se trouve aujourd'hui le Donut Hole.

Emplacement
Rosemary Beach est située sur le golfe du Mexique dans le sud-est du comté de Walton. La U.S. Route 98 et la County Road 30A sont les routes principales qui traversent la communauté. Via US-98, Panama City Beach est à 16 mi () au sud-est, et Miramar Beach est à 24 mi () au nord-ouest. La route de comté 30A est parallèle à la côte ouest, menant au nord-ouest 8 mi () à Seaside.

Conception

Rosemary Beach est l'une des trois communautés planifiées sur la côte du golfe de Floride conçues par Andrés Duany et Elizabeth Plater-Zyberk. Les deux autres sont Seaside et Alys Beach. Les trois sont des exemples d'un style d'urbanisme connu sous le nom de Nouvel Urbanisme.

Rosemary Beach, conçu en 1995, propose des boutiques, des restaurants, un hôtel et des espaces verts publics. La conception de la ville reflète le quartier Français de la Nouvelle-Orléans et les influences coloniales européennes dans les Antilles et les Caraïbes. Des matériaux durables, des palettes de couleurs naturelles, de hauts plafonds pour une meilleure circulation de l'air, des balcons et un accès facile à la plage à pied sont des caractéristiques de conception typiques.

Voir aussi

 Seaside, Floride
 Alys Beach, Floride
 Nouvel urbanisme

Notes et références

Liens externes

Census-designated place en Floride
Communauté non incorporée en Floride
Comté de Walton (Floride)

Rosemary Beach