نادي ليستر سيتي لكرة القدم  الملقب بـ«الثعالب» نادي كرة قدم إنجليزي، تأسس في عام 1884 تحت مسمى ليستر فوس ثم اعتمد اسم ليستر سيتي في عام 1919، مقره مدينة لستر على ملعب كينغ باور يلعب في دوري البطولة الإنجليزية ابتداء من موسم 2023–24.

اعتبر ملعب فيلبرت ستريت مقر نادي ليستر سيتي لكرة القدم لمدة 111 عامًا من عام 1891 حتى 2002، قبل أن يتم الانتقال إلى ملعب ووكرز في عام 2002، والذي تم إعادة تسميته ليصبح ملعب كينغ باور بعد تغيير الملكية في عام 2011. تم انتخاب ليستر سيتي لكرة القدم عام 1894، قبل تحقيق بطولة الدوري الأنجليزي كسادس فريق يتوج باللقب في النسخة الجديدة، كان أفضل مركز حققه نادي ليستر سيتي هو وصيف بطل الدوري الإنجليزي عام 1928–29، وذلك خلف فريق شيفيلد وينزداي بفارق نقطة واحدة فقط، وبعيدا عن الدرجة الممتازة، حقق بطولة الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى مرة واحدة، وتوج كأكثر الفريق حصداً لدوري الدرجة الثانية الإنجليزي (6 مرات عبر تاريخه).

في نهاية موسم 2013–14 فاز بالبطولة الإنجليزية ليعود بعد غياب 12 موسم إلى الدوري الممتاز ويحتل المركز الرابع عشر في موسم 2014–15، ولكن الفريق بقيادة كلاوديو رانييري اعتبر الحصان الأسود في سباق البريمرليغ 2015–16، حيث استطاع الفوز باللقب الأول في تاريخه قبل جولتين من نهاية الموسم. وأول بطولة دوري للمدرب الإيطالي رانييري خلال مسيرته التدريبه مع الفريق.

حقق ليستر سيتي كأس الرابطة الإنجليزية ثلاثة مرات، ووصل لنهائي كأس الاتحاد الإنجليزي أربع مرات، حيث خسرها جميعها أخرها عام 1969، مما جعله أكثر فريق وصول لنهائي كأس الاتحاد الإنجليزي دون تحقيق اللقب. ويعتبر موسم 2008-2009 الأسوأ في تاريخ ليستر سيتي، لأنه الموسم الوحيد في تاريخه الذي لعبه خارج مصاف الدرجتين الأعلى في إنجلترا، لكنه عاد سريعاً وتعافى، ليلعب من جديد في الأدوار التي اعتادها. أما بالنسبة للمشاركات الأوروبية، فقد ظهر ليستر سيتي في أوروبا 3 مرات، لكنه خرج في كل المناسبات من الدور الأول، وكانت مشاركاته في كأس أوروبا لأبطال الكأس (1961-1962) وبطولة الدوري الأوروبي موسمي (1997-1998 و2000-2001)، علماً أنه خرج في المشاركتين الأولى والثانية أمام أتلتيكو مدريد، في حين أطاح النجم الأحمر اليوغسلافي بليستر سيتي في مشاركته الثالثة.

يشتهر ليستر سيتي بلقب الثعالب ويعود سبب وضع الثعالب على شعار ليستر سيتي، أن المنطقة التي ينتمي لها مشهورة بصيد الثعالب وكثرة هذا الحيوان فيها.

التأسيس
تشكيل النادي عام 1884 من قبل مجموعة من فتيان مدرسة ويجستون أعضاء كنيسة عمانوئيل وانضم النادي إلى الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم عام 1890 باسم «ليستر فوس»، قبل الانتقال إلى فيلبرت ستريت عام 1891، لعب النادي في خمسة أراضي مختلفة، بما فيها فيكتوريا بارك. انضم إلى النادي أيضا في دوري ميدلاند لكرة القدم عام 1891، بعد انتخابه عام 1894 للعب في الدرجة الثانية من دوري كرة القدم، حصول على المركز الثاني، أول مباراة هزم في ليستر ضد غريمسبي تاون، أول فوز له كان ضد روتردام يونايتد في فيلبرت ستريت.

شهد الموسم نفسه أيضا أكبر فوز للنادي حتى الآن، انتصاره 13-0 على نوتس أولمبيك في تصفيات كأس الاتحاد الأنجليزي. أنهى النادي الموسم 1907-1908 وصيف الدرجة الثانية، وانتقال إلى دوري الدرجة الأولى، وهو أعلى مستوى كرة القدم في ذلك الوقت قبل أنشئ الدوري الإنجليزي الممتاز، هبط النادي بعد موسم واحد باحتلاله المركز الأخير في ترتيب الدوري بحصوله على 25 نقطة، تضمنت أكبر هزيمة له في تاريخه خسارة 12-0 ضد فريق نوتينغهام فورست

بعد الحرب العالمية الثانية
وصل نادي ليستر سيتي لنهائي كأس الاتحاد الإنجليزي للمرة الأولى في تاريخه في 30 أبريل 1949، غير أنه خسرها بنتيجة 3-1 من أمام نادي وولفرهامبتون واندررز، ومع ذلك، فإن النادي احتفل بعد أسبوع عندما ضمن تعادله في اليوم الأخير من الموسم وبقاءه في الدرجة الثانية، تم تتويج نادي ليستر سيتي بطولة الدرجة الثانية في عام 1954 بعد تساويه بالنقاط مع نادي إيفرتون واللجوء للمعدل التهديفي الذي رجع كفت ليستر سيتي بفضل آرثر رولي، أحد مهاجمي النادي الأكثر تهديفاً، على الرغم من هبوط الفريق من الدرجة الأولى في الموسم 1954-1955 باحتلاله المركز ما قبل الأخير بحصوله على 35 نقطة، تمكن الفريق بعد موسمين تحت قيادة المدرب الأسكتلندي ديف هاليداي من العودة لدوري الدرجة الأولى في عام 1957، سجل آرثر رولي رقما قياسيا للنادي بتحقيقه 44 هدفا في موسم واحد، ليستر بقي في الدرجة الأولى حتى عام 1969، كأطول فترة بقي فيها النادي في دوري الدرجة الأولى. وصل ليستر سيتي تحت إدارة مات جيليس ومساعده بيرت جونسون لنهائي كأس الاتحاد الإنجليزي في مناسبتين لكنه خسره عامي 1961 و1963.

بطل الدوري الممتاز 2015–16

في 30 يونيو عام 2015، أقيل مدرب الفريق نايجل بيرسون من منصبه بسبب عدد من الخلافات الداخلية رغم نجاحه في إنقاذ الفريق من الهبوط بعد تحقيق سلسلة من الانتصارات في المراحل الأخيرة من موسم 2014–15، حيث أشار النادي إلى أن «علاقة العمل بين نايجل ومجلس الإدارة لم تعد قابلة للحياة». كان آخرها قضية جيمس بيرسون نجل نايجل بيرسون مدرب الفريق أحد ثلاثة لاعبين قرر النادي طردهم بعد تورطهم في واقعة تحرش جنسي وعنصرية ضد ثلاث سيدات خلال رحلة الفريق إلى تايلاند، يذكر أن بيرسون قاد ليستر سيتي إلى الدوري الممتاز بعد التتويج معه بطل لدوري البطولة الإنجليزية 2013-14.

في 13 يوليو عام 2015، أعلن نادي ليستر سيتي المدرب الأيطالي كلاوديو رانييري مديرا جديداً بعقد مدته ثلاث سنوات، حيث أعرب عن سعادته بالعودة إلى الدوري الأنجليزي الأقوى في العالم مرة أخرى، تحت قياداته إحراز النادي بداية استثنائية لهذا الموسم، حيث سجل المهاجم جيمي فاردي 13 هدفا خلال 11 مباراة متتالية من أغسطس إلى نوفمبر، محطماً رقم رود فان نيستلروي القياسي في الدوري الممتاز بتسجيله في 10 مباراة متتالية.

بدأ ليستر سيتي الموسم على النهج التصاعدي الذي أنهى به الموسم السابق بفوزه في أول مباراة له بأربعة أهداف لهدفين على سندرلاند، وصعد إلى المركز الأول وبقي في الصدراة أسبوعين، قبل أن يتعادل في مباريتن متتاليتين أمام توتنهام وبورنموث، جعله ينزل إلى المركز الثالث وكان يتوقع أن يواصل ليستر سيتي هبوطه في ترتيب الدوري، ولكن ذلك لم يحدث ولم يهبط إلى مركز أدنى من السادس، عاش فترة صعبة مرة واحدة خلال الموسم عندما حقق فوزاً واحداً في خمس مباريات في مطلع العام 2016، قبل أن يتصدر الدوري مجددا في 11 يناير 2016 بعد فوزه على توتنهام بهدف لصفر، ولم يتنازل عن العرش بعدها، تمكن الفريق من تحقيق الدوري الإنجليزي الممتاز يوم 2 مايو 2016، بعد فشل توتنهام في تحقيق الفوز أمام تشيلسي وفقدانه فرصة المنافسة على اللقب، قبل جولتين من نهاية الموسم، لم يخسر خلال 37 مباراة سوى 3 مباريات، فيما يعد هذا الإنجاز هو الأقرب لإنجاز نادي نوتينغهام فورست الذي توج في بطولة الدورى الإنجليزى عام 1978، فارق النقاط بين ليستر سيتي وبين ثاني أقرب منافس أقل من الفارق الذي حققته الفرق الخمسة الفائزة بالدوري الإنجليزي قبله.

يرجع تتويج ليستر بالدوري باللقب أساساً إلى جهود هداف الفريق جايمي فاردي الذي اختير كأفضل لاعب بحسب جمعية الصحافيين، وصانع العاب رياض محرز الحاصل على جائزة أفضل لاعب في الدوري الإنكليزي الممتاز 2016، الذين شكلا ثنائياً ذهبياً، وكانا وراء أغلب أهداف الفريق، كما يرجع الفضل إلى المدرب كلاوديو رانييري، الذي كان يعاب عليه تغيير تشكيلته باستمرار، عندما كان يشرف على فريق تشيلسي، ولكنه في فريق ليستر حافظ على تشكيلة أساسية واحدة طوال الموسم، وقلما أجرى تعديلات عليها. مرتكزاً على الصلابة الدفاعية والاعتماد على الهجمات المرتدة مستغلاً سرعة محرز وفادري.
في بداية الموسم، منحت مكاتب المراهنات نسبة واحد على 5 آلاف لليستر لكي يتوج باللقب وكان الأمر طبيعياً لأن ليستر نجا بأعجوبة من الهبوط إلى الدرجة الأولى نهاية الموسم الماضي. عبّر ريتشارد سكودامور رئيس رابطة الدوري الإنجليزي الممتاز لكرة القدم إن تتويج ليستر سيتي بلقب البطولة، بعد أن كان يصارع للبقاء في دوري الأضواء يتجاوز حدود الرياضة وقد لا يتكرر.

شهد ملعب كينغ باور الخاص بالنادي في 7 مايو 2016 اكتظ بأكثر من 33 ألف متفرج في أجواء احتفالية أشعلها دخول المدير الفني لفريق كلاوديو رانييري، رفقة مواطنه والمغني الأوبرالي أندريا بوتشلي مرتديا قميص «الثعالب» وغنى مقطوعة من الأغنية الشهيرة (نيسون دورما) أو «ليهجر الجميع النوم» وهي أغنية من الفصل الأخير في أوبرا بوتشيني «توراندو»، بالإضافة إلى أغنية «Time to Say Goodbye» أو «الوقت لنقول وداعا» بفوزه بلقب بطل الدوري الإنجليزي الممتاز لكرة القدم لأول مرة في تاريخه، وذلك قبل بدء مباراته أمام ضيفه إيفرتون في الجولة 37 للدوري وسط احتفالات عارمة لجماهير «الثعالب» التي اكتست باللونين الأزرق والأبيض في المدرجات.

في حين قرر رجل الأعمال التايلاندي، فيشاي سريفادانا برابا، مالك نادي ليستر سيتي الإنجليزي، تقديم سيارة مرسيدس من طراز «ب إلكتريك درايف» لكل لاعب ساهم في أحراز لقب الدوري.
بالإضافة إلى رحلة إلى لاس فيغاس مدفوعة بكافة التكاليف خلال الصيف المقبل، تنفيذا لوعد كان قطعه رجل الأعمال التايلاندي خلال شهر فبراير الماضي، عندما وعد لاعبيه وكامل الجهاز الفني لفريقه بهدية غير متوقعة في حال نجاح الفريق في الفوز ببطولة الدوري الإنجليزي لكرة القدم.

المشاركة الأوروبية

لاعبو الفريق

تشكيلة الفريق

آخر تحديث في 1 يوليو 2022

اللاعبون المُعارون
 ''تنتهي إعارة جميع اللاعبين في 30 يونيو 2023.

الإنجازات
 الدوري الإنجليزي الممتاز
 البطل (1): 2015–16
 الوصيف (1): 1922
 كأس إنجلترا
 البطل (1): 2021
 الوصيف (4): 1949، 1961، 1963، 1969
 كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة
 البطل (3): 1964، 1997، 2000
 الوصيف (2): 1965، 1999
 الدرع الخيرية
 البطل (2): 1971، 2021
 الوصيف (1): 2016

المدربين

المراجع

أندية الدوري الإنجليزي الممتاز
أندية سابقة في دوري البطولة الإنجليزية
أندية كرة قدم أسست في 1884
أندية كرة قدم في إنجلترا
أندية كرة قدم في ليسترشير
الرياضة في ليستر
تأسيسات سنة 1884 في إنجلترا
حائزون على جوائز لوريوس العالمية الرياضية
حائزون على كأس الاتحاد الإنجليزي
حائزون على كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة
دوري ميدلاند لكرة القدم (1889)

ليستر سيتي


An Caesia contorta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Théophile Alexis Durand och Schinz. An Caesia contorta in nahilalakip ha genus nga Caesia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caesia

Caesia contorta


Das Psychological Bulletin ist eine international einflussreiche, englischsprachige wissenschaftliche Fachzeitschrift im Bereich der Psychologie. Veröffentlicht werden vor allem evaluative und integrative Übersichtsarbeiten (Reviews und Meta-Analysen).

Die Zeitschrift wurde 1904 gegründet, wird von der American Psychological Association (APA) herausgegeben und erscheint sechs Mal im Jahr. Chefredakteurin ist Dolores Albarracín von der University of Illinois at Urbana-Champaign; ab 2021 ist Blair T. Johnson von der University of Connecticut vorgesehen.

2012 hatte die Zeitschrift einen Impact Factor von 15,575 und lag damit auf Rang 1 von insgesamt 126 betrachteten Zeitschriften in der Kategorie interdisziplinäre Psychologie.

Einzelnachweise

Psychologische Fachzeitschrift
Ersterscheinung 1904

Psychological Bulletin


Cristos grădinarul (în ) este o pictură în ulei pe pânză din 1856-1859 realizată de pictorul francez Édouard Manet, una dintre puținele sale opere religioase. Îl arată pe Isus Cristos înviat în episodul Noli me tangere, deși în mod neobișnuit Maria Magdalena nu este arătată. Acum se află într-o colecție privată.

Note

Picturi din 1856
Picturi realizate de Édouard Manet
Picturi cu Iisus

Cristos grădinarul


Birkaç antlaşmayı da içine alan Vestfalya Barışı (Münster Antlaşması ve Osnabrück Antlaşması), Otuz Yıl Savaşları ve Seksen Yıl Savaşları'nın sonunda Ekim ve Mayıs 1648 tarihlerinde imzalanmıştır. Antlaşma 24 Ekim ve 15 Mayıs 1648'de Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, diğer Alman prensleri, İspanya, Fransa, İsveç ve Hollanda Cumhuriyeti temsilcileri arasında imzalanmıştır. Fransa ve İspanya arasında 1659 yılında imzalanan Pyrenees Antlaşmasını da bu antlaşmanın içine dahil edilebilir. Bu barış tarihçiler tarafından modern çağın başlangıcı olarak gösterilmektedir.

İki antlaşmanın metni de hemen hemen aynıdır ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun iç meselelerinden bahsetmektedir. Barış bugün bile önemini yitirmemiştir, akademisyenler bugün var olan uluslararası sistemin Westphalia ile başladığını belirtmektedirler. Bu temel ve ortaya çıkan duruma revizyonist akademisyenler ve benzer düşüncedeki politikacılar tarafından karşı çıkılmaktadır. İmzalanan barışa revizyonistler kuşku ile bakmaktadır ve bunu söyleyenler ve politikacılar "Westphalia Sistemi"nin bir sonucu olan egemen ulus-devlet sistemine karşı çıkmaktadırlar.

Barışın Yapıldığı Bölge
Barış Alman Kuzey Ren-Vestfalya ve Aşağı Saksonya eyaletlerinin 50 km uzağında bulunan Münster ve Osnabrück şehirlerinde yapılmıştır. İsveç, Münster ve Osnabrück'i önermiştir, Fransa ise Hamburg ve Köln'ü. Her iki durumda da iki bölge gerekmektedir çünkü Protestan ve Katolik liderler birbirleriyle görüşmeyi reddetmektedir. Katolikler Münster'de, Protestanlar ise Osnabrück'te bulundular.

Sonuçları

Dahili Siyasi Sınırlar

III. Ferdinand, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu yasalarına karşı gelerek tüm yetkileri kendinde toplamıştır. Alman eyalet yöneticileri de kendi bölgelerinde dini inançları ile ilgili gerekli kararları kendileri verecektir. Protestan ve Katolikler daha önceki gibi tekrar eşit haklara sahip olacaktı ve Kalvinizm yasal olarak tanındı.

Verilen Kararlar

Westphalia barışının ana kararları:
 Bütün gruplar 1555 yılındaki Augsburg Barışını tekrar tanıyacaklar. Her prens kendi bölgelerinde dini inançlar ile ilgili doğru kararlar verecek olup seçenekleri Katoliklik, Lutheryanizm ve Kalvinizm'dir.
 Hristiyanlar bulunduğu prensliklerde kabul görmeyen mezheplerin, kilise güvencesi altında kamusal alanlarda kendilerine ayrılan saatler içerisinde ve özel olarak ibadetlerini yapabilecekler.

Bölgesel düzenlemeler:
 Barış koşullarının çoğunluğu zamanın Fransa'sını uygulamadaki (de facto) lideri Kardinal Mazarin'e atfedilebilir (Kral XIV. Louis çocuktur). Fransa savaştan biraz uzak durmasına rağmen, savaşa daha çok katılan diğerleriyle aynı konuma gelmesi şaşırtıcı değildir. Fransa, Lorraine bölgesinde bulunan Metz, Toul, Verdun piskoposluk bölgelerini, Alsace (Sundgau) bölgesindeki Habsburg ve Alsace'nin Décapole şehrinin (fakat Strazburg'un tamamı değil, Strazburg piskoposluk bölgesi ve Mulhouse) kontrolünü ele geçirdi.
 İsveç, Bremen ve Verden prensliği ve piskoposluk bölgesi ile Western Pomerania'nın kontrolünün yanı sıra bir de tazminat aldı. Böylece Oder, Elbe ve Weser nehirlerinin geçtiği dağların kontrolünü eline aldı ve Alman Reichstag Prensler Meclisinde üç oy hakkı elde etti.
 Bavyera Palatinate'nin İmparatorluk Seçiciler Konseyindeki (Kutsal Roma İmparatoru seçmenleri) oylarına sahip oldu, bu haklar 1623 yılında Elector Palatine Frederick V tarafından elinden alınmıştı. Frederick'in oğlu Prens Palatine (Charles I Louis, Elector Palatine) sekizinci seçici olarak belirlendi.
 Brandenburg (daha sonraları Prusya) Farther Pomerania'yı ve Magdeburg, Halberstadt, Kammin ve Minden piskoposluk bölgelerini aldı.
 1609 yılında ölen birinin yerine Jülich-Cleves-Berg Dükleri birbirlerinin yerine geçeceği açıklandı. Jülich, Berg ve Ravenstein şehirleri Palatinate-Neuburg'a (Count Palatine of Neuburg) bağlandı, Cleves, Mark ve Ravensberg şehirleri ise Brandenburg'a bağlandı.
 Osnabrück prensliği-piskoposluk bölgesi Protestanlar ve Katolikler arasında dönüşümlü olarak yönetilmesi kabul edildi, Protestan piskoposlar öğrenciler için Brunswick-Lüneburg'dan bir ev seçti.
 Bremen bağımsız bir şehir olarak ilan edildi.
 Yüzlerce Alman prensliğine, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun aleyhine olmayacak şekilde, başka ülkelerle bağımsız bir şekilde antlaşma imzalaya bilme izin verildi.
 Palatinate, Elector Palatine Charles Louis (Frederick V'in oğlu ve varisi) ve Bavyeralı Elector-Duke Maximilian arasında tekrar bölündü ve böylelikle Protestanlar ve Katolikler arasında da bölünmüş oldu. Rhine yakınlarına kadar Aşağı Palatinate'nin kontrolü Charles Louis'e, Kuzey Bavyera'da Yukarı Palatinate'nin kontrolü ise Maximilian'a verildi.
 Ticari sınırlar ve ticaret savaş durduktan sonra tekrar canlandı ve Rhine'de serbest deniz seferleri "bir derece" garanti altına alındı.
 Bu antlaşma uluslararası bir öneme sahiptir.

Uluslararası İlişkiler Teorisindeki Önemi

Geleneksel Realist Görüşler
Westphalia Barışı modern uluslararası ilişkiler kuramında çok önemli bir yer tutmaktadır. Bu Barış'ın varlığı başlangıç olarak uluslararası sistemi bir miktar kontrol altında tutmakta olduğu belirtilir.

Uluslararası ilişkiler kuramcıları Westphalia Barışı'nın çok önemli birkaç ilkesinin olduğunu belirtir, bugün dünyada bu Barış'ın önemli etkilerinden bazıları:
 Devletlerin egemenliği ve siyasal Self Determinasyon (Geleceklik Hakkı) esasları prensibi,
 Devletler arası (yasal) eşitlik prensibi,
 Bir devletin iç işlerine başka bir devletin karışmaması prensibi,

Bu prensipler bugünkü uluslararası sistemde baskın uluslararası ilişkiler paradigması (siyasi realizm) yaygın bir görüştür ve bu devletler sisteminde neden "Westphalia Sistemine" başvurulduğunu açıklar.

Revizyonist Görüşler
Yukarıda tartışılan Westphalia Barışının eleştirmenleri değildirler. Revizyonist tarihçiler ve uluslararası ilişkiler kuramcıları bazı noktaları tekrar tartışmaktadırlar:

 Hiçbir antlaşma egemenlikten bahsetmez. Üç ana katılımcı da daha önce (Fransa, İsveç, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu) zaten bağımsızdırlar, bu duruma açıklık getirmeye ihtiyaç yoktur. Bazı durumlarda Alman prenslikleri, Kutsal Roma İmparatoru'nun yasalarına göre ast olarak kalır.
 Her bir Alman prensliği kendi yasal sistemi kurdu, Temyiz Mahkemesi olarak Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu kabul edildi, son kararı imparator kendisi verecektir. Ona getirilen dosyalar sonuçları son karadır ve alt mahkemeyi bağlamaktadır. İmparator, mahkeme kararlarında eğer prenslerin hatasını görürse onları azledebilecektir ve azletmiştir.
 Her iki antlaşma özel durumlarda bozulabiliyordu, Fransa ve İsveç iç işlerine imparatoru karıştırmamaktadır.

Daha doğrusu egemenlik birleşiktir, Revizyonistler, antlaşmanın statükoyu sürdürmeye hizmet ettiğini savunur. Bunun yerine antlaşmaya Landeshoheit teorisini dahil ederler, herhangi birinde belirli aktörler vardır bu da (genellikle yüksek) derecede bir özerklik olarak görülür. Fakat egemen değildirler, onların yasakları, yargıçları ve anayasası imparatora bağlıdır.

Ayrıca bakınız
 Otuz Yıl Savaşları
 Seksen Yıl Savaşları

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Michael J. Kelly, [http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=960581 Pulling at the Threads of Westphalia: Involuntary Sovereignty Waiver - Revolutionary International Legal Theory or Return to Rule By the Great Powers?] 10:2 UCLA Journal of International Law & Foreign Affairs (2005).
 Antlaşma metni İngilizce tercüme,
 Antlaşma metni Westphalia Barışı metni, İngilizce tercüme.
 Antlaşma metni Westphalia Barışı metni (IPO ve IPM) ve bazı tercümeleri (Almanca, Fransızca, İngilizce, İtalyanca, İspanyolca, İsveççe).
 Westphalia Barışı'ndan sonra Almanya'nın ayrıntılı haritası

Münster
Osnabrück
Flandra antlaşmaları
Fransa antlaşmaları
Hollanda barış antlaşmaları
İspanyol İmparatorluğu antlaşmaları
İsveç İmparatorluğu antlaşmaları
İsveç barış antlaşmaları
Kutsal Roma İmparatorluğu antlaşmaları
Otuz Yıl Savaşı antlaşmaları
Almanya'daki diplomatik konferanslar
Hollanda Cumhuriyeti
Palatina tarihi
1648
17. yüzyılda Fransa
17. yüzyılda Eski İsviçre Federasyonu
17. yüzyılda Kutsal Roma İmparatorluğu

Vestfalya Antlaşması


Når guldfeberen raser (originaltitel Paint Your Wagon) er en westernfilm fra 1969 med Lee Marvin, Clint Eastwood og Jean Seberg. Filmen er omskrevet af Paddy Chayefsky baseret på musicalen af samme navn af Lerner and Loewe. Den foregår i en minelejr i Californien under guldfeberen. Filmen blev instrueret af Joshua Logan. Den modtog hovedsageligt negative anmeldelser.

Handling

Da en vogn falder ned i en slugt, finder Ben Rumson to voksne brødre i slugten. Den ene er død, og den anden har en brækket arm og et brækket ben. Da den først mand bliver begravet, finder man guldstøv i graven. Ben erklærer at området er hans, og adopterer den overlevende bror som "Pardner", mens han udvinder guldet.

Medvirkende
 Lee Marvin som Ben Rumson
 Clint Eastwood som Sylvester Newel/Pardner
 Jean Seberg som Elizabeth
 Harve Presnell som Rotten Luck Willie
 Ray Walston som Mad Jack Duncan
 Alan Dexter som The Parson
 Tom Ligon som Horton Fenty
 John Mitchum som Jacob Woodling
 Robert Easton som Atwell
 H.B. Haggerty som Steve Bull
 Eddie Little Sky som indfødt
 Roy Jenson som Hennessey

Modtagelse
Når guldfeberen raser fik hovedsageligt negative anmeldelser. Filmen har 27% positive tilkendegivelser på filmhjemmesiden Rotten Tomatoes, baseret på 15 anmeldelser. Publikum har dog givet den 69%.

Marvins dybe stemme på sangen "Wand'rin' Star," sammen med filmens kor, blev et hit i Storbritannien. Jean Seberg beskrev hans stemme "som regn gurglet ned i et rustent rør". Under et interview på NPR sagde Marvin at sangen også var et hit i Australien, og nogle havde beskrevet den som "Den første 33⅓ [omdrejninger] optaget ved 45."

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Westernfilm fra USA
Amerikanske film fra 1969

Når guldfeberen raser


62. breddegrad kan henvise til:

 62. nordlige breddekreds
 62. sydlige breddekreds

62. breddegrad


محمد نصير (2 سبتمبر 1937 - 23 مايو 2009) رجل أعمال مصري كان رئيس مجلس إدارة شركة فودافون مصر ورئيس مجموعة «ألكان» القابضة ورئيس جمعية رجال الأعمال المصرية البريطانية.

النشأة
ولد محمد نصير في مدينة القاهرة يوم 2 سبتمبر 1937، وفي عام 1954 أتم نصير تعليمه الثانوى بمدرسة "النقراشى" النموذجية، ثم التحق بكلية الهندسة قسم الاتصالات بجامعة القاهرة وتخرج عام 1960.

بدأ نصير حياته العملية كمهندس للصيانة في شركة (آي بي إم)، ثم مهندساً لنظم المعلومات، وبعدها مهندساً للمبيعات، وفي عام 1964 كانت بداية العمل الحر حيث قدم أستقالته في شركة (آي بي إم) وسافر إلى إنجلترا ليبدا عمله الخاص حيث قام ببيع برامج الكمبيوتر ولكنه غير نشاطه بعد ذلك وعمل في مجال توريد معدات ومواد البناء للشرق الأوسط

الاعتقال
في عام 1967 قرر نصير القيام بزيارة إلى مصر ولكن تم اعتقاله وسحب جواز سفره وتم منعه من السفر لمصاهرته عبد اللطيف البغدادي عضو مجلس قيادة ثورة يوليو، وتسبب في هذا بعض المحيطين بالرئيس جمال عبد الناصر خوفا من اقتراب البغدادي منه بصورة أو بأخرى. وتم توجيه تهمة ملفقة له وهي الاتصال بأعداء النظام وتدبير مؤامرة للإطاحة بالرئيس جمال عبد الناصر.

وبعد فترة محدودة تم الأفراج عنه ولكن تم منعه من السفر نهائيا، وتعرض بعد ذلك نصير لضائقة مالية وباع الموبيليا التي كانت في بيته وعمل في محل «الحاج عبد الرؤوف» بباب اللوق لتصليح التليفزيونات وكان ذلك سنة 1969 وكان فخورا جدا بهذه الفترة، ودائما ما كان يحكي عنها، وكان الدرس منها أن للناس كلها وجها شريرا وآخر طيبا، والذكاء هو التعامل مع الجزء الطيب في كل إنسان تقابله في حياتك، أما الدرس الثاني فكان «التنوع» في مجالات الاستثمار خوفا من التأميم الذي حدث في الستينيات.

وفى الفترة من 1967 إلى 1972 استدعاه الكاتب الصحفي محمد حسنين هيكل الذي كان يرأس مؤسسة الأهرام في هذا الوقت ووكل إليه إنشاء وحدة الحاسبات الإلكترونية لمؤسسة الأهرام «أماك».

الأنطلاق
وظل نصير في الأهرام حتي سمحوا له بالسفر مرة أخرى في عام 1972 حيث سافر إلى اليونان وعمل في مجال البترول، ولكن عاد مره أخرى إلى مصر عام 1974 كمستثمر في ظل الانفتاح الاقتصادي وأنشأ شركتي ألكان والجيزة للأنظمة وقام بعد ذلك بتأسيس وشراء العديد من الشركات والحصول على توكيلات سيارات مثل توكيل سيارات رينو الفرنسية وسيارات «كيا» وتوكيل سيارات ألفا روميو

في عام 1998 حصلت شركة كليك جى إس إم التي أنشاهأ على ثاني رخصة لتشغيل الهاتف المحمول في مصر ولكنه استقال بعد ذلك في عام 2007 من منصبه كرئيس مجلس إدارة غير تنفيذى للشركة بعد رفع شركة فودافون البريطانية لحصتها في الشركة وتغيير اسمها إلى فودافون مصر.

الوفاة
توفي نصير يوم 22 مايو 2009 بمدينة فرانكفورت بألمانيا بعد صراع طويل مع مرض السرطان عن عمر يناهز 72 عاما

طالع أيضاً
 إبراهيم كامل

وصلات خارجية
 حوار مع محمد نصير مع جريدة العالم اليوم
 حوار مع محمد نصير مع جريدة اليوم السابع

المصادر

أصحاب أعمال مصريون
مواليد 1937
وفيات 2009
خريجو جامعة القاهرة
وفيات بسبب السرطان
وفيات 1430 هـ
مواليد 1356 هـ
مواليد في القاهرة
وفيات في فرانكفورت

محمد نصير


Aplastik anemi, kemik iliğinin yeteri kadar veya hiç yeni hücre üretememesi durumudur.

Aplastik terimi yeni dokular meydana getirebilme yeteneğinden yoksun olan, fonksiyonunu tam icra edemeyen manasına gelir ve burada kemik iliğinin fonksiyonunu tam olarak icra edememesini işaret eder. Anemi kan hücrelerinin sayısının normalden düşük olması durumudur. Tipik olarak anemi düşük Eritrosit (alyuvar - kırmızı kan hücresi) sayımını tanımlar ama aplastik anemi hastalarında üç kan hücresi tipininin de sayımı düşüktür; yani Eritrosit (alyuvar), lökosit (akyuvar) ve trombosit sayımları genel olarak düşüktür bu durum da yeni hücre üretimi gerçekleşemez.

Sebepleri
Aplastik aneminin bilinen sebeplerinden biri bir tür otoimmün bozukluktur. Bu bozuklukta lökositler (akyuvarlar) kemik iliğine saldırır.

Birçok vakada etiyolojiyi tespit etmek mümkün değildir. Yine de, bazen aplastik anemi çeşitli maddelere (benzen gibi) maruz kalma veya belli ilaçları (kloramfenikol gibi) kullanma ile ilişkilendirilebilir.

Aplastik anemiler doğuştan olabildikleri gibi sonradan da oluşabilirler.

Semptomlar/Belirtiler
 Anemi ile beraber vücutta kırıklık hissi, solgunluk ve ilgili semptomlar
 Trombositopeni (düşük trombosit sayımları - trombosit sayısının normalden düşük olması), şiddetli kanama ve berelenme riskinin artmasına yol açar
 Nötropeni (nötrofil sayısının normalden daha düşük olması)

Tedavi
Aplastik anemi tedavisi bağışıklık sisteminin günlük ilaç alımıyla bastırılması veya ciddi vakalarda kemik iliği naklini içerebilir.

Kemik iliği naklinde eski kemik iliği hücreleri bir vericiden alınan yeni hücrelerle değiştirilir. Böylece hasta yeni bir bağışıklık sistemine kavuşmuş olur. Yine de bu yeni üretilen lökositlerin (akyuvarların) vücudun geri kalan bölümüne saldırma riski mevcuttur ("graft-versus-host hastalığı").

Ayrıca bakınız
 Fanconi anemisi
 Kazanılmış saf kırmızı hücre aplazisi

Dış bağlantılar
 İ.Ü. İstanbul Tıp Fakültesi, Kemik İliği Bankası - Aplastik Anemi
 Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi, Hematoloji Bilim Dalı - Aplastik Anemi
 Türk Hematoloji Derneği, Halk Sağlığı için Hematoloji - Aplastik Anemi
 University of Texas, Aplastic Anemia Answer Book (Teksas Üniversitesi)
 Baskent Üniversitesi Tip Fakultesi Hematoloji BD Ankara

Kansızlık
Otoimmün hastalıklar

Aplastik anemi


ඊශ්‍රායලයේ නිල නාමය 'ඊශ්‍රායල් රාජ්‍යය' යන්නයි.මෙය මධ්‍යධරණි මුහුදේ නැගෙනහිර වෙරළේ පිහිටි බටහිර ආසියානු කලාපයට අයත් රටකි. උතුරට ලෙබනනය, ඊසාන දිගට සිරියාව, නැගෙනහිරට ජෝර්දානය, නිරිත දිගට ඊජිප්තුව යන දේශ සීමාවන්ගෙන් ඊශ්‍රායලය වට වී තිබේ. ඊශ්‍රායලයේ සාපේක්ෂ කුඩා භූමි ප්‍රදේශයන්හි භූගෝලීය වශයෙන් එකිනෙකට අසමාන වූ අංග ලක්ෂණ දැකගත හැකිය. මෙය ලෝකයේ පිහිටි එකම බලවත් යුදෙව් රාජ්‍ය වන්නේ ය. මිලියන 7.5 ක් වූ ජනගහනයෙන් මිලියන 5.7 ක් ම යුදෙව් ජාතීහු වෙති. ඊශ්‍රායලයේ අරාබි රට වැසියන්ගෙන්  දෙවන විශාලතම ජනවාර්ගික කණ්ඩායම සෑදී තිබෙන අතර මුස්ලිම්වරු, ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයින්, ඩෲස් (Druze) සහ සාමාරියානුවන් (ආදී සමාරියේ වැසියන් ) මීට ඇතුලත් වෙති. නූතන ඊශ්‍රායල් රාජ්‍යයේ ඵෙතිහාසික හා ආගමික ප්‍රභවයේ මුලාරම්භය වනුයේ බයිබලයේ දැක්වෙන ඊශ්‍රායල් භූමියයි (Biblical Land of Isreal). පුරාතන යුග‍යේ සිටම යුදෙව් ආගමට  කේන්ද්‍ර වූ සංකල්පයක් වන 'ඊශ්‍රායෙන් භූමිය'  'සියොන්' (Zion) නමින් ද දැක්වේ. යුදෙව් රාජ්‍යයක් බිහිකිරීමේ දේශපාලන ව්‍යාපාරය 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේ  පටන් හැඩ ගැසෙන්නට විය. යුදෙව් රාජ්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීම පිළිබඳ මනාපය රැගත් බ්‍රිතාන්‍යය ප්‍රතිපත්තිය, 1917 'බල්ෆොර් ප්‍රකාශනයෙන්'    (Balfour Decla ration) විධිමත් කරන ලදි. පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව පලස්තීනය සහ එතුළ 'යුදෙව් ජාතික නිජබිම ' පිහිටුවීමේ වගකීම, ජාතීන්ගේ සංගමය  (League of Nations)   විසින් මහා බ්‍රිතාන්‍ය වෙත පවරනු ලැබීය.

යුදෙව් රාජ්‍යයක් හා අරාබි රාජ්‍යයක් බිහි කිරීම  සහ ජෙරුසලම  එක්සත් ජාතීන්ගේ පාලනයට නතු කිරීම  යන කර්තව්‍යයන් තුන සඳහා  පලස්තීනයේ කොටස් වෙන් කිරීමට පක්ෂව 1947 නොවැම්බර් මාසයේ දී එක්සත් ජාතීන්ගේ වරම ලැබිණි. ප්‍රස්තුත කොටස් කිරීම  යුදෙව් ජන නායකයින් පිළිගනු ලැබුවද, අරාබි නායකයෝ එය ප්‍රතික්ෂේප කළහ. මෙය සිවිල් යුද්ධයකට මග පාදන්නක් විය. 1948 මැයි 14 වන දින ඊශ්‍රායෙල් ස්වකීය නිදහස් රාජ්‍ය ප්‍රකාශයට පත් කළේය. පසුදිනම අරාබි රාජ්‍යයන් එක්ව පහර දුන්හ. එතැන් පටන් ඊශ්‍රායලය අසල්වැසි අරාබි රාජ්‍යයන් සමඟ අනුක්‍රමික යුද ගණනාවක පැටලී සිටී. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, විවිධ පෙදෙස් ඊශ්‍රායලය විසින් බලෙන් අල්ලා ගෙන ඇත. බටහිර ඉවුර හා ගාසා තීරය එවන් ප්‍රදේශ දෙකකි. මේ තත්ත්වය 1949 'ආමිස්ටයිස්' ගිවිසුමේ සවිස්තරව සඳහන් කර ඇති වගන්ති  අභිබවා ඇති නමුදු පලස්තීනය සමඟ ඇති ආරවුල සමථයකට පත් කර ගැනීමේ උත්සාහය මෙතෙක් ලබා ඇත්තේ සීමිත සාර්ථකත්වයකි. ඊශ්‍රායලයේ සමහර ජාත්‍යන්තර දේශසීමා පිළිබඳ මතභේද තවමත් අවසන්ව නැත.

පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය හා සර්වජන ඡන්ද ක්‍රමය ද ඇතුලත් නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහිත ඊශ්‍රායලය සංවර්ධිත රටකි. අග්‍රාමාත්‍යවරයා රජයේ නායකයා වන අතර  'නෙසට්' ( Knesset) නම් වූ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය, ඊශ්‍රායල‍යේ ව්‍යවස්ථාදායකය වෙයි.

'නාමික දළ දේශිය නිෂ්පාදිතය' මත පදනම් වූ ආර්ථිකය,  2008 වසරේ දී වාර්තා වූයේ ලොව 41 වන විශාලතම ආර්ථිකය ලෙසිනි. එක්සත් ජාතීන්ගේ 'මානව සංවර්ධන දර්ශකයේ' මැදපෙරදිග රටවල් අතර ඉහලම මට්ටම වාර්තා වන්නේ ඊශ්‍රායලයෙනි. වැඩිම ජිව්‍ය කාලය වාර්තා වන රටවල් අතරින් ද, ඊශ්‍රායලය එකකි. ප්‍රධාන මුල්‍ය මධ්‍යස්ථානය 'ටෙල් අවීව්' වන අතර, ජාත්‍යන්තර වශයෙන් නොපිළිගත් නමුත් ඊශ්‍රායලයේ අගනගරය වන්නේ 'ජෙරුසෙලමය'.

ඉතිහාසය

"ඊශ්‍රායෙල් යන වචනය පළමුවෙන් ම සඳහන් වන්නේ ක්‍රි.පූ. දෙවන සහස්‍රවර්ෂයේ අවසාන කොටසට අයත් මිසර පුරාණ ලේඛනයන්හි ය. එම ලේඛනයන්හි මෙම වචනය යොදා ඇත්තේ පලස්තීන කඳුකරයේ විසූ ගෝත්‍රයන් හැඳින්වීමටයි. දකුණු දිග ප්‍රදේශයන්හි සිට පලස්තීන කඳුකර ප්‍රදේශයට ඊශ්‍රායෙල් වර්ගයා සංක්‍රමණය වන්නට ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 1300 – 1100 අතරතුරේ දී යැයි පිළිගැනේ. මුළු ඊශ්‍රායෙලය ම නැතහොත් ඊශ්‍රායෙල් වාසීන් ජීවත් වූ ප්‍රදේශය එක්සත් කිරීමට ක්‍රි.පූ. 1020 දී සාවුල් රජුට හැකි විය. පැරැණි ඊශ්‍රායෙලයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම අවධිය දාවිත් (ක්‍රි.පූ. 1010 – 970) රජු යටතේ ආරම්භ වන අතර එහි උච්චතම අවස්ථාව ඇති වන්නේ සොලමන් (ක්‍රි.පූ. 970 – 930 ) රජ කල ය. මේ කාලයේ දී ඊශ්‍රායෙල් ජනතාවට ඔවුන් ගේ විරුද්ධවාදීන් හැම පැරදවීමට හැකි විය. පලස්තීන් නම් තම බලය පලස්තීනයේ සීමාවන් ගෙන් ඔබ්බට ද ව්‍යාප්ත කළ හ."

යුදෙව් විරෝධී ව්‍යාපාරය සෙමිටික් විරෝධය යනුවෙන් දේශපාලන ව්‍යවහාරයේ දැක් වේ. නයිල් ගඟේ දූපතක පිහිටි යුදෙව් දේවාලයක් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගේ උපතට වසර හාරසියයකට පමණ පෙර මිසර පූජක පිරිසක් විසින් විනාශ කිරීම නිසා මේ සෙමිටික් විරෝධය උපත ලද බව කියැ වේ. එහි උච්චතම අවස්ථාව වූයේ හිට්ලර් ගේ නාසිවාදී ප්‍රහාරය යි. යුදෙව් ආගමට ක්‍රිස්තු ධර්මයෙන් එල්ල වූ විරෝධයත්, පොලීකරුවන් හා බඩු උකස්කරුවන් වූ යුදෙව්වන්ට විරුද්ධ ව එල්ල කළ ආර්ථික විරෝධයත් මේ ඓතිහාසික විරෝධය සමඟ බැඳුණු අතිරේක කරුණු ය.

යුදෙව්වන්ට එරෙහි මේ ඓතිහාසික විරෝධය පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ඉදිරියට ගෙන යෑම සඳහා පුහුණු කැරේ. මෙයට මුහුණදීම සඳහා යුදෙව්වන් විසින් 1870 දී සියෝනිවාදය (Zionism) ආරම්භ කරන ලදී. එහි අරමුණ වූයේ සිය ශුද්ධභූමිය වන පලස්තීනයේ  යුදෙව් රාජ්‍යය පිහිටුවීම ය. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ සහයෝගය මත 1917 දී බිහි වූ බැල්ෆර් ප්‍රකාශනයෙන් ලද ආශීර්වාදය නිසා එය 1948 දී යථාර්ථයක් බවට පත් විණි.

නිදහස

එක්සත් ජාතීන්ගේ පාර්ශ්වයේ යෝජනාව

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පමණ ඉක්මවා ගිය යුදෙව් ආගමන නිසා යුදෙව් ප්‍රජාව සමඟ බ්‍රිතාන්‍යයට දැඩි අර්බුදකාරී තත්ත්වයකට මුහුණ පෑමට සිදු විය. එමෙන්ම අරාබි ප්‍රජාවන්ගේ පමණ ඉක්මවා ගිය වැඩි වීම, අර්බුදකාරී තත්ත්වය උග්‍ර කළේය. බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට එරෙහි ආයුධ සන්නද්ධ අරගලයක දී හගනාව (Haganah), ඉර්ගුන් (Irgun) සහ ලේහි (Lehi) සමඟ එකතු විය. එම කාලයේ දීම සිය දහස් ගණනක් වූ, සමූල ඝාතන වලින් දිවි රැක ගත්තා වූ සහ සරණාගත වූ යුදෙව්වන්, විනාශ වී ගිය ඔවුන්ගේ යුරෝපිය ජනාවාස වලට ඈතින් නව ජිවිතයක් ඉල්ලා සිටියහ. ඒ වන විට පලස්තීනයේ ජනාවාස පිහිටුවාගෙන සිටි යුදෙව් ප්‍රජාවන් විසින්, එම සරණාගතයන් පලස්තීනයට ගෙන්වා ගැනීමට උත්සාහ කල ද බොහෝමයක් දෙනා හරවා යවනු ලැබූ අතර බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඇට්ලිට් සහ සයිප්‍රස් වල පිහිටි රඳවා තැබීමේ කඳවුරු වල ගාල් කරනු ලැබිණි. තීව්‍ර වෙමින් පැවති ප්‍රචණ්ඩත්වය කූඨප්‍රාප්තියට පත් වුයේ බෲස් හොෆ්මන් විසින් ''විසිවන සියවසේ වඩාත් මාරාන්තික ත්‍රස්ත සිදුවීම්'' වලින් එකක් ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ, කිං ඩේවිඩ් හෝටලයේ බෝම්බ ප්‍රහාරයත් සමඟයි. අරාබිකයන් සහ යුදෙව්වන් යන දෙපිරිසටම පිළිගත හැකි විසඳුමක් කරා ලඟා වීමට නොහැකි වූ බව ප්‍රකාශ කරමින් 1947 දී, පලස්තීනයේ යුදෙව් ජනාවාස පිහිටුවීම අත්හරින බව බ්‍රිතාන්‍ය රජය නිවේදනය කළේය.

1947 මැයි 15 වන දින, අභිනවයෙන් පිහිටුවනු ලැබූ එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රධාන රැස්වීමේ දී, ''පලස්තීනයේ අර්බුදය, මීළඟ සමුළු සැසිවාරයේ දී සලකා බැලීමට සුදානම් වීම සඳහා, ඒ පිළිබඳ වාර්තාවක්'' සැකසීමට කමිටුවක් (පලස්තීනය පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ කමිටුව - UNSCOP) පිහිටුවනු ලැබිය. UN ප්‍රධාන සමුළුවට ඉදිරිපත් කළ 1947 සැප්තැම්බර් 3 දිනැති අදාළ කමිටු වාර්තාවේ VI වන පරිච්ඡේදය තුළ කමිටු සාමාජිකයන්ගෙන් බහුතරය, ''අන්තර්ජාතික භාරකාරීත්වය යටතේ පැවතිය යුතු, නිදහස් අරාබි රාජ්‍යයක්, නිදහස් යුදෙව් රාජ්‍යයක් සහ ජෙරුසලම් නගරය...'' මගින් බ්‍රිතාන්‍ය අධිකාරිය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට යෝජනා කරන ලදී.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

බටහිර ආසියානු රටවල්
ඊශ්‍රායලය

ඊශ්‍රායලය


Oliván steht für:

 Oliván (Huesca), Ort in Spanien

Oliván ist der Familienname folgender Personen:
 Julio López Oliván (1891–1964), spanischer Botschafter

Oliván


Cuban cuisine is largely based on Spanish cuisine with influence from African and other Caribbean cuisines. Some Cuban recipes share spices and techniques with Spanish, African and Taino cooking, with some Caribbean influence in spice and flavor. This results in a blend of several different cultural influences. A small but noteworthy Chinese influence can also be accounted for, mainly in the Havana area. There is also some Italian influence. During colonial times, Cuba was an important port for trade, and the Spanish ancestors of Cubans brought with them the culinary traditions of different parts of Spain.

Overview
As a result of the colonization of Cuba by Spain, one of the main influences on the cuisine is from Spain. Other culinary influences include the Taíno, the indigenous people of Cuba, Africa, from the Africans who were brought to Cuba as slaves, and French, from the French colonists who came to Cuba from Haiti. Another factor is that Cuba is an island, making seafood something that greatly influences Cuban cuisine. Another contributing factor to Cuban cuisine is that Cuba is in a tropical climate, which produces fruits and root vegetables that are used in Cuban dishes and meals.

A typical meal consists of rice and beans, cooked together or apart. When cooked together the recipe is called "congri" or "Moros" or "Moros y Cristianos" (black beans and rice). If cooked separately it is called "arroz con frijoles" (rice with beans) or "arroz y frijoles" (rice and beans).

Cuban sandwich

A Cuban sandwich (sometimes called a mixto, especially in Cuba) is a popular lunch item that grew out of the once-open flow of cigar workers between Cuba and Florida (specifically Key West and the Ybor City neighborhood of Tampa) in the late 19th century and has since spread to other Cuban American communities.

The sandwich is built on a base of lightly buttered Cuban bread and contains sliced roast pork, thinly sliced Serrano ham, Swiss cheese, dill pickles, and yellow mustard. In Tampa, Genoa salami is traditionally layered in with the other meats, probably due to the influence of Italian immigrants who lived side by side with Cubans and Spaniards in Ybor City. Tomatoes and lettuce are available additions in many restaurants, but these are considered by traditionalists as an unacceptable Americanization of the sandwich.

After assembly, the Cuban sandwich may be pressed in a grooveless panini-type grill called a plancha, which both heats and compresses the contents.

List of Cuban dishes and foods

 Arroz con leche
 Arroz con maiz
 Arroz con pollo
 Arroz a la cubana
 Bistec de palomilla
 Boliche
 Brazo gitano
 Buñuelo
 Butifarra
 Camarones
 Casabe
 Chiviricos
 Churros
 Croqueta
 Cucurucho
 Dulce de leche
 Empanada
 Flan de calabaza
 Flan de coco
 Flan de guayaba
 Flan de huevos
 Elena Ruz
 Frijoles negros
 Frita
 Fufú de plátano
 Guayaba
 Lechón
 Majarete
 Medianoche
 Mermelada
 Mojo criollo
 Morcilla
 Moros y Cristianos
 Natilla
 Papa rellena
 Papitas fritas
 Pasteles
 Pernil
 Picadillo
 Platano maduro frito
 Pudín de pan
 Pulpeta
 Ropa vieja
 Sandwich Cubano
 Sopa de pollo
 Tamal
 Tortilla de patatas
 Tasajo
 Torrejas
 Tostada
 Tostones
 Tres leches cake
 Turrones
 Vaca frita
 Yuca con mojo
 Yuca frita

List of Cuban drinks

 Batido – Milkshake coming in flavors such as guanabana and trigo (wheat)
 Cafe Cubano – Cuban espresso
 Cuba Libre – Rum, Coca-Cola, sugar, and lime
 Daiquiri – Rum, Lime, syrup (variations with fruit)
 El Presidente
 Guarapo – juice made from pressed sugar cane
 Hatuey beer
 Ironbeer
 Malta (soft drink) – malt beverage
 Materva
 Mojito – Rum, mint, sugar, lime, and club soda
 Jupiña – pineapple soda
 Cortadito – Cuban espresso and steamed evaporated milk
 Carajillo – Cuban Espresso, Liquor 43
 Cuban Piña colada – Aged rum, lime, pineapple, and sugar

See also

 Caribbean cuisine
 Flattop grill

References

Bibliography
 Aróstegui, Gonzalo, et al.: Manual del Cocinero Criollo, Cuba, 19th century.
 Buchmann, Christine. "Cuban Home Gardens and Their Role in Social–Ecological Resilience." Human Ecology: An Interdisciplinary Journal 37.6 (2009): 705–721. 16 Jan. 2010.
 Cancio-Bello, Carla. "The Growing Popularity of Cuban Cuisine." (2012): http://www.cubancuisine.co.uk
 Carris Alonso, Cynthia. "A Taste of Cuba: A Journey Through Cuba and its Savory Cuisine."  Apollo Publishers, 2018
Folch, Christine. "Fine Dining: Race in Prerevolution Cookbooks." Latin American Research Review 43.2 (2008): 205–223. 3 Feb. 2010.
 Hunt, Nigel. "The Agriculture History in Cuba." Cuba Agriculture. 2008. Web. 11 Feb 2010.
 Murray, James. "Cuban Cuisine, Cuba History and Their Food." 2009. Articlesbase. Web. 16 January 2010.
 Reyes Gavilán y Maen, Maria Antonieta: Delicias de la mesa. Manual de Cocina y Reposteria, 12ed., Ediciones Cultural S.A., La Habana, 1952.
 Rodriguez, Hector. "Cuban Food Profile: Cuban Food History." 2010. Latinfood.about.com. Web 16 January 2010.
 Villapol, Nitza: Cocina Cubana, 3ed., , Editorial Cientifico-Técnica, Habana, 1992.
 Warwick, Hugh. "Cuba's Organic Revolution." Forum for Applied Research & Public Policy 16:2(2001): 54–58. 27 Feb. 2010.

Historical aspects of Cuban cuisine
 Brenner, Philip, Jimenez, Marguerite, Kirk, John, and Leo Grunde, William.  A Contemporary Cuba Reader:  Reinventing the Revolution. Rowman and Littlefield Publication.  2008.
 Harpers Weekly.  Starvation in Cuba.  The New York Times: May 30, 1897.
 Hernandez, Rafael.  Looking at Cuba:  Essays on Culture and Civil Society. University of Florida Press, 2003. P. 101
 Houston, Lynn Marie.  Food Culture Around the World: Food Culture in the Caribbean.  Westport, Connecticut: Greenwood Press, 2005. Pg. 115–116.
 Maria Josefa Lluria de O'Higgins.  A Taste of Old Cuba:  More Than 150 Recipes for Delicious, Authentic, and Traditional Dishes Highlighted with Reflections and Reminiscences. New York:  HarperCollins Publishers.  1994.
 Pieroni, Andrea and Price, Lisa L.  Eating and Healing: Traditional Food as Medicine.  New York, 2006. Haworth Press Inc.
 Randelman, Mary U. and Schwartz, Joan, Memories of a Cuban Kitchen: More than 200 classic recipes. New York:  Macmillan.  1992.

External links

Caribbean cuisine
Latin American cuisine

Cuban cuisine


Here Come the Warm Jets este albumul solo de debut al artistului Brian Eno. Realizat de el, a apărut în Island Records în iarna anului 1974. Stilul muzical, regăsit și în albumul precedent care surprinde cooperarea cu trupa Roxy Music, îmbină subgenurile glam rock, art rock și experimental rock. Pe parcursul înregistrărilor cântecelor, Eno apelează la metode neobișnuite, el fiind surprins compunând versurile nonsens care mai târziu vor forma baza mesajului artistic.

Albumul include colaborarea cu membrii trupei Roxy Music :  Hawkwind, Matching Mole și Pink Fairies, precum și Chris Spedding, and Robert Fripp din King Crimson.

Here Come the Warm Jets a înaintat pe locul 26 în topul albumelor din Marea Britanie și numărul 151 în SUA, (tabelul Billboard), primind foarte multe aprecieri pozitive.

Albumul a fost scos sub forma unui CD în 1990 de către Island Records, iar în 2004 de Virgin Records, continuând să câștige faimă. Criticul Steve Huey a afirmat că albumul "încă sună excitant, reliefându-se o nouă perspectivă spre viitor, dens detaliată, relevând mai multă ambiguitate, profunzime cu fiecare ascultare".

Producție
Here Come the Warm Jets a fost înregistrat timp de 20 de zile în Majestic Studio din Londra de către inginerul Derek Chandler în timpul lunii septembrie, anul 1974. Titlul albumului se credea că este un jargon pentru cuvântul ,,urinare''. Într-un interviu acordat de revista Mojo în 1996, Eno afirmă că titlul face referire la chitara lui, denumind-o  "warm jet guitar,, pentru că instrumentul suna precum zgomotul produs de jetul de apă.

Eno a menționat șaptesprezece artiști alături de care a cooperat la realizarea albumului., incluzând pe John Wetton și Robert Fripp (membrii ai trubei King Crimson), Simon Kind (Hawkwind), Bill MacCormick (Matching Mole), Paul Rudolph (Pink Fairies), Chris Spedding și toți membrii trupei Roxy Music cu excepția vocalistului Bryan Ferry. El îi dorea pe toți muzicienii laolaltă, spunând că așa putea observa ce se întâmplă atunci când identități diferite se combină și încep să rivalizeze. Situația avea în vedere că oricând era posibil să se ivească o mică neînțelegere sau un accidente, care devenea în ochii artistului mult mai interesant decât își imaginase. Astfel erau puse în lumină calitățile fiecăruia în parte, talentul lor de a crea muzică pentru a da naștere unui album unic în perioada anilor '70.

Eno își antrena prietenii prin limbajului trupului și dans, la fel de bine și prin indicații verbale, le influența muzica și sunetele emise de instrumente. Simțise în acel moment că aceasta era o cale potrivită pentru a comunica cu artiștii. Albumul îl creditează pe Eno cântând la chitară, pian și voce (simplistic piano, snake guitar, laringe electrică). Termenii sunt folosiți pentru a descrie caracterul glam rock al sunetului. După înregistrarea pieselor individuale, Eno mixă intens instrumentalurile lui cu ale celorlalți din sesiune. Iubita lui Eno, Carol McNicoll s-a ocupat de design-ul coperții de album.

Muzica și versurile
Întregul stil al albumului a fost descris ca fiind "glammed-up art-pop", punând în evidență arta pop a muzicii și caracterul glam rock redat de chitara teatrală. În unele melodii, vocea lui Eno imită pe cea a lui  Bryan Ferry, solistul trupei Roxy Music. Albumul împrumută stilul popular al anului 1950, reflectat în sunetul pianului, vocea falsă în piesa "Cindy Tells Me" și ritmul tobelor din "Blank Frank", asemănător cu "Who Do You Love?" cântată de Bo Diddley.

Pentru a crea versurile, Eno ar fi rulat piesele înapoi în timp ce cânta singur, silabisind din senin cuvinte incoerente. Mai târziu, el le transforma în cuvinte, fraze și semnificații. Această metodă de compunere a versurilor a fost folosită pentru înregistrările sale de tip vocal în perioada anilor '70.

Versurile de pe albumul Here Come the Warm Jets sunt macabre, dar ascund un subtil sens al umorului. Ele sunt predominant confesive și nu au un înțeles de sine stătător. Excepțiile includ "The Paw Paw Negro Blowtorch", unde se face referire la A.W. Underwood din Paw Paw, Michigan, cu abilitatea lui semnificativă de a da foc lucrurilor suflând în ele. Conform spuselor lui Eno, cântecul celebrează posibilitatea unei afaceri amoroase cu acel om ("celebrates the possibility of a love affair with the man.")

Eno a încercat să-și convingă fanii de a nu interpreta versurile așa de profund. Versurile cântecului "Needles in the Camel's Eye" au fost compuse în mai puțin timp decât i-a luat artistului să formeze ritmul acesteia, el considerând că este un simplu instrumental care conține puține părți în care se intonează vocal.

Apariție
Here Come the Warm Jets a fost introdus pe piață în ianuarie, 1974. Albumul a fost un bestseller al artistului, menținându-se pe al douăzecișișaselea loc în UK Albums Chart ,clasamentul muzical oficial din Regatul Unit. Eno plănuia să organizeze un turneu alături de trupa The Winkies, dar el a plecat din concerte după ce a fost diagnosticat cu pneumotorax. După recuperare, Eno a jucat la un concert Island Records în vara anului 1974 alături de alți muzicieni precum Nico, Kevin Ayers și John Cale.

Here Come the Warm Jets a fost republicat de Polydor în martie 1977 și din nou sub forma unui CD în ianuarie 1987.

Note

Bibliografie

Legături externe

Albume din 1974
Albume Brian Eno
Glam rock
Albume muzicale
Rock and Roll
Pop art

Here Come the Warm Jets


Events from the year 1814 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 7th (until March 22)
Parliament of Upper Canada: 6th

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Prévost
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
 March 3 – The Governor refuses to suspend Chief Justices Sewell and Monk, on suggestion of one branch of the Legislature. James Stuart moves, affirming the Assembly's right to inform the Governor of irregularities, without concurrence of the Council; and that the Governor has violated the Constitution.
 March 7 – The Assembly votes confidence in the Governor, apart from his advisors.
 March 8 – The council sustain their Clerk's refusal to show their minutes to a Committee of the Assembly.
 March 9 – The Assembly vote 2,000 pounds, for impeachment of Chief Justices Sewell and Monk. The Council will not pass the item.
 March 17 – The Assembly resolve that the Council's disallowance of a money bill is contrary to English and Canadian usage.
 May 6 – The British, under Henry Drummond, burn Fort Oswego, on Lake Ontario.
 May 25 – Louis-Joseph Papineau is unanimously elected speaker.
 July 5 – Battle of Chippewa.
 July 25 – The United States lose about 1,000 of 3,000 at the Battle of Lundy's Lane.
 August – 4,000 of Wellington's veterans have reached Canada.
 August 1 to November 5 – The Siege of Fort Erie.
 August 11 – Battle of Lake Champlain.
 August 14 – At Fort Erie, the British lose many lives, by the explosion of a magazine.
 August – General Ross takes Washington, D.C.
 August 25 – The seaboard of the United States is blockaded by ships released from European service.
 August – Envoys consider terms of peace, at Ghent.
 September 12 – An expedition of 11,000 under Governor George Prevost, supplied to winter at Plattsburg, N.Y., seeing its fleet dispersed and the enemy gathering, retreats, abandoning stores. In 1813, Wellington desired that Prevost should not abandon his policy of defence for petty advantages, to be gained by invasion, which he could not possibly maintain.
 October – Martin Chittenden, Governor of Vermont, regards the war "as unnecessary, unwise and hopeless, in all its offensive operations."
 December 22 – Treaty of Commerce, between the U.S. and Great Britain, signed at Ghent.
 December 24 – Treaty of Ghent ends the War of 1812.
 December 27 – Then prince regent George IV ratifies both treaties. One relates to boundaries and the slave trade.
 David Thompson delivers his map of western North America to partners of North West Company.
 Canadian Army bills, 1,500,000 pounds.
 Chief Justice Sewell, while in England, to defend himself, advises uniting the Canadas with one Parliament.
 The Assembly re-proposes representation in London. The Council objects. The Home Government declares that the Governor is the constitutional medium of communication between the Colony and the Imperial Government.

Births
February 10 – David Anderson, Church of England priest and bishop of Rupert's Land (d.1885)
May 3
John Hamilton Gray, Premier of New Brunswick (d.1889)
Adams George Archibald, politician (d.1892)
May 20 – William Steeves, politician (d. 1873)
July 21 – Jacques Philippe Lantier, businessman, author and politician (d.1882)
September 6 – George-Étienne Cartier, politician and statesman (d.1873)

Full date unknown
Thomas-Louis Connolly, Archbishop of Halifax (d.1876)
 William Kennedy April 1814

Deaths
 September 4 – Joseph Willcocks, diarist, office holder, printer, publisher, journalist, politician, and army officer (b.1773)

References

14
1814 in North America

1814 in Canada


Süleyman Sırrı İçöz (1878, Yozgat - 8 Ocak 1963, Ankara), Türk siyasetçi.

Mülkiye idadisi mezunudur. Sanayi Mektebi katip ve veznedarlığı, Mucur, Zir, Hacıbektaş, Salmanlı Nahiye müdürlükleri, Halce, Koyulhisar ve Darende kaymakamlıkları yapmıştır. TBMM I. Dönem Bozok milletvekilliği sırasında 22 Ağustos 1921 tarihinde Başkanlığa verdiği önerge ile ordu içinde er olarak katılmak isteği kabul edilmiş ve Batı Cephesinde Çekirdeksiz Köy ve Doğatepesi muharebelerine katılmıştır. Sonrasında II. Dönem Bozok, III., IV., V., VI., VII.ve VIII. Dönem Yozgat milletvekilliği yapmıştır. Kırmızı-yeşil şeritli İstiklal Madalyası sahibidir. Evli ve üç çocuk babasıdır.

1927 yılında verdiği bir önerge ile Bozok ilinin isminin merkez ilçe ile eşleşecek şekilde, Yozgat ismi ile değiştirilmesini sağladı. 8 Ocak 1963'te Ankara'da 85 yaşında öldü. Naaşı, Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi.

Kaynakça

1878 doğumlular
Yozgat doğumlular
1963 yılında ölenler
TBMM 1. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 2. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 3. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 4. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 5. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 6. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 7. dönem Yozgat milletvekilleri
TBMM 8. dönem Yozgat milletvekilleri
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler

Sırrı İçöz


Forța nucleară (sau interacțiunea nucleon-nucleon sau forța reziduală tare) este o forță care acționează între protoni și neutronii din atomi. Neutronii și protonii, ambii nucleoni, sunt afectați de forța nucleară aproape identic.  Deoarece protonii au sarcină +1 e, ei interacționează printr-o forță electrică care tinde să-i îndepărteze unii de alții, dar la mică distanță forța nucleară de atracție este suficient de puternică pentru a depăși forța electromagnetică.  Forța nucleară leagă nucleonii în nucleele atomice.

Forța nucleară este o atracție puternică între nucleoni la distanțe de aproximativ 1 femtometru (fm sau 1,0 × 10 -15 metri), dar scade rapid până la valori nesemnificative la distanțe de peste 2,5   fm. La distanțe mai mici de , forța nucleară devine una de respingere. Această componentă de respingere este responsabilă de dimensiunea fizică a nucleelor, deoarece nucleonii nu pot ajunge mai aproape unii de alții decât permite forța. Prin comparație, dimensiunea unui atom, măsurată în angstromi (Å , sau 1,0 × 10 -10 m), este cu cinci ordine de mărime mai mare. Forța nucleară nu este însă simplă, deoarece depinde de spinul nucleonilor, are o componentă tensorială și poate depinde de impulsul relativ al nucleonilor. Forța nucleară tare este una dintre forțele fundamentale ale naturii.

Forța nucleară joacă un rol esențial în stocarea energiei utilizate în energia nucleară și în armele nucleare.  Este nevoie de lucru mecanic (energie) pentru a aduce împreună protonii încărcați electric împotriva forței electrice de respingere. Această energie este stocată atunci când protonii și neutronii sunt strânși împreună de forța nucleară pentru a forma un nucleu. Masa unui nucleu este mai mică decât suma totală a masei individuale a protonilor și a neutronilor. Diferența de masă este cunoscută sub denumirea de , care poate fi exprimată în echivalent energetic.  se eliberează atunci când un nucleu greu se separă în două sau mai multe nuclee mai ușoare. Această energie este energia potențială electromagnetică eliberată atunci când forța nucleară nu mai ține împreună fragmentele nucleare încărcate electric.

O descriere cantitativă a forței nucleare se bazează pe ecuații care sunt parțial . Aceste ecuații modelează energiile potențiale internucleonice, sau potențialele. (În general, forțele dintr-un sistem de particule pot fi modelate mai simplu prin descrierea energiei potențiale a sistemului, gradientul negativ al unui  este egal cu vectorul forță.) Constantele pentru ecuatii sunt fenomenologice, adică sunt determinate prin adaptarea ecuațiilor la datele experimentale. Potențialele internucleon încearcă să descrie proprietățile interacțiunii nucleon-nucleon. Odată determinat, orice potențial dat poate fi folosit, de exemplu, în ecuația Schrödinger pentru a determina proprietățile mecanice cuantice ale sistemului nucleonic.

 în 1932 a arătat că nucleele atomice sunt formate din protoni și neutroni, ținuți împreună de o forță de atracție. Până în 1935, forța nucleară era imaginată ca fiind transmisă prin particule numite mezoni. Această dezvoltare teoretică cuprindea o descriere a , un exemplu timpuriu de potențial nuclear. Mezonii, particule la început pur teoretice, au fost confirmați experimental în 1947. În anii 1970, s-a dezvoltat , în care mezonii și nucleonii erau văzuți ca fiind compuși din quarkuri și gluoni. Prin acest nou model, forța nucleară, rezultată din schimbul de mezoni între nucleonii vecini, este un efect rezidual al forței tari.

Descriere
În timp ce forța nucleară este asociată de obicei cu nucleonii, această forță se resimte, mai general, între hadroni sau particule compuse din quarkuri. La distanțe mici între nucleoni (mai puțin de ~0,7 fm între centrele lor, în funcție de alinierea spinului) forța devine una de respingere, ceea ce ține nucleonii la o anumită distanță medie, chiar dacă aceștia sunt de diferite tipuri.  Această respingere rezultă din forța excluziunii Pauli pentru nucleoni identici (cum ar fi doi neutroni sau doi protoni). O forță de excluziune Pauli apare și între quarkurile de același tip în nucleoni, când nucleonii sunt diferiți (de exemplu un proton și un neutron).

Raza de acțiune
La distanțe mai mari de , forța devine de atracție între nucleonii cu spinurile aliniate, devenind maximă la o distanță centru-centru de aproximativ .  Dincolo de această distanță, forța scade exponențial, până când, la distanțe de peste , ajunge neglijabilă.  Nucleonii au o rază de aproximativ .

La distanțe scurte (mai puțin de circa ), forța nucleară de atracție este mai puternică decât forța Coulomb de respingere între protoni; ea depășește astfel respingerea reciprocă a protonilor din nucleu.  Cu toate acestea, forța Coulomb între protoni are o rază de acțiune mult mai mare, deoarece variază cu pătratul invers al distanței între sarcini, iar respingera Coulomb devine astfel singura forță semnificativă între protoni atunci când distanța înre ei depășește aproximativ 2 până la .

Forța nucleară are o componentă dependentă de spin. Forța este mai puternică pentru particulele cu spinuri aliniate decât pentru cele cu spinuri anti-aliniate. Dacă două particule sunt identice, cum ar fi doi neutroni sau doi protoni, forța nu este suficientă pentru a lega particulele, întrucât vectorii de spin ale celor două particule de același tip trebuie să se îndrepte în direcții opuse atunci când particulele sunt aproape una de alta și sunt (cu excepția spinului) în aceeași stare cuantică.  Această cerință impusă fermionilor rezultă din principiul de excluziune al lui Pauli.  Pentru fermionii de tipuri diferite, cum ar fi un proton și un neutron, particulele pot să fie apropiate una de cealaltă și să aibă spinurile aliniate fără a încălca principiul de excluziune al lui Pauli și forța nucleară le poate lega (în acest caz, într-un deuteron), deoarece forța nucleară este mult mai puternică pentru particulele cu spinurile aliniate.  Dar, dacă spinurile particulelor sunt anti-aliniate, forța nucleară este prea slabă pentru a le lega, chiar dacă acestea sunt de diferite tipuri.

Forța nucleară are și o componentă tensorială care depinde de interacțiunea dintre spinul nucleonului și momentul cinetic al nucleonilor, ducând la deformare față de o formă sferică simplă.

Legătura nucleară
Dezasamblarea nucleului în protoni și neutroni nelegați necesită lucru mecanic împotriva forței nucleare. La fel, se eliberează energie atunci când un nucleu este creat din nucleoni liberi sau alte nuclee: .  Din cauza echivalenței masă-energie (adică celebra formulă a lui Einstein ), eliberarea acestei energii face ca masa nucleului să fie mai mică decât masa totală a nucleonilor individuali, ducând la așa numitul "".

Forța nucleară este aproape independentă de natura nucleonilor, neutroni sau protoni. Această proprietate se numește independență de sarcină. Forța depinde de alinierea spinurilor nucleonilor (dacă sunt paraleli sau antiparaleli), întrucât are o componentă necentrală sau tensorială.  Această parte a forței nu conservă momentul cinetic orbital care se conservă sub acțiunea forțelor centrale.

Simetria care rezultă în forța tare, propusă de Werner Heisenberg, este că protonii și neutronii sunt identici în toate privințele, cu excepția sarcinii. Acest lucru nu este complet adevărat, deoarece neutronii sunt puțin mai grei, dar este o simetrie aproximativă. Protonii și neutronii sunt, prin urmare, văzuți ca fiind aceeași particulă, dar cu numere cuantice de  diferite; convențional, protonul este izospin în sus, în timp ce neutronul este izospin în jos. Forța tare este invariantă în transformările izospin SU(2), la fel cum alte interacțiuni între particule sunt invariante în transformările de spin intrinsec SU(2). Cu alte cuvinte, atât transformările izospin cât și cele de spin intrinsec sunt  în raport cu .  Există doar atracții tari atunci când izospinul total al setului de particule care interacționează este 0, ceea ce este confirmat de experimente.

Înțelegerea noastră asupra forței nucleare se obține prin experimentele de împrăștiere și din energia de legătură a nucleelor ușoare.

Forța nucleară apare prin schimbul de mezoni ușori virtuali, cum ar fi pionii virtuali, precum și de două tipuri de mezoni virtuali cu spin (),  și .  Mesonii vectoriali reprezintă dependența de spin a forței nucleare în această imagine "mezonică virtuală".

Forța nucleară este diferită de ceea ce era istoric cunoscut sub numele de forța nucleară slabă. Interacțiunea slabă este una dintre cele patru interacțiuni fundamentale și joacă un rol în procese ca dezintegrarea beta. Forța slabă nu joacă niciun rol în interacțiunea nucleonilor, deși este responsabilă de transformarea neutronilor în protoni și invers.

Istorie
Forța nucleară a fost în centrul fizicii nucleare încă de când s-a născut acest domeniu în 1932, prin descoperirea neutronului de către James Chadwick. Scopul tradițional al fizicii nucleare este de a înțelege proprietățile nucleelor atomice în termeni de interacțiuni "goale" între perechi de nucleoni sau forțe nucleon-nucleon (forțe NN).

La câteva luni după descoperirea neutronului, Werner Heisenberg și Dmitri Ivanenko propuseseră modele proton-neutron ale nucleului. Heisenberg a abordat descrierea protonilor și a neutronilor din nucleu prin mecanica cuantică, o abordare care nu era deloc evidentă la vremea respectivă. Teoria lui Heisenberg despre protonii și neutronii din nucleu a fost un "pas important către înțelegerea nucleului ca sistem mecanic cuantic". Heisenberg a introdus prima teorie a forțelor de schimb nuclear care leagă nucleonii.  El considera că protonii și neutronii sunt stări cuantice diferite ale aceleași particule, adică nucleoni diferențiați prin valoarea numerelor lor cuantice nucleare de .

Unul dintre cele mai vechi modele ale nucleului a fost  dezvoltat în anii 1930. O proprietate a nucleelor este că energia de legătură medie pe nucleon este aproximativ aceeași pentru toate nucleele stabile, lucru similar cu o picătură de lichid. Modelul picăturii de lichid trata nucleul ca o picătură de lichid nuclear incompresibil, cu nucleoni care se comportă ca moleculele într-un lichid. Modelul a fost propus inițial de George Gamow și apoi dezvoltat de Niels Bohr, Werner Heisenberg și Carl Friedrich von Weizsäcker.  Acest model rudimentar nu explica toate proprietățile nucleului, dar explica forma sferică a majorității nucleelor. Modelul a dat, de asemenea, previziuni bune pentru  a nucleelor.

În 1934, Hideki Yukawa a făcut cea mai veche încercare de a explica natura forțelor nucleare.  Conform teoriei sale, bosonii masivi (mezonii) mediază interacțiunea dintre doi nucleoni.  Deși, în lumina cromodinamicii cuantice (QCD), teoria mezonului nu mai este percepută ca fundamentală, conceptul de schimb de mezoni (unde hadronii erau tratați ca particule elementare ) continuă să reprezinte cel mai bun model funcțional pentru un potențial cantitativ NN.  Potențialul Yukawa (numit și potențial Coulomb) este un potențial de forma:

unde g este o constantă de scalare a amplitudinii, adică amplitudinea potențialului,  este masa particulei Yukawa, r este distanța radială față de particulă. Potențialul este monoton crescător, ceea ce înseamnă că forța este întotdeauna una de atracție. Constantele sunt determinate empiric. Potențialul Yukawa depinde doar de distanța dintre particule, , deci modelează o forță centrală.

Pe parcursul anilor 1930, un grup de la Universitatea Columbia condus de I.I. Rabi a dezvoltat tehnici de rezonanță magnetică pentru a determina momentele magnetice ale nucleelor.  Aceste măsurători au condus la descoperirea în 1939 a faptului că deuteronul avea și . Această proprietate electrică a deuteronului interferea cu măsurătorile făcute de grupul Rabi. Deuteronul, compus dintr-un proton și un neutron, este unul dintre cele mai simple sisteme nucleare. Descoperirea a însemnat că forma fizică a deuteronului nu este simetrică, ceea ce oferea o perspectivă valoroasă asupra naturii forței nucleare care lega nucleonii. În special, rezultatul a arătat că forța nucleară nu era o forță centrală, ci avea și un caracter tensorial.  Hans Bethe a identificat descoperirea momentului cuadripol al deuteronului drept unul dintre evenimentele importante din anii formatori ai fizicii nucleare.

Din punct de vedere istoric, misiunea de a descrie fenomenologia forțelor nucleare a fost una formidabilă.  Primele modele cantitative semiempirice au apărut la mijlocul anilor 1950, cum ar fi  (1954). Au existat progrese substanțiale în ceea ce privește experimentele și teoria referitoare la forța nucleară în deceniile anilor 1960 și 1970.  Un model influent a fost potențialul Reid (1968).

În ultimii ani, experimentatorii s-au concentrat pe subtilitățile forței nucleare, cum ar fi dependența ei de sarcină, valoarea exactă a constantei de cuplare πNN, îmbunătățirea analizei defazajului, datele NN de înaltă precizie, potențialele NN, împrăștierea NN la energii intermediare și înalte, și încercările de a obține forța nucleară din QCD.

Forța nucleară ca reziduu al forței tari

Forța nucleară este un efect rezidual al forței fundamentale tari sau a interacțiunii tari.  Interacțiunea tare este forța de atracție care leagă particulele elementare numite "quarkuri" pentru a forma ele însele nucleonii (protoni și neutroni).  Această forță mai puternică este mediată de particule numite gluoni. Clasa gluonilor ține împreună quarkurile prin , care este analogă sarcinii electrice, dar mult mai puternică. Quarkurile, gluonii și dinamica lor sunt în mare parte limitate la interiorul nucleonilor, dar influențele reziduale se extind puțin dincolo de limitele nucleonului, dând naștere forței nucleare.

Forțele nucleare care apar între nucleoni sunt similare cu forțele din chimie dintre atomii sau moleculele neutre numite forțe London. Astfel de forțe între atomi sunt mult mai slabe decât forțele electrice de atracție care țin atomii înșiși împreună (adică care leagă electronii de nucleu) și raza lor de acțiune între atomi este mai scurtă, deoarece acestea apar dintr-o distribuție ușor eterogenă a sarcinilor din interiorul atomului per ansamblu neutru.  În mod similar, chiar dacă nucleonii sunt formați din quarkuri în combinații care anulează majoritatea forțelor gluonice (ei sunt "neutri în raport cu culoarea"), unele combinații de quarkuri și gluoni se fac totuși simțite în exteriorul nucleonilor sub formă de câmpuri de forță nucleară cu rază scurtă de acțiune care se extind de la un nucleon la un alt nucleon din apropiere. Aceste forțe nucleare sunt foarte slabe în comparație cu forțele directe între gluoni ("forțele de culoare" sau forțele tari) din interiorul nucleonilor, iar forțele nucleare se extind doar pe o distanță de câteva diametre nucleare, scăzând exponențial cu distanța.  Cu toate acestea, ele sunt suficient de puternice pentru ține împreună neutronii și protonii pe distanțe scurte și pentru a depăși respingerea electrică dintre protoni din nucleu.

Uneori, forța nucleară este numită forța tare reziduală, spre deosebire de interacțiunile tari care rezultă din QCD. Această formulare a apărut în anii 1970, când se formula domeniul QCD.  Înainte de aceasta, forțele nucleare tari făceau referire la potențialul inter-nucleon.  După verificarea , interacțiunea tare a ajuns să fie echivalentă cu QCD.

Potențialele nucleon-nucleon
Sistemele cu două nuclee, cum ar fi deuteronul, nucleul unui atom de deuteriu, precum și împrăștierile proton-proton sau neutron-proton sunt ideale pentru studierea forței NN.  Astfel de sisteme pot fi descrise prin atribuirea unui  (cum ar fi ) nucleonilor și prin utilizarea potențialelor într-o ecuație Schrödinger. Forma potențialului este derivată  fenomenologic (prin măsurare), deși pentru interacțiunea pe distanțe lungi, teoriile pe bază de schimb de mezoni contribuie la construirea potențialului. Parametrii potențialului sunt determinați prin adaptarea la datele experimentale cum ar fi energia de legătură a deuteronului sau secțiunile transversale ale  NN (sau, echivalent în acest context, așa-numitele tranziții de fază NN).

Potențialele NN cele mai utilizate pe scară largă sunt potențialul Paris, potențialul Argonne AV18, potențialul CD-Bonn și potențialul Nijmegen.

O abordare mai recentă este de a dezvolta  pentru o descriere consistentă a forțelor nucleon-nucleon și a celor cu trei nuclee.  este o teorie efectivă de câmp a forței nucleare, comparabilă cu QCD pentru interacțiunile de culoare și cu QED pentru interacțiunile electromagnetice. În plus,  poate fi analizată în termeni de teorie efectivă de câmp (numită ) care permite  ale interacțiunilor dintre nucleoni, având pionii ca particule de schimb.

De la nucleoni la nuclee
Scopul final al fizicii nucleare ar fi să descrie toate interacțiunile nucleare pe baza interacțiunilor de bază dintre nucleoni. Aceasta se numește abordarea microscopică sau  a fizicii nucleare. Există două obstacole majore pe care trebuie depășite înainte ca acest vis să devină realitate:

 Calculele în  sunt dificile și necesită tehnici avansate de calcul.
 Există dovezi că  (și, eventual, interacțiunile multi-particulare mai mari) joacă un rol semnificativ. Aceasta înseamnă că trebuie incluse în model potențiale cu trei nucleoni.

Acesta este un domeniu activ de cercetare, progresele tehnicii de calcul conducând la calcule mai bune ale principiilor primare ale structurii . Au fost puse în aplicare potențiale de doi și trei nucleoni pentru nuclide de până la A = 12.

Potențiale nucleare
O modalitate reușită de a descrie interacțiunile nucleare este de a construi un potențial pentru nucleul întreg, în loc să se ia în considerare toate componentele sale nucleonice. Aceasta se numește abordare macroscopică.  De exemplu, împrăștierea neutronilor din nuclee poate fi descrisă luând în considerare o undă plană în potențialul nucleului, care cuprinde o parte reală și o parte imaginară. Acest model este denumit adesea modelul optic, deoarece seamănă cu cazul luminii împrăștiate de o sferă de sticlă opacă.

Potențialele nucleare pot fi locale sau globale: potențialele locale sunt limitate la o gamă îngustă de energie și/sau la o gamă de masă nucleară îngustă, în timp ce potențialele globale, care au mai mulți parametri și sunt de obicei mai puțin exacți, sunt funcții ale energiei și ale masei nucleare și pot fi utilizate într-o gamă mai largă de aplicații.

Note

Bibliografie

Gerald Edward Brown and A. D. Jackson, The Nucleon–Nucleon Interaction, (1976) North-Holland Publishing, Amsterdam
  și I. Slaus, "The nucleon–nucleon interaction", J. Phys. G 27 (2001) R69 (topical review).
E.A. Nersesov, Fundamentals of atomic and nuclear physics, (1990), Mir Publishers, Moscow,
P. Navrátil and W.E. Ormand, "Ab initio shell model with a genuine three-nucleon force for the p-shell nuclei", Phys. Rev. C 68, 034305 (2003).

Forță
Cromodinamică cuantică
Fizică nucleară

Forță nucleară


Entombed je švedski death metal sastav osnovan 1987. pod imenom Nihilist. Entombed počeo je karijeru kao jedan od pioniri Skandinavskog death metal scene koji se u početku od svog američkog dvojnika razlikovao po izrazitom "buzz saw" tonu gitare. Iako od početku 90-ih njihov se zvuk proširio na garažni rock i druge utjecaje. Njihov novi stil bi na kraju bilo opisano kao death 'n' roll. Entombed je pod utjecajem sastavima kao što Slayer, Exodus, Black Sabbath, Celtic Frost, Autopsy, Repulsion, Kiss, The Misfits, Motörhead, Discharge, Death i Testament. Uz sastavima Dismember, Grave i Unleashed, Entombed smatra su kao članovi velikog četvorke švedskog death metala.

Povijest

Početci (1987. – 1991.)

Sastav počeo jako sastav Nihilist koji osnivali su bubnjar Nicke Andersson, gitarist Alex Hellid i basist Leif Cunzer 1987. Sastavu se pridružio pjevač L-G Petrov koji bio je bubnjar sastava Morbid gdje pjevao je pjevač sastava Mayhem, Dead. Sastavu također pridružio se gitarist Morbida, Uffe Cederlund i snimili su demoalbumi s pjesmama koji pojavio se na debitanskom albumj Entombeda.

Debitanski album sastava Left Hand Path objavljen je 1990., kultni favorit koji ih je uspostavii kao popularni švedski death metal sastav. Left Hand Path i njegov nasljednik, Clandestine, bilo su jedinstvenj po tome što su sadržavali ono što se ponekad nazivalo zvukom gitare "buzz saw". Prije snimanja albuma Clandestine je izbačen iz sastava zbog osobnog razlika. Na albumu pjevao je Andersson, a na turneju nakon objavljena albuma 1991., sastavu se pridružio pjevač Johnny Dordević, koji bio je član sastava Carnage.

1992. – 2000.

Petrov ponovno pridružio se sastava nakon objavljena album sa skupine Comecon a sastav objavil album Wolverine Blues 1993. Album sadržao je odstupanje zvuka od prethodnog rada sastava, s većim utjecajem hard rocka i heavy metala uz njihove početne death metal stilove, u stilu koji se sada često naziva death 'n' roll. Iako je izdanje izazvalo podjele među obožacateljima sastava, uspostavilo je njihovu mainstream i kritočku reputaciju. Wolverine Blues smatra je klasikom death metala ranih 1990-ih.

Album Same Difference iz 1998. bio je prvi album sastava na kojem ne pojavio se bubnjar i osnivač Nicke Andersson, koji napustio je sastav da se usredotoči na svoj novim projektu The Hellacopters. Zamijenio ga je Peter Stjärnvind. Godine 2000. sastav objavil je album Uprising, a slijedeće godine album Morning Star.

2001. – 2009.

Godine 2001. sastav je radio s umjetnicima performansa Carinom Reichom i Bogdanom Szyberbom te s Kraljevskin švedskin baletom. Produkcija je nosila naziv Unreal Estate.

Godine 2003. objavljen je album Inferno koji bio je posljednji album sastava s gitaristom Uffom Cederlundom, basistim Jörgenom Sandströmom i bubnjarom Peterom Stjärnvindom.

Nico Elgstrand pridružio se kao basist 2004., Olle Dahlstedt zamijenio je Stjärnvinda 2006. Kad Uffe Cederlund napustio je sastav 2005. Alex Hellid postao je jedini gitarist sastava.

Serpents Saints (The Ten Amendments) objavljen je 25. lipnja 2007. Album sadržao je veći utjecaj tradicionalnog death metala i bio je prvi album sastava s bubnjarom Ollom Dahlstedtom i basistom Nicom Elgstrandom.

2010. – 2020.

Godine 2010. sastavu se pridružio basist Victor Brandt, a Nico Elgstrand postao je gitarist.

U travnju 2013. Entlmbed je nastupio s komornim orkestrom iz Sundsvalla na festivalu Nordfest.

Godine 2013. Petrov i Hellid počeli su pravnog bitke oko imena Entombed.

Godine 2014. L.G. Petrov, Olle Dahlstedt, Nico Elgstrand i Victor Brandt osnivali su Entombed A.D..

Hellid, Andersson i Cederlund ponovno osnivali Entombed u listopadu 2016. Sastavu se pridružio pjevač Robert Andersson i basist Edvin Aftonfalk koji svirali su sa skupine Morbus Chron. Prvi nastup bio je u festivalu Closs-Up Baten. U studenu nastupio je dvije nastupe u Malmö za proslavu 25. obljetnice albuma Clandestine gdje svirali svi album dvije puta.

2021. – danas

7. ožujka 2021. umro je bivši pjevač LG Petrov.

14. srpnja 2022. Entombed nastupio je na festivalu Gefle Metal Festival. Svirali su Alex Hellid, Nicke Andersson, Uffe Cederlund i Jörgen Sandström. Pjevao je Sandström i gostavnji pjevači Tomas Lindberg, Scott Carlson, Johnny Hedlund, Urskogr i Cronos. Bivši bubnjar, Peter Stjärnvind bio je gost na bubnjeve.

Osoblje

 Sadašnji članovi

 Nicke Andersson – bubnjevi (1987.. – 1997., 2016. – danas)
 Alex Hellid – gitara (1987. – 2014., 2016. – danas)
 Ulf Cederlund – gitara (1987. – 1988., 1989. – 2005., 2016. – danas)

 Bivši članovi

 David Blomqvist – bas-gitara (1989.)
 L-G Petrov – vokal (1988. – 1991., 1992. – 2014.)
 Lars Rosenberg – bas-gitara (1990. – 1995.)
 Johnny Dordević – vokal (1991. – 1992.)
 Jörgen Sandström – bas-gitara (1995. – 2004.)
 Peter Stjärnvind – bubnjevi (1997. – 2006.)
 Nico Elgstrand – bas-gitara (2004. – 2010.), gitara (2010. – 2014.)
 Olle Dahlstedt – bubnjevi (2006. – 2014.)
 Victor Brandt – bas-gitara (2010. – 2014.)

 Bivši koncertni članovi

 David Blomqvist – bas-gitara (1990.)
 Michael Amott – bas-gitara (1990.)
 Orvar Säfström – vokal (1991.)
 Victor Brandt – bas-gitara (2009. – 2010.)
 Edvin Aftonfalk – bas-gitara (2016.)
 Robert Andersson – vokal (2016.)

Diskografija

 Studijski albumi

 Left Hand Path (1990.)
 Clandestine (1991.)
 Wolverine Blues (1993.)
 DCLXVI: To Ride Shoot Straight and Speak the Truth (1997.)
 Same Difference (1998.)
 Uprising (2000.)
 Morning Star (2001.)
 Inferno (2003.)
 Serpents Saints (The Ten Amendments) (2007.)

 EP-ovi

 Crawl (1991.)
 Stranger Aeons (1992.)
 Hollowman (1993.)
 Wreckage (1997.)
 Black Juju (1999.)
 When in Sodom (2006.)

 Koncertni albumi

 Monkey Puss (Live in London) (1999.)
 Unreal Estate (2005.)

 Kompilacije

 Entombed (1997.)
 Sons of Satan Praise the Lord (2002.)

 Demoalbumi

 But Life Goes On (1989.)

Izvori

Švedski sastavi heavy metala

Entombed


Sosyaldemokrat Halk Partisi (SHP), 24 Mayıs 2002'de Murat Karayalçın tarafından kuruldu. Parti, sol kulvarda bulunan partilerin ihtiyaca cevap vermediği savını taşıyordu.

Sosyaldemokrat Halk Partisi, 6 ay önceden büyük kurultayını yapmamış olduğu gerekçesiyle 3 Kasım seçimlerine katılamadı. 28 Mart 2004 yerel seçimlerinde ise başta DEHAP olmak üzere soldaki küçük partilerle ittifak yaptı; ancak sadece %5 oy alabildi. Aynı seçimlerde CHP'nin başarısız olduğunu düşünen 5 milletvekili partilerinden istifa etti ve SHP'ye katıldı. Böylece parti TBMM'de temsil edilmeye başlandı.

2005 yılında DİSK'in başlattığı 10 Aralık Hareketi'ne destek veren SHP, solda bütünleşme çağrılarında bulunmaktaydı. 2007 Seçimlerine gidilirken yaşanan CHP-DSP iş birliğinin dışında kalan SHP, sol oylarının bölünmemesi için genel seçimlere katılmama kararı aldı.

2009 yerel seçimleri öncesinde SHP Genel Başkanı Murat Karayalçın partisinin genel başkanlığından ayrılarak Cumhuriyet Halk Partisi'nin Ankara Büyükşehir Belediye Başkan adayı olduğunu açıklamasını takiben vekaleten Genel Başkanlığa Uğur Cilasun seçildi. 6 Haziran 2009 4. Olağanüstü Kongresinde genel başkanlığa Hüseyin Ergün seçildi. 13 Mart 2010 tarihindeki kongrede SHP, Eşitlik ve Demokrasi Partisi ile birleşmiştir.

Genel başkanları

Sosyaldemokrat Halk Partisi ve seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

2002'de kurulan siyasi partiler

Türkiye'deki sosyal demokrat partiler
Türkiye'deki eski siyasi partiler

Sosyaldemokrat Halk Partisi