The Crown este un serial de televiziune despre domnia reginei Elisabeta a II-a creat și scrisă în principal de Peter Morgan și produs de Left Bank Pictures și Sony Pictures Television pentru Netflix. Morgan a dezvoltat serialul pe baza filmul său The Queen (2006) și mai ales din piesa sa The Audience (2013). Primul sezon acoperă perioada de la căsătoria lui Elizabeth cu Philip, Duce de Edinburgh, în 1947, la ruperea angajamentul dintre sora ei Prințesa Margareta și căpitanul Peter Townsend în 1955. Al doilea sezon acoperă perioada de la criza Canalului de Suez din 1956 până la pensionarea primului ministru Harold Macmillan în 1963 și nașterea prințului Edward în 1964. Al treilea sezon cuprinde perioada 1964-1977, include cele două perioade ale lui Harold Wilson ca prim-ministru și o prezintă pe Camilla Shand. Al patrulea sezon se întinde din 1979 până la începutul anilor 1990 și include mandatul lui Margaret Thatcher ca prim-ministru și căsătoria dintre Prințul Charles și Lady Diana Spencer. Al cincilea și al șaselea sezon, care vor închide serialul, vor acoperi domnia reginei până în secolul XXI.

La fiecare două sezoane se aleg actori noi. Claire Foy o portretizează pe regină în primele două sezoane, alături de Matt Smith în rolul prințului Philip și Vanessa Kirby în rolul prințesei Margareta. Pentru sezoanele trei și patru, Olivia Colman preia rolul de regină, Tobias Menzies rolul prințului Philip și Helena Bonham Carter în rolul prințesei Margareta. În distribuția din sezonul 3 se adaugă și Josh O'Connor în rolul prințului Charles. În al patrulea sezon, printre noii membri ai distribuției se numără Emma Corrin în rolul Lady Diana Spencer/Prințesa Diana și Gillian Anderson ca Margaret Thatcher. Imelda Staunton, Jonathan Pryce și Lesley Manville îi vor succeda pe Colman, Menzies și Bonham Carter, în ultimele două sezoane, în timp ce Elizabeth Debicki și Dominic West vor avea rolul prințesei Diana și, respectiv, al prințului Charles. Filmările au loc la studiourile Elstree din Borehamwood, Hertfordshire, cu locuri de filmare în Marea Britanie și la nivel internațional. Primul sezon a fost lansat de Netflix la 4 noiembrie 2016, al doilea la 8 decembrie 2017, al treilea la 17 noiembrie 2019 și al patrulea la 15 noiembrie 2020. Al cincilea sezon este planificat în 2022. În 2020, bugetul de producție estimat al The Crown a fost raportat ca fiind de 260 de milioane de dolari, făcându-l unul dintre cele mai scumpe seriale de televiziune din istorie.

The Crown a primit aprecieri din partea criticilor pentru actorie, regie, scenariu, cinematografie și producție, deși inexactitățile sale istorice au primit unele critici, în special în cel de-al patrulea sezon. Cu toate acestea, a primit distincții la Screen Actors Guild Awards, a câștigat cea mai bună actriță pentru Foy în rolul principal și cel mai bun actor pentru John Lithgow în rolul lui Winston Churchill și a obținut în total treizeci și nouă de nominalizări pentru primele sale trei sezoane la Primetime Emmy Premii, inclusiv trei pentru Seriale dramatice remarcabile. De asemenea, serialul a câștigat de două ori premiul Globul de Aur pentru cel mai bun serial de televiziune - dramă, la edițiile 74 și 78, cu victorii suplimentare pentru Foy, Colman, Corrin, O'Connor și Anderson.

Distribuție
 Claire Foy (seazon 1–2), Olivia Colman (sezon 3–4) și Imelda Staunton (sezon 5) ca Regina Elisabeta a II-a
 Matt Smith (sezon 1–2), Tobias Menzies (sezon 3–4) și Jonathan Pryce (sezon 5) ca Prințul Philip, Duce de Edinburgh
 Vanessa Kirby (sezon 1–2), Helena Bonham Carter (sezon 3–4) și Lesley Manville (sezon 5) ca Prințesa Margaret, Contesă de Snowdon
 Eileen Atkins ca Regina Mary (sezon 1)
 Jeremy Northam ca Anthony Eden (sezon 1–2)
 Victoria Hamilton (sezon 1–2), Marion Bailey (sezon 3–4) și Marcia Warren (sezon 5) ca Regina-mamă Elizabeth
 Ben Miles (sezon 1) și Timothy Dalton (sezon 5) ca Peter Townsend
 Greg Wise (sezon 1–2) și Charles Dance (sezon 3) ca Louis, Conte Mountbatten de Burma
 Jared Harris ca Regele George al VI-lea (sezon 1)
 John Lithgow ca Winston Churchill (sezon 1)
 Alex Jennings (sezon 1–2) și Derek Jacobi ca Prințul Edward, Duce de Windsor
 Lia Williams (sezon 1–2) și Geraldine Chaplin (sezon 3) ca Wallis, Ducesă de Windsor
 Anton Lesser ca Harold Macmillan (sezon 2)
 Matthew Goode (sezon 2) și Ben Daniels (sezon 3) ca Antony Armstrong-Jones, Conte de Snowdon
 Jason Watkins ca Harold Wilson (sezon 3)
 Erin Doherty (sezon 3–4) și Claudia Harrison (sezon 5) ca Prințesa Anne
 Jane Lapotaire ca Prințesa Alice de Battenberg (sezon 3)
 Josh O'Connor (sezon 3–4) și Dominic West (sezon 5) ca Charles, Prinț de Wales
 Emma Corrin (sezon 4) și Elizabeth Debicki (sezon 5) ca Diana, Prințesă de Wales
 Michael Maloney ca Edward Heath (sezon 3)
 Emerald Fennell ca Camilla Parker Bowles (sezon 3–4)
 Andrew Buchan ca Andrew Parker Bowles (sezon 3)
 Gillian Anderson ca Margaret Thatcher (sezon 4)
 Stephen Boxer ca Denis Thatcher (sezon 4)
 Jonny Lee Miller (sezon 5) ca John Major

Vezi și
 Familia Regală Britanică

Note

Legături externe

Seriale britanice de televiziune
Seriale de televiziune americane
Globul de Aur pentru cea mai bună serie dramatică
Filme biografice
Netflix

The Crown (serial)


Dream Evil švedski je heavy/power metal sastav koji je 1999. godine u Göteborgu osnovao glazbeni producent Fredrik Nordström.

Članovi
Trenutačna postava
 Pete Pain – bas-gitara
 Ritchie Rainbow – ritam-gitara, klavijature
 Nick Night – vokali
 Mark Black – sologitara
 Sir N – bubnjevi
Bivši članovi
 Gus G – sologitara
 Snowy Shaw – bubnjevi
 Tommy Larsson – bas-gitara
 Jake E. Berg – vokali
 Pat Power – bubnjevi
 Dannee Demon – sologitara

Diskografija
Studijski albumi
 Dragonslayer (2002.)
 Evilized (2003.)
 The Book of Heavy Metal (2004.)
 United (2006.)
 In the Night (2010.)
 Six (2017.)

EP-ovi
 Children of the Night (2003.)
 The First Chapter (2004.)

Koncertni albumi
 Gold Metal in Metal (2008.)

Izvori

Švedski sastavi heavy metala
Sastavi power metala

Dream Evil


Ronald Radford is an American Flamenco guitar player. Born in California, he currently resides in the St. Louis, Missouri area. Radford is a protégé of Carlos Montoya, and studied classical guitar with Andrés Segovia. He is the only person awarded a Fulbright Scholarship to study Flamenco in Spain, where he lived and traveled.

His performances have spanned four continents,  as well as Carnegie Hall and the Kennedy Center. In addition, he has toured as a music ambassador for the U.S. State Department.

References

External links
Ronald Radford website

Flamenco guitarists
Living people
Year of birth missing (living people)

Ronald Radford (guitarist)


Angola is divided into eighteen provinces, known in Portuguese as províncias:
{| style="width:100%; background:transparent;"
|- valign="top"
|

See also
List of provinces of Angola by Human Development Index
Municipalities of Angola
 Communes of Angola
 ISO 3166-2:AO, the ISO codes for Angola.

References

Bibliography

Subdivisions of Angola
Angola, Provinces
Angola 1
Provinces, Angola
Angola geography-related lists

Provinces of Angola


Zaporna spojka ili slobodnookretljiva spojka s ustavljačem i palcima je spojka koja se uglavnom upotrebljava samo tamo gdje se prenose mali zakretni momenti (na primjer kod mehaničkih satova). Nedostatak ovih spojki jesu razmjerno veliki prazni hod i udarno uključenje.

Slobodnookretljiva spojka

Slobodnookretljiva spojka ili jednosmjerna spojka (često poznata pod nazivom "spojka slobodnog hoda") je vrsta spojke koja uključuje vođeni dio samo u jednom smjeru vrtnje (rotacije). U drugom ona ga isključuje, a isto tako i kad vođeni dio pretiče vodeći. Zbog toga ove spojke djeluju u jednom smjeru vrtnje kao kočnice, a u suprotnom kao slobodnookretljivi dijelovi. Neke od tih spojka obavljaju opisanu ulogu trenjem među dijelovima, a druge to čine oblikom (ustavljačem i palcima). Zadatak ovih spojki je onemogućavanje prenošenja momenta uvijanja (torzije) u neželjenom smjeru ili da omogući automatsko isključenje mehanizma u trenutku promjene smjera okretanja. Po načinu ostvarivanja veze jednosmjerne spojke se dijele na: kandžaste, zupčaste i tarne. Jednosmjerne spojke se dijele na uzdužne (aksijalne) i poprečne (radijalne).

Izvori

Vanjske poveznice

Strojarstvo

Zaporna spojka


الكلوميد (بالإنجليزية: Clomifene أو clomiphene)، هو عقار يستخدم لعلاج العقم في النساء اللواتي يعانين من انقطاع الإباضة. ويشمل ذلك أولئك الذين لديهم متلازمة تكيس المبايض. ويؤدي استخدامه إلى زيادة فرص إنجاب توائم. ويؤخذ عن طريق الفم مرة واحدة في اليوم.

وتشمل الآثار الجانبية الشائعة ألم الحوض والومضات الساخنة. وقد تشمل الآثار الجانبية الأخرى: التغيرات في الرؤية، والتقيؤ، وصعوبة النوم، وسرطان المبيض، ونوبات الصرع. ولا ينصح به في الأشخاص الذين يعانون من أمراض الكبد أو الحوامل. يوجد كلوميفين في عائلة معدلات مستقبل الإستروجين الانتقالية. ويعمل عن طريق التسبب في إفراز هرمون مطلق لموجهة الغدد التناسلية من تحت المهاد، ومن ثَم إفراز الغونادوتروبينات من الغدة النخامية الأمامية.

تمت الموافقة على الاستخدام الطبي للكلوميفين في الولايات المتحدة في عام 1967. وهو مدرج في قائمة الأدوية الأساسية لمنظمة الصحة العالمية، وهي الأدوية الأكثر فعالية والآمنة اللازمة في النظام الصحي. وهو متاح كدواء عام. تكلفة الجملة في العالم النامي هي حوالي 0.79 إلى 2.00 دولار أمريكي لدورة العلاج. بينما تكلفة دورة العلاج في الولايات المتحدة هي 4.80 دولار أمريكي. وقد بدأ إدخالُه عصرَ تقنيات التلقيح بالمساعدة.

الاستخدامات الطبية
كلوميفين مفيد لأولئك الذين يعانون من العقم بسبب انقطاع الإباضة أو قلة الطمث. بينما لا توجد أدلة لاستخدام كلوميفين في أولئك الذين يعانون من العقم دون سبب معروف. وقد لاحظت الدراسات أن معدل الحمل السريري في مثل هذه الحالات 5.6٪ لكل دورة مع العلاج بالكلوميفين مقابل 1.3٪ -4.2٪ لكل دورة دون علاج.

كما تم استخدام كلوميفين مع تقنيات التلقيح بالمساعدة الأخرى لزيادة معدلات نجاح هذه التقنيات الأخرى.

التوقيت المناسب للدواء مهم. وينبغي أن يؤخذ اعتبارا من اليوم الخامس من الدورة، وينبغي أن يكون هناك جماع متكرر.

ويمكن استخدام الإجراءات التالية لرصد الدورات المستحثة:

 رصد الجريب باستخدام تخطيط الصدى المهبلي، بدءا من 4-6 أيام بعد آخر حبة كلوميفين. وقد يكشف تخطيط الصدى المتسلسل عبر المهبل عن حجم وعدد الجريبات النامية. ويمكن أيضا أن يوفر أدلة افتراضية عن الإباضة، مثل الانهيار المفاجئ للجريب قبل الإباضة، وزيادة حجم السوائل في ردبة دوغلاس. بعد التبويض، فإنه قد يكشف عن علامات الطور الأصفري، مثل فقدان الهوامش الواضحة للجريبات وظهور الأصداء الداخلية.
 مستويات إستراديول في المصل، بدءا من 4-6 أيام بعد آخر حبة.
 اختبار ما بعد الجماع قبل الإباضة بيوم إلى ثلاثة أيام؛ للتحقق ما إذا كان هناك ما لا يقل عن 5 حيوانات منوية تقدمية لكل حقل عالي التكبير.
 كفاءة ارتفاع الهرمون المنشط للجسم الأصفر باستخدام اختبارات ارتفاع الهرمون في البول، 3-4 أيام بعد آخر حبة كلوميفين.
 هرمون البروجسترون في منتصف الطور الأصفري، ويعتبر 10 نانوغرام/ مل كافٍ بعد 7-9 أيام من الإباضة.

تكرار الجرعات: يؤخذ العلاج لمدة 5 أيام، ويمكن أن تتكرر الجرعة كل 30 يوما. ويمكن زيادة الجرعة 50 ملغ في الدورات اللاحقة حتى يتم تحقيق الإباضة. ولاتنصح الشركة المصنعة باستخدام كلوميفين لأكثر من 6 دورات.

ومن المستحسن إجراء فحص الموجات فوق الصوتية لاستبعاد أي كبر في حجم المبيض قبل كل دورة علاج جديدة.

يستخدم كلوميفين أحيانا في علاج قصور الغدد التناسلية في الذكور كبديل للعلاج ببدائل التستوستيرون. وقد وُجِد أن مستويات هرمون التستوستيرون تزداد بنسبة 2 إلى 2.5 ضعف الغدد التناسلية في الرجال.

وقد وُجِد أن كلوميفين مفيد في علاج بعض حالات تثدي الرجال، لكنه ليس فعال في هذا الصدد كما في تاموكسيفين أو رالوكسيفين.

تفاعلات ضائرة
التفاعلات الدوائية الضائرة الأكثر شيوعا المرتبطة باستخدام كلوميفين هي كبر المبيض القابل للإصلاح (عند> 10٪ من الناس).

وتشمل الآثار الأقل شيوعا (1-10٪ من الناس): الأعراض البصرية (مثل عدم وضوح الرؤية، والرؤية المزدوجة، والعوامات، وحساسية العين للضوء، والعتمة)، والصداع، والهبات الساخنة، وحساسية الضوء، وانقباض بؤبؤ العين، ونزيف الرحم الغير طبيعي و/أو الإحساس بعدم راحة البطن.

وتشمل الأحداث الضائرة النادرة (في <1٪ من الناس): ارتفاع مستوى الدهون الثلاثية في الدم، والتهاب الكبد، والصلع القابل للإصلاح و/ أو متلازمة فرط التنبيه المبيضي.

وقد يؤدي كلوميفين إلى الإباضة المتعددة، وبالتالي زيادة فرصة إنجاب التوائم الثنائية (10٪ من الولادات بدلا من ~ 1٪ في عموم الناس) والثلاثية.

وقد اقترحت بعض الدراسات أن سترات كلوميفين إذا ما استخدمت لأكثر من سنة قد تزيد من خطر الإصابة بسرطان المبيض. ويحدث ذلك في النساء اللاتي لم ولن يحملن أبدا. وفشلت الدراسات اللاحقة في إثبات تلك النتائج. ومع ذلك، هناك خلاف حولها، ويشعر البعض بعدم وجود مخاطرة كبيرة.

ووُجد أن نسبة حدوث تشوهات الأجنة وحديثي الولادة للمرضى الذين يتناولون كلوميفين للخصوبة مشابهة لتلك التي وجدت في عامة الناس. ولا توجد بيانات تشير إلى ارتفاع معدل التشوهات الخلقية أو الإجهاض التلقائي بعد استخدام هذا الدواء.

علم العقاقير
كلوميفين هو أحد معدلات مستقبلات الإستروجين الانتقالية غير الستيرويدية التي تثبط مستقبلات الإستروجين في منطقة تحت المهاد، مما يثبط الارتجاع السلبي للاستروجين على إفراز الغونادوتروبينات، مما يؤدي إلى تنظيم المحور الوطائي النخامي الغدي التناسلي. ويبقى زوكلوميفين، وهو أيزومر أكثر نشاطا، مرتبطا بالمستقبلات لفترات أطول من الزمن.

في الدورة الهرمونية ذات الفسيولوجية الطبيعية في الإناث، تثبط المستويات العالية من الاستروجين والبروجسترون التي تنتج من الجسم الأصفر الهرمون المطلق لموجهة الغدد التناسلية (GnRH)، والهرمون المنشط للحوصلة (FSH)، والهرمون المنشط للجسم الأصفر (LH) في المهاد والغدة النخامية الأمامية بعد 7 أيام من الإباضة. إذا لم يحدث الإخصاب في فترة ما بعد الإباضة، يتفكك الجسم الأصفر بسبب نقص موجهة الغدد التناسلية المشيمائية (beta-hCG)، الذي يُنتَج عادة من قِبل الجنين في محاولة للحفاظ على مستويات البروجسترون والاستروجين خلال فترة الحمل.

علاجيا، يتم إعطاء كلوميفين في وقت مبكر من الدورة الشهرية. وعادة ما يوصف بداية من اليوم الثالث، ويستمر لمدة 5 أيام. خلال ذلك الوقت، يرتفع مستوى الهرمون المنشط للحوصلة بشكل ثابت، مما يسبب تطور عدد قليل من الجريبات، التي بدورها تنتج هرمون الاستروجين، الذي ينتشر في المصل. في وجود كلوميفين، يلاحظ الجسم انخفاض مستوى هرمون الاستروجين، على غرار اليوم 22 في الدورة السابقة. ولأن الاستروجين لم يعد قادر على ممارسة الارتجاع السلبي على نحو فعال على منطقة ما تحت المهاد، يصبح إفراز GnRH أكثر سرعة، مما يؤدي إلى زيادة إفراز غونادوتروبينات الغدة النخامية (FSH، LH). (كلما كانت نبضات إفراز GnRH أكثر سرعة وأقل قوة، كلما زاد إفراز LH/FSH، في حين أنه كلما كانت النبضات غير منتظمة وقوية، كلما انخفضت نسبة LH/FSH). وتسبب زيادة مستوى FSH نمو المزيد من جريبات المبيض وتمزقها في وقت لاحق، مما يؤدى إلى الإباضة. يحدث التبويض في كثير من الأحيان بعد 6-7 أيام من دورة كلوميفين.

الحركية الدوائية
ينتج أيض كلوميفين ن- كلوميفين عديم الميثيل، وأكسيد الكلوميفين (ن- أكسيد الكلوميفين)، و4-هيدروكسي كلوميفين.

كيمياء
كلوميفين هو مشتق ثلاثي إيثيلين الفينول. وهو مزيج من اثنين من ايزومرات هندسية، إنكلوميفين (E -clomifene) و زوكلوميفين (Z -clomifene). وقد وُجِدَ أن هذه الأيزومرات تساهم في خصائص الاستروجين ومضاد الإستروجين المختلطة للكلوميفين.

تاريخ
قام فريق في شركة ماريون ميريل داو بقيادة فرانك بالوبولي بتصنيع كلوميفين في عام 1956، وتم إيداعها براءة الاختراع وإصداره بعد تأكيد نشاطه البيولوجي في نوفمبر 1959. وقد صنع العلماء كلوروتريانيزين وإيثاموكسيتريفيتول قبل ذلك في هذه الشركة.

وأجريت دراسات سريرية في إطار تطبيق دواء تجريبي جديد. وقد كان الدواء الثالث الذي قدمت له IND بموجب تعديل كيفوفر هاريس لعام 1962 لقانون الغذاء والدواء ومواد التجميل الفيدرالية الذي تم تمريره استجابة لمأساة ثاليدوميد. تمت الموافقة على التسويق في عام 1967 تحت اسم العلامة التجارية كلوميد. وكان يستخدم لأول مرة لعلاج حالات ندرة الطموث، ولكن تم توسيع استخدامه ليشمل علاج انقطاع الإباضة عندما وُجِد أن النساء اللاتي يخضعن للعلاج به لديهن معدلات حمل أعلى من المتوقع.

ويعتبر الدواء ثورة في علاج العقم عند النساء على نطاق واسع، وبداية العصر الحديث لتقنيات التلقيح بالمساعدة، و«بداية وباء الولادات المتعددة في الولايات المتحدة» كما قال ايلي اداشي.

امتلكت شركة داو كيميكال الشركة في عام 1980. وفي عام 1989، حصلت داو كيميكال على 67٪ من مختبرات ماريون، التي أعيدت تسميتها بماريون ميريل داو. في عام 1995، استحوذت هويشت أغ على شركة ماريون ميريل داو للأدوية. وأصبح هويشت بدوره جزءا من أفنتيس في عام 1999، وبعد ذلك جزءا من سانوفي. وأصبح كلوميفين الدواء الأكثر وصفا على نطاق واسع لتحريض الإباضة لعلاج انقطاع الإباضة أو ندرة الطموث.

الثقافة والمجتمع

اللائحة
يتم إدراج كلوميفين في قائمة الوكالة العالمية لمكافحة المنشطات ضمن المواد المنشطة غير المشروعة في الرياضة.

الأسماء التجارية
تم تسويق كلوميفين تحت العديد من الأسماء التجارية في جميع أنحاء العالم، بما في ذلك: بيكلوم (Beclom)، وبيموت (Bemot)، وبيوجين (Biogen)، وبليسيفين (Blesifen)، وكلوراميفين (Chloramiphene)، وكلومين (Clomene)، وكلومهيكسال (ClomHEXAL)، وكلومي (Clomi)، وكلوميد (Clomid)، وكلوميداك (Clomidac)، وكلوميفين (Clomifen)، وكلوميفنسيترات (Clomifencitrat)، وكلوميفيني سيترا (Clomifeni citras)، وكلوميفينو (Clomifeno)، وكلوميفيرت (Clomifert)، وكلونيفين (Cloninn)، وكلوستيفيل (Clostil)، وكلوستيلبيجيت (Clostilbegyt)، وكلوفرتيل (Clovertil)، وكلوفول (Clovul)، وديبثن (Dipthen)، ودوفين (Dufine)، وداينوم (Duinum)، وفنسيبروس (Fensipros)، وفيرتاب (Fertab)، وفيرتيك (Fertec)، وفرتيكلو (Ferticlo)، وفرتيل (Fertil)، وجينوكلوم (Genoclom)، وجينوزيم (Genozym)، و إيكاكلومين (Ikaclomin)، ولوميفين (Lomifen)، وميلوفين (Milophene)، وأوفيرتيل (Ofertil)، وأوفاميت (Ovamit)، وأوفوفار (Ovofar)، وبروفرتيل (Profertil)، وبروليفن (Prolifen)، وبروفولا (Provula)، وريومين (Reomen)، وسيروفين (Serofene)، وسيربافار (Serpafar)، وتوكوفينو (Tocofeno)، وزيماكين (Zimaquin).

البحوث
تم دراسة كلوميفين للعلاج والوقاية من سرطان الثدي، ولكن القضايا ذات السمية أدت إلى التخلي عن هذا الاستخدام، وكذلك اكتشاف تاموكسيفين. ومن المعروف عن كلوميفين أنه يثبط انزيم 24 ديهيدروكوليستيرول ريدكتاز ويزيد مستويات ديسوستيرول مثل تريبارانول، مما يجعله غير مفضل للاستخدام الموسع في سرطان الثدي بسبب خطر الآثار الجانبية، مثل إعتام عدسة العين الغير قابل للإصلاح.

انظر أيضا
 تاموكسيفين

مراجع

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
ذيفانات الكبد
طليعة الدواء
كلوريدات عضوية
معدلات مستقبل الإستروجين الانتقائية
مواد تحظرها الوكالة العالمية لمكافحة المنشطات

كلوميفين


Otto Holzapfel (* 5. februar 1941 i Beeskow/Spree, Brandenburg) er en tysk folkemindeforsker (Folkeminde) og filologisk orienteret viseforsker. Han er professor ved universitetet i Freiburg im Breisgau (i pension).

Han er døbt i Haderslev, vokset op hos bedsteforældrene Emma, født Nissen-Sommersted, og stiftamtmand Christian Ludvig Lundbye, og han gik i folkeskolen i København. Efter 1950 lærte han tysk hos sin farmor i Østrig, og familien levede bl.a. i Bad Kissingen (Bayern) og i Offenbach am Main (Hessen). Han studerede skandinaviske sprog hos Klaus von See, ældre tysk filologi og folkemindeforskning i Frankfurt am Main og promoverede 1969 med et tysk disputats om danske folkeviser (Folkevise). Holzapfel skrev 1984 i Freiburg et tysk habilitationsskrift om det litterære billede af tyskerne i dansk litteratur (784 s., upubliceret). 1970 blev han arkivar ved "Deutsches Volksliedarchiv" (tysk visearkiv) i Freiburg, hvis ledelse han overtog i 1996. Holzapfel var seniorstipendiat i Odense ved "Laboratorium for folkesproglig middelalderlitteratur" fra 1977 til 1980. Han har undervist ved universitetet i Zürich og i Tyrkiet. Intensivt er stadigvæk samarbejdet med "Volksmusikarchiv des Bezirks Oberbayern".

Som centrale begreb til forståelsen af (danske) folkeviser / ballader Folkevise har Holzapfel arbejdet med de "episke formler" og teorier omkring vilkår for og tilblivelsen af tekstvarianter i (tysk) viseoverlevering. Bl.a. som hovedudgiver af flere bind af standardværket Deutsche Volkslieder mit ihren Melodien: Balladen (1935 – 1996) har han øget vores viden om traditionelle (tyske) episke viser og populære (tyske) viser i almindelighed.

Publikationer (udvalg)
 "En tre-dage-formel i folkevisen". I: Danske Studier 1968, s. 17 – 26 (samme sted: "Folkeviseformler i Den danske rimkønike", s. 94 – 97).
 Studien zur Formelhaftigkeit der mittelalterlichen dänischen Volksballade (Studier til formelagtigheden i den middelalderlige danske folkeballade). Disputats, Frankfurt am Main: Universitetstrykkeriet, 1969. 158 s., illustrationer. - Mikrofiches Egelsbach: Hänsel – Hohenhausen, 1994 (anmeldt af bl.a. Iørn Piø. I: Danske Studier 1970, s. 155 f., og Bengt Holbek. I: Arv 29/30, 1973/74, s. 16 f.).
 "Sammlung Berggreen im Deutschen Volksliedarchiv". I: Jahrbuch für Volksliedforschung 16 (1971), s. 179 – 181 (om en udgave af A.P. Berggreen, Folke-sange og melodier, 1842 ff., som blev købt af Deutsches Volksliedarchiv).
 [oversat fra svensk] Sigfrid Svensson: Einführung in die Europäische Ethnologie (efter Introduktion till Folklivsforskningen, 1969). Meisenheim am Glan: Hain, 1973. 206 s., illustrationer. .
 "Stabilität und Variabilität einer Formel. Zur Interpretation der Bildformel 'Figur zwischen wilden Tieren' […]" (Stabilitet og variabilitet af en formel. Interpretation af billedformlen 'figur mellem vilde dyr'). I: Mediaeval Scandinavia 6 (1973 [Odense Universitetsforlag], s. 7 – 38 (med illustrationer).
 Die dänischen Nibelungenballaden: Texte und Kommentare (= Göppinger Arbeiten zur Germanistik. 122). Göppingen: Kümmerle, 1974. 250 s.  (bl.a. om Danmarks gamle Folkeviser nr. 2 til 5 og DgF nr. 7 til 9, 11, 16 til 18, 22 og 23 [dansk tekst og oversat til tysk] og fortællestoffet omkring de ældre forlæg til bl.a. Nibelungenlied; anmeldt bl.a. af Erik Dal. I: Danske Studier 1976, s. 157 f.).
 Bibliographie zur mittelalterlichen skandinavischen Volksballade (Bibliografi til den middelalderlige nordiske folkevise) (= NIF publications." 4). Turku: Nordic institute of folklore, 1975. 114 s. .
 Folkevise und Volksballade: Die Nachbarschaft deutscher und skandinavischer Texte (Folkevisen og den tyske folkeballade: naboskabet af tyske og nordiske tekster) (= Motive. 6). München: Fink, 1976. 199 s., nodeeksempler.  (anmeldt bl. a. af Bengt Holbek. I: Jahrbuch für Volksliedforschung 21, 1976, s. 223 – 225).
 "Politisk vise og tysk folkesang: Wyhl 1975". I: tradisjon 6 (Bergen, Norge, 1976), s. 31 – 40 (tyske protestviser mod atomkraft; illustrationer).
 "Anmeldelse af Danmarks gamle Folkeviser, bind 11 – 12, 1976. I: Jahrbuch für Volksliedforschung 22 (1977), s. 175 – 177.
 [sammen med mit Julia McGrew og Iørn Piø som udgiver] The European Medieval Ballad: A Symposium. Odense: University Press, 1978. 121 s. .
 Det balladeske: Fortællemåden i den ældre episke folkevise. Odense: Universitetsforlag, 1980. 122 s., illustrationer.  (anmeldt bl. a. af Karl-Ivar Hildeman. I: Sumlen [Stockholm] 1981, s. 148 – 150).
 "Hjertebogen - hjertebøger". I: Sumlen [Stockholm] 1980, s. 47 – 50, illustrationer.
 Sang og vise (= Polo). København: Munksgaard 1981. 80 s., illustrationer (teksthefte 39 s., nodeeksempler; lydbånd). .
 [sammen med Flemming G. Andersen og Thomas Pettitt som udgiver] The Ballad as Narrative: Studies in the Ballad Tradition of England, Scotland, Germany, and Denmark. Odense: University Press, 1982. 162 s. .
 "Førsteopponentens innlegg" [Å. G. Blom, doktordisputation, Oslo 1984]. I: Norveg 28 (Oslo 1985), s. 129 – 146.
 "Kartoffeltysker (Kartoffeltyskere) und Speckdäne. Aspekte volkskundlicher Vorurteilsfor-schung". I: Schweizerisches Archiv für Volkskunde 83 (1987), s. 23 – 40 (omkring fordomsforskningen).
 Lexikon der abendländischen Mythologie (Leksikon af den occidentale mytologi). Freiburg im Breisgau: Herder, 1993/2007. 461 s., illustrationer.  (forskellige oplag og licens-udgaver indtil 2010).
 Das deutsche Gespenst: Wie Dänen die Deutschen und sich selbst sehen (Det tyske spøgelse: Hvordan danskerne ser på tyskerne og på sig selv). Kiel: Butt, 1993. 126 s., illustrationer.  (omkring fordomsforskningen).
 "Langebeks kvart: Die deutschen Lieder in Langebeks Quarthandschrift (ca. 1560 – 1590)". I: Svøbt i mår. Dansk Folkevisekultur 1550-1700. Bind 3, redigeret af Flemming Lundgreen-Nielsen og Hanne Ruus. København: Reitzel, 2001, s. 47 – 238, illustrationer. .
 "Anmeldelse af: Sigurd Kværndrup: Den østnordiske ballade – oral teori og tekstanalyse (København 2006). I: Danske Studier 2006, s. 177 – 180.
 Liedverzeichnis: Die ältere deutschsprachige populäre Liedüberlieferung (Visefortegnelse: den ældre tyske populære viseoverlevering). Bind 1 – 2. Hildesheim: Olms, 2006. 1578 s. [CD-ROM update 2009],  og .
 "Anmeldelse af: Lene Halskov Hansen: Balladesang og kædedans (København 2015). I: Danske Studier 2016, s. 210 – 219.
 Liedverzeichnis: Die ältere deutschsprachige populäre Liedüberlieferung (Visefortegnelse: den ældre tyske populære viseoverlevering); illustreret) = Online Update Liedverzeichnis. Die ältere deutschsprachige populäre Liedüberlieferung. Onlinefassung, März 2023 (17 PDF-Dateien, zusammen 159 MB).
 "Begriffsfeldanalyse: Anregungen aus einem dänischen Buch von Kristoffer Nyrop (1901) [Ordenes Liv]". I: Ege Germanistik, ed. Saniye Uysal Ünalan, Izmir [Tyrkiet]: Bornova-İzmir, Ege Univ., 2022 (Forschungen zur deutschen Sprache, Literatur und Kultur, Band 1) [online], s. 149 – 159.
 "Sprachexperimente und Sprachentwicklung". I: Mezopotamya Disiplinlerarası Çalışmalar Dergisi / Mesopotamia Journal of Interdisciplinary Studies'' [türkisk online-tidsskrift] Elazığ / Türkei 2022, vol. 2, S.  79–90 (bl. a. med diskussion af Carl Erik Soyas roman "Sytten" fra 1953 som et eksempel for eksperimenter med sproget).

Referencer

Professorer fra Tyskland
Folkeminde

Otto Holzapfel


Olaylar
 Maride Kalesi'nin yapımı tamamlandı.

Doğumlar
 Eylül - Ahmed bin Tolun, Tolunoğlu Hükümdarı (ö. 884)
 tarihi bilinmeyen
 II. Lothar, Lotharingiya Kralı (ö. 869)
 Huang Chao, Çin'in Qi Hanedanı'nın kurucusu ve tek imparatoru olan tuz tüccarı ve ayaklanmacı (ö. 884)

Ölümler
 25 Kasım - Muhammed el-Cevâd, Şiîliğin bir fırkası olan İsnâaşeriyye'nin dokuzuncu imamı (d. 811)
 tarihi bilinmeyen
 Kūkai, Japon Budist keşiş, şair, mühendis ve sanatçı (d. 774)

835


Lorado Taft (Elmwood, Illinois, 29 de abril de 1860 - Chicago, 30 de octubre de 1936) fue un escultor, escritor y profesor estadounidense.

Primeros años y formación

Tras ser educado en su hogar por sus padres, Taft obtuvo su licenciatura (1879) y maestría (1880) de la Universidad de Illinois donde su padre era profesor de geología. El mismo año se desplazó a París para estudiar escultura, aunque mantuvo los vínculos con la universidad en Urbana donde su escultura Alma Mater se ha convertido en un símbolo importante.

En París, Taft asistió a la Ecole des Beaux-Arts donde fue alumno de Augustin Dumont, Jean-Marie Bonnassieux y Jules Thomas. Una vez regresó a los Estados Unidos en 1886 se asentó en Chicago. Fue profesor en el Instituto de Arte de Chicago, puesto que mantuvo hasta el año 1929.

En 1892, mientras la comunidad artística de Chicago estaba en un torbellino preparando la Exposición Mundial Colombina de Chicago de 1893, el arquitecto jefe Daniel Burnham manifestó a Taft su preocupación acerca de la demora en la finalización de los ornamentos escultóricos de los edificios que posiblemente no llegarían a tiempo. Taft le preguntó si podía emplear a algunas de sus alumnas como ayudantes (no estaba socialmente aceptado que las mujeres trabajasen como escultoras en aquel tiempo) para el Edificio de Horticultura; Burnham le respondió con la réplica clásica, "contrata a cualquiera, a conejos blancos si van a hacer el trabajo." A partir de esa anécdota floreció un grupo de mujeres escultoras de talento que mantuvieron el nombre, "Conejos Blancos". Entre ellas Enid Yandell, Carol Brooks MacNeil, Bessie Potter Vonnoh, Janet Scudder y Julia Bracken. Más tarde, otra de sus alumnas con éxito que emigró a Canadá, Frances Loring, señaló que era habitual que Taft emplease el talento de sus alumnas para su propia producción, un comentario habitual de sus alumnas recordando a sus maestros. En general, la historia ha dado a Taft el crédito de haber ayudado a alcanzar a las mujeres el estatus de escultoras.

La de Taft no fue una vida totalmente centrada en el espacio urbano. En 1898, fue el fundador de la Colonia de arte Nido del Águila..

Últimos años

En 1903 Taft publicó The History of American Sculpture, el primer tratado sobre el tema. En algunos círculos, Taft es quizás mejor conocido por sus escritos publicados que por sus esculturas. La versión revisada de 1925 de este texto se mantuvo como referencia habitual sobre el tema hasta la publicación del "Sculpture in America" de Wayne Craven en 1968.

Taft con sus habilidades de narrador elocuente y escritor convincente, junto con Frederick Ruckstull, se colocó en la vanguardia de las filas conservadoras de la escultura, donde en ocasiones fue portavoz contra las tendencias modernas y abstractas que se desarrollaron en la escultura a lo largo de su vida. Taft fue asiduo de las conferencias itinerantes del movimiento educativo Chautauqua  que le dieron amplia popularidad y un reconocimiento como celebridad en ese periodo.

En 1921, Taft publicó Modern Tendencies in Sculpture, una compilación de sus conferencias impartidas en el Instituto de Arte de Chicago. El libro sigue siendo recordado como un excelente estudio de la escultura estadounidense de principios del ; y ofrece un punto de vista distinto de la escultura europea de aquel momento.

Entre otros honores, los logros de Taft fueron reconocidos con su elección para el Instituto Nacional de las Artes y las Letras (actualmente conocido como la Academia Estadounidense de las Artes y las Letras ). Estuvo activo hasta el final de su vida. La semana antes de su muerte, asistió en Quincy, Illinois a la ceremonia de inauguración de su escultura que conmemora la celebración de los debates Lincoln-Douglas.

Obras

Lorado Taft fue miembro de la National Sculpture Society (Sociedad Nacional de Escultura) y participó en las exposiciones de 1923 y 1929. Con posteridad Taft es mejor recordado por sus diversas fuentes.

Fuente del Tiempo
Después de más de doce años de trabajo la Fuente del Tiempo de Taft se dio a conocer en el extremo oeste del parque Midway Plaisance de Chicago en 1922. Basada en las líneas del poeta Austin Dobson:

La fuente muestra la figura embozada del tiempo observando la corriente de la humanidad que fluye desde el pasado.
(pulsar sobre la imagen para ampliar) </center>

"Pioneros" y "Patriotas" del Capitolio del Estado de Luisiana
La última comisión de envergadura que Taft completó en vida fueron los dos grupos para la fachada central del edificio del Capitolio de Luisiana, inaugurado en 1932.

Selección de encargos
The Soldiers' Monument, Oregón, Illinois. Monumento a los Soldados ', Oregón, Illinois.

 Fuente LaFayette - LaFayette Fountain, Lafayette, Indiana, 1887
 Monumento al General Ulysses S. Grant en el Fuerte Leavenworth - Leavenworth, Kansas 1889
 Monumento Estatua a Halcón Negro - Black Hawk Statue Monument, Oregón, Illinois
 Monumento a los Soldados - The Soldiers' Monument, Oregón, Illinois
 Fuente del Tiempo - Fountain of Time, Chicago, Illinois
 Monumento de la Plaza Heald - Heald Square Monument, Chicago, Illinois
 Fuente de los Grandes Lagos - Fountain of the Great Lakes, Instituto de Arte de Chicago, Chicago, Illinois
 La soledad del alma - The Solitude of the Soul, Instituto de Arte de Chicago, Chicago, Illinois
 Monumento a los Estudiantes Veteranos - Student Veteran Memorial, Hillsdale College., Hillsdale, Míchigan 1895
 Grupo de los Pioneros y Grupo de los Patriotas, en el Capitolio de Luisiana, Baton Rouge, Luisiana
 Fuente a Cristóbal Colón -Fuente Columbus, Washington D. C.
 Memorial Graves - Graves Memorial, Cementerio Graceland, Chicago, Illinois 1909
 Monumento Lawson - Lawson Monument, el cruzado (the Crusader), Cementerio Graceland, Chicago, Illinois 1931
 Fuente Memorial Thatcher - Thatcher Memorial Fountain, Denver, Colorado
 Defensa de la Bandera - Defense of the Flag, Jackson, Míchigan
 Memorial William A. Foote- William A. Foote Memorial, Jackson, Míchigan
 Lincoln al abogado - Lincoln the Lawyer, Urbana, Illinois
 Alma Mater - Alma Mater (sculpture), en la Universidad de Illinois
 Estatua del jefe Paduke - Chief Paduke Statue, Jefferson Street, Paducah, Kentucky
 Placa a Frances Elizabeth Willard -Frances Elizabeth Willard (relief) Indiana Statehouse, Indianápolis, Indiana, 1929

Estudios Midway
Existe una biografía y otro material acerca de Lorado Taft disponible en esta referencia que describe el Hito Histórico Nacional de 1965 - llamado en inglés Lorado Taft Midway Studios.

Referencias

Bibliografía
 Bach, Ira and Mary Lackritz Gray, Chicago's Public Sculpture, University of Chicago Press, Chicago 1983
 Barnard, Harry, This Great Triumvirate of Patriots – The inspiring Story behind Lorado Taft's Chicago Monument to George Washington, Robert Morris and Haym Solomon, Follett Publishing, Chicago Illinois 1971
 Contemporary American Sculpture, The California Palace of the Legion of Honor, Lincoln Park, San Francisco, The National Sculpture Society 1929
 Craven, Wayne, Sculpture in America, Thomas Y. Crowell Co, NY, NY 1968
 Exhibition of American Sculpture Catalogue, 156th Street of Broadway New York, The National Sculpture Society 1923
 Garvey, Timothy J., Public Sculptor – Lorado Taft and the Beautification of Chicago, University of Illinois Press, Urbana, Illinois 1988
 Goode, James M. The Outdoor Sculpture of Washington D.C., Smithsonian Institution Press, Washington D.C. 1974
 Kubly, Vincent, The Louisiana Capitol-Its Art and Architecture, Pelican Publishing Company, Gretna 1977
 Kvaran, Einar Einarsson, Architectural Sculpture of America, manuscrito no publicado
 Lanctot, Barbara, A Walk Through Graceland Cemetery, Chicago Architecture Foundation, Chicago, IL 1988
 Opitz, Glenn B, Editor, Mantle Fielding's Dictionary of American Painters, Sculptors & Engravers, Apollo Book, Poughkeepsie NY, 1986
 Rubenstein, Charlotte Streifer, American Women Sculptors, G.K. Hall & Co., Boston 1990
 Scheinman, Muriel, A Guide to the Art of the University of Illinois, University of Illinois Press, Urbana 1995
 Scherrer, Anton. "Our Town." Indianapolis Times. 18 - abril - 1939.
 Taft, Lorado, History of American Sculpture, The MacMillan Company, NY, NY 1925
 Taft, Lorado, Modern Tendencies in Sculpture, University of Chicago Press, Chicago 1921
 Weller, Allen Stuart, Lorado in Paris – the Letters of Lorado Taft 1880–1885, University of Illinois Press, Urbana Illinois 1985

Notas

Enlaces externos

Textos en Wikisource:

 "Lorado Taft, Lorado". -en la Appletons' Cyclopædia of American Biography. 1889.
 "Taft, Lorado". New International Encyclopedia. 1905.
 "Taft, Lorado". The New Student's Reference Work. Chicago: F. E. Compton and Co. 1914.

Escultores de Estados Unidos del siglo XIX
Escultores de Estados Unidos del siglo XX
Escultores de Estados Unidos
Escultores de Estados Unidos en Francia
Personas de Chicago
Graduados honorarios de la Universidad de Illinois en Urbana-Champaign

Lorado Taft


Kaïáfas, en , est un village du dème de Zacháro, district régional d'Élide, en Grèce-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, le village est inhabité.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Occidentale
Élide

Kaïáfas (Élide)


Vopsea acrilică este un tip de vopsea fabricată dintr-un pigment aflat într-o emulsie cu polimer acrilic. Vopselele acrilice sunt solubile în apă, dar sunt rezistente la apă odată ce s-au uscat. Depinzând de cantitatea de vopsea care se diluează cu apă sau care se modifică cu geluri acrilice, pictura finală poate avea aspect de acuarelă sau de pictură în ulei.

Referințe

Materiale de artă
Materiale pentru pictură

Vopsea acrilică


La onzième saison de  : La Plus Belle Voix, émission française de télé-crochet musical, est diffusée du  au  sur TF1. Elle est animée par Nikos Aliagas. Lors de la demi-finale, Nikos Aliagas étant malade, il est remplacé par Alessandra Sublet.

Coachs et candidats
Le , TF1 et ITV Studios France annonce via Twitter que pour cette nouvelle saison, les quatre coachs de la saison dernière sont gardés. Le , Nikos Aliagas annonce l'arrivée de Nolwenn Leroy dans le rôle d'une coach différente des quatre autres.

Déroulement de la saison

Auditions à l'aveugle
Le principe est, pour les quatre coachs, de choisir les meilleurs candidats présélectionnés par la production. Lors des présentations de chaque candidat, chaque juré et futur coach est assis dans un fauteuil, dos à la scène et face au public, et écoute la voix du candidat sans le voir (d'où le terme « Auditions à l'aveugles ») : lorsqu'il estime qu'il est en présence d'un candidat qui lui convient, le juré appuie sur un buzzer devant lui, qui fait alors se retourner son fauteuil face au candidat. Cela signifie que le juré, qui découvre enfin physiquement le candidat, est prêt à entraîner et soutenir le candidat et le veut dans son équipe. Si le juré est seul à s'être retourné à la fin de la prestation, alors le candidat va par défaut dans son équipe. Par contre, si plusieurs jurés se retournent, c'est au candidat de choisir quel coach il veut rejoindre.

Cette année encore, aux auditions à l'aveugle, Le « Block ». Sur chaque pupitre des fauteuils des coachs se trouve, sous le buzzer, trois autres boutons avec les noms des trois autres coachs barrés. Durant la totalité des auditions à l'aveugle, chaque coach a la possibilité de pimenter la quête des talents empêchant un de ses confrères d'intégrer un talent qu'il souhaite absolument dans son équipe. Pour cela, il doit, avant que l'autre coach ne buzze, appuyer sur le bouton affichant le nom barré de son confrère. L'autre coach alors se retourne et découvre soit de suite qu'à ses pieds n'est pas affiché son nom mais « BLOQUÉ » (ou « BLOQUÉE » dans le cas d'Amel) en rouge ou dans la majorité des cas, le coach découvre à la fin de la prestation du candidat. Chaque coach ne peut utiliser ce « Block » que deux fois durant la totalité des auditions à l'aveugle.

À la fin des auditions à l'aveugle, Nolwenn Leroy aura la possibilité de repêcher quatre candidats parmi la cinquantaine d'éliminés. Deux battles seront organisés et le vainqueur de chaque battle pourra rejoindre l'équipe d'un des coachs officiels.

Les auditions à l'aveugle sont tournées du 18 au .

Épisode 1
Le premier épisode est diffusé le  à .

Épisode 2
Le deuxième épisode est diffusé le  à .

Épisode 3
Le troisième épisode est diffusé le  à .

Épisode 4
Le quatrième épisode est diffusé le  à .

Épisode 5
Le cinquième épisode est diffusé le  à .

Épisode 6
Le sixième épisode est diffusé le  à .

Épisode 7
Le septième épisode est diffusé le  à .

Les Battles
Durant l'épreuve des Battles, chaque coach désigne des paires (ou triplet) de talents, qui chanteront en tandem une chanson désignée par le coach.

Le Vol de talents est de retour cette année.

Dans chaque Battle, 2 talents vont chanter en tandem. Un seul peut gagner. L'autre est éliminé sauf si un autre coach décide de le "voler" et de l'intégrer dans son équipe. Pour cela, à la fin des résultats, le coach intéressé par le talent buzze (Je vous veux). S'il est le seul, le candidat rejoint cette équipe. Si plusieurs coachs buzzent, c'est au talent de choisir quelle équipe il veut intégrer.

Les battles sont tournées du 19 au .

Épisode 8
Le huitième épisode est diffusé le  à .

Épisode 9
Le neuvième épisode est diffusé le  à .

Épisode 10
Le dixième épisode est diffusé le  à .

Bilan des battles

Les Cross Battles
Nikos Aliagas désigne un coach qui doit choisir parmi ses talents celui qui se produit sur scène. Ce même coach choisit ensuite un autre coach qui envoie à son tour un membre de son équipe. Chacun des deux talents se produit séparément sur une chanson préparée en amont. Le gagnant est désigné par les 101 membres du public munis d'un boîtier électronique.

Cette année, le candidat éliminé par le public peut être repêché  grâce à un unique buzz de son coach.

Les Cross Battles sont tournées les  et .

Épisode 11
Le onzième épisode est diffusé le  à .

Épisode 12
Le douzième épisode est diffusé le  à .

Bilan des Cross Battles

Super Cross Battles
Cette saison accueille une nouvelle étape intitulée . Les Super Cross Battles sont identiques aux Cross Battles, Nikos Aliagas désigne un coach qui doit choisir parmi ses talents celui qui se produit sur scène. Ce même coach choisit ensuite un autre coach qui envoie à son tour un membre de son équipe. Chacun des deux talents se produit séparément sur une chanson préparée en amont. Le gagnant est désigné par les 101 membres du public munis d'un boîtier électronique. Le repêchage de talent est impossible lors de cette étape.

Les Super Cross Battles sont tournées le .

Épisode 13
Le treizième épisode est diffusé le  à .

Qualifiés pour la demi-finale

Les primes

Épisode 14 — Demi-finale
Le quatorzième épisode est diffusé le  à  en direct sur TF1. Elle est animée par Alessandra Sublet, en raison de l'absence de Nikos Aliagas pour maladie.

Qualifiés pour la finale

Épisode 15 — La finale
Le quinzième épisode est diffusé le  à  avec Nikos Aliagas

Comme l'année dernière, les règles de cette finale changent avec deux phases de votes, trois candidats sont éliminés aux deux tiers de l'émission pour un dernier vote entre les deux candidats restants.

Audiences

The Voice : La Plus Belle Voix

Légende :

The Voice, la suite

Légende :

Notes et références

Références

Audiences

Liens externes
 Site officiel de The Voice sur MyTF1.fr

Saison de The Voice (France)
2022 à la télévision en France

Saison 11 de The Voice : La Plus Belle Voix


Vörösmart oder Vörösmart steht für:

 Vörösmárt, Ort in Siebenbürgen (Rumänien), siehe Rotbav
 Vörösmart, Ort in Kroatien, siehe Zmajevac (Kneževi Vinogradi)

Vörösmárt


قبيلة الشابسوغ أو الشابسغ  هي إحدى قبائل الأديغة/الشركسية الإثنا عشر، تعيش الآن في منطقة توابسي في كراسنودار كراي التابعة لروسيا حاليا ويتكلمون لغة فرعية من الأديغية،  اشتهرت بقوة الفرسان وبدعم القبائل الشركسية الأخرى في الدفاع عن مناطق القبائل الشركسية (منطقة شركيسيا) في وجه هجمات روسيا القيصرية ومحاولات الوصول إلى المياه الدافئة الشركسية على البحر الأسود.

اسم القبيلة
توجد روايتين عن أصل اسم القبيلة، الرواية الأولى تذكر أن اسم القبيلة مشتق من كلمة«شابا» وتعني: «ناعم» مضافة إلى كلمة «سوغ» وتعني: «الناس»، فيكون معنى اسم القبيلة هو «الناس الناعمين» بأخلاقهم وتعاملهم مع الآخرين، أما الرواية الثانية وهي الأقرب إلى الحقيقة فإن الاسم القديم للقبيلة كان «كاسوغ» أو «كابسوغ» والتي تعني «أهل البحر» ذلك لموقع القبيلة على ساحل البحر الأسود (انظر الخارطة).

جغرافيا
تعتبر مدينة طوابسة الساحلية على البحر الأسود من كبرى معاقل الشابسوغ ضمن منطقة الشابسوغ الوطنية، وتمتد مناطقها من منطقة جنوب كراسنودار (حالياً) شمالاً وحتى مناطق قبيلة الوبخ جنوباً التي عاصمتها مدينة صاخا وسماها المحتل الروسي: سوتشي، وقد استضافت قبيلة الشابسوغ المقاومة الشركسية إخوتهم الناتخواج الذين تمتد مناطقهم من شمال مدينة طوابسة الساحلية على البحر الأسود وحتى مدينة أنابا الساحلية أيضاً على نفس البحر، والذين كان قربهم من مناطق التماس من أهم العوامل في انكسار القبيلة بعد حروب ضارية مع القوات القيصرية الروسية.

اجتماعيا
وهي تعد من القبائل الديموقراطية الشركسية هي بالإضافة إلى ثمانية قبائل أخرى، من أصل أثنا عشرة قبيلة، والتي لا تحتوي نظام الإقطاع وبتحكم الأمراء بالسلطة، حيث تحتوي هذه القبيلة على عدد قليل من العائلات النبيلة، وغالبية ساحقة من الأحرار، وليس للعائلات النبيلة أي دور سياسي، حيث أن قبيلة الشابسوغ تحتوي أفخاذها على مجالس لكبار الأفخاذ العشائر، والتي يطلق عليها تحمادة كاسة، والتي تقوم مقام الجهة المخولة بإعلان الحروب أو وقفها، وتتخذ القرارات بالإجماع، وتعتبر قراراتها سارية على جميع أبناء هذه العشائر.

الحرب الروسية الشركسية
تعتبر الشابسوغ من القبائل الكبيرة إن لم تكن أكبرها قبل الحرب الروسية-الشركسية الضروس التي بدأت في عام 1762م واستمرت حوالي مئة عام حتى انكسار المقاومة الشركسية بتاريخ 1864م، حيث تم إحصاء عدد قبيلة الشابسوغ للأعوام التي سبقت اندلاع هذه الحملة القيصرية البربرية تجاه الشراكسة بما يقارب 200,000 - 350,000 شخص، وبقيت هذه القبيلة بالإضافة إلى قبيلتي الناتخواج والأبزاخ من أواخر القبائل التي حافظت على كيانها ومنعتها، وبعد انكسارها جميعاً تم إعلان انكسار المقاومة الشركسية في عام 1864م.

الإبادة المنظمة الشركس
تعرضت هذه القبيلة والقبائل الشركسية الغربية الأخرى إلى عملية همجية للإبادة المنظمة والتطهير العرقي من قبل قوات الاحتلال الروسية القيصرية عن طريق الإعدام المنظم، وحرق القرى بشكل كامل، وتم اضطهادها دينياً من خلال وضع شروط للشراكسة للسكن في أماكن يقررها المحتلون، أو بالهجرة إلى الدولة العثمانية،  حيث آثر غالبية أفراد القبيلة الهجرة إلى أراضي المسلمين وعدم التنصر أو السُكنى في أماكن حددها لهم المحتلون الروس.

نقص تعداد القبيلة لأقل من 3000 بقوا في أراضيهم على الساحل الشركسي على البحر الأسود، من أصل تعدادهم الذي تراوح بين 200,000 و 350,000 نسمة، وكذلك باقي القبائل الشركسية/الأديغية، وهاجر 90% من الشركس فأصبح عدد السكان الأصليين في مناطق الشراكسة في الداخل الروسي أقل بكثير من الخارج، وبالتالي أصبح أهل القفقاس الأصليين أقلية في وطنهم الأم.

أماكن تواجدهم حاليا
يتواجد غالبية أفراد قبيلة الشابسوغ في خارج موطنها السابق في شركيسيا التاريخية، ويتواجد أفرادها في بلاد الشتات في تركيا، الأردن (عمان، ناعور، مرج الحمام، وادي السير)، منطقة طبريا / شمال فلسطين قبل احتلالها ومازالوا فيها بعد الاحتلال / قرية كفر كما، سوريا، لبنان (طرابلس، وقرية برقايل عكار) وأيضا جبل لبنان، ومنهم من هاجر إلى مصر، كما يتواجدون في الولايات المتحدة الأميركية، ودول الاتحاد الأوروبي (ألمانيا، وهولندا بشكل خاص).

في المملكة الأردنية
أول من دخل المناطق التي تشكل الآن المملكة الأردنية الهاشمية هم من قبيلة الشابسوغ الشراكسة وكان ذلك بتاريخ 1872م، وأعادوا إحياء مدينة عمان التي عانت من الإهمال نتيجة لتعرضها للعديد من الزلازل،  ولحقهم بعد ذلك وبشكل متتابع إخوتهم الشراكسة من قبائل القبرداي، والبجدوغ، والأبزاخ، الذين شكلوا مع من تبقى من قبائل الشراكسة/الأديغة مناطق شركيسيا التاريخية.

يوجد في مدينة عمان حي باسمهم هو حي الشابسوغ.

ديانتهم
الشابسوغ مثل أخوتهم الشراكسة (الأديغة) كلهم مسلمون سنة،  ويتبعون المذهب الحنفي، مذهب الإمام أبو حنيفة النعمان.

حقوق الإنسان
تعمل العديد من الجهات المستقلة والتي تعنى بحقوق الإنسان، وببيان المجازر التي حدثت في القرنين الماضين وتوصلت بأن الشعوب الشركسية/الأديغية عاشت مجازر سكانية بشعة، فقل عدد سكانها بشكل كبير، وأصبحت قراها قبوراً لسكانها، بالإضافة إلى أن البحر الأسود قد استقبل مئات الآلاف من الجثث التي قُتلت ونُكل بها، أو لإصابة الشراكسة بالأمراض القاتلة أثناء رحلة الهجرة الشركسية.

ذكرى إبادة 1864م
يحترم الشراكسة ذكرى تاريخ 1864م، ويعتبرونه عاماً للحزن على انكسار المقاومة الشركسية، وعاماً سطرت فيه القبائل القفقاسية البطولة والفداء دفاعاً عن عقيدتها ودينها. ويُقيم جميع الشراكسة حول العالم بشهر أيار/مايو من كل عام يوماً يُدعى «الشوغه مافه» أو يوم الحداد الشركسي، لذكر مآثر الأبطال، والحزن على ضحايا عدوان روسيا القيصرية، ومقتل مئات الآلاف خلال الهجرات المتلاحقة نتيجة للإصابة بالأمراض والإجهاد.

انظر أيضًا
 ناتخواج.
 أبزاخ.
 حي الشابسوغ في عمان.
 منطقة الشابسوغ الوطنية.

مراجع

أديغيا
أديغة
تاريخ القوقاز
شركس
شعوب هاجرت من القوقاز
كراسنودار كراي
مجموعات عرقية في الأردن
مجموعات عرقية في الشرق الأوسط
مجموعات عرقية في إسرائيل
مجموعات عرقية في تركيا
مجموعات عرقية في روسيا
مجموعات عرقية في سوريا

الشابسوغ


William Broderick Crawford (født 9. december 1911, død 26. april 1986) var en amerikansk teater-, film-, radio- og tv-skuespiller.

Han var søn af skuespillerene Lester Crawford og Helen Broderick.

Han optrådte i varietéer og i radio, før han scenedebuterede i London i 1932. Debut på Broadway i 1933, hvor en af hans største succeser var i rollen som Lennie i John Steinbecks Mus og Mænd.

Filmdebut i 1937 i Jeg vil ha' en mand. I mange år havde han kun mindre roller, før han i 1949 fik sit store gennembrud i Alle Kongens mænd, som han vandt en Oscar for bedste mandlige hovedrolle for. Han havde nogle andre hovedroller, før han endte i "bagagerummet" som hårdekogt gangster i spanske og italienske westerns i løbet af 1960'erne.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Pennsylvania
Personer fra Philadelphia
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige hovedrolle

Broderick Crawford


Un vin de Bordeaux este orice vin produs în regiunea Bordeaux din sud-vestul Franței, centrat pe orașul Bordeaux pe râul Garonne, la nord de oraș, pe Râul Dordogne se alătură Garonne formarea larg estuar numit Gironde și acoperă întreaga suprafață a departamentului Gironde, cu o suprafața viticolă totală de peste 120.000 de hectare, aceasta fiind cea mai vastă zonă viticolă din Franța. Sunt produse în medie peste 700 de milioane de sticle de vin de Bordeaux, variind de la mari cantități de vinuri de masă consumate zilnic până la unele dintre cele mai scumpe și mai prestigioase vinuri din lume. Marea majoritate a vinurilor produse în Bordeaux sunt roșii (numite uneori "claret" în Marea Britanie), dar sunt produse și vinuri albe dulci (mai ales Sauternes), albe seci și (în cantități mult mai mici) vinuri rosé și spumante (Crémant de Bordeaux). Vinul de Bordeaux este produs de peste 8.500 de producători sau châteaux. Există 54 de denumiri de origine ale vinului de Bordeaux.

Istoric

Vinul a fost introdus în regiunea Bordeaux de către romani, probabil la mijlocul secolului I, pentru consumul local, iar producția de vin a fost continuă în regiune începând de atunci.

În secolul al XII-lea popularitatea vinurilor de Bordeaux a crescut dramatic în Anglia în urma căsătoriei lui Henric Plantagenetul și Eleanor de Aquitania. Prin această căsătorie provincia Aquitania a devenit parte a Imperiului Angevin și de atunci încolo vinul de Bordeaux a fost exportat în Anglia. În acea perioadă Graves era principala regiune vinicolă din Bordeaux, iar principalul soi produs era clairet. Există cronici care menționează omniprezența vinurilor clairet în Anglia, deși acest cuvânt este acum folosit pentru a desemna mai degrabă toate vinurile roșii decât soiul clairet. Exportul vinurilor de Bordeaux a fost întrerupt de izbucnirea Războiului de 100 de ani între Franța și Anglia în 1337. La sfârșitul conflictului în 1453 Franța a reocupat provincia, preluând astfel controlul asupra producției de vin din regiune. Ca parte a Auld Alliance, francezii au acordat negustorilor scoțieni o poziție privilegiată în comerțul cu vin roșu — o poziție care a continuat în mare parte neschimbată după Tratatul de la Edinburgh care a pus capăt alianței militare între Franța și Scoția. Chiar și atunci când regatele protestante ale Angliei și Scoției, conduse ambele de același rege din dinastia Stuart, au încercat să-i ajute militar pe rebelii hughenoți în lupta lor împotriva Franței Catolice din La Rochelle, navele comerciale scoțiene nu au avut voie să pătrundă în estuarul râului Gironde, dar Marina Franceză le-a dus în siguranță în portul Bordeaux pentru a le proteja de pirații hughenoți.

În secolul al XVII-lea, comercianții olandezi au asanat un teren mlăștinos din Médoc pe care a fost plantată viță-de-vie, iar acesta a depășit treptat podgoria Graves, devenind cea mai prestigioasă podgorie din regiunea Bordeaux. Malbec a fost soiul principal de struguri aici până la începutul secolului al XIX-lea, când a fost înlocuit de Cabernet Sauvignon.

În 1855 vinurile châteaux de Bordeaux au fost clasificate; această clasificare rămâne utilizată pe scară largă astăzi. Din 1875 până în 1892 aproape toate podgoriile din regiunea Bordeaux au fost distruse de filoxeră. Industria vinicolă din regiune a fost salvat prin altoirea de viță-de-vie autohtonă pe un portaltoi american rezistent la filoxeră.

Clima și geografia
Aceste râuri delimitează principalele subdiviziuni geografice ale regiunii:

 "Malul drept", situat pe malul drept al râului Dordogne, în partea de nord a regiunii, în jurul orașului Libourne.
 Entre-Deux-Mers, denumirea franceză pentru "între două mări", zona dintre râurile Dordogne și Garonne, ambele fiind caracterizate prin existența mareelor, în centrul regiunii.
 "Malul stâng", situat pe malul stâng al râului Garonne, în partea de vest și de sud a regiunii, chiar în jurul orașului Bordeaux. Malul stâng este subdivizat în:
 Graves, zona în amonte de orașul Bordeaux.
 Médoc, zona în aval de orașul Bordeaux, situată pe o peninsulă între Gironde și Oceanul Atlantic pe malul stâng al Girondei.

Struguri

Vinul roșu de Bordeaux este produs, în general, dintr-un amestec de struguri. Strugurii folosiți în acest amestec sunt Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot, Petit Verdot, Malbec și rareori Carménère. Astăzi Carménère este rar folosit, iar podgoria Château Clerc Milon este una dintre puținele podgorii unde de mai cultivă vița de vie Carménère.

Note

Lectură suplimentară
 Echikson, William. Noble Rot: A Bordeaux Wine Revolution. NY: Norton, 2004.
 Teichgraeber, Tim (8 iunie 2006). "Bordeaux for less dough". San Francisco Chronicle.

Legături externe
 Official Bordeaux Wine website (CIVB)
 Life Goes Better With Bordeaux (Official CIVB US website)
 Official Bordeaux Classifications
 The wines of Bordeaux – The official website of France (in English)
 Bordeaux Wine Guide
 Wine war: Savy New World marketers are devastating the French wine industry
 Robert Parker's Bordeaux vintage chart
 Enobytes Bordeaux vintage chart

Bordeaux

Vin de Bordeaux


Synsphyronus samueli est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Garypidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Pilbara en Australie-Occidentale. Elle se rencontre dans le Cane River Conservation Park.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par en Cullen & Harvey, 2021.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Sam Cullen.

Publication originale
 Cullen & Harvey, 2021 : « New species of the pseudoscorpion genus Synsphyronus (Pseudoscorpiones: Garypidae) from Australia. » Records of the Western Australian Museum, ,  (texte intégral).

Notes et références

Garypidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Australie-Occidentale

Synsphyronus samueli


Cairngorm steht für:

 die Bergkette der Cairngorms in den schottischen Grampian Mountains
 Cairn Gorm, ein 1245 Meter hoher Berg in Schottland, zugleich Namensgeber der Bergkette
 Derry Cairngorm, ein 1155 Meter hoher Berg in Schottland
 den die Bergkette umfassenden Cairngorms-Nationalpark
 die Standseilbahn Cairngorm am Berg Cairn Gorm
 eine Bierbrauerei in der schottischen Ortschaft Aviemore
 Cairngorm (Ontario), einen Ort in Kanada, westlich von London (Ontario)

Cairngorm


Emile Wendling, né le  à Rockerhausen et guillotiné le 27 septembre 1943 à la prison Roter Ochse de Halle-an-der-Saale , est un résistant français batelier du Rhin.

Biographie
Il est le fils d' Emile Wendling, batelier alsacien et de Marie Klaus. Il quitte la péniche familiale pour une école primaire à Reims où il est logé chez des amis à ses parents. Il revient à bord pour faire son apprentissage de batelier, jusqu'en . Puis il a la responsabilité de différentes péniches pour plusieurs sociétés de navigation fluviale.

De 1932 à 1935, il effectue sont service militaire à bord du destroyer Tornade. Il est basé à Toulon.

En 1936, Emile épouse Jeanne Lieby, née le  à Kembs, elle est la sœur de Charles Lieby. Ils auront une fille prénommée Jeanne.

Lorsque la Seconde Guerre mondiale éclate, il est mobilisé à Toulon. À sa démobilisation, il rentre en Alsace annexée de fait et travaille à bord de la péniche La Pierre pour la compagnie de navigation fluviale Vongerichten à Illkirch-Graffenstaden. Il effectue régulièrement des trajets entre Strasbourg et Bâle sur le Rhin mais aussi entre Strasbourg et Sarrebruck par les différents canaux.

Résistance
Il participe à une filière d'évasion de prisonniers de guerre (PG) en les transportant dans sa péniche en Suisse.

En 1942, il fait la connaissance de Lucien Jacob qui travaille pour un agent des renseignements britannique à Bâle. Afin de vérifier l'efficacité des bombardements alliés, il lui demande de recueillir des données sur les destructions subies par les voies de communication et les usines d'armement en Alsace et en Sarre. En août de la même année, lors d'une escale à Bâle, il demande à son beau-frère, Charles Lieby de l'aider dans cette tâche.

Fin août, à son arrivée à Sarrebruck, il assiste au bombardement de la ville par l'aviation alliée. À la mi-septembre, cela lui permet de remettre un rapport détaillé à Lucien Jacob à Strasbourg.

Arrestation, jugement
Le , à la suite d'une dénonciation, Emile Wendling est arrêté au Port du Rhin à Strasbourg en même temps que tout le groupe de Lucien Jacob : Joseph-Louis Metzger, Charles Lieby, Berthe Schenck et Georgette Schenck. Il est incarcéré à la prison de Kehl puis transféré à la prison de Alt Moabit de Berlin.

Les 26 et , le groupe comparait, pour espionnage, devant le 4ème Sénat du Reichskriegsgericht, présidé par le juge Biron. Emile Wendling, comme les trois autres bateliers, est condamné à la peine de mort pour « intelligence avec l'ennemi et haute trahison », ainsi qu'au paiement de  et  devant servir à récompenser le ou les dénonciateurs. Le , le recours en grâce rejeté.

Le , il est guillotiné, par le bourreau Ernst Reindel, à la prison Roter Ochse de Halle-an-der-Saale en même temps que ses trois camarades.

Il est incinéré le . L'urne est déposée au cimetière Sainte-Gertrude de Halle-an-der-Saale. Elle est rapatriée en France le .

Jeanne Wendling est arrêtée en même temps que son mari. Elle est emprisonnée à la prison de Kehl où elle est interrogée et torturée. Ne connaissant rien des activités clandestines de son époux, elle ne parle pas et elle est libérée le .

Reconnaissance
Le , Emile Wendling est cité à l'ordre du corps d'armée avec cette citation suivante :

Distinctions
Il est déclaré « Mort en déportation ».

  par décret du .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 .

Articles connexes

 Bateliers du Rhin
 Arthur Bossler
 Charles Lieby
 Joseph-Louis Metzger
 Lucien Jacob
 Liste de résistants alsaciens
 Chronologie de l'Alsace annexée entre 1939 et 1945

Liens externes

Résistant en Alsace
Résistant alsacien
Alsace pendant la Seconde Guerre mondiale
Condamné à mort exécuté en Allemagne
Naissance en mai 1913
Décès en septembre 1943
Décès à 30 ans

Emile Wendling


El brocatel es una gruesa tela mediana, recamada de flores o figuras salientes. Se tejen los brocateles como todas las demás telas recamadas. Desde la aparición del telar de Jacquard, el brocatel se fabrica en telar mecánico; la producción artesanal ha desaparecido.

Antiguamente se hacía de algodón y de seda grosera pero hoy día con mucha frecuencia se hace solo de algodón. Sirve para tapices, cobertores, cortinas, etc.

El mejor brocatel procedía antes de Venecia, pero las fábricas milanesas y de Génova lo produjeron posteriormente en mayor cantidad, a más bajo precio y de todo color, en particular verde, amarillo, azul, y carmesí.

Características
El brocatel es un tejido que ya existía en el . Se compone, como mínimo, de dos urdimbres y dos tramas. Se trabaja de manera que los motivos resalten de forma pronunciada, gracias a la urdimbre sobre un fondo en ligamento sarga.

Se parece al brocado en la sensación de bordado de realce —debido a la urdimbre superpuesta en raso—, pero se diferencia en los materiales; el brocatel se realiza con fibras más populares como el lino, el algodón o la seda salvaje.

El brocatel, a diferencia del damasco y del brocado, no es reversible; los hilos de la urdimbre, responsables del efecto en relieve del tejido, quedan sin enlazar por el envés.

Véase también
 Brocado
 Damasco (tejido)
 Lampás

Referencias

Bibliografía
 Diccionario de materia mercantil, industrial y agrícola, José Oriol Ronquillo, 1851

Enlaces externos

Telas tejidas

Brocatel


Volotea este o companie spaniolă de aviație privată cu sediul în Asturia.

Flota
Flota Volotea constă în 19 aeronave, cu vârsta medie de 12,8 ani .

Referințe

Transport în Spania

Volotea


Proba de maraton masculin de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc la data de 21 august pe Sambadrom.

Rezultate

Legendă

RA Record african | AM Record american | AS Record asiatic | RE Record european | OCRecord oceanic | RO Record olimpic | RM Record mondial | RN Record național | SA Record sud-american | RC Record al competiției | DNF Nu a terminat | DNS Nu a luat startul | DS Descalificare | EL Cea mai bună performanță europeană a anului | PB Record personal | SB Cea mai bună performanță a sezonului | WL Cea mai bună performanță mondială a anului

Referințe

Legături externe
 Rezultate
  Marathon, Men la Olympedia

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - Maraton (masculin)


Lean van Dyk, né à Omaruru en 1976, est un joueur international namibien de rugby à XV.

Sélectionné à 10 reprises, il a notamment participé à la Coupe du monde 1999.

Biographie
Lean van Dyk naît le  à Omaruru, alors dans le Sud-Ouest africain (devenu la Namibie en 1990).

Il évolue comme ailier ou arrière au sein du Wanderers Rugby Club.

Van Dyk obtient sa première sélection pour la Namibie à l'occasion des qualifications pour la Coupe du monde de rugby à XV 1999, qui se déroulent dans un contexte de tensions raciales qui poussent à avoir un grave débat portant sur la composition de l'équipe et le taux de joueurs noirs qui doivent la composer. Il affronte la Tunisie à Tunis le  (défaite ).

Il participe à tous les matchs de qualification et fait partie du groupe pour disputer la Coupe du monde. Il joue aussi les trois matchs de la poule C contre les Fidji (défaite  ; il marque une transformation et deux pénalités), la France (défaite  ; il marque une transformation et deux pénalités) et le Canada (défaite  ; il inscrit une pénalité). La Namibie termine dernière de sa poule et n'est pas qualifié pour la phase finale de la compétition.

Lean van Dyk joue son dernier match international le  à l'occasion du match de qualifications pour la Coupe du monde de rugby à XV 2003 contre l'Madagascar (victoire ). Évoluant en Afrique du Sud aux Stormers, avec lequel il dispute le Super 12 en 2003, il refuse, avec trois autres joueurs, de participer à la Coupe du monde pour rester avec la réserve de son club, la Western Province, qui doit disputer la Currie Cup, car sa fédération ne pourra pas le rémunérer pendant sa participation à la Coupe du monde, ce qui provoque une grosse polémique.

Quand il prend sa retraite internationale, Lean van Dyk cumule 10 capes, toutes jouées comme titulaire, et a inscrit , soit  et  et .

Néanmoins, on sait qu'il joue en Afrique du Sud aux Stormers, avec lequel il dispute le Super 12 en 2003, puis en Europe, notamment au sein du club italien du Gran Ducato Parma, avec qui il participe au Challenge européen.

Notes et références

Liens externes

Naissance en Namibie
Naissance en juin 1976
Joueur international namibien de rugby à XV
Ailier (rugby à XV)
Arrière (rugby à XV)

Lean van Dyk


West Bengal Socialist Party Hindistan'da sosyalist bir siyasi partidir. Partinin liderliği Kiranmoy Nanda tarafından yürütülmektedir.

Sosyalist Partisi
Hindistan'daki siyasi partiler

Batı Bengal Sosyalist Partisi


Tarčuka (lat. Aubrieta), biljni rod iz porodice krstašica (Brassicaceae) raširen po južnoj (Italija) i jugoistočnoj Europi do  Irana u Aziji. Pripada mu dvadesetak priznatih vrsta trajnica puzačica., od kojih jedna vrsta raste i u Hrvatskoj, stupasta tarčuka (Aubrieta columnae)  kao i njezina podvrsta hrvatska tarčuka.

Rod je opisan 1763.

Vrste

 Aubrieta albanica F.K.Mey. & J.E.Mey.
 Aubrieta alshehbazii Dönmez, Uğurlu & M.A.Koch
 Aubrieta anamasica Peșmen & Güner
 Aubrieta canescens (Boiss.) Bornm.
 Aubrieta columnae Guss.
 Aubrieta deltoidea (L.) DC.
 Aubrieta edentula Boiss.
 Aubrieta ekimii Yüzb., Al-Shehbaz & M.Koch
 Aubrieta erubescens Griseb.
 Aubrieta glabrescens Turrill
 Aubrieta gracilis Spruner ex Boiss.
 Aubrieta intermedia Heldr. & Orph. ex Boiss.
 Aubrieta libanotica Boiss. & Hohen.
 Aubrieta necmi-aksoyi Tunçkol, G.-Özkan & Al-Shehbaz
 Aubrieta olympica Boiss.
 Aubrieta parviflora Boiss.
 Aubrieta pinardi Boiss.
 Aubrieta scardica (Wettst.) Gustavsson
 Aubrieta scyria Halácsy
 Aubrieta thessala H.Boissieu
 Aubrieta vulcanica Hayek & Siehe
 Aubrieta × hybrida Hausskn.

Izvori

Vanjske poveznice

Arabideae

Tarčuka


Kong Haakons Afrejse er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1905, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Den danske prins Carl afrejser med skib fra København 23. november 1905 for at blive Kong Haakon 7. af Norge. Ved hans side ses hustru prinsesse Maud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1905
Begivenheder i 1905
Dokumentariske optagelser
Det norske monarki

Kong Haakons Afrejse


An Lindmania in uska genus han Liliopsida. An Lindmania in nahilalakip ha familia nga Bromeliaceae.

Ilarom nga taxa

 Lindmania arachnoidea
 Lindmania argentea
 Lindmania atrorosea
 Lindmania aurea
 Lindmania brachyphylla
 Lindmania candelabriforma
 Lindmania cylindrostachya
 Lindmania dendritica
 Lindmania dyckioides
 Lindmania geniculata
 Lindmania gracillima
 Lindmania guianensis
 Lindmania holstii
 Lindmania huberi
 Lindmania imitans
 Lindmania lateralis
 Lindmania longipes
 Lindmania maguirei
 Lindmania marahuacae
 Lindmania minor
 Lindmania navioides
 Lindmania nubigena
 Lindmania oliva-estevae
 Lindmania phelpsiae
 Lindmania piresii
 Lindmania riparia
 Lindmania saxicola
 Lindmania serrulata
 Lindmania smithiana
 Lindmania stenophylla
 Lindmania steyermarkii
 Lindmania subsimplex
 Lindmania thyrsoidea
 Lindmania tillandsioides
 Lindmania vinotincta
 Lindmania wurdackii

Mga kasarigan

Lindmania

Lindmania


Kira Horn née le 12 février 1995 à Hambourg, est une joueuse de hockey sur gazon allemande. Elle évolue au poste de milieu de terrain au Der Club an der Alster et avec l'équipe nationale allemande.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2020 .

Carrière

Championnat d'Europe
  : 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueuse allemande de hockey sur gazon
Naissance en février 1995
Naissance à Hambourg
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Kira Horn


, is a shōjo manga series written by Hisaya Nakajo. The manga was serialized in Japan in Hakusensha's semi-monthly shōjo manga magazine, Hana to Yume. The series was concluded with the Japanese release of volume 23 in August 2004.

Hana-Kimi was published in English by Viz Media with the final volume released in the United States in April 2008.

The series centers on Mizuki Ashiya, a Japanese girl who lives in the United States. One day, she sees a track and field competition on TV, and becomes attracted to one of the high jump competitors, Izumi Sano. She begins to idolize the young athlete and eventually transfers to Japan to attend the same school that Sano attends. Sano attends an all-boys high school named Osaka Gakuen and Mizuki attempts to disguise herself as a boy to enter.

Plot
Mizuki Ashiya, a Japanese girl living in the United States, watches a program on TV featuring a high jumper named Izumi Sano. She was amazed by his performance and begins following his athletic career. Years later, she does research on him and discovers that he is currently attending Osaka High School. The school is unfortunately an all-boys school and Mizuki convinces her parents to send her to Japan by herself.

Oblivious to the fact that their daughter is going to attend a boys school, her parents let her go. To enter the school, she cuts off her long hair, disguises herself as a male, and tries her best to give hope to Sano after hearing that he no longer does the high jump anymore. As she settles in, an accident reveals her identity to Hokuto Umeda, the school doctor, and Izumi Sano. Izumi hides his knowledge of Mizuki's gender and tries to help her keep her secret, though it sure is not easy as many situations land Mizuki in compromising positions that will reveal her true gender.

Setting
 or Ohsaka Gakuen as written in the entrance gate of the school in the Japanese drama adaptation, is an all-boys school and the setting of the series. Its sister school is St. Blossoms, an all-girls high school.

The three grade levels are divided into three classes. These nine classes are divided into three dormitories, as most of the students do not stay around the school area. The culture within the individual dormitories are immensely different.

Most students residing in the first dormitory are athletes who were accepted into Osaka High on a sports scholarship. The head of dormitory is Tennouji. The head of the second dormitory is Minami Nanba. The students in the second dorm are a mix of athletes and scholars who have a sports or academic scholarship. The third dormitory consists mainly of artistic and intelligent people and is headed by Masao Himejima. Inter-dorm rivalries are common and become particularly intense during the school's cultural festival.

Characters

  (drama CD)
 Mizuki Ashiya is the female protagonist of the series. She admired Izumi Sano the moment she saw him high jump on TV. She disguises herself as a boy in order to enroll herself into Sano's school, Osaka Gakuen which allows her to get closer with Sano. She is a fun-loving, cheerful and optimistic character who cares deeply for her family and friends. Unfortunately, despite her kind heart, she is what one would call a ditz, so the secret of her gender has to constantly be protected by Sano. She has an older brother who arrived in Japan with the intent of bringing her home, but was forced to allow her to stay. It is suggested in the manga that the protectiveness of her older brother and her sheltered life in general has contributed to her frank and trusting nature, as well as her inability to hide her emotions.
 She was portrayed by Maki Horikita in the Japanese drama adaptation, Ella Chen in the Taiwanese drama adaptation and Sulli Choi in the Korean drama adaption.

  (drama CD)
 Izumi Sano is the male protagonist of the series. An excellent high jumper before entering high school, he stopped for personal reasons when he entered high school. He found out Mizuki's true gender due to an accident early in the series. When he was young, his parents were involved in a car accident which killed his mother, impacting the family deeply. Sano ran away from home because of disagreements with his father but father and son reconcile in the end.
 He was portrayed by Shun Oguri in the Japanese drama adaptation, Wu Zun in the Taiwanese drama adaptation and Choi Minho in the Korean drama adaption.

  (drama CD)
 Nakatsu is one of the students in living in the second dormitory. He likes Mizuki but he does not know that she is really a girl, causing some of his classmates to believe that he is homosexual. However, it is suggested that he is merely attracted to Mizuki's femininity which she has trouble hiding. When Nakatsu discovers Sano's feelings for Mizuki, he gives them his blessings in order to protect his friendship with Sano and let Mizuki be happy with the one she loves.
 He was portrayed by Toma Ikuta in the Japanese drama adaptation and Jiro Wang in the Taiwanese drama adaptation and Lee Hyun-woo in the Korea drama adaption.

Media

Manga

The manga series was first serialized in the 20th issue of Hakusensha's semi-monthly shōjo manga magazine, Hana to Yume in 1996. Its serialization continued where the series ended with 23 collected volumes with 144 chapters without including 5 special chapters that were published during the series' serialization and another 5 special chapters that were published after the series ended.

The series' 23 volumes were first published under the Hana to Yume Comics. It was then later re-published into 12 volumes of aizōban under the Hana to Yume Comics Special imprint. Each volume featured a new cover illustration and design as well as coloured pages.

Hana-Kimi was also published in English by Viz Media. The English release was previously only limited to Waldenbooks from February to May 2004. It was then made available to other retail stores after May that year. The English title originated from a fan abbreviation of the original Japanese title as the official U.S. translation ends the title with a he instead of e.

In March 2012, Viz Media released a 3-in-1 edition of all the previously published Hana-Kimi manga books in North America. Instead of 23 manga books, the series spans a total of eight 3-in-1 large manga books. The last volume of the 3-in-1 special edition was published in April, 2014.

Books
An illustration collection titled  was released on May 19, 2004. 11 days later on May 30, 2004, a character book titled as . The illustration collection was also licensed in English by Viz Media under the title, The Art of Hana-Kimi. It was released on November 21, 2006.

On August 20, 2009, a manga anthology was published as a tribute to the series was released under the Hana to Yume Comics Special imprint. It was titled,  and was drawn by various manga artist including Satoshi Morie, affiliated with the magazine where Hana-Kimi was serialized. The cover was illustrated by the original author herself.

Drama CDs
There were a number of drama CDs released for the series. Only 2 were released commercially by Hakusensha and Marine Entertainment. The first drama CD was released on April 26, 2000. The second drama CD, titled  was released on August 23, 2002.

Live-action drama
Hana-Kimi has been adapted into several live-television dramas:
 2006 – Hanazakarino Kimitachihe. It starred Ella Chen of S.H.E, Wu Chun and Jiro Wang of Fahrenheit and Danson Tang. The adaption was aired on Chinese Television System (CTS) and Gala Television (GTV) Variety Show/CH 28 from November 2006 for 15 episodes.
 2007 – Hanazakari no Kimitachi e. It starred Maki Horikita, Shun Oguri and Toma Ikuta. The adaption was aired on Fuji Television from July to September 2007 for 12 episodes.
 2011 – Hanazakari no Kimitachi e 2011. It starred Atsuko Maeda of Japan's popular girl group AKB48, Aoi Nakamura and Shohei Miura. The adaption was aired on Fuji Television from July to September 2011 for 11 episodes.
 2012 – To the Beautiful You, starring Sulli of f(x), Choi Minho of SHINee and Lee Hyun-woo. The adaption aired on SBS on August 15, 2012 for 16 episodes.

Reception
The 23 Japanese volumes of the series has sold over 17 million copies in Japan. The English release of volume 6 was ranked 9th in the Bookscan chart while six months after, volume 9 came in 5th as one of the top-selling graphic novels in North America. The English release of volume 1 and 2 of the series were nominated under the Graphic Novel category of The Quills Awards in 2005. The series came in 3rd place for Top Shōjo Manga in Singapore in February 2007. According to Tohan, aizōban volumes 11 and 12 ranked 6th place for the week of September 12, 2007.

The English release of volume 17 was ranked 8th in the Publishers Weekly Comics Bestseller list. The 23rd volume of Hana-Kimi was released by Viz Media on April 1, 2008 and it was ranked 5th in the monthly Top 20 Graphic Novels rankings for the March 31, 2008 to April 27, 2008 period.

The total sales for the series' Japanese volumes came in 5th after Death Note in the ranking of the most read series throughout year 2007. The series ranked 37th place in Matt Blind's Top 300 series in 2008. It was later chosen as one of the series for School Library Journal's Good Comics for Kids Summer Reading Challenge in 2009.

Maria Lin noted that while she normally disliked female protagonists in manga, she praised Mizuki as an exception, crediting her with lifting the manga above other "pretty boy manga", enjoying her "never-give-up attitude". While Lin enjoyed the art style, she found the male characters' designs at times generic. Sheena McNeil felt that the premise was "shallow", but upon reading, found herself "caught up in the story". McNeil praised the art, citing its importance in a story of deception, enjoying the "gorgeous" character designs, but appreciating the departure from strict aesthetics for humour.

Liann Cooper felt that Hana-Kimi was one of Viz's most important shōjo properties due to its combination of humour, angst and the artwork, but criticised their cover design.

Kat Avila, due to the fourth volume's humour and attractive male characters, found she enjoyed Hana-Kimi better than Girl Got Game.

By the fourth and fifth volume, the author had increased the cast, but Maria Lin felt that the storyline was still coherent despite this.

References

Further reading

External links

1996 manga
Cross-dressing in anime and manga
Hakusensha franchises
Hakusensha manga
Manga adapted into television series
Romance anime and manga
Shōjo manga
Viz Media manga

Hana-Kimi


أحمد يالجن قايا  هو شاعر تركي معاصر. ولد في شهر ديسمبر 1963 بمدينة غيرسون في تركيا.

حياته
أتم تعليمه الابتدائي والإعدادي بـ ألمانيا؛ أما تعليمه الثانوي فلقد أتمه في إسطنبول. درس العديد من العلوم مثل (الاستثمار، وعلم الإدارة، والهندسة وعلم صناعه المنسوجات) وذلك في العديد من الجامعات الكبرى مثل (جامعة روتجرس، جامعة الاناضول، جامعة البوغازايجي، الجامعة التقنية باسطنبول ومعهد نامانجان للاقتصاد الهندسي). عمل بمجال الإدارة في العديد من المجالات المختلفة. وكذلك كان عضوًا بهيئة التدريس بمعهد «نامانجان» للعلوم الهندسية أوزباكستان.

ترعرع بألمانيا، وأتم المرحلة الثانوية بها، وتعلم في تركيا وكتب في الولايات المتحدة الأمريكية وعمل في أوزباكستان، عاد مؤخرًا إلى مسقط رأسه تركيا ليمارس عمله بمجال الإدارة في الحقل الهندسي.

كتبه
نشر العديد من الكتابات والتراجم والأشعار والمقالات والرسائل العلمية في العديد من المجلات والصحف المصرية والإنجليزية والألمانية والتركية مثل " Yosh Kuch, Das Licht, Impact, Al-Ahram Weekly, Zaman Vahdet, Mavera, Kırağı, Endülüs, " وحصل على العديد من الجوائز.

عمل يالجن قايا وكيلًا لمجلة (كراغي، Kırağı) الشعرية في الفترة بين عامب 1995 و1997، كما شغل وظيفة رئاسة تحرير مجلة الأندلس في الفترة بين عامب 1997 و1998.

أعماله
 أشعار الليل، (Poems of Night ،2005): وهي بعض من مختارات الأشعار التي طبعت مع ريجرد ميلدستون.
 قطرات من الجغرافيا الدموية (مورسويل،2006): وهي عبارة عن قصيدة، وهي من الأشعار المترجمة.
 في«مياه الشوق»: كتاب شعري وهو عباره عن (مختارات شعرية).
 دموع قلبى: كتاب وهو عبارة عن أشعار مختارة باللغة الأوزبكية، تاشكنت، 2001.
 الشعر الذي بقى يتيما (إسطنبول،2001)
 لايوجد مكان بالجبل
 له العديد من الأبحاث في مجال الهندسة مثل
 استخدام المنتجات الغازية ("مشروع، إسطنبول، مطبوع، مورسويل، 2005).
 استخدام ديناميكية الإنسان الآلى" وهو عبارة عن (بحث، إسطنبول، 1991، مطبوع، نامانجان، 2005)

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غيرسون (مدينة)
أكاديميون أتراك
خريجو جامعة إسطنبول التقنية
خريجو جامعة بوغازجي
شعراء وشاعرات أتراك
علماء أتراك
كتاب غير روائيين أتراك
مهندسون ميكانيكيون أتراك
مواليد 1383 هـ
مواليد 1963
مواليد في غيرسون (مدينة)
خريجو ثانوية كاباتاش للذكور

أحمد يالجن قايا


Der Olivbraune Erlen-Milchling oder Erlenbruch-Milchling (Lactarius obscuratus) ist eine Pilzart aus der Familie der Täublingsverwandten (Russulaceae). Es ist ein kleiner Milchling mit einem glatten bis runzeligen Hut, der gelblich bis orange- oder zimtbraun gefärbt ist und mitunter auch olivgrün getönt sein kann. Der Milchling ist ein Erlenbegleiter, der auf feuchten Böden häufig in großen Scharen auftritt. Die Fruchtkörper erscheinen von Juli bis Anfang November.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist 1–3 cm breit, ganz jung schwach gewölbt, bald abgeflacht und in der Mitte niedergedrückt mit einem kleinen, stumpfen, dunkler gefärbten Buckel. Die Huthaut ist mehr oder weniger glatt und matt und fühlt sich feucht etwas fettig an. Er ist orangeocker bis orangebraun gefärbt, wobei die Mitte meist etwas dunkler getönt ist und oft einen Olivstich hat. Der Rand ist durchscheinend gerieft und glatt bis schwach wellig.

Die bogigen, jung weißlichen und später schmutzig ockerorangen Lamellen sind breit am Stiel angewachsen oder laufen etwas daran herab. Sie sind nicht oder nur wenig gegabelt und ihre Lamellenschneiden sind glatt.

Der zylindrische und im Alter hohle Stiel ist 1–3 cm lang und 3–5 cm breit. Die Oberfläche ist glatt, jung hellocker, später rötlich-braun.

Das Fleisch ist cremefarben bis bräunlich und riecht schwach obstartig. Der Geschmack ist mild, aber eher unangenehm und oft etwas zusammenziehend. Die weiße bis wässrig-weiße Milch ist zuerst unveränderlich, färbt sich aber nach einigen Minuten auf einem weißen Taschentuch gelblich.

Mikroskopische Merkmale
Die fast rundlichen bis elliptischen Sporen sind durchschnittlich 7,1–8,1 µm lang und 5,7–6,3 µm breit. Der Q-Wert (Quotient aus Sporenlänge und -breite) ist 1,1–1,3. Das Sporenornament ist zwischen 0,8 und 1,3 µm hoch (–1,5) und besteht aus gratig verlängerten Warzen und kurzen Rippen die durch feinere Linien zu einem unvollständigen mehr oder weniger unregelmäßigen Netz verbunden sind. Der Hilarfleck ist meist inamyloid.

Die zylindrisch bis keuligen eins- bis viersporigen Basidien sind keulig und messen 30–50 × 8–12 µm. Die Pleuromakrozystiden sind selten bis ziemlich zahlreich und messen (35–) 40–120 × 5,5–12 µm. Sie sind mehr oder weniger zylindrisch bis schmal spindelig und am oberen Ende spitz. Die Lamellenschneiden sind meist steril und tragen wenige bis sehr zahlreiche Cheilomakrozystiden, die 20–45 µm lang und 5–8 (–10) µm breit sind. Sie sind spindelig bis flaschenförmig und oben spitz.

Die Huthaut (Pileipellis) ist ein an 50–90 µm dickes Epithelium, das aus rundlichen oder mehr oder weniger isodiametrischen und 10–25 µm breiten Zellen besteht. Vereinzelt stehen zystidenartige, kopfige, Hyphenendzellen hervor, die 15–20 µm lang und 4–6 µm breit sind.

Artabgrenzung
Der Olivfarbenen Erlen-Milchling ist im Feld nur schwer vom nah verwandten Großsporigen Erlen-Milchling (Lactarius cyathuliformis ) und dem ebenfalls nah verwandten Moos-Milchling (Lactarius omphaliformis ) zu unterscheiden, da der Hut sehr variabel gefärbt sein kann. So gibt es Sippen mit rotbraunen und solche mit graubraunen oder olivgetönten Hüten. Am ehesten sind die beiden Arten aufgrund ihrer Sporenform und -größe zu unterscheiden. Lactarius cyathuliformis soll nach Heilmann-Clausen mehr olivgetöne Hüte und größere Sporen und laut Bon einen ziemlich kurzen Stiel haben. Insgesamt wirken die Fruchtkörper kräftiger als beim Olivfarbenen Erlen-Milchling. Der kleine Moos-Milchling lässt sich am ehesten anhand der blassen und lebhaften Hutfarbe und der bald rissig aufreißenden Huthaut erkennen. Seine Sporen sind mittelgroß.

Ökologie
Der Olivbraune Erlen-Milchling ist ein Mykorrhizapilz, der ausschließlich mit Erlen eine symbiotische Beziehung eingeht. Man findet den Milchling daher in Hain-Sternmieren- und Eschen-Schwarzerlen-Auwäldern, in Erlenbrüchen und in Grauerlenwäldern. Zusammen mit Erlen wächst er aber auch in Weich- und Hartholzauen und in (Sternmieren)-Hainbuchen-Eichenwäldern. In feuchten Senken und an Bachrändern kann man den Milchling auch oft mitten in Buchen-, Buchen-Tannen- und Tannen-Fichtenwäldern finden. Der Pilz mag feuchte bis wechselnasse, abflussträge, tonige, basen- und nährstoffreiche Böden, die zumindest periodisch sauerstofffrei sind. Er kommt auf verschlammten Aue- und tiefgründigen Gleyböden vor. In den Westalpen (Hoch-Savoien) steigt die Art zusammen mit Grünerlen bis 1400 m NN auf. Die Fruchtkörper wachsen meist truppweise und erscheinen von Mitte Juli bis Anfang November, gelegentlich auch schon früher.

Verbreitung

Der Milchling ist eine holarktische verbreitete Art, die in Nordamerika (USA, Kanada, Mexiko), in Nordasien (Kamtschatka), auf Grönland und in Europa vorkommt. In Europa ist er nur mäßig verbreitet bis ziemlich selten, kommt aber vermutlich im gesamten Verbreitungsgebiet der Erle vor. Im Süden ist die Art von Spanien über Italien bis nach Slowenien und im Westen von Frankreich über die Beneluxstaaten bis nach Irland und Großbritannien verbreitet. In Großbritannien erstreckt sich das Verbreitungsgebiet im Norden bis zu den Hebriden. Der Milchling wurde in ganz Mitteleuropa, in Fennoskandinavien und im benachbarten Nordrussland nachgewiesen.
In Deutschland kommt die Art zerstreut bis selten vor und in der Schweiz ist der Milchling verbreitet aber nicht häufig.

Systematik
Die Art wurde erstmals 1828 durch Wilhelm Lasch als Agaricus obscuratus beschrieben. 1838 stellt Elias Magnus Fries die Art in die Gattung Lactarius, sodass der Milchling seinen heute gültigen Namen erhielt. Die Art hat mehrere taxonomische Synonyme, unter anderem wurde es von Fries 1874 als Lactarius obnubilus beschrieben. 1891 stellte Otto Kuntze den Milchling in als Lactifluus obnubilus in seine neu geschaffene Gattung Lactifluus. Als taxonomische Synonyme gelten heute Lactarius radiatus  (1940), der 1974 von Romagnesi zu Varietät Lactarius obscuratus var. radiatus heruntergestuft wurde. Auch Lactarius tabidus f. obscurior  (1905) wird heute als synonym angesehen. Lactarius obscuratus im Sinne von Moser (1983) und Korhonen (1984) ist nach Auffassung von Heilmann-Clausen synonym zu Lactarius cyathuliformis .

Infragenerische Systematik
M. Bon stellt den Milchling in die Sektion Obscurati. Bei den Vertretern der Sektion handelt es sich um kleine Milchlinge mit ein bis drei Zentimeter breiten Hüten, die einen deutlich gerieften Rand haben. Der Geruch ist unauffällig. Die Milch ist spärlich oder trocknet rasch ein und ihre Sporen sind deutlich länger als breit. Bei Basso steht er in der Untergattung und Sektion Rhysocybella.

Varietäten
 Lactarius obscuratus var. radiatus  1974.
 Der Hut ist ohne olivfarbene Töne. Die Hutmitte ist rötlich-ocker bis rötlich-braun, der Rand ist blasser und schon jung deutlich radial gerieft. Der Milchling wächst an subalpinen Standorten unter Grünerlen
 Lactarius obscuratus var. subalpinus  1999.
 Der rötlich-ockerfarbene bis rötlich-braune Hut ist 2,3–5 cm breit und ohne olivbraune Töne. Der Rand ist deutlich und lang gerieft, die Lamellen und der Stiel sind rötlich-ocker, die Milch mehr oder weniger unveränderlich. Mitunter kann sie sich auf einem weißen Papier langsam gelblich verfärben. Auch diese Varietät wächst an subalpinen Standorten unter Grünerlen.

Bedeutung
Der Olivbraune Erlen-Milchling ist kein Speisepilz.

Quellen

Einzelnachweise

Weblinks

Milchlinge
Ungenießbarer Pilz

Olivbrauner Erlen-Milchling


Junji Goto (født 9. august 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Junji Goto


Mihael Psel (grčki Μιχαήλ Ψελλός, Mikhaēl Psellos) bio je bizantski redovnik, pisac, filozof, političar i povjesničar. Rođen je najvjerojatnije u Carigradu, 1017. ili 1018. te se vjeruje da je umro 1078., ali je moguće da je živio do 1096. Njegovo je krsno ime bilo Konstantin, ali je uzeo ime Mihael kad je postao redovnik, dok je Psel nadimak, koji znači "mucavac".

Mihael je bio obrazovan u Carigradu. Kad je imao deset godina, poslan je izvan Carigrada te je radio kao tajnik jednog suca, kako bi pomogao obitelji da skupi novac za sestrin miraz. Nakon sestrine smrti, Mihael se vratio u Carigrad kako bi nastavio obrazovanje. Učitelj mu je bio pjesnik Ivan Mauropous te je Mihael u to doba upoznao Konstantina (kasnije patrijarh Konstantin III. Lihud) i Ivana (kasnije patrijarh Ivan VIII. Carigradski). Neko je vrijeme Mihael sam radio kao sudac, a kasnije je postao savjetnik bizantskog cara Konstantina IX. Monomaha, na kraju čije je vladavine ušao u manastir Olimp u Bitiniji, 1054. Nakon smrti cara Konstantina, Mihaela je na dvor pozvala carica Teodora III. te je on postao politički savjetnik još nekoliko careva. Nije poznato kada je točno Mihael umro.

Najpoznatije Mihaelovo djelo je Chronographia, u kojoj je opisao bizantske careve tijekom stoljeća u kojem je živio.

Izvori
Herbermann, Charles (1913). Michael Psellus. Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Grčki književnici
Bizantski povjesničari

Mihael Psel


ටිබෙටයේ ලාසා අගනුර සිට කිලෝමීටර් 940 ගිය තැන වර්ග මීටර 160ක් විශාල, අඩි 300ක් පමන ගැඹුරැති මානස නැමැති නිසල විල පවතී. මෙය හිමාලයේ ටිබෙට නිම්නයේ පවතින විශාලතම ජලතීර දෙකෙන් එකකි. බෞද්ධ හා හිංදු සාහිත්‍යයේ මෙම මානස හා අනෝතත්ත යන විල් ගැන කතාන්දර රැසක් පවතී.  මෙම වැවක් බවත් මෙම වැව තැනුවේ හිරණ්‍යකස්සප නම් අධිරාජයාගේ සොහොයුරු මානස කුමරු බවටත් ජනශ්‍රැති පවතී. මේ නිසාවෙන් මෙම ජල කඳට මානස යන නම ලැබුණ බව කියවේ. මෙම පෙදෙසේ ඇති රමණීය ශීත ස්වභාවය නිසා බොහෝ සංචාරකයන් ආකර්ෂණය කර ගනී.

මානස විල


شوتايم أرابيا كانت إحدى أكبر الشبكات التلفزيونية المدفوعة في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا، وكانت ملكية مشتركة بين شوتايم أرابيا مملوكة لشركة جلف دي تي اتش دي سي، وهي مشروع مشترك بين شركة مشاريع الكويت القابضة (كيبكو) التي تملك %80 من جلف دي تي اتش ومؤسسة فياكوم، التي تمتلك نسبة الـ %20 المتبقية.

البث
عندما تم إطلاق شوتايم ارابيا، كانت بعض قنواتها هي TMC و MTV و VH1 ونيكلودين وTV Land وParamount و Style ودسكفري و Hallmark. Gulf DTH F.Z. L.L.C. كانت الشركة العاملة وراء البث التلفزيوني الرقمي المدفوع، شوتايم العربية. كانت منشآتها الإذاعية في مدينة دبي للإعلام في الإمارات العربية المتحدة ومحطة النقل الفضائي للوصلة الصاعدة التابعة لها هي سماكوم، المزود الاحتكاري للوصلة الصاعدة في الإمارات. استخدمت شوتايم العربية تقنية Irdeto Access Conditional Access لتشفير قنوات DTH الخاصة بها عبر الأقمار الصناعية ومنصة OpenTV التفاعلية التي تعمل في المقام الأول على أجهزة فك التشفير UEC Multi-Media5.

تشكيلة شو تايم ارابيا

أندماج مع شركة أوربت
في 12 يوليو 2009 ، أعلنت شركة شوتايم العربية وشركة أوربت كوميونيكيشنز عن اندماجها في إنشاء «أكبر منصة للتلفزيون المدفوع» في الشرق الأوسط وشمال إفريقيا.

الشركة المشكلة حديثًا هي شراكة متساوية توفر 70 قناة حصرية تضم أفلامًا ورياضات ومسلسلات ومحتوى عربيًا وعروضًا دولية جديدة.

يمكن للعملاء الجدد الاشتراك في الحزم التي تضم برامج شوتايم ارابيا وشبكة أوربت الإعلامية، في حين أن المشتركين الحاليين سيكونون قادرين على الاحتفاظ بمحتوياتهم أو ترقيتها. ستقدم الشركة قنوات HD والفيديو حسب الطلب والخدمات التفاعلية الأخرى.

انظر أيضا
 شوتايم

مراجع

انحلالات سنة 2009 في الإمارات العربية المتحدة
تأسيسات سنة 1996 في الإمارات العربية المتحدة
خدمات التلفاز الفضائي
شبكات تلفزيونية
شبكات فضائية
شركات إعلامية انحلت في 2009
شركات إعلامية أسست في 1996
شركات إعلامية في الإمارات العربية المتحدة
شركات إنتاج تلفزيوني
شركات سابقة في الإمارات العربية المتحدة
شوتايم
صناعة التلفزيون
قنوات تلفزيونية في الإمارات العربية المتحدة

شوتايم أرابيا


Lanzhou (kineski: 蘭州, pinyin: Lánzhōu; doslovno: "Prefektura orhideja") je najveći i glavni grad kineske pokrajine Gansu. Povijesno, Lanzhou je bio važna postaja na putu svile i danas je važno prometno središte. Grad je smješten na lijevoj obali rijeke Jangce povezujući željeznicom zapadni dio s ostatkom države na istoku. Prema popisu stanovništva iz 2010. godine u Lanzhou je živjelo 3.616.163 stanovnika, ali se 2018. procjenjivalo kako je u središnjem gradskom području živjelo oko 2.890.000 stanovnika

Zemljopis
Lanzhou se nalazi u jugoistočnom dijelu pokrajine, u gornjem toku rijeke Huang Ho (Žute rijeke), na mjestu gdje rijeka izlazi iz planinskog područja. Lanzhou je tgovačko i prometno središte od pradavnih vremena jer se nalazi na južnom kraju trgovačke rute koja vodi prema središnoj Aziji.

Povijest

Izvorno na području naroda zapadnog Qianga (Qijia kultura, 2400.-1900. pr. Kr.), Lanzhou je postao dio teritorija države Qin u 6. stoljeću prije Krista. Područje Lanzhoua je stoljećima imalo strateški značaj za Kinesko Carstvo jer je preko njega išao promet iz gornjeg toka Žute rijeke i Tarimske zavale.

Godine 81. pr. Kr., pod dinastijom Han (206. pr. Kr. - 220. g. Po Kr.), koji su ga osvojili od Huna (Huandi Chanyu), Lanzhou postaje središte vojne krajine (jùn) Jincheng, a kasnije županije Jincheng (Xiàn), kasnije preimenovane u Yunwu. Nekada se grad zvao "Zlatni grad", a još od prvog tisućljeća prije Krista bio je glavna karika na drevnom sjevernom putu svile i također važnom povijesnom prijelazu do Žute rijeke. Kako bi zaštitio grad, Kineski zid je proširen do Yumena ("Vrata žada"). Dijelovi Velikog kineskog zida još uvijek postoje u gradskom području.

Nakon pada dinastije Han, Lanzhou je postao glavni grad plemenskih država koje su se izmjenjivale. U 4. stoljeću kratko je bio glavni grad neovisne države Raniji Liang. Dinastija Sjeverni Wei (386. – 534.) ponovno uspostavlja vojnu krajinu i županiju Jincheng (金城 "Zlatni grad"). Miješanje različitih kulturnih utjecaja dovelo je do toga da je područje današnje pokrajine Gansu od 5. do 11. stoljeća postalo središte budizma. Pod dinastijom Sui (581. – 618.) grad je prvi put postao sjedište prefekture Lanzhou, zadržavajući to ime pod dinastijom Tang (618. – 907.). Godine 763. područje je zauzelo Tibetsko carstvo, a 843. ga je ponovno osvojio T'ang. Kasnije je pao u ruke dinastije Zapadne Xia (koja je cvjetala u Qinghaiju od 11. do 13. stoljeća), a potom je preuzela dinastija Song (960. – 112.) 1041. godine. Ime Lanzhou je ponovno uspostavljeno, a županija preimenovana u Lanzhuan.

Nakon 1127. pao je u ruke dinastije Jin, a nakon 1235. godine došao je u posjed Mongolskog carstva (Dinastija Yuan, 1271. – 1368.) U vrijeme dinastije Ming (1368. – 1644.) prefektura je degradirana u županiju i stavljena pod upravu Lintao superiorne prefekture, ali je 1477. Lanzhou ponovno uspostavljen kao politička jedinica.

Današnje ime grad je stekao 1656. godine za vrijeme dinastije Qing kada je Gansu 1666. godine postao zasebna pokrajina, a Lanzhou njezin glavni grad.

Godine 1739. sjedište je prebačeno iz Lintaa u Lanzhou, koji je kasnije postao nad-prefektura Lanzhou.

Lanzhou je teško oštećen tijekom Dunganske pobune (1864. – 1875.). Naposljetku je dinastija Qing sprovela pogrom od Gansua do Yunnana, u kojemu je stradalo oko 12 milijuna kineskih muslimana. Druga Dunganska sufijska buna (1895. – 96.) se proširila na Gansu iz Qinghaija, a ugušili su je lojalistički muslimani. Dvadesetih i tridesetih godina prošlog stoljeća Lanzhou je postao središte sovjetskog utjecaja u sjeverozapadnoj Kini. Tijekom Drugog kinesko-japanskog rata (1937. – 1945.) Lanzhou, povezan s Xi'anom autocestom 1935., postao je kraj 3200 km duge kinesko-sovjetske autoceste, koja se koristila kao put za sovjetsku pomoć namijenjenu za područje Xi'ana. Ova autocesta ostala je primarni prometni pravac sjeverozapadne Kine do završetka željezničke pruge od Lanzhoua do Ürümqija u Xinjiangu.

Grad je bio sjedište trenutno upražnjene rimokatoličke biskupije, a nekad je bio središte apostolskog vikarijata sjevernog Kan-Sua.

Tijekom 1937. godine i japanske invazije Kine, Guominjunski muslimanski generali Ma Hongkui i Ma Bufang (tzv. "Ma klika" koja se kasnije pridružila Kuomintangu) štitili su Lanzhou svojom konjanicom, pružajući tako otpor Japancima koji nikad nisu osvojili Lanzhou. Tijekom rata Lanzhou je teško bombardiralo Carsko japansko ratno zrakoplovstvo.

Znamenitosti
Na planini Wuquan (五泉山) nalaze se mnogi spomenici tradicionalne kineske arhitekture. Također, planina Xinglong prekrivena je gustom borovom šumom i šarenim hramovima razbacanima posvuda. Planinski park Pet proljeća (五泉山公园) sagrađen je na sjevernoj strani planine Gaolan, a poznat je po pet vrela i nekoliko budističkih hramova.
U samom gradu nalazi se Zhongshan most (中山桥), prvi stalni most preko Žute rijeke, dovršen 1909. godine. Džamija Xiguan (关 清真寺), jedna je od većih džamija u Kini. Botanički vrt Lanzhoua (兰州植物园), koji se nalazi u distriktu Anning, ima veliki izbor drveća, cvijeća i ostalih biljaka.

Muzej Lanzhoua (市 博物馆) je važna kulturna postaja na Putu svile. Od listopada 2017. u zbirci se nalazi više od 13.000 predmeta, uključujući keramiku, porculan, broncu, krasopis, kovanice, žad, kamen, itd. Tu se nalaze 52 nacionalna prvoklasna kulturna predmeta i 78 nacionalnih kulturnih relikvija druge razine, te 682 nacionalnih kulturnih relikvija treće razine.

Uprava

Stanovništvo
Stanovništvo uže gradske jezgre Lanzhoua je prema popisu 2018. god. bilo 2.890.000 stanovnika, to je gotovo duplo više nego što su bile procjene 2009. god.

Gospodarstvo

Minerali (kao što su: ugljen, cinka, zlato, srebro, nikal, mangan, glina i dr.) su osnovni dio gradskog gospodarstva, a termoelektrana se opskrbljuje ugljenom iz polja u Qinghaiju. Osim toga, tu je i hidroelektrana u klancu Zhulama Gansu, a izgrađena je višenamjenska brana u klisuri Liujia na Žutoj rijeci.

Lanzhou je i centar za prikupljanje i marketing, te za poljoprivrednu i stočarsku proizvodnju, kao i proizvode kao što su: pšenica, povrće, grah, ulje, dinja, breskva, duhan, ruže, jabuke i ljiljane.

Ostale važne industrije uključuju tvornice tekstila, preradu gume i tvornice gnojiva, rafineriju nafte, petrokemiju, strojeve i metaluršku industriju. Grad je središte petrokemijske i teške industrije ovog dijela Kine. Lanzhou ima jednu od najvećih rafinerija nafte u zemlji, a Lanzhou je središte petrokemijske industrije u pokrajini. Također proizvodi opremu za naftnu industriju.

Lanzhou ima veliku tekstilnu industriju, posebno poznatu po proizvodnji vune i proizvoda od kože. Osim toga, on proizvodi lokomotive i željeznički materijal sa sjeverozapada, kao i rudarske alate i opremu.

Proizvodi od aluminija, industrijske kemikalije i gnojiva proizvode se u velikim razmjerima, a postoji i velika industrija gume.

Lanzhou je jedan od središta kineske nuklearne industrije od 1960. godine.

Zbratimljeni gradovi

Izvori

Glavni gradovi kineskih pokrajina

Lanzhou


Læsø Kunsthal er en kunstinstitution beliggende i Østerby Havn på Læsø. De cirka 260 m2 udstillingsareal fordelt på to etager blev indviet 1. juli 2012. Udover den faste samling af Erik Sparres jernfigurer, er der hvert år skiftende udstillinger.

Siden 2012 har kunsthallen arrangeret Læsø Litteraturfestival.

Historie
Det norsk-fødte par Jon Eirik Lundberg og Helene Høie (f. 1974) havde siden 2006 færdes på Læsø. De lejede den gamle smedje på havnen i Østerby Havn. Hvor der er bygget flere fiskeskibe, bl.a FN341 Aland og FN111 Charlotte.  Efter en ombygning slog de 1. juli 2012 dørene op til kunsthallens første udstilling. I sommeren 2015 blev Læsø Kunsthal en selvejende institution.

Udstillinger

Fast samling
Kunsthallens faste samling blev erhvervet af Jon Eirik Lundberg i 2008. Den består af cirka 30 skulpturer i jern skabt af kunstner-smeden Erik Sparre (1936-2008). Det meste af samlingen er siden doneret til Den Selvejende Institution Læsø Kunsthal, og udgør institutionens grundkapital.

19. oktober 2018 indviede Læsø Kunsthal i Østerby Havn den syv meter høje skulptur "Vinduestårnet" af Per Kirkeby. "Vinduestårnet" blev Kirkebys sidste murstensværk, og den sammenfatter grundelementer fra alle hans tidligere murstensværker. Projektet blev virkeliggjort i et samarbejde mellem Per Kirkeby (død i maj 2018), Læsø Kunsthal, Læsø Kommune, lokalbefolkningen, samt fonde fra fastlandet.

Udstillinger efter år

Læsø Litteraturfestival
Læsø Litteraturfestival startede i 2012 som et én-dags arrangement. Efter udvidelser af programmet over flere dage i 2014, 2015, 2016 og 2017, var festivalen i 2018 tilbage i den oprindelige form.

Deltagere efter år

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Kunsthal
Kunsthal
Etableret i 2012
Museer i Region Nordjylland

Læsø Kunsthal


L' (en occitan : avenguda Pèire Jòrdi Latecoèra) est une voie de la commune française de Blagnac.

Situation et accès
L'avenue Pierre-Georges Latécoère est une voie publique située dans Blagnac. Elle correspond à une partie de la route métropolitaine 1E (anciennement départementale 1E avant 2017), située intégralement sur la commune de Blagnac où elle est également les avenues Claude-Gonin et de Purpan.

L'avenue Pierre-Georges Latécoère rencontre les voies suivantes, dans l'ordre des numéros croissants (« g » indique que la rue se situe à gauche, « d » à droite) :

 Rue Saint-Michel du Touch (d)
 Rue Marie-Curie (d) et rue Velasquez (g)
 Avenue Claude-Gonin (continuité) et avenue Lucien-Servanty (d)
L'avenue Pierre-Georges Latécoère est parcourue quasi-intégralement par la ligne T2 du tramway, mais n'est pas desservie directement par celui-ci.

Origine du nom
La voie honore Pierre-Georges Latécoère (1883-1943), entrepreneur français des débuts de l'aviation commerciale française de l'entre-deux-guerres.

Historique
Avant la construction de l'autoroute A621 dans les années 1990, elle était une partie de la route menant à l'aéroport de Toulouse-Blagnac.

Entre 2013 et 2015, l'avenue est entièrement réaménagée pour y faire passer le tramway.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
  : Régie municipale de restauration

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Pierre-Georges-Latécoère

Avenue Pierre-Georges-Latécoère (Blagnac)