Şirinler (Fransızca: Les Schtroumpfs), Belçikalı çizer Pierre Culliford'un oluşturduğu çizgi roman ve animasyon dizisinin ortak ismidir. 1958'de Pierre Culliford tarafından çizgi roman olarak ortaya çıktı. 1981'de televizyonda gösterilen Şirinler büyük ilgi gördü. Yıllarca Türkiye'de de yayınlanan çizgi dizi, başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere birçok ülkede, yüksek izlenme oranlarına rağmen gösterimden kaldırılmıştır.

2008 yılında, Şirinlerin 50. yılı kutlamaları kapsamında Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu hayrına Avrupa'nın birçok ülkesini kapsayan bir açık artırma kampanyası düzenlenmiş ve 124.700 Euro UNICEF'e bağışlanmıştır.

Sosyalizm tartışması
Şirinler'in İngilizce adı olan "Smurf" kelimesinin "Socialist Men Under Red Flag"ın (Kızıl Bayrak Altındaki Sosyalist Adamlar) kısaltması olduğu "iddiası" bir şehir efsanesinden ibarettir. Çünkü, Şirinler'in yaratıcısı Peyo tarafından Şirinler'e verilen orijinal isim Les Schtroumpfs'tur.

1998 yılında yazar Marc Schmidt; Avrupa kültürünü konu alan, içinde sosyalizm etkileri barındıran Şirinler kaynaklı bir parodi yazdı. Fransız sosyolog Antoine Buéno 2011 yılında yayınladığı kitabında onları totaliter ve ırkçı ütopya olarak tanımladı.

Karakterler

 Şirin Baba: Asıl adı: Schtroumpf. Şirinler'in lideridir. Diğer şirinlerin aksine kırmızı kıyafetleriyle dikkat çeker. Sihir konusunda uzmandır.
 Şirine: Şirin Köyü'ndeki tek kadın şirindir. Uzun, dalgalı ve sarı saçlara sahiptir. İlk olarak Gargamel tarafından Şirinler'i yok etmek amacıyla Şirin Köyü'ne gönderilmiş ancak Şirin Baba'nın sihri ile gerçek bir Şirin olmuştur.
 Gözlüklü Şirin: Şirinler içinde tek gözlüklü olanıdır. Kitap okur ve yazar. Şirin Baba'nın yardımcısıdır. Çok geveze olduğu için genellikle konuşmasını bitiremeden diğer Şirinler tarafından fırlatılıp atılır ve hep kafa üstü düşer.
 Usta Şirin: Köyün her konuda uzman ve dâhi Şirin'idir. Yaptığı icatlar sayesinde Şirinler'in hayatını kolaylaştırır. Kulağının arkasında bir kalem takılıdır.
 Hayalci Şirin: Her zaman hayalî yerler ve kişiler görür.
 Somurtkan Şirin: Köydeki en anti-sosyal Şirin'dir. Her şeyden nefret eder.
 Aşçı Şirin: Köyün obur aşçısıdır. Çoğu zaman kendi yemeklerini köydekilere silah olarak verir ya da kendisi yer.
 Güçlü Şirin: Köyün en güçlüsüdür. Genellikle evinde ağırlık malzemeleri bulunur. Kolunda bir kalp dövmesi vardır. Şirine'ye aşıktır.
 Süslü Şirin: Kulak arkasında bir çiçek takılıdır. Elinde aynası eksik olmaz.
 Şakacı Şirin: Köyde herkese şaka yapan şirindir. Çoğu zaman diğer şirinlere bir hediye paketi verir ve bu paket her seferinde aynı şekilde açan şirinin elinde patlar.
 Tembel Şirin: İki ağaca bağladığı hamağında sürekli uyur ve başka bir şirinin onu dürtüklemesiyle hamaktan düşerek uyanır.
 Gargamel: Şirinler'in baş düşmanı ve Şirinler'in varlığından haberdar olan tek kişidir. Amacı onları yakalayarak altına çevirmek, yemek ya da onları satarak para kazanmaktır.
 Azman: Gargamel'e yardım eden bir kedidir. Her zaman Şirinleri yemek ister.

Ayrıca bakınız
 Şirinler (film)
 Şirinler 2
 Şirinler 3: Kayıp Köy

Kaynakça

Kurgusal türler ve ırklar
Medya imtiyazları
1980'lerde geçici akımlar
Fantastik çizgi romanlar
Cüce benzeri yaratıklar
Popüler kültürde efsanevi yaratıklar
Popüler kültürde mitoloji
Popüler kültürde Cermen mitolojisi
Popüler kültürde Kelt mitolojisi
Avrupa mit ve efsanelerine dayanan eserler
Avrupa mit ve efsanelerine dayanan filmler

Şirinler


Bătălia de la Râmnic a avut loc pe 8 iunie 1481 lângă Râmnicu Sărat între armatele Moldovei și  Țării Românești.

Context

În noiembrie 1477, Ștefan cel Mare a invadat Țara Românească, l-a înlăturat de pe tron pe fostul său protejat Laiotă Basarab și l-a instaurat pe Basarab cel Tânăr Țepeluș. Ca și în cazul lui Laiotă, loialitatea noului domn muntean față de Moldova va fi de scurtă durată din cauza amenințărilor Porții dar și a presiunilor venite din partea a o mare parte dintre boieri. În 1479 Țepeluș participă alături de trupele otomane conduse de Isa-bey și frații Mihaloğlu la campania de jaf din Transilvania însă armata invadatoare este interceptată și învinsă în Bătălia de la Câmpul Pâinii de forțele transilvănene conduse de voievodul Ștefan Báthory de Ecsed.

În iunie 1480, în timp ce Țepeluș era la Istanbul, Ștefan cel Mare, alături de voievodul Transilvaniei, intră cu trupele în Țara Românească și îl înscăunează pe Mircea al II-lea, unul din fiii lui Vlad Dracul. În februarie 1481 Țepeluș revine în țară alături de trupe otomane conduse de frații Mihaloğlu, dornici de răzbunare după înfrângerea de la Câmpul Pâinii, și își recapătă tronul. Otomanii au intrat din nou în Transilvania însă, după ce află că Ștefan Báthory deja era marș spre tabăra lor, se retrag în Țara Românească de unde să pregătească o nouă invazie în vară. Țepeluș nu își permitea să întrețină o armată străină pe teritoriul său timp de câteva luni și în plus dorea pacea cu voievodul Transilvaniei astfel că îi convinge pe otomani să invadeze în schimb Moldova.

Desfășurarea bătăliei

În iunie 1481 Țepeluș, împreună cu Ali-bey și Iskender-bey, trece granița pe la Cetatea Crăciuna însă nu se îndreaptă spre Chilia, așa cum se așteptau moldovenii ci înaintează pe râul Siret spre Roman, unde era adăpostit pretendentul la tron Mircea al II-lea. Când au ajuns la Lunca cea mare, în zona Bacăuului, otomanii au aflat că sultanul Mohamed al II-lea a murit iar cei doi fii ai săi, Baiazid al II-lea și Gem, au început lupta pentru tron, astfel că majoritatea trupelor otomane au părăsit Moldova pentru a se alătura luptelor interne iar Țepeluș a decis retragerea spre Țara Românească. La 8 iulie armata munteană (care s-ar fi ridicat la un număr de 20000 de oameni) este interceptată de către forțele moldovene lângă Râmnicu Sărat. Bătălia a fost echilibrată (doi mari boieri moldoveni și cumnatul lui Ștefan au fost uciși) însă victoria a fost deplină pentru domnul Moldovei. După unele surse Țepeluș a fost prins și decapitat însă istoricii moderni susțin că a fugit la sud de Dunăre de unde se va întoarce pentru încă o scurtă domnie în 1482

Otomanii care au participat la bătălie sunt urmăriți și uciși până la cetatea Turnu (reședința lui Ali-bey), pe care moldovenii o asediază, după care întreprind o serie de jafuri la sud de Dunăre. Ștefan cel Mare îl pune pe tron pe Vlad Călugărul, un alt fiu a lui Vlad Dracul, însă și acesta se va supune noului sultan, Baiazid al II-lea și va participa la asedierea și ocuparea  Chiliei și Cetății Albe de către otomani în 1484.

Note

Istoria României
Bătăliile Moldovei
Bătăliile Țării Românești
Bătăliile lui Ștefan cel Mare
Bătălii medievale
1481

Bătălia de la Râmnic (1481)


1922  este un film american dramatic de groază din 2017 regizat de Zak Hilditch. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Thomas Jane și Neal McDonough. Este bazat pe o povestire omonimă de Stephen King publicată în colecția Full Dark, No Stars. A avut premiera la 20 octombrie 2017.

Prezentare

Wilfred "Wilf" James (Thomas Jane) merge într-un hotel din oraș pentru a-și scrie confesiunea despre o crimă comisă în 1922.

În 1922, James era un fermier care locuia în Hemingford Home, Nebraska  împreună cu soția sa, Arlette (Molly Parker) și cu fiul său, Henry (Dylan Schmid) de 14 ani. Wilf și Arlette se ceartă cu privire la soarta unor terenuri moștenite recent. Arlette vrea să le vândă complet pentru a deschide un magazin de îmbrăcăminte în Omaha. Perechea ajunge să discute despre divorț, iar Arlette afirmă că Henry va veni cu ea la oraș. Wilf decide să-l convingă pe fiul său să-l ajute s-o ucidă pe Arlette ca s-o împiedice să ia băiatul cu ea, ținând cont de faptul că Henry este îndrăgostit de o vecină, Shannon (Kaitlyn Bernard). Henry este de acord în cele din urmă.

James pretinde că este de acord cu vânzarea pământurilor, lăudând-o pe Arlette. Arlette decide să sărbătorească și se îmbată. După ce o duc în pat, fiind foarte beată, Wilf și Henry o ucid cu intenția de a o îngropa într-unul din câmpurile de porumb. Cu toate acestea, Henry leșină, iar James decide să-i arunce cadavrul într-o fântână părăsită de lângă casă. A doua zi, aruncă și o vacă în fântână, pentru a avea un motiv pentru umplerea fântânii cu pământ. Cu toate acestea, șeriful Jones (Brian d'Arcy James) are suspiciuni ca urmare a dispariției femeii. Îl întreabă pe Wilf despre Arlette, iar Wilf afirmă că ea și-a umplut o valiză cu haine și a plecat la oraș.

Henry devine izolat și tăcut, îngrijorând-o pe prietena sa Shannon. Asta pentru că începe să-i pară rău de crima comisă. Mai târziu, Shannon ajunge să fie însărcinată. Ea este trimisă la o instituție religioasă până când copilul se va naște pentru a-i fi luat. Henry, cu toate acestea, fuge împreună cu Shannon, lăsându-l pe Wilf singur.

Pe măsură ce trece iarna, casa lui Wilf rămâne fără acoperiș și este infestată cu șobolani și mâna îi este infectată. El o vede pe soția sa moartă, care îi spune despre seria de jafuri ale lui Henry cu Shannon, sub numele de "Bandiții îndrăgostiți". Dar Shannon este împușcată și pierde copilul. Văzând că Shannon a murit în dimineața următoare, Henry se sinucide.

Mâna lui Wilf este amputată și se găsește un corp neidentificat, care poate fi al lui Arlette. Trupul lui Henry este livrat lui Wilf, unde, ca și cel al lui Arlette, este plin de mușcături de șobolan. Wilf încearcă să vândă terenul tatălui lui Shannon (Neal McDonough), care îl gonește. Se mută la oraș, dar este întotdeauna urmărit de șobolani.

Anii trec, iar în 1930 Wilf își scrie mărturisirea. În acest timp, șobolanii s-au infiltrat în camera sa și apar cei trei morți, Arlette, Henry și Shannon. Henry, care are un cuțit în mână, afirmă apoi că moartea lui Wilf va fi rapidă.

Distribuție
 Thomas Jane - Wilfred James
 Dylan Schmid - Henry James
 Molly Parker - Arlette James
 Neal McDonough - Harlan Cotterie
 Kaitlyn Bernard - Shannon Cotterie
 Brian d'Arcy James - șeriful Jones

Primire
1922 a avut parte de recenzii pozitive. Pe Rotten Tomatoes are un scor de 88%. John DeFore de la The Hollywood Reporter a afirmat că "filmul nu este foarte înfricoșător dar, în schimb, descrie suferința protagonistului său ca un putregai lent."

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme bazate pe lucrările lui Stephen King

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Zak Hilditch
Filme de groază din anii 2010
Filme Netflix
Filme realizate în Vancouver
Filme cu fantome

1922 (film)


قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية هي أول قاعدة بيانات قانونية إلكترونية انجزت في المنطقة العربية. بدء مشروع قاعدة التشريعات في عام 2004 من قبل برنامج الأمم المتحدة الانمائي، ونفذ من قبل مشروع إدارة الحكم في المنطقة العربية (POGAR). وبالتنسيق مع مجلس القضاء الأعلى العراقي.ان الهدف من هذا المشروع هوجمع وتقنين مجموعة الدساتير والقوانين العراقية المتاحة وجعلها في متناول القضاة والمحامين والاكادميين والنواب وجميع الاشخاص الذين يسعون إلى المعرفة القانونية. ان هذه المصادر القانونية أصبحت في متناول الجميع مجانا.
لقد تم نشر قاعدة التشريعات العراقية النسخة الثانية والتي تم تنفيذها عام 2008 على شبكة الانترنيت وهي تضع بمتناول المستخدمين 27433 نص قانوني موزعة على الشكل التالي: 7136 قانون و 4265 امر وزاري و 3268 نظام و 5029 تصريح الخ... أي جميع النصوص القانونية التي اعتمدت منذ عام 1917. من الجدير بالذكر ان مكتب العراق الإقليمي لبرنامج الأمم المتحدة الانمائي هو المصدر الممول لقاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية.

لقد انقسم المشروع إلى ثلاث مراحل:
 المرحلة الأولى (2004 - 2006): في هذة المرحلة جهزت نسخة كاملة من الوقائع العراقية الجريدة الرسمية العراقية، والتي تتضمن كل القانون والمرسوم والنصوص القانونية منذ تاسيس الدولة العراقية.
 المرحلة الثانية (2006 – 2008): خلال هذة المرحلة ادخلت عدد من التعديلات على قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية وعلى سبيل المثال لا الحصر مايلي:
 جمع القوانين والتشريعات في المنطقة الكردية وقد تضمنتها قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية، وهذة النصوص التي تم الحصول عليها من الجريدة الرسمية لكردستان العراق من (1992 – 2007) تتيح للمستخدمين ميزة مقارنة التشريعات الكردية العراقية مع التشريعات التي ادمجت بقاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية.
 جميع النصوص القانونية في قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية مرتبطة معا عن طريق استخدام وصلات إلكترونية.
 القانون الجنائي وقانون الاجراءات الجنائية والمدونة التجارية وكل مدونة قانونية تظم جميع القوانين والأنظمة والنصوص القانونية الأخرى وكذالك القرارات الصادرة عن المحاكم والتي تتصل بشكل خاص.
 مسؤلون في القطاع القضائي في العراق قد تم تدريبهم في مجال استخدام قاعدة التشريعات والتنضيمات العراقية لضمان الفائدة للدولة العراقية، وان العمل قد تم انجازه.
 المرحلة الثالثة (2008- 2010) : بدأت المرحلة الثانية من برنامج الأمم المتحدة الانمائي في سبتمبر 2008، وهناك عدد من الانشطة التي سوف تنفذ في هذا السياق. اولا: استكمال قاعدة البانات وادمجها مع المصادر ذات الصلة ان لم تكن قد اضيفت. ثانيا: تحقيق الفائدة لعدد كبير من الممارسين ومستخدمين من المحاكم بالقدر الممكن. ثالثا: ضمان المشروع على المدى البعيد والاستدامة على وجه التحديد:
 الانتهاء من عملية جمع البيانات ومحاولة استكمال قاعدة التشريعات والتنضيمات العراقية والتأكد من انها تشمل جميع القوانين الوضعية العراقية وجميع المواد ذات الصلة، وفي نهاية جمع البيانات سوف تطيق أو تنفذ في جميع أنحاء العراق بهدف جمع أكبر عدد من القرارات الصادرة عن المحاكم، وعدد من الفتاوى التي تصدر عن مجلس شورى الدولة، واستعراض أكبر قدر ممكن من القوانين.
 تطبيق جميع ما تبقى من مجالات القانون: وكما ذكرنا سابقا، هناك ثلاثة مدونات قانونية اعدت في المرحلة الثانية. وفي المرحلة الثالثة سوف تنشئ مدونات قانونية في جميع المجالات الرئيسية المتبقية. وقد حدد موضوع المدونات التي ستنشأ وتشمل: القانون المدني ويتضمن (قانون العقود، وقانون الضرر)، قانون الأحوال الشخصية، القانون الإداري، قانون الملكية الخ....
 التدريب على استخدام قاعدة التشريعات: من اجل ضمان ان قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية تحقق الفائدة لأكبر عدد من المحامين العراقيين والعاملين ضمن مجال القانون بصورة عامة وللترويج والإعلان عن قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية.
 ضمان ادامة المشروع: وأخيرا، فان عدد من المسؤلين العراقيين سوف يتم تدريبهم لتحديث قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية وفق اسس منتظمة وضمان ان المشروع سوف ينتقل إلى السلطات العراقية في النهاية. وسيتم التحديث والحفاظ على القوانين الصادرة في المستقبل والمزيد من قرارات المحاكم. وان مجلس القضاء الأعلى العراقي يعمل على استدامة ودعم المشروع ويعمل على اعداد وابقاء موظفين متفرغين لهذا الغرض.

قاعدة التشريعات والتنضيمات العراقية متاحة باللغة العربية فقط. القانون العراقي لم يترجم إلى أي لغة أخرى على نحو منهجي. لذالك حتى الباحثين القانونيين وغيرهم من الفقهاء المهتمين بالقانون العراقي لابد لهم من الاطلاع على القوانين باللغة العربية. والباحثين الذين يهتمون بالتعلم المزيد عن مميزات قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية غير الناطقين بالعربية تحميل برنامج PowerPoint الذي يوضح مختلف المهام المتعلقة بقاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية باللغة الإنكليزية.

وصلات خارجية
 قاعدة التشريعات والتنظيمات العراقية
 السلطة القضائية العراقية
 مجلس الوزراء العراقي
 مجلس النواب العراقي
 برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
 برنامج إدارة الحكم في الدول العربية
 مكتب العراق لبرنامج الأمم المتحدة الإنمائي
 بعثـة الأمم المتحـدة لمســاعدة العراق - يونـامـي

السلطة القضائية في العراق
برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
حكومة العراق
قانون عراقي

قواعد بيانات في العراق

قاعدة التشريعات العراقية


Flirt à Saint-Moritz est un film allemand avec coproduction suisse réalisé par Herbert Selpin, sorti en 1934.

Synopsis
A Pontresina, en Suisse, Tielkko est l'espoir de l'équipe allemande de saut à ski. Brillant, le sportif est également - et malheureusement - attiré par les cafés et les dancings de Saint-Moritz. Séduit par Violett, une jolie coquette anglaise, il en oublie l'entraînement et ce qui devait arriver arrive : la chute au cours de la compétition. Il lui faudra changer pour remonter la pente et reconquérir  Lies, skieuse émérite qui, elle, l'aime vraiment.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Herbert Selpin
 Scénario :  d'après son roman homonyme (éditions E. Keils Verlag, Berlin 1930)
 Musique : Will Meisel
 Décors : Robert Dietrich, Bruno Lutz
 Photographie : Sepp Allgeier, Richard Angst
 Montage : Lena Neumann
 Production : Ralph Scotoni
 Sociétés de production et de distribution : Terra Filmkunst (Berlin) et Interna Tonfilm (Zurich)
 Pays de production : ,
 Format : 35mm, Noir et blanc, 1,37:1
 Durée : 95
 Dates de sortie :
 Allemagne :
 Suisse :

Distribution
 Sepp Rist : Uli Beckers
 Vivgenz Eickstedt : Tielko Groots
 Edith Anders : Lies
 Eric Helgar : Moritz
 Rudolf Klicks : Max
 Friedrich Ettel : Friedrich Holm
 Annie Markart : Violett Moore
 Walter Rilla : le violoniste Peter Tonani

Voir aussi

Bibliographie
 Hervé Dumont, « Der Springer von Pontresina », Histoire du Cinéma suisse. Films de fiction 1896-1965, Editions Cinémathèque suisse, Lausanne, 1987, 591 p., ,

Liens externes

Film allemand sorti en 1934
Film suisse sorti en 1934
Film allemand en noir et blanc
Film suisse en noir et blanc
Adaptation d'un roman allemand au cinéma

Flirt à Saint-Moritz


Clorit se poate referi la:

 Clorit (anion), anionul provenit de la acidul cloros sau o sare a acestuia
 Clorit (mineral), mineral din categoria silicaților și germanaților având formula chimică generală (Mg,Fe,Mn,Ni,Zn,Al)4-6(Si,Al)4O10(OH,O)2

Clorit (dezambiguizare)


Florenz Ziegfeld (1867-1932), impresario américain
 Ziegfeld Follies, spectacle de revues créé par Florenz Ziegfeld
 Ziegfeld Girl, surnom des danseuses de la revue
 Ziegfeld Theatre, salle de spectacle au style médiéval construite en 1927 et détruite en 1966, ayant accueilli les Ziegfeld Follies
 Ziegfeld Theatre, salle de cinéma construite en partie sur la salle précédente et reprenant son nom

 Le Grand Ziegfeld (1936), film reprenant la revue
 Ziegfeld Follies (1945), film reprenant la revue

Ziegfeld


Cosmo es el primer álbum en solitario del baterista de Creedence Clearwater Revival, Doug Clifford. El nombre del álbum, proviene del apodo de Clifford. Fue grabado en las sesiones de Mardi Gras. Fue lanzado en septiembre de 1972.

Lista de canciones

 Latin Music - 3:14
 Regret It - 2:22
 Guitars, Drums & Girls - 2:13
 I'm A Man - 2:26
 She's About A Mover - 2:30
 I Just Want To Cry - 2:50
 Get Your Raise - 2:37
 Daydream - 2:11
 Take A Train - 2:13
 Death Machine - 2:25
 Swingin' In A Hammock - 2:25

Álbumes de Doug Clifford
Álbumes de 1972

Cosmo (álbum de Doug Clifford)


Biljasuvarski rajon (azerski: Biləsuvar rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Biljasuvarski rajon se nalazi na jugu Azerbajdžana te graniči s Iranom. Središte rajona je Biljasuvar. Površina Biljasuvarskog rajona iznosi 1.400 km². Biljasuvarski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 87.508 stanovnika, od čega su 43.630 muškarci, a 43.878 žene.

Agdamski rajon se sastoji od 26 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Biljasuvarski rajon


O Incidente Nikolaevsk (em russo Николаевский инцидент, Nikolajewski inzident, Jap. 尼港事件, Nikō jiken) foi uma série de eventos durante a Guerra Civil Russa em fevereiro-março de 1920, que culminou em um massacre de várias centenas de japoneses na cidade siberiana de Nikolayevsk no Amur (Niko japonês).

No início de fevereiro de 1920, uma comunidade japonesa de cerca de 450 pessoas e uma guarnição de 350 membros da 14ª Divisão do Exército Imperial Japonês como parte das Forças de Intervenção da Sibéria estavam em Nikolayevsk. Em janeiro de 1920, a cidade foi cercada por guerrilheiros sob o comando de Yakov Tryapitsyn, que estava em uma aliança frouxa com o Exército Vermelho bolchevique.

Como os guerrilheiros eram numericamente superiores e havia poucas perspectivas de reforço da guarnição japonesa devido à grande distância de outras tropas japonesas, o comandante da guarnição concedeu às tropas de Tryapizyn acesso à cidade.O exército japonês lançou um ataque surpresa em 12 de março de 1920. Isso falhou miseravelmente e resultou na execução dos sobreviventes da guarnição e na morte de dezenas de civis japoneses, dos quais apenas 122 sobreviveram. Quando uma expedição japonesa chegou a localidade no final de maio, Tryapitsyn executou os prisioneiros japoneses e russos restantes e incendiou a cidade.

O governo japonês apresentou um protesto contra o governo bolchevique em Moscou e exigiu reparações. O governo russo respondeu capturando e executando Tryapitsyn. No entanto, isso não foi suficiente para o governo japonês, e eles aproveitaram esse incidente como uma oportunidade para ocupar a metade norte de Sakhalin e atrasaram o reconhecimento diplomático da União Soviética até 1925. Em abril de 1920, para evitar uma guerra direta com o Japão, a Rússia Soviética estabeleceu um estado-tampão, a República do Extremo Oriente, que existiu até 1922.

Guerra Civil Russa

Incidente de Nikolayevsk


Albatros à nez jaune peut désigner deux sous-espèces d'albatros, qui autrefois étaient considérés comme conspécifiques :

 Albatros à nez jaune de l'océan Atlantique —  ;
 Albatros à nez jaune de l'océan Indien — .

Nom d'oiseau ambigu

Albatros à nez jaune


Lotononis, biljni rod iz porodice mahunarki raširen ponajviše po istočnoj i južnoj Africi, dijelovima južne Europe (Bugarska, Grčka), i Maloj Aziji.

Pripada mu 99 vrsta trajnica i jednogodšnjeg raslinja.

Vrste

 Lotononis acocksii B.-E.van Wyk
 Lotononis acuminata Eckl. & Zeyh.
 Lotononis acutiflora Benth.
 Lotononis alpina (Eckl. & Zeyh.) B.-E.van Wyk
 Lotononis amajubica (Burtt Davy) B.-E.van Wyk
 Lotononis anthyllopsis B.-E.van Wyk
 Lotononis arenicola Schltr. ex De Wild.
 Lotononis argentea Eckl. & Zeyh.
 Lotononis azurea Benth.
 Lotononis azureoides B.-E.van Wyk
 Lotononis bachmanniana Dümmer
 Lotononis brachyantha Harms
 Lotononis brevicaulis B.-E.van Wyk
 Lotononis burchellii Benth.
 Lotononis caerulescens (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis carnea B.-E.van Wyk
 Lotononis carnosa (Eckl. & Zeyh.) Benth.
 Lotononis complanata B.-E.van Wyk
 Lotononis comptonii B.-E.van Wyk
 Lotononis crumaniana Burch. ex Benth.
 Lotononis curtii Harms
 Lotononis dahlgrenii B.-E.van Wyk
 Lotononis delicata (Baker f.) Polhill
 Lotononis densa (Thunb.) Harv.
 Lotononis dichiloides Sond.
 Lotononis dissitinodis B.-E.van Wyk
 Lotononis divaricata Benth.
 Lotononis elongata (Thunb.) D.Dietr.
 Lotononis eriocarpa (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis evansiana Burtt Davy
 Lotononis exstipulata L.Bolus
 Lotononis falcata Benth.
 Lotononis fastigiata (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis filiformis B.-E.van Wyk
 Lotononis fruticoides B.-E.van Wyk
 Lotononis galpinii Dümmer
 Lotononis genistoides (Fenzl) Benth.
 Lotononis glabra (Thunb.) Druce
 Lotononis glabrescens (Dümmer) B.-E.van Wyk
 Lotononis gracilifolia B.-E.van Wyk
 Lotononis harveyi B.-E.van Wyk
 Lotononis holosericea (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis involucrata (P.J.Bergius) Benth.
 Lotononis jacottetii (Schinz) B.-E.van Wyk
 Lotononis lamprifolia B.-E.van Wyk
 Lotononis laxa Eckl. & Zeyh.
 Lotononis lenticula Benth.
 Lotononis leptoloba Bolus ex Schltr.
 Lotononis linearifolia B.-E.van Wyk
 Lotononis listioides Dinter & Harms
 Lotononis lotononoides (Scott Elliot) B.-E.van Wyk
 Lotononis macroloba B.-E.van Wyk & Kolberg
 Lotononis macrosepala Conrath
 Lotononis maculata Dümmer
 Lotononis maximiliani Schltr. ex De Wild.
 Lotononis meyeri (C.Presl) B.-E.van Wyk
 Lotononis micrantha (Thunb.) Eckl. & Zeyh.
 Lotononis minor Dümmer & A.J.Jenn.
 Lotononis monophylla Harv.
 Lotononis nutans B.-E.van Wyk
 Lotononis oxyptera (E.Mey.) Benth.
 Lotononis pachycarpa Dinter ex B.-E.van Wyk
 Lotononis pallens Benth.
 Lotononis pallidirosea Dinter & Harms
 Lotononis parviflora (P.J.Bergius) D.Dietr.
 Lotononis perplexa (E.Mey.) Eckl. & Zeyh.
 Lotononis pottiae Burtt Davy
 Lotononis prolifera (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis prostrata (Burm.f.) Benth.
 Lotononis pseudodelicata (Torre) Polhill
 Lotononis pulchella (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis pumila Eckl. & Zeyh.
 Lotononis pungens Eckl. & Zeyh.
 Lotononis purpurescens B.-E.van Wyk
 Lotononis rabenaviana Dinter & Harms
 Lotononis racemiflora B.-E.van Wyk
 Lotononis rigida (E.Mey.) Benth.
 Lotononis rostrata Benth.
 Lotononis sabulosa T.M.Salter
 Lotononis schreiberae B.-E.van Wyk
 Lotononis sericophylla Benth.
 Lotononis serpentinicola Wild
 Lotononis sparsiflora (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis stenophylla (Eckl. & Zeyh.) B.-E.van Wyk
 Lotononis stricta (Eckl. & Zeyh.) B.-E.van Wyk
 Lotononis strigillosa (Merxm. & A.Schreib.) A.Schreib.
 Lotononis tenella (E.Mey.) Eckl. & Zeyh.
 Lotononis tenuis Baker
 Lotononis trichodes (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis umbellata Benth.
 Lotononis varia (E.Mey.) Steud.
 Lotononis venosa B.-E.van Wyk
 Lotononis viborgioides Benth.
 Lotononis villosa (E.Mey.) Steud.
 Lotononis viminea (E.Mey.) B.-E.van Wyk
 Lotononis virgata B.-E.van Wyk
 Lotononis wilmsii Dümmer

Sinonimi
 Amphinomia DC.
 Aulacinthus E.Mey.
 Buchenroedera Eckl. & Zeyh.
 Capnitis E.Mey.
 Colobotus E.Mey.
 Krebsia Eckl. & Zeyh.
 Lapasathus C.Presl
 Leptidium C.Presl
 Leptis E.Mey. ex Eckl. & Zeyh.
 Lipozygis E.Mey.
 Polylobium Eckl. & Zeyh.
 Telina E.Mey.

Izvori

Crotalarieae

Lotononis


Fogo na Canjica é um filme brasileiro de 1948, dirigido por Luiz de Barros, que também assinou o roteiro ao lado de Gita de Barros. .

Os números musicais foram interpretados por Dalva de Oliveira, Herivelto Martins, Zezé Gonzaga, Jararaca & Ratinho, Nilo Chagas, Linda Batista e Dircinha Batista.

Sinopse
Maria (Olivinha Carvalho) é filha de um fazendeiro. Após ficar noiva, o pai realiza uma grande festa junina em celebração. Maria (Olivinha Carvalho) é apaixonada pelo pracinha João (Orlando Villar), que foi para a guerra, combater no front italiano.Padre Renato (Walter Siqueira) resolve contar para as moças locais a triste história de amor, quando o rapaz retorna, causando enorme confusão no local.

Elenco
Olivinha Carvalho como Maria
Orlando Villar como João
Walter Siqueira como Padre Renato
Hortênsia Santos como Mãe de Maria
Augusto Aníbal como Fulgêncio
Silveira Lima como Antônio
Zé Trindade
Rosina Grey
Jackson de Souza
Chocolate
Walter D'Ávila

Produção
O filme foi produzido pelas companhias Cinédia, de Adhemar Gonzaga, Laboratórios Eletrônicos do Brasil  e Dita Filmes, sendo distribuído pela Paulista Filmes.

As gravações ocorreram nos estúdios da Brasil Vita Filmes, antiga companhia cinematográfica fundada por Carmen Santos.

Ligações externas

Filmes do Brasil de 1948
Filmes dirigidos por Luiz de Barros
Filmes de comédia do Brasil
Filmes em preto e branco
Filmes de comédia da década de 1940
Filmes em língua portuguesa

Fogo na Canjica


Eugenia Sabău (n. 1 noiembrie 1875, Orosia- d. 25 noiembrie  1960, Târgu-Mureș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Eugenia Sabău, născută în localitatea Orosia, județul Mureș, a avut ca activitate permanentă grija casnică, devenind mai târziu membră a Reuniunii femeilor române unite Sfânta Maria din Târnăveni.

A fost aleasă ca delegată a Reuniunii femeilor române din comitatul Târnava Mică, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

A decedat la Târgu-Mureș în data de 25 noiembrie 1960.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1875
Decese în 1960
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Eugenia Sabău


.mt Malta için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Malta
mt

.mt


Castanheira, Portekiz'de Trancoso belediyesine bağlı olan, 8,85 km2 yüzölçümüne sahip, 235 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Trancoso

Castanheira (Trancoso)


Zusidava este un gen de insecte lepidoptere din familia Drepanidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Zusidava

Zusidava


Fugløya er en ø i Gildeskål kommune i Nordland fylke i Norge. Den har et areal på 13 km². Fugløya har en karakteristisk form fra både nord og syd. De markerede toppe er fra vest Hagtind (765 moh.), Skiftesåfjellet (723 moh.), Stortindene (595 moh.), Geitkollen (347 moh.) og længst mod øst den bratte Ramntinden (222 moh.).

En frugtbart jordbund har gjort at der har boet folk på øen i lang tid. Efter 2. verdenskrig boede der omkring 200 mennesker på Fugløya. Så sent som i 1960 havde øen 124 indbyggere. I dag bruges husene i hovedsageligt  som feriehuse.

En vestlig del af øen er beskyttet som Fugløya naturreservat. Indenfor reservatet ligger vragdele efter et tysk fly som styrtet ned  den 22. maj 1942. Også i 1968 styrtede et fly på Fugløyfjellet, og begge ombord omkom.

Den nordøstlige del af øen er præget af en god fjeldkvalitet,  som gør stedet til et populært rejsemål for fjeldklatring  og bouldering). Klatring på Fugløya er beskrevet i klatreføreren «Polarsirkelklatring». Siden 2009 har ''Bodø Klatreklubb' 'arrangeret en klatrefestival i begyndelsen af august. Festivalen havde i 2010 også status som national klatresamling.

Kilder og henvisninger

Øer i Nordland
Gildeskål

Fugløya (Gildeskål)


المد الشيعي مصطلح يطلق على ظاهرة انتشار الشيعة وتزايد أعدادهم في البلدان ذات أغلبية تتبع المذهب السني كالأردن أو المغرب أو غيرها من الدول العربية وغير العربية.

حيثيات

ظاهرة الاستبصار

وهي تعبير عن الانتقال إلى المذهب الشيعي الإثناعشري من مذهب أو من ديانة أخرى. وعادة يكون لهؤلاء المستبصرين اهتمام خاص في المواقع الرسمية الشيعية حيث يتم التعريف بهم ونشر أبحاثهم ومؤلفاتهم. وكمثال على هذا فإن موقع عقائد الشيعي خصص لكل مستبصر صفحته الخاصة.

من مشاهير المستبصرين

 الدمرداش العقالي: مستشار سابق للرئيس حسني مبارك.
 الدكتور محمد التيجاني السماوي: كاتب تونسي.
 الدكتور نور الدين الهاشمي: باحث وصحفي مغربي.
 حسن شحاتة: رجل دين مصري ومسؤول سابق عن التوجيه المعنوي بسلاح المهندسين سنة 1973م.

انظر أيضا
 مستبصرون
 المستبصرون -المكتبة العقائدية
 مستبصرون غير عرب

مواقف

ياسر الحبيب
فعلى سبيل المثال عن الدعوة إلى التشيع، يبث الموقع الرسمي لياسر الحبيب في لندن تسجيلين لمراسم تشيع الباحث المغربي منير الخير والكويتي خالد الشمري.
بالإضافة إلى الإنجليزي جيسون بيفي الذي كان مسيحياً وأسلم ودخل المذهب السني. ثم بعد حوالي سنتين تحول من الإسلام السني إلى الإسلام الشيعي وغيرهم من الشخصيات الأخرى على قناته في لندن.

علي خامنئي
أكد المرشد الإيراني الأعلى علي خامنئي على أهمية الوحدة في العالم الإسلامي، داعياً أتباع المذهب الشيعي، إلى عدم التعرض لمعتقدات وشخصيات أهل السنة.
وأضاف خامنئي، إن "تأجيج مشاعر أتباع المذاهب الإسلامية الأخرى باسم الشيعة، يمثل "التشيع البريطاني"(قاصد بذلك رفضه للأسلوب الذي يتبعه ياسر الحبيب)، والذي ينتج عنه، ظهور جماعات مأجورة، تابعة للولايات المتحدة الأمريكية، وأجهزة الاستخبارات البريطانية، كداعش وجبهة النصرة".
ودعا المرجع الشيعي الأعلى في طهران، إلى عدم شتم كبار شخصيات أهل السنة، مضيفاً أن "ذلك سيؤدي إلى الصد عن الاستماع إلى المبادئ المنطقية وحجج الاستدلال بالإمامة ".

يوسف القرضاوي
قام يوسف القرضاوي الأمين العام للاتحاد العالمي للمسلمين بالإدلاء بتصريحات حذر فيها مما وصفه بالغزو الشيعي للمجتمعات السنية، وانتقد المرجعين الشيعيين محمد حسين فضل الله ومحمد علي التسخيري اللذان ردا عليه، وانكرا ما قاله. وافادت وكالة انباء فارس بأن فضل الله قال: «انني فوجئت بتلك التصريحات فاولاً انني لم اسمع عن الشيخ القرضاوي أي موقف ضد التبشير الذي يراد منه إخراج المسلمين من دينهم وربطهم بدين آخر، لم نسمع منه أي حديث سلبي في هذا الاختراق، أو في اختراق العلمانيين أو الملحدين للواقع الإسلامي».

عبد الباري الزمزمي
حذر الشيخ عبد الباري الزمزمي الداعية إسلامي وعضو مجلس النواب المغربي، من ماوصفه «مخاطر» انتشار التشيع في المغرب، ودعا في حديث أجرته معه جريدة الشرق الأوسط دعى المسؤولين المغاربة، وخاصة العلماء إلى «التصدي للمد الشيعي قبل استفحاله».

الشيخ محمد علاء الدين أبو العزائم
انتقد عضو المجلس الأعلى للطرق الصوفية بمصر محمد علاء الدين أبو العزائم تصريحات القرضاوي حول الشيعة. وأكد إنها «تسبب الفرقة الطائفية بين المسلمين». وأكد إن تصريحات القرضاوي كادت تتسبب في «ضياع الأمة الإسلامية وتساعد أعداءها وتفتح لهم باب التدخل في شؤون المجتمعات الإسلامية بحجه الدفاع عن الأقليات».

موقف الإخوان المسلمون
قال المرشد العام لجماعة الإخوان المسلمين (مصر) محمد مهدي عاكف حول موقف الجماعة من المذهب الشيعي: «هم مسلمون لهم مذهبهم وأنهم يعبدون الله عز وجل ويتبعون النبي»«وقبلتهم هي الكعبة ويتبعون تعاليم القرآن»; ورفض التعقيب على تصريحات القرضاوي.

مصادر

أشخاص اعتنقوا الإسلام
الدين والسياسة
الشيعة
تاريخ إسلامي
سنيون تشيعوا
قوائم متعلقة بالإسلام
مسلمون شيعة
مصطلحات دينية
منتقدو الإسلام السني

المد الشيعي


مارينوس جاكوبوس هندريكس «رينوس» ميشيلز  (مواليد 9 فبراير 1928 – 5 مارس 2005) كان لاعب ومدرب كرة قدم هولندي.

مسيرته كلاعب
لعب كل مسيرته الكروية في نادي أياكس أمستردام الهولندي بين عامي 1946 و1958. خاض خلال تلك الأعوام 269 مباراة مع النادي وكان سجله التهديفي رائع إذ أحرز 121 هدف، أما مع المنتخب الهولندي فقد لعب 5 مباريات فقط لم يحرز خلالها أي هدف.

مسيرته كمدرب

بعد اعتزاله اللعب تحول للتدريب ودرب عدة أندية هولندية قبل أن يدرب النادي الذي قضى فيه 12 سنة، حيث بدأ بتدريب أياكس أمستردام منذ 1965 وحتى عام 1971 وخلال هذه السنين بدأت تتضح عبقريته كمدرب فذ وقاد النادي الهولندي للظفر بدوري أبطال أوروبا عام 1971 بوجود أحد أساطير الكرة اللاعب يوهان كرويف الذي كان حينها لاعب لنادي أياكس وقادهم خلال الفترة أيضا للفوز بأربعة بطولات للدوري الهولندي. انتقل رينوس ميتشلز لتدريب نادي برشلونة الإسباني من عام 1971 حتى عام 1975 وساعد النادي بتحقيق بطولة الدوري الإسباني موسم 73–74 بوجود كرويف الذي انضم حينها للنادي الكاتلوني لكن عدا ذلك لم يحقق نجاحات أخرى لبرشلونة، أثناء فترة تدريبه لنادي برشلونة قاد المنتخب الهولندي في بطولة كأس العالم 1974 التي أقيمت في ألمانيا وتجلت أثناء قيادته المنتخب الهولندي آخر الابتكارات الخططية في عالم كرة القدم حينها الكرة الشاملة  والتي تعتبر واحدة من أنجح وأفضل الخطط الكروية، من خلال هذه الخطة تمكن من قيادة المنتخب الهولندي إلى المباراة النهائية وخسر منتخبه من أمام أصحاب الأرض منتخب ألمانيا بعد سوء حظ رافق أداء المنتخب الهولندي في المباراة النهائية، في عام 1975 عاد مجددا إلى تدريب نادي أياكس أمستردام ودربه لمدة عام واحد فقط ليرحل مجددا إلى مدينة برشلونة لتدريب النادي الكاتلوني في المدينة من جديد ولمدة عامين قادهم للظفر بكأس إسبانيا عام 1978، درب بعدها عدد من الفرق مثل لوس انجيلوس الأمريكي ونادي كولن الألماني وقاده للفوز بكأس ألمانيا 1983 ليتفرغ بين أعوام 1984 حتى 1988 في تدريب المنتخب الهولندي مرة أخرى وقيادته للفوز كأس الأمم الأوروبية في البطولة التي أقيمت على الأراضي الألمانية عام 1988، بعد البطولة درب نادي باير ليفركوزن الألماني موسم 88–89 ليعود أدراجه مرة أخرى لتدريب المنتخب الهولندي حتى عام 1992، وليتوقف بعد ذلك العام عن نشاطه التدريبي.
يعد ميتشلز الأب الروحي للكرة الشاملة ذلك الأسلوب الكروي الذي قاد عدة فرق للمجد إذ طبقها نادي برشلونة بعهد يوهان كرويف المدرب 88–96 وعاد النادي لتطبيقها ولازال بعهد المدربين لويس فان غال وفرانك ريكارد وجوسيب غوارديولا ولويس أنريكه منذ أوآخر التسعينيات حتى وقتنا الراهن إضافة إلى المنتخب الهولندي ونادي أياكس أمستردام والمنتخب الإسباني المتوج بكأس العالم 2010.

المراجع

وصلات خارجية

أفراد الجيش الملكي الهولندي
رياضيون هولنديون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا الغربية
رياضيون هولنديون مغتربون في إسبانيا
ضباط من وسام عائلة أوراني - ناساو
فرسان وسام أورانج ناسو
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو كرة قدم من أمستردام
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
مدربو الدوري الألماني
مدربو الدوري الأمريكي الشمالي لكرة القدم (1968–1984)
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
مدربو الدوري الهولندي الممتاز
مدربو أياكس أمستردام
مدربو باير 04 ليفركوزن
مدربو بطولة أمم أوروبا 1988
مدربو بطولة أمم أوروبا 1992
مدربو جوس واترغرافسمير
مدربو كأس العالم 1974
مدربو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا الغربية
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون هولنديون
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو منتخب هولندا لكرة القدم
مدربو نادي برشلونة
مدربو نادي كولن
مدربون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربون فائزون بدوري أبطال أوروبا
مغتربون هولنديون في الولايات المتحدة
مغتربون هولنديون في ألمانيا
مغتربون هولنديون في إسبانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1928
مواليد في أمستردام
وفيات 2005
وفيات في الست

رينوس ميتشيلز


Aranjamentul de la Wassenaar privind controlul exporturilor de arme convenționale și bunuri și tehnologii cu dublă utilizare (WA) este un regim multilateral pentru controlul exporturilor (abr. en. MECR) având 42 de state participante, inclusiv multe țări din fostul CAER (Pactul de la Varșovia).

Aranjamentul de la Wassenaar a fost stabilit pentru a contribui la securitatea și stabilitatea regională și internațională prin promovarea transparenței și a unei mai mari responsabilități în transferurile de armament convențional și de bunuri și tehnologii cu dublă utilizare, prevenind astfel acumulările destabilizatoare. Statele participante caută, prin politicile lor naționale, să asigure că transferurile acestor articole nu contribuie la dezvoltarea sau creșterea capacităților militare care subminează aceste scopuri și nu sunt redirecționate pentru a sprijini asemenea capacități.

Este succesorul Comitetului de Coordonare a Controlului Exporturilor Multilaterale (COCOM) din timpul erei Războiului Rece, și a fost stabilit la 12 iulie 1996, în localitatea Wassenaar din Țările de Jos, care este în apropiere de Haga. Aranjamentul de la Wassenaar este mult mai puțin strict decât COCOM, canalizat în primul rând pe transparența regimurilor naționale ale controlului exporturilor și fără a acorda drept de veto membrilor individuali asupra deciziilor organizaționale. Un Secretariat pentru administrare se găsește în Viena, Austria. Totuși, ca și COCOM, acesta nu este un tratat și, prin urmare, nu atrage răspundere legală.

La fiecare șase luni țările membre schimbă informații despre livrări de armament convențional către țările care nu sunt membri Wassenaar, din opt mari categorii de arme: tancuri militare, vehicule militare blindate (abr. en. AFV), artilerie de mare calibru, aeronave militare, elicoptere militare, vase de război, rachete sau sisteme de rachete, arme de calibru redus și arme mici.

Liste de control
Aranjamentul este sumarizat într-un document intitulat "Ghiduri și proceduri, cuprinzând elementele inițiale". Listele de tehnologii restricționate se împart în două categorii, "Lista de bunuri și tehnologii cu dublă utilizare" (cunoscută și ca Lista de bază) și "Lista de muniții". Lista de bază este compusă din zece categorii organizate după criteriul creșterii nivelelor de sofisticare:

 Categoria 1 – Materiale speciale și echipament conex
 Categoria 2 – Procesarea materialelor
 Categoria 3 – Electronice
 Categoria 4 – Calculatoare
 Categoria 5 – Partea 1 – Telecomunicații
 Categoria 5 – Partea 2 – Securitatea informației
 Categoria 6 – Senzori și Lasere
 Categoria 7 – Navigație și avionică
 Categoria 8 – Marină
 Categoria 9 – Științe aerospațiale și propulsie

Lista de bază are două secțiuni secundare - Sensibil și Foarte Sensibil. Articolele din lista Foarte Sensibil cuprind materiale pentru tehnologie stealth,— adică echipament care ar putea fi folosit pentru detecția submarinelor, radare avansate și tehnologii de propulsie reactivă.

Lista de muniții are 22 de categorii, care nu sunt etichetate.

Pentru ca un articol să fie inclus în liste, Statele Membre trebuie să ia în considerare următoarele criterii:
 Disponibilitatea externă din afara statelor participante
 Abilitatea efectivă de a controla exportul de bunuri
 Abilitatea de a face o specificație clară și obiectivă a articolului
 Controlat printr-un alt regim, precum Grupul Australia, Grupul Furnizorilor Nucleari, sau Regimul de Control al Tehnologiei Rachetelor

Membri
Din februarie 2018, cele 42 de state participante sunt:

 – stat membru al Uniunii Europene.

 – membru NATO.

, , ,  și  nu sunt membri ai Aranjamentului de la Wassenaar.

 și  – vezi mai jos.

Cerințe pentru includere
Pentru includere, statelor li se solicită să:
 Fie producător sau exportator de arme sau echipament industrial sensibil
 Mențină politici naționale de neproliferare și adecvate, inclusiv aderarea la:
 Politici de neproliferare, precum (dacă este aplicabil) Grupul Furnizorilor Nucleari, Regimul de Control al Tehnologiei Rachetelor și Grupul Australia
 Tratatul de Neproliferare Nucleară, Convenția pentru Interzicerea Armelor Biologice, Convenția pentru Interzicerea Armelor Chimice și, după caz, START I (inclusiv Protocolul de la Lisabona)
 Mențină efectivitatea completă a controlului exporturilor

Statele China și Israel nu sunt membri. Aranjamentul este deschis pe o bază globală și nediscriminiatorie celor care vor să adere și se conformează criteriilor stabilite. Includerea de noi membri necesită consensul tuturor membrilor.

India a fost inclusă ca cel de-al 42-lea stat participant, la data de 7 decembrie 2017. "Statele participante la Aranjamentul de la Wassenaar au analizat progresul câtorva state în curs de aderare și au fost de acord la întâlnirea plenară să includă India care va deveni al 42-lea stat al Aranjamentului imediat ce aranjamentele procedurale necesare includerii în WA sunt îndeplinite", a spus grupul într-o declarație.  Includerea Indiei a fost sprijinită de Rusia, SUA, Franța și Germania.

Amendamentele din 2013
În luna decembrie 2013, lista de tehnologii restricționate la export a fost amendată pentru a introduce sistemele de supraveghere prin internet. Noile tehnologii supuse regimului de control al exporturilor includ "software-ul pentru efracție" proiectat să penetreze măsurile de protecție ale unui calculator sau rețea pentru a extrage date și informații, precum și sisteme de monitorizare electronică IP.

Scopul amendamentelor a fost prevenirea vânzării de companiile tehnologice din vest de tehnologie de supraveghere către guverne cunoscute pentru abuzarea drepturilor umane. Totuși, unele companii tehnologice au exprimat îngrijorarea asupra faptului că domeniul de control poate fi prea mare, limitând abilitatea cercetătorilor din securitate de a identifica și corecta vulnerabilitățile de securitate. Google și Facebook au criticat acordul pentru restricțiile pe care la va pune asupra unor activități ca testarea penetrabilității, diseminarea informațiilor despre amenințări și programele Bug bounty (pentru detectarea de bug-uri). Aceștia susțin că restricțiile vor reduce securitatea țărilor participante și nu vor face prea mult pentru a reduce amenințările din partea țărilor neparticipante.

Note

Vezi și
  (ITAR)

Legături externe
 Aranjamentul Wassenaar (en.)
 Aranjamentul de la Wassenaar, Ministerul Afacerilor Externe

Tratate ale Belgiei
Tratate ale Danemarcei
Tratate ale Finlandei
Tratate ale Japoniei
Tratate ale Lituaniei
Tratate ale României
Tratate ale Turciei
Tratate ale Ucrainei
Tratate ale Regatului Unit
Tratate ale Statelor Unite ale Americii
Tratate ale Franței
Tratate ale Germaniei
Tratate ale Poloniei
Tratate ale Italiei
Tratate ale Rusiei
Tratate ale Spaniei
Tratate ale Țărilor de Jos
Tratate ale Ungariei
Tratate ale Bulgariei
Tratate ale Greciei
Tratate ale Croației
Tratate ale Austriei

Aranjamentul Wassenaar


Squama temporalis danner den forreste og øverste del af tindingebenet, og er skælagtig, tynd og gennemsigtig.

Referencer

Skelet

Squama temporalis


Željko Cvetnić (1963.), hrvatski veterinar, redovni član HAZU od 2016. godine. Korijeni su mu iz Mraclina.

Životopis
Rođen je 1963. godine. Diplomirao je na Veterinarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Zaposlen je kao znanstveni savjetnik na Hrvatskom veterinarskom institutu. U dva mandata obnašao je dužnost ravnatelja, a trenutno obnaša dužnost zamjenika ravnatelja i predstojnika Odjela za bakteriologiju i parazitologiju. Znanstveno i stručno usavršavao se u ANSES – OIE/FAO Referentnim laboratorijima u Parizu, u Istraživačkom centru CITA u Zaragozi – Odjel za kontrolu zaraznih bolesti, zatim u Pamploni, na Veterinarskom istraživačkom institutu u Brnu, na Veterinarskom fakultetu u Ljubljani te na Institutu za zarazne bolesti u Kopenhagenu. Uveo je institucionalnu suradnju s laboratorijima u Francuskoj, Češkoj, Španjolskoj, Danskoj, Nizozemskoj i Sloveniji s čijim je djelatnicima objavio znanstvene radove. Njegov znanstveni rad pretežno obuhvaća istraživanja iz područja epizootiologije, bakteriologije i infekcijske imunologije. Postigao je iznimne rezultate u razvoju humane i veterinarske epidemiologije i bakteriologije u Hrvatskoj. Dao je zapažen doprinos znanstvenim postignućima u istraživanju bakterijskih zoonoza na svjetskoj razini, koji je vidljiv po otkriću novih molekularnih značajki nekih vrsta mikobakterija, što uvelike utječe na tijek epidemioloških istraživanja tuberkuloze. Osobito su važna njegova istraživanja bruceloze u domaćih životinja. U tom je kontekstu prvi dokazao biovar 3 vrste Brucella suis u životinja u Europi te je prvi put opisao vrstu Brucella ovis u Hrvatskoj i regiji. Važan je njegov doprinos u dokazivanju vrsta roda Brucella u dobrog dupina u sjevernom dijelu Jadranskog mora. Objavio je više od 320 publikacija, od čega je više od 90 radova citirano u međunarodnim bazama. Radovi su mu citirani 820 puta u bazi Web of Science i više od 890 puta u bazi Scopus, h-indeks = 18. Autor je 4 monoautorske i 3 suautorske knjige. Treba posebno istaknuti iznimno veliku aktivnost prof. dr. sc. Željka Cvetnića u korjenitoj obnovi i opremanju laboratorija Hrvatskoga veterinarskog instituta i veterinarskih zavoda u Rijeci, Splitu, Vinkovcima i Križevcima. Pod njegovim ravnateljstvom akreditirano je više od 200 laboratorijskih metoda u 29 laboratorija i uspostavljeno 19 referentnih laboratorija s 37 područja rada te supokrenute mnoge druge aktivnosti važne za veterinarsku dijagnostiku na međunarodnoj razini. Nastavnik je na Veterinarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu i Farmaceutskom fakultetu Sveučilišta u Mostaru te gostujući profesor na Veterinarskom fakultetu u Sarajevu. Bio je član različitih tijela Ministarstva znanosti, obrazovanja i športa i Ministarstva poljoprivrede Republike Hrvatske. Kao predsjednik ili član organizacijskog odbora sudjelovao je u organizaciji različitih znanstvenih i stručnih skupova. Član je suradnik Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti i dobitnik Nagrade HAZU iz područja medicinskih znanosti za 2010. godinu.

Izvori

Hrvatski znanstvenici
Hrvatski veterinari
Akademici HAZU
Životopisi, Zagreb
Dobitnici_nagrade_HAZU

Željko Cvetnić


قاعدة اليد اليمنى لفليمنغ  تستخدم في المولدات الكهربائية لتحديد اتجاه التيار المتولد بالحث في موصل (دائرة مغلقة) يتحرك ضمن مجال مغناطيسي.

لكي تستخدم هذه القاعدة بشكل صحيح يجب أن تكون كل من الإبهام، السبابة والوسطى متعامدة على بعضها كما بالشكل:

 الإبهام باتجاه الحركة-Motion Thrust,
 السبابة باتجاه المجال المغناطيسي (الشمال نحو الجنوب)-Field,
 الوسطى تشير إلى اتجاه التيار الكهربائي المستحث (الموجب إلى السالب)-Current.

مراجع

انظر أيضا
 قاعدة اليد اليسرى لفليمنغ

إشارات اليد
كهرباء
كهرومغناطيسية

قاعدة اليد اليمنى لفليمنغ


Les Derniers Cris de la savane () est un documentaire mondo franco-italien réalisé par Antonio Climati et Mario Morra, sorti en 1975.

Synopsis
Le film est une succession de diverses scènes, généralement violentes ou dérangeantes, qui ont toutes un rapport quelconque avec la chasse. Chaque séquence est présentée l'une après l'autre avec peu d'égard pour la continuité narrative. La scène d'ouverture présente un chasseur patagonien qui chasse le cerf pour survivre. Le générique de début défile alors qu'il poursuit le cerf, qu'il finit par abattre, tuer et décapiter. Ensuite, le film présente le déroulement d'une manifestation anti-chasse à Cap Cod aux États-Unis ; ces scènes de manifestations seront récurrentes dans le film. L'attention se déplace rapidement vers la chasse entre animaux sauvages, lors de laquelle un singe est tué par un léopard, puis un singe écureuil par un anaconda. La scène suivante présente les chasses collectives de bêtes sauvage en Australie et en Afrique. Les Aborigènes chassent les kangourous et autres grands marsupiaux à la lance et les chauves-souris géantes au boomerang. Les tribus indigènes d'Afrique chassent le gros gibier dans la savane, notamment les antilopes, les buffles et les éléphants. On présente également des cérémonies religieuses au cours desquelles des chasseurs africains sucent le sang frais des entrailles d'une antilope ou des aborigènes australiens enterrent symboliquement leurs proies dans la poussière pour apaiser les esprits des animaux. Enfin, deux frères sont arrêtés après avoir participé à une forme de cannibalisme rituel post-mortem de trois de leurs proches afin d'acquérir leurs forces.

D'autres formes de chasse s'ensuivent, toujours ancrées dans la religion et les traditions ancestrales. Les guerriers de la tribu Kuru, en Afrique, commettent un acte sacré au cours duquel ils copulent avec le sol dans le but de rendre la terre fertile et giboyeuse. Une chasse au cerf en France, enracinée dans les anciennes croyances païennes des Gaulois, est bénie par une messe avant la chasse, au cours de laquelle les chasseurs et les chiens poursuivent et finissent par tuer un cerf en fuite. Lors d'une chasse au renard, l'association Wild Fox sabote les efforts de chasse en servant aux chasseurs du vin mélangé à un laxatif et en distrayant les chiens avec un lévrier afghan en chaleur. Le film présente ensuite les buts de l'association, liés à la conservation des espèces. Pour montrer que certains chasseurs sont réellement concernés par la conservation de la faune, des chasseurs argentins capturent un condor des Andes pour le vendre à un zoo. Une succession d'autres initiatives militantes pour la protection des animaux sont ensuite présentées, notamment le marquage des rhinocéros blancs, des grizzlis et des éléphants, qui sont abattus avec des fléchettes de morphine. Les cerfs du sud-andin et les éléphants de mer sont physiquement maîtrisés et marqués. Les touristes qui participent aux safaris africains sont ensuite incités à être témoin de ces scènes d'endormissement et de marquage, qui, selon le narrateur, ont apparemment apaisé instincts violents des animaux. Cette assertion est contredite par la scène suivante où des lions mutilent un touriste nommé Pit Dernitz.

Le film se concentre sur une autre manifestation anti-chasse, cette fois sur l'île de Wight. La naturisme et l'amour libre sont pratiqués couramment parmi les manifestants, ce qui contraste avec les anciens groupes de chasseurs-cueilleurs, qui avaient des règles strictes concernant la nudité. Le narrateur soutient qu'une fois que l'homme s'est sédentarisé, son approche concernant la nudité a changé. D'autres contradictions sont également évoquées : bien que les militants soient contre la chasse, ils continuent à consommer de la viande et des milliers d'animaux d'élevage ont dû être abattus pour subvenir à leurs besoins. Le film change ensuite de décor et met l'accent sur les manchots de Humboldt, qui ne peuvent pas chasser à cause de la pollution des eaux, et qui ont  donc l'air hagards et désœuvrés. Le film effectue ensuite une comparaison avec les Esquimaux contemporains, qui ne chassent plus depuis la découverte du pétrole dans leur pays et qui sont tombés dans la dépression et la mélancolie. Pour inverser ce processus, plusieurs groupes d'hommes tentent de renouer avec les traditions ancestrales de chasse. Le film fait ensuite allusion à la possession d'armes à feu comme lié à un forme de virilisme, puis montre des images de braconnage illégal d'éléphants en Afrique. Pour compenser la diminution du cheptel de proies due au braconnage, les guerriers masculins de la tribu Lobi célèbrent la « cérémonie de la vie », au cours de laquelle ils se masturbent et versent leur sperme dans la rivière, dans l'espoir que les animaux le boivent et que cela les incitent à se reproduire. Le film attire ensuite l'attention du spectateur sur les grandes sondes électroniques installées dans la savane péruvienne pour mesurer les vents d'El Niño afin d'optimiser les conditions de pêche. Les oiseaux pêcheurs sont également marqués électroniquement, ce qui permet de localiser les zones de pêche privilégiées des oiseaux. La fréquence de la pêche aviaire en Amérique du Sud entraîne des changements dans la migration des saumons en Alaska, où les ours kodiak chassent et se battent pour leurs proies.

Il s'ensuit l'examen d'une tradition de chasse en Europe du Nord, où les faucons aident les humains à chasser du gibier sauvage, tel que des lapins et des faisans. Une autre collaboration entre l'homme et l'animal est mise en évidence, cette fois avec des guépards. Pour démontrer la vitesse et l'efficacité du guépard, une course-poursuite entre un groupe de guépards et des autruches est organisée, au cours de laquelle ces dernières sont chassées et tuées. Des chiens sont ensuite présentés comme les meilleurs amis de l'homme, particulièrement quant ils chassent les sangliers en Patagonie ou protègent d'un puma un troupeau de moutons et un berger. Dans les villes, cependant, ce sont les chiens errants qui sont chassés par les ramasseurs de chiens. Le narrateur commente alors pendant cette scène que la chasse est toujours active, mais que les proies ont changé. Certains Amérindiens utilisent également des chiens pour chasser les singes, mais leurs efforts sont comparés à ceux des mercenaires qui s'en prennent aux Indiens eux-mêmes pour les chasser de leur terre natale afin de pouvoir l'exploiter à leur place. Le film montre un de ces groupes de mercenaires qui vengent de la mort d'un ouvrier en chassant un groupe d'Indiens. Ils finissent par attraper l'un d'entre eux qu'ils torturent, castrent et assassinent sauvagement. Diverses scènes de vie sauvage sont ensuite montrées, après quoi des orangs-outans sont chassés pour être vendus à des zoos. Le film se termine ensuite par un témoignage d'une coexistence pacifique entre l'homme et de l'animal avec l'écologiste  et des loups, le groupe d'animaux qu'il s'efforce de préserver.

Fiche technique
 Titre original italien :
 Titre français : Les Derniers Cris de la savane
 Réalisateur : Antonio Climati, Mario Morra
 Scénario : Antonio Climati, Mario Morra
 Photographie : Antonio Climati, Mario Morra
 Montage : Antonio Climati, Mario Morra
 Musique : Carlo Savina
 Production : Goffredo Lombardo, Antonio Climati, Mario Morra, Fulvio Morsella, Jacques Leitienne
 Sociétés de production : Titanus, Rafran Cinematografica, Les Films Jacques Leitienne
 Pays de production :  -
 Langue originale : italien
 Format : couleur par Eastmancolor - 1,33:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 94 minutes
 Genre : mondo
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 La voix hors champ (commentaire) est assurée par Giuseppe Rinaldi en version originale, et par Georges de Caunes dans la version française.
  est filmé dans la scène finale.

Production

Mise en scène
En tant qu'ex-chef opérateur, Climati s'est inspiré du cinéma mondo de Gualtiero Jacopetti et Franco Prosperi. La façon « cinéma-vérité » de tourner Les Derniers Cris de la savane avait déjà été utilisé dans Adieu Afrique dans une scène où l'équipe de tournage manque d'être tuée lors d'un soulèvement dans l'Éthiopie nouvellement indépendante. L'inclusion de longs plans en Technicolor et de violence envers les animaux est également une caractéristique de la série Mondo cane de Jacopetti. Certaines scènes ont également été directement reprises d'Adieu Afrique et réutilisées dans Les Derniers Cris de la savane. David Kerekes et David Slater, auteurs de Killing for Culture : An Illustrated History of Death Film from Mondo to Snuff, notent également que « Les Derniers Cris de la savane offre un léger retour à la vision du monde plus encyclopédique du cinéma mondo qui prévalait dans les années 60 », ce qui atteste des liens précoces de Climati avec le mondo.

Musique
Les chansons et la partition musicale utilisées dans le film ont été composées et écrites par Carlo Savina et Gilbert Kaplan. Les chansons ont été chantées par Kaplan et Ann Collin. La musique ressemble à la partition de Riz Ortolani dans Adieu Afrique, car la plupart des morceaux sont de nature légère et optimiste, notamment pendant le générique de début et de fin.

Exploitation
Le film est sorti en Italie le , et à l'international en 1976. Le film a bien marché en Asie ; en 1976, Les Derniers Cris de la savane n'a été dépassé à Hong Kong que par Les Dents de la mer. Au Japon, il a été le deuxième film étranger le plus rentable avec des recettes en salles de , derrière King Kong. Malgré cela, l'accueil du film par les critiques de cinéma grand public est presque entièrement négative, bien qu'il soit bien accepté par les critiques amateurs de cinéma d'exploitation : Mark Goodall qualifie le film de « remarquable examen mondo pseudo-philosophique de la chasse, axé sur les différents évolutions dans la relation entre le chasseur et le chassé », et Kerekes & Slater commentent également que c'est « le succès de Les Derniers Cris de la savane [qui] a inauguré la "trilogie sauvage" ».

Accueil critique
Le contenu du film, en particulier la violence graphique et les scènes d'agonie humaine, a été critiqué comme étant trop racoleuse. Robert Firsching de AllMovie déclare :

Le Time Out Film Guide a formulé des critiques semblables sur le film, le qualifiant de « film sanguinolent et manifestement racoleur » et affirmant qu'il s'agit « d'une nouvelle occasion de s'extasier devant des scènes pornographiques et (surtout) violentes ». En raison de son contenu choquant, le film a également été pris comme exemple par James Ferman à l'Académie britannique des arts du cinéma et de la télévision pour légitimer la censure cinématographique.

L'inclusion de plusieurs séquences mises en scène ou scénarisées a fait du film la cible de condamnations critiques. De nombreuses scènes se sont avérées fausses, notamment la campagne contre la chasse au renard impliquant la fictive Wild Fox Association ainsi que le meurtre des hommes indigènes par des mercenaires. Lors d'une autre manifestation contre la chasse au renard sauvage, la fabrication de la scène est évidente avec la présence de la vedette italienne du porno Ilona Staller. La scène où le lion dévore Pit Dernitz est également soupçonnée d'être une mise en scène par les critiques de cinéma.

Bien que des séquences scénarisées aient été incluses depuis le début de l'histoire du cinéma mondo, elles témoignent selon les critiques d'une démarche assez méprisable. Kerekes et Slater qualifient la séquence de chasse au renard d'« auto-parodie », et Goodall qualifie la même scène de « ridicule ». Les scènes de mise à mort d'êtres humains ont également été critiquées pour leur caractère plus racoleur que pédagogique. Outre sa critique des séquences scénarisées, Goodall dénonce l'escroquerie que constitue le recyclage de scènes de chasse tribale africaine et de braconnage d'Adieu Afrique.

Censure
En raison de son contenu choquant, Les Derniers Cris de la savane a rencontré des problèmes de censure avec les commissions cinématographiques de certains pays. En Australie, l'Office of Film and Literature Classification (OFLC) a interdit la version non expurgée et la version expurgée du film en 1976. Un appel déposé plus tard cette année-là a été rejeté. Dix ans plus tard, le distributeur de vidéo amateur Palace Video a présenté la même version expurgée à l'OFLC, qui l'a interdit aux moins de 18 ans. Les scènes coupées sont l'attaque du lion, la torture et le meurtre des indigènes par des mercenaires, la mise à mort d'un renard par la meute de chiens et l'abattage d'un cerf par un chasseur dans la scène d'ouverture.

Le film a rencontré des problèmes de censure semblables lors de sa sortie en salles au Royaume-Uni. En 1976, près de 10 minutes ont été expurgées avant que le British Board of Film Classification (BBFC) ne le classe X. Diverses scènes de cruauté envers les animaux, la course entre les guépards et les autruches, l'attaque du lion et le massacre des indigènes par les mercenaires ont toutes été coupées lors de la sortie britannique. Les scènes de cruauté envers les animaux ont été ciblées par la Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (RSPCA) pour être expurgées du film, en particulier la chasse et l'éviscération d'un puma. Toujours en 1976, le Valtion elokuvatarkastamo en Finlande a interdit le film en Finlande dans son intégralité pour l'inclusion de scènes de véritable mise à mort d'êtres humains.

Postérité
La sortie de Les Derniers Cris de la savane a déclenché une rivalité entre Climati et Morra et deux autres réalisateurs italiens du cinéma mondo, . Ces deux duos de réalisateurs sont devenues les pionniers du genre mondo à la fin des années 70 et au début des années 80. Les Castiglioni avaient déjà réalisé deux films mondo, Africa segreta et Africa ama, avant la sortie des Derniers Cris de la savane. Ils ont ensuite sorti trois autres films : Magia nuda en 1975, Addio ultimo uomo en 1978, Africa dolce e selvaggio en 1982. Climati et Morra ont réalisé deux suites à Les Derniers Cris de la savane : la première suite,  (Savana violenta) est sortie en 1976. Le dernier film, , est sorti en 1983 et se composait en partie de séquences recyclées des deux films précédents de Climati et Morra. Chaque suite tente de surpasser les films précédents avec un contenu plus dérangeant et choquant.

Les scènes de mises à mort d'êtres humains ont influencé le cinéma d'exploitation, puisque plusieurs films ultérieurs ont utilisé des techniques de tournage documentaires semblables pour donner à certaines scènes une impression de réalisme accru. Le film mondo Addio ultimo uomo, réalisé par les frères , comprend une « scène amateur » qui imite la séquence dans laquelle des mercenaires chassent et torturent des indigènes dans Les Derniers Cris de la savane. Il a d'ailleurs été prouvé que cette scène était scénarisée. Toujours en 1978, le film Face à la mort inclut des « scènes amateurs » fabriquées de toutes pièces qui sont une reconstitution de la mise à mort de Pit Dernitz, remplaçant les lions par un ours. Firsching et Goodall notent également que Les Derniers Cris de la savane était un film de transition au sein du genre, car il « constituait le chaînon manquant entre les documentaires chocs "classiques" du début et du milieu des années 1960 et les mondos beaucoup plus sadiques du milieu des années 1970 et au-delà ».

Le réalisateur Ruggero Deodato s'est inspiré de ce film pour Cannibal Holocaust, dans lequel un groupe de cinéastes disparaît après s'être rendu dans la forêt tropicale sud-américaine pour réaliser un documentaire sur les tribus cannibales locales. Dans le film, seules les séquences de l'équipe sont retrouvées, toutes tournées dans le style cinéma-vérité qui ressemble aux "séquences amateures" des Derniers Cris de la savane. Les séquences de Cannibal Holocaust se sont révélées si réalistes que Deodato a été arrêté pour avoir assassiné certains de ses acteurs. Les accusations ont finalement été abandonnées lorsqu'il a fait venir au tribunal les acteurs prétendument assassinés.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Film italien sorti en 1975
Film français sorti en 1975
Mondo
Faux documentaire
Film documentaire italien
Film documentaire français
Film documentaire sur la chasse
Film en italien
Film français tourné en italien
Film tourné en Indonésie
Film tourné en Namibie
Film de Titanus
Film avec une musique composée par Carlo Savina
Film des Films Jacques Leitienne

Les Derniers Cris de la savane


Özel marka, bir perakendecinin ürünün geliştirilmesinden, ürünün depolanmasına ve pazarlanmasına kadar tüm sorumluluğu üstlendiği özel markadır. Perakendeciler tarafından üretilen ya da ürettirilen, perakendecinin satış noktalarında kendi adı ya da kendi markasıyla satılan tüketim malları olarak tanımlanmaktadır.

Özel marka altında satılan mallar, ulusal bir marka altında satılan mallarla aynı düzenleyici gözetime tabidir. Bu tür markalara yönelik tüketici talebi, demografi ve sosyoekonomik değişkenler gibi bireysel özelliklerle ilgili olabilir.

Dünyanın pek çok gelişmiş ülkesinde özel markalar geleneksel olarak ulusal markalar tarafından ele geçirilmiş olan pazar bölümlerinde yaygın şekilde kullanılmaya başlanmıştır.

Önceleri ulusal markaların ucuz bir taklidi olarak görülen ve daha çok satınalma gücü düşük tüketici kitlelerinin ihtiyacını karşılamak amacıyla ortaya çıkan özel markalar, dağıtım kanallarında rekabet dengesinin perakendecilere geçmesi ve bunların büyük cirolara ulaşmasıyla güçlenmiş ve günümüzde yüksek kaliteli ulusal markalara ciddi birer rakip hâline gelmiştir.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Kumar, Nirmalya; Steenkamp, Jan-Benedict E.M., Private Label Strategy - How to Meet the Store Brand Challenge. Harvard Business Press 2007

Dış bağlantılar

 PLAT - Özel Markalı Ürünler Sanayicileri ve Tedarikçileri Derneği
 Private Label Manufacturers Association International Council

Markalar
Pazarlama

Özel marka


Dalmatinska nogometna liga – Srednja skupina je bila jedna od tri skupine Dalmatinske nogometne lige u sezoni 1985./86., četvrtoga ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 15 klubova, a prvak je bio "Mosor" iz Žrnovnice.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Južna skupina 1985./86.
 Dalmatinska nogometna liga – Sjeverna skupina 1985./86.
 Hrvatska nogometna liga – Jug 1985./86.
 Prvenstvo NSO Split 1985./86.

Vanjske poveznice

Izvori
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010., , str. 91
 Jurica Gizdić: 50 godina Jadrana iz Tučepi, Tučepi, 2017., , str. 85-88
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 98-100
 Jurica Gizdić: NK Omladinac : 100 godina baluna u Vranjicu, Vranjic, 2014.,
 Jurica Gizdić: 80 godina kliškog Uskoka, Klis, 2010., , str. 96-98
 Jurica Gizdić: NK Mračaj : veliki klub iz malog mista, Runovići, 2009., , str. 79-81
 Jurica Gizdić: NK Orkan : 90 godina nogometa u Dugom Ratu, Dugi Rat, 2008., , str. 138-141
 Jurica Gizdić: Od Kolektivca do Postira sardi : 1948. – 2008., Postira, 2008.,
 Jurica Gizdić: Dok je srca bit će i Croatie : 1974. Kujundžuša - Croatia 2004., Zmijavci, 2004., , str. 55-58

1985-86 srednja
1985-86 Dalmacija
Dalmacija

Dalmatinska nogometna liga – Srednja skupina 1985./86.


Ioan Drăgan (2 de diciembre de 1965 - 3 de enero de 2012) fue un futbolista rumano que jugó 169 partidos con el Fotbal Club Brașov.

Carrera
Drăgan comenzó su carrera futbolística con ICIM Brașov. En 1990, se unió a FC Brașov y pasaría la mayor parte de su carrera con el club.

Referencias

Futbolistas de Rumania

Futbolistas del Fotbal Club Brașov

Ioan Drăgan


තිරසාර (ධරණීය) සංවර්ධනය යනු මුලිකවම පරිසරයෙ පවත්නා සම්පත් වලින් ප්‍රයෝජනය ගන්නා අතරම අනාගතය සඳහා ද ඒවා සුරැකීමයි. සංවර්ධනය යන්නෙන් පවත්නා සම්පත්  වර්තමානයේ ප්‍රයෝජන ගැනීම, එවා සංවර්ධනය කිරීම මෙන්ම,අනාගත පරපුරේ අවශ්‍යතාවයන් සඳහාද ඒ සම්පත් යම් ප්‍රමාණයකට ආරක්ෂා කිරීමත් අදහස් වේ.අනාගතය සඳහා සම්පත් සුරකීමේදි යම් ප්‍රමාණයකට හෝ වර්තමාන අවශ්‍යතා කැප කිරීමට සිදුවිය හැකිය.

ධරණීය සංවර්ධනය පිළිබද සංකල්පය සකස් වි ඇත්තේ චිරාත් කාලයක් තුළ එකිනෙකට ප්‍රතිවිරැද්ධ දෙසට ඇදි ගිය ධාරා දෙකක් එක් පොදු දිශාවකට යොමු වීම මගිනි.එවා නම් මානව කේන්ද්‍ර ගත භෞතික සංවර්ධනය පිළිබද චින්තන ධාරාව හා ජෛව කේන්ද්‍රගත වු පරිසරය සංරක්ෂණය පිළිබඳ චින්තන ධාරාවන්ය.පශ්චාත් යුධ සමයේදි ඌන සංවර්ධිත ලෝකය යනුවෙන් හැදින්වුණු වත්මන් තුන්වන ලොව රටවල් කාර්මිකරණය කිරිම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය සංවර්ධනය යනුවෙන් හදුන්වන ලදි.එහිදි කැපි පෙනුන මුලික  ලක්ෂණය නම් උණ සංවර්ධිත ලෝකය සංවර්ධනය කිරිම යනු සංවර්ධිත රටවල‍ටම ආවේනික කාර්මිකරණයේ අනුරුවක් බවට පත් විය යුතු බව විනා තෙවන  රටවල පරිසර, සමාජ, ආර්ථික හා සංස්කෘතික තත්වයන්ට ගැලපෙන සංවර්ධනයක් විය යුතු බව අදහස් නොවීමයි. සංවර්ධිත රටවල් අනුගමනය කෙරුනු දේශපාලන මතවාද සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවලට බලපෑවේ විවිධාකාර ලෙස වුවද සංවර්ධනය පිළිබඳ සමස්ත චින්තනයම හුදු ආර්ථික පාරාමිතින්ම පදනම් කර ගත් එකක් බව පොදුවේ දක්නට ලැබේ.අනෙක් අතට පාරිසරික චින්තනය ඇසුරින් මතුවී ආ ප්‍රධාන කරුණ වුයේ සංවර්ධිත රටවල කාර්මිකරණය තුල ඇති වු විපත් පිළිබඳව කතා කිරීමයි.එබදු තත්වයක් සංවර්ධනය විරෝධි එකකි.මේ තත්වය යටතේ මෙම චින්තන ධරා දෙක එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ විය.සංරක්ෂණ වාදින් ගත් කළ සංවර්ධනය විරෝධින් වශයෙන් සංවර්ධනය පරිසරයේ සතුරෙකු ලෙසද සිතිමට තරම් අන්තගාමි තත්වයකට ඹවුන්ගේ එම චින්තනයන් සකස් වී තිබුණි.මෙම අන්තගාමි තත්වයන්  දෙකෙහිම සාරය මුසු කොට ගත් විසදුමක් කරා යොමු විමට ධරණීය සංවර්ධනය නම් සංකල්පය බිහිවින.

ස්ටොක්හෝම් ප්‍රකාශනයේ වැදගත්කම.

1972 දී ස්විඩනයේ ස්ටොක්හෝම් නුවර පැවැති එක්සත් ජාතින්ගේ මානව පරිසරය පිළිබඳ සමුළුවේදි පරිසරය ආරක්ෂා කර ගැනිම ගැන මුලු ලෝකයේම අවධානය යොමු විය.එම සමුළුවෙන් එළි දැක්වු [[ස්ටොක්හෝම් ප්‍රකා hueles a culo de monoන්ති 26 කින් සමන්විත විය. මෙහි 1 වන වගන්තිය මගින් අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් පරිසරය රැක ගැනීම පිළිබඳව අදහස් දක්වා තිබේ.නමුත් මෙහිදි ධරණීය සංවර්ධනය පිළිබඳ ඍඡුවම  දක්වා නොමැති අතර මානව පරිසරය පිළිබඳ අවධානය යොමු කොට ති‍බේ.

රියෝ ප්‍රකාශනයේ අදාලත්වය.
ධරණීය සංවර්ධනය යන සංකල්පය ක්‍රමානුකූලව ලොව තුල ප්‍රතිස්ථාපිත වුයේ 1992 වර්ෂයේදී එක්සත් ජාතින්ගේ පරිසරය හා සංවර්ධනය පිළිබඳ සමුළුව තුලිනි. මෙය රියෝ ද ජැනයිරෝ නගරය්දි ජුනී මස 3 සිට 14 දක්වා පවත් වමින් තිරසාර සංවර්ධනය සඳහා රාජ්‍යමය ආකල්ප යම් තරමකට  වෙනස් කිරිමට උත්සාහ දරණ ලදි. මෙය මිහිතල සමුළුව ලෙසද නම් කරන අතර ආර්ථිකය ජිවිතයේ සෑම අංශයකම ප්‍රතිපත්ති සෑදීම හා ක්‍රියාත්මක කිරිමට මුල්වන ප්‍රධාන කරුණ බවට තහවුරු කරන ලදි.සෑම මිනිසකුටම ස්ථාවර අනාගතයකට මුහුණ දිය හැකිවන සේ පෘථිවි පරිසරය රැක ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයත්, පරිසරය හා ආර්ථික කටයුතු අතර ගැලපීමක් ඇති කිරිමටත් අවශ්‍ය ස්ථාර පියවර පිළිබඳ තීරණ සෙවීමට මෙය පදනම විය.මානව සංහතියේ අනාගතය අළුත් මඟකට යෙමු කිරිම සඳහා මිනිසුන් ඒකරාශි කිරිමේ මෙතෙක් නොවූ විරෑ ප්‍රයත්නයක් ලෙස සැලකිය හැකි මෙම සමුළුවට රාජ්‍යන්ට අමතරව ජාත්‍යන්තර සංවිධාන, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා පුද්ගලික අංශද සහභාගී විය.මෙහිදි පරිසරයට හානි නෙකරමින් ඉදිරියට ගමන් කරමින් තමන්ද රැකෙමින් පරිසරයද රැකගතයුතු අදහස ලොවට හෙලි කලේය.රියෝ ප්‍රකාශනයේ පුරිචිකාවෙන්ම දක්වා තිබෙන්නේ ගෝලිය පාරිසරික හා සංවර්ධන පද්ධතියේ අඛණ්ඩතාව අරක්ෂා කරන්නාවූ ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම් සදහා ක්‍රියා කරන රාජ්‍යන්ද, සමාජ වල  සහ ජනතාවගේ ප්‍රධාන අංශ අතර  නව මට්ටමේ  සහයෝගීතාවයන් ඇති කිරිම තුලින් අලුත් සහ සාධාරණ ලෝක හවුලක් පිහිටුවීමේ පරමාර්ථ‍යෙන් යුතුව ඒ මත විශ්වාසය තැබිම අපේක්ෂා කරමින්ද, අපගේ වාස භුමීය වන පෘථිවියේ අකණ්ඩ සහ
අ‍න්‍යෝන්‍ය වශයෙන් රැදි පවත්නා ස්වභාවය පිළි ගැනිම තුලින් ධරණීය සංවර්ධනය පිළිබඳ අඳහස දක්වා තිබේ.මෙම සමුලුවේදි පරිසරය හා සංවර්ධනය පිළිබඳ එක්සත් ජාතින්ගේ කොමිසමේ වාර්තා වු "අපේ පොදු අනාගතය" තහවුරු කිරිම සඳහා මිනිස් වර්ගයාගේ හා ඒ ඒ රටවල ආර්ථික මෙන්ම පාරිසරික රටාව පාලනය විය යුතු ආකාරය පිළිබඳ  මුලික කරුණු අඩංගු පෘථිවි තලය පිළිබඳ නීති පද්ධතියක් ඇති කර ගැනීම අරමුණු විය.

21 වන න්‍යාය පත්‍රය

පරිසරය හා ආර්ථිකය අතර සම්බන්ධතාවයට හානි කරන සියළුම ප්‍රධාන අංශයන් පිළිබඳව ක්‍රියා කිරිමට සැලැස්මක්  ගොඩනංවන අතර එය 21 වන සියවස සඳහා න්‍යාය පත්‍රය ලෙස හදුන්වන ලැබේ.තවද ලෝක පරිසරය සුරැකීම සඳහා සාමූහිකව කටයුතු කිරිමට හා තම රටවල සංවර්ධිත ප්‍රතිපත්ති සැකසිමේදිත්, ක්‍රියාත්මක කිරිමේදීත්, ඒ සඳහා මූල්‍යමය හා තාක්ෂණික අධාර සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා රටවලට ලබා දීමේදීත්, කාලගුණ  විපර්යාස, ජීව විද්‍යාත්මක වෙනස්වීම් හා වන සංරක්ෂණය පිළිබඳ ගිවිසුම් බිහිකිරිම අරමුණු ලෙස හදුනාගත හැකිය.තිරසාර සංවර්ධනය ඉටුකර ගැනීමට අපේක්ෂිත ප්‍රධාන අරමුණක් නම් සංවර්ධනයේ ඵල සර්ව භෞම හා  සර්වකාලීන බවට පත් කරලීමයි.සංවර්ධන  හා සංවර්ධනය වන රටවල් වශවෙන් ලෝකය බෙදී ඇති අතර එම දෙවර්ගයටම  අයත් රටවල් අතර සංවර්ධන අරමුණු හා එවා මූණ පාන ගැටළු එකිනෙකට වෙනස් වේ.සංවර්ධිත ලෝකයට ඇත්තේ දැනටමත් ලබාගෙන ඇති සංවර්ධන තත්වයන් පාරිසරික වශයෙන් තිරසාර කරගැනීම වන අතර සංවර්ධනය වන රටවලට ඇත්තේ තවමත් ලබා නොගෙත් සංවර්ධනය  ලබා ගන්නා අතරම එය පාරිසරික වශයෙන් තිරසාර කරගැනීමටද ඇති එකිනෙකට වෙනස් වූ අභියෝගයන්ය.
මේ අනුව මිනිසා මිහිතලය මත ජීවත් වීමට අපහසු තරමටම පාරිසරික හානි සිදු කරන අතර පාරිසරික වශයෙන් විශාල ගුණාත්මක පරිහානියක්  සිදු වන විට එය වැලැක් වීම සඳහා පාරිසරික වශයෙන් සවිඥාණික සමාජයක් තුලින් සම්පත් සංවර්ධනය හා පාරිසරික සංරක්ෂණය තුලනාත්මක ලෙස පවත්වා ගෙන යා යුතු බව වැදගත් වේ.ධරණීය සංවර්ධණයේ අවසාන ඉලක්කය එය වේ.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
sustainable Development??
library

අාශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
 පරිසර සම්පත් කළමනාකරණය හා තිරසාර සංවර්ධනය භූගෝල විද්‍යා ප්‍රවේශය- ඒ.එච් ධනපාල,
 ශ්‍රි ලංකාවේ පරිසරය හා සංරක්ෂණ විධි - උපාලි වීරක්කොඩි,
	ගෝලීය පරිසර අර්බුදය -අමරසේන සඳපාල,
	සිංහරජ සංරක්ෂණය - හර්ෂ ප්‍රනාන්දු,
තිරසර  සන්වර්දනය හා සන්නිවේදනය  -  තිසර කුමාරපේලි

ආර්ථික විද්‍යාව
තිරසාරබව

තිරසාරබව

තිරසාර සංවර්ධනය


Laubert er en by i Lozère, i det sydlige Frankrig.

Beboere i Laubert bliver kaldt "Laubertois".

Geografi
Laubert ligger på RN88, 20 kilometer nord for Mende og 69 kilometer syd for Le Puy-en-Velay.

Historie

Kirken
Et kapel blev grundlagt i 1278, blev ødelagt i 1636, og genopbygget i 1773. Kapellet blev erstattet af den nuværende kirke i 1825.

Kirketårnet er "en peigne". Byrådet besluttede sig i 1963 for at restaurere kirkeklokken, da den var revnet.

Et lille springvand ved foden af kirken tilføjer en smule mere charme til kirken.

I kirken er der følgende:

 En 1500-tals figur af Kristus i flerfarvet træ.
 En jomfru og et barn fra det syttende århundrede i forgyldt træ.
 Et Atlas der støtter talerstolen (der er tre andre Atlasser af denne type i Lozère).
 En forgyldt og malet altertavle, med drejede kolonner, som kom fra Capuchin kirken i Mende, toppet med to urner.

Det gamle slot
Det gamle slot er lukket for besøg. Man kan kun se slottet og voldgravene udefra.

Eksterne henvisninger

 Laubert

Kommuner i Frankrig

Laubert


«Con el dedo en el gatillo» —título original en inglés: «Triggerfinger»— es el noveno episodio de la segunda temporada de la serie de televisión de terror post-apocalíptica The Walking Dead. Se estrenó en AMC en Estados Unidos el 19 de febrero de 2012. En el episodio, Rick Grimes (Andrew Lincoln) toma acciones contra un grupo de maleantes e inician un enfrentamiento entre su grupo, con los maleantes Dave (Michael Raymond-James) y Tony (Aaron Muñoz) y varios de sus hombres y los caminantes cerca. Mientras tanto, Shane Walsh (Jon Bernthal) decide salvar a Lori Grimes (Sarah Wayne Callies), que ha sido herida en un accidente de automóvil.

Trama
Tras su accidente automovilístico, Lori (Sarah Wayne Callies) permanece inconsciente dentro del automóvil. Afuera, un caminante lentamente llega hasta el lugar y rápidamente intenta meterse al vehículo a través de la ventanilla para así llegar a ella. Confundida, Lori despierta y lo primero en ver es a la criatura intentando entrar y entonces se aterra. En el bar Rick (Andrew Lincoln) contempla los cadáveres de los forasteros mientras que Hershel (Scott Wilson) y Glenn (Steven Yeun) lo miran impactados. Hershel demuestra estar de acuerdo con lo que Rick había hecho y entonces los tres se disponen a regresar a la granja, pero antes de poder hacerlo escuchan sorprendidos que había gente afuera del local buscando a los hombres que ellos habían asesinado. Rápidamente todos se esconden para intentar pasar desapercibidos y escuchan cómo los hombres decían que no podían volver junto a Jane sin sus dos camaradas. Mientras, el resto del grupo descubre la ausencia de Lori. Carol (Melissa McBride) intenta convencer a Daryl (Norman Reedus) para que vaya a buscar a Lori, pero se da cuenta de que fue él quien la dejó ir sola a buscar a Rick. y ya no desea ser el "chico de los recados" de nadie. Daryl regaña a Carol por no preocuparse por ella misma. Carol se va para encontrar a Shane (Jon Bernthal) y le explica la ausencia de Lori. Shane logra encontrarla, y le dice que Rick ha regresado a la granja para que regrese con él. Cuando regresan a la granja y Rick todavía no está allí, Shane le confiesa a Lori que estaba más preocupado por su bebé por nacer, sin querer revelar su embarazo al resto del grupo. Mientras tanto, Andrea (Laurie Holden) consuela a la hija de Hershel, Maggie (Lauren Cohan), y le dice que sea fuerte para su hermana, Beth (Emily Kinney), que todavía estaba en un estado depresivo.

En la ciudad, Rick, Hershel y Glenn se preparan para irse después de derribar a Dave (Michael Raymond-James) y Tony (Aaron Muñoz), cuando un grupo de búsqueda de tres hombres llega a la taberna en busca de Dave y Tony. Rick intenta profesar defensa propia, pero el grupo de búsqueda se niega a aceptar esto, lo que lleva a un enfrentamiento. El grupo de Rick escapa por la parte posterior de la taberna, lo que provoca tiroteos entre los grupos que atraen a una horda de caminantes cercanos. Los atacantes dejan de disparar e intentan escapar, pero uno, Randall (Michael Zegen), termina empalando su pierna en una valla al tratar de escapar. El grupo de Rick decide salvar a Randall tirándolo de la valla.

El grupo se lleva a Randall con los ojos vendados y regresaron a la granja. Hershel opera inmediatamente para salvar la pierna de Randall, pero afirma que sufrió daños en los nervios y que no podrá caminar durante una semana. La decisión de Rick de regresar con Randall se encuentra con el escepticismo de Shane, quien cree que esta es una decisión arriesgada. Rick dice que una vez que Randall esté lo suficientemente bien, lo liberarán lo suficientemente lejos de la granja para mantener su ubicación desconocida; Hershel respalda este plan y le dice a Shane que el grupo de Rick tendrá que abandonar la granja si lo hacen de otra manera. Glenn intenta distanciarse de Maggie, diciéndole que su relación lo hizo perder su enfoque durante el tiroteo en la ciudad.

Dale (Jeffrey DeMunn) continúa preguntando a los demás sobre Shane, y se sorprende de que Andrea parezca ponerse del lado de Shane acerca de que Rick se ha negado a aceptar la realidad de la situación. Lori le habla a Rick sobre lo que Dale le ha contado sobre Shane, incluidas las amenazas que le hizo a Dale y su participación en la muerte de Otis (The Walking Dead). También le dice a Rick que Shane cree que su hijo es de Shane, y que su aventura no fue un error. Lori le advierte a Rick que Shane es peligroso.

Recepción

Respuesta Crítica
Zack Handlen escribiendo para The A.V. Club calificó el episodio B en una escala de A a F. Eric Goldman en IGN dio el episodio 8.5 de 10.

Índice de audiencia
Tras su emisión inicial el 19 de febrero de 2012, "Triggerfinger" fue visto por 6.89 millones de espectadores estimados, desde el episodio anterior que alcanzó los 8,10 millones de espectadores.

Referencias

Episodios de televisión de 2011
Episodios de la segunda temporada de The Walking Dead
Episodios de The Walking Dead

Triggerfinger


Antonio Camacho Benítez (Málaga, 24 de mayo de 1892 - México, 1974) fue un militar español que luchó en la Guerra Civil Española en defensa de la Segunda República Española, encuadrado en las Fuerzas Aéreas de la República Española.

Biografía
Nacido en Málaga en 1892, procedía del Arma de intendencia cuando asistió a un curso de pilotos en el Aeródromo de Cuatro Vientos y se licenció en el Arma de aviación. Realizó servicios durante la Guerra del Rif, con salidas para el abastecimiento de posiciones, ametrallamiento de columnas enemigas, vuelos de reconocimiento, etc. En octubre de 1924, durante una misión, fue herido y su avión derribado, pero durante varias semanas mantuvo la defensa de su posición, lo que le valió la concesión de una Medalla militar individual y el ascenso a comandante por méritos de guerra. En 1927, durante los últimos años del reinado de Alfonso XIII, fue ascendido a Teniente Coronel y nombrado Gentilhombre de cámara con ejercicio, en reconocimiento a su actividad durante las campañas africanas; Hasta ese año había permanecido en Marruecos realizando servicios ininterrumpidos.

Después de la proclamación de la II República en 1931, cinco años después ostentaba el mando de la Base Aérea de Getafe y de la 1.ª Escuadra Aérea. Cuando tuvo lugar el Golpe de Estado que desembocó en la Guerra civil, logró mantener fieles para el gobierno tanto la base como la unidad aérea. Durante la contienda ocupó importantes cargos militares, siendo nombrado Subsecretario en 1936, de Aire durante el ministerio de Indalecio Prieto. En esta etapa reorganizó profundamente las Fuerzas aéreas republicanas, organizando la defensa aérea de la retaguardia republicana, etc. También fue jefe de la 1.ª Región Aérea, con base en Alcalá de Henares, y en 1938 fue nombrado jefe de las Fuerzas aéreas de la zona centro-sur, siendo sustituido en la Subsecretaría por el Teniente Coronel Carlos Núñez Mazas. En las últimas semanas de la guerra se mostró partidario del Consejo Nacional de Defensa y de negociar una paz con Franco, en vez de continuar la resistencia y alargar la contienda. El 16 de febrero de 1939, durante una reunión en el Aeródromo de Los Llanos con el Presidente Negrín y otros militares, dijo que disponía operativas tres escuadrillas de bombarderos "Natachas", dos escuadrillas de "Katiuskas" y 25 aviones tipo "Chato" o "Mosca".

El fracaso de las negociaciones le llevó a salir de la España republicana, marchando primero a Londres y más tarde a México, donde moriría en 1974.

Véase también
Historia del Ejército del Aire de España
Historia de las Fuerzas Aéreas de la República Española
Anexo:Aviones utilizados por las Fuerzas Aéreas de la República Española

Referencias

Enlaces externos
 S.B.H.A.C., Galería de Militares Republicanos
 Pilotos Republicanos en México

Aviadores de España
Militares de la guerra civil española leales a la República
Exiliados del franquismo en México
Militares de la provincia de Málaga
Militares de España del siglo XX
Gentileshombres de Cámara con ejercicio
Nacidos en Málaga
Fallecidos en Ciudad de México

Antonio Camacho Benítez