The Chicago Great Western Railway  was a Class I railroad that linked Chicago, Minneapolis, Omaha, and Kansas City. It was founded by Alpheus Beede Stickney in 1885 as a regional line between St. Paul and the Iowa state line called the Minnesota and Northwestern Railroad.  Through mergers and new construction, the railroad, named Chicago Great Western after 1892, quickly became a multi-state carrier.  One of the last Class I railroads to be built, it competed against several other more well-established railroads in the same territory, and developed a corporate culture of innovation and efficiency to survive.

Nicknamed the Corn Belt Route because of its operating area in the midwestern United States, the railroad was sometimes called the Lucky Strike Road, due to the similarity in design between the herald of the CGW and the logo used for Lucky Strike cigarettes.

In 1968 it merged with the Chicago and North Western Railway (CNW), which abandoned most of the CGW's trackage.

History

Predecessor railroads

In 1835, the Chicago, St. Charles & Mississippi Airline railroad was chartered with the intent of building a railroad west out of Chicago. The railroad never began construction, and its rights to build were transferred in 1854 to a new company, the Minnesota & North Western (M&NW), which eventually began construction in 1884 of a line south from St. Paul, Minnesota to Dubuque, Iowa.  In 1887, the Chicago, St. Paul & Kansas City Railroad acquired the M&NW, and by the end of the decade, under the leadership of St. Paul businessman A.B. Stickney, it had established routes west to Omaha, Nebraska, south to St. Joseph, Missouri, and east to Chicago, Illinois, via the Winston Tunnel near Dubuque.  In 1892, the railroad was reorganized as the Chicago Great Western.

Early 20th century

In 1907, the panic of 1907 caused Stickney to lose control of the railroad, and ownership passed to financier J. P. Morgan.  In 1910, the CGW introduced four McKeen Motor Car Company self-propelled railcars, its first rolling stock powered by internal combustion engines. In the same year, the railroad also purchased ten large 2-6-6-2s from the Baldwin Locomotive Works.  Two years later, the railroad acquired an experimental battery powered motorcar from the Federal Storage Battery Car Company. In 1916, the railroad began standardizing on 2-8-2 steam locomotives, which served through the 1920. In 1923 CGW purchased from the soon to be dominant company EMC, two of EMD's first gasoline-powered cars. During the 1920s, as ownership changed again to the Bremo Corporation, a group of investors led by Patrick Joyce, an executive at the Standard Steel Car Company, the railroad expanded its use of self-propelled vehicles. At the end of the decade, 36 2-10-4 steam locomotives were purchased from Baldwin and the Lima Locomotive Works.

Mid 20th century
During the Great Depression, the railroad trimmed operations by closing facilities and abandoning trackage. It purchased its first diesel-electric locomotive, an  yard switcher from Westinghouse, in 1934. In 1935, the CGW began trial operations of trailer on flatcar trains, which were expanded the following year into regular service, initially between Chicago and St. Paul, but rapidly expanding across the system by 1940. In 1941, it was reorganized in bankruptcy, and late in the decade a group of investors, organized as the Kansas City Group, purchased the CGW. In 1946, a demonstrator EMD F3 diesel locomotive set operated on the CGW, immediately prompting the company to purchase a wide variety of diesels, and by 1950 the railroad had converted completely to diesel motive power. In 1949, William N. Deramus III assumed the presidency, and began a program of rebuilding infrastructure and increasing efficiency, both by consolidating operations such as dispatching and accounting and by lengthening trains. In 1957, Deramus left the company, and Edward Reidy assumed the presidency.

Merger
As early as 1946, the first proposal was advanced to merge the Great Western with other railroads, this time with the Chicago and Eastern Illinois Railroad and the Missouri–Kansas–Texas Railroad. Upon the failure of a later merger opportunity with the Soo Line Railroad in 1963, the board of the Great Western grew increasingly anxious about its continued viability in a consolidating railroad market. Testifying in 1965, before the Interstate Commerce Commission in Chicago, President Reidy statedthat although it was operating in the black it would not able to continue: The simple fact is that there is just too much transportation available between the principal cities we serve. The Great Western cannot long survive as an independent carrier under these conditions.

The CGW, therefore, was open to a merger with the Chicago and North Western Railway (CNW), first proposed in 1964. After a 4-year period of opposition by other competing railroads, on July 1, 1968, the Chicago Great Western merged with Chicago and North Western. At the time of the merger, the CGW operated a  system, over which it transported 2,452 million ton-miles of freight in 1967, largely food and agricultural products, lumber, and chemicals, for $28.7 million of revenue. After taking control of the CGW, the CNW abandoned most of the former CGW trackage.

Trail conversion
A 20 mile section of the railroad right of way from Des Moines, IA south to Martensdale, IA was used to create a mixed use trail with the name of Great Western Trail. In addition, a section of track was converted to trail usage, also known as the Great Western Trail, running intermittently between Villa Park, Illinois and West Chicago, Illinois in DuPage County, and then through Kane and DeKalb counties to Sycamore, Illinois.

Passenger operations

The Chicago Great Western was not known for its passenger trains, although it did operate several named trains, mostly running between Chicago and the Twin Cities.  Despite the railroad's small size and meager passenger fleet, it looked for ways to more efficiently move passengers, such as employing all-electric (battery powered) and gas-electric motorcars on light branch lines, which were cheaper to operate than traditional steam or diesel-powered trains. Notable passenger trains from its major terminals included:

 Blue Bird (Minneapolis/St. Paul–Rochester)
 Great Western Limited (Chicago–Minneapolis/St. Paul)
 Rochester Special (Minneapolis/St. Paul–Rochester)
 Red Bird  (Minneapolis/St. Paul–Rochester)
 Legionnaire (Chicago–Minneapolis/St. Paul)
 Minnesotan (Chicago–Minneapolis/St. Paul)
 Mills Cities Limited (Kansas City–Minneapolis/St. Paul)
 Nebraska Limited (Minneapolis/St. Paul-Omaha)
 Omaha Express (Minneapolis/St. Paul-Omaha)
 Twin City Express (Omaha-Minneapolis/St. Paul)
 Twin City Limited (Omaha-Minneapolis/St. Paul)
 Maple Leaf Route (Minneapolis/St. Paul, Rochester, Stewartville, Racine, Spring Valley MN etc. to Chicago IL)

On September 30, 1965, the railroad ended passenger operations when the overnight trains between the Twin Cities and Omaha arrived at their respective endpoints.

See also

 Chicago and North Western Railway
 List of Illinois railroads

Notes

References

Further reading

External links

 Hub City Heritage Corporation Oelwein Railroad Museum
 There are two sites named the Unofficial Chicago Great Western page:
 the Unofficial Chicago Great Western page
 the Unofficial Chicago Great Western site
 Chicago & North Western Historical Society (includes predecessor roads)

American companies established in 1892
American companies disestablished in 1968
Railway companies established in 1892
Railway companies disestablished in 1968
Defunct Illinois railroads
Defunct Iowa railroads
Defunct Kansas railroads
Defunct Minnesota railroads
Defunct Nebraska railroads
Railroads in the Chicago metropolitan area
Former Class I railroads in the United States
Predecessors of the Chicago and North Western Transportation Company
Defunct Missouri railroads
1892 establishments in Illinois
1968 disestablishments in Illinois
1968 mergers and acquisitions

Chicago Great Western Railway


ජෝන් මාන් (උපත 10 ජනවාරි 1960) යනු,  එක්සත් රාජධානියෙහි  කම්කරු පක්ෂයේ දේශපාලනඥයෙක් වන අතර 2001 සිට බැසිට්ලෝ සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා (පාම) ලෙසින් ක්‍රියා කරනුයේ, පෙර සිටි පාම ජෝ ඇෂ්ටන් විශ්‍රාම යෑමෙන් පසුවය.

ජෝන් මාන්,   මහා භාණ්ඩාගාර තේරීම් කමිටුවෙහි සේවය කරයි. ඔහු පෙරදී,  ටෙසා ජවුල් සහ රිචඩ් කැබෝන් සඳහා පාර්ලිමේන්තු පෞද්ගලික ලේකම් විය.

ජෝන් මාන් (බ්‍රිතාන්‍ය දේශපාලනඥයා)


En mathématiques, le lemme de Weyl, formulé par Hermann Weyl, énonce que toute solution faible de l'équation de Laplace est une fonction infiniment dérivable.

Ce résultat n'est pas systématiquement vrai pour d'autres équations comme l'équation des ondes, qui ont des solutions faibles qui ne sont pas des solutions régulières. Le lemme de Weyl est un cas particulier de régularité elliptique ou hypoelliptique.

Énoncé
Soit  un ouvert de , l'espace euclidien de dimension n. On note Δ le Laplacien usuel.

Le lemme de Weyl  affirme que si une fonction localement intégrable  est une solution faible de l'équation de Laplace, au sens où, si pour toute fonction  de classe  à support compact on a :

alors, quitte à changer sa définition seulement sur un sous-ensemble négligeable de , la fonction   est infiniment dérivable et vérifie  en chaque point de .

Par corollaire, toutes les fonctions harmoniques sur  sont régulières ; mais ce lemme ne permet d'affirmer aucun résultat de régularité sur la frontière du domaine .

Démonstration
Pour démontrer le lemme de Weyl, on convolue la fonction  avec une suite régularisante  et on démontre que sa convolution  satisfait l'équation de Laplace, ce qui implique que  vérifie la propriété de la moyenne des fonctions harmoniques.

En prenant la limite quand  et en utilisant les propriétés des régularisations, on montre que  a également la propriété de moyenne, ce qui implique qu'il s'agit d'une solution régulière de l'équation de Laplace. D'autres démonstrations utilisent la régularité de la solution fondamentale du Laplacien ou des estimations elliptiques a priori.

Généralisation aux distributions
Plus généralement, le même résultat est valable pour chaque solution distributionnelle de l'équation de Laplace : Si   vérifie  pour chaque , alors  est une distribution régulière associée à une solution lisse  de l'équation de Laplace.

Lien avec l'hypoellipticité
Le lemme de Weyl découle de résultats plus généraux concernant les propriétés de régularité des opérateurs elliptiques ou hypoelliptiques. Un opérateur différentiel partiel linéaire  à coefficients réguliers est hypoelliptique si le support singulier de  est égal au support singulier de  pour toute distribution .

L'opérateur de Laplace étant hypoelliptique, si , alors le support singulier de  est vide puisque le support singulier de  est vide, ce qui signifie que  . Puisque le Laplacien est elliptique, on a un résultat plus fort : les solutions de  sont analytiques réelles.

Références

Fonction harmonique
Équation aux dérivées partielles
Weill

Lemme de Weyl (équation de Laplace)


نادي الموردة الرياضي هو نادي كرة قدم سوداني وهو نادي أساسي بالسودان، تأسس النادي سنة 1925 غير أن تسجيله تم في سنة 1927، وهو من الأندية الممتازة في السودان حيث له تاريخ ومشوار رياضي طويل، شارك عدة مرات في بطولة دوري أبطال أفريقيا، إضافة إلى كأس الاتحاد الأفريقي و البطولة العربية للأندية، وقد فاز الفريق بكأس السودان 6 مرات وبالدوري السوداني مرة واحدة.

يُعرف النادي بلقب «الضلع الثالث للكرة السودانية» فكان يعتبر أحد أقوى ثلاثة أندية في السودان إلى جانب ناديي الهلال والمريخ.

تاريخ التأسيس
أولاً الوجود كان في عام 1912 وبدأ التنافس بين فريقي حلة البحر وفريق آخر بمنطقة الموردة إضافة إلى فريق قلب الأسد، يعد نادي الموردة من مؤسسي الدرجة الممتازة عام 1996م.

الشعار

الأحمر والأزرق، والأحمر يرمز إلى المرساة والأزرق يرمز إلى الدخان المتصاعد.
الرمز: المرساة أو الهِلْب باللهجة المحلية، ولهذا الهلب قصة حيث رفض الحاكم العام وقتها أن يرتدي فريق الموردة الشعار الذي اختاره وهو شعار الكلية الحربية ورفض مؤسسو النادي التنازل عن الشعار أو تغييره فقاموا ولأجل تمييزه بوضع الهلب الذي يرمز إلى الموردة الذي كان بالنيل قبالة ذلك الحي العريق وكانت المراكب من الشمال والجنوب تأتي محملة بالخير لكل أم درمان وكان ترسو بتلك المنطقة وأصل اسم الموردة يأتي من (المورد) الذي كانت ترد فيه كل أنواع البضائع.

الهبوط والعودة
في موسم 2013 هبط الموردة من الدوري السوداني الممتاز لأول مرة في تاريخه بعد خسارته أمام الهلال 0-2 في الجولة قبل الأخيرة من البطولة، محتلاً المركز الثالث عشر قبل الأخير برصيد 17 نقطة بعد سلسلة من النتائج السلبية في ذاك الموسم. وبعد خمس مواسم من المحاولات تمكن أخيراً من العودة إلى الدوري الممتاز عام 2018 بعد فوزه على نادي النيل حلفا 2-0 ضمن منافسات الدوري التأهيلي للممتاز.

المشاركات الأفريقية والعربية
 1987 كأس الكؤوس الأفريقية
 1989 دوري أبطال أفريقيا ويومها أخرج الزمالك المصري.
 1992 كأس الاتحاد الإفريقي
 1994 كأس الاتحاد الإفريقي ووصل دور الأربعة عبر البن الإثيوبي إضافة إلى البطولة العربية بالدوحة..
 1989 البطولة العربية بالرياض
 1997 كأس الكؤوس الأفريقية ووصل الفريق دور الـ(16) بعد أن اجتاز الفهود الكيني وفي ذات العام..
 شارك في البطولة العربية بالرياض وتأهل لنهائي البطولة علي حساب ثلاث أندية من بينها الطائي السعودي بهدف عمار أبو كدوك الشهير في مرمى محمد الدعيع.
 2002 كانت آخر محطات الموردة في تمثيل السودان خارجياً وكان ذلك في بطولة كاس الكؤوس الأفريقية واجتاز كل الفرق ووصل دور الثمانية بعد أن فاز على حمام الأنف التونسي وبذلك أصبح أول فريق سوداني يفوز علي ناد تونسي ذهاباً وإياباً.. كما شارك الفريق في بطولة سيكافا للأندية منتصف التسعينات.

بطولات الفريق

 الفوز بدوري ولاية الخرطوم مرة واحدة عام 1968
 الفوز بالدوري السوداني مرة واحدة عام 1968
 الفوز ببطولة كأس السودان عام 5 مرات أعوام، 1989, 1995, 1997, 1998, 1999

المراجع

أم درمان
أندية كرة قدم أسست في 1925
أندية كرة قدم أسست في 1927
أندية كرة قدم في السودان
تأسيسات سنة 1927 في السودان

نادي الموردة


Juan Belmonte García () a fost un toreador spaniol.

Biografie
S-a născut în Sevilla, dar familia lui s-a mutat în cartierul Triana atunci când el avea trei ani, potrivit biografului A. Diaz Canabate. Belmonte și-a început cariera de toreador în 1908, călătorind în întreaga Spanie cu un grup de tineri toreadori numit Los Niños Sevillanos. A ucis primul taur pe 24 iulie 1910. Ca adult, tehnica lui era deosebită de cea a matadorilor predecesori; el stătea în picioare și aproape nemișcat și rămânea întotdeauna la câțiva centimetri de taur, spre deosebire de matadorii predecesori care stăteau departe de animal, pentru a nu fi luați în coarne. Ca urmare a acestei tehnici îndrăznețe, Belmonte a fost împuns frecvent, suferind multe răni grave.

Un astfel de incident a avut loc în noiembrie 1927, în timpul unei lupte cu tauri de la Barcelona. Belmonte a fost împuns în piept și fixat de un perete. Mai mulți alți toreadori l-au salvat. Printre spectatorii din acea zi au fost regele și regina Spaniei, precum și infanta Beatriz.

Rivalitatea lui Belmonte cu Joselito (poreclit și Gallito), un alt pretendent la titlul de "cel mai mare matador din toate timpurile", din 1914 până în 1920 este cunoscută sub numele de Epoca de Aur a luptelor cu tauri. Această epocă s-a încheiat brusc atunci când Joselito a fost împuns fatal pe 16 mai 1920, la vârsta de 25 de ani, la o coridă din Talavera de la Reina, un orășel aflat în apropiere de Madrid. Belmonte a trebuit apoi să ducă singur povara luptelor cu tauri, cea ce s-a dovedit a fi de nesuportat și care a determinat în 1922 prima din cele trei retrageri temporare.

În 1919 Belmonte a participat la 109 coride (lupte cu tauri), număr neegalat de niciun matador până în sezonul de coride din 1965 când Manuel Benítez Pérez ("El Cordobés") a participat la 111 coride, depășind recordul lui Belmonte. Matadorul mexican Carlos Arruza a luptat în 108 coride într-un singur sezon, dar se spune că a refuzat să depășească recordul lui Belmonte din respect pentru maestru.

După a treia și ultima retragere din 1935, Belmonte s-a mutat la o fermă de 3.500 de acri din Andaluzia, unde a trăit o viață de fermier crescător de tauri. El a publicat, de asemenea, o autobiografie. Scrisă de Manuel Chaves Nogales și publicată în 1937, a purtat titlul Juan Belmonte, matador de toros: su vida y sus hazañas (Juan Belmonte, ucigaș de tauri: viața și faptele lui) și a reprezentat povestea lui, așa cum i-a fost narată lui Nogales. Cartea a fost tradusă în limba engleză de Leslie Charteris ca Juan Belmonte, Killer of Bulls. Belmonte a fost, de asemenea, un prieten apropiat al scriitorului american Ernest Hemingway și el apare în două cărți ale lui Hemingway: Moarte după-amiaza și Fiesta. La fel ca Hemingway, Belmonte s-a sinucis prin împușcare.

Juan Belmonte a fost singurul matador care a schimbat stilul luptelor cu tauri. Născut cu picioare puțin deformate, el nu putea alerga sau sări precum ceilalți băieți și astfel, atunci când în cele din urmă și-a început cariera de matador, el se așeza ferm cu picioarele pe pământ, nerenunțând niciodată. El silea taurul să-i dea târcoale, în timp ce matadorii predecesori alergau și săreau ca artiștii de circ.

În timpul carierei de toreador a suferit 24 de răni grave și nenumărate răni minore. Mai târziu a dezvoltat o gravă afecțiune cardiacă, identificată de un specialist din Madrid care l-a sfătuit să se menajeze și să abandoneze echitație, o instrucțiune pe care a respectat-o inițial, dar la care a renunțat, în ultima primăvară a vieții sale, pentru a-și călări calul favorit, Maravilla, la fermă, împreună cu fiul său. Cu puțin timp înainte de moartea sa a aflat că era bolnav de cancer pulmonar. După o ultimă plimbare de dimineață, el s-a întors acasă, la fermă, și a luat pistolul de 6,35 mm dintr-un sertar al biroului său și s-a împușcat. A murit cu o săptămână înainte de a împlini vârsta de 70 de ani. Berman și Wallace sugerează că gestul său ar putea fi o "sinucidere imitată"; auzind că prietenul lui, Hemingway, s-a sinucis în 1961, se spune că Belmonte ar fi răspuns "Bine a făcut".

Împrejurările morții sale sunt sursa unor controverse. O versiune populară, prezentată în revista Life, descrie evenimentele astfel: atunci când medicul lui Belmonte i-a spus că, din cauza rănilor și traumelor suferite pe tot parcursul carierei, nu mai putea fuma trabucuri, călări, bea vin sau realiza acte sexuale cu femei, el a decis că era pregătit să moară. A ordonat să-i fie adus calul favorit, a luat o mână de trabucuri, două sticle din vinul său preferat și a mers pe cal la finca lui. Un film din 1995 despre viața lui, intitulat Belmonte, a fost regizat de Juan Sebastián Bollaín.

A fost înmormântat în cimitirul din Sevilla, la mai puțin de 20 de metri de mormântul rivalului său timp de șapte sezoane, Joselito. Dorința lui a fost să fie îngropat în mantia fraternității Săptămâna Mare. În perioada morții lui Belmonte, rânduielile catolice interziceau îngroparea sinucigașilor în pământ sfințit. Potrivit normelor religioase din ziua de azi, sinucigașul este considerat a fi temporar nebun și, astfel, ar putea avea parte de o înmormântare catolică. Cu toate acestea, moartea lui Belmonte a provocat o mare tristețe în orașul Sevilla.

În cultura populară
Belmonte este menționat ca un fost prieten al lui Montgomery Burns în episodul 533: Patru regrete și o înmormântare al serialului de desene animate Familia Simpson.

Belmonte apare, de asemenea, ca personaj în filmul Miezul nopții în Paris (2011) al lui Woody Allen ca prieten al lui Ernest Hemingway, care îl consideră a fi "cu adevărat curajos". El este portretizat de actorul suedez Daniel Lundh.

Ernest Hemingway îl prezintă pe Belmonte în romanul Moarte după-amiază și îl introduce ca personaj minor în romanul Fiesta.

Note

Nașteri în 1892
Decese în 1962
Toreadori spanioli
Sinucideri cu arme de foc
Oameni din Sevilla

Juan Belmonte


Džudaško natjecanje za žene u kategoriji do 52 kilograma na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Janeiru održano je 7. kolovoza u Carioca Areni 2.

U ovoj kategoriji natjecale su se 22 džudašice iz 22 države. U prednatjecanju bile su podijeljene u 4 skupine, iz kojih su se pobjednice borile dalje u poluzavršnici i završnici.

Zlatno odličje osvojila je kosovska džudašica Majlinda Kelmendi, koja je u završnici pobijedila Talijanku Odettu Giuffridu. Brončana odličja podijelile su Japanka Misato Nakamura i Ruskinja Natalia Kuziutina.

Rezultati

Repasaži

Borbe za brončano odličje

Izvori

Džudo na OI 2016.

Džudo na OI 2016. – žene do 52 kg


Die Route nationale 163Bis, kurz N 163Bis oder RN 163Bis, war eine französische Nationalstraße.

Die Straße wurde 1862 zwischen Rennes und Le Lion-d'Angers festgelegt. Sie begann ebenso wie die Nationalstraße 163 in Rennes und endete etwa 15 Kilometer Luftlinie vom Ende der N 163 entfernt. Sie geht auf die Route stratégique 22 (La Guerche-de-Bretagne−Craon) und einem Teil der Route stratégique 15 (Craon−Segré) zurück und ist dadurch eine eigenständige Nationalstraße und kein Seitenast, so wie alle auf Route stratégique zurückgehenden Nationalstraßen. Ihre Gesamtlänge betrug 96 Kilometer. 1973 wurde sie abgestuft. In den 1980er Jahren beschlossen die Départements Ille-et-Vilaine und Maine-et-Loire zwischen Rennes und Angers eine Schnellstraße zu errichten. Dazu hat man den Teil der abgestuften N 163bis zwischen Segré und Le Lion-d'Angers verwendet und ausgebaut. Um eine einheitliche Nummerierung herzustellen, wurde die Departementsstraße von D 683 in D 775 umgewidmet.

Weblinks
 Route nationale française 163Bis auf WikiSara (französisch)

163B
Straße in der Bretagne
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 163bis


إبراهيم محمد صالح المعروف بأبو عرب (1931 – 2 مارس 2014) هو شاعر ومنشد الثورة الفلسطينية الكبرى. ولد أبو عرب في قرية الشجرة (الواقعة في منتصف الطريق بين مدينتي الناصرة وطبريا)، طبريا في فلسطين سنة 1931، وهي أيضا قرية رسام الكاريكاتير المغتال في 1987 ناجي العلي.

اكتسب أبو عرب موهبته الشعرية من جده لأمه الشيخ علي الأحمد أحد وجهاء قرية الشجرة الذي كان يكتب الشعر.

بعد تهجير القرية عام النكبة 1948 لجأ إلى قرية كفر كنا ليبقى قريبًا من والده الذي مكث في المستشفى الإنجليزي في الناصرة بعد إصابته بالرصاص في إحدى معارك الشجرة. بعدها بدأت قوات العصابات الصهيونية بالتحقيق بوجود شخصيات من الشجرة ولوبية وعرب الصبيح في القرية، بعد مقتل 151 عنصراً من العصابات الصهيونية في معركة لوبية، والتي شارك بها عدد كبير من المقاتلين من القرى المجاورة، من بينها لوبية نفسها والشجرة وعرب الصبيح، أساسا، بالإضافة إلى كفركنا والرينة وسخنين وعرابة والناصرة. فنزح أبو عرب إلى قرية عرابة البطوف ومكث فيها مدة شهرين ليتوجه بعدها إلى لبنان ثم إلى سوريا وتونس ومخيمات الشتات في العالم.

استشهد والده عام 1948 خلال اجتياح الميليشيات الصهيونية لفلسطين، واستشهد ابنه عام 1982 خلال اجتياح الجيش الإسرائيلي للبنان. وشهد في طفولته انطلاقة الثورة الفلسطينية الكبرى عام 1936 ضد الاحتلال البريطاني والاستيطان الصهيوني والتي كرس لها جده أشعاره كافة للإشادة بالثورة ولتشجيع أفرادها، ولتحريض الشعب ضد المحتل البريطاني.

أسس فرقتة الأولى في الأردن سنة 1980 وسميت بـ فرقة فلسطين للتراث الشعبي، وكانت تتألف من 14 فناناً. وبعد مقتل الفنان ناجي العلي، وهو أحد أقارب أبوعرب، تم تغيير اسم الفرقة إلى فرقة ناجي العلي.

أغاني ألّفها ولّحنها

ألّف ولحّن وغني حوالي 300 أغنية وقصيدة على مر مسيرته الفنية، ومن أشهرها:
 من سجن عكا
 العيد
 الشهيد
 دلعونا
 يا بلادي
 يا موج البحر
 هدي يا بحر هدي
 يا ظريف الطول زور بلادنا
 أغاني العتابا والمواويل
 طور بيدك يا جول الجمال
 يا شايلين النعش
هي أول أغنية غناها أبو عرب عام 1956، حيث كان ناشطًا في صفوف حزب البعث، مغنيًا للشهيد جول جمال الذي فجّر المدمرة الفرنسية «جان دارك» فغرقت قبال السواحل المصرية في يوم 24/10/1956، وجاء في مطلع القصيدة:

أبو عرب اليوم
زار أبو عرب قريته الشجرة عام 2012 بعد 64 عاماً من المهجر، فتجول فيها وهو مليء بالعواطف الجياشة، وأنشد ارتجالاً للقرية ولعين الماء فيها ولشجرة التوت في داره.

وفاته
توفي أبو عرب في مدينة حمص في 2 مارس 2014. بعد صراع مع المرض.

مصادر

شعراء وشاعرات فلسطينيون
منشدون إسلاميون فلسطينيون
مواليد 1931
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
وفيات في حمص

أبو عرب


إي 1 تراسر  طائرة إنذار مبكر صنعت لتعمل تحت إمرة بحرية الولايات المتحدة. هي تطوير من سي-1 ترادر ودخلت الخدمة عام 1958. ثم إستبدلت بالطائرة الأحدث إي 2 هاوكي في أوائل السبعينات.

سميت الطائرة «ويلى فاد»، و«ستوف»، أو «ستوف ويث أه رووف».

الردار
زودت الطائرة برادار من نوع (AN/APS-82) من إنتاج شركة هازيلتين (Hazeltine)، والذي كان يحلل تأثير دوبلر الذي يسببه انعكاس موجات الردار على أسطح المياة.

الطرازات
 إكس دابليو إف - 1 (XWF-1): تصميم لدراسة طائرات الإنذار المبكر من نوع إس-2 تراكر، والتي لم تصنع أبدا.
 دبليو إف - 2 (WF-2): نسخة من الطائرة سى-1 ترادر ولكن لأغراض الأنذار المبكر.
 إي 1 بي (E-1B): إعادة لتصميم الطراز السابق.

المستخدمون

 بحرية الولايات المتحدة.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 4 (طياران، ضابطان مشغلان للرادار.).
 الطول: 12.9 متر.
 المسافة بين الجناحين: 21.2 متر.
 الارتفاع: 4.9 متر.
 مساحة الأجنحة: 46.35 متر².
 الوزن فارغة: 8,504 كجم.
 الوزن محملة: 12,065 كجم.
 أقصى وزن: 13,22 كجم.
 المحرك: محركان من نوع (Wright R-1820-82WA) من تسعة إسطوانات يعطي قوة دفع 1,137 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: 287 كيلومتر/ساعة.
 المدى: 2,092 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 4,800 متر.
 معدل الصعود: 340 متر/ثانية.

التسليح
 لا تحتوى على أية أسلحة.

انظر أيضا
 إي - 2 هاوكي.

مراجع

وصلات خارجية
الصفحات باللغة الإنجليزية.
 صفحة «إي 1 تراسير» على موقع Global Security.org

المصدر
 الصفحة الإنجليزية.

طائرات أغراض خاصة أمريكية 1950–1959
طائرات أواكس
طائرات إنذار مبكر
طائرات حرب إلكترونية أمريكية
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات عسكرية 1950–1959
طائرات غرومان
طائرات قيادة وسيطرة أمريكية
طائرات ممركزة على حاملة طائرات
طائرات بمحركات جر مروحية مكبسية مزدوجة

غرومان إي 1 تراسر


is a Japanese animation studio. It has produced numerous series, including RahXephon, No. 6, Wolf's Rain, Scrapped Princess, Eureka Seven, Angelic Layer, Darker than Black, Soul Eater, Ouran High School Host Club, both the 2003 and 2009 adaptations of Fullmetal Alchemist, Star Driver, Gosick, Mob Psycho 100, Space Dandy, Noragami, Bungo Stray Dogs, and My Hero Academia. Its headquarters are located in Igusa, Suginami, Tokyo.

History
Bones was founded by Sunrise staff members Masahiko Minami, Hiroshi Ōsaka and Toshihiro Kawamoto in October 1998. One of their first projects was collaborating with Sunrise on Cowboy Bebop: Knockin' on Heaven's Door, a feature film based on the Cowboy Bebop anime series.

In 2007, the studio suffered the loss of co-founder Hiroshi Ōsaka, well known for his works as character designer on series such as Mobile Suit Victory Gundam, Mobile Fighter G Gundam and The Mars Daybreak. Ōsaka had been battling with cancer, and died from the disease on September 24, 2007. He was 44 years old.

Since the death of Ōsaka, two new additions have been made to the studio's board of directors: Makoto Watanabe and Takahiro Komori. Komori is well known as a character designer and animator who has been with the studio since its inception. His previous works as designer consist of Angelic Layer, Scrapped Princess, and Darker than Black.

Studios
Like studio Sunrise, where some of its founders previously worked, Bones is divided into smaller studios which are focused on their own anime projects.

Studio A: Led by producer Naoki Amano and mainly known for Gosick, Wolf's Rain, Angelic Layer, Hiwou War Chronicles, Noragami and Carole & Tuesday.
Studio B: Mainly known for Eureka Seven, RahXephon, Space Dandy, and Mob Psycho 100.
Studio C: Led by producer Yoshihiro Oyabu; It's known for Fullmetal Alchemist, Darker than Black: The Black Contractor, Soul Eater and Ouran High School Host Club. It's currently working exclusively on My Hero Academia.
Studio D: Led by Mari Suzuki and mainly known for Fullmetal Alchemist: Brotherhood and No. 6. Since 2015, it works on Bungo Stray Dogs.
Studio E: The newest studio, led by Makoto Watanabe and mainly known for the Eureka Seven: Hi-Evolution trilogy and Metallic Rouge.

Productions

Anime television series

Anime films

Original net animation

Original video animation
RahXephon Interlude: Her and Herself/Thatness and Thereness (August 7, 2003)
Wolf's Rain (January 23, 2004 – February 25, 2004)
Fullmetal Alchemist: Premium Collection (March 29, 2006)
Ghost Slayers Ayashi: Ayashi Diving Comedy (August 22, 2007 – October 24, 2007)
Darker than Black: Beneath the Fully Bloomed Cherry Blossoms (March 26, 2008)
Fullmetal Alchemist Brotherhood (August 26, 2009 – August 25, 2010)
Prototype (part of Halo Legends) (2010)
Darker than Black: Gaiden (January 27, 2010 – July 21, 2010)
Eureka Seven Ao: The Flowers of Jungfrau (September 20, 2012)
Noragami (February 17, 2014 - July 17, 2014)
Hitsugi no Chaika (March 10, 2015)
Noragami Aragoto (November 17, 2015 - March 17, 2016)
Snow White with the Red Hair (January 5, 2016)
Blood Blockade Battlefront (June 3, 2016)
Eureka Seven Ao:Final (January 2017)
Bungo Stray Dogs (August 31, 2017)
Mob Psycho 100 Reigen -The Miraculous Unknown Psychic- (March 18, 2018)
My Hero Academia - All Might: Rising (February 13, 2019)
Mob Psycho 100: The Spirits and Such Consultation Office's First Company Outing ~A Healing Trip that Warms the Heart~ (September 25, 2019)
SK8 the Infinity (TBA)

Video games
Robot Alchemic Drive (Enix, November 4, 2002)
Rahxephon Blu Sky Fantasia (Bandai, August 7, 2003)
Fullmetal Alchemist and the Broken Angel (Square Enix, December 25, 2003)
Fullmetal Alchemist: Stray Rondo (Bandai, March 25, 2004)
Fullmetal Alchemist: Sonata of Memories (Bandai, July 22, 2004)
Fullmetal Alchemist 2: Curse of the Crimson Elixir (Square Enix, September 22, 2004)
Fullmetal Alchemist 3: The Girl Who Succeed God (Square Enix, July 21, 2005)
Eureka Seven vol. 1: The New Wave (Bandai, October 27, 2005)
Eureka Seven vol. 2: The New Vision (Bandai, May 11, 2006)
Fullmetal Alchemist: Prince of the Dawn (Square Enix, August 13, 2009)
Fullmetal Alchemist: Daughter of the Dusk (Square Enix, December 10, 2009)
Liberation Maiden (Part of Guild01; Level-5, May 31, 2012)
Professor Layton vs. Phoenix Wright: Ace Attorney (Capcom/Level-5, November 29, 2012)
Phoenix Wright: Ace Attorney - Dual Destinies (Capcom, July 25, 2013)
Persona 4: Dancing All Night (Atlus, June 25, 2015)

Music videos
Lotte music video - Shinsekai by Bump of Chicken (December 11, 2018)
Pokémon Special Music Video「GOTCHA!」- Acacia by BUMP OF CHICKEN (Pokémon/Nintendo/Creatures Inc./GAME FREAK inc., September 29, 2020)

Notes

References

External links

Animation studios in Tokyo
Crunchyroll Anime Awards winners
Japanese animation studios
Japanese companies established in 1998
Mass media companies established in 1998
Suginami

Bones (studio)


Josyne ou Josijne van Beethoven, née Francisca Van Vlasselaer (vers 1540 — 13 septembre 1595) est une femme convaincue du crime de sorcellerie et brûlée vive Grand-Place de Bruxelles après une torture prolongée.

Josyne est une ancêtre de Ludwig van Beethoven

Biographie
Francisca Van Vlasselaer nait à Kampenhout vers 1540. Elle épouse Aert van Beethoven et est mère de quatre enfants.

Le 5 août 1959, elle est arrêtée par ordre du mayeur  Jean-Baptiste Spoelberch à Kampenhout pour des soupçons de sorcellerie et est emmenée à la prison de Treurenberg à Bruxelles. Des villageois l'avaient accusée d'avoir pactisé avec le diable car à quatre occasions un cheval était mort dans le village à un endroit où elle était passée. Après son arrestation, d'autres témoignages arrivent : un cheval aurait uriné du sang et serait mort de coliques, et une vache aurait donné du lait aigre.

Après plusieurs interrogatoires où elle nie les accusations, elle est transférée le 18 août 1595 à Steenpoort, une prison réputée plus dure. Torturée au chevalet, elle finit par avouer le 13 septembre les faits qu'elle n'a pas commis. Interrogée sur les « autres sorcières » qu'elle connaissait, elle dénonce sa voisine Anna Versande qui sera bannie.

Josyne Van Beethoven est condamnée au bûcher 5 août 1595 ainsi qu'à la confiscation de tous ses biens au profit du trésor public et de la couronne. La veille de l'exécution, elle fait une tentative de suicide en avalant des tessons de poterie. Elle est brûlée lors d'une exécution publique sur la Grand-Place de Bruxelles le 13 septembre 1595.

Son mari, Aert van Beethoven, obtient auprès de la Cour des comptes de Bruxelles de  conserver la moitié des biens matrimoniaux confisqués. Cependant, il a dû s'acquitter de tous les frais liés à l'arrestation de Josyne : l'interrogatoire, le chevalet de torture et le bûcher.

Notes et références

 "A la recherche des ascendants de Beethoven", par M. R. Van Aerde, Revue belge d'Archéologie et Histoire de l'Art, 1939 vol. 9-2 p. 121

Liens externes
 Généalogie
 Témoignage de Jans Bap. de Spoelberch
 Josyne Van Vlesselaer (1540 - 1595)

Condamné à mort exécuté au bûcher
Décès en septembre 1595
Décès à Bruxelles
Sorcière du XVIe siècle
Personnalité condamnée pour sorcellerie en Belgique
Personnalité brûlée pour sorcellerie

Josyne van Beethoven


Abidin Dino (23 Mart 1913, İstanbul - 7 Aralık 1993, Paris) Türk ressam, karikatürist, yazar ve film yönetmenidir.

Çok yönlü bir kültür adamı olan Abidin Dino, çağdaş Türk resminin öncülerindendir. Türk resim tarihinde D Grubu ve Yeniler Grubu adlarıyla anılan sanat topluluklarının öncülerinden oldu. Türkiye'nin yanı sıra Fransa, Cezayir, ABD gibi ülkelerde sergiler açmış, yurt dışında Fransa Plastik Sanatlar Birliği Onursal Başkanlığı, New York Dünya Sanat Sergisi Danışmanlığı gibi görevler üstlendi.

Dino, Türkiye Komünist Partisi mensubu olması nedeniyle bir süre Türkiye'de sürgünde yaşadıktan sonra 1952'den itibaren yaşamını Paris'te sürdürdü.

Şair Arif Dino'nun kardeşi, yazar Güzin Dino'nun eşidir. Beşiktaş kulübü tarafından efsane futbolcular arasında gösterilen ünlü kaleci Sabri Dino'nun da amcasıdır.

Hayatı

İlk yılları ve öğrenim hayatı
23 Mart 1913'te İstanbul'da doğdu. Divan-ı Ali-i Muhâsebât Reisi Mehmed Rasih Bey ile müzik ve edebiyatla ilgili bir hanım olan Saffet Hanım'ın oğlu olan Abidin, ailenin beşinci çocuğu idi. Doğduğu yıl ailesi Cenevre'ye, ardından Fransa'ya yerleştiğinden, çocukluğu Avrupa'da geçti.

1925'te ailesiyle birlikte İstanbul'a döndü. Robert Kolejde öğrenim görmeye başladı. Önce babasının ve ardından annesinin ölümünden sonra sanata olan ilgisinin ağır basması nedeniyle öğrenimini yarıda bıraktı ve ağabeyi şair Arif Dino'nun desteğiyle resim, karikatür ve yazı alanında kendini geliştirmeye başladı.

Sanat dünyasına yönelik ilk adım
İlk çizimleri Yarın gazetesinde, ilk yazıları Artist dergisinde 1930'lu yılların başında yayımlandı. Bu yıllarda Nâzım Hikmet'in Sesini Kaybeden Şehir (1931) ve Bir Ölü Evi (1932) adlı kitaplarına kapak desenleri de çizdi ve kendini çok genç yaşta ressam olarak kabul ettirdi. Halkın Dostu gazetesinde yayımlanan ve Atatürk'ü konu alan, çizgilerle süslü röportajı ile Atatürk'ün de beğenisini kazandı.

1933 yılında D Grubu adlı sanat grubunun kurucuları arasında yer aldı. Bu grubun amacı, memlekette sanatın gelişmesini ve yayılmasını sağlamak, düşünce yanı ağır basan resimler yaparak, Batı'daki çağdaş akımlarla boy ölçüşecek yenilikler getirmekti.

Sinema öğrenimi
Aynı yıl Türkiye'nin Kalbi Ankara isimli belgesel filmi çekmek için Türkiye'ye gelen, Sovyetler Birliği'nin ünlü yönetmenlerinden Sergey Yutkeviç bir sergide resimlerini görüp beğendi. Yutkeviç'in filmini izleyen Atatürk, kendisine bir Türk gencini yetiştirmesine olanak olup olmadığını sormuştu. Böylece Yutkeviç, Dino'dan dekoratör ve ressam olarak çalışmak üzere kendisiyle SSCB'ye gelmesini istedi. Dino, 1934 yılında sinema öğrenimi görmek üzere SSCB'ye gitti ve üç yıl kaldı. Üç yıl boyunca Leningrad'da Eisenstein ve Yutkeviç'in yanında, makyajdan dekora, rejiden senaryoya tüm yönleriyle sinema eğitimi aldı. Yutkeviç'in yönettiği Madenciler filminde çalıştı. 1937'de II. Dünya Savaşı nedeniyle Sovyetler Birliği tüm yabancı öğrencileri ülkelerine geri gönderme kararı alınca Leningrad'dan ayrılmak zorunda kaldı.

Dino, Sovyetler Birliği'nden sonra Londra'ya ve oradan da Paris'e gitti. İspanya'daki iç savaşta Cumhuriyetçiler safındaki uluslararası gönüllü tugaylar bünyesinde savaşmak için Paris bürosuna başvurduysa da, Cumhuriyetçiler açıkça kaybetmek üzere olduğundan kabul edilmedi. 1937'de yerleştiği Paris'te ressam ve dekoratör olarak film çekim çalışmalarında bulundu. Gertrude Stein, Tristan Tzara, Eisenstein, Andre Malraux ve Pablo Picasso gibi dönemin önde gelen sanatçılarıyla dostluklar kurdu.

Yurda dönüşü
Abidin Dino 1939'da Türkiye'ye döndü, 1941'de arkadaşlarıyla Yeniler Grubu'nu oluşturdu. Grubun açtığı ve liman çevresindeki balıkçıları konu alan sergi büyük ilgi uyandırdı.

Dino, çizgi ve desenlerin ön plana çıktığı resimlerinde işçi ve köylü tiplerini özgün bir üslupla işledi. Başlangıçta Picasso'nun etkisinde kalan sanatçı, daha sonraları yapıtlarında özgün ve yerel bir senteze ulaştı.

Çeşitli dergilerde çizgi ve yazılarıyla halktan yana, gerçekçi bir sanat görüşünü savundu. İlk sayısı 18 Kasım 1938'de çıkan S.E.S (Sanat.Edebiyat.Sosyoloji) adlı derginin çıkmasına büyük katkı veren sanatçı, bu derginin kapanmasından sonra pek çok başka dergi çıkardı. Amacı, faşizm ile mücadelede mümkün olduğunca çok kişiyi harekete geçirmekti. 1940'lı yıllarda Türkiye Komünist Partisi'nin önemli üyelerinden birisi oldu.

Sürgün yılları
Liman Sergisi'nin açıldığı 1941 yılında Abidin Dino siyâsî nedenlerle önce Mecitözü'ne (Çorum), sonra Adana'ya sürgüne gönderildi. Adana'da Türk Sözü gazetesini yönetti. Kel adlı bir oyun yazdı, ancak oyun hemen toplatıldı. Çukurova'nın pamuk işçilerini konu alan resimler yaptı ve heykel ile ilgilenmeye başladı. 1943 yılında yazar ve dilbilimci Güzin Dikel ile evlendi. Sürgün sona erince İstanbul'a döndü. 1950'de Çingeneler adlı filmin senaryosunu yazdı, senaryo yasaklandı.

Paris'e yerleşmesi
1952'de yurt dışına çıkış yasağı kalkınca kesin olarak Paris'e yerleşti. Bu dönemde TKP'nin Dış Büro faaliyetlerinde 1960'ların ortalarına dek aktif yer aldı.

1954'ten itibaren sekiz yıl boyunca Paris'teki Mayıs Salonu sergilerine katıldı. Fransa, Cezayir, Amerika gibi değişik ülkelerde sergiler açtı. Fransa Plastik Sanatlar Birliği onur başkanlığı, New York Dünya Sanat Sergisi danışmanlığı gibi görevlerde bulundu.

İşkence, Atom Korkusu, Savaş ve Barış, Çıplaklar, Dört Kent, Dağ-Deniz gibi birçok yapıtı çeşitli galeri, müze ve koleksiyonlarda yer aldı.

1966'da yönettiği, Dünya Futbol Kupasını konu alan Gol adlı belgesel film ile, Britanya Film ve Televizyon Sanatları Akademisi tarafından yönetmen Robert Joseph Flaherty anısına verilen belgesel film ödülünü aldı.

1968 öğrenci olayları sırasında Paris sokaklarında yürüyüşlere, toplantılara katıldı, sokaklardaki etkinlikleri çizdi. Türkiye'deki ilk kişisel sergisini 1969'da açarak Paris çalışmalarının bir bölümünü gösterdi.

1979 yılında Fransız Plastik Sanatlar Birliğinin Onursal Başkanlığına seçildi, 1989'da Fransız Kültür Bakanlığının Sanat ve Edebiyat Altın Şövalye Nişanı ile ödüllendirildi.

Fikret Mualla, Hakkı Anlı, Remzi Raşa, Selim Turan, Avni Arbaş, Nejat Devrim, Mübin Orhon ve Albert Bitran ile beraber Paris Türk Ekolü pentür sanatçılarındandır.

Zaman zaman Türkiye'de kişisel sergiler açan Abidin Dino'nun sergileri arasında Eller, Parmaklar, Acılar, Acayipler, Tedirginler, Domatesler başlıklı sergisi (1984, İstanbul) ve Bu Dünya Sergisi (1987, İstanbul) vardır.

El motiflerinden oluşan heykeli 1993'te Maçka'ya yerleştirildi. Aynı yıl, Biçimden Öte ve Acıyı Çizmek adlı kitaplarını yayımladı.

1990'da tiroid kanseri teşhisi konan sanatçı, 7 Aralık 1993 günü Paris'te yaşamını yitirdi. Cenazesi İstanbul'a getirilerek Aşiyan Mezarlığı'daki aile mezarlığında toprağa verildi.

Kitapları
 Kısa Hayat Öyküm - Can Yayınları
 Sensiz Her şey Renksiz - Can Yayınları
 Sinan - Bir Düşsel Yaşamöyküsü - Can Yayınları
 Yeditepe Öyküleri - Can Yayınları
 Nazım Üstüne - Yapı Kredi Yayınları
 Gören Göz İçin Fikret Mualla - Kırmızı Kedi Yayınevi

Ayrıca bakınız
 M. Şehmus Güzel, Abidin Dino Üç Kitap 1913-1993, Kitap Yayınevi, Şubat 2008, (3 Cilt, 1246 s.)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Biografi
 Galeri

 www.canyayinlari.com
 Leningrad ve Abidin Dino
 BBC Türkçe ile 1984 yılında yapılan röportaj

1913 doğumlular
İstanbul doğumlu ressamlar
1993 yılında ölenler
Tiroit kanserinden ölenler
Paris'te kanserden ölenler
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk yazarları
Modern ressamlar
D Grubu

Robert Lisesinde öğrenim görenler
Türk marksistler
Arnavut asıllı Türkler
Adana doğumlu yazarlar

Abidin Dino


Sturionii se pescuiesc pe furtună este un film românesc din 1971 regizat de Ion Bostan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

Sturionii se pescuiesc pe furtună


BCD Travel er et globalt erhvervsrejsebureau. Selskabet var i 2019 repræsenteret i mere end 100 lande, og har hovedsæde i den hollandske by Utrecht. BCD Travel er en del af BCD Group.

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Etableret i 2006
Utrecht
Rejsebureauer

BCD Travel


Down sendromu, trizomi 21 ya da mongolizm; genetik düzensizlik sonucu insanın 21. kromozom çiftinde fazladan bir kromozom bulunması durumu ve bunun sonucu olarak ortaya çıkan genetik bir bozukluktur. Down sendromu, bireyin 1 yaşından daha uzun süre yaşayabildiği tek otozomal trizomidir.

Down sendromu vücutta yapısal ve fonksiyonel değişiklikler ile karakterize edilir. Vücuttaki küçük ve büyük farklılıkların kombinasyonu yapısal olarak sergilenir.

Down sendromu sık sık zihinsel kavramadaki bozukluklar ve fiziksel gelişimin tipik yüz görünümü gibi farklı olmasıyla ilişkilendirilir. Çoğunlukla hafif veya orta seviyeli öğrenme güçlüğü gibi sorunlar taşır.

Down sendromu gebelik sırasında ya da doğumda tanımlanabilen bir rahatsızlıktır. Down sendromuna her 800 ile 1000 doğumda 1 oranında rastlanır. İstatistikler anne yaşının artışıyla bu oranın yükseldiğini göstermiştir, diğer etkenlerin payı küçüktür.

Down sendromunun tipik yüz siması, normal kromozom sayısına sahip olan bazı insanlarda da görülebilir. Ancak Down sendromunda buna ek olarak; el ayasında çift yerine tek derin olarak bulunan avuç içi çizgisi, epikantik katlanmanın neden olduğu badem biçimli göz, palebral yarık, düşük kas tonusu, ayak başparmağıyla ikinci parmak arası daha büyük bir boşluk ve sarkık dil morfolojisi görülebilir. Bu semptomların hepsi görülecek diye bir kural yoktur, bazıları olup bazıları olmayabilir. Down sendromunun sağlığa getirdiği sorunların başında ise konjenital kalp defektleri ve kalp yetmezliği riskleri, gastroözafagal reflü hastalığı, tekrarlayan kulak enfeksiyonları, obstrüktif uyku apnesi ve tiroid bozuklukları riskleri sayılabilir.

Çocukluğun erken dönemlerinde sağlanacak olan aile ve tıp desteği ile erken müdahale sayesinde Down sendromlu insanlar destekle toplumla bütünleşik bir hayat kurabilirler.

Down sendromunun tanımlanışı
Down sendromunun adı, sendromu ilk kez 1866'da tanımlayan İngiliz hekim John Langdon Down'dan gelir. 1959'da Jérôme Lejeune tarafından 21. kromozomun trizomisi olduğu tanımlanmıştır.

Görünümleri

Bu bebekler doğduklarında farklı bir yüz görünümleri vardır. Başları ufak, artkafa yassı, ense kısa ve geniştir. Burun kökü yassı, kulaklar kafada normalden düşük bir seviyede durur ve gözler birbirinden ayrık ve çekik görünür. (Bu görünüm Moğol ırkına benzetilerek mongolizm olarak da ifade edilir.) Dil, normal konuşmayı önleyecek kadar genişlemiştir. Ensede genellikle boğumlar vardır. Bu bebeklerin tonusları (vücut gerginliği) düşüktür. Geniş el, kısa ve tombul parmak ve sıklıkla avuç içlerinden birinde ya da ikisinde "Simian çizgisi" denilen tek bir çizgi vardır. Ellerin serçe parmakları genellikle içe doğru kıvrımlıdır. Vücut kısa  ve tıknazdır. Çocukluk dönemlerinde solunum hastalıkları, kalp bozukluklarına rastlanabilir. Yaşam süreleri geçmiş yüzyılda düşük seyretmişken günümüzde gelişen tıp ve iyi bakım sonucunda bu yaş ortalama Down sendromlu kişi ömrü 50 yaş civarında seyretmektedir.

Down sendromunun getirilerinden biri de hafif ila orta düzey arasında değişebilen zeka geriliğidir. Bu oran Mozaik Down sendromunda (açıklaması aşağıda) 10-30 oranında yukarıdadır.

Yenidoğan bulguları:
 Beyin sapı (özellikle pons) hipoplazisi
 Fontaneller açık
 Hipotoni (Moro refleksi güçsüz)
 Eklemlerde gevşeklik
 Boyun kalın-kısa
 Ense derisi kalın
 Basık yüz
 Orbitalar düz
 Gözler çekik
 Epikantus
 Kulak kepçesi anomalileri
 Pelvis displazisi
 El parmaklarında duruş anomalileri
 Konjenital kalp defektleri

Oyun-okul çocukları ve erişkin bulguları: Gimenez-Barcons M, Casteras A, Armengol MP, et al. Autoimmune predisposition in Down syndrome may result from a partial central tolerance failure due to insufficient intrathymic expression of AIRE and peripheral antigens. Journal of Immunology, 193: 3872-3879, 2014
 Mikrosefali
 Brakisefali
 Hipertelorizm
 Çekik göz kapakları
 Epikantus
Strabismus
 Katarakt
 Displastik-lobülsüz kulaklar
 Basık yüz
 Yüz orta bölüm hipoplazisi
 Kafatası-yüz sinüsleri hipoplazisi/aplazisi
 Ağız açık
 Dilde oluklar (skrotal dil)
 Yarık dudak
 Yarık damak
 Sert damak kısa
 Dar çene yapısı
 Maloklüzyon
 Alveol kretleri kalın (üstçene lateral)
 Dişlerin gelişmesinde gerilik
 Dişlerin sürmeinde gecikmeler
 Sürekli dişlerde hipodonti
 Hipodonti+süpernümerer diş (hipohiperdonti)
 Mine hipoplazisi
 Taurodontism
 Periodontal patolojiler
 Parotis yetersizliği (hipoplazi)
 İskelet yaşı geriliği
 Toraks anomalileri
 Umblikal herni
 Reflü
 Gluten duyarlılığı (celiac)
 Duodenum ve anüs atrezisi
 Küçük penis
 İnmemiş testis
 Kısa ve yayvan eller
 Brakidaktili
 Serçe parmak kısa
 Avuçiçinde tek enine çizgi (simian line)
 Eklemlerde gevşeklik
 Servikal vertebra eklemleşme sorunları
 Deride hiperkeratoz ve seboreik keratoz bulguları
Lösemi riski
 Entelektüel yetersizlik
 Alzheimer hastalığı riski
 Erişkinlerde serebrovasküler ataklar/felç
 İmmun sistem aksamaları
 Enfeksiyonlara duyarlılık

Gelişimleri
Down sendromlu çocuklara ek olarak zihin yetersizliği eşlik eder. genelde boy ve kilo açısından daha yavaş büyürler, daha yavaş öğrenirler, problem çözmede ve karar vermede diğer çocuklardan daha çok zorlanırlar. Zeka seviyeleri normalden düşük olarak kalır. Ancak iyi ve erken başlanan eğitimle zeka seviyelerinde anlamlı yükselmeye rastlanır. Down Sendromlu çocuklar iyi bir eğitimle normal birey şeklinde hayatlarını sürdürebilirler. İmkân tanındığında meslek edinebilirler. Kendi yaşamlarını idame ettirebilecek seviyeye ulaşabilirler. Fizik tedavi, özel eğitim ve dil terapisine ihtiyaç duyulur.

Özel eğitim

Down sendromlu çocuklar kendi aralarında farklılıklar gösterebilirler, bu yüzden çocuğun ihtiyaçlarına uygun bir programla özel eğitim, beraberinde sosyal ve duygusal gelişimi, bilişsel gelişimi ve motor gelişimi desteklenir.

Fizik tedavi
Fizik tedaviye Down sendromlu bebeklerde iki aylıkken başlanmalıdır.Egzersizler fizyoterapist bakımında yapılmalı ve günlük programlarla evde aile tarafından uygulanmalıdır. Düzenli kontrollerle duruma göre tedavi desteklenir. Çocuklarda yüz kasları gevşektir. Fizik tedavi süresince kas gücü ve motor becerilerinin yanı sıra, algılama becerisi de programa dahil edilerek desteklenmelidir.

Dil terapisi
Down sendromlu çocuklarda konuşma geç gelişir. Erken dönemde başlanan dil terapisi ile ortalama 2-3 yaşında konuşma başlayabilir. Nadir rastlansa da bazıları çok geç konuşurlar.Hiç konuşamayan sayısı ise oldukça azdır.

Down sendromunun nedenleri
Sağlıklı bir insanın vücudundaki her hücrede 46 tane kromozom vardır. Oysa Down sendromlu bebeklerin hücrelerinde toplam 47 kromozom bulunur. Karyotipleri 47, XX+21 (dişi) ya da 47, XY+ 21 (erkek) şeklinde gösterilir. Yani fazladan bulunan kromozom vücut kromozomlarının yanında bulunur. Bu kromozom fazlalığının neden kaynaklandığı tam olarak bilinmese de, 35 yaşından sonra doğum yapan kadınların çocuklarında görülme olasılığı yüksektir. Bunun nedeni kromozom ayrılmalarının ileri yaşlarda daha düzensiz olmasından kaynaklanmaktadır. Bununla beraber, hücre bölünmesi sırasında meydana gelen ayrılmamalar da bu hastalığın sebeplerinden olabilir.

Down sendromunun epidemiyolojisi her canlı 800-1000 doğumda 1 Down sendromlu doğum oran olduğunu göstermiştir.

Down sendromu tipleri

Trizomi 21
Trizomi 21 (47, XX,+21); mayoz bölünme sırasında meydana gelen ayrılmama durumuyla ortaya çıkan fazla 21. kromozomun sebep olduğu Down sendromu tipidir. Yumurta ya da spermde bulunan fazla 21 ile bir gametde toplam 24 kromozom bulunur. Down sendromunun yaklaşık %95'ini kapsayan en çok görülen tipidir.

Mozaisim
Trizomi 21'in vücut hücrelerinin bazılarında görülmesi, bazılarında ise görülmemesi durumudur. Karyotip (46,XX/47,XX,+21) şeklinde gösterilip, hastalık "Mozaik Down Sendromu" olarak adlandırılır. Hastalık, mozaismin yoğunluğuna göre farklı seyredebilir. Trizomi 21 oranı ne kadar çok ise, çocuk Down sendromu özelliklerini o kadar çok gösterir. Mozaik Down sendromu, %1-2 oranında bir yere sahiptir.

Robertsonian tip translokasyon
Down sendromunda fazla 21. kromozom bazen Robetrsonian tip translokasyon ile görülür.
Burada genellikle 21. kromozomun uzun kolu başka bir kromzoma bağlanır. Bu durumda karyotip 46, XX,t(14;21) şeklinde gösterilmekte fakat 14. kromozomda transloke olmuş bir 21. kromozom bulunmaktadır. Ya da izokromozom olarak da iki 21. kromozomun translokasyonu ile de Down sendromu 45, XX,t(21q;21q) şeklinde meydana gelebilir. Robertsonian tip translokasyon ile olan Down sendromları, toplam Down sendromunda %2-3'lük bir paya sahiptir.

21. kromozomun çift olması

Nadir olarak, 21. kromozomun duplikasyonu (kendini eşlemesi) ile de Down sendromu görülebilir. Burada 21. kromozom tam olarak bütün genleri taşımasa da, parça şeklinde görülür ve hastalığı tanımlar. Karyotip, (46, XX,dup(21q)) şeklindedir.

Doğum öncesi tanı
Down sendromu gebelikte tanınabilen bir genetik farklılıktır. İkili tarama testi, üçlü tarama testi, ultrasonografi ve diğer bazı tanı yöntemleri ile Down sendromundan şüphelenilen gebeliklerde ileri tetkikler yapılır. Özellikle ikili test sayesinde, doğru ölçülen bir ense kalınlığı ve burun kemiği ile birlikte down sendromlu bebeklerin %93'ünü tespit etmek mümkündür. Bu oran üçlü, dörtlü ve ardaşık testlerde % 75-80 dolaylarındadır.

CVS veya amniyosentez ile kesin tanı konur. Down sendromu saptanmışsa aileye ayrıntılı genetik danışmanlık verilir. Günümüzde geçerli olan uygulamada anne-babanın aile bütünlüğüne ve kişisel kararlara saygı çerçevesinde, bu tanıyı ileten hekimin gebeliğin devamı veya sonlandırılması konusunda yorumda bulunmaması gereklidir.

Kaynakça

Dipnotlar

Ayrıca bakınız
 Genetik tanı merkezi
Cafe Down

Genetik hastalıklar
Zekâ geriliği
Sendromlar
İnsan kromozom 21
Türlerine göre engellilik
Maksillofasiyal sendrom

Down sendromu


Danmarks Busmuseum er et dansk transportmuseum i Skælskør på Vestsjælland. Samlingen består af effekter, plancher, billeder, tekster der fortæller en historie, rutebil- og bushistorien i Danmark. Den ældste bus i samlingen er en Chevrolet fra 1931, og den går helt frem til 2000. I 2017 modtog museet en større samling fra Busbevarelsesgruppen Danmark.
I 2018 havde museet 54 rutebiler, hvoraf en række af dem udlejes.

Danmarks Busmuseum drives af Bushistorisk Selskab, der har eksisteret siden 1994, og de overdrog 45 busser til museet ved åbningen den 1. juli 2016.

Museet er åbent hver dag fra juni til august og i efterårsferien og derudover i weekenderne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Skælskør
Kultur i Skælskør
Museer i Region Sjælland
Bilmuseer i Danmark
Museer etableret i 2016

Danmarks Busmuseum


Zoran Kalpić (Šibenik, 15. ožujka 1968.), bivši hrvatski košarkaš, sada trener. Mladi reprezentativac Jugoslavije.

Karijera

Klupska karijera
Rođen je u Šibeniku, u ožujku 1968. godine. Svoju je karijeru započeo 1983. godine, zaigravši za juniorsku momčad Šibenke. Trenirala su ga velika trenerska imena poput Zorana Slavnića, Dušana Ivkovića i drugih. Kasnije je prešao u seniore Šibenke.

Reprezentativna karijera
Bio je juniorskim reprezentativcem Jugoslavije, s kojom je 1987. nastupio na Svjetskom prvenstvu u Bormiju i osvojio je zlato. Bio je reprezentativni kolega Vlade Divca, Tonija Kukoča, Saše Đorđevića, Dine Rađe i drugih. Njegov izbornik bio je Svetislav Pešić.

Trenerska karijera
Nakon točno dvadeset godina igranja, 2003. godine Kalpić započinje trenersku karijeru u Šibenki, i to odmah kao glavni trener. Kasnije je dugo godina radio kao športski direktor istog kluba. Trenirao je jednoga od ukrajinskih prvoligaša. Stoji podatak kako je Zoran Kalpić u Šibenki proveo čak dvanaest godina (2003. – 2015.), što kao trener, što kao sportski direktor.

Osobni život
Oženjen je i ima sina Franka, košarkaša koji trenutačno igra za riječki Kvarner 2010. Također ima i starijeg sina Antonija, košarkaša u Americi.

Izvori

Hrvatski košarkaši
Životopisi, Šibenik
Košarkaši GKK Šibenika

Zoran Kalpić


An Scleria hirtella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Scleria hirtella in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria hirtella


Agrilus cameroni é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bellamy, 1999.

Referências

cameroni

Agrilus cameroni


Die Schottische Badmintonmeisterschaft der Saison 1956/1957 fand Mitte Dezember 1956 in Glasgow statt.

Austragungsort
Coplaw Street Drill Hall, Glasgow

Medaillengewinner

Referenzen
The Glasgow Herald, 15. Dezember 1956, S. 2
The Glasgow Herald, 17. Dezember 1956, S. 9

1957
Badminton 1956
Badmintonwettbewerb in Glasgow

Schottische Badmintonmeisterschaft 1957


El vuelo 7100 de Manx2 (NM7100) fue un vuelo regular internacional de pasajeros desde Belfast, Irlanda del Norte a Cork, República de Irlanda. El 10 de febrero de 2011 el Fairchild Swearingen Metroliner 3 que operaba la ruta se estrelló durante su tercer intento de aterrizaje en el aeropuerto de Cork, matando a seis personas de las doce que iban a bordo. El vuelo fue operado para Manx2 usando un avión alquilado de Flightline BCN de Barcelona, España. Este avión sufrió una salida de pista en Mallorca en 2004.

Este fue el accidente con mayor número de víctimas mortales de la aviación irlandesa desde el vuelo 182 de Air India. Llevó al cierre del aeropuerto y al desvío de todos los vuelos.

Avión y tripulación
El avión fue un Fairchild Swearingen SA.227BC Metro III, c/n BC-789B, registro EC-ITP propiedad de Flightline BCN, con base en Barcelona, España. y contaba con diecinueve años de antigüedad en el momento del accidente. El 21 de mayo de 2004, se vio envuelto en un incidente durante el despegue en el aeropuerto de Palma de Mallorca cuando se salió de pista. El avión sufrió daño menores en el tren de aterrizaje y en las palas de la hélice. El avión había sido sometido en la semana previa a una revisión de mantenimiento. El avión fue alquilado de Flightline BCN.

El capitán fue Jordi Solà López, español, y el copiloto Andrew Cantle, de Inglaterra. El capitán tenía más de 1800 horas de experiencia en este tipo de aeronaves y estaba empleado por la aerolínea española Flightline BCN. Estaba efectuando uno de sus primeros vuelos comerciales para Manx2, tras haber sido promocionado recientemente de copiloto.

Accidente
El avión volaba desde Belfast, Irlanda del Norte. salió a las 08:12 GMT y tenía previsto aterrizar a las 09:45 GMT, en Cork, donde había niebla. El intento inicial de aterrizaje en la pista 17 fue cancelado, y se intentó aterrizar en la 35. A las 09:47, el extremo del ala derecha del avión impactó con la pista durante su intento de aterrizaje final, el avión se dio la vuelta, y acabó a doscientos metros de pista invertido, saliéndose de esta e incendiándose. Seis personas murieron, incluyendo al piloto y al copiloto. Un testigo dentro de la terminal del aeropuerto sostuvo que la niebla era tan espesa que no fue posible ver el accidente. Los heridos fueron llevados al Hospital Univesitario de Cork para su tratamiento. Cuatro fueron heridos graves, mientras que otros dos presentaban una situación crítica. Como resultado del accidente, el aeropuerto de Cork fue cerrado hasta la tarde del 11 de febrero.

Martin McGuinness, el Delegado de Irlanda del Norte, reveló que tenía previsto estar en el vuelo, pero había cambiado sus planes de viaje en el último momento. McGuinness tenía previsto volar a Cork para la campaña de las elecciones generales de Irlanda, previstas para el 25 de febrero.

Víctimas
El avión llevaba a bordo a dos tripulantes, y diez pasajeros. Los dos tripulantes y cuatro pasajeros murieron en el accidente.

Investigación
La Unidad de Investigación de Accidentes Aéreos (AAIU) abrió una investigación del accidente. Las cajas negras fueron recuperadas de entre los restos. Cuatro personas de la AAIU estuvieron en la escena antes de noventa minutos tras el accidente. Ellos concluyeron la investigación preliminar de los restos ese mismo día. El AAIU fue ayudado en la investigación por la Oficina de Investigación de Accidente Aéreos en el Reino Unido y la CIAIAC de España. Flightline BCN también colaboró con la AAIU. También prestaron ayuda la FAA y la NTSB de los Estados Unidos

Los restos del avión fueron transportados a las instalaciones de examen de la AAIU en Gormanston, Co. Meath donde los investigadores iban a reconstruir el avión en la medida de lo posible. El 14 de febrero, cinco de los seis supervivientes fueron entrevistados por la AAIU.

El informe preliminar, publicado el 16 de marzo, afirmaba que el avión, dirigido por el copiloto, se había desviado del centro de pista durante la aproximación final y la tripulación decidió efectuar un tercer go-around cuatro segundos antes del impacto. El avión se balanceó a izquierda y derecha, y el ala derecha impactó a continuación en pista. Una alarma en cabina, que se creía que se trataba de la sirena de advertencia de entrada en pérdida, sonó repetidamente durante los siete segundos previos al impacto. No se descubrieron deficiencias en el avión o la infraestructura del aeródromo. La investigación continúa en curso y no se han notificado nuevos descubrimientos.

Un resumen técnico para conmemorar los 12 meses desde la tragedia (02/2012) puso de manifiesto que el avión tenía un problema en el componente de control del motor n.º 2 que estaba dando hasta un cinco por ciento más de potencia que el motor n.º 1. El AAIU registró anomalías en la potencia que daban los dos motores hasta ocho segundos antes de que el avión golpeara el suelo. El AAIU dijo que también se encontró una anomalía en la presión y los sensores de temperatura del motor n.º 2 que ayudaban a regular el control de combustible. También se identificó una pérdida en la sección de los fuelles del motor que mantendría la temperatura por debajo de lo normal y que creó un flujo de combustible incorrecto. La investigación sin embargo sigue abierta, y aún no se ha publicado el informe final.

Consecuencias
Debido al accidente, Manx2 concluyó su contrato con Flightline BCN, por lo cual no continuó operando para Manx2.

Tras el accidente, Manx2 anunció que concluía su ruta Belfast-City/Cork el 13 de marzo de 2011.

En abril de 2011, se anunció que la EASA había iniciado un proceso con el fin de suprimir el certificado de operador aéreo de Flightline.

El 4 de mayo de 2011, el programa de BBC Radio 4 Face the Facts investigó las circunstancias del accidente. Se sostuvo que la tripulación se había saltado las regulaciones de seguridad aérea en las tres aproximaciones al descender por debajo de la altura de decisión de 200 pies antes de iniciar los procedimientos de frustrada. El 6 de mayo, la CAA del Reino Unido publicó una circular de seguridad advirtiendo a todos los operadores del Reino Unido de las nuevas reglas que rigen las aproximaciones de no precisión y las altitudes mínimas de descenso, a aplicar desde el 16 de julio de 2011.

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1953-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil
 Anexo:Accidentes por fabricante de la aeronave
Accidentes similares
 Vuelo 191 de Delta Airlines
 Vuelo 66 de Eastern Airlines
 Vuelo 759 de Pan Am
 Vuelo 4225 de Aeroflot
 Vuelo 1016 de USAir

Referencias

Enlaces externos
 Descripción del accidente en Aviation Safety
 Air Accident Investigation Unit Información sobre el accidente
Interim statement ("Informe interino") (Archivo) (en inglés)
Second interim statement()
Informe final, traducción en español de la CIAIAC
Informe final original (en inglés)
Press Release January 2014 (Comunicado de prensa final, enero de 2014) (en inglés)
 Documental del accidente en BBC Radio 4 (en inglés)
 [Atrim Times - artículo Julio de 2012] -

Irlanda en 2011
Manx2
Manx2
Manx2
Accidentes e incidentes de Mayday: catástrofes aéreas

Vuelo 7100 de Manx2


An Pitcairnia kroemeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Edmund Luther. An Pitcairnia kroemeri in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia kroemeri


Liberal-Progressive was a label used by a number of candidates in Canadian elections between 1925 and 1953. In federal and Ontario politics, there was no Liberal-Progressive party: it was an alliance between two parties. In Manitoba, a party existed with this name.

Federal politics
With the Progressive Party of Canada's 1921 electoral breakthrough, Canadian federal politics operated under a "three party system" for the first time. The Liberal Party of Canada under William Lyon Mackenzie King tried to deal with this situation by co-opting the Progressives, offering to form a coalition with them. The Progressive Party refused. But by 1926, the party had split and some Progressives decided to support the Liberals, running as liberal progressive or Liberal-Labour-Progressive candidates or similar variations. This phenomenon occurred particularly in the 1925 election and the 1926 election. A number of Liberal-Progressive Members of Parliament became full-fledged Liberals in the 1930s.  There was one Independent Liberal-Progressive candidate in 1925.

In the 1925 election, only one candidate ran under the Liberal Progressive banner. He was unsuccessful.

In the 1926 election, 11 candidates ran as Liberal-Progressives: eight in Manitoba (the entire Progressive contingent who had decided to nominate joint candidates with the Liberals), all of whom were elected, and three unsuccessful candidates in Ontario. A ninth Manitoba Liberal-Progressive, Robert Forke who was the group's leader, was acclaimed in a by-election later in the year and was appointed to the Cabinet. These candidates were not opposed by the Liberal Party in the election and ran with the understanding that they would sit with and support the Liberals in the Parliament and attend Liberal caucus meetings. Mackenzie King's Liberals alone did not have a majority of seats in the House of Commons after the 1926 election, but were able to form a minority government (that was for all intents and purposes a majority government) with the support of the Liberal-Progressives in the house. This government lasted for four years. The Liberal-Progressives also had their own caucus meetings (in addition to attending Liberal meetings) and developed their own politics on certain issues, particularly in relation to agriculture. For example, they were critical of the 1927 federal budget for not reducing tariffs, a long-time Progressive demand.

In the 1930 election, eight Liberal-Progressives ran in Manitoba, but only two were elected. One candidate was defeated by a Liberal candidate.

In the 1935 election, five Liberal-Progressives ran in Manitoba, four of whom were elected. One of these won over a Liberal candidate, while the defeated Liberal-Progressive was defeated by a Liberal. In Ontario, Hughes Cleaver won Halton on the Liberal-Progressive ticket, but afterwards allied himself with the Liberals.

In the 1940 election, two Liberal-Progressives ran in Manitoba, of whom one was elected. Two Liberal-Progressives ran in Ontario. Both were elected.

"National Liberal Progressive" was a political label used by in the federal election of 1940, by W. Garfield Case, in Grey North electoral district in Ontario. Case listed 'Insurance manager' as his profession. He won 2,434 votes, 15.5% of the popular vote. The election was won by the Liberal Party candidate, William P. Telford. When Telford resigned on 9 December 1944, to provide a vacancy for A.G.L. McNaughton, Case ran and won the 5 February 1945 by-election as the candidate of the Progressive Conservative Party of Canada.

William Gilbert Weir was the longest-lasting Liberal-Progressive MP, winning his first election in the riding of Macdonald in Manitoba in 1930. He was re-elected as a Liberal-Progressive in 1935 and 1940. In 1945, 1949 and 1953, he was elected as a Liberal-Progressive for the riding of Portage-Neepawa, and was the sole candidate to run as under the Liberal-Progressive label in those elections. Weir served as Chief Government Whip from 1945 to 1953 and parliamentary assistant to Prime Minister Louis St. Laurent from 1953 to 1957. He was defeated in the 1957 election, the first in which he ran as a Liberal.

Five MPs in all sat as Liberal-Progressives: Edgar Douglas Richmond Bissett, Robert Forke, James Allison Glen, George William McDonald and William Gilbert Weir. Forke and Glen became ministers in Liberal cabinets (Glen also served as Speaker of the House of Commons of Canada) while Weir served as government whip for a number of years.

Forke was appointed to the Senate of Canada in 1929 and was the sole Liberal-Progressive to ever sit in that body.

Alberta
In Alberta, one candidate ran under the Liberal-Progressive banner during the 1926 Alberta election. Mr A.D. Campbell won 252 votes, in the Camrose district, and came in fourth place.

Ontario

In Ontario, an electoral coalition was formed in 1934 between the provincial Liberals under Mitchell Hepburn, and the Progressive bloc of Members of the Legislative Assembly (MLAs) under Harry Nixon. Nixon had been elected with the United Farmers of Ontario (UFO) and served in cabinet of E. C. Drury as Provincial Secretary and Registrar of Ontario when the party formed government in 1919. By the end of its term in 1923, the party had changed its name to the Progressives and after the 1926 election, Nixon was the sole former member of the Drury cabinet left in the Legislature.

In the coalition formed in 1934, the Progressive group ran as Liberal-Progressives. They were eventually absorbed into the Ontario Liberal Party. Even before 1934, several candidates ran and were elected under the Liberal-Progressive banner:

 Thomas Blakelock of Halton was elected on that ticket in 1929, 1934 and 1937.
 Frederick Sandy of Victoria South was elected as a UFO MLA in 1919, defeated in 1923 and returned to serve as a Liberal-Progressive from 1926-1929;
 Merton Elvin Scott of Oxford South served as a Liberal-Progressive MLA from 1926 to 1929; and
 UFO MLA David Munroe Ross of Oxford North was re-elected as a Liberal-Progressive in 1926 and 1929.

It was only in the 1934 election that a formal alliance between the Progressives and Liberals began, returning four Liberal-Progressive MLAs (Nixon, Douglas Campbell of Kent East, Roland Patterson of Grey North and James Francis Kelly of Muskoka).

Liberal-Progressive leader Harry Nixon was provincial secretary in Liberal Premier Mitchell Hepburn's cabinet from its inception. He and Kelly ran for re-election as Liberals in the 1937 provincial election and were re-elected. Two remaining Liberal-Progressive MLAs were returned in that election, Campbell and Patterson. Campbell was not returned in the 1943 election while Patterson was re-elected as a straight Liberal.

Manitoba

In Manitoba, the Progressives and Liberals merged in 1932 under Premier John Bracken and ran as Liberal-Progressives.  Bracken continued as Premier until 1943, when he was replaced by Stuart Garson.  In 1948, Garson was replaced by Douglas Campbell.

Although the party was dominated by its "Progressive" wing, it had become popularly known as the Liberal Party by the 1940s. (The national Progressive Party had vanished by this time.)  It changed its name to the Manitoba Liberal Party in 1961, against only scattered objections from diehard Progressives.

See also
 List of political parties in Canada

References

External links
 Parliament of Canada History of the Federal Electoral Ridings since 1867

Federal political parties in Canada
Defunct political parties in Canada

Liberal-Progressive


Torres do Mondego, Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 16,71 km2 yüzölçümüne sahip, 2.550 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Torres do Mondego


කැරම් හෝ කැරම්ස් යනු මේසයක මතුපිටක් උපයෝගී කර ගනිමින් කරන ක්‍රීඩාවන්ගේ පවුලට අයත් වන බිලියඩ් හෝ මේස් ෂෆල්බෝඩ් අතර ක්‍රියාකාරීත්වයට සමාන වන ක්‍රීඩාවකි. මෙයට තවත් නොයෙකුත් නම් ලෝකය පුරා භාවිතා වේ. ඒ අතර (කරම්) carrom,carrum, carum, karam, karom, karum සහ ඉන්දියානුවන් හෝ නේපාල වැසියන් ඇඟිලි බිලියඩ් ලෙස ද හඳුන්වයි.
මෙම ක්‍රීඩාව ඔප දමන ලද ලී පුවරුවක් මත සිදු කරන අතර ඒ සඳහා අඟල් 29 හෝ සෙන්ටිමීටර් 74 ක සමචතුරස්‍රාකාර මතුපිටක් භාවිතා කරයි. මෙහි දාරයන් ලී වලින් ආවරණය කර ඇත. බිලියඩ් ක්‍රීඩාවේ දී යොදා ගැනෙන බෝල වෙනුවට මෙහිදී ඉත්තෙක් (disk) උපයෝගී කර ගනු ලබයි. මෙම ක්‍රීඩාවේ දී බලාපොරොත්තු වන්නේ පහර දීම හෝ ඇඟිලිවල නිය මඟින් සංසන්දනාත්මකව වැඩි බරක් ඇති පහර දෙන්නා නම් වන ඉත්තෙක් මඟින් පහර දීමයි. එහිදී එය ඊට වඩා බරෙන් අඩු කැරම් මිනිස්සු(ඉත්තන්) ලෙස හඳුන්වන බිම්බයක ගැටී ඒවා ලෑල්ලේ මුළු හතරේ ඇති වළවල් තුළට වැටිය යුතුය.

ඉත්තන් වර්ග
 සුදු පැහැති ඉත්තන් 9
 කළු පැහැති ඉත්තන් 9
 රතු පැහැති ඉත්තන් 1 (රැජිණ)

කැරම් බෝඩය

ක්‍රීඩා මතුපිට

කැරම් බෝඩයේ මතුපිට සුමට කරන ලද ප්ලයිවුඩ් ගේ වෙනත් දැවයකින් විය යුතු අතර ඝනකම වි.වි. 8 න් හා සෙ.මී. 73.50 හෝ 74 කින් යුත් සමචතුරඝ්‍රාකාර විය යුතුය.

රාමු
කැරම් බෝඩයේ ක්‍රිඩා මතුපිට සම්බන්ධ කරන්නා වූ කොටස් ද රාමු විය යුතු අතර, ඇතුලත නෙලු මුලු රෝස්බ්‍රඩ්  හෝ වෙනත් ඝන දැව යකින් විය යුතු අතර එය ඔරොත්තු දී‍මේ  හැකියාවෙන් යුක්ත විය යුතුය.  අවම උස සෙ.මී. 1.90 හා ක්‍රීඩා මතුපිටින් සෙ.මී. 2.54 වඩා නොවැඩි විය යුතුය.  රාමුවේ පලල සෙ.මී.  6.23 නොඅඩු විය යුතු අතර සෙ.මී. 7.60 නොවැඩි විය යුතුය.

සාක්තු (මුලු)
කැරම් බෝඩයේ මුලු  හතර ඇතුලට රවුම් විය යුතු අතර වට ප්‍රමාණයෙන් සෙ.මී. 4.45 විය යුතු අතර එහි වෙනස සෙ.මී. 0.15 නොඉක්මවියයුතුය. මුලු සම්බන්ධ වන ප්ලයිවුම් කොටස කපා දැමිය යුතු වේ.

ආධාරක ඉරි
කෙලින් ඉරි දෙකක් සෙ.මී. 47 දිගින් කලු පාටින්  එක හා සමානව සෑම පැත්තකම තිබිය යුතු අතර මෙය රාමුවේ සෑම පැත්තකටම සමාන්තරව තිබිය යුතුය. මෙය රාමුවේ සිට සෙ.මී. 10.15 දුරකින් විය යුතු අතර 2 වන ඉර සෙ.මී. 3.18 කින් මුලින ඉරේ පහල කොටසින් දුරස් විය යුතුය.  මුලික ඉරි  සෙ.මි. 3.18 කින් යුත් රවුම් වලින් වැඩි විය යුතු අතර. මෙය සෑම මුල්ලකම විය යුතුය. මෙම රවුම මැද සෙ.මී. 2.54 යුත් කොටස ක් රතු පැහැයෙන් වරෟණ කල යුතුය. මෙම වෘත්ත බේස් සර්නල්ස් යනුවෙන්  හදුන්වන අතර මෙම වෘත්ත අදිනු ලබන්නේ බේස් ලයින් 2 කට ස්පර්ශ වන ආකාරයට හා යාබද බේස් ලයින්ස්  ද අනුමානව දීර්ඝ යැයි සිතා මබ්ස් සර්නල් එකක දුර තුනෙන් පැත්තේ එන් අතර සෙ.මී. 1.27 විය යුතුය.

කැරම් ඉත්තෝ
කැරම් ඉත්තෝ බොහෝ විට ලීයෙන් තැනෙන අතර ඒකාකාර හැඩයකින් යුත් කැරම් ක්‍රීඩාව සඳහා යොදා ගන්නා පෙත්තකි. කැරම් ලෑල්ලේ පැතිළි තලය මත සුමට ආකාරයෙන් චලනය වන අතර, ක්‍රීඩකයා විසින් එය නියමිත නීතියට හසුරුවනු ලබයි. කැරම් පෙත්ත පාට දෙකකින් එන අතර, සාම්ප්‍රදායිකව මෙය සුදු හා කළු වර්ණයෙන් යුක්තය. බ්රේකර් (කඩන්නා) නිතරම සුදු පාටින් යුත් පැත්ත භාවිතා කරන අතර, විශේෂිත කැරම් පෙත්තක් රතු පාටින් වර්ණවත් කර ඇති අතර, එය රැජින ලෙස හඳුන්වයි. අන්තර්ජාතික කැරම් සංගමය (ICF) අනුව කැරම් පෙත්ත විෂ්කම්භයෙන් සෙ.මි 3.18 හා 3.02 වඩා නොවිය යුතු අතර මි.මි. 9 ක ඝනකමින් යුක්ත විය යුතුය. බර ග්රෑම් 5.5ක් විය යුතුය.

රතු හා සමහර අවස්ථාවන්හි රෝස පැහැය වන අතර කැරම් පෙති අතර වඩා ප්‍රබල එක වන්නේය. එය කවයේ මධ්‍යයේ තිබෙන අතර ICF නීතියට අනුව ක්‍රීඩකයන් රැජින සමඟ තරඟයෙන් ජය ගත්විට ඔහුට රැජින ලකුණු 3 ක් හිමිවේ. ක්‍රීඩකයෙක් හට රැජින ස්ථානගත කිරීමට හා තමන්ගේ අනෙක් කැරම් පෙති ස්ථානගත වී ඇත්නම් අයිතියක් ඇත.

රැජීණ
රතු හා සමහර අවස්ථාවන්හි රෝස පැහැය වන අතර කැරම් පෙති අතර වඩා ප්‍රබල එක වනනේය. එය නවයේ මධ්‍යයේ තිබෙන අතර ICF නීතියට අනුව ක්‍රීඩකයෙන් රැජිණ සමගතිරයක් ජය ගත හොත් ඔහුට රැජිණ ලකුණු 3 ක් හිමිවේ. ක්‍රීඩකයෙක් හට රැජිණ ස්ථානගත කිරීඹට හා තමන්ගේ අනෙක් කැරම් පෙති ස්ථානගත වී ඇත්නම් අයිතියන් ඇත.

ක්‍රීඩා
බෝඩ් ක්‍රීඩා

කැරම්


Peeterristi ist ein Dorf (estnisch küla) in der Stadtgemeinde Narva-Jõesuu (bis 2017 Landgemeinde Vaivara). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 51 Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es liegt direkt an der Fernstraße zwischen der estnischen Hauptstadt Tallinn und der russischen Metropole Sankt Petersburg.

Der Ort war vor allem für seine "Peters-Kapelle" (Peetri kabel) bekannt. Der historische Bau wurde 1808 errichtet und 1944 in den schweren Schlachten des Zweiten Weltkriegs zerstört.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)
 Dorfverein von Peeterristi (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Vaivara
Geographie (Narva-Jõesuu)

Peeterristi


Svendborgsund je tjesnac koji odvaja Funen od Tåsingea. Sa zapadu ga omeđuje otočje Južni Funen kod otoka Skarø, a na istoku Thurø Sund i Skårupøre Sund, gotovo odvojeni Thurøbrom, koji je uglavnom brana.

Izvori

Tjesnaci u Danskoj
Tjesnaci Baltičkog mora

Svendborgsund


László Nagy se poate referi la:

 László Nagy (Scouting) (1921–2009), Secretar General al Organizației Mondiale de Scout între 1968–1985
 László Nagy (skater) (1927–2005), skater
 László Nagy (politician), Eurodeputat maghiar
 László Nagy (poet) (1925–1978), poet maghiar
 László Nagy (fotbalist) (n. 1949), fotbalist maghiar
 László Nagy (handbalist) (n. 1981), handbalist maghiar
 László Nagy (canoist), canotor maghiar
 László Moholy-Nagy, artist și designer maghiar

László Nagy


Kvindernes letvægtsklasse i boksning under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev afholdt i perioden d. 12. - 19. august 2016 i Riocentro.

Tidsoverigt
Alle tider er brasiliansk tid (UTC−3).

Referencer

Letvægt (damer)
Kvindesport under OL

Boksning under sommer-OL 2016 – Letvægt (damer)


An Orthophytum maracasense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Orthophytum maracasense in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orthophytum

Orthophytum maracasense


Ana Zaninović (* 26. Juni 1987 in Split) ist eine kroatische Taekwondoin. Sie startet in der Gewichtsklasse bis 53 Kilogramm.

Zaninović bestritt ihre ersten internationalen Titelkämpfe im Erwachsenenbereich im Jahr 2005. Bei der Europameisterschaft in Riga und der Weltmeisterschaft in Madrid konnte sie jedoch nicht in den Kampf um die Medaillen eingreifen. Ihre erste Medaille errang sie schließlich bei der Weltmeisterschaft 2007 in Peking, sie verlor erst im Finale gegen Brigitte Yagüe und gewann Silber. Ihren sportlich bislang größten Erfolg feierte Zaninović bei der Weltmeisterschaft 2011 in Gyeongju. Mit einem Finalsieg über Lamyaa Bekkali errang sie ihren ersten WM-Titel. Mit Silber bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester konnte sie auch ihre erste EM-Medaille erkämpfen, sie musste sich erst im Finale Hatice Kübra Yangın geschlagen geben.

Zaninović gewann im Jahr 2011 beim internationalen Olympiaqualifikationsturnier in Baku in der Gewichtsklasse bis 57 Kilogramm den entscheidenden Kampf um Platz drei gegen Mayu Hamada und qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2012 in London. Auch ihre Zwillingsschwester Lucija ist eine erfolgreiche Taekwondoin, sie konnte sich ebenfalls für die Olympischen Spiele 2012 qualifizieren.

Weblinks

Taekwondoin (Kroatien)
Weltmeister (Taekwondo)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Kroatien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer an den Europaspielen (Kroatien)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Jugoslawe
Kroate
Geboren 1987
Frau

Ana Zaninović


Plantele sempervirescente, plantele veșnic verzi, sunt acele plante care, spre deosebire de plantele decidue, își mențin frunzele în toate anotimpurile.

Printre plantele angiosperme (plantele cu flori), plantele veșnic verzi sunt specifice zonelor ecuatoriale, tropicale si sub-tropicale unde nu există îngheț, iar plantelor nu le cad frunzele. Astfel de plante pot fi întâlnite, de exemplu, în pădurile ecuatoriale. În zonele tropicale, deșertice, unele plante renunță la frunze în anotimpul secetos, lipsit de precipitații, pentru a nu pierde apa prin  evapotranspirația de la nivelul frunzelor.

În ceea ce privește plantele gimnosperme, cum sunt, de exemplu, coniferele, majoritatea sunt plante veșnic verzi. Un astfel de exemplu de plantă sempervirescentă este pinul. În general, coniferele sunt exemple bune de astfel de plante, deși există și excepții (Larix decidua, zada, este un conifer deciduu).

Plante
Botanică

Plantă sempervirescentă


Valentina Cortese () a fost o actriță italiană. Ea a fost nominalizată la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță în rol secundar pentru interpretarea ei din filmul Noaptea americană (1973) regizat de François Truffaut.

Viața personală
Născută la Milano, într-o familie din Stresa (Piemont), Cortese s-a căsătorit cu Richard Basehart, partenerul ei din filmul The House on Telegraph Hill, în 1951, și a avut un fiu cu el, actorul Jackie Basehart; ei au divorțat în 1960. Ea nu s-a recăsătorit niciodată. Jackie Basehart a murit la Milano în 2015, înaintea mamei sale.

Cariera

Și-a făcut debutul în filmele italiene în 1940, interpretând primele ei roluri aclamate la nivel internațional în filmul italian Mizerabilii (1948) al lui Riccardo Freda, cu Marcello Mastroianni, în care ea a jucat rolurile lui Fantine și Cosette, și în filmul britanic Glass Mountain (1949), care a dus la obținerea unor roluri în numeroase filme americane ale acelei perioade, dar a continuat să facă filme în Europa, lucrând cu regizori ca Michelangelo Antonioni, Federico Fellini și François Truffaut.

Ea a semnat un contract cu 20th Century Fox în 1948. A apărut în Malaya (1949), un film despre cel de-al Doilea Război Mondial ce prezenta activitățile de contrabandă și războiul de gherilă împotriva japonezilor cu Spencer Tracy și James Stewart, Thieves' Highway (1949) al lui Jules Dassin, cu Richard Conte și Lee J. Cobb, The House on Telegraph Hill (1951), regizat de Robert Wise și cu Richard Basehart și William Lundigan, și The Barefoot Contessa (1954) al lui Joseph L. Mankiewicz, cu Humphrey Bogart, Ava Gardner, Edmond O'Brien. În Europa, ea a jucat în filmul Le Amiche (1955) al lui Michelangelo Antonioni, The Boat on the Grass (1971) al lui Gérard Brach, filmul britanic Aventurile Baronului Munchausen (1988) al lui Terry Gilliam și în filmele regizate de Franco Zeffirelli, cum ar fi filmul Fratele Soare, sora Lună (1972), miniseria Isus din Nazaret (1977) și filmul Sparrow (1993). Ultimul ei rol într-un film american a fost în When Time Ran Out (1980).

Filmografie selectivă

 1942 The Queen of Navarre
 1942 Girl of the Golden West
 1945 The Ten Commandments (segmentul "Non nominare il nome di Dio invano")
 1947 Bullet for Stefano
 1949 Thieves' Highway
 1949 Malaya
 1949 The Glass Mountain
 1950 Shadow of the Eagle
 1950 Women Without Names
 1951 The House on Telegraph Hill
 1951 The Rival of the Empress
 1952 Secret People
 1953 The Walk
 1954 Angels of Darkness
 1954 Contesa desculță (The Barefoot Contessa), regia Joseph L. Mankiewicz
 1955 Prietenele (Le amiche), regia Michelangelo Antonioni
 1961 Square of Violence
 1961 Barabbas, regia Richard Fleischer
 1962 Cartea de la San Michele (Axel Munthe - Der Arzt von San Michele), r. Giorgio Capitani și Rudolf Jugert
 1963 The Girl Who Knew Too Much
 1964 Vizita (The Visit), regia Bernhard Wicki
 1965 Julieta spiritelor (Giulietta degli spiriti), regia Federico Fellini
 1968 The Legend of Lylah Clare
 1970 Capriciile Mariei (Les caprices de Marie), regia Philippe de Broca
 1970 The Love Mates (1970)
 1971 The Boat on the Grass
 1971 The Iguana with the Tongue of Fire
 1972 Fratele Soare, sora Lună
 1972 Asasinarea lui Trotsky (The Assassination of Trotsky), regia Joseph Losey
 1973 Noaptea americană (La nuit américaine), regia François Truffaut
 1975 Kidnap Syndicate
 1977 Isus din Nazaret (1977), regia Franco Zeffirelli - Irodiada
 1980 When Time Ran Out
 1988 Aventurile Baronului Munchausen (The Adventures of Baron Munchausen), regia Terry Gilliam
 1993 Sparrow

Note

Legături externe

Nașteri în 1923
Decese în 2019
Actrițe italiene din secolul al XX-lea
Câștigătorii premiilor Nastro d'Argento
Oameni din Milano

Valentina Cortese


Couma guianensis est une espèce d'arbres néotropical de la famille des Apocynaceae. C'est l'espèce type du genre Couma Aubl..

Il est connu en Guyane sous les noms de Bois vache, Mapa, Coumé (Créole), Yuwa (Wayãpi, Teko), Ukum (Palikur), Sorva (Portugais), Miliki udu, Bad wud (Aluku, Taki-taki), Gan Mapa (nenge tongo), ou Coumier de la Guyane, Poirier de la Guyane, Poirier des Créoles (Exposition Coloniale).

Au Suriname, on l'appelle Péra (Sranan tongo, Arawak), Amaapa*, Amaa-parjan, Akoema (Kali'na), Mappa* (Nenge tongo), Dokalli* (Aluku) (*= noms partagés avec Ambelania sagotii et Parahancornia amapa).

Le monde anglophone le désigne comme Dukaballi (Démérara). Dans le monde hispanophone, il est nommé Gaimaro macho, Nicuyé, Vacahosea (Venezuela). Au Brésil, on l'appelle Sorveira, Sowa (Portugais).

Description
Couma guianensis est un grand arbre atteignant  de haut (environ  de haut dans les forêts de savanes). Son tronc cylindrique atteint  de DHP. La cime est peu importante et irrégulière. L'écorce, les tiges et toutes les parties contiennent un latex très abondant, épais, non vénéneux, se coagulant très vite. Le bois est doux, fibreux. L'écorce noire et écailleuse, régulièrement fissuré, verruqueuse, verdâtre, est fibreuse à l'état frais, devenant granuleuse en vieillissant, rugueuse et fendillée, formant un réticule régulier. Le flachis rouge, exsude un latex blanc abondant. Les jeunes rameaux sont bruns, trigones, devenant très rugueux et noirs. Il tend à produire une branche à l'aisselle de chaque feuille.

Les feuilles sont simples, entières, opposées au stade du semis, devenant rapidement verticillée par 3.
Le limbe mesure environ , est glabre, coriace, pendant, caduque, de forme elliptique à largement elliptique, à base aiguë à arrondie rétrécie et à l'apex courtement acuminé, vert foncé sur le dessus (face adaxiale), et vert pâle sur la face abaxiale.
Les 10-13 paires de nervures secondaires sont imprimées sur le dessus, saillantes abaxialement, et se rejoignent et s'anastomosent à  de la marge.
Les nervures tertiaires sont principalement transversale, s'étendant au-delà des nervures secondaires.
Le pétiole long de , est doté d'une glande intrapétiolaire.
Les stipules sont presque toujours absents ou réduits à une côte unissant les pétioles.

L'inflorescence est organisée en groupes de 3 corymbes axillaires, situés vers le sommet des rameaux, d'environ  de diamètre, alternant avec des jeunes feuilles rose pâle, légèrement poisseuses.
Ses ramifications et les calices sont de couleur brun-violet avec des lenticelles brun clair.
Les bractées et bractéoles sont minuscules.
Les pédicelles sont longs d'environ .

Le calice est long de . Les lobes des 5 sépales brun-violet, sont longs de , pubescents sur les deux faces.
La corolle légèrement parfumée, comporte un tube glabre à l'extérieur, parsemé de longs poils à l'intérieur et dans la gorge, long de  pour  de large.
Les lobes des 5 pétales sont roses en dessous, acuminés, pubescents sur les deux faces, mesurant .
Il existe un wikt:indument infrastaminal, violet foncé.
Les anthères sont obtuses, longues de .
L'ovaire est glabre, avec l'extrémité du style dépassant à peine le calice.

Le fruit est une baie globuleuse, portée par un pédoncule long de , mesurant environ .
Sa peau est fine, jaune, devenant rouge-roussâtre à maturité, est striée longitudinalement
La pulpe comestible est douce.

Il contient 4 à 5 graines ovales, aplaties, longues d', dans une pulpe de même couleur que la peau.

Répartition
Couma guianensis est présent au Suriname, en Guyane et au nord du Brésil jusqu'à l'est du Pérou.

Écologie
Couma guianensis est un grand arbre à feuillage caduque, commun des forêts anciennes et des vieilles forêts secondaires de terre ferme (non inondées).

En Guyane, Couma guianensis fleurit avant de feuiller en août-septembre, et fructifie en (juillet-)septembre-octobre ou d'octobre à février.

La chute des feuilles et la feuillaison de Couma guianensis ont été étudiées : ces arbres défeuillent au moins une fois par an (avec 2 intervalles de 5 à 18 mois), et cela peut se produire à n'importe que mois de l'année.

Le pollen de Couma guianensis a été décrit.

On observe des inclusions minérales microscopiques dans le xylème de Couma guianensis

Couma guianensis aurait des propriétés allélopathiques et antifongiques.

Couma guianensis est pollinisé par des Apidae, et disséminé notamment par les singes Tamarin à face nue de Martins.

Couma guianensis produit une litière de composition variable.

Couma guianensis est une des plantes hôtes de la larve de l'Arlequin de Cayenne Acrocinus longimanus (Linnaeus, 1758) (Cerambycidae), de Hylettus coenobita (Erichson, 1847) (Cerambycidae), de nématodes gallogènes Meloidogyne spp., et de la mouche antillaise des fruits Anastrepha obliqua (Macquart, 1835).

Culture
On multiplie Couma guianensis par graines. Il rejette facilement de souche.

Utilisation
Couma guianensis est surtout réputé pour ses excellents fruits : avant maturité, le fruit contient un latex âpre. Bien mûre, la pulpe est un peu pâteuse mais douce et de goût agréable, et peut être consommée crue.

Les Créoles de Guyane considèrent son abondant latex blanc comme buvable et nourrissant. Il peut être ajouté au thé ou au café à la place du lait.

Le bois de Couma guianensis est « tendre » (comparativement aux essences guyanaises habituelles), de couleur claire, léger, homogène en couleur et en grain, avec des propriétés proches des résineux utilisés en Europe, et est peu exploité.

Chez les Wayãpi, le latex blanc et doux est léché sur le tronc incisé pour soigner la diarrhée. Ils consomment le fruit après l'avoir battu (pour coaguler son abondant latex) : sa chair est également considérée comme antidiarrhéique (l'usage est similaire pour Ambelania acida).

Au Brésil, le latex de Couma guanensis était une marchandise prisée chez les Caboclos à l'époque du boom du marché du caoutchouc, mais elle n'a plus aucune valeur aujourd'hui.

Ce latex, mélangé à l'huile de ricin, est utilisé comme anthelminthique et anti-dysentérique.

Il serait par ailleurs dangereux pour les yeux, car il peut coller à la cornée.

Il peut aussi entrer dans la composition de peinture à la chaux.

Dans le genre Couma, plusieurs espèces sont employées sous le nom commercial de Cow tree dans l'industrie du chewing-gum.

Chimie
De la gomme tirée du latex de Couma guianensis, appelée « Goma de Mascar », a été rapportée par Aublet au  et analysée par le Dr Rouelle :

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Références

Références taxinomiques

Rauvolfioideae
Espèce d'Apocynaceae (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet
Fruit tropical
Arbre fruitier

Couma guianensis


Hixon :

Patronyme
 Orval Hixon (1884-1982), photographe américain
 Domenik Hixon (né en 1984), joueur allemand de football américain
 Michael Hixon (né en 1994), plongeur américain

Toponyme
 Hixon (Staffordshire)

Hixon


O 	Centro de Formação de Atletas Tirol é um clube empresa de futebol da cidade de Fortaleza, no estado do Ceará, estando sediado no bairro Jacarecanga, fundado em 2011 e vinculado a rede de farmácias Pague Menos. O clube, que tem como cores oficiais o azul, preto e branco, estreou no futebol profissional em 2021, ao disputar a Série C do Campeonato Cearense.

História

O Grêmio Recreativo Pague Menos foi fundado no dia 1º de novembro de 2011 como uma agremiação desportiva, social, cultural, recreativa e uma sociedade civil de fins assistenciais e não lucrativos, constituída por funcionários da Rede de Farmácias Pague Menos, de pessoas da comunidade local e de dependentes de funcionários.

O clube iniciou os trabalhos com futebol adulto, firmando parcerias ao longo dos anos com diversos times. Em 2018 o clube se filiou a Federação Cearense de Futebol na categoria amador e em 2021, a agremiação passou a ser profissional e iniciou sua participação na Série C.

Sua estreia no futebol profissional ocorreu em 23 de outubro no Estádio João Ronaldo, em Pacajus. O Grêmio Pague Menos venceu o Tianguá por 2 a 0 com gols de Maranhão, ex-Ceará e Fortaleza, e Yuri Tanque. O clube se classificou para as semifinais do campeonato com duas vitórias e um empate na primeira fase.

Além do futebol profissional, o clube investe em categorias de base e futsal, possuindo equipes de todas as categorias, sendo responsável pela revelação de alguns jogadores do cenário nacional, dentre eles o atacante Caio Vidal do Internacional-RS.

Em sua primeira participação em competições profissionais, o Pague Menos chegou à final da Série C Cearense, após vencer o Quixadá por 4 a 2 no placar agregado. Mesmo perdendo o título para o tradicional Guarani de Juazeiro, conquistou a vaga para a Série B cearense de 2022.

Estatísticas

Participações

Temporadas

Legenda:

Clubes de futebol do Ceará
Clubes de futebol fundados em 2011
Fundações no Ceará em 2011

Centro de Formação de Atletas Tirol


البُرزيّ أو (نقحرة: بورزوي) (بالروسية: борзая) (بالإنجليزية: Borzoi)، كلب صيد روسي، من سلالة الكلاب المحلية.

تأريخياً

يعتقد أن كلب بُرزيّ جُلبَ إلى روسيا من الإمبراطورية البيزنطية، و من الغزاة المغول، و أنه تطور من كلاب الصيد المنغولية.

الاستخدام

يستخدم كلب بُرزيّ عادة لصيد الذئاب.

معرض صور

مصادر

سلالات كلاب نشأت في روسيا
كلاب صيد روسية

برزي (كلب)


El Tour de Sachsenring (oficialmente: Sachsenringradrennen y Rund um den Sachsenring) son dos carreras ciclistas alemanas de un día que se disputan en el autódromo de Sachsenring, situado en la localidad de Hohenstein-Ernstthal (Sajonia), la primera en el mes de abril y la segunda en el mes de agosto.

La primera fue creada en 1993 con el nombre de Sachsenringradrennen y todas sus ediciones han sido amateur. Durante los años 1997 y 2003 no se disputó.

La segunda, con el nombre de Rund um den Sachsenring, fue creada en 2004 como carrera profesional de categoría 1.5 (última categoría del profesionalismo). Desde la creación de los Circuitos Continentales UCI en 2004 formó parte del UCI Europe Tour, dentro de la categoría 1.2 (igualmente úñtima categoría del profesionalismo). A partir del 2008 también es una carrera amateur.

Sus recorridos siempre se han mantenido en similares kilometrajes en torno a los 70 km, excepto el Rund um den Sachsenring que desde el 2004 hasta el 2010 tuvo entre 146 y 161 km dependiendo de la edición.

A pesar de haberse disputado algunas ediciones en categoría profesional han sido unas pruebas dominada por ciclistas locales, de hecho todos sus ganadores, y la gran mayoría de primeras posiciones, ha sido compuesta por corredores alemanes.

También se disputa en diferentes categorías inferiores.

Palmarés

Sachsenringradrennen
En amarillo: edición amateur.

Rund um den Sachsenring
En amarillo: edición amateur.

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Sachsenringradrennen (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Sachsenring (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Sachsenring (cqranking.com)

Sachsenring
Deporte en el estado de Sajonia
Sachsenring
Sachsenring

Tour de Sachsenring


نهر تيسا (بالهنغارية: Tisza, بالرومانية: Tisa, بالألمانية: Theiß) نهر أوروبي يمر في أوكرانيا، رومانيا، هنغاريا، سلوفاكيا, و صربيا حيث يصب في نهر الدانوب قرب بلغراد بطول 1.358 كم.

طالع أيضاً
 بومورشيه
 تسرب السيانيد في بايا ماري سنة 2000

مراجع

الحدود الأوكرانية المجرية
الحدود السلوفاكية المجرية
الحدود الصربية المجرية
الدانوب
المياه في سلوفاكيا
أنهار المجر
أنهار حدودية
أنهار دولية في أوروبا
أنهار رومانيا
أنهار مقاطعة زاكارباتيا
أنهار سلوفاكيا
أنهار صربيا
بانات
جغرافيا فويفودينا
جغرافيا مقاطعة باتش-كيشكون
صناديق الملاحة النهرية في أوروبا

تيسا


Pecados y milagros es el séptimo álbum de estudio en español de la cantante mexicana Lila Downs, el 15 de octubre fue infiltrado en la red por lo que tuvo que ser liberado en tiendas a partir del 16 de octubre pero salió a la venta oficialmente el 18 de octubre de 2011. A tan solo dos días de su lanzamiento oficial logró colocarse en los primeros lugares de popularidad posicionándose en el segundo álbum más descargado en iTunes, y el primer lugar en ventas en la categoría de world music según la cadena de tiendas Mixup.
Terminado de grabar 25 de septiembre de 2011, Pecados y milagros hace alusión, entre otras cosas, a la tradición mexicana de los exvotos, que consiste en mandar a un artista que dibuje un milagro que haya sido concedido en la vida. Este álbum se compone de catorce temas, seis son de la autoría de Lila y el resto son temas de compositores como José Alfredo Jiménez, Cuco Sánchez, Tomás Méndez, Macedonio Alcalá y Marco Antonio Solís.

Los créditos de Pecados y milagros abarcan a letristas y productores de alto prestigio, incluyendo a Timoteo Cruz, Aneiro Taño, Celso Duarte, entre otros. El álbum incluye principalmente géneros tales como la música tradicional, el ska, world music y rock, mientras que presenta influencias menores de géneros como bachata, pop, banda, entre otros.

El disco tuvo comentarios positivos por parte de los críticos de música contemporánea, llegando a acumular una puntuación de 6 sobre 10, según Allmusic. De acuerdo con los críticos, «Palomo del Comalito (La Molienda)» y «Mezcalito» son las canciones que más destacan de este álbum. Por otro lado, tuvo una buena recepción comercial, entrando en el repertorio de los diez álbumes más vendidos de casi todos los países en los que estuvo. Para la promoción del disco, fueron lanzados tres sencillos los cuales tuvieron gran éxito, para promover el disco, Downs inició su tercera gira mundial titulada Pecados y milagros World Tour.

Información del álbum
Las letras de este disco hablan sobre el amor, el desamor, versos dedicados a Zapata, al mezcal y a las mujeres, en especial a las "molenderas" (mujeres que hacen tortillas). El disco trae colaboraciones con músicos latinos como el compositor mexicano Celso Piña, la cantante folclórica colombiana Totó la Momposina, el grupo argentino de funk y hip-hop Illya Kuryaki & The Valderramas, el cantante argentino Emmanuel Horvilleur y la Banda Tierra Mojada.

El álbum fue grabado en la Ciudad de México, y Nueva York. Lila Downs declaró que el álbum tiene mucha influencia propia de los álbumes La sandunga, La cantina y Ojo de culebra. En palabras de la misma Lila Downs, el disco está dividido en cuatro partes: una parte muy influenciada por la música latina, otra parte de banda, otra parte de hip-hop y la última parte serán canciones rock y chilenas.

Aunque el álbum no contaba con gran promoción, logró posicionarse en los primeros lugares de ventas de varios países, vendiendo actualmente más de 362 mil copias en todo el mundo. El primer sencillo promocional «Palomo del comalito» fue lanzado el 15 de octubre de 2011 por radio, mientras que el vídeoclip fue lanzado  el 18 de octubre de 2011. El 1 de marzo de 2011 Lila Downs recibió disco de platino por más de 60,000 copias vendidas en México, el 26 de junio de ese mismo año salió al mercado la edición especial (CD+DVD), el cual incluye el concierto que ofreció en noviembre de 2011 en el Auditorio Nacional. En noviembre de 2012 "Pecados y milagros" logró la certificación de Platino+Oro en México, por más de 90 mil copias vendidas solo en este país.

El álbum da nombre a la quinta gira mundial de Lila denominada Pecados y milagros World Tour donde la artista interpreta todas las canciones incluidas en este disco.

Exposición y tour Pecados y milagros
Pecados y milagros vino acompañado por una exposición gráfica que se exhibió en Museo Nacional de Arte (MUNAL) a partir del 21 de octubre de 2011.

En esta exposición el artista plástico Demián Flores convocó a diversos artistas a hacer pinturas inspiradas en las canciones de este álbum.
Los artistas participantes son Marco Arce, Daniel Guzmán, Daniel Lezama, Dr. Lakra, Betsabeé Romero y Alfredo Vilchis, entre otros. Además Guillermo Quijas de la editorial Almadía, editó el libro con las obras de la exposición.
La Gira de Pecados y milagros dio inicio en la ceremonia de inauguración de los XVI Juegos Panamericanos y comenzó un largo recorrido por México y el mundo.

Lista de canciones
 Edición estándar

 Edición especial

Sencillos
Los sencillo oficiales de este álbum son «Palomo del comalito (La molienda)» y «Zapata se queda» aunque también se promocionó el tema «Pecadora» pero no fue lanzado como sencillo oficial y el tema «Mezcalito» fue elegido como tercer sencillo por los fanes de Lila Downs aunque solo se difundió en algunas estaciones de radio comunitarias en México.

Historial de lanzamientos

Listados y certificaciones

Ventas en México

Créditos

Músicos
 Lila Downs – Voz, güiro.
 Paul Cohen – Saxofón tenor.
 Celso Duarte – Arpa, charango, jarana, coros, guitarra acústica.
 Yayo Serka – Batería.
 Rob Curto – Acordeón.
 Carlos Henderson  - Bajo eléctrico.
 Ángel Chacón – Guitarras.
 Paty Piñón – Percusiones.
 Leo Soqui – Acordeón, coros.
 Rafa Gómez – Guitarra eléctrica.
 Giovanni Buzzurro – Bajo eléctrico.

Dirección y realización
 Lila Downs – Producción, arreglos.
 Paul Cohen – Producción, arreglos.
 Aneiro Taño – Producción ejecutiva.
 Enrique Gosselin y Gala Sánchez – Dirección de arte y fotografía.
 Alejandro Magallanes – Diseño de arte.
 Guillermo Gutiérrez y Charlie García – Coordinación de A & R.

Grabación
 Aneiro Taño – Ingeniero de grabación.
 Rodolfo Vázquez – Ingeniero de grabación.
 Alan Saucedo – Ingeniero de grabación.
 Kamilo Kratc – Ingeniero de grabación.
 Mauricio Cano – Ingeniero de grabación.
 José Limberg – Ingeniero de grabación.
 Guillermo Mandrafina – Técnico de grabación.
 Alberto J. Rodríguez – Asistente de grabación.
 Sandra Kratc – Asistente de grabación.

Referencias

Enlaces externos

 iTunes Music: Lila Downs Pecados y milagros

Álbumes de 2011
Álbumes de Lila Downs
Álbumes en español

Pecados y milagros


A União Mundial dos Nacional-Socialistas é uma organização fundada em 1962 como uma organização guarda-chuva para os movimentos neonazistas no mundo todo.

História
O movimento foi criado quando o chefe do Partido Nazi Americano, George Lincoln Rockwell, visitou a Inglaterra e se encontrou com o chefe do Movimento Nacional Socialista, Colin Jordan, e os dois concordaram em trabalhar no desenvolvimento de uma ligação internacional entre os movimentos. Isso resultou na Declaração de Cotswold de 1962, que foi assinada por neonazistas dos Estados Unidos, Reino Unido, França (Savitri Devi), Alemanha Oriental (Bruno Ludtke), Áustria e Bélgica. Mais nações membros se juntariam mais tarde ao longo da década, incluindo Argentina, Austrália, Chile, Irlanda, África do Sul e o Japão.

Ver também
 Lista de organizações nacionalistas brancas

Movimentos fascistas
Nazismo nos Estados Unidos
Organizações neonazistas
Supremacia branca

União Mundial dos Nacional-Socialistas