Accipiter efficax ist eine ausgestorbene Greifvogelart aus der Gattung der Habichte und Sperber (Accipiter), die auf Neukaledonien heimisch war. Sie ist nur von subfossilen Überresten aus dem Holozän bekannt. Das Artepitheton efficax bedeutet "kräftig" oder "mächtig".

Der Holotypus, der 1986 in der Pindai Cave (21° 20′S, 164° 57′O) auf der Halbinsel Nepoui an der Westküste von Neukaledonien zu Tage gefördert wurde, besteht aus einem Tarsometatarsus, bei dem das komplette rumpfnahe (proximale) Ende und die innere (mediale) Gelenkrolle (Trochlea metatarsi II) am rumpffernen (distalen) Ende fehlt. Weiteres Material umfasst einen kompletten rechten und das scapulare (zum Schulterblatt hin liegende) Ende eines rechten Coracoids, zwei unvollständige linke Schulterblätter, das proximale Ende des linken Oberarmknochens, drei rechte und eine linke Ulna, zwei rechte und einen linken Carpometacarpus, das proximale Ende des linken Tibiotarsus, das distale Ende des rechten Tarsometatarsus und vier Zehenknochen.

Accipiter efficax war großwüchsig und durch einen verhältnismäßig kurzen, sehr robusten Tarsometatarsus gekennzeichnet. Vom Habicht (A. gentilis) unterscheidet sich A. efficax in den allgemeinen Körperproportionen, speziell darin, dass die Elemente der Vordergliedmaßen und des Schultergürtels kleiner, die Tarsometatarsi und Klauen jedoch genauso groß sind, wie bei erstgenannter Art. Zudem ist das Foramen distale des Tarsometatarsus bei A. efficax kleiner als bei A. gentilis und der flügelartige Fortsatz der medialen Gelenkrolle reicht beim Habicht weiter nach hinten. Verglichen mit dem Meyerhabicht (A. meyerianus) ist die Ulna robuster, mit einem massigeren Olecranon. Der Tarsometatarsus ist ebenfalls robuster, besonders in der Seitenansicht, das distale Ende ist breiter, das Foramen distale kleiner und die hintere Oberfläche des Schaftes ist stärker eingetieft und rinnenartig.

Knochen von Accipiter efficax wurden in der Pindai Cave relativ häufig gefunden, während Überreste einer weiteren ausgestorbenen und kleineren Art Accipiter quartus seltener entdeckt wurden. Vom Bänderhabicht (Accipiter fasciatus) und vom Weißbauchhabicht (Accipiter haplochrous) gibt es keine Fossilfunde auf Neukaledonien. Wann und warum Accipiter efficax ausstarb, ist nicht bekannt.

Literatur
 Jean Cristophe Balouet, Storrs L. Olson: Fossil Birds from Late Quaternary Deposits in New Caledonia. Smithsonian Contributions to Zoology. Nummer 469. Smithsonian Institution Press, Washington, D.C., 1989 (online; Erstbeschreibung der Art dort auf Seite 6 f.)
 Michael Walters, Julian Pender Hume: Extinct Birds. Poiser Monographes, Bloomsbury Publishing, 2012, ISBN 978-1-4081-5725-1 (Abhandlung der Art dort auf S. 80)

Habichte und Sperber
efficax
Ausgestorbener Vogel
Endemischer Vogel Neukaledoniens

Accipiter efficax


أسيمو  إنسان آلي (روبوت) صنع في مخابر شركة هوندا للبحث والتطوير التقني في اليابان. يبلغ طوله 130 سم، ويزن 54 كم، يمثل الروبوت رائد فضاء صغير يرتدي حقيبة على ظهره ويستطيع المشي أو الركض على قدمين بسرعات تصل إلى 6 كم/ساعة.
تم تصنيع أسيمو بحلول فبراير 2009، كان هناك أكثر من 100 وحدة أسيمو  كلفة تصنيع كل منها حوالي مليون دولار (¥ 106٬710٬325 أو € +638186 أو £ 504720).

التسمية
الاسم الرسمي هو الاسم المختصر لكلمة "Advanced Step in Innovative Mobility" والتي تعني «خطوة متقدمة في النقل الإبداعي».
وصرحت هوندا رسميا  بأن اسم الروبوت لا يشير إلى كاتب الخيال العلمي ومخترع قوانين الروبوتات الثلاثة إسحاق أسيموف.

تاريخ التطوير

نماذج تجريبية

 E0 كشف في عام 1986
 E1 كشف في عام 1987
 E2 كشف في عام 1987
 E3 كشف في عام 1987
 E4 كشف في عام 1991
 E5 كشف في عام 1991
 E6 كشف في عام 1991

نماذج إنسالية
 P1 كشف في عام 1993
 P2 كشف في عام 1996
 P3 كشف في عام 1997

أسيمو
 كشف عن أسيمو في عام 2000
 وكشف عن أسيمو للاستئجار في عام 2001
 كشف عن أسيمو الذكي  في عام 2002
 كشف عن الجيل المقبل من أسيمو في عام 2004
 كشف النقاب عن أسيمو الجديد في عام 2005

ملامح والتكنولوجيا

المواصفات

مصادر:

'من الممكن تشغيل أسيمو بواسطة منصة تشغيل وذلك عن طريق التحكم عن بعد. كما قامت هوندا بتصنيع وحدة المعالجة المركزية 3D (تتألف من ثلاثة طبقات مكدسة: المعالج، محول إشارة وبعض الذاكرة) لتشغيل سوبر أسيمو  أسيمو يسير بواسطة نظام التشغيل VxWorks.

 تقنية التعرف
مع ظهور طراز أسيمو 2000 أضافت هوندا العديد من الميزات التي تمكن أسيمو للتفاعل بشكل أفضل مع البشر. تندرج تحت هذه السمات 5 فئات:1. التعرف على الأجسام المتحركة يتم ذلك باستخدام المعلومات البصرية التي تحصل عليها الكاميرا المركبة على رأس أسيمو والتي تستطيع كشف تحركات عدة كائنات، وتقدير المسافة والاتجاه. تتضمن تطبيقات هذه الميزة ما يلي: القدرة على متابعة تحركات الأشخاص، واتباع شخص ما، أو إلقاء التحية على أي شخص يتقدم نحوه.2. التعرف على الوضعيات والإيماءات من الممكن لأسيمو تفسير مواقع وحركة اليد، والتعرف على الوضعيات والإيماءات. وبسبب هذا فإن أسيمو ليس فقط يستطيع الرد على وتوجيه الأوامر الصوتية فحسب وإنما أيضا على الحركات الطبيعية للبشر. هذا يمكنه على سبيل المثال من التعرف عندما يتقدم شخص لمصافحته أو عندما يلوح له شخص فيقوم بالرد عليه وفقا لذلك. كما يمكن أن يعترف على حركة الاتجاهات مثل الإشارة للاتجاهات.3. التعرف على البيئة يمكن أن يتعرف أسيمو على الأشياء وطبيعة الأرض والبيئة المحيطة وذلك يمكنه من أن يتصرف بطريقة آمنة تجاه نفسه وتجاه البشر القريبين منه. على سبيل المثال التعرف على الأخطار المحتملة مثل السلالم والتوقف والبدء في تفادي الارتطام بالبشر أو غيرها من الأجسام المتحركة.4. تمييز الأصوات تحسنت قدرة أسيمو على تحديد مصدر الصوت، ويمكنه التمييز بين أصوات الأشخاص وغيرها من الأصوات. كما أنه يستطيع الرد على اسمه، ومواجهة الناس عند الحديث، والتعرف على الأصوات المفاجئة التي تبدو غير عادية كتلك التي تصدر عند الاصطدام أو سقوط جسم ما والتوجه في ذلك الاتجاه. كما أنه قادر على الرد على الأسئلة، إما عن طريق موافقة قصيرة أو هز الرأس أو بواسطة جواب شفهي.5. التعرف على الوجوه أسيمو لديه القدرة على التعرف على الوجوه، حتى عندما يكون أسيمو أو الإنسان يتحرك. يمكن أن يتعرف بشكل فردي على ما يقرب من 10 وجوه. وعندما يتعرف على الوجه يقوم حالما باستخدام الاسم بالتخاطب معهم.

 الربط مع الشبكة
باستخدام الشبكات مثل الإنترنت من الممكن أن يوفر أسيمو معلومات ويعمل على نحو أفضل لمختلف التطبيقات التجارية، مثل الاستقبال. وتندرج قدراته تحت فئتين:1. التكامل مع نظام شبكة المستخدم من خلال ربطه مع شبكة المستخدم من الممكن لأسيمو القيام بالكثير من المهام المفيدة مثل تحية الزوار وإعلام الموظفين عن وصول زائرين من خلال نقل الرسائل والصور لوجوه الزوار وتوجيه الزوار إلى موقع محدد مسبقا.2. الاتصال بالإنترنت'''

 من خلال الحصول على المعلومات عن طريق شبكة الإنترنت، من الممكن لأسيمو على سبيل المثال، أن يقدم مستجدات الأخبار وحالة الطقس.

انظر أيضا
 هوبو

مراجع

وصلات خارجية

أندرويدات
اختراعات يابانية
التعرف على الإيماءات
روبوتات
هوندا

أسيمو


Philodendreae,  tribus kozlačevki, dio je potporodice Aroideae. Sastoji se od dva priznata roda, jedan iz Južne i jedan iz Sjeverne Amerike.

Rodovi
 Philodendron Schott, (584 spp.), Sjeverna Amerika
 Thaumatophyllum Schott,  (21 spp.), Južna Amerika

Izvori

Aroideae

Philodendreae


Stephen George Haw (Swanland, East Yorkshire; 1951) es un historiador, naturalista, explorador, y botánico británico. Posee un título en idioma chino de la Universidad de Oxford y también ha estudiado en las Universidades de Londres y de Shandong, China.

Libros
 -----------------------. 2008. A traveller's history of China. 5ª edición ilustrada de Interlink Books, 320 pp. ISBN 1566564867
 -----------------------. 2007a. Marco Polo's China. Editor Routledge. 260 pp. ISBN 1134275420 en línea
 -----------------------. 2007b. Beijing: a concise history. Routledge studies in the modern history of Asia. Edición ilustrada de Taylor & Francis, 212 pp. ISBN 0415399068 en línea
 -----------------------. 2002. China. Traveller's history Of Series. Editor Orion Publ. Group, Ltd. 320 pp. ISBN 1842126857
 -----------------------. 2000. Broad-leaved evergreens: trees, shrubs & climbers. Edición ilustrada de Guild of Master Craftsman Publ. 183 pp. ISBN 1861081723
 -----------------------, . 1996. Matkaopas historiaan: Kiina (Guía de viajes de la historia: China (en finés). Editor Puijo, 308 pp. ISBN 9515790352
 -----------------------, . 1986. The lilies of China: the genera Lilium, Cardiocrinum, Nomocharis and Notholirion. Edición ilustrada de Timber Press, 172 pp. ISBN 0881920347

Referencias

Botánicos de Inglaterra del siglo XX
Historiadores de Inglaterra del siglo XX
Exploradores de Inglaterra del siglo XX
Miembros de la Sociedad Linneana de Londres
Escritores en inglés del siglo XX
Plantas descritas por S.G.Haw

Stephen George Haw


මීටරය (සංකේතය: m) යනු අන්තර්ජාතික ඒකක පද්ධතියෙහි දිග මැනීම සඳහා වන මූලික ඒකකයයි.

මීටරය මුලින්ම නිර්වචනය කෙරුනේ 1791 දී ය. සමකයේ සිට උත්තර ධ්‍රැවය දක්වා දුරෙන් කෝටියෙන් එකක දිගක් මීටරයක් ලෙස අර්ථ දක්වනු ලැබූ අතර, එම නිර්වචනයට අනුව පෘථිවියෙහි පරිධිය ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර් 40000 ක් විය. වර්තමානයේ මීටරය සඳහා භාවිතවන නිර්වචනය ඉදිරිපත් කෙරුනේ 1983 දීය. එයට අනුව තත්පරයකින් 1/299792458 කාලයක් තුල ආලෝකය රික්තයකදී ගමන් ගන්නා දුර මීටරයක් වෙයි.

මීටරය


Brandenburg, Almanya'nın kuzeydoğusunda bulunan bir eyalet. Başkenti Potsdam'tır. Diğer önemli kentleri ise Cottbus, Brandenburg an der Havel, Frankfurt (Oder) ve Oranienburg'dir.

1050 yılık tarihi olan Brandenburg/Havel şehri üç bölümden oluşmaktadır. Altestadt (Eski Şehir), Neuestadt (Yeni Şehir) ve Dominsel (Katedral adası). Eski ve Yeni Şehir Havel tarafından ikiye ayrılır. Neustadt (Yeni Şehir) bölümünde bulunan ve 1401 yılında inşa edilen St. Kaharinen Kilisesi buna etkileyici bir örnektir. Altestadt (Eski Şehir) kısmında bulunan St. Gotthardt Kilisesi de St. Katharinen Kilisesinden sonra inşa edilmiştir. Bunların inşaasında tuğla kullanılmıştır.

Belediye binasının önünde de taştan yapılmış bir Roland heykeli vardır. 15. yüzyılda şehrin simgesi olarak dikilen heykel 5 metreden daha yüksektir.

Şehrin asıl merkezi olan Katedral adası (Dominsel) Brandenburg'un Katedral St. Peter ve Paul'a ait en eski binası bulunur. Şehir içerisinde 400'ün üzerinde anıt değerinde bina vardır ve Brandenburg şehri Brandenburg eyaletinin en fazla anıtı ve tarihi binası olan şehridir. Şehir içindeki tarihi binaların yarısından fazlası yeniden inşa ya da restore edilmektedir.

Bach ünlü Brandenburg konçertolarını burada bestelemiştir.

Yönetim
Brandenburg on dört kırsal bölgeye bölünür (Landkreise),

ve dört şehir bölgelerine (kreisfreie Städte),

 Brandenburg an der Havel
 Cottbus
 Frankfurt (Oder)
 Potsdam

Gezilecek yerleri
Brandenburg'da ziyaret etmek için çeşitli ve ilginç müzeler vardır. Örneğin; Endüstri Müzesi, Katedral Müzesi, Kriminal ve İşkence Müzesi, Nostalji Müzesi. Brandenburg çevresini keşfetmek için bisiklet, kano ya da yelkenli tekne kiralanabilir. Şehri degişik açılardan görüp tanımak için en çok bilinen Havel çevre turu yapılabilir. Ana havalimanı Berlin Schönefeld Havalimanı Dır.

Brandenburg şehrinin manzarasını başlıca Havel (gol ve su kolarından oluşur) oluşturmaktadır. Ormanlar, çimenler ve irili ufaklı göller sizi spor yapmaya ve dinlenmeye davet eder. Kış fazla fırsat sunmamasına rağmen donmuş göllerin üzerinde paten ya da Marienberg (Dağ) kızakla kayabilirsiniz.

Sıcak havalarda seçmesi güç olan; yelken açabilir, motorbot kullanabilir ya da kayıkla kürek çekebilir, oltayla balık tutabilir ya da yüzebilirsiniz. Brandenburg içindeki ve dışındaki göller sadece su sporları için çekici değildir, ayrıca çekici göl kıyıları sizi dinlenmeye davet eder. Tabii ki yürüyüş yapmak ve bisiklet sürmek isteyenlere de güzel yerler ve olanaklar vardır. At binicileri ve hava sporları yapanlar da yeterli koşullar bulabilmektedir. Golf yapanlar için de yakındaki golf sahasına gidebilirler.

Ayrıca bakınız
 Almanya'nın yeni eyaletleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi web sitesi

Brandenburg


Friedrich Heinrich Goddäus (auch Goddaeus, * 11. Mai 1734 in Kassel; † 24. Juli 1795 ebenda) war von 1781 bis 1795 Bürgermeister der Stadt Kassel.

Herkunft
Er war ein Sohn des Johann Friedrich Goddaeus (1692–1772), Hessen-Kasseler Vizekanzler und Geheimer Rat, und dessen Frau Catharina Christine geb. Dehn-Rothfelser (1705–1782). Seines Vaters Vorfahren stammten aus Westfalen. Einer von ihnen war der in Schwerte geborene Johann Gödde (1555–1632), der in Marburg die Rechte studierte, dort Rektor der Philipps-Universität wurde und seinen Namen latinisierte: Johannes Goddaeus.

Friedrich Heinrichs jüngerer Bruder Heinrich Goddaeus (1742–1819) war ein landgräflich-hessischer Justiz- und Verwaltungsbeamter, zuletzt Richter am Oberappellationsgericht in Kassel, wurde 1812 bzw. 1814 in den Adelsstand erhoben und wurde somit Stammvater der hessischen Adelsfamilie von Goddaeus.

Leben
Friedrich Heinrich Goddäus studierte Rechtswissenschaft an der Philipps-Universität in Marburg und wurde 1762 Schöffe am Stadtgericht in Kassel. Nach nahezu 20 Jahren im landgräflichen Justiz- und Verwaltungsdienst wurde er im Jahre 1781 Bürgermeister der Residenzstadt Kassel. Dieses Amt hatte er bis zu seinem Tode im Juli 1795 inne.

Literatur
 Karl-Heinz-Nickel, Harald Schmidt, Florian Tennstedt, Heide Wunder: Kurzbiographien. In: Kassel als Stadt der Juristen (Juristinnen) und der Gerichte in ihrer tausendjährigen Geschichte. Hrsg. von Georg Wannagat, Heymann, Köln u. a., 1990. S. 415–416 (PDF-Datei; 12,8 MB)

Weblinks

Bürgermeister (Kassel)
Deutscher
Geboren 1734
Gestorben 1795
Mann

Friedrich Heinrich Goddäus


Der BE Circuit 2009/2010 war die 23. Auflage dieser europäischen Turnierserie im Badminton. Die Estonian International und die Italian International wurden abgesagt. Zum Abschluss der Serie wurde ein Finale ausgetragen.

Die Wertungsturniere

Weblinks
http://badminton.de/09-10-BE-Circuit.1514.0.html

Sportsaison 2009/10
2009

BE Circuit 2009/10


Terrible Certainty treći je studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je 22. rujna 1987. godine, a objavila ga je diskografska kuća Noise Records.

Na ovom albumu, sastav uglavnom napušta elemente death, black i ekstremnog metala te se posvećuje thrash metalu.

Popis pjesama

Osoblje
Kreator
Mille Petrozza – vokali, gitara
Jörg Trzebiatowski - gitara
Roberto Fioretti – bas-gitara
Ventor – bubnjevi, vokali (na pjesmi 4)
Ostalo osoblje
Phil Lawvere – omot albuma
Buffo Schnädelbach – fotografija
Roy Rowland – produciranje

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 1987.

Terrible Certainty


Juan Muñiz Zapico, conocido como Juanín (La Frecha, Lena (Asturias), 25 de abril de 1941 –  Reguera, Pola de Lena, 2 de enero de 1977) fue un sindicalista y político español, dirigente de Comisiones Obreras (CCOO) y del Partido Comunista de España (PCE).

Trayectoria
Obrero metalúrgico, comenzó a trabajar en los talleres de Aguínaco de Mieres, siendo elegido Enlace Sindical y Jurado de Empresa en 1963, siguiendo la táctica de CCOO de infiltrarse en las estructuras del Sindicato Vertical de la dictadura franquista. Ingresó en CCOO y en el PCE en 1964, participando en 1966 en la toma de la Casa Sindical de Mieres y en la Asamblea de 460 Jurados de Empresa.

Participó en la jornada de lucha del 1 de febrero de 1967 y en la del 27 de octubre del mismo año, firmando el manifiesto de la misma y siendo acusado junto a sus compañeros de asociación ilícita y propaganda ilegal. Cumplió condena de dos años de prisión en las cárceles de Oviedo, Jaén y Segovia.

En 1970 fue elegido miembro del Comité Regional de Asturias del PCE. Trasladó su residencia a Gijón, donde se destacó por su actividad sindical, lo que le implicó despidos y persecuciones por parte de la policía y la patronal. Fue de nuevo detenido el 24 de junio de 1972 en el Convento de los Padres Oblatos de Pozuelo de Alarcón (Madrid), al iniciarse el Proceso 1001 contra la dirección de CCOO, en el que fue condenado por el Tribunal de Orden Público a 18 años de prisión el 20 de diciembre de 1973. Tras la muerte del dictador Francisco Franco fue indultado, el 30 de noviembre de 1975. El recibimiento dado en Asturias a su regreso es contestado en Mieres y Gijón el 4 de diciembre con una dura represión policial.

En la histórica Asamblea de Barcelona de 1976 fue elegido miembro del Secretariado General de CCOO, realizando en la misma la ponencia sobre Reforzamiento Orgánico de Comisiones Obreras. En julio de ese año fue elegido miembro del Comité Central del PCE, participando en su reunión de Roma. Asimismo jugó un importante papel en la Junta Democrática y posteriormente en Coordinación Democrática (conocida como la Platajunta) en Asturias.

A lo largo de su intenso activismo sufrió 7 años de cárcel, 5 despidos, 4 multas gubernativas y 2 condenas del TOP, y realizó 4 huelgas de hambre. Reconocido protagonista de la Transición española, falleció el 2 de enero de 1977 en un accidente de tráfico cerca de su localidad natal. Su entierro en el cementerio de la Frecha, el 4 de enero de 1977, fue una de las mayores manifestaciones públicas de la Transición en Asturias con 20.000 participantes.

Reconocimientos
En 1990, el sindicato CC.OO. de Asturias bautizó a su fundación cultural como Fundación Juan Muñiz Zapico en su honor. En 1998, una calle de la localidad asturiana de Gijón recibió el nombre de Juan Muñiz Zapico en su honor. Al año siguiente, se colocó una placa con datos biográficos durante un acto con presencia de su familia así como de los políticos Vicente Álvarez Areces y Paz Fernández Felgueroso.

Bibliografía
"El Concejo de Lena en el siglo XX a través de sus personajes" / Gaudencio Tomillo Montes. -- 1ª ed. -- Uviéu : Trabe ; [Pola de Lena] : Ayuntamiento de Lena, 2004
"Juanín, un lider de CC.OO" / Javier Román ; [prólogo, Marcelino Camacho]. -- Madrid : Mayoría, 1977  ISBN 84-400-2736-2
"Juan Muñiz Zapico, "Juanín". -- Oviedo : Fundación Juan Muñiz Zapico : KRK, 2007 (Oviedo : Grafinsa) ISBN 978-84-8367-018-7

Referencias

Enlaces externos
 Fundación Juan Muñiz Zapico de CCOO de Asturias
 Biografía de Juan Muñiz Zapico

Muñiz Zapico, Juan
Muñiz Zapico, Juan
Muñiz Zapico, Juan
Muñiz Zapico, Juan
Nacidos en Lena (Asturias)

Juan Muñiz Zapico


Hin ameríska mýrasnjáldra (fræðiheiti: Sorex palustris) er tegund snjáldra.

Heimildaskrá

Eiginlegar snjáldrur

Ameríska mýrasnjáldra


Andrey Amador Bikkazakova (født 29. august 1986) er en professionel landevejscykelrytter fra Costa Rica, der kører for UCI World Tour-holdet .

Resultater

Tidslinje over Grand Tour generel klassification

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Costa Rica
Cykelryttere ved sommer-OL 2012
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Cykelryttere ved sommer-OL 2020

Andrey Amador


John Derek (1926 - 1998) a fost un regizor american, actor și fotograf.

Filmografie

Ca actor
 Lungmetraje
Since You Went Away (1944)
I'll Be Seeing You (1944)
A Double Life (1947)
Knock on Any Door (1949) (Bate la orice ușă)
All the King's Men (1949) (Cariera de politician)
Rogues of Sherwood Forest (1950)
Mask of the Avenger (1951)
Saturday's Hero (1951)
The Family Secret (1951)
Scandal Sheet (1952)
Thunderbirds (1952)
Prince of Pirates (1953)
Ambush at Tomahawk Gap (1953)
The Last Posse (1953)
Mission Over Korea (1953)
Sea of Lost Ships (1954)
The Outcast (1954)
The Adventures of Hajji Baba (1954)
Prince of Players (1955)
An Annapolis Story (1955)
Run for Cover (1955)
The Leather Saint (1956)
The Ten Commandments (1956) (Cele zece porunci)
Pirate of the Half Moon (1957)
Fury at Showdown (1957)
The Flesh Is Weak (1957)
Omar Khayyam (1957)
High Hell (1958)
Prisoner of the Volga (1959)
Exodus (1960)
Nightmare in the Sun (1965)
Once Before I Die (1966)
 1979 Vestul sălbatic (The Wild West), regia Laurence Joachim
 Scurtmetraje
The Nest (1943)
Screen Snapshots: Hollywood Awards (1951)
Screen Snapshots: Meet Mr. Rhythm, Frankie Laine (1952)
Screen Snapshots: Hollywood's Mr. Movies (1952)
Screen Snapshots: Hollywood Stars to Remember (1954)

Ca regizor
Nightmare in the Sun (1965)
Once Before I Die (1966)
A Boy... a Girl (1969)
Childish Things (1969)
Love You (1979)
Fantasies (1981)
Tarzan, the Ape Man (1981)
Bolero (1984)
Ghosts Can't Do It (1990)

Referințe și note

 Donnelley, Paul. Fade to Black: A Book of Movie Obituaries. London: Omnibus Press, 2005. ISBN 1-84449-430-6.
 Maltin, Leonard. "John Derek". Leonard Maltin's Movie Encyclopedia. New York: Dutton, 1994. ISBN 0-525-93635-1.

Legături externe

Nașteri în 1926
Decese în 1998
Actori americani
Regizori americani
Fotografi americani
Scenariști americani

John Derek


Constantin Lungulescu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sergentul T.R. (r.) Constantin Lungulescu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Cavaler (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în luptele aeriene dela Voljanovka, Fomina-Balka și Liebenthal, când a doboârt șase avioane inamice, precum și pentru curajul arătat în cele 78 misiuni pe front", clasa Cavaler cu prima baretă (6 octombrie 1944) și, post-mortem, cu clasa Cavaler cu 2 barete și clasa Ofițer (ambele la 6 octombrie 1944).

A fost avansat (în 1944 sau anterior) la gradul de adjutant stagiar aviator.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Cavaler (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler cu o baretă (6 octombrie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler cu 2 barete (6 octombrie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Ofițer (6 octombrie 1944)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în 1944
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Constantin Lungulescu


Strojogradnja ili proizvodno strojarstvo je privredna djelatnost koja se bavi proizvodnjom strojeva, uređaja i prometnih sredstava, od kojih se neki koriste kao sredstva za rad te kao predmeti široke potrošnje. U područje djelovanja strojogradnje kadšto se ubrajaju djelatnosti elektrostrojogradnje (elektrostrojarstvo) i brodogradnje, a redovito i proizvodnja:
 strojeva za prijenos i korištenje mehaničke energije,
 motora i turbina,
 crpki (pumpa) i kompresora,
 slavina i ventila,
 ležajeva,
 mehaničkih prijenosnika, te prijenosnih i pogonskih elemenata,
 industrijskih peći i plamenika,
 dizala i prenosila,
 rashladne i ventilacijske opreme,
 strojeva za opće namjene, poljoprivredu i šumarstvo,
 alatnih strojeva,
 strojeva za metalurgiju, rudnike, kamenolome i građevinarstvo, prehrambenu, tekstilnu, papirnu, grafičku industriju,
 oružja i streljiva,
 kućnih uređaja,
 mjernih instrumenata i aparata za mjerenje, kontrolu, ispitivanje, za navigacijske i drugih namjene, optičkih instrumenata i fotografske opreme,
 satova,
 motornih vozila, prikolica i poluprikolica, dijelova i pribora za motorna vozila i njihove motore,
 željezničkih i drugih lokomotiva i tračničkih vozila,
 zrakoplova, svemirskih letjelica,
 motocikla, bicikla,
 invalidskih kolica.

Među navedenim osobito se ističe proizvodnja radnih strojeva za preradbu, obradbu i oblikovanje metala i drugih materijala, te alata i mjernih instrumenata, jer su to osnovne sastavnice svih ostalih dijelova strojogradnje. U svjetskim razmjerima strojogradnja se ubraja među najvitalnije dijelove metaloprerađivačke industrije, te u potpunosti slijedi njezine tokove.

Hrvatska strojogradnja
Hrvatska strojogradnja bila je do kraja Drugog svjetskog rata vrlo skromnih mogućnosti. Velik je napredak ostvarila u razdoblju od 1945. do kraja 1980-ih, kada je u bivšoj državi hrvatskoj strojogradnji bila dodijeljena značajna uloga u privrednom razvoju. Velika materijalna ulaganja u industrijske pogone i razvoj školstva za potrebe industrije na svim razinama izobrazbe pridonijela su osnutku niza novih velikih poduzeća strojogradnje i elektrostrojogradnje poput Rade Končara, Tvornice parnih kotlova, Prvomajske, Jedinstva i ATM-a u Zagrebu, Đure Đakovića u Slavonskom Brodu, Vlade Bagata i SAS-a u Zadru, Jugoturbine u Karlovcu i Dalmastroja u Splitu, te manjih tvornica koje su svojim proizvodnim programima nadopunjavale proizvodnju velikih sustava. Hrvatska strojogradnja tako je postala sposobna za ozbiljne izvozne poslove, ne samo na istočno tržište i na tržište nerazvijenih zemalja nego i na zahtjevno zapadno tržište. Tako su se na primjer u hrvatskim brodogradilištima proizvodili motori velikih snaga za pogon brodova, a proizvodnja vučnih strojeva zauzimala je važno mjesto u hrvatskoj metalnoj industriji (dizelske lokomotive s mehaničkim, hidrauličkim i elektroprijenosom snage, dizelski motorni vlakovi za međugradski promet, tramvaji i posebni teretni vagoni, električne lokomotive svih snaga i sustava, akumulatorska vozila i drugo).

No s obzirom na to da je vijek isplativosti (ekonomičnosti) tehnologija u strojogradnji 3 do 10 godina, nakon čega je nužna modernizacija sredstava za rad, amortizacijske stope bile su neopravdano niske. To je izazivalo zastarjelost sredstava za rad i smanjenu konkurentnu sposobnost hrvatske industrije, što je s vremenom usmjerilo izvoz na istočna tržišta. Raspadom istočnoeuropskoga političkog i privrednog bloka potkraj 1980-ih, izvoz proizvoda hrvatske strojogradnje znatno se smanjio. Raspad bivše Jugoslavije i pogotovo ratna razaranja tijekom Domovinskoga rata bili su novi udar na tu privrednu granu. Početak promjene hrvatskoga gospodarskog sustava, uz izgubljena tržišta, izazvao je zatvaranje mnoštva važnih tvornica i nepovratno gašenje nekih dijelova proizvodnje. Dio strojogradnje u takvim uvjetima je, ponekad i spontano, počeo proizvoditi sredstva potrebna za obranu zemlje, pri čem je došla do izražaja spretnost, snalažljivost i stručna osposobljenost zaposlenih. Nakon gotovo desetogodišnje stagnacije nastupio je oporavak strojogradnje, zasnovan na malim i srednjim poduzećima, dovoljno fleksibilnima za tržišne uvjete proizvodnje i poslovanja.

U Hrvatskoj je strojogradnji (uključivši i brodogradnju) 2005. bilo zaposleno 34 900 radnika u 590 tvrtki (508 malih, 62 srednje i 20 velikih). Udio proizvodnje strojeva, uređaja i prijevoznih sredstava u ukupnoj hrvatskoj industrijskoj proizvodnji 2005. bio je 7,91%, a te je godine ostvaren izvoz vrijedan oko 1,8 milijardi američkih dolara.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojarstvo
Proizvodnja

Strojogradnja


Aceasta este o listă a tuturor autostrăzilor grecești .

Definiție
Codul grec al traficului rutier (KOK) definește autostrăzile după cum urmează:

Denumire
Denumirea greacă pentru autostradă este Aυτoκινητόδρoμoς (Aftokinitodromos).  Ca identificatori pentru autostrăzi sunt utilizate trei variante:

 Nume - de ex.    B. Egnatia Οδός ( Egnatia Odos ) pentru Autostrada A2 sau Αυτοκινητόδρομος Μωρέας (Aftokinitodromos Moreas) pentru Autostrada A7
 Autostradă și număr - z. B.  Αυτοκινητόδρομος 2 (Aftokinitodromos 2) pentru Autostrada A2, Αυτοκινητόδρομος 7 (Aftokinitodromos 7)  pentru Autostrada A7
 Abreviere - z.  B. A2 pentru autostrada 2 (Aftokinitodromos 2, Egnatia Odos) sau A7 pentru autostrada 7 (Aftokinitodromos 7, Aftokinitodromos Moreas)

Prefixul "GR" în fața numărului de autostradă (z.  GR-A2) nu este o abreviere oficială.  Este (din nou) să o distingem de alte autostrăzi (z.  B. germana A2).

istorie
Până la sfârșitul anilor 1950, în Grecia existau numai drumuri naționale .  Pe parcursul traficului din ce în ce mai mare atât în țară, cât și prin tranzitarea drumurilor de persoane și mărfuri cu caracteristicile unei autostrăzi au fost clasificate ca atare.  O definire și desemnare strictă a autostrăzilor din Grecia au avut loc abia la începutul anului 21.  Century cu construirea Attiki Odos (A6) în Atena și zona înconjurătoare și construirea Egnatia Odos (A2) în nordul Greciei.

Sfârșitul zilei de 20 și începutul celui de-al 21-lea  Autostrăzile au fost cofinanțate de Uniunea Europeană ca infrastructură în contextul rețelelor transeuropene de transport.  În ce măsură criza financiară și datoriile grecești împiedică sau modifică programul de construcție este neclară.  Proiectele precum A14 de la Lamia via Karpenisi la Agrinio / Angelokastro nu s-au apropiat mai mult datorită costurilor ridicate de construcție datorate topografiei montane (Munții Pindos și Agrafa).

Cel mai bine recunoscut este o autostradă greacă la semnalizare.  În timp ce până la introducerea autostrăzilor, toate semnele de pe străzile grecești aveau litere albe și litere galbene (nume grecești) pe un fundal albastru, autostrăzile aveau litere albe și litere galbene (nume grecești) pe un fundal verde.

Semnalizare

Autostrada a fost definită într-un cod tehnic al Secretariatului Central pentru Lucrări Publice al Ministerului Mediului, Planificării și Lucrărilor Publice din 2003.   Semnalizarea specificată în această politică este foarte asemănătoare semnalizării pe autostrăzile germane.  În consecință, fontul utilizat în fontul de semnalizare DIN 1451 în litere latine și grecești.  Are până la sfârșitul anului 20.  Centura folosit font înlocuiește Transport Marea Britanie.  Autostrăzile grecești sunt marcate cu culoarea verde, aceasta este delimitarea față de culoarea albastră folosită pe autostrăzi.

Datorită finalizării secțiunilor de autostradă înainte de reglementarea legală sau administrativă a semnalizărilor pe autostrăzile grecești sunt semne cu un font diferit (z.  Arial sau Helvetica ).

Numerotarea și clasificarea
Numerotarea se bazează pe numerotarea drumurilor naționale grecești.  A fost stabilit în 2009 de Ministerul Mediului, Planificării Regionale și Lucrărilor Publice.   Decisiv pentru numerotare este clasificarea rutelor sau  Traseele în gradiente orizontale (est-vest) și vertical (nord-sud).  Traseele trebuie înțelese aproximativ, deoarece autostrăzile cu cursuri de la sud-vest la nord-est (exemplu: A7 în Peloponez) sunt atribuite uneia dintre aceste două categorii.

 Tipurile de autostrăzi numerotate în mod ciudat merg de la nord la sud (sau invers).
 Chiar și autostrăzile numerotate merg de la vest la est (sau invers).
 Autostrăzile de mare viteză (principalele axe de circulație) sunt numerotate cu o singură cifră (de la A1 la A9)
 Autostrăzile interstatale sunt numerotate în două cifre (A10-A99)
 Autostrăzile cu lungimea liniilor mici sunt numerotate în trei cifre (A100 - A999)
 Autostrăzile numerotate cu două sau trei cifre sunt numerotate în funcție de relația lor cu autostrăzile numerotate cu o singură cifră sau cu două cifre, precum și cu amplasarea acestora în zone metropolitane.

Din aceste reguli urmează exemplul Egnatia Odos (A2) din nordul Greciei (conexiune mare est-vest)

 Toate intersecțiile și autostrăzile spre Egnatia Odos (A2) sunt numerotate A20-A29
 Autostrada Ieropigi (granița albaneză) - Kastoria - Siatista (A2) primește numărul A29
 Autostrada Ptolemaida - Kozani (A2) primește numărul A27
 Autostrada Promachonas (frontiera bulgară) - Serres - Langadas (A2) primește numărul A25
 Autostrada Salonic (A2) - Nea Moudania - Kassandra primește și numărul A25 (continuarea autostrăzii Promachonas - Serres - Langadas)
 Autostrada planificată (drumul național de astăzi 14) Kavala (A2) - Nea Zichni - Serres (A25) primește numărul A22
 Autostrada planificată (drumul național de astăzi 53) Komotini (A2) - Nymfea (frontiera bulgară) primește numărul A23
 Autostrada planificată (drumul național de astăzi 51) Ardanio (A2) - Soufli - Didymoticho - Orestiada - Ormenio (frontiera bulgară) primește numărul A21
 Planificatorul de autostrăzi planificat de la A2 la Alexandroupolis primește numărul A20

Pe secțiuni mai mici, două autostrăzi pot utiliza același traseu de autostradă: A1 are o rută comună cu A2 în secțiunea Klidi - Axios din nordul Greciei.  Pentru A25 este, de asemenea, o rută comună cu A2 furnizat în intersecția de autostradă zonă Langadas - joncțiune autostrada Efkarpia / Titan.

O deviere de la sistemul ilustrat apare pentru insula Creta: axa principală de circulație (actuala ruta națională 90) urmează să primească după expansiunea sa la autostradă nu o singură cifră, ci o numerotare din două cifre (A90).  Numărul A9 ar fi disponibil, cu condiția ca ocolirea din Patras, definită prin numerotarea din ianuarie 2008, să fie considerată o continuare a A5.

Odată cu codificarea numerelor de autostrăzi din ianuarie 2008, ambiguitățile au fost eliminate.  În lucrările de hărți, de exemplu, s-a dat calea de autostradă din Salonic, prin Nea Moudania, spre Kassandra, cu numărul A67, urmând drumul național analog 67.  Această rută a fost desemnată ca A25 din ianuarie 2008.  Un exemplu similar se referă la traseul de autostradă dintre joncțiunea autostrăzii Velestino (A1) și orașul Volos: traseul A12 desemnat se bazează pe ruta națională 6 care funcționează ca A6 sau A30 (cu referire la drumul național 30 de sud).  Numărul A6 a fost acordat pentru autostrada Attiki Odos din Atena.  Numărul A30 nu este atribuit niciunei rute existente sau planificate în ianuarie 2008.

Etichetele de numerotare corespund plăcilor de identificare ale autostrăzii din Germania: se utilizează culoarea verde în locul culorii de fundal albastru.  În plus, designul etichetelor de numerotare este în prezent inconsistent.  De exemplu, în timp ce autostrada 8 este marcată cu un număr fără A de pe ocolul de la Patras, autostrada 2 este semnalizată cu un număr și un precedent A.  Reglementările tehnice care au intrat în vigoare în 2003 prescriu un A în fața numărului de autostradă.

Pentru aglomerările urbane au fost stabilite următoarele numere de autostradă:

 Atena și Piraeus (Attica) - A61-A69, A610-A699
 Heraklion (Creta) - A991 până la A999
 Patras (Peloponez) - A581 până la A589
 Lamia (Grecia Centrală) - A131-A139
 Larisa (Grecia Centrală) - A141-A149
 Salonic (Macedonia Centrală) - A121-A129
 Ioannina (Epirus) - A521 până la A529

Potrivit statutului publicat în prezent, nu este prevăzută desemnarea unei autostrăzi pentru cele două mari insule din Corfu  și Rhodos.

Lista autostrăzilor

Surse

 Codul de circulație rutieră grec KOK (Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας) în versiunea sa actuală (2.  Emisiune) din 2009.  Disponibil pe site-ul web al Ministerului Transporturilor și Transporturilor din Grecia.  (Ultimul acces 28.  septembrie 2010 11:38 CEST; în limba greacă)
 Codificarea și numerotarea rețelei de autostrăzi din Grecia (Κωδικοποίηση και Αριθμοδότηση του Ελληνικού Διευρωπαϊκού Οδικού Δικτύου) από 8.  ianuarie 2009.  Disponibil la Secretariatul General al Ministerului Mediului, Planificării Regionale și Lucrărilor Publice (în greacă, arhivă ZIP cu hartă).  Ultima accesare: 28.  Septembrie 2010 12:31 CEST.

Link - uri web

 Pagina de start a companiei de construcție și exploatare a autostrăzii 2
 Pagina principală a companiei de construcție și exploatare a Autostrăzii 5, secțiunea Peloponez (denumire învechită A9)
 Site despre autostrăzile și infrastructura din Grecia

Referințe

Liste de drumuri
Drumuri în Grecia

Listă de autostrăzi în Grecia


Groupies bleiben nicht zum Frühstück é uma comédia cinematográfica alemã de 2010 dirigida por .

Sinopse
Lila (Anna Fischer) retorna a Berlim após passar um ano nos Estados Unidos. Ela conhece Chriz (Kostja Ullmann) e se apaixona por ele. Sem que ela soubesse, Chriz é a famosa estrela do Berlin Mitte, uma banda famosa.

Elenco

Notas

Filmes da Alemanha de 2010
Filmes de comédia da Alemanha
Filmes de comédia da década de 2010
Filmes em língua alemã
Filmes dirigidos por Marc Rothemund

Groupies bleiben nicht zum Frühstück


În antichitate, Peonia (, ) era numele dat țării și regatului peonilor ().

În Iliada, se spune că peonii au fost aliații troienilor. În timpul invaziei persane în Grecia, peonii au fost deportați din Peonia în Asia.
În 355-354 Î. hr., Filip al II-lea al Macedoniei a profitat de moartea regelui Agi al Peoniei și a pornit împotriva lor în scopul de a-i cuceri. Astfel, partea de sud a vechii Peonii a fost anexată de către anticul regat al Macedoniei și a fost numit " Peonia Macedoneană"; această regiune include orașele Astraion (mai târziu Stromnitsa), Stenae (aproape de actualul Demir Kapija), Antigoneia (lângă actualul Negotino).

Peonia corespunde aproximativ cu actualul teritoriu al Republicii Macedonia și o fâșie îngustă din nordul Macedoniei grecești, la frontiera cu Republica Macedonia, cât și o mică parte din sud-vestul Bulgariei.

Triburile
Triburile peone au fost:
 Agrianes (de asemenea, Agriani și Agrii), considerați de unii - traci.
 Almopians (de asemenea, Almopioi)
 Laeaeans (de asemenea, Laeaei și Laiai).
 Derrones (de asemenea, Derroni), considerați, de asemenea, de unii, traci.
 Odomantes (de asemenea, Odomanti), considerați, de asemenea, de unii, traci.
 People
 Doberes
 Siropaiones

A se vedea, de asemenea,
 Lista orașelor peone
 Agrianes
 Asteropaeus
 Bylazora
 Deuriopus
 Laeaeans
 Paeonian limba
 Pyraechmes
 Stobi

Note

Regate în Grecia antică
Macedonia (regat antic)

Peonia (regat)


Nicole May Vidal, née le  à Haïphong et morte le  à Tournan-en-Brie, est une romancière française.

Biographie

Œuvres
Ses romans, destinés aux lecteurs jeunes et adultes, ont pour la plupart des intrigues historiques :
 Voyage en Chine (1954)
 Emmanuel ou le Livre de l'homme (1960)
 Néfertiti (1961)
 Yang Kouei Fei (1963)
 Le Prince des steppes (1967)

Notes et références

Liens externes

Écrivain français du XXe siècle
Femme de lettres française
Naissance en mai 1928
Naissance à Haïphong
Décès en avril 2003
Décès à 74 ans
Décès à Tournan-en-Brie

Nicole Vidal


Graven er en lidt over 200 meter lang gade Aarhus, Danmark. Graven blev anlagt noget tid før år 1500 på og omkring den nordligste voldgrav, der blev brugt til at beskytte byen i vikingetiden og noget af middelalderen. Det er en af de ældste gader i byen, og den markerede tidligere byens nordlige grænse sammen med Klostergade. Graven løber fra vest mod øst fra Klostergade til Mejlgade, og den ligger i det historiske Latinerkvarter. Det er en relativt smal gade, og den er derfor ensrettet for biltrafik i retning fra Mejlgade mod Klostergade. Bebyggelsen på Graven er karakteriseret af lav huse, caféer og specialbutikker. Ligesom Klostergade og Mejlgade er det en delt cykelsti og en del af byens infrastruktur for cykeltrafik.

Etymologi
Det tidligste gadenavn var "Gravene", hvilket refererede til de tidligere voldgrave omkring byen, der var blevet etableret som en del af vikingebyens forsvarsværker. Både voldgravene, voldene og palisaderne blev fjernet, men den tidligere funktion blev brugt til gadenavnene. Graven, i ental, som den hedder i dag, kendes fra slutningen af 1500-tallet.

Historie
Den tidlige vikingebosættelse blev forsvaret af voldgrave og volde mod nord, vest og syd. I middelalderen voksede byen ud over disse grænser, afgrænset af forsvarsværkerne, og gjorde dem mindre anvendelige til forsvar. Et sykke tid inden 1500 blev voldene og voldgravene fjernet og gaden Graven blev etableret oven på den nordlige voldgrav. Man mener at voldgraven blev fyldt med jord fra den tilhørende vold. Graven blev en forlængelse af Klostergade, som tidligere havde været den nordligste gade i byen.

I 1914 debaterede byrådet om man skulle forlænge Graven ud til den nybyggede havn syd for byen. Planen ville kræve at man rev Juuls Gaard og andre bygninger i Mejlgade ned. Den senere borgmester Jakob Jensen argumenterede i mod dette, og det endte med at man ventede på at Godsbanen blev omplaceret i den vestlige ende af byen og Aarhus Å blev gravet ned, så den nye gade, Åboulevarden, kunne etableres. Graven beholdt derved sin middelalderlige struktur og forløb.

I dag er Graven et eksempel på en bevaret middelalderlig gade med lave huse og et let buet forløb. Størstedelen af bygninger er fra 1800-tallet med enkelt bindingsværkshuse imellem.

Bygninger
Graven 21 blev tegnet og opført af arkitekten Carl Lange i 1876 og bestilt af byen til at huse en social institution, men siden 1917 har den været brugt til en kommunal tandlæge til folkeskoler i byen.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Gader i Aarhus

Graven


Runjava vrbolika (lat. Epilobium hirsutum), biljna vrsta iz roda vrbolika, višegodišnja je zeljasta biljka rasprostranjena po velikim dijelovima Euroazije i Afrike, poznata i u Hrvatskoj (Velebit, Biokovo). U Hrvatskoj je nazivaju i čupava vrbolika, dlakava vrbovica i runjavi nočurak.

Raste u skupinama, a voli vlažne livade. Česta je i uz potoke i rijeke. Naraste od 50 do 180 cm visine, stabljika je uspravna, razgranjena u gornjem dijelu i prekrivena dugim dlakama, otuda joj i ime. Listovi su joj nasuprotni i lancetasti, dugi od 2 do 1 cm. Cvjetovi su dvospolni, mirisni, ljubičastocrveni, po osam do dvadeset skupljeni u cvatove na vrhovima stabljike. Plod je dlakava kapsula, duguljasta i tanka, duga 5 do 10 cm, u kojoj se nalaze jajolike sjemenke.

Medonosna je biljka, od listova se kuha ćaj.

Izvori

Vrbolikovke

Runjava vrbolika


ළය රෝහල - වැලිසර, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රෝහලකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල්

ළය රෝහල - වැලිසර


Rodrigo Chaves Robles (San José, 10 de junho de 1961) é um economista costarriquenho e atual presidente da Costa Rica desde 8 de maio de 2022. Serviu como ministro das finanças no governo anterior, do presidente Carlos Alvarado Quesada.

Em 3 de abril de 2022, venceu o ex-presidente de seu país, José María Figueres Olsen no segundo turno das eleições gerais, tornando-se o 49º Presidente da Costa Rica.

Biografia

Rodrigo Chaves nasceu no distrito metropolitano de Carmen, no cantão central de San José, em 10 de junho de 1961. Obteve o título de Ph.D. em Economia na Universidade Estadual de Ohio, nos Estados Unidos. Antes de sua nomeação como ministro das finanças da Costa Rica no governo de de seu antecessor, ele trabalhou como diretor nacional do Banco Mundial para a Indonésia e países da América, Europa e Ásia.

Eleição

Em julho de 2021, Chaves anunciou sua candidatura à presidência da República pelo Partido Democrático do Progresso Social, de centro-direita, com foco principal no combate a corrupção, baixa no preço dos alimentos e outros produtos de necessidade básica da população, além de abaixar os níveis de pobreza que atingem 23% da população do país da América Central, bem como criar novas vagas de emprego.

Em 6 de fevereiro de 2022 ficou em segundo lugar no primeiro turno das eleições presidenciais com 14,98% dos votos. No segundo turno, em 3 de abril do mesmo ano, ultrapassou o centrista Figueres, se tornando o 49º Presidente da Costa Rica aos 60 anos de idade.

Referências

Rodrigo Chaves


La révolution keynésienne est le nom donné à un tournant paradigmatique dans la science économique à la suite de la publication de la Théorie générale de l'emploi, de l'intérêt et de la monnaie par John Maynard Keynes en . L'expression a été inventée par Lawrence Klein.

Historique

Contexte
John Maynard Keynes publie en 1936 sa Théorie générale de l'emploi, de l'intérêt et de la monnaie. L'ouvrage définit les contours du keynésianisme originel, en proposant des concepts tels que la demande effective (qui remplace la loi de Say), la loi psychologique fondamentale (qui récuse la thèse de lhomo œconomicus), ou encore le multiplicateur keynésien.

Révolution
L'ouvrage de Keynes fait grand bruit dans le monde académique de l'économie et enclenche des débats économiques comme épistémologiques. La rédaction de manuels d'économie par Paul Samuelson et d'autres économistes américains à partir de  mène à la création d'un nouveau courant de pensée, appelé synthèse néoclassique (ou néokeynésianisme), qui concilie les thèses néoclassiques les plus crédibles avec celles de Keynes. Ce nouveau keynésianisme connaît alors un très grand succès.

En 1947, l'économiste américain Lawrence Klein publie un ouvrage appelé La révolution keynésienne. Il y décrit la manière dont le keynésianisme a révolutionné la science économique et enclenché un changement paradigmatique, de telle manière que la synthèse est devenue, à son tour, une orthodoxie économique, c'est-à-dire du mainstream. Klein souligne l'extraordinaire fécondité théorique de la théorie de Keynes, qui a pu être adaptée et conciliée avec certains morceaux de la théorie néoclassique. L'appellation de  fait écho à la  des néoclassiques marginalistes.

La révolution keynésienne a pour effet de répandre et rendre orthodoxe, même aux adversaires de Keynes, un certain nombre de ses thèses et de ses concepts. C'est dans ce cadre que Milton Friedman, fondateur de l'école monétariste et opposant farouche à l'économiste britannique, a pu dire que « nous sommes tous keynésiens aujourd'hui ».

Débats et critiques

Rôle du contexte
L'ampleur et l'étendue de la révolution keynésienne a fait l'objet de débats et de critiques d'ordre historique et épistémologique. Gilles Dostaler fait remarquer que l'émergence de la théorie keynésienne, qui prône un plus grand engagement de l'État dans l'économie, semble tributaire de l'esprit du temps. En effet, à la suite de la Grande Dépression, les juristes et les politiques développent, en suivant des voies différentes selon les pays, de nouvelles approches du gouvernement, et plus largement de l'État. Cela explique pourquoi le keynésianisme a pu être accepté par des personnalités politiques de tous les bords politiques.

Révolution, évolution
Les auteurs de L'Économie post-keynésienne font remarquer, en 2018, que le caractère novateur de la pensée de Keynes, s'il est évident, a parfois été exagéré. La théorie du multiplicateur keynésien était par exemple inspiré du multiplicateur de Kahn ; Michał Kalecki était arrivé à des conclusions similaires à celles de Keynes à peu près au même moment que lui. On peut retrouver des inspirations de plusieurs économistes dans les travaux de Keynes, dont par exemple Knut Wicksell, ce qui rend moins évident le qualificatif de révolution que celui d'évolution, quoiqu'elle fut radicale.

Notes et références

Notes

Références

Concept économique

Révolution keynésienne


Der Silberbergtunnel ist ein etwa 660 Meter langer Tunnel durch den Silberberg bei Bad Neuenahr-Ahrweiler. Heute erinnert die Gedenkstätte Silberbergtunnel am ehemaligen Ostportal an den Schutz, den das Bauwerk im Zweiten Weltkrieg 2500 Menschen bot.

Geschichte
Der Tunnel wurde für die ab 1910 erbaute Eisenbahnstrecke des Strategischen Bahndamms angelegt, wegen eines Baustopps 1923 wurde er jedoch nie mit Gleisen versehen. Westlich des Bauwerks schließt sich der Kuxbergtunnel an, östlich sollte das Weinbaugebiet der Ahr mit dem Adenbachviadukt überspannt werden, von dem nur die Pfeiler errichtet worden sind.

Nach dem Baustopp stand der Tunnel leer, Mitte der 1930er Jahre wurde eine Champignonzucht eingerichtet, um den Import des Edelpilzes aus Frankreich zu verringern. Hierfür wurde unter Leitung des Ahrweiler Bürgermeisters Eiden die Ahr-Edel-Pilzzucht-GmbH gegründet.

In den letzten Kriegsjahren suchten die Bewohner von Ahrweiler Schutz vor alliierten Bombenangriffen und zimmerten provisorische hölzerne Behausungen, "Büdchen" genannt, in den Tunnel. Es entstand eine "Stadt im Berg", die zwischenzeitlich 2.500 Personen Schutz bot. In der Mitte des Tunnels wurde die Adolf-Hitler-Allee freigehalten, um den Verkehr mittels Fahrrädern zu ermöglichen, alle Häuser waren mit Hausnummern markiert. In den engen Hütten gab es Läuse und Flöhe, doch die Bevölkerung bevorzugte das Leben im Tunnel gegenüber der Gefahr durch Luftangriffe. Trotzdem starben 86 Menschen bei den Bombenangriffen auf die Altstadt von Ahrweiler am 29. Januar 1945. In den ungenutzten Tunneln des strategischen Bahndamms wurden im Rahmen der U-Verlagerung Rüstungsgüter hergestellt, wozu auch Zwangsarbeiter eingesetzt wurden. Von den Produktionsanlagen ausgehend wurde eine notdürftige elektrische Versorgung für die Tunnelstadt aufgebaut.

Gedenkstätte Silberbergtunnel

Am 3. Juli 2004 wurde ein kleines Freilichtmuseum als Gedenkstätte am ehemaligen Ostportal durch den Heimatverein Alt-Ahrweiler eröffnet. Sie ist über den Rotweinwanderweg erreichbar. In unmittelbarer Nähe des gesprengten Westportals befindet sich heute der Eingang zum Museum im Regierungsbunker.

Literatur

Weblinks

 Die Tunnel-Gedenkstätte
 Die Stadt im Berg

Einzelnachweise

Verkehrsbauwerk in Bad Neuenahr-Ahrweiler
Tunnel in Rheinland-Pfalz
Tunnel in Europa
Nicht realisiertes Eisenbahnprojekt in Deutschland
Militärgeschichte (20. Jahrhundert)
Geschichte (Rheinland-Pfalz)
Gedenkstätte des Zweiten Weltkriegs
Denkmal in Rheinland-Pfalz
Kultur (Bad Neuenahr-Ahrweiler)
Schienenverkehr (Landkreis Ahrweiler)
Verkehrsbauwerk in Europa

Silberbergtunnel


Doolin de Maience, Doon de Maience ou Doolin de Mayence est un baron héros des poèmes épiques médiévaux en vieux français connus sous le nom de chansons de geste, qui forment ensemble le noyau des légendes de Charlemagne. L'histoire de Doolin est racontée dans une chanson appartenant à un cycle appelé Geste de Doolin de Maience. Ce cycle parle des barons rebelles de Charlemagne et contient les histoires de héros tels que Girart de Roussillon, Raoul de Cambrai, Renaud de Montauban et Ogier le Danois, qui sont tous représentés comme opposés à Charlemagne bien que le nom de l'empereur soit probablement souvent utilisé pour désigner son successeur plus faible, Louis. La chanson traitant de Doolin lui-même donne d'abord un récit romantique de son enfance ; la seconde moitié, décrivant ses guerres en Saxe, peut avoir une base historique.

Lectures

Éditions anciennes

 La fleur des batailles Doolin de Maience Paris, Antoine Vérard, 27 mai 1501
 S'ensuyt la fleur des batailles Doolin de Mayance Paris, Jean Trepperel, [entre 1502 et 1511]
 Doolin de Mayence. [S]'ensuyt la fleur des batailles Doolin de Mayence, contenant les merveilleuses proesses faictes sur le roy Dannemarc et sur le roy de Saxonne pour lors infidelles et turcz, par Charlemaigne Doolin, et Guerin de Montglaiue. Lyon, Olivier Arnoullet, [vers 1525]
 S'ensuyt la fleur des batailles Doolin de Mayence contenant les merveilleuses prouesses faictes sur le roy de Dannemarc et sur le roy de Saxonne pour lors infidelles et turcz, par Charlemaigne, Doolin et Guerin de Montglaue. Paris, Alain Lotrian et Denis Janot, [entre 1530]
 La conqueste du grant roy Charlemaigne des Espaignes, et les vaillances des douze pers de France. Et celles du vaillant Fierabras. [à la fin:] Les faictz et gestes du noble chevalier preux et hardy Doolin de Mayence filz du noble conte Guy de Mayence. Paris, Alain Lotrian, [entre 1530 et 1547]
 La fleur des batailles de Doolin de Mayence Paris, Pierre Sergent, [s.d.]
 La fleur des batailles et merveilleuses prouesses faictes par Doolin de Maience Lyon, Olivier Arnoullet, 26 février 1550 (= 1551 n. s.)
 Histoire de la fleur des batailles Doolin de Mayence, contenant les merveilleuses prouesses faictes sur le roy Dannemont, et sur le roy de Saxonne, pour lors infidelles et Turcs, par Charlemaigne, Doolin, et Guerin de Montglaiue. Paris, Nicolas Bonfons, [vers 1587]
 La fleur des batailles de Doolin de Mayence, contenant les merveilleuses prouesses Faictes sur le roy Dannemont, et sur le roy de Saxonne, pour lors infidelles et Turcs, par Charlemagne, Doolin, et Guerin de Montglaiue. Lyon, Benoît Rigaud, 1597
 L'histoire du preux et vaillant Dolin de Mayence en son temps la fleur des chevaliers françois Rotterdam, Jean Waesbergue, 1604
 L'histoire de la fleur des batailles de Doolin de Mayance, contenant les merveilleuses prouesses faictes sur le roy Dannemont: et sur le roy de Saxonne, pour lors infidelles, & Turcs. Par Charlemaigne, Doolin et Guerin de Montglaiue. Troyes, Nicolas Oudot, 1623
 L'histoire de la fleur des batailles Doolin de Maience Rouen, Pierre Mullot, [vers 1625]
 L'histoire de la fleur des batailles Doolin de Maience Rouen, Loys Costé, [vers 1625]
 L'histoire de la fleur des batailles Doolin de Maience Rouen, Loys Costé, 21 août 1626

Éditions modernes

 La fleur des batailles Doolin de Maience, publiée par Antoine Vérard (1501). Édition critique par Marie-Jeanne Pinvidic, Paris, Champion (Textes littéraires de la Renaissance, 6), 2011, 535 p.

Traductions modernes

 en allemand:
 Doolin von Mainz, ein Rittergedicht, trad. all. Johann Baptist von Alxinger, Carlsruhe, Schmieder (Sammlung der besten deutschen prosaischen Schriftsteller und Dichter, 161), 1787; 2e éd.: Leipzig, Göschen, 1797; 3e éd.: Wien, Bauer, 1817.
 en français:
 La fleur des batailles, ou Histoire des hauts faits de Doolin de Mayence; de Geoffroy son fils, duc de Mayence et de Danemarck; et du célèbre Ogier le Danois, duc de Mayence et de Danemarck, l'un des douze pairs et preux de la cour de Charlemagne, Paris, [Cuchet] (Bibliothèque universelle des dames. Cinquième classe, Romans, 11), 1787, [4] + 272 + [2] p.

Études

 Colombo Timelli, Maria, « Doolin de Maience », Nouveau répertoire de mises en prose (), éd. Maria Colombo Timelli, Barbara Ferrari, Anne Schoysman et François Suard, Paris, Classiques Garnier (Textes littéraires du Moyen Âge. Mises en prose, 30), 2014, p. 209-214.
 Colombo-Timelli, Maria, « La Fleur des batailles Doolin de Maience (Paris, Antoine Vérard, 1501), "Le monde entour et environ": la geste, la route et le livre dans la littérature médiévale. Mélanges offerts à Claude Roussel, éd. Émilie Goudeau, Françoise Laurent et Michel Quereuil, Clermont-Ferrand, Presses universitaires Blaise Pascal (Erga, 14), 2017, p. 45-53.
 Pinvidic, Mary-Jane, « La tradition en prose de Doon de Maience, chanson de geste. Inventaire des éditions des XVIe et XVIIe siècles », Romania, 115, 1997, p. 207-246. DOI: 10.3406/roma.1997.2236
 Pindivic, Marie-Jeanne, « Vue synoptique des témoins de la chanson de Doon de Mayence (manuscrits et première mise en prose) », La geste de Doon de Mayence dans ses manuscrits et dans ses versions, éd. Dominique Boutet, Paris, Champion (Colloques, congrès et conférences sur le Moyen Âge, 19), 2014, p. 15-30.

Références

Personnage littéraire
Chevalier de fiction
Matière de France
Chanson de geste
Thème littéraire du Moyen Âge

Doolin de Maience


Transparent Business (antes conocida como Transparent Billing) es una aplicación informática que permite coordinar y supervisar tareas laborales en forma remota. El software, creado por la compañía KMGi, se presenta como una solución para maximizar el rendimiento de aquellos empleos que funcionan bajo la modalidad del teletrabajo y así evitar sobrefacturaciones.

Funcionamiento

El software realiza capturas de pantalla de los ordenadores, que pueden ser monitoreados de manera remota con intervalos de 3 minutos. La aplicación también registra la actividad del teclado. Más allá de su capacidad de seguimiento, el programa permite elaborar registros estadísticos sobre el desempeño profesional de los usuarios, incluyendo planeamientos de proyectos, diagramas de Gantt y "wikis" del proyecto.

Utilización

Por sus características, la aplicación puede utilizarse en todas las formas de teletrabajo y trabajo freelance en las que el empleador necesite hacer un seguimiento de la actividad de su empleado (o contratado) para mejorar la competitividad y maximizar los recursos. Otras compañías, más allá de su estructura interna, han recurrido a esta herramienta para disminuir las distracciones que merman la competitividad de sus empleados, especialmente por el tiempo que muchos de ellos pasan conectados a las redes sociales (particularmente Facebook y Twitter). Según un estudio de la consultora Nielsen, los estadounidenses dedican un promedio de 53 mil millones de minutos mensuales a Facebook y son 3 veces más activos en esa red social durante el tiempo laboral que en su vida hogareña.

En general, la herramienta ha sido valorada de forma positiva por los medios especializados en negocios y rentabilidad.
Según sus responsables, el programa no invade la privacidad del empleado, ya que este tiene la libertad de "pausar" su actividad laboral y detener el monitoreo remoto.

Referencias

Enlaces externos
 Lanzamiento de Transparent Billing en Argentina - Intuic Social Media Agency
 Entrevista sobre Transparent Business en CNN en español
 Presentación Transparent Business (YouTube)

Computación en nube
Sistemas de gestión empresarial
Software de administración de proyectos
Teletrabajo

Transparent Business


بلانكا فلاسيتش  (ولدة في 8 نوفمبر 1983 في سبليت، يوغوسلافيا) هي رياضية كرواتية، متخصصة في الوثب العالي. وهي ابنة الرياضي السابق يوشكو، ويعود اسمها الشخصي إلى مدينة الدار البيضاء (Casablanca)، حيث كان والدها متنافسا في ألعاب البحر الأبيض المتوسط المقامة بالمغرب في وقت ولادتها.

مع تحقيق 2.07 م في ستوكهولم في 7 أغسطس 2007، تحمل واحد من أفضل الأرقام في كل الأوقات، اثنين سنتمتر فقط قبالة الرقم القياسي العالمي المستمر منذ 1987.

بطلة العالم مرتين للصغار، شاركت مرتين في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية مند أن كان عمرها 17 عاما، لكن لم تنجح، إلى أن جاءت بيكين 2008 وحصلت على ميدالية فضية بعد منافسة شرسة على الميدالية الذهبية.

الجوائز

الألعاب الأولمبية
 الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 في بيكين
  ميدالية فضية في الوثب العالي.

بطولة العالم
 بطولة العالم لألعاب القوى 2007 في أوساكا
  ميدالية ذهبية في الوثب العالي.

ألعاب البحر الأبيض المتوسط
 ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2001 في تونس
  ميدالية ذهبية في الوثب العالي.

بطولة العالم لألعاب القوى داخل القاعة
 بطولة العالم لألعاب القوى داخل القاعة 2004 في بودابست
  ميدالية برونزية في الوثب العالي.
 * بطولة العالم لألعاب القوى داخل القاعة 2006 في موسكو
  ميدالية فضية في الوثب العالي.
 بطولة العالم لألعاب القوى داخل القاعة 2008 في فالنسيا
  ميدالية ذهبية في الوثب العالي.

المصادر
 صفحة بلانكا فلاسيتش في IAAF
 موقع بلانكا فلاسيتش

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات برونزية أولمبية في ألعاب القوى
حائزون على ميداليات فضية أولمبية في ألعاب القوى
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
حائزون على ميداليات في بطولة أوروبا لألعاب القوى
حائزون على ميداليات في بطولة العالم لألعاب القوى
رياضيو المسار والميدان في الألعاب المتوسطية 2001
رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
رياضيون من سبليت (كرواتيا)
رياضيون يوغوسلافيون
فائزون بميداليات برونزية أولمبية من كرواتيا
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية لكرواتيا
فائزون بميداليات ذهبية في بطولة العالم لألعاب القوى
فائزون بميداليات فضية أولمبية من كرواتيا
فائزون بميداليات في ألعاب البحر المتوسط في ألعاب القوى
فائزون في بطولات العالم لألعاب القوى الداخلية
كرواتيات في القرن 21
لاعبو قوى أولمبيون من كرواتيا
متسابقات قفز عالي كرواتيات
مواليد 1983
مواليد في سبليت
نساء يوغوسلافيات

بلانكا فلاسيتش


පයිරියස් ඇතීනා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.පූ. හතරවන සියවසට අයත් ලෝකඩ ප්‍රතිමාවකි. වර්තමානයේ මෙය පයිරියස් පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත.

පයිරියස් ඇතීනා


Asia Argento (; born Aria Maria Vittoria Rossa Argento; 20 September 1975) is an Italian actress and filmmaker. The daughter of filmmaker Dario Argento, she has had roles in several of her father's features and achieved mainstream success with appearances in XXX (2002), Land of the Dead (2005) and Marie Antoinette (2006). Her other notable acting credits include Queen Margot (1994), Let's Not Keep in Touch (1994), Traveling Companion (1996), Last Days (2005) and Islands (2011). Argento is the recipient of several accolades, including two David di Donatello awards for Best Actress and three Italian Golden Globes. Her directorial credits include The Heart Is Deceitful Above All Things (2004) and Misunderstood (2014).

After the Weinstein scandal in 2017, she became a leader of the "#MeToo" movement. In August 2018, The New York Times detailed allegations that Argento sexually assaulted actor Jimmy Bennett in 2013, when he was 17 and she was 37.

Early life

Asia Argento was born Aria Maria Vittoria Rossa Argento in Rome on 20 September 1975. Her father is Dario Argento, an Italian filmmaker known for his work in the Italian giallo genre and for his influence on modern horror and slasher movies. Her mother was actress Daria Nicolodi and her maternal great-grandfather was composer Alfredo Casella.

When Argento was born, the city registry office in Rome refused to acknowledge "Asia" as an appropriate name, and instead officially inscribed her name as "Aria" (a name accepted by the city registry). She went by the name Asia, which she later used professionally. She pronounces her name as "AH-she-ah", which friends sometimes abbreviate to sound like "Ozzie". Argento has said that as a child she was lonely and depressed, owing in part to her parents' work. Her father used to read her his horror scripts as bedtime stories. At age eight, Argento published a book of poems. At the age of 14, she ran away from home.

Argento has mentioned in interviews that she does not have a close relationship with her father. She has mentioned that he was absent when she was a child, and has also mentioned that, because of this, she did not have a happy childhood. Regarding her relationship with her father and her reason for acting, she has stated that:

In an interview with Filmmaker magazine, she stated that, at one time, "I was sick for a while; I was agoraphobic. I was afraid to go out of my apartment for a long time, I could only go out to work."

Career
Asia Argento began to act at the age of nine, when she was cast in a small role in a film by Sergio Citti. When she was 16, she starred in her father's film Trauma (1993). She received the David di Donatello (Italy's version of the Academy Award) for Best Actress in 1994 for her performance in Perdiamoci di vista, and again in 1996 for Compagna di viaggio, which also earned her a Grolla d'oro award. Argento subsequently began to appear in English-language movies, such as B. Monkey and New Rose Hotel (both 1998). Argento also performed in French-language roles, beginning with Charlotte de Sauve in La Reine Margot (1994).

Around the same time, she made her first foray into directing with the short films Prospettive and A ritroso (both 1994) and a documentary about her father (in 1996) and Abel Ferrara (in 1998). In 2000, Argento directed and wrote her first fiction feature film, Scarlet Diva (2000), which her father co-produced. In a review, Filmmaker magazine called the film "riotously funny" and dubbed Argento "a filmmaker with a great degree of promise".

She achieved wider recognition when she portrayed Russian undercover spy Yelena in the Hollywood action film XXX (2002), alongside Vin Diesel. The film grossed $277.4 million and launched Argento to international fame. She directed her second feature film, The Heart Is Deceitful Above All Things (2004), based on a book by JT LeRoy.

In addition to her cinematic accomplishments, Argento has written a number of stories for magazines such as Dynamo and L'Espresso, while her first novel, titled I Love You Kirk, was published in Italy in 1999. She has modeled for the denim jeans brand Miss Sixty. She became a fan of the band Hondo Maclean when they wrote a track named after her and liked the track so much that she sent them pictures which they used as the cover of their 2003 album Plans for a Better Day.

She appeared in Placebo's music video for "This Picture", and appeared on Placebo frontman Brian Molko's cover version of "Je t'aime... moi non plus". Argento has also starred in Catherine Breillat's period drama The Last Mistress. She dubbed the Italian version of the video game Mirror's Edge in the role of the runner Faith Connors, from 2008 to 2009.

Argento has been part of the Legendary Tiger Man's project Femina, which was released on 14 September 2009. She is featured on the song "Life Ain't Enough for You", which was released as a single along with the B-side "My stomach is the most violent of all Italy", in which she also contributes vocals.

In May 2013, Argento's debut album, entitled Total Entropy, was released by Nuun Music.

In 2014, Argento played supporting role in the British film Shongram, a fictional romantic drama based around the factual and historical events of the 1971 Bangladesh Liberation War.

Also in 2014, she directed her third feature film, titled Misunderstood (2014), was selected to compete in the Un Certain Regard section at that year's Cannes Film Festival. That year, while promoting the film, Argento stated that she was not going to act anymore and that she had decided to concentrate on writing and directing.

Personal life

Besides Italian, Argento speaks English and French, which she learned for her role in Les Morsures de L'Aube.

In 2009, Argento signed a petition in support of film director Roman Polanski, calling for his release after Polanski was arrested in Switzerland in relation to his 1977 charge for drugging and raping a 13-year-old girl. In 2017, she expressed regret for signing the petition, calling it "a mistake" and stating later on that Polanski's continued career "speaks terribly of the industry".

Argento moved to Germany in 2017 after the experiences of victim blaming received in Italy following her allegations against Harvey Weinstein.

Relationships
Her first child was born in 2001. Italian rock and roll musician Morgan (lead singer of Bluvertigo), is the father. She named her daughter after her half-sister Anna Ceroli, who died in a motorcycle accident.

Argento married film director Michele Civetta on 27 August 2008 in Arezzo. Her second child was born in 2008 in Rome. The couple divorced in 2013. She and her children live in the Vigna Clara neighborhood of Rome.

Argento worked and became romantically involved with Anthony Bourdain in 2016 during the production of the Rome episode of Parts Unknown. Bourdain became outspoken alongside Argento during her allegations against Harvey Weinstein for a time after those events.

Sexual assault allegations by Argento

Argento alleged in an October 2017 New Yorker article by Ronan Farrow that she had been sexually assaulted by Harvey Weinstein in the 1990s. She would later have consensual albeit "one-sided" sexual relations with him. She confirmed that a scene in Scarlet Diva where her character is accosted by a movie executive was indeed a reference to Weinstein. Later, Argento stated that the "article did a huge disservice to me and to my truth by simplifying all this", and accused Farrow of "misrepresenting" what happened to her.

Argento delivered a speech on 20 May 2018, following the 2018 Cannes Film Festival, calling the festival Weinstein's "hunting ground", alleging that she was raped by Weinstein in Cannes when she was 21. She added, "And even tonight, sitting among you, there are those who still have to be held accountable for their conduct against women".

On 24 January 2021, Argento alleged that director Rob Cohen had drugged her with gamma-Hydroxybutyric acid and raped her during the filming of xXx. A representative of Cohen denied Argento's assault accusation as "absolutely false".

Sexual assault allegation against Argento
On 19 August 2018, The New York Times published allegations that Argento sexually assaulted actor Jimmy Bennett. Argento had first met Bennett when he played her son in the 2004 film The Heart Is Deceitful Above All Things when Bennett was seven years old. The alleged assault occurred in 2013 when he was two months past his 17th birthday in a hotel room in California where the age of consent is 18; Argento was 37 at the time. According to Bennett, in their encounter Argento gave him alcohol, performed oral sex on him and had sexual intercourse with him. If true, this would have been deemed statutory rape as Bennett was legally a minor under California law.

Argento quietly arranged a $380,000 nondisclosure settlement with Bennett in the months following her revelations regarding Weinstein. Bennett said when Argento came out against Weinstein, it stirred memories of his own experience in 2013. He imparted that he had sought to resolve the matter privately, and had not spoken out sooner "because I was ashamed and afraid to be part of the public narrative".

In a statement provided to the Times, he said: "I was underage when the event took place, and I tried to seek justice in a way that made sense to me at the time because I was not ready to deal with the ramifications of my story becoming public. At the time I believed there was still a stigma to being in the situation as a male in our society. I didn't think that people would understand the event that took place from the eyes of a teenage boy." Bennett said he would like to "move past this event in my life", adding, "today I choose to move forward, no longer in silence".

Argento denied the allegations, claiming that she never had a sexual encounter with Bennett and that when he made a request for money to her, her partner Anthony Bourdain paid him to avoid negative publicity.

On 22 August, she released a statement reading: "I strongly deny and oppose the contents of the New York Times article dated 20 August 2018, as circulated also in national and international news. I am deeply shocked and hurt by having read news that is absolutely false. I have never had any sexual relationship with Bennett." A spokeswoman for the Times responded, "We are confident in the accuracy of our reporting, which was based on verified documents and multiple sources". Fellow #MeToo advocate Rose McGowan initially expressed support for Argento and implored others to show restraint, stating, "None of us know the truth of the situation and I'm sure more will be revealed. Be gentle." McGowan faced criticism on social media for her comments, which contradicted the #MeToo movement's message of believing survivors.

Following Argento's denials, a photograph of her topless in bed with Bennett was published, as well as her alleged admission of sex with him in text messages to model Rain Dove. In the screenshots, Argento reputedly stated: "I had sex with him it felt weird. I didn't know he was a minor until the shakedown letter."

In a letter published online in September 2018, Argento's attorney admitted there was a sexual encounter, but claimed Bennett "sexually attacked" Argento. Amid the allegations, Argento was dropped as a judge on X-Factor Italy.

Filmography

Film

Television

Video games

Writing

Asia published her autobiography, Anatomy of a wild heart, in 2021.

Music videos
 "(s)AINT" – Marilyn Manson
 "This Picture" – Placebo
 "Live Fast! Die Old!" – with Munk
 "Someone" – with Archigram and Antipop
 "Sexodrome" – with Morgan
 "Life Ain't Enough for You" – with The Legendary Tigerman
 "My Stomach Is the Most Violent of All of Italy" – with The Legendary Tigerman
 "Ours" – with Tim Burgess
 "La vie est belle" – Indochine
 "Dead Meat" – Sean Lennon

Discography

Awards
Asia Argento has received the following awards:

 1988: Giffoni Film Festival, Best Actress
 1989: Best Actress (Migliore Attrice), Golden Goblets, Italy
 1994: Best Actress (Migliore Attrice Protagonista), David di Donatello Awards
 1994: Best Actress, Flaiano International Prizes
 1994: Best Actress (Migliore Attrice Protagonista), Golden Ciak Awards
 1996: Best Actress (Migliore Attrice Protagonista), Golden Ciak Awards
 1996: Best Actress (Migliore Attrice), Golden Goblets, Italy
 1997: Best Actress (Migliore Attrice Protagonista), David di Donatello Awards
 2001: Best New Director, Williamsburg Brooklyn Film Festival
 2003: Best Actress, Melbourne Underground Film Festival

Recognition

In 2012, Argento was highlighted in the retrospective Argento: Il Cinema Nel Sangue at the Museum of Arts and Design in New York City. The retrospective celebrated the influence of the Argento family on filmmaking in Italy and around the world. It highlighted Asia's contribution as well as that of her mother (Daria Nicolodi), father, grandfather (Salvatore), and uncle (Claudio).

See also
 Cinema of Italy

References

External links

1975 births
Living people
20th-century Italian actresses
21st-century Italian actresses
Italian people of French-Jewish descent
Actresses from Rome
Child writers
David di Donatello winners
Ciak d'oro winners
Women DJs
Italian child actresses
Italian DJs
Italian female models
Italian film actresses
Italian film directors
Italian people of Brazilian descent
Italian women screenwriters
Italian women film directors
Italian television actresses
Italian voice actresses
People of Sicilian descent
20th-century Italian screenwriters
21st-century Italian screenwriters
Electronic dance music DJs
21st-century Italian singers
21st-century Italian women singers
Women in electronic music
Models from Rome
Musicians from Rome

Asia Argento


Havenellike (Dianthus caryophyllus) er en art af nellikeslægten. Den er formentlig hjemmehørende i Middelhavsområdet, men dens nøjagtige rækkevidde er ukendt på grund af omfattende dyrkning i de sidste 2000 år.

Det er en staude, som vokser til at blive omkring 80 cm høj. Bladene er grågrønne til blågrønne, slanke og op til 15 cm lange. Blomsterne er placeret enkeltvis, eller op til fem sammen i en kvast; de er 3–5 cm i diameter og sødt duftende. Den oprindelige naturlige blomsterfarve er lys rosa-lilla, men kultivarer af andre farver, herunder rød, hvid, gul og grøn, er blevet udviklet.

Havenelliken kræver ligesom andre nelliker veldrænet let basisk jord og fuld sol. Talrige sorter af havenelliker bliver anvendt som haveplanter.

Farver

Nelliker producer ikke naturligt pigmentet delphinidin, hvilket gør at en blå nellike ikke kan forekomme ved naturlig selektion eller skabes ved traditionel planteforædling. Den deler denne egenskab med andre blomster såsom roser, liljer, tulipaner, krysantemum og gerbera.

I år 1996 brugte selskabet Florigene gensplejsning til at udtrække visse gener fra petunia og løvemundsblomster til at producere en blå-lilla nellike, der blev kommercialiseret under navnet Månestøv. I 1998 blev en violet nellike kaldet Måneskygge kommercialiseret. i 2004 blev tre ekstra blåviolette/lilla sorter kommercialiseret.

Symbolisme
Havenelliken er nationalblomst i Spanien, Monaco og Slovenien. Nationalblomsten i staten Ohio er en rød havenellike. I Portugal repræsenterer lyserøde havenelliker statskuppet i 1974, der sluttede Estado Novo-regimet.

Referencer

Lyserøde blomster
Haveplanter
Nellike

Havenellike


Die Affen rasen durch den Wald ist ein deutsches Volks- und Kinderlied, das erstmals in den 1950er Jahren in Liederbüchern konfessionsgebundener Jugendgruppen erschien. Urheberschaft und Entstehungszeitpunkt des Liedes sind unklar.

Inhalt
Das Lied handelt von einer Affenhorde, die nach einer Kokosnuss sucht, die anscheinend gestohlen wurde. Am Ende des Liedes stellt sich heraus, dass das Affenbaby die Kokosnuss an sich genommen hat. Jede Strophe beginnt mit einem einfachen Reim, in dem meist ein einzelnes Hordenmitglied bei der Suche vorgestellt wird. Hierauf folgt unmittelbar der mit "die ganze Affenbande brüllt" beginnende Refrain. Die erste Strophe des Liedes lautet:

Die Affen rasen durch den Wald,
der eine macht den andern kalt.
Die ganze Affenbande brüllt:
Wo ist die Kokosnuss,
wo ist die Kokosnuss,
wer hat die Kokosnuss geklaut?
Wo ist die Kokosnuss,
wo ist die Kokosnuss,
wer hat die Kokosnuss geklaut?

Entstehung und Rezeption
Der Volksliedforscher Ernst Klusen geht von der Entstehung im Umfeld von singenden Jugendgruppen ab 1945 aus. In Liederbüchern ist das Lied erst in den frühen 1950er Jahren nachzuweisen, etwa in Unsere Fahrtenlieder (1954), Der Turm (1954), Die Mundorgel (Ausgaben ab 1956) oder Das bunte Boot (1966). Mehrheitlich handelt sich um Publikationen aus dem Bereich christlich orientierter Jugendarbeit. Mit der Zeit ging das Lied ins Repertoire der allgemeinen Kinderlieder ein, seit den 1970er Jahren ist Die Affen rasen durch den Wald dementsprechend vermehrt in Kinderliederbüchern und auch auf Musiktonträgern für Kinder zu finden. In einem Liederbuch von 1983 erschien der das Lied umdichtende Protestsong Die Sowjets und die USA gegen den NATO-Doppelbeschluss.

Gottfried Küntzel bezeichnet das Lied als einen "zum Grölen tendierenden Hordengesang", nach Tobias Widmaier ist die Tatsache, dass es nicht schön gesungen werden müsse, der maßgebliche Grund für seine Beliebtheit. Als weiterer Grund wird angeführt, dass die Liedzeile "der eine macht den andern kalt" den sozialen Normen entgegenstehe und das Lied dadurch "einen gewissen Kitzel" biete. In manchen Versionen ist dem Lied eine Schlussstrophe angehängt, die hierzu mit "Und die Moral von der Geschicht: Klaut keine Kokosnüsse nicht" einen Ausgleich schaffen soll.

Die Psychologin Grada Kilomba berichtet in ihrem Buch Plantation Memories (2008) von Erfahrungen schwarzer Menschen mit Alltagsrassismus, die durch das (von der Autorin als "deutsches Koloniallied" eingeordnete) Lied ausgelöst wurden. Es transportiere Projektionen über Schwarze, die in der Gesellschaft wirksam sind, etwa die "Primitivisierung" – die Vorstellung von Afrikanern als "unzivilisiert", wild, rückständig, naturnah – oder die "Animalisierung", d. h. die Projektion als wildes Tier, Affe, King Kong. Vor dem Hintergrund dieser Assoziationsketten beschreibt sie das Lied als Repräsentation kolonisierter Gebiete und ihrer Bewohner aus weißer Perspektive. Dass sich die kolonisierten Wilden gegenseitig abschlachten, wie es die Liedzeile über das "Kaltmachen" suggeriert, sei ein typisches Motiv europäischer Koloniallieder. Der implizite Rassismus des Liedes wird nach Ansicht des Musikethnologen Nepomuk Riva durch den Musikstil unterstrichen, der persiflierend den afroamerikanischen Rock 'n' Roll imitiert und damit auf das vor und nach 1945 gängige Stereotyp der "Negermusik" verweist, sodass die Identifikation der Affen mit Schwarzen und Afrikanern im Zusammenspiel von Musik und Text assoziatorisch nahegelegt wird.

Anfang 2022 erwuchs darüber eine öffentliche Debatte, nachdem der ZDF-Digitalableger ZDFkultur am 13. Januar 2022 auf seinem Instagram-Profil "Around the Word" eine Foto-Slideshow mit dem Titel "Rassismus im Kinderzimmer?" veröffentlicht hatte. Auf sieben Kacheln wurden verschiedene Kinderlieder präsentiert – verbunden mit der Kritik, dass diese "rassistische Stereotype und Klischees reproduzieren". In der taz forderte daraufhin Silke Mertens, das ZDF solle sich entschuldigen, denn nicht das Kinderlied sei rassistisch, sondern erst diese Einordnung desselben.

Weblinks
 Hörprobe auf YouTube: Die Affen rasen durch den Wald. Kinderlieder-Puppenvideo mit Musik von Simone Sommerland, Karsten Glück & den Kitafröschen (hochgeladen 2016)

Einzelnachweise

Kinderlied
Volkslied

Die Affen rasen durch den Wald


An Ancistragrostis uncinioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Ancistragrostis uncinioides in nahilalakip ha genus nga Ancistragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ancistragrostis

Ancistragrostis uncinioides


Ali ibn al-Husain oder Ali bin al-Hussein ist der Name folgender Personen:

 ʿAlī ibn Husain Zain al-ʿĀbidīn (658–713), Imam der Schiiten
 Ali bin Hussein (1879–1935), König des Hedschas
 Ali bin al-Hussein (* 1975), jordanischer Fußballfunktionär

Ali ibn al-Husain


17 වන සියවසේ ප්‍රවෘත්ති මෙන්ම ඕපාදූප ද පළ කරන ප්‍රකාශන රාශියක් විය. මේවා අතර පත්‍රිකා, පෝස්ටර් සහ කවි කතා ද විය. පසුකාලීන පුවත්පත් බිහිවුව ද මෙම මාධ්‍ය අතුරුදහන් වූයේ නැත. පුවත් වාර සගරා වල වෙනස නම් කාලානුරූපව පළ වීමය. 14 වන සියවසේ ග්‍රන්ථ සහ පුවත්පත් හැදින්වූයේ අවම වශයෙන් සතියකට වරක් ප්‍රකාශනය වන්නක් ලෙසනි. 1605 දී  ප්‍රකාශයට පළ කරන ලද ස්ට්‍රිස්බර්ග් ජෝහාන් කැරොලස්ගේ "relation aller furnermmen und genenckwurdingen historian" ප්‍රථම පුවත් වාර සගරාව ලෙස සැළකේ.

17 වන සියවසේ  මුල් භාගයේ දී මුද්‍රණ කාර්යය එංගලන්තය තුළ දැඩිව මර්දනය විය. ප්‍රථම ඉංග්‍රීසි භාෂා පුවත්පත 1620 දී සොරිස් වෙල්සර් විසින් ඇමිස්ටර්ඩැම්හි මුද්‍රණය කිරීමට මෙය ද හේතුවක් විය. මීට පෙර වෙස්ලර් විසින් මුද්‍රණය කළ "courante uyt italien,duytsland & C" ලංදේසි පුවත්පත් ආකෘතිය මෙම පුවත්පත් අනුගමනය කළේය. එහෙත් ලන්ඩනයේ ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් මුද්‍රණය ඇරඹූ විට එය පත්‍රිකා ස්වරූපයක්  ගනු ලැබීය. මෙම ස්වරූපය 1665 "ඔක්ස්ෆර්ඩ් ගැසට්" ප්‍රකාශනය වන තෙක් ම පැවැතුණි.

මුද්‍රණය පිළිබදව තහංචි 1641 දී නිදහස් කෙරුණි. සිවිල් යුද්ධය නිසා ප්‍රවෘත්ති ඉල්ලුම ඉහළ ගියේය. මේ නිසා බොහෝ ප්‍රකාශන බිහි විය. උදා - ප්‍රථම නිල වාර්තා සංග්‍රහය සහ රාජකීය පුවත්පත වන "ලන්ඩන් ගැසට්". 1662 බලපත්‍ර පණත යටතේ ප්‍රකාශනය පාලනය කෙරුණ ද 1679 - 1685 සහ 1659 සිට පණත ක්‍රියාත්මක නො වීම නිසා බොහෝ නව ප්‍රකාශන බිහි විය.

සටහන්
පත්‍රකලාවේදය

බ්‍රිතාන්‍ය පුවත්පත්වල ඉතිහාසය


(IPA : [bɔxɔtˈnit͡sa]) යනු අග්නිදිග පෝලන්තයේ ග්‍රාමයකි. මෙය පිහිටා ඇත්තේ පුලාවි අතර කුරුකා ගඟ අසබඩය. මෙම ග්‍රාමය එම දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන ග්‍රාමය වන අතර ලුබ්ලින් පලාතට අයත්වේ. 2010 වර්ශය වන විට මෙහි ජනගහනය 1500 කි.

පෝලන්තය

Bochotnica


Jakaranda (lat. Jacaranda), biljni rod iz porodice katalpovki. Pripada mu pedesetak vrsta listopadnog ili vazdazalenog drveća koje raste po Srednjoj i Južnoj Americi.

Ime roda dolazi iz jezika Tupí Indijanaca,  yacarandá, jakaraná, jakarandá, u značenju mirisav.

Vrste

 Jacaranda acutifolia Bonpl.
 Jacaranda arborea Urb.
 Jacaranda bracteata Bureau & K.Schum.
 Jacaranda brasiliana (Lam.) Pers.
 Jacaranda bullata A.H.Gentry
 Jacaranda caerulea (L.) J.St.-Hil.
 Jacaranda campinae A.H.Gentry & Morawetz
 Jacaranda carajasensis A.H.Gentry
 Jacaranda caroba (Vell.) DC.
 Jacaranda caucana Pittier
 Jacaranda copaia (Aubl.) D.Don
 Jacaranda cowellii Britton & P.Wilson
 Jacaranda crassifolia Morawetz
 Jacaranda cuspidifolia Mart.
 Jacaranda decurrens Cham.
 Jacaranda duckei Vattimo
 Jacaranda egleri Sandwith
 Jacaranda ekmanii Alain
 Jacaranda glabra (DC.) Bureau & K.Schum.
 Jacaranda grandifoliolata A.H.Gentry
 Jacaranda hesperia Dugand
 Jacaranda heterophylla M.M.Silva
 Jacaranda intricata A.H.Gentry & Morawetz
 Jacaranda irwinii A.H.Gentry
 Jacaranda jasminoides (Thunb.) Sandwith
 Jacaranda macrantha Cham.
 Jacaranda macrocarpa Bureau & K.Schum.
 Jacaranda micrantha Cham.
 Jacaranda microcalyx A.H.Gentry
 Jacaranda mimosifolia D.Don
 Jacaranda montana Morawetz
 Jacaranda mutabilis Hassl.
 Jacaranda obovata Cham.
 Jacaranda obtusifolia Bonpl.
 Jacaranda orinocensis Sandwith
 Jacaranda paucifoliata Mart. ex DC.
 Jacaranda poitaei Urb.
 Jacaranda praetermissa Sandwith
 Jacaranda puberula Cham.
 Jacaranda pulcherrima Morawetz
 Jacaranda racemosa Cham.
 Jacaranda rufa Silva Manso
 Jacaranda rugosa A.H.Gentry
 Jacaranda selleana Urb.
 Jacaranda simplicifolia K.Schum. ex Bureau & K.Schum.
 Jacaranda sparrei A.H.Gentry
 Jacaranda subalpina Morawetz
 Jacaranda ulei Bureau & K.Schum.

Izvori

Vanjske poveznice

Katalpovke

Jakaranda


David Testo (nacido el 7 de agosto de 1981 en Winston-Salem, Carolina del Norte) es un jugador de fútbol estadounidense. Es uno de los pocos atletas abiertamente gay en el deporte profesional.

Carrera

Colegio

Después de una preparación destacada en Skyland, TC de Carolina del Norte, en la escuela Roberson High School, donde fue nombrado el mejor jugador de Carolina del Norte del año 1998, Testo jugó sus primeros años en el fútbol de segunda línea, para la Universidad de Carolina del Sur, donde registró 6 goles y 11 asistencias en 33 partidos. Después de su segunda temporada, Testo se trasladó a la Universidad de Carolina del Norte en Chapel Hill, donde emergió como una figura importante, ayudando a dirigir a los Tar Heels a un campeonato de la NCAA.

Profesional

Después de graduarse de la universidad, fue seleccionado en el MLS SuperDraft de 2003. Luego firmó con los Richmond Kickers, con quienes tuvo un impacto inmediato, jugando en 28 partidos y anotando seis goles. Por su actuación, fue nombrado el mejor principiante de primera línea en 2003.

Después de su actuación en la A-League, varios equipos de la MLS estaban interesados en Testo, pero terminó con el Columbus Crew. Debido a muchas lesiones, fue dejado de lado, sin embargo recibió más de acción en 2005. Después de terminar la temporada con un gol y múltiples asistencias, fue liberado. Posteriormente firmó con el Vancouver Whitecaps.

A pesar de perderse varios juegos debido a graves lesiones en mitad de la temporada con Whitecaps, sus giros rápidos y buenos pases rápidamente lo convirtieron en favorito entre los fanes y compañeros de equipo, en esta su primera temporada en Vancouver. Fue nombrado Novato del Año y tuvo la segunda mejor puntuación del equipo (7 goles y 7 asistencias) por detrás de Joey Gjertsen (13 goles, 7 asistencias), mientras que juega igualmente bien tanto de delantero como de centrocampista.

Testo fue canjeado al Montreal Impact en julio de 2007 junto con Joey Gjertsen por Alen Marcina, y Zé Roberto. Registró su primer gol con el Montreal en agosto de 2007 contra Carolina Railhawks. Durante la temporada de 2008 USL jugó en 20 partidos para el Impact, y marcó un gol contra el Miami FC en julio de 2008. En el campeonato canadiense en 2008 apareció en los cuatro partidos para Impact, y anotó un gol en la victoria por 2-0 ante el Vancouver Whitecaps. Él ayudó al Impact a calificar por primera vez para la Concacaf Liga Campeones al ganar el Campeonato Canadiense.

Durante la temporada 2009 de la PDL Testo ayudó al Impact a hacerse con un lugar en la postemporada, con su nuevo entrenador, Marc Dos Santos. Registró su primer gol de la postemporada durante un partido de cuartos de final contra el Charleston Battery. El partido resultó en una victoria 2-1 para Impact, y permitió que pudiera avanzar a la final al ganar su segundo partido en el global. Montreal avanzó a las finales, donde su rival acabaría siendo el Vancouver Whitecaps, marcando así la primera vez en la historia de la USL en el que partido final constara con dos clubes canadienses. En la final, Testo ayudó al Impact a ganar la serie por 6-3 en el global. La victoria le dio al Impact su tercera victoria en el Campeonato de la USL y marcó el segundo campeonato de la USL de Testo. El octubre de 2009 David Testo recibió el Trofeo Giuseppe Saputo, al Jugador Más Valioso del Montreal Impact durante el año 2009. En noviembre de 2009 Testo firmó un nuevo contrato con el por dos años. Fue liberado por el Montreal en octubre de 2011.

Vida personal

En una entrevista de la cadena de televisión franco-canadiense Radio Canadá, el 10 de noviembre de 2011, Testo declaró que es gay y que su familia, amigos, compañeros de equipo, y la gestión, ya lo sabían. Desde su salida del armario pública, sus ex compañeros de equipo han expresado su apoyo y respeto.

Honores

Vancouver Whitecaps
 Campeonato de la USL First Division (1): 2006

Montreal Impact
 Campeonato de la USL First Division (1): 2009
 Copa Voyageurs (2): 2007, 2008

Referencias

Futbolistas de Estados Unidos
Futbolistas de Carolina del Norte
Futbolistas del Club de Foot Montréal
Futbolistas del Richmond Kickers
Futbolistas del Vancouver Whitecaps
Futbolistas gais
Personas LGBT de Estados Unidos
Nacidos en Winston-Salem

David Testo


Die Dschungelhelden – Operation: Südpol ist ein 2011 erschienener und am 4. Mai 2012 auf Super RTL in Deutschland erstaufgeführter Animationstrickfilm. Der Protagonist wird von Dirk Bach synchrongesprochen.

Handlung
Bei einer Pinguinkolonie am Südpol tauchen eines Tages Walrosse auf und fordern von den Pinguinen die Hälfte der Fische ein. Um ihrer Forderung Nachdruck zu verleihen, werfen sie ein Ei der Pinguine ins Wasser, das vom Südpol an den Strand eines Dschungels treibt. Dort schlüpft der Pinguin und wird von einer Tigerin großgezogen. Fortan malt sich der Pinguin "Maurice" Streifen auf den Körper, um wie ein Tiger auszusehen, und erlernt das Kämpfen, was ihm den Namen "Tigerkrieger" einbringt. Seine Freunde sind der Gorilla "Harry", die Fledermaus "Flederike", das singende Warzenschwein "Fränk oder Fred", das Koboldäffchen "Grummel", zwei giftige Frösche sowie ein Tigerfisch namens "Junior", der von Maurice in einem Fischglas mitgeschleppt wird. Maurice versucht immer wieder, seinem "Sohn", dem Tigerfisch das Kämpfen beizubringen, was zu lustigen Situationen führt.

Mittlerweile hat sich die Sage vom "Tigerkrieger" bis zur südlichen Heimat verbreitet, wo die Pinguine Ping und Pong sich aufmachen, den Tigerkrieger zu suchen. Sie werden im Dschungel fündig und schaffen es, ihn und seine Freunde zum Südpol mitzunehmen. Ein erstes Aufeinandertreffen zwischen Maurice und den Walrossen endet mit einem Sieg der Walrosse. Wegen dieser Revolte fordern die Walrosse nun sämtliche Fische von den Pinguinen ein und nehmen als "Pfand" sämtliche Eier der Pinguine mit. Sollten die Dschungelfreunde nicht in zwei Tagen verschwinden, würden sie die Eier nicht wiedersehen. Maurice kann seine Freunde bei einer Abstimmung dafür gewinnen (indem er einen traurigen Jungpinguin holt, der seine kleine Schwester, also ein Ei, verloren hat und der die ganze Zeit weint), die Mission fortzusetzen. Sie versuchen, die Walrosse mit falschen Eiern auszutricksen und die richtigen Eier wieder mitzunehmen, was auch gelingt. Außer dem kleinen Pinguin weiß kein Pinguin von dem Plan. Als die Helden am Morgen mit den echten Eiern zurückkommen, ist die Freude riesengroß und die Helden werden endlich akzeptiert. Der "Tigerkrieger" trainiert die Pinguine und seine Freunde, und zusammen entwickeln sie einen Plan, um die am Abend kommenden Walrosse zu vertreiben.

Beim zweiten Aufeinandertreffen mit den Walrossen möchten diese erneut die Eier erbeuten – und als sie Maurice sehen, auch ihn und seine Freunde. Nun greift die gesamte Pinguinkolonie die Walrosse im Sturzflug an – wortwörtlich, denn sie hatten am Morgen Rampen gebaut. Anschließend tauchen die Pinguine ab, um die Walrosse ins Wasser zu locken, sodass beim Auftauchen die Walrosse in den engen Löchern steckenbleiben und von den Pinguinen fixiert werden und von dem schlagfreudigen Harry verprügelt werden. Jedoch kommt "Junior" in die Gewalt des halbblinden Anführers der Walrosse. Ein weiteres Walross liefert sich einen Kampf mit Grummel. Dieser hätte fast verloren, jedoch wurde das Walross von Harry abgelenkt. Der folgende Kampf der Pinguine gegen die Walrosse geht erst einmal zugunsten der Pinguine sowie der Verbündeten aus dem Dschungel aus. Auch das Walross, das die echten Eier gesucht hat, wird geschlagen, weil es sich bei den beiden Giftfröschen (die stets bei Fränk in zwei Kokosnussschalen sitzen) einen Hautausschlag geholt hat.

Nun entbrennt ein Kampf des Walrosses, das Junior in seiner Gewalt hat, gegen Maurice. Maurice scheint zu unterliegen. Jedoch springt Junior aus dem Fischglas (ganz, wie es Maurice ihm beigebracht hatte), macht einen kleinen Kampfschrei (wie es sein Vater ihm beigebracht hatte), fliegt auf das nicht erblindete Auge des Walrosses und setzt es fürs Erste außer Gefecht. Maurice lässt sich dann nach dem Steinschleuderprinzip (mit Hilfe der Zungen der beiden Frösche) auf das Walross feuern, Junior landet wieder im Glas und Maurice sowie das Walross liegen unbeweglich auf der Eisfläche. Seine Verbündeten glauben, Maurice sei tot, und singen eine Art Gedenklied. Maurice wacht indes wieder auf und fragt verwundert: "Oh nein! Wer ist denn gestorben?" Die Walrosse suchen das Weite, denn inzwischen haben die restlichen Pinguine die Walrosse in die Flucht geschlagen, und eine Siegesfeier beginnt, auf der die kleine Schwester des Jungpinguins schlüpft. Maurice und seine Dschungelfreunde verabschieden sich von der Pinguinkolonie und reisen in den Dschungel zurück.

Wieder im Dschungel, gehen alle wieder ihrem gewohnten Leben nach. Maurice lässt Junior aus dem Glas, damit er übungshalber gegen das Warzenschwein kämpfen kann. Junior nach Luft japsend, liegt wieder einmal im Sand, bis Maurice ihn ins Glas packt.

Zum Schluss legt sich Maurice mit einem Krokodil an und wird von diesem verprügelt. Dabei filmt ihn ein Kamerateam, das gleichzeitig ein Interview mit ihm führt. Nebenbei tätigt Maurice den Ausspruch "Papa muss der Damenhandtasche noch Manieren beibringen." und überwältigt das Krokodil.

Figuren
 Maurice: Hauptfigur; Pinguin, der sich für einen Tiger hält; lebt im Dschungel, ist bekannt als "Tigerkrieger"
 Junior: Kleiner Tigerfisch; wird von Maurice überall mit hingeschleppt und trainiert; Maurice sieht ihn als seinen "Sohn"
 Harry: Großer Berggorilla; liebt es, andere Tiere zu verkloppen mit dem Spruch: "drauf haun, drauf haun, drauf haun"; Freund von Maurice
 Grummel: Kleines Koboldäffchen; immer schlecht gelaunt, weil es nie schlafen kann
 Fränk: Warzenschwein; redet nicht, sondern singt die ganze Zeit; träumt von einer Karriere als Sänger
 Frösche: Zwei Frösche, einer dick, einer dünn; der Dicke heißt Bob; der Dünne heißt Al; besitzen giftige Haut
 Flederike: Fledermaus; hat Höhenangst, fliegt deshalb nicht; verliebt sich in Grummel
 Ping und Pong: Pinguine vom Südpol; werden von Walrössern unterdrückt; Ping ist die ältere Schwester von Pong (Junge)
 "Kamerateam": Filmt am Ende die Szene mit dem Krokodil und den Trailer

Synchronisation
 Dirk Bach: Maurice

Hintergrund
Die Handlung des Films lehnt sich an Die sieben Samurai von Akira Kurosawa an. Vergleichbar ist der Film mit Happy Feet und Madagascar. Eine DVD- und eine Blu-Ray des Films erschienen am 26. April 2012.

2013 wurde die Serie Die Dschungelhelden produziert. In dieser Serie wird Maurice von Michael Pan synchronisiert, nachdem Dirk Bach am 1. Oktober 2012 starb.

Weblinks

Einzelnachweise

Französischer Film
Computeranimationsfilm
Filmtitel 2011
Fernsehfilm (France Télévisions)
Pinguin im Film

Die Dschungelhelden – Operation: Südpol


Der Winter-Kelchpilz (Urnula hiemalis) ist eine seltene Pilzart aus der Familie der Gallertkugelverwandten (Sarcosomataceae).

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Winter-Kelchpilz bildet schalenförmige bis trichterförmige Fruchtkörper von 2 bis 6 cm Breite. Es ist meist ungestielt oder besitzt einen kurzen, wurzelartigem Stiel. Die feinfilzige Außenseite ist braun bis schwarzbraun gefärbt, das Hymenium schwarz und samtig. Das Fleisch ist 1 mm dick und weiß.

Mikroskopische Merkmale
Die sehr langen, 8-sporigen Schläuche sind zylindrisch, am Grund verschmälert und werden (507–)549(–586) Mikrometer lang und (11–)12(–13) μm breit. Die elliptischen, farblosen und glattwandigen Sporen sind 20–30 × 10–15 µm groß. Sie reifen nur sehr langsam oder kommen gar nicht zur Reife. Die ebenfalls farblosen Paraphysen sind fadenförmig, an der Spitze keulenförmig und verzweigt. Sie sind mit einem dunklen Inhalt gefüllt.

Artabgrenzung
Der ähnliche und etwas häufigere Schwarze Kelchpilz (Urnula craterium) besitzt einen deutlichen Stiel und hat größere Sporen. Seine Fruchtkörper entwickeln sich rasch und sporulieren auch dementsprechend.

Ökologie
Der Winter-Kelchpilz wächst auf Weiden und auch am Erdboden im Laubwald. Über seine Ökologie ist bisher wenig bekannt. Andere Vertreter der Gattung wachsen sowohl saprobiontisch als auch parasitisch. Der Winter-Kelchpilz wächst in milden Wintern und Frühjahr oft direkt nach der Schneeschmelze. Reichlich Schnee scheint das Wachstum zu begünstigen.

Verbreitung und Gefährdung
Der Winter-Kelchpilz scheint eine arktische Verbreitung zu haben. Er wurde bisher vor allem aus Skandinavien beschrieben und ist in Mitteleuropa sehr selten. Aus Estland wurde erst 2011 ein Erstnachweis erbracht. Er wurde aber auch aus Alaska beschrieben. Der Winter-Kelchpilz ist nur ungenügend erforscht, wurde aber in Norwegen und Finnland als ungefährdet eingestuft. Eine Aufnahme in die Europäische Rote Liste wurde vorgeschlagen.

Systematik
Der Winter-Kelchpilz wurde 1949 von John Axel Nannfeldt erstbeschrieben. Er gilt als Schwesterart des Schwarzen Kelchpilzes (Urnula craterium).

Quellen

Einzelnachweise

Becherlingsartige

Winter-Kelchpilz


محمد شريفي حارس مرمى سعودي .

بدأ مع النصر منذ 12 عام. انتقل نادي الفتح السعودي
ثم انتقل إلى نادي الاتفاق ثم انتقل إلى نادي نجران و بعدها إلى النهضة و بعدها إلى الوحدة وبعدها إلى نادي الرائد ليختتم مسيرته الكرويه ويعتبر من أكبر الاعبين عمرا في المسابقات السعودية.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الرياض
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الاتفاق (السعودية)
لاعبو نادي الرائد
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي النهضة (السعودية)
لاعبو نادي الوحدة (السعودية)
لاعبو نادي نجران
مواليد 1398 هـ
مواليد 1399 هـ
مواليد 1978
لاعبو كرة قدم من الرياض

محمد شريفي (لاعب كرة قدم مواليد 1978)


Kavaktepe, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 54 km, Mazgirt ilçesine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Kavaktepe, Mazgirt


Braulino Basílio Maia Filho, também conhecido como Garon Maia,  (Passos - Araçatuba, 16 de junho de 2019) foi um pioneiro e um dos maiores pecuaristas do Brasil. Foi responsável pela abertura de mais de 50 fazendas.. Era irmão de Tião Maia.Seu pai, Lico Maia, também era pecuarista e passou seu dom ao filho, Lico era arrendador de terras e vendia gado soltando os na estrada para serem vendidos em Araçatuba e depois Garon fez o mesmo.

Viveu grande parte de sua vida na Fazenda Iviporã em Rondônia.Discreto, preferia a vida simples rural, diferente de seu irmão Tião que gostava de festas e muito glamour.

Pecuaristas do Brasil
Naturais de Passos (Minas Gerais)

Braulino Basílio Maia Filho


, Japonya'nın Hokkaido'da bulunan yer.

Coğrafya
 Shiretoko Yarımadası (知床半島 / Shiretoko Hantō)
 Shiretoko Burnu (知床岬 / Shiretoko Misaki)
 Shiretoko Dağı (知床岳 / Shiretoko Dake)
 Shiretoko Millî Parkı (知床国立公園 / Shiretoko Kokuritsu Kōen)
 Shiretoko UNESCO Dünya Mirası Alanları.
 Shiertoko - Rebun Adası'nın güney köşesinde bir yer.

Gemi adları

Sınırlar
 Shiretoko sınıfı (yakıt tankeri) yakıt tankeri (1920 - Japon İmparatorluk Donanması)
 Shiretoko sınıfı (devriye gemisi) devriye gemisi (1978 - Japon Sahil Güvenlik Teşkilatı)

Gemiler
 Shiretoko (yakıt tankeri) yakıt tankeri (1920 - Japon İmparatorluk Donanması), Shiretoko sınıfı (yakıt tankeri)
 Shiretoko (LST-4003) tank çıkarma gemisi (1961 - Deniz Öz Savunma Kuvvetleri), Ōsumi sınıfı (nakliye gemisi)
 Shiretoko (PL-101) devriye gemisi (1978 - Sahil Güvenlik Teşkilatı), Shiretoko sınıfı (devriye gemisi)

Shiretoko