Hamdija Pozderac (Cazin, 15. siječnja 1924. – Sarajevo, 7. travnja 1988.), bosanskohercegovački sociolog i političar. Bio je jedan od najznačajnijih i najutjecajnijih bošnjačkih osobnosti 20. stoljeća. Smatra se ocem bošnjačke nacije i prvom žrtvom velikosrpske agresije na Bosnu i Hercegovinu. Brat je Hakiji i Sakibu Pozdercu.

Životopis

Potječe iz muslimanske obitelji Mehmeda (Mehe) i Safije Pozderac. Imao je tri brata (Hakiju, Sakiba i Ismeta), te četiri sestre (Bekiru, Fatimu, Hasniju i Zuhru). Još za vrijeme srednjoškolskog obrazovanja uključio se u rad tada ilegalne organizacije SKOJ-a, a u tokove narodnooslobodilačkog rata se uključio 1941. godine, te obavljao niz važnih funkcija i vojnih dužnosti. U 8. krajiškoj narodnooslobodilačkoj udarnoj brigadi bio je sekretar bataljonskog i brigadnog komiteta SKOJ-a, a zatim član Oblasnog komiteta USAOJ-a i SKOJ-a za Bosansku krajinu. Početkom 1944. godine postao je sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a i član Okružnog komiteta KPJ Bihać.

Poslije rata je obavljao niz partijskih i državnih dužnosti. Završio je Visoku partijsku školu u Moskvi, te Filozofski fakultet u Sveučilišta u Beogradu 1959. godine. Od 1961. godine predavao je opću sociologiju na Fakultetu političkih znanosti u Sarajevu. Od 1965. godine je bio član Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine. Bio je poslanik Prosvjetno-kulturnog vijeća Skupštine SR BiH, a od 1971. do 1974. predsjednik Narodne skupštine Bosne i Hercegovine. Bio je član Izvršnog komiteta Centalnog komitete SKBiH i sekretar Sekretarijata, a dugo vremena je bio član Predsjedništva Centralnog komiteta SKJ i predsjedatelj Predsjedništva Centralnog komiteta SKBiH od 1982. do 1984. godine. Na kraju svoje političke karijere bio je i član Predsjedništva SFRJ od 1986. do 1987. godine, a kada je trebao biti izabran za predsjednika Predsjedništva bio je prisiljen da da ostavku zbog umiješanosti u Aferu Agrokomerc. Nakon toga se povukao iz političkog života SFR Jugoslavije.

Prve pukotine u bosanskohercegovačkom političkom bloku pojavljuju se pogibijom Džemala Bijedića 1977. godine. No, problemi za Bosnu i Hercegovinu počinju nakon smrti Josipa Broza Tita i skorog dolaska Slobodana Miloševića na vlast kao i njegove pozicije neograničene moći.

Već sljedeće godine počinje potkopavanje političkog jedinstva Bosne i Hercegovine. Godine 1987. dolazi do Afere Agrokomerc, koja je znatno pogodila rukovodstvo SR BiH. Poduzeće Agrokomerc izdavalo je mjenice bez pokrića. Fikret Abdić, Hakija Pozderac, Ibrahim Mujić i drugi su uhićeni pod optužbom kontrarevolucionarnog djelovanja prema članu 114. Kaznenog zakona SFRJ. Mediji u SR Srbiji opširno su izvještavali o toj aferi. Jedan od glavnih zagovarača, koji su zahtijevali ostavku Hamdije Pozderca, bio je Vojislav Šešelj. Hamdija Pozderac je podnio ostavku 12. rujna 1987. godine. Nakon što su njegova braća izgubila politički utjecaj, Sakib Pozderac koji je bio general Teritorijalne obrane BiH od 1986. do 1988. godine biva uklonjen se s položaja.

Uklanjanje Hamdije Pozderca s političke scene SFR Jugoslavije, može se dovesti u vezu s njegovim insistiranjem, kao predsjednika Ustavne komisije Skupštine Jugoslavije, na ne mijenjanju osnovnih načela Ustava iz 1974. godine, koja bi značila ukidanje autonomije za autonomne pokrajine Vojvodinu i Kosovo. Često je bio meta velikosrpskih krugova, pa se smatra, da je bio žrtva političkog obračuna u osvit agresije na Bosnu i Hercegovinu, s jasnim ciljem slabljenja zemlje. Tako je Vojislav Šešelj još 1979. napadao Hamdiju Pozderca, nakon što je navodno otkrio plagijat u jednom magistarskom radu. Šešelj je kasnije izjavio da je time želio skrenuti pozornost Centralnog komiteta SKJ od Nenada Kecmanovića.

Hamdija Pozderac preminuo je 7. travnja 1988. godine u Sarajevu. Njegova smrt još uvijek se smatra nerazjašnjenom, pogotovo zbog događaja koji su uslijedili nakon njegove smrti kada je uslijedila takozvana afera Neum. Tada je uklonjen još jedan dio političara koji su tijekom 1970-ih i 1980-ih snažno radili na afirmaciji Bosne i Hercegovine.

Danas se sjećanje na Hamdiju Pozderca čuva i u nazivu jedne sarajevske ulice s njegovim imenom.

Rušenje Pozderca
Hamdija Pozderac je podržao proces protiv "muslimanskih intelektualaca" iz 1983. godine, s Alijom Izetbegovićem kao prvooptuženim. Interesantno je da je Pozderac označavan kao fundamentalista od istih srbijanskih desničara koji su pisali peticiju da se "muslimanski intelektualci" puste iz zatvora i da je Vojislav Šešelj koji ga je mrzio preko svoje izdavačke kuće "Srpska reč" tiskao Izetbegovićevu Islamsku deklaraciju.

Godine 1987. Afera Agrokomerc je bila maska za udar na Hamdiju Pozderca. Proces protiv ravnatelja Agrokomerca Fikreta Abdića koji je obuhvatio i Hamdijinog brata Hakiju, uzdrmao je cijelu Jugoslaviju. Prema uputama iz Beograda, bosanskohercegovački su čelnici tražili da Hamdija podnese ostavku, što je odbijao, tvrdeći da nije kriv. Na pauzi sjednice Centralnog komiteta SKBiH na kojoj je Pozderac odbijao dati ostavku, pozvan je u ured predsjedavajućeg Milana Uzelca.

Nijaz Duraković je kobni dijalog opisao riječima: "Kada je izašao iz njegovog kabineta, Hamdija je bio blijed kao krpa i jedva je došao do govornice da bi rekao kako podnosi ostavku. Ne znam na koji je način Pozderac slomljen... Znam da je policija u to vrijeme prisluškivala većinu funkcionera. Uvjeren sam da su prisluškivali i Hamdiju. Tada sam se jedini put u životu stvarno prepao: ko stvarno vlada državom, ako se ne vjeruje prvom čovjeku te države?!"

Hakija Pozderac je neposredno pred početak rata novinaru Senadu Avdiću ispričao što se tog dana dogodilo u Sarajevu: "Toga dana sam bio kod Hamdije kući i dogovorili smo se da idemo ručati na Stojčevcu. Hamdija je rekao da će na petnaestak minuta skoknuti do Milana Uzelca. Bio je prilično veseo kada je otišao. Ali, nije se vratio ni za petnaest minuta, ni za sat, ni za dva, ni za tri. Nakon pet-šest sati vratio se sav skršen. Trebalo mu je pola sata da se sabere i ispriča šta se desilo. A desilo se to da ga je Uzelac optuživao za Agrokomercove mućke i vezu s Fikretom (Abdićem). Kada bi Hamdo rekao da to nije tačno, Uzelac mu je puštao snimke razgovora. 'Pa bolan, Milane, jeste li vi to mene svugdje prisluškivali, i u kući, i u kabinetu u Beogradu, i u kafani?' 'Jesmo', odgovorio je Uzelac, 'svugdje smo te prisluškivali' 'I u hali?', pitao je Hamdo. 'I u hali' kazao mu je Uzelac. 'E pa nađi tu traku iz hale da čuješ kako pravi Krajišnik prdi!', rekao je Hamdija i napustio zgradu Centalnog komiteta."

Priznanja

  Partizanska spomenica 1941.
  Orden za hrabrost
  Orden zasluga za narod
  Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem
  Orden Republike
  Orden jugoslavenske zastave s lentom
  Orden junaka socijalističkog rada
 Nagrada ZAVNOBiH-a

Djela

Autor
 Stvaranje i razvoj Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine (Sarajevo, 1975)
 Prilog proučavanju nacionalnih odnosa i socijalističkog zajedništva (Sarajevo, 1978)
 Nacionalni odnosi u socijalističkom samoupravnom društvu (Beograd, 1980)
 U kontinuitetu revolucije (Sarajevo, 1980)
 Dogovaranje i sporazumevanje u federaciji (Sarajevo, 1981)
 Savez komunista vodeća snaga društva (Sarajevo, 1984)
 U susret Trinaestom kongresu SKJ (Banja Luka, 1985)
 O aktuelnim pitanjima političkog sistema (Beograd, 1985)
 Od istorijske ka konkretnoj inicijativi: putevi osavremenjavanja, demokratizacije odnosa i efikasnosti djelovanja Saveza komunista u jugoslovenskom društvu (Sarajevo, 1986)
 Državnost i nacionalnost BiH (Bihać, 2008)

O Pozdercu
 Afera Agrokomerc i smrt Hamdije Pozderca (Sarajevo, 2008) – Muhamed Filipović
 Hamdija Pozderac - žrtva vremena (Sarajevo, 2010) – Safet Hrnjica

Citati

Izvori

Vanjske povezice
 Tri decenije od smrti / Je li Hamdija Pozderac ubijen u osvit agresije na BiH?
 Hamdija Pozderac, žrtva nacionalista

Životopisi, Cazin
Pozderci
Bošnjački političari

Hamdija Pozderac


William Irwin Thompson (1938-2020), Amerikalı sosyal filozof, kültürel eleştirmen ve şair.

Kültürel tarihe, sosyal eleştiriye, felsefeye ve mitolojiye önemli katkıları olmuştur. Kendi yazı ve konuşma stilini "eski kâğıtlardaki caz aklı" olarak tanımladı. Bilim, sosyal bilim, tarih ve edebiyat alanlarına ilgi duydu.

Kaynakça
 :en:William Irwin Thompson

1938 doğumlular
2020 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
21. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
Amerikalı eleştirmenler
Amerikalı filozoflar
Amerikalı şairler

William Irwin Thompson


Jean René Bachelet (* 8. Oktober 1894 in Azans, Département Jura; † 26. Februar 1977 in Cannes) war ein französischer Kameramann.

Leben
Bachelet hatte von 1912 bis 1914 in Russland als Wochenschaukameramann für die Filmgesellschaft Gaumont gearbeitet. Bei Kriegsausbruch kehrte er nach Frankreich zurück, wo er 1923 als Chefkameramann Spielfilme zu fotografieren begann. Von dem folgenden Jahr an bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkriegs pflegte Bachelet eine insgesamt 15 Jahre währende, unregelmäßige Zusammenarbeit mit Jean Renoir, für den er bei zehn Filmen die Kamera führte. Neben einer Reihe von Nebenwerken fotografierte er auch meisterliche Renoir-Inszenierungen wie Nana und Die Spielregel.

Darüber hinaus war Bachelet regelmäßiger Mitarbeiter bei den Filmen Sacha Guitrys, für dessen Inszenierungen er auch nach 1945 hinter der Kamera stand. Mitte der 50er Jahre zog sich Bachelet vom Film weitgehend zurück und ließ sich in Südfrankreich nieder.

Filmografie

Weblinks

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 1: A – C. Erik Aaes – Jack Carson. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 210.

Kameramann
Franzose
Geboren 1894
Gestorben 1977
Mann
Person (Stummfilm)

Jean Bachelet


14960 Yule este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14960 Yule este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 1,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

14960 Yule


تخزين البيانات  هي عملية تَخزين أو تسجيل المعلومات وَالبيانات، وتتم عملية التخزين عبر أي شكل من أشكال الطاقة.

جهاز تخزين البيانات هو جهاز لتسجيل (تخزين) المعلومات (البيانات). يمكن للتسجيل أن يتم باستخدام أي شكل من أشكال الطاقة تقريباً، كالقدرة الناتجة عن تمدد عضلات اليد عند الكتابة، والتذبذبات الصوتية في التسجيل الصوتي على الفونوغراف، أو الطاقة الكهرومغناطيسية لتعديل شريط مغناطيسي أو أقراص بصرية.

عتاد تخزين البيانات

أي جهاز ادخال/إخراج يمكن ان يُعتبر جهازا لتخزين البيانات اذاما قرأ أو كتب من وسيط تخزين بيانات.

أساليب تخزين البيانات

يمكن أن يستعمل عتاد تخزين البيانات:
 أساليب محمولة (تُستبدل بسهولة).
 أساليب نصف-محمولة، تحتاج أدوات تفكيك ميكانيكية و/أو تفتح الهياكل.
 أساليب طائرة، يعني فقدان الذاكرة إذا ما فُصل الاتصال بالوحدة.

وسيط التسجيل

وسيط التسجيل هو عتاد فيزيائي يحمل بيانات مضغوطة في أيّة صيغة تسجيل موجودة. في الإعلام الالكتروني، البيانات ووسيط التسجيل يكون في بعض الاحيان جزء من مساحة الوسيط.
بعض وسائط التسجيل يمكن ان تكون مؤقتة. مركبات عضوية طائرة تستعمل للحفاظ على البيئة (في برنامج) أو تجعل البيانات تخضع لنفاذ الوقت. البيانات مثل اشارات الدخان أو الكتابة في السماء هي مؤقتة طبيعيا.

أمثلة قديمة

 بصرية
 كيميائية

انظر أيضاً

 علم الأرشيف
 تخزين بيانات الحاسوب
 ذاكرة حاسوب
 الاحتفاظ بالبيانات
 نقل البيانات
 عصر رقمي مظلم
 حفظ رقمي
 ثورة رقمية
 قلاب (إلكترونيات)
 عصر المعلومات
 مكتبة
 وسائط (اتصالات)
 مقاومة ذاكرية
 تنسيق التسجيل
 تخزين معرف بالبرمجيات
 اتصال عن بعد
 ذاكرة متبخرة
 فنون مرئية

مراجع

أجهزة تخزين حاسوبية
اتصالات
إدارة البيانات
تسجيل
تقانة الإعلام
تقنية إنتاج الصوت
تكنولوجيا الأفلام والفيديو
مواد فنية

تخزين البيانات


«People Come, People Go» es una canción realizada por el DJ y productor francés David Guetta. Fue lanzado como tercer sencillo de su álbum debut, Just a Little More Love, el 12 de julio de 2002. Incluye la participación del cantante estadounidense Chris Willis en las voces.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 People Come People Go en Discogs
 People Come People Go en MusicBrainz

Sencillos de 2002
Sencillos de David Guetta
Sencillos de Chris Willis
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica

People Come People Go


Arnavutlar veya Arnavudlar (Arnavutça: Shqiptarët), ortak bir Arnavut soyunu, kültürünü, tarihini ve dilini paylaşan, Balkan Yarımadası'na özgü bir etnik gruptur. Çoğunlukla Arnavutluk, Kosova, Kuzey Makedonya, Karadağ, Sırbistan'ın yanı sıra Hırvatistan, Yunanistan, İtalya ve Türkiye'de yaşıyorlar. Ayrıca Avrupa, Amerika ve Okyanusya'da yerleşik çeşitli topluluklardan oluşan büyük bir diaspora oluşturuyorlar.

Arnavutlar Paleo-Balkan kökenlidir. Bu kökenlerin yalnızca İliryalılara, Trakyalılara veya diğer Paleo-Balkan halkına atfedilmesi tarihçiler ve etnologlar arasında hala bir tartışma konusudur.

Albanoi etnoniminin ilk sözü MS 2. yüzyılda Ptolemy'nin günümüz Arnavutluk'un merkezinde yaşayan bir İlirya kabilesini tanımlamasıyla ortaya çıktı. Arnavutlara etnik bir grup olarak ilk kesin atıf, onları Dirrahium Themasında yaşıyor olarak tanımlayan 11. yüzyıl tarihçisi Michael Attaleiates'ten geliyor.

Shkumbin Nehri, Arnavut dilini kabaca Gheg ve Tosk lehçeleri arasında sınırlar. Arnavutluk'ta Hıristiyanlık MS 8. yüzyıla kadar Roma Piskoposunun yetkisi altındaydı. Daha sonra Arnavutluk'taki piskoposluklar Konstantinopolis Patrikliğine devredildi. 1054'teki Büyük Bölünme'den sonra kuzey yavaş yavaş Roma Katolikliğiyle, güney ise Doğu Ortodoksluğuyla özdeşleştirildi. 1190'da Arnavutlar, başkenti Krujë'de olmak üzere Arnavutluk'un merkezinde Arbanon Prensliği'ni kurdular.

Arnavut diasporasının kökleri, Orta Çağ'dan itibaren başlangıçta Güney Avrupa'ya ve sonunda daha geniş Avrupa ve Yeni Dünya'ya göçe dayanmaktadır. 13. ve 18. yüzyıllar arasında çok sayıda insan çeşitli sosyal, ekonomik veya politik zorluklardan kaçmak için göç etti Arvanitler adlı bir nüfus, 13. ve 16. yüzyıllar arasında Güney Yunanistan'a yerleşti. Başka bir nüfus olan Arbëreshë, 11. ve 16. yüzyıllar arasında Sicilya ve Güney İtalya'ya yerleşti. Arbanasi gibi daha küçük nüfuslar 18. yüzyılda Güney Hırvatistan'a ve Güney Ukrayna'nın bazı bölgelerine yerleşti.

15. yüzyıla gelindiğinde, genişleyen Osmanlı İmparatorluğu Balkan Yarımadası'nı fethetti, ancak İskender Bey liderliğindeki Arnavut beyliklerinden oluşan bir birlik olan Lezhë Birliği'nin başarılı isyanı ve direnişiyle karşılaştı. 17. ve 18. yüzyıllarda önemli sayıda Arnavut, onlara Osmanlı İmparatorluğu içinde eşit fırsatlar ve ilerleme olanağı sunan İslam'ı benimsedi. Bundan sonra Arnavutlar önemli konumlara ulaştılar ve daha geniş Müslüman dünyasına kültürel olarak katkıda bulundular. Osmanlı Devleti'nin sayısız memur ve askeri, 40'ı aşkın sadrazam da dahil olmak üzere Arnavut kökenliydi. ve özellikle Köprülü döneminde Osmanlı İmparatorluğu en büyük toprak genişlemesine ulaştı. 18. yüzyılın ikinci yarısı ile 19. yüzyılın ilk yarısı arasında  İşkodralı Kara Mahmud Paşa, Tepedelenli Ali Paşa
ve Beratlı Ahmet Kurt Paşa tarafından birçok Arnavut Paşalıkları kurulurken; Arnavut valisi Muhammed Ali Paşa da Mısır'da ülkeyi yöneten bir hanedan kurdu. İlgili Kavalalılar Hanedanı, Arnavutların Mısır'da önemli bir topluluk oluşturduğu 20. yüzyılın ortalarına kadar Mısır ve Sudan üzerinde egemenlik sürdü.

19. yüzyılda, Arnavutların hem manevi hem de entelektüel güç toplamasına atfedilen kültürel gelişmeler, sonuçta Arnavut Rönesansına yol açtı. 1912 yılında Balkan Savaşları sırasında Arnavutlar ülkelerinin bağımsızlığını ilan ettiler. Yeni Arnavut devletinin sınırları Bükreş Antlaşması'nın ardından oluşturuldu ve etnik Arnavut nüfusunun yaklaşık yarısı Yunanistan, Karadağ ve Sırbistan arasında paylaştırılarak sınırlarının dışında bırakıldı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra 1991 Devrimlerine kadar Arnavutluk, Enver Hoca yönetimindeki komünist bir hükümet tarafından yönetildi ve Arnavutluk, Avrupa'nın geri kalanından büyük ölçüde izole edildi. Komşu Yugoslavya'da Arnavutlar, Kosova Savaşı ve sonunda Kosova'nın bağımsızlığıyla sonuçlanan ayrımcılık ve sistematik baskı dönemlerine maruz kaldılar.

Kökenleri
Arnavutlar Avrupa'nın en eski otokton halkı olan antik İlliryalıların ve Pelasgların torunlarıdır. Arnavutların dedeleri olan İlliryalılar denizci bir milletti ve kendilerine özgü seri gemileriyle Akdeniz ve Karadeniz'de denizaşırı ticari faaliyetler yapıyorlardı. Günümüzde genetik olarak Arnavutlara en yakın ırkın İtalyanlar olduğu düşünülür. İtalya'nın güneyinde, özellikle Kalabriya ve Sicilya'da her ailede Arnavutlarla akrabalık mevcuttur. 8. yüzyıldan sonra Slavlar ile de karışım yaşamışlardır. Atina kenti de esasen Arnavutların yaşadığı bir şehirdi ancak I. Dünya Savaşı'ndan sonra Rumlar çoğunluğu sağladılar.

Arnavut kelimesi
Doğu ve Batı dillerinde de Arnavut kelimesi genellikle "Alban" ve bunun türevleri şeklinde geçer. Arnavutluk Cumhuriyeti'ndeki Arnavutlar "Arnavut" kelimesini bilmezler, kendilerine "Shqiptar" (Şkiptar okunur) derler. Arnavut kelimesinin Arnavutların yoğun yaşadığı ülkelerin dillerine göre kullanımı şöyledir: Arnavutluk: Shqiptar; Kosova: Shqiptar; Kuzey Makedonya: Albanac/Şiptar/Shqiptar; Sırbistan: Albanac/Şiptar; Bosna-Hersek: Albanac/Şiptar; Karadağ: Albanac/Şiptar/Shqiptar; Hırvatistan: Albanac/Şiptar; Yunanistan: Arvanit/Arvanides; Türkiye: Ernovut, Arnavut; İtalya: Arberesh. ''Shqiptar'' kelimesi kartalın oğlu anlamına gelir ve Arnavutlar yaşadıkları bölgeye ''shqiperia'' yani kartal yuvası derler.

Arnavut dili

Arnavut dili Arnavutçadır ve Hint-Avrupa dil ailesinden Avrupa koluna mensuptur. Arnavutçanın köken olarak antik Pelasg dilinden geldiği, Antik (Eski) Yunancanın günümüz Rumcasına değil Arnavutçaya daha yakın olduğu, Latincenin Arnavutçadan türediği, Etrüskçenin Arnavutçanın Toska aksanı ile ilgili olduğu yönündeki hipotez, teori ve görüşler dilbilimciler arasında yaygındır.

Arnavutça Toska şivesi ve Gega şivesi olmak üzere iki büyük şiveye ayrılır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Osmanlı Türkçesi kanalıyla Türkçeden pek çok kelime Arnavutçaya yerleşmiştir. Ancak Arnavutluk'ta Enver Hoca döneminde öz Arnavutça politikası doğrultusunda söz konusu yabancı kelimelerin bir bölümü Arnavutçadan çıkarılmıştır.

Din
Arnavutlar (Orta Çağ'daki isimleriyle "Arbërór"lar) Roma İmparatorluğu'nun 4. yüzyılda Hristiyanlaşması ile birlikte Hıristiyanlığı kabul ettiler. İlirya ve Epiros bölgeleri en eski ahalisi olan Arnavutların toprakları, 5. yüzyıldaki kavimler göçleri nedeniyle Roma'nın yıkılması ve Doğu-Batı Roma olarak bölünüşü sonucunda Güney Slavlarının (Yugoslavlar) eline geçti. 1054 yılında Doğu ve Batı Kiliseleri (Ortodoks ve Katolik) bölünüşünden sonra Doğu Roma'ya (Bizans'a) bağlı olan Arbanonlar/Arvanitler çoğunlukla Ortodoks (Tosk-Güney Arnavutluk-Epir), azınlıkla Katolik (Gega-Kuzey Arnavutluk) idiler. 6. yüzyıldan 14. yüzyıla kadar Kosova ve Karadağ'da Sırplarla yan yana yaşamaktan Slavlaşma ve Ortodokslaşma ileri düzeydeydi. Ancak Arnavutlar Sırp hegemonyasına karşı ve İtalya ile olan bağları ve yakınlıkları sebebiyle Arnavutluk Katolik Kilisesi'ne bağlılığı tercih ediyorlardı.

15. yüzyıldaki Osmanlı fetihleri sonucu binlerce Arnavut İtalya'ya kaçmak zorunda kaldı, geri kalanlar başlangıçta görüntü olarak da olsa 500 yıllık Osmanlı hâkimiyeti neticesinde Müslümanlaşıp Doğu hâkimiyetine girdiler.

Sosyalist Enver Hoca yönetiminden önce hemen hemen çoğunluğu Müslüman olan Arnavutluk'ta rejimden sonra Hristiyanlığa geçişler olmuştur. Arnavutluk'ta 1912'de kuruluşundan itibaren dinî tasnif yapılmamaktadır.

Kosova, Kuzey Makedonya ve Türkiye'deki Arnavutların tamamına yakını Müslümandır. Hristiyanlar azınlıktadır. Arnavutluk'ta kendini bir dine ait görmeyen veya birden fazla dine ait hissedenler nüfusun çoğunluğunu oluşturur.

Arnavut kültürü
14. ve 15. yüzyıllarda coğrafi yakınlıkları sebebiyle İtalya'daki Rönesans'a çok yaklaşan Arnavutlar, mukavemet göstermelerine rağmen 16. yüzyılda Osmanlı hakimiyetine girdiler ve Doğu tarzı ataerkil ve tutucu bir yaşama geçmek zorunda kaldılar. Arnavut kültüründe kıdem ve saygı esastır. Bu nedenle yaşlılara büyük bir saygı vardır. Sülaledeki ya da ailedeki en yaşlı insan reis olarak kabul edilir ve sözlerinden dışarı çıkılmaz. Doğum, evlenme gibi önemli günlerde yapılan törenlerde sıkı bir disiplin dikkat çeker.

Arnavutların dünyadaki dağılımları

Avrupa
Avrupa'da 8 milyondan fazla Arnavut bulunmaktadır. Arnavutların Avrupa'da bulunduğu ülkeler Arnavutluk, Kosova, Karadağ, Kuzey Makedonya, Yunanistan, Bosna-Hersek, Hırvatistan, Sırbistan, Slovenya, Romanya,  Birleşik Krallık, Almanya, İsviçre, İsveç, Avusturya ve Fransa'dır.

Türkiye
Türkiye'de net olarak kaç Arnavut olduğu konusunda kesin bilgi yoktur, nüfus müdürlüklerinde etnik kimlik kaydı yapılmadığından dolayı, gayri resmi olarak bu sayının 3.500.000 - 6.000.000 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Ancak, bu göreceli rakam içinde kimliğini koruyanların sayısı düşüktür, çünkü özellikle devletler ulus devlet statüsü yönetime girdiklerinde doğal olarak kendi ülkesinde yaşayan her ırkı ve toplumu kendindenmiş gibi göstermektedirler. Arnavutların çeşitli tarihlerde Türkiye'ye büyük göçleri olmuştur. Bunlar ilk olarak Fatih Sultan Mehmet döneminde Müslümanlığı kabul edenlerin özellikle de başkent İstanbul'a gelerek gerek askeri gerekse ticari sebeplerden dolayıdır. Akabinde diğer büyük göç dalgası Balkanlar'daki karışıklıklar zamanında olmuştur. 1877-78 yılında meydana gelen Osmanlı-Rus Savaşı'nda ya da daha önceden göçler olduğu bildirilmekteyse de buna dair herhangi bir tarihî kaynak bulunmamaktadır. Bilinen en büyük göçün 1912 yılı dolaylarında Balkan Savaşları'ndan sonra olduğu tarihî kaynaklarda belirtilmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nun bu savaşta yenilmesinden sonra Sırpların kontrolüne geçen Kosova'dan büyük bir Arnavut göçü yaşanmıştır. Ancak, bu göç içinde Arnavut nüfusun yanında, Kosovalı Türklerde bulunmaktadır.  Daha sonraki ikinci büyük göç 1924 yılında Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi kapsamında Türkiye'ye Güney Epir'den ve Ege Makedonyası'ndan gönderilen Arnavutlardan oluşmaktadır, bu Arnavutlar özellikle Ege bölgesine göç etmişlerdir. Buna örnek olarak İzmir şehrini verebiliriz. Balkanlar'daki karışıklıklar ve Yugoslavya'nın özellikle Müslüman topluluklara uyguladığı baskılar devam ettiği için  II. Dünya Savaşı öncesi ve sonrası Yugoslavya'dan (bugünkü Kosova ve Kuzey Makedonya) göçler devam etmiştir. 1945'ten günümüze kadar hâlâ artan ve azalan oranlarda göçler yaşanmaktadır.

Mısır
Mısır'da Kavalalı Mehmet Ali Paşanın iktidarı döneminden kalma Arnavutlar da vardır.

Arnavutların göçlerinin sebepleri
İlk büyük göç Osmanlı'nın Balkanlar'a hâkim olmasıyla Hristiyan Arnavutların İtalya'daki adıyla Arbereşlerin İtalya'ya ve Ukrayna'ya yapılan göçleridir. Bu göçlerin sebebi Müslüman bir devletin hâkimiyeti altında yaşamak istememelerinden kaynaklanmaktadır
Daha sonraki göçlerin esas sebebi Balkan Savaşları'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar'dan çekilmesi ve Müslüman toplulukların savunmasız kalmasıyla Sırpların, Bulgarların, Yunanların daha fazla toprak kazanmak için Arnavutların tarihî sınırları içinde kabul ettikleri yoğun yaşadıkları yerler olan Kosova, Makedonya, Karadağ ve Çamlık (Yanya merkezli Çamerya) bölgelerini ele geçirmeleri ve buralarda yaşayan halkın zor kullanarak şiddet, zulümle ve baskıyla yerlerinden zorla göç ettirilmeleri sonucunda olmuştur. Özellikle Balkan Harbi'nden sonra Arnavutların yoğun yaşadığı yer olan Toplica şehrinde Sırplar tarafından büyük bir katliam yapılarak tamamı Arnavut olan bir şehir etnik temizlik yapılarak bugün bir tek Arnavut yaşamamaktadır. Daha sonraki ikinci büyük soykırım 1945'te Yunanlar tarafından Çamlık (Çamerya)'da uygulanmıştır.

Tarihin yakın dönemlerinde de Bosna-Hersek ve Kosova'da tekrar bu soykırım hareketlerinin gerek Arnavutlara gerekse diğer Müslüman topluluklara uygulanmıştır. Ayrıca son olarak 1945 yılında Yugoslavya devletinin Makedonya'da Arnavutların nüfusunun Makedonlardan fazla olmasının engellemek için bilinçli bir göç politikası oluşturmuştur.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Arnavutlar


Corbevax ou BioE COVID-19, é uma vacina COVID-19 desenvolvida pelo Texas Children's Hospital no Baylor College of Medicine em Houston, Texas, e licenciada para a empresa biofarmacêutica indiana Biological E. Limited (BioE) para desenvolvimento e produção.

É uma vacina de subunidade de proteína.

Tecnologia
A vacina consiste em uma versão do domínio de ligação ao receptor (RBD) da proteína spike SARS ‑ CoV ‑ 2, juntamente com os adjuvantes gel de hidróxido de alumínio e CpG 1018. A proteína é produzida pela levedura Pichia pastoris ; o processo é semelhante ao das vacinas contra hepatite B existentes.

Manufatura
Em abril de 2021, a US International Development Finance Corporation (DFC) anunciou que financiaria a expansão das capacidades de fabricação do BioE, de modo que pudesse produzir pelo menos 1 bilhão de doses até o final de 2022.

História

Testes clínicos
Na fase I, o ensaio clínico foi realizado para avaliar a segurança e imunogenicidade da vacina candidata em cerca de 360 participantes. A fase II foi concluída em abril de 2021.

Em abril de 2021, o Controlador Geral de Medicamentos da Índia permitiu que a vacina candidata iniciasse os testes clínicos de fase III. Um total de 1.268 participantes saudáveis com idade entre 18 e 80 anos a serem selecionados em 15 locais em toda a Índia para o ensaio e destinados a fazer parte de um estudo global maior de Fase III. Em dezembro de 2021, Biological E anunciou resultados positivos, mas alguns especialistas criticaram a falta de dados públicos dos ensaios de fase III.

Sociedade e cultura

Status legal
Em julho de 2021, as Filipinas deverão usar a vacina . Atualmente, uma autorização de uso de emergência (EUA) está sendo aplicada na Food and Drug Administration das Filipinas.

Em 28 de dezembro de 2021, a Índia aprovou a vacina para uso emergencial.

Economia
O desenvolvimento da vacina foi financiado com US$ 7 milhões de investidores principalmente privados, incluindo uma doação de US $ 1 milhão pela Tito's Vodka. A tecnologia da vacina é fornecida aos fabricantes sem patente, embora o Baylor College receba uma taxa.

Em 3 de junho de 2021, o Ministério da Saúde e Bem-Estar da Família da Índia encomendou previamente 300 milhões de doses de Corbevax.

A empresa BioE estimou o preço da vacina em 250 rúpia (cerca de US $ 3) por dose e pode até chegar a menos de 400 rupia (cerca de US $ 5) para duas doses na Índia.

A vacina foi planejada para uso em países de baixa renda para aumentar o acesso e a equidade da vacina e, portanto, foi projetada para ser facilmente armazenada e fabricada com processos tradicionais. A vacina não é patenteada e está planejada para ser licenciada abertamente sob a COVAX .

Referências

Ligações externas

Produtos introduzidos em 2021
Ciência e tecnologia na Índia
Vacinas contra COVID-19
Vacinas

Corbevax


Ivica Šegvić (Split, 1953. – Split, 15. travnja 2011.), hrvatski slikar i ilustrator.

Bio je član Društva hrvatskih filmskih redatelja, dugogodišnji član (jedno vrijeme i predsjednik) Likovnog udruženja Emanuel Vidović. Na samostalnim i grupnim izložbama nagrađen je mnogim nagradama i priznanjima: Nagrada kulturno-prosvjetnog sabora Hrvatske u Kutini 1985.; Diploma Hrvatskog sabora kulture u Zagrebu 1997. U tjedniku Nedjeljnoj Dalmaciji od 1988. do 1993. objavljivao je ilustracije na temu političkog života. Bio je autor mnogih urbanih grafika na pročeljima zgrada u Splitu.

Godine 1991. u klasi Joška Marušića završio je tečaj animacije. Radio je kao animator kratkih reklamnih filmova, a na Svjetskom festivalu animiranog filma u Zagrebu 1994. ušao je u konkurenciju za nagradu za film Glava za kapu. Film je sljedeće godine predstavljao Hrvatsku na Međunarodnom dječjem festivalu animiranog filma u Chicagu. Autor je, scenarist i glavni crtač Nogala, animirane serije čijih je 34 nastavka snimljeno u produkciji Hrvatske radiotelevizije.

Izvori

Hrvatski ilustratori
Životopisi, Split

Ivica Šegvić


Marko Marulić Splićanin (), in Latin Marcus Marulus Spalatensis (18 August 1450 – 5 January 1524), was a Croatian poet, lawyer, judge, and Renaissance humanist who coined the term "psychology". He is the national poet of Croatia. According to George J. Gutsche, Marulic's epic poem Judita "is the first long poem in Croatian", and "gives Marulić a position in his own literature comparable to Dante in Italian literature." Furthermore, Marulić's Latin poetry is of such high quality that his contemporaries dubbed him "The Christian Virgil."

Marulić has been called the "crown of the Croatian medieval age", the "father of the Croatian Renaissance", and "The Father of Croatian literature."

According to Marulić scholar Bratislav Lučin, he was well-versed in both the Christian Bible and in the Fathers of the Church. At the same time, Marulić also attentively read the Pre-Christian Greek and Latin classics. He read and interpreted Latin epigrams, wrote glosses on the erotic poetry of Catullus, read Petronius' Satyricon, and admired Erasmus of Rotterdam. Marulić also composed epic works of Christian poetry, humanist elegies, and even satirical and erotic epigrams.

Marulić's writings in Renaissance Latin, once adored and envied across Europe, shared the destiny that befell most Renaissance Humanist literature and faded into obscurity. According to Lučin, however, the passage of time has slowly revealed the important web of influence that the poet and writer wove all over Europe and far beyond its borders. Marulić's writings were admired by churchmen such as Saints Francis Xavier, Francis de Sales, Peter Canisius, and Charles Borromeo, by monarchs and statesmen such as King Henry VIII, Thomas More, and Emperor Carl V, and by poets and humanists like Jan Dantyszek, Conrad Peutinger, and Francisco de Quevedo. Furthermore, manuscripts of Marulić works previously thought to have been lost, such as his Christian epic poem the Davidiad in 1952 and the Glasgow Codex in 1995, continue to resurface and to belatedly see publication for the first time.

More recently, Pope John Paul II quoted from a Marulić poem during his 1998 Apostolic Visit to Solin, Croatia.

Biography
Marulić was born on 18 August 1450 into the Croatian nobility in Split, Dalmatia. He was the first of seven children.  The palazzo in which he was born still stands on Papalić Street in Split. His father, Nikola Marulić, was descended from the Pečenić family (Pecinić, Picinić, Pezzini in Italian). Marulić came from a 15th century branch of the family whose founder was named Petar, and who only began calling themselves Marulić, Marulus or  De Marulis, in the 15th century. His mother, Dobrica de Albertis, was a member of the Italian nobility.

Very little is known about his life, and the few facts that remain are often unreliable. It is certain that he attended a school in Split run by the Italian Renaissance humanist scholar Tideo Acciarini (1430-1490). Marulić's education is known also to have included instruction in the Greek language by Hieronymus Genesius Picentinus. Although his library later contained many textbooks on the language, Marulić read and spoke it imperfectly and only rarely used Greek words.

After completing school, Marulić is believed to have studied law at Padua University, after which he spent much of his life in his home town. After his star-crossed love affair with a Split noblewoman ended when her father, the commander of the city's Venetian military garrison, allegedly buried her alive in a manner similar to Edgar Allan Poe's The Cask of Amontillado, a grieving Marulić lived for about two years as a postulant at a monastery on the island of Šolta, in the Adriatic Sea. Returning to Split, Marulić practiced law, serving as a judge, examiner of notarial entries and executor of wills. Owing to his work, he became the most distinguished member of Split's humanist circle.

According to Franz Posset, Marulić aspired to the Renaissance humanist ideal of the uomo universale ("universal man"). To this end, he was interested in painting and drawing, local and national history, languages, and poetry. His overall goal always remained renovatio Christiana ("The Renewal of Christianity") and, like many other Renaissance humanists, Marulić denounced immorality among Roman Catholic priests and members of the Hierarchy in often violent language throughout his writings.

Marulić's Evangelistarium ("Evangelistary"), a moral and theological compendium of Old and New Testament texts, was first published in 1487. The book was later republished by Italian Jewish publisher Gershom Soncino at Pisa and a copy of that edition was purchased by the German humanist scholar and Hebraist Johann Reuchlin in 1492. In 1519, another edition of the "Evangelistary" was published by Sebastian Münster.

Between 1496 and 1499, Marulić worked on a compendium of Christian morality, entitled De institutione bene vivendi per exempla sanctorum ("Instruction on How to Lead a Virtuous Life Based on the Examples of Saints"). In addition to being based on Old and New Testament examples, Marulić also drew upon the writings of St Jerome, Gregory the Great, Eusebius of Caesarea, John Cassian, the lives of the saints, and other Ecclesiastical writers.

The book was first published in Latin at Venice in 1507 and became well known in the Germanosphere when Adam Petri reprinted it at Basel in 1513. The compendium was widely and repeatedly reprinted and translated into many vernacular languages, which established Marulić's fame throughout Europe.

Occasionally Marulić visited Venice (to trade) and Rome (to celebrate the year 1500).

Marulić was also a great admirer of the late Medieval religious movement known as Devotio Moderna. By 1509, Marulić had finished translating Thomas à Kempis' The Imitation of Christ, a highly important literary and devotional work of the movement, from Medieval Latin into Croatian. His translation, however, remained unpublished until 1989.

In 1510, Marulić wrote The Deeds of the Kings of Dalmatia and Croatia and Quinquaginta parabole ("Fifty Parables"). He finished writing The Life of St. Jerome in 1513. The following year, he completed Carmen de doctrina Domini nostri Iesu Christi pendentis in cruce ("Poem about the Teaching of Our Lord Jesus Christ Hanging on the Cross"), which has usually been published as part of De institutione bene vivendi and which remains his most famous work of Christian poetry in Latin.

In 1517, Marulić finished his epic poem the Davidiad, which was considered lost for more than 400 years, only rediscovered in 1952, and published for the first time in 1954. He wrote De humilitate et gloria Christi ("On the Humility and Glory of Christ") and An Account of Illustrious Men of the Old Testament the following year.

His final works were De ultimo Christi judicio ("On the Last Judgment of Christ") and Judita, Marulić's Christian work of epic poetry retelling the Book of Judith in the Croatian language, which he produced between 1520 and 1522. The latter earned him the title "Father of Croatian literature."

Marko Marulić died in Split on 5 January 1524 and was buried in the Church of St. Francis in the historic city center.

Legacy
Marulić's Liber de laudibus Herculis ("A Book in Praise of Hercules"), in which he, "lets the followers of Hercules, the titan of the pagans, compete with the titan of the Christians, that is, Jesus Christ, who, of course, is ultimately the victor", was posthumously published in 1524. It is also known under the title Dialogus de Hercule a Christicolis superato ("The Dialogue about Hercules, Who was Surpassed by Those Who Worship Christ").

According to Franz Posset, even though Marulić and Martin Luther lived at the same time and were published by two of the same Basel printers, their collected writings make no mention of each other. Lacking new discoveries, it must be assumed that both theologians were simply unaware of the other's existence. At the same time, both men shared a common belief in Evangelica Veritas ("Gospel Truth") and "theology for piety". They also both built their theology upon the similar training they received in scholasticism, Renaissance humanism, and Devotio moderna. Like fellow Renaissance humanists Johann Reuchlin, Erasmus of Rotterdam, Thomas More, and John Fisher, however, Marko Marulić remained committed to an internal renewal of Roman Catholicism and loyal to the Holy See, while Martin Luther and his adherents did not.

At the same time, though, Marulić's writings were admired both by many of the greatest and most influential Catholic saints of the Counter-Reformation and also, as Marulić could be read without violating Sola Scriptura, by generations of believers in Protestantism.

For this reason, Marulić must now be considered one of the most dynamic and most influential theological and devotional writers of the Renaissance era.

During 16th and 17th century, Marulić's three most popular and most widely read works were De institutione bene vivendi per exempla sanctorum ("Instruction on How to Lead a Virtuous Life Based on the Examples of Saints"), Evangelistarium ("Evangelistary"), and Quinquaginta parabole ("Fifty Parables"). By 1680, these three books had been republished more than eighty times not only in the original Latin, but also after translation into many European vernacular languages, including Italian, German, French, Spanish, Portuguese, Czech, Flemish, and even Icelandic.

The British Library still has King Henry VIII's Latin-language copy of Marulić's Evangelistiarium, a book that was read in English and recommended to the King by Sir Thomas More. Extensive margin notes in the King's own hand prove that Marulić's book was a major source used by the King in the writing of his polemic against Lutheranism; Defence of the Seven Sacraments.

De institutione bene vivendi per exempla sanctorum ("Instruction on How to Lead a Virtuous Life Based on the Examples of Saints"), a voluminous book of Christian morality based on examples from the Bible and which concludes with the Latin poem Carmen de doctrina Domini nostri Iesu Christi pendentis in cruce ("Poem about the Teaching of Our Lord Jesus Christ Hanging on the Cross"). The book was first published in 1506 in Venice.
The concluding poem, which remains Marulić's most famous work of Latin Christian poetry, was published separately in a standalone volume at Erfurt by the German Renaissance humanist and Cistercian abbot Henricus Urbanus in 1514.

De Institutione was seen by Roman Catholic priests during the Counter-Reformation as a rich source of stories for use during their preaching and was also, "considered the work most useful for Catholics in the defense of their ancestral Faith." De Institutione is further known to have had an enormous influence upon St Francis Xavier, and it was the only book, aside from the Roman Breviary, that he carried with him and constantly re-read during his missionary work in Portuguese India. St. Francis Xavier's copy of the book was returned to Spain after his death and was long treasured in Madrid as a second class relic by the Society of Jesus. Writing in 1961, Marulic scholar Ante Kadič announced that recent inquiries about the volume had come up empty and that he believed that the Saint's copy must have been destroyed during the May 1931 arson attack by Spanish Republicans against the Jesuit monastery in Madrid.

Further research, however, will be needed to determine whether excerpts from De institutione were translated into Japanese by Paul Yôhô-ken (1510-1599) and his son and published at Nagasaki by the Society of Jesus as Sanctos no go-sagyô no uchi nukigakkan dai-ichi ("Extracts from the Acts of the Saints") in 1591.

While imprisoned for Recusancy in the Tower of London under Queen Elizabeth I, St. Philip Howard, who was later Canonized in 1970 by Pope Paul VI as one of the Forty Martyrs of England and Wales, made a translation into Elizabethan English verse of Marulić's poem Carmen de doctrina Domini nostri Iesu Christi pendentis in cruce ("A Dialogue Betwixt a Christian and Christ Hanging on the Crosse"). Howard also made an English translation of John Justus of Landsberg's Alloquia Jesu Christi ad animam fidelem ("An Epistle in the Person of Jesus Christ to the Faithful Soule") during his imprisonment in the Tower, which was posthumously published at Antwerp, in the Spanish Netherlands (1595). St. Philip Howard's translation of Marulić's poem was published instead of a preface to the Antwerp edition and again, with updated English orthography, as part of the March/April 2022 issue of the literary magazine, St. Austin Review.

On October 4, 1998, Pope John Paul II quoted from Marulić's Carmen de doctrina Domini nostri Iesu Christi pendentis in cruce ("Poem about the Teaching of Our Lord Jesus Christ Hanging on the Cross") during an apostolic visit to Solin, Croatia, "One of your poets has written, Felix qui semper vitae bene computat usum ('Happy the one who always puts his life to good use.') It is vital to choose true values, not those which pass, to choose genuine truth, not half-truths and pseudo-truths. Do not trust those who promise you easy solutions. Nothing great can be built without sacrifice."

Currency and medals
Marulić's portrait was depicted on the obverse of the Croatian 500 kuna banknote, issued in 1993.

Croatian state decoration awarded for special merits for culture, Order of Danica Hrvatska is ornamented with the face of Marko Marulić.

MARUL award
Festival of Croatian Drama in Split, Croatia is named after Marulić 'Festival Marulićevi dani' (Festival of Marulić days) and gives annual MARUL awards.

Writing
The central figure of the humanist circle in Split, Marulić was inspired by the Bible, Antique writers and Christian hagiographies. Main topics of his writings were Christian theological by nature. He was a poet and writer who wrote many poems, discussions on theology and Christian ethics, stories and epic poetry. He wrote in three languages: Renaissance Latin (more than 80% of his surviving opus), Croatian and Italian (three letters and two sonnets are preserved).

Croatian works

In the works written in Croatian, Marulić achieved a permanent status and position that has remained uncontested. His central Croatian oeuvre, the epic poem Judita () written in 1501 and published in Venice in 1521, is based on the Biblical tale from a Deuterocanonical Book of Judith, written in Čakavian dialect – his mother tongue and described by him as u versi haruacchi slozhena ("arranged in Croatian stanzas"). His other works in Croatian are:

 Suzana ("Susanna") – a Biblical poem in 780 verses, based upon the account from the Book of Daniel about the Babylonian Jewish woman of the same name who was falsely accused of adultery and how her innocence was proven and how she was saved from death by stoning by the timely intervention and interrogation of her accusers by the Prophet Daniel.
 Poklad i korizma (Carnival and Lent), Spovid koludric od sedam smrtnih grihov ("A Nun's Confession of the Seven Deadly Sins"), Anka satir (Anka: A Satire) – secular poetry, and poetry dedicated to his sister Bira
 Tužen'je grada Hjerosolima (Jerusalem's Lament) – anti-Turkish laments
 Molitva suprotiva Turkom ("A Prayer Against the Turks") – poem in 172 doubly rhymed dodecasyllablic stanzas of anti-Turkish theme, written between 1493 and 1500. The poem has a hidden acrostic Solus deus potes nos liberare de tribulatione inimicorum nostrorum Turcorum sua potentia infinita, "Only God with his infinite might can save us from the misery of our enemies Turks", discovered by Luko Paljetak. The poem is believed to show the influence of Juraj Šižgorić's  Elegija o pustošenju Šibenskog polja and the Medieval song Spasi, Marije, tvojih vjernih from Tkonski miscellany. Marulić's poem in turn has influenced Zoranić's Planine – the first Croatian novel, in which ganka pastira Marula alludes to Turks, and also to Petar Lučić and his work Molitva Bogu protiv Turkom, and Primož Trubar's Pjesni zuper Turke.

American historian John Van Antwerp Fine, Jr. emphasizes that Marulić belongs to a group of humanists and clerics placed in the "Croat" camp who, at least at the time they wrote their texts, did not seem to have a Croatian ethnic identity.
It must be noted however, that a critical review of John Van Antwerp's work highlighted subjective conclusions. Neven Budak of the University of Zagreb  noted "ideological prejudices", "omission of historical facts" and "preconceived conclusions" due to John Van Antwerp's personal bias regarding former Yugoslavia and its various ethnic groups.

Latin works

His European fame rested mainly on his works written in Renaissance Latin which were repeatedly re-published.

He published Psichiologia de ratione animae humanae, which contains the earliest known literary reference to psychology.

In 1517, Marulić completed the Davidiad an epic poem which retold the Old Testament story of King David in Virgilian Latin with multiple references to Greek and Roman mythology.

In addition to the small portions that attempt to recall Homer, the Davidiad is heavily modeled upon Virgil's Aeneid. This is so much the case that Marulić's contemporaries called him the "Christian Virgil from Split." Serbian-American philologist Miroslav Marcovich also detects "the influence of Ovid, Lucan, and Statius" in the work.

Unfortunately, the Davidiad was considered lost by 1567 and long remained so. After a search lasting nearly two centuries by Croatian literary scholars at libraries and archives throughout Europe, Marulic's original manuscript (Ms. T) resurfaced at the Turin National University Library in 1922, only to have the news of its existence and the fact that it had never previously been published spread throughout Classical academia by Carlo Dionisotti in 1952.

The editio princeps was published by Josip Badalić of the Yugoslav Academy of Sciences and Arts in 1954, but this work "proved to be a failure," as whole verses were left out and many words were misread by the editor. Several years later, in 1957, Miroslav Marcovich overcame many of the difficulties that plagued Badalić's work and produced a more usable critical edition. Latinist Veljko Gortan eventually corrected around 50 instances of misread words and published his own critical edition in 1974.

A literary translation of the Davidiad into Croatian hexameters was made by Branimir Glavačić and published facing the Latin original as part of Veljko Gortan's edition in 1974.

Marulić was active in the struggles against the Ottoman Turks who were invading the Croatian lands at that time. To this end, he wrote a Latin Epistola to Pope Adrian VI and begged for assistance in the fight against the Ottomans. Also, in his epigram In discordiam principium Christianorum ("Against Discord between the Princes of the Christians"), Marulić denounced the Crowned heads of Europe for warring among themselves at a time when the Sultan of the Ottoman Empire and the Janissaries were invading Christendom.

Glasgow codex

A recently discovered manuscript of Marko Marulić in the University Library of Glasgow throws a new light on his work and persona. It was discovered in 1995 by Darko Novaković and he states that in comparison with Marulić's known carmina minora the poems in the codex introduce three thematic novelties. Unexpectedly vehement, satirical epigrams are featured and the intensity of his satirical impulse is startling: even in such conventional poems as epitaphs. Three poems reveal his love of animals. The greatest revelation are the verses which show Marulić as the author of love poems. This aspect represents the most serious challenge to our traditional picture of the Poet: the last epigram in the collection is a true Priapeum marked with lascivious ambiguity.

Visual artist

According to Fisković, Marulić was an accomplished illustrator. In his will he left to his sister a book he illustrated and conceived. The second edition of Judita, prepared by Zadar publisher Jerolim Mirković, dated 30 May 1522 is adorned with nine woodcuts, the last of which is signed "M". It is assumed that the illustrations were created by Marulić himself.

In popular culture
 In the 2022 Netflix thriller film The Weekend Away, starring actress Leighton Meester and filmed in Split, the statue of Marko Marulić in Radic Brothers Square is shown during a pivotal scene.

Notes

References

Further reading

External links
 Marcus Marulus Spalatensis (site of the Marulianum, Centre for Studies on Marko Marulić and his Humanist Circle
 Vita Marci Maruli Spalatensis per Franciscum Natalem, conciuem suum, composita (Latin text and French translation)
 Marko Marulić, the "father of Croatian literature"
 Links to digitized old editions of Marulić's books
 Links to works about Marulić in English, German, Italian, and Spanish
 Links to translations of Marulić's works in English, French, German, Icelandic, Italian, Portuguese, and Spanish
 Project VALMAR: Valorizzazione e recupero degli scritti e dei luoghi dell'umanista spalatino Marko Marulić/Marcus Marulus
 "Colloquia Maruliana" on Hrčak, portal of scientific journals of Croatia
 French translations of several works of Marulić
 Facsimile of the editio princeps of Judita, Venice, 1521
 Zadar edition of Judita with illustrations by Marko Marulić

1450 births
1524 deaths
15th-century Croatian people
16th-century Italian literature
16th-century Croatian poets
16th-century male writers
16th-century writers in Latin
16th-century Croatian people
Catholic poets
Croatian male poets
Croatian people of Italian descent
Croatian Renaissance humanists
Christian humanists
Croatian Catholic poets
Croatian Latinists
Epic poets
Mythopoeic writers
Neo-Latin poets
Republic of Venice poets
Sonneteers
Venetian Slavs
Venetian period in the history of Croatia
Writers from Split, Croatia

Marko Marulić


An Neomicrocalamus prainii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Sykes Gamble, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Keng f.. An Neomicrocalamus prainii in nahilalakip ha genus nga Neomicrocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neomicrocalamus

Neomicrocalamus prainii


Ivana Renić (21. kolovoza 1996.) hrvatska je atletičarka koja se natječe u sportskom hodanju. Višestruka je državna rekorderka u disciplinama hodanja 3000m u dvorani, 5000m, 10000m, 10km, 20km, 50km. Osvojila je 10. mjesto na Europskom atletskom prvenstvu u Berlinu 2018. godine, u hodanju 50 km, a u istoj disciplini se nalazi na 36. mjestu svjetske ljestvice "svih vremena", temeljem rezultata 4:20:17, vrijednog 1160 bodova po tabelama Svjetske atletike.

Prva je atletičarka iz Hrvatske koja je nastupila na 50 km, istu utrku i završila te ostvarila vrijeme ispod 5 sati (sve to je ostvarila 2018. godine na prvoj utrci na 50 km  u karijeri) i ispod 4.5 sata na 50 km (2019.), ostvarila vrijeme ispod 2 sata (2016.) i ispod 100 minuta (2018. godine) na 20 km, ispod 50 minuta na 10 km/10 000m (2018.) i ispod 25 minuta na 5000 m (2017. godine).

Prvi put na 3000 m (u dvorani) spustila se ispod 15 minuta na državnom dvoranskom seniorskom prvenstvu 2019. godine s vremenom 14:58,01. To je bio novi državni rekord. Postala je tako druga hrvatska brza hodačica s vremenom ispod 15 minuta na 3000 m, jer je tjedan dana ranije na državnom dvoranskom prvenstvu za mlađe kategorije to uspjelo mlađoj kolegici iz reprezentacije.

Prva je hrvatska hodačica koja je nastupila na nekom svjetskom prvenstvu (mlađejuniorsko 2013.) i europskom prvenstvu (mlađeseniorsko 2017.). Natupila je na seniorskom Europskom prvenstvu 2018. U ožujku te godine rezultatom 4;46:27 u hodanju na 50 km postala je prvi predstavnik u brzom hodanju iz Hrvatske u povijesti koji je ostvario normu za seniorsko atletsko prvenstvo Europe i koji je nastupio na istom.

Nastupila je i na Svjetskom atletskom prvenstvu 2019. u Dohi, gdje nije završila utrku. Postala je time prva hodačica iz Hrvatske koja je nastupila na Svjetskom prvenstvu. Bila je blizu kvote od 60 atletičarki na rang listi za nastup na Olimpijskim igrama u Tokiju (na 65. mjestu).

U hodanju 20 km ima osobni rekord 1:32:57 i na Prvenstvu Balkana u hodanju 2019. osvojila je srebrnu medalju.

Tijekom sportske karijere u 24 nastupa postigla je ukupno 45 hrvatska rekorda.

Osobni rekordi
d – dvorana

Najbolji rezultati Ivane Renić u hodanju 20 km po godinama
s – 20.000 m na stazi

Vanjske poveznice
profil na worldathletics

Izvori

Hrvatski atletičari

Ivana Renić


Der Jumpstart Our Business Startups Act (abgekürzt als JOBS Act) ist ein US-amerikanisches Bundesgesetz mit dem Ziel, durch eine Verbesserung des Zugangs zum öffentlichen Kapitalmarkt der USA die Schaffung von Arbeitsplätzen und das Wirtschaftswachstum in den USA zu erhöhen. Es wurde im US-Kongress mit Stimmen aus der Republikanischen und der Demokratischen Partei verabschiedet und erlangte am 5. April 2012 durch die Unterschrift des Präsidenten der Vereinigten Staaten von Amerika, Barack Obama Gesetzeskraft.

Entstehungsgeschichte
Der Präsident der Vereinigten Staaten von Amerika, Barack Obama, stellte am 31. Januar 2011 seine Startup-America-Initiative vor. Im Rahmen dieser Initiative wurden im Laufe des Jahres verschiedene Reformen vorgeschlagen, um den Zugang von kleineren Unternehmen zu neuem Kapital zu verbessern. Der daraus resultierende Gesetzesentwurf wurde am 8. März 2012 durch das US-Repräsentantenhaus verabschiedet. Der US-Senat begann am 20. März 2012 den Gesetzesentwurf zu behandeln und verabschiedete am 22. März 2012 eine abgeänderte Version, die anschließend für eine zweite Abstimmung zurück an das US-Repräsentantenhaus ging. Der US-Senat änderte die Bestimmungen über Crowdfunding so, dass die bei einem Angebot von Wertpapieren durch Crowdfunding involvierten Finanzintermediäre (Wertpapiermakler oder Portalbetreiber) über eine Zulassung der U.S. Wertpapier- und Börsenaufsichtsbehörde, U.S. Securities and Exchange Commission, verfügen müssen.

Gesetzesbestimmungen
Der Jumpstart Our Business Startups Act verlängert unter anderem die Übergangsfrist für Unternehmen, die neu auf den öffentlichen Kapitalmarkt der USA sind, zur Einhaltung von bestimmten gesetzlichen Anforderungen.

Die wichtigsten Gesetzesbestimmungen:
 erhöhen die Zahl der Aktionäre, die eine Gesellschaft haben kann, bevor diese ihre Wertpapiere bei der U.S. Securities and Exchange Commission registrieren lassen muss und im Anschluss deren Berichterstattungspflichten unterliegt. Bisher bestanden diese Verpflichtungen ab einer Bilanzsumme von 10 Millionen Dollar und ab 500 im Aktienbuch eingetragenen Aktionären (shareholders of record). Die Schwelle für die Anzahl der im Aktienbuch eingetragenen Aktionäre wurde durch das Gesetz auf 500 Kleinanleger als Aktionäre (d. h. keine accredited investors) oder 2000 Aktionäre (accredited oder unaccredited) erhöht. Gemäß den aktuellen Verordnungsbestimmungen wird ein Wertpapiermakler (broker), in dessen Namen im Aktienbuch Aktien eingetragen sind (held in "street name"), nur als ein Aktionär gezählt. Da ein Wertpapiermakler diese Aktien für viele seiner Kunden hält und trotzdem nur als ein Aktionär gezählt wird, war es schon bisher möglich und üblich, dass ein Unternehmen tatsächlich tausende von Aktionären hatte, aber trotzdem nicht verpflichtet war, seine Wertpapiere bei der U.S. Securities and Exchange Commission zu registrieren.
 schaffen für bestimmte Arten von kleineren Angeboten von Wertpapieren eine neue Ausnahme von der Verpflichtung, öffentliche Angebote von Wertpapieren bei der U.S. Securities and Exchange Commission zu registrieren. Diese Ausnahme erlaubt die Verwendung von durch die U.S. Securities and Exchange Commission zugelassenen Internetportalen, deren Verwendung für Privatplatzierungen durch das bisherige Recht äußerst eingeschränkt war. Ein Anleger kann im Rahmen dieser Ausnahme einen jährlichen Gesamtbetrag, der vom Nettovermögen und vom Jahreseinkommen des Anlegers abhängt in bestimmte Kleinemissionen investieren. Der Gesamtbetrag geht bei Anlegern mit einem Nettovermögen oder Jahreseinkommen von bis zu 40.000 Dollar von 2 % des Nettovermögens oder Jahreseinkommens bis zu einem Maximum von 10.000 Dollar bei Anlegern mit einem Nettovermögen oder Jahreseinkommen ab 100.000 Dollar. Diese Ausnahme soll Crowdfunding ermöglichen. Obwohl es bisher zahlreiche Ausnahmebestimmungen gab, waren die meisten Arten von Angeboten von Wertpapieren, insbesondere jene über das Internet, wegen der rechtlichen Bestimmungen für die Privatplatzierung von Wertpapieren bisher auf Großanleger (accredited investors) und eine beschränke Anzahl von Kleinanlegern (non-accredited investors) beschränkt.
 befreien bestimmte, als "emerging growth companies" bezeichnete Unternehmen von bestimmten Angaben im Wertpapierprospekt und in der laufenden Berichterstattung während maximal fünf Jahren nach der ersten Inanspruchnahme des öffentlichen Kapitalmarkts der USA. Dies schließt eine Befreiung von der Verpflichtung, die Wirksamkeit des Internen Kontrollsystems für die Rechnungslegung durch eine Prüfgesellschaft gemäß Section 404 des Sarbanes-Oxley Act prüfen zu lassen, ein. Bisher waren Unternehmen nach der ersten Inanspruchnahme des öffentlichen Kapitalmarkts der USA für maximal zwei Jahre von genannter Verpflichtung befreit. Darüber hinaus waren schon bisher Unternehmen mit einem Streubesitz mit einer Marktkapitalisierung von unter 75 Millionen Dollar (smaller public companies) von diesen Bestimmungen befreit.
 heben das Verbots der allgemeinen Einholung von Angeboten und der öffentlichen Werbung bei bestimmten Arten von Privatplatzierungen auf.
 erhöhen den Maximalbetrag von Angeboten von Wertpapieren im Rahmen der Ausnahmebestimmung Rule 505 der Regulation D von 5 Millionen auf 50 Millionen Dollar.
 erhöhen die Anzahl der Aktionäre, ab der eine lokale Sparkasse ihre Wertpapiere bei der U.S. Securities and Exchange Commission registrieren lassen muss, von 500 auf 2000.

Meinungen über das Gesetz
Der JOBS Act wurde im US-Kongress sowohl durch die Republikanische Partei als auch durch die Demokratische Partei unterstützt. Das Gesetz wurde durch Unternehmen und Personen aus dem Technologie- und Startupbereich, wie Google, Steve Case (dem Gründer von AOL), Mitch Kapor (dem Gründer von Lotus), Jim Newton (dem Gründer von TechShop) und vielen anderen Anlegern und Unternehmern unterstützt. Auch die National Venture Capital Association unterstützte den Gesetzesentwurf und vertrat die Ansicht, dass dieser fast 100 Jahre alte Vorschriften modernisiert, indem die Verwendung von Onlinediensten für Investitionen in kleine Unternehmen ermöglicht wird. Die Bestimmungen zum Thema Crowdfunding, die Unternehmen gestatten, ihre Wertpapiere über offene Plattformen zu verkaufen, wurden oft mit dem Onlinemodell der Crowdfunding-Plattform Kickstarter zur Finanzierung von Künstlern und Designern verglichen.

Einige Wertpapieraufsichtsbehörden und Konsumenten- und Anlegervertreter, wie die AARP, die Consumer Federation of America, der Council of Institutional Investors und andere lehnten den Gesetzesentwurf ab.  Unter anderem wurde befürchtet, dass die Lockerung von Anlegerschutzbestimmungen Kleinanleger und unerfahrene Anleger der Gefahr von Anlagebetrug aussetzt. Die Consumer Federation of America bezeichnete eine frühere Version des Gesetzes als "eine gefährliche und verrufene Vorstellung, dass die Schwächung von Schutzbestimmungen der Weg zur Schaffung von Arbeitsplätzen sind". Auch Gewerkschaftsverbände, wie die AFL-CIO, die AFSCME, und die National Education Association waren gegen den Gesetzesentwurf.

Es wurde kritisiert, dass die Version des US-Repräsentantenhauses "die Bestimmungen zum Schutz von Anlegern demontieren würde", fragwürdige Vertriebsmethoden legalisieren würde, "Unternehmen, welche den öffentlichen Kapitalmarkt der USA in Anspruch nehmen wollen von einigen der wichtigsten Prüfungsvorschriften, welche der US-Kongress nach dem Enron-Debakel, befreien würde", "ein schreckliches Paket von Gesetzesentwürfen wäre, das essentielle Schutzbestimmungen für Anleger rückgängig machen würde, die Markttransparenz verringern würde und die effiziente Zuordnung (Allokation) von Kapital verzerren würde".

Einzelnachweise

Crowdfunding
Recht (Vereinigte Staaten)

Jumpstart Our Business Startups Act


Real Teatro di San Carlo ("Kraljevsko kazalište Svetog Karla"), kako ga je izvorno nazvala monarhija Bourbona, ali danas poznato samo kao Teatro (di) San Carlo, je operna kuća u Napulju, Italija, povezana s Kraljevskom palačom i uz Piazzu del Plebiscito. To je najstarija kontinuirano aktivna operna dvorana na svijetu, otvorena 1737., desetljećima prije milanske Scale ili venecijanske La Fenice.

Operna sezona traje od kraja studenog do srpnja, a baletna sezona od prosinca do početka lipnja. Kuća je nekada imala kapacitet od 3.285 sjedećih mjesta, ali je sada smanjen na 1.386 sjedećih mjesta. S obzirom na veličinu, strukturu i starinu, bio je uzor za kazališta koja su se kasnije gradila u Europi.

Povijest operne kuće
Po narudžbi burbonskog kralja Karla VII od Napulja (Carlo VII na talijanskom), Charles je želio obdariti Napulj novim i većim kazalištem koje bi zamijenilo staro, oronulo i premalo Teatro San Bartolomeo iz 1621., koje je dobro služilo gradu, osobito nakon što se Scarlatti preselio tamo 1682. i počeo stvarati važno operno središte koje je postojalo sve do 1700-ih.

Tako je San Carlo svečano otvoren 4. studenoga 1737., na kraljev imendan, izvedbom opere Achille in Sciro Domenica Sarra, koja se temelji na Metastasiovu libretu iz 1736. koji je te godine uglazbio Antonio Caldara. Kao što je bilo uobičajeno, ulogu Ahila igrala je žena, Vittoria Tesi, zvana "Moretta"; u operi su također sudjelovali sopranistica Anna Peruzzi, zvana "Parrucchierina" i tenor Angelo Amorevoli . Sarro je također dirigirao orkestrom u dva baleta kao intermezzi, koje je kreirao Gaetano Grossatesta, sa scenama koje je dizajnirao Pietro Righini. Prve sezone istaknule su kraljevsku sklonost plesnim točkama, a među izvođačima su bili poznati kastrati.

U kasnom 18. stoljeću Christopha Willibalda Glucka pozvao je u Napulj impresario Tufarelli da režira njegova Clemenza di Tito iz 1752. u kazalištu, a Johann Christian Bach 1761.-62. donio je dvije opere, Catone in Utica i Alessandro nell'Indie .

1737.: Izgradnja Teatra di San Carlo
Novu zgradu opere projektirao je Giovanni Antonio Medrano, vojni arhitekt. Angelo Carasale, bivši ravnatelj San Bartolomea, imao je primarnu odgovornost za dizajniranje složenog namještaja Teatra di San Carlo. Gledalište u obliku potkove najstarije je na svijetu. Sagrađena je stajala 75.000 dukata. Dvorana je bila dugačka 28,6 metara i široka 22,5 metara, sa 184 lože, uključujući i one na prosceniju, raspoređene u šest redova, plus kraljevska loža koja je mogla primiti deset osoba, što je ukupno 1379 sjedećih mjesta. Uključujući stajaća mjesta, kazalište je moglo primiti više od 3000 ljudi. Izbirljivi skladatelj i violinist Louis Spohr vrlo je temeljito pregledao veličinu i akustična svojstva ove operne kuće 15. veljače 1817. i zaključio da:

Cijenjena zbog svoje arhitekture, zlatnih ukrasa i raskošne plave presvlake (plava i zlatna bile su službene boje Bourbona), San Carlo je sada bila najveća operna kuća na svijetu. U odnosu na moć postojećeg burbonskog Kraljevstva dviju Sicilija, Beauvert primjećuje da je dizajn kuće, sa svojih 184 kutije bez ikakvih zavjesa, bio takav da "nitko ne može izbjeći nadzor suverena" koji je imao privatni pristup iz Kraljevske palače.

Godine 1809. Domenico Barbaia imenovan je upraviteljem kraljevskih opernih kuća u Napulju i ostao je na čelu do 1841. Ubrzo je stekao reputaciju inovativnih i blistavih produkcija, koje su privukle i publiku i vodeće pjevače u opernu kuću.

Od veljače 1816. do siječnja 1817.: uništenje u požaru i ponovna izgradnja

Dana 13. veljače 1816. tijekom generalne probe za baletnu izvedbu izbio je požar koji se brzo proširio i uništio dio zgrade.

Po nalogu kralja Ferdinanda IV ., još jednog burbonskog monarha i sina Charlesa III., koji je koristio usluge Antonija Niccolinija, Barbaia je uspio obnoviti opernu kuću u roku od deset mjeseci. Preuređena je u tradicionalno gledalište u obliku potkove s 1444 sjedala i proscenijem širine 33,5 m i visine 30 m. Pozornica je bila duboka 34,5m. Niccolini je ukrasio u unutrašnjosti reljefa koji prikazuje "Vrijeme i sat".

Središnju freskastu stropnu sliku Apolona koji predstavlja Minervi najveće pjesnike svijeta naslikali su Antonio, Giuseppe i Giovanni Cammarano.

Dana 12. siječnja 1817. ponovno izgrađeno kazalište svečano je otvoreno djelom Il sogno di Partenope Johanna Simona Mayra . Stendhal je prisustvovao drugoj večeri inauguracije i napisao: "Ne postoji ništa u cijeloj Europi, neću reći da se može usporediti s ovim kazalištem, ali što daje i najmanju predodžbu o tome kakvo je..., zasljepljuje oči, zanosi dušu...".

Godine 1844. operna kuća je ponovno uređena pod Niccolinijem, njegovim sinom Faustom i Francescom Mariom dei Giudice. Glavni rezultat bila je promjena izgleda interijera u sada već tradicionalnu crvenu i zlatnu.

Kasno 19. stoljeće, poslije Drugog svjetskog rata i obnove u 21. stoljeću
Osim stvaranja jame za orkestar, koju je predložio Verdi 1872., instalacije struje 1890., kasnijeg ukidanja središnjeg lustera, izgradnje novog foajea i novog krila za garderobe, kazalište nije doživjelo nikakve značajne promjene. mijenja do popravka štete od bombardiranja 1943.

Tijekom Drugog svjetskog rata zgrada opere oštećena je bombama. Nakon oslobođenja Napulja u listopadu 1943., Peter Francis iz Kraljevskog topništva organizirao je popravke oštećenog foajea i, tri tjedna kasnije, ponovno otvorio zgradu s glazbenom revijom. Budući da je zgrada bila osposobljena za nastupe, više glazbenika i pjevača stalo je na raspolaganje, a prva operna izvedba održana je 26. prosinca 1943., matineja Puccinijeve La bohème. Franjo je ostao još dvije godine, producirajući 30 opera. 9. srpnja 1946. američki bariton Lawrence Tibbett pjevao je naslovnu ulogu u Rigolettu pred publikom koja je uključivala visoke vojne osobe Sredozemnog kazališta operacija i trupe savezničkih snaga.

Do početka dvadeset i prvog stoljeća, operna kuća pokazivala je svoju starost sa zastarjelim scenskim strojevima, neadekvatnim sadržajima za posjetitelje i nedostatkom klima uređaja. Kao odgovor, regionalna vlada Campanie financirala je obnovu vrijednu 67 milijuna eura tijekom šest mjeseci 2008. i šest mjeseci 2009. koja je uključivala restauraciju dekora i stvaranje nove dvorane za probe. Kao što je navedeno u časopisu Gramophone, operna kuća ponovno je otvorena 27. siječnja 2010. s Mozartovom La Clemenza di Tito, na 254. godišnjicu skladateljeva rođenja: "Radovi na obnovi dovršeni su prošle godine pod vodstvom arhitektice Elisabette Fabbri i namijenjeni su vraćanju Teatra San Carlo u kakvom je stanju nakon ponovne izgradnje koju je Antonio Niccolini izvršio nakon požara 1816. Projekt je uključivao 300 radnika dan i noć."

Veliko doba napuljske opere

U to je vrijeme napuljska škola opere uživala veliki uspjeh diljem Europe, ne samo na polju opere buffa nego i na polju opere seria. U napuljsku školu opernih skladatelja spadali su Feo, Porpora, Traetta, Piccinni, Vinci, Anfossi, Durante, Jommelli, Cimarosa, Paisiello, Zingarelli i Gazzaniga. Napulj je postao prijestolnica europske glazbe, a čak su i strani skladatelji izvođenje svojih skladbi u kazalištu San Carlo smatrali ciljem svoje karijere. Među tim skladateljima bili su Hasse (koji se kasnije nastanio u Napulju), Haydn, Johann Christian Bach i Gluck.

Slično su najugledniji pjevači nastupali i učvrstili svoju slavu u San Carlu. Među njima su bili Lucrezia Anguiari, zvana "La Cocchetta", glasoviti kastrat Giovanni Manzuoli, Caffarelli (Gaetano Majorano), Farinelli (Carlo Broschi), Gizziello (Gioacchino Conti) i Gian Battista Velluti, posljednji kastrat. Caffarelli, Farinelli i Gizziello bili su proizvodi lokalnih konzervatorija u Napulju.

Skladatelji u rezidenciji
Od 1815. do 1822. Gioachino Rossini bio je kućni skladatelj i umjetnički ravnatelj kraljevskih opernih kuća, uključujući San Carlo. Tijekom tog razdoblja napisao je deset opera među kojima su Elisabetta, regina d'Inghilterra (1815), La gazzetta, Otello, ossia il Moro di Venezia (1816), Armida (1817), Mosè in Egitto, Ricciardo e Zoraide (1818), Ermione, Bianca e Falliero, Eduardo e Cristina, La donna del lago (1819), Maometto II (1820) i Zelmira (1822).

Redoviti pjevači tog razdoblja bili su Manuel Garcia i njegova kći Marija Malibran, Clorinda Corradi, Giuditta Pasta, Isabella Colbran, Giovanni Battista Rubini, Domenico Donzelli i dva velika francuska rivala Adolphe Nourrit i Gilbert Duprez.

Nakon skladbe Zelmire, Rossini je napustio Napulj s Colbranom koji je prije bio ljubavnik Domenica Barbaije. Par se ubrzo nakon toga vjenčao.

Na mjesto Rossinija Barbaja je prvo angažirao Giovannija Pacinija, a zatim još jednu zvijezdu talijanske opere u usponu, Gaetana Donizettija . Kao umjetnički ravnatelj kraljevskih opernih kuća, Donizetti je ostao u Napulju od 1822. do 1838., skladajući šesnaest opera za kazalište, među kojima su Maria Stuarda (1834.), Roberto Devereux (1837.), Poliuto (1838.) i slavna Lucia di Lammermoor ( 1835), napisano za sopran Tacchinardi-Persiani i za tenor Duprez.

Vincenzo Bellini, rođeni Sicilijanac, također je postavio svoje prvo djelo, Bianca e Fernando, u San Carlu.

Uz kazalište je bio vezan i Giuseppe Verdi . Godine 1841. tamo je izveden njegov Oberto Conte di San Bonifacio, a 1845. napisao je svoju prvu operu za kazalište, Alzira ; druga, Luisa Miller, uslijedila je 1849. Njegov treći trebao je biti Gustavo III, ali je cenzor napravio toliko značajne promjene da nikad nije izveden u toj verziji niti pod tim naslovom (sve dok ponovno stvorena verzija nije dana 2004.). Kasnije je izvedena u Rimu uz značajne izmjene radnje i mjesta, dok je naslov postao Un ballo in maschera.

Među dirigentima i skladateljima koje je imenovalo Teatro San Carlo bio je slavni i ekscentrični francuski harfist i skladatelj Nicolas-Charles Bochsa, koji je bio u pratnji svoje ljubavnice, engleske primadone Anne Bishop, s kojom je bio na svjetskoj turneji. Dirigirao je nekoliko opera (1844.–1845.) u San Carlu s Annom Bishop kao primadonom. Tamo je pjevala 327 puta u 24 opere.

Pad i oživljavanje krajem 19. stoljeća
Ujedinjenje Italije 1861. dovelo je do toga da je Napulj izgubio svoj status glazbenog središta Italije i doma vodeće operne kuće u zemlji u La Scalu kako su se moć i bogatstvo selili prema sjeveru. Do 1874. pad prihoda od nastupa doveo je do zatvaranja operne kuće na godinu dana. Njegovo se bogatstvo moglo oporaviti zahvaljujući kontinuiranoj podršci u drugoj polovici devetnaestog stoljeća iu dvadesetom stoljeću Giacoma Puccinija i drugih skladatelja verističkih opera, poput Pietra Mascagnija, Leoncavalla, Giordana i Cilee, koji su postavljali njihova djela ovdje.

U kasnom devetnaestom stoljeću, kuća je stvorila vlastiti interni orkestar pod vodstvom Giuseppea Martuccija, što je pomoglo privlačenju niza cijenjenih dirigenata uključujući Artura Toscaninija, Pietra Mascagnija i skladatelja Richarda Straussa, čiji je utjecaj proširio repertoar operne kuće.

Jedan izvođač koji se nije pojavio u Napulju od 1901. nadalje bio je Enrico Caruso, rođen u Napulju, koji je nakon što ga je dio publike izviždao tijekom izvedbe L'elisir d'amore, obećao da se više nikada neće vratiti.

Dirigenti

Glavni dirigenti
Elio Boncompagni  (1979. - 1982.)
Salvatore Accardo (1993. – 1995.)
Gabriele Ferro (1999. – 2004.)
Gary Bertini (2004. – 2005.)
Jeffrey Tate (2005. – 2010.)
Nicola Luisotti (2012. – 2014.)
Juraj Valčuha (2016. - 202.)
Dan Ettinger (2023. – danas)
Glavni gost dirigent
Maurizio Benini (2010. - .2011)
Počasni dirigent
Zubin Mehta (2016. – danas)

Povezani članci

 Glazba Napulja

Izvori
Citati

Bibliografija
Beauvert, Thierry (1985), Opera Houses of the World, The Vendome Press, New York, 1995.

Lynn, Karyl Charna (2005), Italian Opera Houses and Festivals, Lanham, MD: The Scarecrow Press, Inc.
Spohr, Louis, (trans./ed. Henry Pleasants, 1961), The Musical Journeys of Louis Spohr, Journey to Switzerland and Italy 1815–17.  Norman: University of Oklahoma Press

Daljnje čitanje
 Allison, John (ur.) (2003.), Great Opera Houses of the World, dodatak Opera Magazine, London
Eisenbeiss, Philip (2013), Bel Canto Bully: The Life of the Legendary Opera Impresario Domenico Barbaja. London: Haus Publishing,
Zeitz, Karyl Lynn (1991), Opera: the Guide to Western Europe's Great Houses, Santa Fe, New Mexico: John Muir Publications.

Vanjske poveznice

 Službena stranica Teatra di San Carlo (engleski)
 Teatro di San Carlo na Googleovom kulturnom institutu

Kazalište
Napulj
Neoklasicističke građevine u Napulju

Teatro di San Carlo


الجَوَأوِدَة قرية تونسية تقع في ولاية بنزرت. ترقيمها البريدي هو 7042.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

الجواودة (بنزرت)


Şeyh Abdullah Servet Efendi (Soyadı Kanunu'ndan sonra Abdullah Servet Akdağ) TBMM 1. Dönem Bursa milletvekilliği yapmış, Nakşibendi Şeyhi sıfatıyla İrşad Heyetleri ve Yeşil Ordu Cemiyeti konularında faaliyetleri bulunmuş, Cumhuriyet'in ilanından sonra Türkiye adına yurtdışı faaliyetleri de yürütmüş bir din adamıdır.

1880'de Kastamonu-Tosya ilçesi'nde doğdu. Kuzey Kafkasya'dan Anadolu'ya göç etmiş bir aileden Ahmet Efendi'nin oğludur. İlk öğrenimini Tosya İptidai Mektebi'nde yaptı. Orta öğrenimini de Tosya Rüştiyesi'nde tamamladıktan sonra Kastamonu İdadisi'nden mezun oldu. Ayrıca İstanbul'da Aksaray Medresesi'nde öğrenim gördü. Müderrislik icazetini ise, Bursa Medresesi Müderrislerinden Hacı Mustafa Efendi'den aldı.

Öğrenimi sonrasında 14 Kasım 1899 tarihinde Bursa İli Mektupçuluk Kalemi'nde mümeyyizlik ile devlet hizmetine girdi. 1 Aralık 1913'te Bursa Vaizliği'ne atandı. Nakşibendi Dergahı Şeyhi sıfatıyla mütareke sonu dönemde Milli Mücadele'den yana vaazlarıyla halkı aydınlatmaya çalıştı. Bu nedenle 30 Haziran 1919'da görevinden alındı. TBMM 1. Dönem için yapılan seçimlerle Bursa Milletvekili olarak 23 Nisan 1920 açılışında hazır bulundu. Mecliste İrşad, Şeriye, Tapu Kadastro, Milli Eğitim ve Tasarı komisyonlarında çalıştı.

Beypazarı isyanı olayından sonra, bu olayın bütün ülkenin temel cehalet illetinin bir zerresi olduğunu, cezanın son tedbir olarak ele alınmasını, aydınlatma ve uyanmanın da din adamlarının en kutsal ödevlerinden olduğunu söyleyerek, İrşad Heyetleri'nin kuruluşuna öncülük etti.

Abdullah Servet Efendi, İstiklâl Mahkemesinde de görev yaptı. 22 Kasım 1920'de Diyarbakır İstiklâl Mahkemesine üye seçildi. Ancak görevine 22 Ocak 1921 tarihinde son verildi.

Öte yandan, Abdullah Servet Efendi, Mustafa Kemal Paşa'nın da onayı alınarak kurulan Yeşil Ordu Cemiyeti'nin kurucuları arasında yer aldı. Cemiyetin sonradan zararlı olmaya başlaması ve özellikle Çerkes Ethem'le işbirliğine girmesi nedeniyle kapatılmasına karar verildi. Fakat Servet Efendi, Tokat milletvekili Nazım Resmor ve Afyon milletvekili Mehmet Şükrü Koç gibi milletvekilleriyle birlikte cemiyetin faaliyetlerini gizliden sürdürdü. Cemiyetin yıkıcı çalışmalarının Ankara İstiklâl Mahkemesi'ne intikal etmesi üzerine, mahkemenin bu yöndeki isteği dikkate alınarak, Nazım ve Mehmet Şükrü Beylerle birlikte 21 Mart 1921'deki gizli birleşimde Servet Efendi'nin yasama dokunulmazlığı kaldırıldı. Yapılan yargılama sonunda suçsuzluğu anlaşıldı ve beraat etti. Bunun üzerine bu kez de Meclis, 9 Mayıs 1921 tarihli oturumunda Mehmet Şükrü Koç ile birlikte söz konusu olaydan sorumsuzluğuna karar verdi.

Milletvekilliği süresince Meclis'te çeşitli konularda ikisi gizli oturumda olmak üzere 14 konuşma yaptı. Milletvekilliği sona erince politika ile ilgisini kesti. Bir kaynağa göre, 1927-1937 yılları arası Mustafa Kemal Atatürk'ün özel emriyle Mısır, Yemen, Suudi Arabistan, Hindistan ve Pakistan'da iyi niyet elçisi olarak Türkiye'yi tanıtma faaliyetlerinde bulundu. Bu bilgi belgelenememekte ise de, 1937'de Hatay'a yerleşerek bölgenin bağımsızlığı ve Türkiye'ye katılması konusunda yararlı çalışmalar yaptığı bilinmektedir.

Abdullah Servet Akdağ, 18 Ekim 1939'da Hatay Müftülüğü'ne atandı ve 12 Haziran 1942'de bu görevden emekliye ayrıldı. Hayatının kalan kısmını Ankara ve İstanbul'da, 1950'den itibaren de İzmir'de sürdürdü. 10 Haziran 1962'de öldü. Evli ve on çocuk babası idi. Mecliste "Şeyh Servet Efendi" olarak anılırdı.

Milli Mücadele'deki hizmeti nedeniyle Yeşil Şeritli İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilmiştir.

Kaynakça
 Diyanet İşleri Başkanlığı

TBMM 1. dönem Bursa milletvekilleri
1880 doğumlular
1962 yılında ölenler
Yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Dağıstan asıllı Türkler
Kastamonu doğumlu siyasetçiler
Türk din adamları
Yeşil Ordu Cemiyeti
Diyarbekir İstiklâl Mahkemesi üyeleri
İstiklâl mahkemeleri sanıkları

Abdullah Servet Akdağ


Joseph Gedaliah Klausner  (; 20 August 1874 – 27 October 1958), was a Lithuanian-born Israeli historian and professor of Hebrew literature. He was the chief redactor of the Encyclopedia Hebraica. He was a candidate for president in the first Israeli presidential election in 1949, losing to Chaim Weizmann.  Klausner was the great uncle of Israeli author Amos Oz.

Biography
Joseph Klausner was born in Olkeniki, Vilna Governorate in 1874. At the turn of the 20th century, the Klausners left Lithuania and settled in Odessa. Klausner was active in the city's scientific, literary and Zionist circles. He was a committed Zionist who knew Theodor Herzl personally and attended the First Zionist Congress.

In 1912, Klausner visited Palestine for the first time, and settled there in 1919. In 1925, he became a professor of Hebrew literature at the Hebrew University of Jerusalem.  He specialized in the history of the Second Temple period. Although not an Orthodox Jew, he observed Sabbath and the dietary laws. He had a wide grasp of the Talmud and Midrashic literature.

Joseph Klausner was a member of the circle of Russian Zionist political activists from Odessa, which included Ze'ev Jabotinsky and Menachem Ussishkin. Although not a 'party man,' he supported Revisionist Zionism. In July 1929, Klausner established the Pro-Wailing Wall Committee to defend Jewish rights, and resolve problems over access and arrangements for worship at the Western Wall. His house in Talpiot neighborhood of Jerusalem was destroyed in the 1929 Palestine riots.

Despite his Zionist ideology, Klausner had numerous disagreements with Chaim Weizmann. The two were candidates in the presidential election of 1949; Weizmann was declared the first President of Israel.

Academic career
Klausner earned his PhD in Germany. One of his most influential books was about Jesus. The book Jesus of Nazareth, and its sequel, From Jesus to Paul, gained him fame. In it, Klausner described how Jesus was best understood as a Jew and Israelite who was trying to reform the religion, and died as a devout Jew. Herbert Danby, an Anglican priest, translated the work from Hebrew into English so that English scholars might avail themselves of the information. A number of clergymen, incensed at Danby for translating the book, demanded his recall from Jerusalem. Later in his career, he was given a chair in Jewish history.

Amos Oz described his childhood visits to Klausner's house in Talpiot and his impression of Klausner's erudition in his memoir, A Tale of Love and Darkness.

Awards and recognition

In both 1941 and 1949, Klausner was awarded the Bialik Prize for Jewish thought.
In 1958, he was awarded the Israel Prize in Jewish studies.
In 1982, in recognition of his scholarly achievements, the State of Israel issued a stamp with his picture on it.

Published works

See also
List of Israel Prize recipients
List of Bialik Prize recipients

References

External links

"Into the fray: Joseph Klausner's approach to Judaism and Christianity in the Greco-Roman world". Dissertation.
(Univ. of) Heidelberg's Hope, address by Fania Oz-Salzberger, great-great-niece of Klausner
 Herbert Danby: "The Jew and Christianity, Jewish attitude towards Christianity", ch.5 (I propose to bring this series of lectures to an end by describing...Dr. Joseph Klausner's Jesus of Nazareth : his Times, his Life and his Teaching; and by indicating the kind of reception which this book has met within various Jewish circles...) read all online on archive.org
The film that saved the wall

1874 births
1958 deaths
People from Varėna District Municipality
People from Troksky Uyezd
Lithuanian Jews
Lithuanian emigrants to Mandatory Palestine
Jews from Mandatory Palestine
Israeli people of Lithuanian-Jewish descent
Zionist activists
Candidates for President of Israel
Israeli historians
Israeli historians of religion
Historians of Jews and Judaism
Critics of the Christ myth theory
Academic staff of the Hebrew University of Jerusalem
Israel Prize in Jewish studies recipients who were historians
Burials at Har HaMenuchot

Joseph Klausner


El accidente del Mil Mi-17 de Pawan Hans Helicopters fue un accidente de un Mil Mi-17 operado por Pawan Hans el 19 de abril de 2011. El helicóptero transportaba a dieciocho pasajeros y cinco tripulantes. El vuelo despegó del Aeropuerto Internacional Lokpriya Gopinath Bordoloi de Assam rumbo al helipuerto próximo a la población de Tawang Town en el distrito de Tawang. El vuelo estaba intentando aterrizar en el helipuerto situado en lo alto de una colina pero el helicóptero se estrelló en un barranco de 15 metros de alto respecto al helipuerto y se incendió. El accidente tuvo lugar en torno a las 1:30 p. m. Murieron 19 de las 23 personas a bordo.

Respuestas
Las fuentes de Pawan Hans dijeron que el helicóptero se incendió, rompiéndose en pedazos y estrellándose cerca del helipuerto civil de Tawang en torno a las 13:57 horas. El helicóptero había despegado a las 12:45 horas, según las mismas fuentes.

Un funcionario del Directorado General de Aviación Civil (DGCA) dijo que según las investigaciones iniciales el helicóptero estrellado en proceso de aterrizaja de estrelló "debido seguramente al viento de cizalladura y las corrientes descendentes mientras aterrizaba y se prendió en llamas en el impacto contra tierra".

Aeronave
La aeronave involucrada, un Mil Mi 17, registro VT-PHF, ya se había visto envuelto en un aterrizaje de emergencia con anterioridad en la misma región.

Víctimas
Los muertos fueron identificados como Anita, A Baruah, Dr Tendon, Dr Asif, R Asif, Jahara, Asif, Master Asif, A Sharma, Amit K Sarawgi, N Botha, Col Sharma, W Bhatia, T Mustafa.

Los tres tripulantes muertos fueron el segundo de a bordo Capitán Tiwari, la TCP A Dixit y el ingeniero de mantenimiento S B Kulkarni.

Además del Capitán Varun Gupta, los otros supervivientes fueron Randiv Kumar Chaturvedi, Dorjee Wangdi, Rishi Bothra, Rajendra Pal y Karishma Sarawgi. Aunque se cuenten entre los superviviente Rishi Bothra y Karishma Sarawgi fallecieron más tarde a causa de las lesiones causadas por las quemaduras.

Además, en el informe final se dijo que el accidente pudo haber sido sobrevivible, pero que los servicios de bomberos fueron inadecuados y hubo falta de disponibilidad de equipo de emergencia y personal entrenado.

Investigación
La DGAC de la India investigó el accidente y concluyó que la causa directa del accidente fue que el helicóptero pasó por debajo del helipuerto unos 27 metros y se hundió por debajo de la altura del helipuerto alrededor de un metro.

El movimiento hacia adelante y la lenta velocidad de descenso hicieron que la pata oleo izquierda se cortara. Esto le dio un ligero margen izquierdo al helicóptero. Alrededor de este tiempo, el colectivo se aumentó a 13,8 para aumentar el empuje del rotor.

La ligera inclinación y el aumento del empuje del rotor aumentaron el momento angular del helicóptero hasta tal punto que la inclinación aumentó de 85,0 en un segundo. Los rotores golpean el comienzo del helipuerto provocando la rotura de los rotores. Al existir una fuerte pendiente adyacente al helipuerto, el helicóptero se deslizó en esta pendiente y casi se volcó de espaldas después del accidente. Posteriormente, se incendió y quedó totalmente destruido.

Hechos y factores contribuyentes

 El copiloto había advertido al capitán que verificara la altura en el rodaje final.
 El helicóptero estaba por encima del AUW especificado para esa elevación y temperatura según el SOP y el Manual de vuelo.
 El helicóptero casi se detiene pero con una ligera velocidad de avance y una velocidad de descenso muy baja justo antes del helipuerto. Impactó la cara vertical del helipuerto. Esto resultó en daños a trenes de aterrizaje. La pierna oleo izquierda se cortó, lo que provocó un ligero giro a la izquierda. Al mismo tiempo, el Capitán había reaccionado levantando el aparato a un nivel muy alto que resultó en un vuelco dinámico.
 Las tripulación no estaba usando las lecturas de QNH y temperatura dadas por control de tráfico aéreo.
 Hubo una supervisión inadecuada de las operaciones de vuelo en PHHL.
 Muchas infracciones de la seguridad de los vuelos no se controlaron ni se denunciaron.
 Los puestos de alta dirección con respecto a los pilotos no estaban siendo llenado durante largos períodos de tiempo, lo que lleva a esta supervisión inadecuada en PHHL.
 Los registros de mantenimiento y servicio en PHHL eran inadecuados y sospechosos.

Referencias

Accidentes e incidentes aéreos de 2011
India en 2011
Accidentes e incidentes aéreos en India
Accidentes de helicóptero

Accidente del Mil Mi-17 de Pawan Hans Helicopters


Frederico Guilherme Lorena ( – ) foi um militar brasileiro.

Foi nomeado primeiro comandante do cruzador Almirante Tamandaré em 1890, sendo um dos líderes revoltosos da Revolta da Armada de 1893, sendo posteriormente considerado um desertor pela Marinha do Brasil. Com a instalação em 14 de outubro de 1893 de um Governo Federal paralelo e provisório, com capital na cidade de Nossa Senhora do Desterro (atualmente Florianópolis), foi nomeado seu chefe, cujo poder foi conferido pelo chefe da Armada Brasileira, Custódio José de Mello, líder da Revolta da Armada.

Localizado pelas forças republicanas brasileiras em Montevidéu, foi preso e executado a mando do coronel Antônio Moreira César, junto a seus sobrinhos, o 1º tenente Delfino Lorena e o guarda-marinha Pedro Lorena. Foi morto em 1 de junho de 1894, a tiros de fuzil Comblain, na Fortaleza de Santa Cruz de Anhatomirim.

Referências

Fuzilados em Anhatomirim (1894)

Frederico Guilherme Lorena


A Private Cosmos (cu sensul de Cosmos privat, 1968) este un roman științifico-fantastic al scriitorului american Philip José Farmer. Este al treilea roman din seria de romane World of Tiers (1965–93).

Cadru
Romanul și seria au loc într-o serie de universuri construite artificial, create și conduse de ființe decadente (numite "Lorzi") care sunt identice din punct de vedere genetic cu oamenii, dar se consideră superioare, acestea au moștenit o tehnologie avansată pe care nu o mai înțeleg. Această tehnologie permite "Lorzilor"  (sau "Thoans" așa cum i-a denumit Farmer în introducerea sa pentru un joc video RPG) să creeze forme noi de viață și, de asemenea, să prevină îmbătrânirea sau boala, făcându-i efectiv nemuritori. Tehnologia lor le permite, de asemenea, să creeze mici universuri artificiale (ca de exemplu universul buzunar), planete și stele în aceste universuri și să modifice legile fizicii (de exemplu, schimbarea comportamentului gravitației) pentru a crea fenomene neobișnuite sau interesante în aceste universuri. Călătoria instantanee în interiorul și/sau între aceste universuri este realizată prin utilizarea porților care par să funcționeze ca dispozitive de teleportare sau ca mijloc de a crea găuri de vierme între diferitele regiuni ale spațiului.

Prezentare

Primul roman al seriei World of Tiers care-l prezintă pe Kickaha născut pe Pământ. Jadawin și soția lui au dispărut, lăsând Lumea nivelurilor amenințată de invazie și haos. Corpurile omenești preluate de mințile Lordului se revarsă prin porți neexplorate. Ele caută două lucruri: dominația fiecărui cosmos privat și moartea trădătorului (Trickster), care știe prea multe.

Primire

Note

Legături externe

 A Private Cosmos, sfreviews.net

Vezi și
1968 în literatură
Realitatea simulată în ficțiune

Romane din 1968
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Philip José Farmer
1968 în științifico-fantastic

A Private Cosmos


Agrilus sericeipilis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Referências

sericeipilis

Agrilus sericeipilis


Warrandyte is a suburb of Melbourne, Victoria, Australia, 24 km north-east of Melbourne's Central Business District, located within the City of Manningham local government area. Warrandyte recorded a population of 5,541 at the .

Warrandyte is bounded in the west by the Mullum Mullum Creek and Target Road, in the north by the Yarra River, in the east by Jumping Creek and Anzac Road, and in the south by an irregular line from Reynolds Road, north of Donvale, Park Orchards and Warrandyte South.

Warrandyte was founded as a Victorian town, located in the once gold-rich rolling hills east of Melbourne, and is now on the north-eastern boundary of suburban Melbourne. Gold was first discovered in the town in 1851 and together, with towns like Bendigo and Ballarat, led the way in gold discoveries during the Victorian gold rush. Today Warrandyte retains much of its past in its surviving buildings of the Colonial period and remains a twin community with North Warrandyte, which borders the Yarra River to its north.

Etymology

In Australian Aboriginal mythology (see dreamtime), a Wurundjeri dreamtime story tells of a great eagle; "the all powerful, ever watchful creator of the world", named Bunjil, who "once gazed down upon his people from the star Altair and saw their wrong doing. Awaiting their return, with a mighty crash of thunder, he hurled down a star to destroy them". Where the star struck created a gorge in which much of the town today is located. Bunjil's people remembered the spot, and referred to it as Warrandyte, speculated to mean "that which is thrown".

History

In 1851, gold was first discovered in Victoria, in Warrandyte, at Anderson's Creek, by Louis Michel, the approximate location of the site is marked by a cairn on Fourth Hill, in the Warrandyte State Park. While some mining did occur in the area throughout the peak of the gold rush, it was not until the late 19th century, after gold discoveries reduced in the more popular regions, that the area around Warrandyte was intensively mined, particularly around Fourth Hill and Whipstick Gully. Some areas continued to be mined up until the 1960s. Warrandyte Post Office opened on 1 August 1857.

In the early 20th century, Warrandyte (mainly now North Warrandyte) became a popular destination for artists of the Heidelberg School, who sought subject matter further into the bush. This led to the development of an artists camp and small colony. Though not as substantial as the older colonies at Heidelberg and Box Hill, several artists, such as Clara Southern and Walter Withers, who were associated with the Heidelberg School, took up residence in Warrandyte. Others followed, including Penleigh Boyd, Harold Herbert, Jo Sweatman and Gus McLaren, all of North Warrandyte.

Bushfires
Major bushfires have swept through Warrandyte throughout history, and the town was at the centre of the Black Friday bushfires in 1939, in which 71 people lost their lives. The 1962 fires also devastated North Warrandyte. Many houses were destroyed and many lives lost. In 2009 the Black Saturday fires in Kinglake were 15 minutes away from North Warrandyte. On 9 February 2014, a bushfire broke out in Warrandyte burning approximately 10 hectares and destroying 3 houses. Major bushfires to have swept through Warrandyte include:

1851 - 6 February "Black Thursday"
1939 - 13 January "Black Friday"
1962 -  14–16 January
2014 - 9 February

Geography

Warrandyte is situated on the southern banks of the Yarra River. The river and hills surrounding the town were once rich in gold and the ruins of mineshafts and tunnels can be found throughout the Warrandyte State Park, amongst other locations. While the central town itself is nestled into a gorge on the river, the suburb covers a reasonably large area of land and can be divided up into the following sections:

Central Warrandyte comprises the main street of Ringwood-Warrandyte Road and Heidelberg-Warrandyte Road (Yarra Street), Pound Bend and the southern banks of the Yarra River.

Andersons Creek flows from neighbouring South Warrandyte and Warranwood into the Yarra just before the beginning of Pound Bend. This area is where several gullies converge and create a geographical hole, with Fourth Hill to the east and the hills on the eastern banks of the Mullum Mullum Creek to the west. This becomes evident when driving through Warrandyte on Heidelberg-Warrandyte Road, as the hills guide the road down towards Andersons Creek.

The Eastern banks of the Mullum Mullum Creek were home to vast orchards overflowing from neighbouring East Doncaster and as a result, much of the vegetation has been cleared. Today the area is covered in large residential properties due to local council regulations allowing land to be subdivided into larger sites.

Transportation

Warrandyte is serviced primarily by the private car, however a bus service actively operates along the main roads of Ringwood-Warrandyte Road and Heidelberg-Warrandyte Road (Yarra Street).

Community

 The Pottery Expo  at Warrandyte was instigated by local studio potter, Jane Annois in February 2001. It is now an annual event run each February, showcasing the work of selected studio ceramic artists from around Australia, along with international guest artists. The Warrandyte Festival, one of the last remaining volunteer-run festivals in Victoria, is held every year in mid March. Typically, the festival features a variety of attractions. Many stalls sell local produce or crafts and there are numerous historical exhibits, as well as safety demonstrations by the CFA.
Warrandyte is serviced by the community newspaper Warrandyte Diary.
 established in 1970 by local screenwriter Cliff Green and Journalist Lee Tindale and  Cartoonist Jock Macneish. The Diary has provided news, information and entertainment to Warrandyte and its surrounding communities for more than 50 years.

Facilities

Warrandyte contains a general post office, tennis courts, a community centre, an RSL, several bed and breakfasts, restaurants, a police station, a Country Fire Authority fire station, two kindergartens, two recreational ovals (AFL Football and Cricket), Warrandyte Community Church, Uniting and Anglican places of worship, Andersons Creek Cemetery and a Scout hall, canoe launching ramps, a skatepark, nurseries and tearooms and the Crystal Brook Holiday Centre. It also has a thriving arts community including theatre, pottery and painting centred at the Mechanics Institute Hall.

Warrandyte has two completely community owned and run micro-retirement villages operated as a co-operative - unique in Victoria.

Educational Facilities in Warrandyte:
 Warrandyte High School
 Andersons Creek Primary School
 Warrandyte Primary School

Places of Worship:
St Stephen's Anglican Church, Stiggants Road

Shopping Strips & Centres:
 Goldfields Plaza
 Street Shops either side of the Main Roads, around the main bridge.

Parklands and recreation

Activities include walking, bike riding, mountain biking, tennis, basketball, Australian football, cricket, swimming in the Yarra River, canoeing, kayaking, skateboarding and bushwalking, among many others.

Parks, Gardens and Reserves in Warrandyte:
 Warrandyte State Park (including Pound Bend, Fourth Hill, Black Flat, Mount Lofty and other areas)
 Pound Bend Reserve
 Stiggants Reserve
 Warrandyte Reserve/Taroona Reserve (Home to the Warrandyte Cricket Club, which was formed in 1855, Warrandyte "The Bloods" Football Club, competing in the Eastern Football League and Junior Football Clubs and Warrandyte Netball Club)
 Longridge Farm
 Alexander Reserve
 Currawong Bush Park (Environment Centre and Wildlife Enclosure)
 Wildflower Reserve
 Andersons Creek Streamside Reserve

See also
 City of Doncaster and Templestowe – Warrandyte was part of this former local government area [precursor to Manningham City Council].
 Electoral district of Warrandyte
 List of Melbourne suburbs
 Victorian gold rush
 Manningham Municipal Council Offices (see City of Manningham)

References

External links

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Manningham
Mining towns in Victoria (state)

Warrandyte, Victoria


Cylindera es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Cylindera at Fauna Europaea

Cylindera


Centar je četvrt u sastavu grada Bjelovara.

Kao što ime govori, Centar je središnji dio grada te se sastoji od stambenih, komercijalnih i povijesnih zgrada te zelenih prostora i trgova. Cijeli Centar sastoji se od pravilne kvadratne strukture. Od ulice Petra Preradovića i ulice Frana Supila počinje bjelovarski korzo.

Istočno od samog centra nalazi se Poduzetničko-industrijska zona Jug, unutar kojeg prostora nalazi se skup shopping centara poput: Stop&Shop, Lidl, KTC, Plodine i McDonald's te se unutar toga prostora spajaju Slavonska cesta D28 i južna bjelovarska obilaznica te počinje istočna bjelovarska obilaznica.

Galerija

Bjelovar

Centar (Bjelovar)


Das U.S. Post Office Birmingham ist eine Filiale des United States Postal Service in Birmingham und ist heute unter der Bezeichnung Robert S. Vance Federal Building and United States Courthouse bekannt.

Das Gebäude wurde 1921 fertiggestellt und am 3. Juni 1976 in das National Register of Historic Places eingetragen.

Weblinks

Einzelnachweise

Birmingham
Denkmal im National Register of Historic Places (Alabama)
Bauwerk in Birmingham (Alabama)
Birmingham
Birmingham
Kultur (Birmingham, Alabama)

U.S. Post Office Birmingham