Le lycée Frédéric-Guillaume de Berlin est un lycée royal qui existe de 1797 jusqu'à la fin de la Seconde Guerre mondiale. L'établissement d'enseignement doit son existence à la première Realschule de Berlin, fondée en 1747 par le piétiste  (à partir de 1783 "École royale"). Après 30 ans, l'école comptait plus de 1400 élèves, dont certains éudient au Pädagogium, une classe qui, avec les langues anciennes, mène aux études universitaires. L'énorme augmentation du nombre d'élèves et le large éventail de cours proposés conduise à l'agrandissement et à la transformation du Pädagogium en lycée.

Histoire
L'école reçoit son nom en l'honneur du roi Frédéric-Guillaume III qui, à l'occasion de son cinquantième anniversaire, veut moderniser l'école secondaire qui a connu un grand succès. Frédéric-Guillaume III fait don d'un bâtiment séparé pour la section du lycée, dont l'achèvement en 1805 ouvre la voie à la séparation organisationnelle du lycée en 1811. Mais il reste au lycée et à l'école des filles (depuis 1827 école Élisabeth) sous un recteur commun, tout d'abord le neveu du fondateur . Ce n'est qu'à partir de 1820 que le recteur August Spilleke entreprend un renouvellement en profondeur du programme et accepte plus d'étudiants - de 508 (1820) à 1458 (1841). Depuis 1882, il s'appelle lycée empereur-Guillaume. Le lycée devient l'un des principaux lycées humanistes de Prusse.

Les bâtiments scolaires se trouvent sur la  dans la Friedrichstadt de Berlin. Le lycée est situé au coin de la Kochstrasse et du 41, Friedrichstrasse jusqu'en 1890 (démoli en 1890) puis dans un nouveau bâtiment du 13 Kochstrasse construit selon les plans de l'agent de construction . Le lycée et l'école Élisabeth sont situés aux 65 et 66 Kochstrasse (nord). Tous les bâtiments sont détruits pendant la Seconde Guerre mondiale.

Après la Première Guerre mondiale, l'école est fermée et les bâtiments abandonnés. Mais les parents et le conseil des parents obtiennent le maintien de l'école, et même un tout nouveau bâtiment scolaire est prévu. Celui-ci est achevé en 1929; il est construit selon les plans de l'agent de construction Heinrich Beckmann dans la Zwillingestrasse pour environ 1,5 million de marks. Cette somme comprend également de nouveaux aménagements intérieurs modernes, tels que des salles d'expérimentation pour la chimie, la physique, la biologie ou des salons lumineux et conviviaux. Il faut mentionner l'auditorium, qui reçoit même un orgue, et la salle de gym.

Enseignants connus

Étudiants connus

Bibliographie
 Jahresbericht über die hiesige Königliche Realschule. Berlin 1828–1832; 1838–1884; 1886–1887; 1889–1890 (Digitalisat)
 Jahresbericht über das Königliche Friedrich-Wilhelms-Gymnasium zu Berlin. Berlin 1841; 1885–1915 (Digitalisat)
 Zu den Schul-Feierlichkeiten, welche in dem Königlichen Friedrich-Wilhelms-Gymnasium … statt finden werden. Berlin 1836; 1842–1847; 1849–1875 (Digitalisat)
 Einladungsschrift … zur … Säkularfeier der Realschule und der daraus hervorgegangenen Anstalten, des Friedrich-Wilhelms-Gymnasiums, der Elisabethschule und der Vorschule. Berlin 1847 (Digitalisat)
 Schul-Nachrichten über das Königliche Friedrich-Wilhelms-Gymnasium zu Berlin. Berlin 1848 (Digitalisat)
 Jahresbericht über das Schuljahr Ostern … bis Ostern … Berlin 1892; 1902–1915 (Digitalisat)
 Bericht über das Schuljahr Ostern … bis Ostern … Berlin 1893–1901 (Digitalisat)
 Die Königliche Realschule und die Militärzeugnisse. Hayn, Berlin 1893
 Band A. 1814–1834 (Digitalisat)
 Band B. 1834–1892 (Digitalisat)
 Abriss der Geschichte der Königlichen Realschule. Hayn, Berlin 1897, Bd. 1 (Digitalisat)
 Ludwig Wiese: Das höhere Schulwesen in Preußen, Historisch-Statistische Darstellung. Berlin 1864, books.google.de, speziell ab S. 97

Références

Enseignement dans le royaume de Prusse
École à Berlin
Fondation en 1797

Berlin
Disparition en 1945

Lycée Frédéric-Guillaume de Berlin


Sachsen-Hildburghausen var et ernestinsk hertugdømme og en stat, først i Det tysk-romerske Rige og senere i Det tyske forbund. Hertugdømmet lå i det nuværende Thüringen. Sachsen-Hildburghausen eksisterede i 1680–1826.

Ved et mageskifte i 1826 blev Sachsen-Hildburghausen delt mellem Sachsen-Meiningen og Sachsen-Coburg-Gotha.

Som kompensation blev hertug Frederik (1763–1834) hertug af Sachsen-Altenburg.

Hertuger
 Ernst af Sachsen-Hildburghausen, hertug 1680–1715,  gift 1680 i Arolsen med Sophia Henriette af Waldeck (1662–1702), en datter af feltmarskal Georg Frederik af Waldeck-Eisenberg.

 Ernst Frederik 1. af Sachsen-Hildburghausen, hertug 1715–1724, gift 1704 med Sophia Albertine af Erbach-Erbach (1683–1742). Sophia var regentinde i  1724–1728.

 Ernst Frederik 2. af Sachsen-Hildburghausen, hertug 1724–1745, gift 1704 på Fürstenau Slot ved Mümling og Michelstadt med Caroline af Erbach-Fürstenau (1700–1758). Caroline var regentinde i  1745–1748.

 Ernst Frederik 3. af Sachsen-Hildburghausen, hertug 1745–1780, gift 1749 på Hirschholm Slot med Louise af Danmark (1726–1756). Hun var søster til Frederik 5. og datter af Christian 6.. Derefter gift på Christiansborg Slot med Christiane Sophie Charlotte Sophie (1733-1757), der var brordatter af Sophie Magdalene af Danmark-Norge og datter af markgreve Frederik Christian af Brandenburg-Bayreuth. Ernst Frederik var kommandant (titulær guvernør) over København i 1758–1763.

 Frederik af Sachsen-Altenburg, hertug af Sachsen-Hildburghausen i 1780–1826 og af Sachsen-Altenburg  i 1826–1834. Hertug Frederik var gift med Charlotte av Mecklenburg-Strelitz, datter af Karl 2. af Mecklenburg-Strelitz.

Medlemmer af hertugslægten
 Prins Ludvig Frederik af Sachsen-Hildburghausen (1710–1759), gift 1749 med Christiane Luise af Plön (1713–1778), en datter af hertugen af Nordborg, (Søbygård på Ærø) og Plön (Joachim Frederik af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Plön).

 Charlotte af Sachsen-Hildburghausen (1787–1847), gift med naturforskeren, prins Paul af Württemberg (1785–1852), farmor til kong Wilhelm 2. af Württemberg. Prinsesse Charlotte blev også mor til Pauline af Württemberg (1810-1856, der blev hertug Vilhelm 1. af Nassaus anden gemalinde.

 Therese af Sachsen-Hildburghausen (1792–1854), dronning af Bayern (1825–1848), gift med kong Ludvig 1. af Bayern.

 Luise af Sachsen-Hildburghausen (1794–1825), der blev prins (senere hertug) Vilhelm 1. af Nassaus første gemalinde.

Thüringens historie
Tidligere tyske stater
Ernestinske hertugdømmer
Stater under Det tysk-romerske Rige
Medlemsstater af Rhinforbundet
Stater i Det Tyske Forbund

Sachsen-Hildburghausen


Kızıl sırtlı örümcek kuşu (Lanius collurio), örümcek kuşugiller (Laniidae) familyasından yüksek çayırların, fundalıkların ve çalılık arazilerin küçük, güzel ve kahverengi sırtlı örümcek kuşu türü.

Daha çok göze çarpmayacak şekilde çalılıkların yanlarında, çitlerin ya da alçak parmaklık tellerinin üzerinde oturur. Gagası oldukça kalın, başı yuvarlak, kanat uçları ve kuyruğu uzundur. Erkeği göze çarpıcıdır, başı mavi-gri, maskesi koyu siyah, sırtı pas kızılı-kahverengi, kuyruk sokumu gri, kuyruğu siyah ve yanları beyaz, alt tarafı pembedir. Dişisi daha kahverengidir, başı mat gri-kahverengi, yanak lekesi koyu, alt tarafı rimsidir ve çok ince yarım ay şeklinde kahverengi çizgiler vardır. Kuyruğu koyu kahverengidir. Gencinin üst tarafı kahverengi ve koyu renk çizgili -diğerlerinden biraz daha fazla çizgilidir-, skapular tüyleri sırtı gibi (daha gri olan genç kızıl başlı örümcek kuşunda olduğu gibi daha beyaz değil), alt tarafı beyazımsı ve gri çizgili, kuyruğu koyu renkten pas kızılı-kahverengiye kadar değişir. Sesi sert tonlu bir 'çii'; ötüşü zayıf, şakımalı ve gıcırtılı bir gevezelikten ibarettir.

Kızıl sırtlı örümcek kuşu Laniidae (örümcek kuşugiller) familyasına ait bir türdür. Latince "kasap" (lanius) kelimesinden türetilmiş bu kuş familyası etçildir ve ismini özel avlanma ve yeme alışkanlıklarından alır. Lanius genomundaki kuşlar böcek ve küçük memelilerle beslenir. Avını yakaladıktan sonra çiçek dikeni vb. sivri bir cisim bulup avını buna asarak parçalar ve öyle yer.

Ayrıca bakınız
 Atmacacılık

Kaynakça

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Lanius
Türkiye'deki kuşlar
Afrika kuşları
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kızıl sırtlı örümcek kuşu


An Rhodospatha boliviensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler ngan Kurt Krause. An Rhodospatha boliviensis in nahilalakip ha genus nga Rhodospatha, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhodospatha

Rhodospatha boliviensis


هذه قائمة الدول حسب استهلاك الطاقة الكهربائية أغلب المعلومات أخذت من كتاب حقائق العالم الذي تصدره وكالة المخابرات الأمريكية، بعض الأماكن المدرجة هنا ليست دولًا ذات سيادة كاملة.

يرجى العلم:
 أن بعض هذه المعلومات قديمة وقد لا تكون دقيقة لأغراض بحثية إنما هي للإستئناس.
 تم استخدام وحدة التيراواط وهي تعادل مليار كيلواط.

انظر أيضًا
 قائمة الدول حسب استهلاك الفرد للطاقة

مراجع

استهلاك الطاقة
هندسة أنظمة الطاقة
قوائم الدول
قوائم الطاقة حسب البلد
قوائم متعلقة بطاقة كهربائية

قائمة الدول حسب استهلاك الكهرباء


Damernes BMX konkurrence under sommer-OL 2016 fandt sted 17. august – 19. august 2016 og blev afviklet i Olympic BMX Centre i Deodoro Olympic Park.

Format
Den BMX disciplin, som var på det olympiske program, var BMX Supercross, hvor rytterne konkurrerede om at komme først i mål nedad en ca. 350 meter skrånende bane. Konkurrencen havde 16 ryttere, der alle kørte gennem en seedningsomgang på tid for at bestemme pladserne i semifinalerne. I semifinalerne blev der kørt tre gennemløb og rytterne blev tildelt points efter deres placering i hvert gennemløb. Efter de tre gennemløb gik de fire ryttere med færrest points videre til finalen. I finalen var der kun et enkelt gennemløb, der afgjorde medaljefordelingen. Seedningsomgangen blev afholdt den 17. august og semifinaler og finalen blev afholdt 19. august.

Resultater

Seedningsomgang

Semifinale 1

Semifinale 2

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
http://doc.rero.ch/record/256687

BMX (damer)
Cykelløb i BMX

Cykling under sommer-OL 2016 – BMX (damer)


Angelo Fabroni (født 25. september 1732 i Marradi, død 22. september 1803 i Pisa) var en italiensk litteraturhistoriker og historiker.

Han havde ved Leopold af Toscanas protektion megen fritid til litterære studier og rejste tillige en del i Europa. Hans værker er talrige og nød fortjent anerkendelse i sin tid, navnlig hans hovedværk, de på latin forfattede 153 Vitæ Italorum doctorum excellentium qui sæculis XVII et XVIII floruerunt (20 bind, 1778-1805), der skaffede ham hædersnavnet "den italienske Plutarch". Lignende biografiske arbejder er de latinske levnedsbeskrivelser af Lorenzo de' Medici (1784), Cosimo de' Medici (1788-89) og Leo X (1797), samt på italiensk en række lovtaler med titel Elogi d'illustri Italiani (2 bind, 1786-89) og Elogi di Dante Alighieri e di Torquato Tasso (1800). 1771-96 redigerede han endvidere omtrent alene den i Pisa udkommende tidsskrift Giornale de' Letterati (i alt 102 bind). Fabronis selvbiografi står i sidste bind af hans Vitæ Italorum etc.

Kilder

Litteraturhistorikere fra Italien
Historikere fra Italien
Faglitterære forfattere fra Italien
Italienere i 1700-tallet

Angelo Fabroni


Cytisus scoparius (syn. Sarothamnus scoparius), the common broom or Scotch broom, is a deciduous leguminous shrub native to western and central Europe. In Britain and Ireland, the standard name is broom; this name is also used for other members of the Genisteae tribe, such as French broom or Spanish broom; and the term common broom is sometimes used for clarification. In other English-speaking countries, the most common name is "Scotch broom" (or Scots broom); however, it is known as English broom in Australia.

Description

Plants of C. scoparius typically grow to  tall, rarely to , with main stems up to  thick, rarely . Stems are ridged and green. The shrubs have green shoots with small deciduous trifoliate leaves  long, and in spring and summer are covered in profuse golden yellow flowers  from top to bottom and 15–20 mm wide. Flowering occurs after 50–80 growing degree days. The seed pods have long hairs only along their seams. In late summer, its legumes (seed pods) mature black,  long,  broad and 2–3 mm thick; they burst open, often with an audible crack, forcibly throwing seed from the parent plant. This species is adapted to Mediterranean and coastal climates, and its range is limited by cold winter temperatures. It also adapts to windy oceanic climates. The seeds, seedlings, and young shoots are sensitive to frost; adult plants are hardier, and branches affected by freezing temperatures regenerate quickly. C. scoparius contains toxic alkaloids that depress the heart and nervous system.

A legume, this shrub can fix nitrogen in the soil through a symbiotic relationship with Rhizobium bacteria.

Phytochemicals
One of the main alkaloids of this plant is cytisine. The characteristic constituents are biogenic amines (mostly tyramine in the young shoots), flavonoids (spiraeoside and scoparoside), isoflavones and their glycosides (genistin), as well as allelopathic quinolizidine alkaloids (mostly sparteine, lupanine, scoparin and hydroxy-derivatives), which defend the plant against insect infestation and herbivores (with the exception of the resistant aphid species Aphis cytisorum).

Classification
The two subspecies of Cytisus scoparius are:
 Cytisus scoparius subsp. scoparius - throughout the species' range.
 Cytisus scoparius subsp. maritimus (Rouy) Heywood - Western European maritime cliffs and associated environments; differs with prostrate growth; not over 0.4 m tall; downy young shoots.

Distribution and habitat
Cytisus scoparius is native to western and central Europe, being common in Great Britain and Ireland. It is found in sunny sites, usually on dry, sandy soils at low altitudes, tolerating very acidic soil conditions.

Outside of its native range, it is an ecologically destructive colonizing invasive species in grassland, shrub and woodland, and other habitats.

Ecology

As an invasive species

Cytisus scoparius has been introduced into several other countries and continents, outside of its native range, and is commonly classified as a noxious invasive species in western North America, mainly in British Columbia (including on Vancouver Island), California, Oregon, Washington (west of the Cascades), the Sierra Nevada range, fragmented areas of North America's eastern seaboard, as well as Australia (where it is a declared weed), New Zealand, and in India. These shrubs are sometimes utilized for civic and public landscaping projects in the American west due to their hardiness, and will seasonally reseed themselves, growing in disturbed areas, and along utility and transportation rights-of-way. The prolific growth of the plants after timber harvest or wildfire events clearly inhibits reforestation efforts, the sprouts competing with native plant seedlings and trees. It is estimated that broom is responsible for US$47 million in lost timber production each year in Oregon state. In New Zealand, broom is estimated to cost the forestry industry NZ$90 million, and to cost farmers an additional NZ$10 million in losses.

Biological control for broom has been investigated since the mid-1980s, with a number of insect species being tested. Some of the tested invertebrates include the broom twig miner (Leucoptera spartifoliella), broom seed beetles (Bruchidius villosus), broom gall mites (Aceria genistae), sap-sucking broom psyllids (Arytainilla spartiophila), the Scotch broom seed weevil  (Exapion fuscirostre) and recently, the broom leaf beetle (Gonioctena olivacea) and broom shoot moths (Agonopterix assimilella).

Eradication
The method used to remove broom is dependent on its prolific seed cycle. Care should be taken to avoid disturbing (aerating, loosening, etc.) the adjacent ground, the sprouting and seedling plants between late spring and mid-fall; late fall through winter (possibly to mid-spring) are preferred times to eradicate mature plants. There are several methods, cutting, pulling, burning, herbicide or introducing chickens and goats. Drought areas respond well to cutting while the seed pods are young and still green. In cooler, wetter areas pulling is the preferred method, and hand-operated broom pullers are available. Low temperature fires, such as a grass fire, will increase seed germination and new sprouts may form on the burned stumps of mature broom. A spring fire followed by drought conditions will reduce seedling survival. Often new plants will grow from roots or seed, requiring repeated treatments.

Cultivation
Cytisus scoparius is widely cultivated as an ornamental plant, with several cultivars selected for variation in flower colour, including "Moonlight" with deep yellow flowers, "Andreanus" and "Firefly" with dark orange-red flowers, and growth habit, including "Pendula" with pendulous branchlets.

Uses
Broom contains scoparin, which is a diuretic. The plant also is used as a cathartic and as a cardiac stimulant, which is credited to the presence of sparteine. A decoction or infusion of broom can be used to treat dropsy due to its diuretic action. An ointment can be made from the flowers to treat gout. Oxysparteine, produced from the action of acid on the sparteine, is useful as a cardiac stimulant and has the advantage over digoxin that it does not accumulate in the body.

Culture
In Welsh mythology, Blodeuwedd is the name of a woman made from the flowers of broom, meadowsweet (Filipendula ulmaria) and the oak by Math fab Mathonwy and Gwydion to be the wife of Lleu Llaw Gyffes. Her story is part of the Fourth Branch of the Mabinogi, the tale of Math son of Mathonwy.

Broom was considered a sign of plenty when it bore many flowers.<ref name="A Modern Herbal p126">A Modern Herbal, Grieve, Maude, , p. 126</ref> However a traditional rhyme from Sussex warns: "Sweep the house with blossomed broom in May/sweep the head of the household away." Broom was also used in a decorated bundle of broom at weddings in place of rosemary when that was scarce, and its strong smell was said to be able to tame wild horses and dogs.

In Italy, the shrub was burnt with the intent of stopping witches.

 Royal symbols
The name of the House of Plantagenet, rulers of England in the Middle Ages, may have been derived from common broom, which was then known as planta genista in Latin. The plant was used as a heraldic badge by Geoffrey V of Anjou and five Plantagenet kings of England as a royal emblem. The broomscod'', or seed-pod, was the personal emblem of Charles VI of France.

See also
 Broom of the Cowdenknowes

References

Further reading

External links

 Bioimages – numerous photos
 Garry Oak ecosystems: Invasive species
 Species Profile - Scotch Broom(Cytisus scoparius), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library.

scoparius
Flora of Europe
Flora of Scotland
Flora of Ireland
Plants described in 1753
Taxa named by Carl Linnaeus

Cytisus scoparius


Hiroyuki Yoshida (født 25. november 1969) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Yoshida


المقالة التالية تشمل قائمة الدول حسب الحرية الاقتصادية، كما قيست بواسطة مؤشر الحرية الاقتصادية  والحرية الاقتصادية العالمية

{| style="font-size:85%;"
|-
| width="35%" align="right" | مؤشر الحرية الاقتصادية 2020
| width="35%" align="center" | مؤشر الحرية الاقتصادية 2009
| width="30%%" align="center" | الحرية الاقتصادية العالمية 2008
|- valign="top"
|

|

|

|- valign="top"
| colspan=2 |

مراجع

تصنيفات دولية
مؤشرات اقتصادية

قائمة الدول حسب الحرية الاقتصادية


الشريف عبد الحميد شرف رئيس وزراء أردني (1939 - 3 يوليو 1980) تخرج من الجامعة الاميركية ببيروت في تخصص الفلسفة عام 1959 وحصل على شهادة الماجستير في القانون الدولي من الجامعة ذاتها عام 1962.

وتقلد العديد من المناصب حيث عمل مديرا لدائرة المنظمات الدولية في وزارة الخارجية ومديرا عاما للإذاعة الأردنية ومساعدا لرئيس الديوان الملكي الهاشمي ووزيرا للثقافة وسفيرا في وزارة الخارجية ومندوبا دائما للأردن في الأمم المتحدة ثم رئيسا للديوان الملكي الهاشمي ورئيسا للوزراء.

تميز الشريف عبد الحميد شرف خلال تحمله للمسؤوليات بالجدية في العمل والعقل النير.

وله العديد من الأبحاث والدراسات والمحاضرات السياسية والاجتماعية.

وكان مهتما بمد جسور التعاون بين الأردن والدول الشقيقة والصديقة ويشرح قضايا الأردن والقضية الفلسطينية بأسلوب يعتمد المنطق والواقعية.
تُوفي في الثالث من تموز عام 1980.

انظر أيضا
 قائمة رؤساء وزراء الأردن

مراجع

وصلات خارجية
 موقع وكالة الانباء الأردنية بترا

أشخاص من بغداد
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
ذوي عون
رؤساء الديوان الملكي الهاشمي
رؤساء وزراء الأردن
سفراء الأردن لدى كندا
سفراء الأردن لدى الولايات المتحدة
مندوبو الأردن الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
مواليد في بغداد
هاشميون
وفيات 1400 هـ
وفيات 1980
وفيات في مدينة عمان

عبد الحميد شرف


Le lac Swan est un plan d'eau naturel canadien de Colombie-Britannique. Il se situe au centre du district régional de Kitimat-Stikine, dans la haute vallée de la Kispiox. Il s'agit d'un lac naturel d'une superficie de . Il bénéficie de mesures de protection renforcées depuis son inclusion dans le parc provincial homonyme en 1996.

Toponymie
Le nom de lac Swan (Swan lake en anglais) est adopté officiellement en 1930. Il traduit littéralement le nom indigène du lac : Meziote qui fait référence à la présence du Cygne trompette sur le lac. Le lac est situé sur les terres traditionnelles des tribus amérindiennes Gitanyow et Gitxsan.

Situation
Le lac Swan se situe dans une zone reculée du centre-ouest de la Colombie-Britannique dans le district régional de Kitimat-Stikine, aucune route ne dessert ses rives inhabitées. L' accès difficile se fait par la route puis en bateau et par un chemin de portage. À partir de la route 37 puis de la route forestière du Brown Bear on prend la route d'accès au lac homonyme. L'accès au lac Swan nécessite ensuite la traversée du lac Brown Bear puis le parcours d'un chemin de portage. L'hydravion est la seule alternative.

Le lac est situé dans le bassin intérieur du Nass grossièrement triangulaire et enserré par les montagnes. À l'ouest le bassin est barré par la chaîne Côtière que perce le fleuve Nass, à l'est les monts de la Skeena ferment la cuvette. Au sud le bassin est bordé par la chaîne de Hazelton et s'ouvre largement sur la vallée de la Kispiox. Ce bassin comprend de nombreux lacs. Outre le lac Swan au sud tributaire de la Kispiox, on compte deux grands lacs au nord : les lacs Bowser et Méziadin tributaires du Nass.

Géologiquement, le paysage est constitué de formations glaciaires quaternaires marquées par des collines alignées nord -130°  encadrant des bassins lacustres. Ces sédiments quaternaires recouvrent des roches plissées tardi-jurassiques (Oxfordien) de la formation sédimentaire détritique du lac Bowser.

Hydrographie

Bassin hydrographique
Le lac Swan marque le seuil bas qui sépare les vallées de la haute Kispiox et du moyen Nass. Il fait partie du Lac-da-dah, une succession de quatre lacs naturels dont il est le plus en amont. À l'est, de courts exutoires le font communiquer avec le lac Club puis un lac intermédiaire et enfin avec le lac Stephens d'où part la rivière Stephens, affluent de la rivière Kispiox, sous-affluent de la Skeena. Le lac dispose d'un petit bassin d'alimentation de  drainé par de nombreux ruisseaux.

Morphologie
Le lac Swan s'étend sur une superficie de près  et comprend de nombreuses îles. On en dénombre jusqu'à 49 y compris des îlots et récifs émergés. Une douzaine dépasse  et les deux plus grandes mesurent  et . Le lac s'inscrit grossièrement dans un quadrilatère proche du parallélogramme. Les deux grands côtés sont orientés nord-130°. Ils atteignent  pour le côté ouest et  pour le côté est. Les deux petits côtés orientés est-ouest atteignent :  pour le côté nord et  pour le côté sud. Dans sa plus grande longueur le lac atteint  pour  de large. Le lac se subdivise en deux bassins orientés aussi nord-130° et séparés par deux péninsules ainsi que les deux principales îles. La profondeur atteint  au centre du bassin occidental pour une profondeur moyenne de  et un volume de .

Paramètres physico-chimiques
Les eaux du lac sont remarquablement stratifiées thermiquement en été. Alors que la température estivale de surface monte jusqu'à 16,8 °C , aux plus grandes profondeurs () elle n'est que de 4,3 °C. La séparation entre les eaux chaudes de surface et les eaux froides se fait entre 6 et  de profondeur. L'oxygénation de l'eau reste suffisante pour les saumons, en été, quelle que soit la profondeur.

Écologie

Parc provincial du lac Swan et de la rivière Kispiox
Le lac Swan et ses abords sont dans un premier temps classés comme aire sauvage (Wilderness Area) en 1991 par le gouvernement provincial de Colombie-Britannique, l'aire est transformée en parc provincial en 1996, couvrant . En 1999, le parc est étendu pour intégrer le bassin supérieur de la Kispiox dans son intégralité. La surface protégée par le nouveau parc provincial du lac Swan et de la rivière Kispiox (Swan Lake/Kispiox River Provincial Park) atteint dès lors  .

Flore et faune environnante
Les abords du lac sont couverts par une forêt pluviale dominée par les conifères géants : le Cèdre rouge de l'ouest (Thuja plicata) et la Pruche de l'ouest (Tsuga heterophylla) caractéristiques de la zone géoclimatique de l'intérieur à Cèdre et Pruche (ICH: Interior Cedar-Hemlock Biogeoclimatique Zone). La déclinaison locale de cette zone qui s'étend sur le bassin de la Nass et la vallée de la Kispiox (ICHmc) est humide et froide. D'autres conifères complètent la strate arborescente : le Pin Tordu (Pinus contorta latifolia), le Cyprès de Nootka (Cupressus nootkatensis), l'Épinette noire (Picea mairana) et l'Épinette blanche (Picea glauca), auxquels s'ajoute une plante à fleur : le Bouleau à papier (Betula papyrifera humilis). La strate arbustive comprend des éricacées : la Gaulthérie shallon (Gaultheria shallon), le Thé du Labrador (Rhododendron groenlandicum) et Elliottia pyriflora. Dans les autres familles on rencontre : la Spirée de l'ouest (Spirea douglasii), une rosacée ; le Bois piquant (Oplopanax horridus), une araliacée ou encore le Chèvrefeuille involuré (Lonicera involucrata), une caprifoliacée.

La faune environnante comprend de grands mammifères tel l'Élan (Alces alces) qui vient brouter les plantes aquatiques du lac ou le Grizzli (Ursus arctos) qui pêche le saumon, abondant dans l'émissaire du lac. On rencontre aussi l'Ours noir (Ursus americanus), le Loup (Canis lupus), le Coyote (Canis latrans), le Castor du Canada (Castor canadensis), la Loutre de rivière (Lontra canadensis) et le Vison d'Amérique (Neovison vison).

Flore et faune du lac
Le phytoplancton comprend des algues vertes unicellulaires du genre Ankistrodesmus et des Diatomées des genres Melosira et Synedra ainsi que des Cyanobactéries du genre Chroococcus.

Le zooplancton abondant est dominé par de petits crustacés : les Copépodes Heterocope septentrionalis ou Cyclops sp. et les Cladocères moins fréquents. lls servent de nourriture aux jeunes Saumons rouges (Onchorynchus nerka) issus des frayères situées essentiellement en aval du lac dans son émissaire: la rivière Club. Deux prédateurs s'attaquent aux jeunes saumons: l'Omble arctique (Salvelinus malma) et la Truite-arc-en-ciel (Oncorhynchus mykiss). Les saumons peuvent représentés jusqu'à 30% du volume de leurs proies. Les larves d'insectes constituent une autre part importante de leur alimentation. Les Campagnols (Myodes sp.) qui pullulent certaines années viennent se noyer dans le lac et complètent le menu de l'Omble arctique. Plusieurs poissons occupent le fond du lac: le Meunier rouge (Catostomus catotosmus) qui fréquente les fonds boueux où poussent les Potamots (Potamogeton sp.), le Ménomini des montagnes (Prosopium williamsoni), le Grand corégone (Coregonus clupeaformis) ainsi que le Chabot piquant (Cottus asper) que l'on rencontre dans les eaux peu profondes des rives.

En surface de nombreux oiseaux se rencontrent sur le lac. Ils sont généralement typiquement aquatiques à pattes palmées : Anséridés et Laridés. On trouve d'un côté des herbivores comme le Cygne trompette (Cygnus buccinator) qui hiverne parfois sur le lac Club voisin ou des omnivores comme le Canard colvert dit aussi Canard malart (Anas platyrhynchos) et le Petit Garrot (Bucephala albeola). D'un autre côté on trouve de nombreux piscivores : Plongeon huart (Gavia immer), Harle bièvre (Mergus merganser), Harelde kakawi (Clangula hyemalis) chez les Anséridés ; Mouette de Bonaparte (Chroicocephalus philadelphia), Guifette noire (Chlidonias niger) et Sternes chez les Laridés. Deux rapaces fréquentent le lac : le Balbuzard pêcheur (Pandion haliaetus) et la Pygargue à tête blanche (Haliaeetus leucocephalus). Les îles et îlots du lac favorisent la nidification.

Notes

Références

Liens externes

  Photographies du lac Swan et de ses abords sur le site de Laurel Archer.
  Article sur le parc provincial du lac Swan et de la rivière Kispiox sur le site Great Wild Spaces.

Lac en Colombie-Britannique
Tourisme en Colombie-Britannique
District régional de Kitimat-Stikine

Lac Swan (vallée Kispiox)


Richard Raskin (født 21. januar 1941 i New York City) er dansk-amerikansk lektor emeritus, dr.phil. ved Aarhus Universitet, redaktør og manuskriptforfatter, der har opstillet syv parametre til analyse af kortfilm.

Baggrund
Raskin har en bachelorgrad fra Dartmouth College fra 1961 og blev i 1967 ph.d. i fransk litteratur fra Johns Hopkins University, hvor han underviste 1963-1965, med afhandlingen Forms of role-playing in the poetry of Tristan Corbière. I 1972 flyttede han til Danmark med sin kone og to børn og blev i 2002 dansk statsborger.

Karriere
Han blev i 1972 ansat i en stilling som lektor i afdelingen for romanske sprog ved Aarhus Universitet, hvor han har undervist siden – fra 2017 som emeritus – i både kulturhistorie, informations- og mediestudier og senest ved Institut for Kommunikation og Kultur. Raskin blev i 1982 tildelt doktorgraden på baggrund af disputatsen The Functional Analysis of Art: An approach to the social and psychological functions of literature, painting and film. I 1994-1996 var han prodekan ved Det Humanistiske Fakultet. Siden 2013 har han undervist på VIA University College, og tidligere ved blandt andet Howard University og Columbia University.

Raskin har i løbet af sin karriere udgivet adskillige bøger, og hans artikler er udgivet i en lang række internationale tidsskrifter, Zeitschrift für Kunstgeschichte, Film History, Folklore, Canadian Journal of Film Studies, Journal of Media Practice og Minerva: An Internet Journal of Philosophy. Han er et efterspurgt jurymedlem ved internationale kortfilmfestivaler i Frankrig, Belgien, Holland, Indien og Danmark og holder ofte foredrag ved filmskoler og festivaler, og er grundlægger og redaktør af P.O.V. – A Danish Journal of Film Studies og Short Film Studies, som han også er hyppig bidragyder til.

Forfatterskab

 Forms of Role-Playing in the Poetry of Tristan Corbière. University Microfilms, Ann Arbor, 1968. Ph.d.-afhandling.
 (red.) Til Raoul Wallenberg. I samarbejde med Aage Jørgensen. København: Samlerens Forlag, 1982.
 The Functional Analysis of Art. An Approach to the Social and Psychological Functions of Literature, Painting and Film. Aarhus: Arkona, 1982. Doktorafhandling.
 Elements of Picture Composition: A Digest of Major Contributions to the Study of Design in the Visual Arts. Aarhus University Press, 1986.
 Color: An outline of terms and concepts. Aarhus University Press, 1986.
 Farver: Begreber og betydninger. Aarhus University Press, 1987.
 Claude Goretta, La Dentellière. En filmbog. I samarbejde med F. Forsberg og G. Boyson. Herning: Systime, 1987.
 Alain Resnais's Nuit et Brouillard. On the Making, Reception and Functions of a Major Documentary Film, including a new interview with Alain Resnais. Aarhus University Press, 1987.
 Gustave Courbet's Les Casseurs de Pierres. Aspects of a Major Work of Art. Aarhus University Press, 1989.
 Life is Like a Glass of Tea. Studies of Classic Jewish Jokes. Philadelphia og Jerusalem: Jewish Publication Society, 1992.
 Life is Like a Glass of Tea. Studies of Classic Jewish Jokes. Aarhus University Press, 1992.
 Jean-Jacques Beineix, 37o 2 Le Matin/Betty Blue. En filmbog. I samarbejde med Flemming Forsberg. København: Gyldendal, 1992.
 Giuseppe Tornatore, Nuovo Cinema Paradiso. En filmbog. I samarbejde med Flemming Forsberg. København: Gyldendal, 1993.
 Ariel Gordon, Adiós Mamá. En filmbog. I samarbejde med Dorte Etzerodt og Claudio Bogantes. København: Gyldendal, 1999.
 Nina Mimica, La guerra è finita. En filmbog. I samarbejde med Leonardo Ceccini og Bernhard Hagen. København: Gyldendal, 1999.
 Kortfilmen som fortælling. Aarhus: Systime, 2001.
 The Art of the Short Fiction Film. A Shot by Shot Study of Nine Modern Classics. Jefferson, North Carolina og London: McFarland Publications, 2002.
 A Child at Gunpoint. A Case Study in the Life of a Photo. Aarhus University Press, 2004.
 Seven Minutes in the Warsaw Ghetto og With Raised Hands – En filmbog og DVD. Aarhus University Press, 2013.
 Life is Like a Glass of Tea. Studies of Classic Jewish Jokes. Ny udvidet udgave. New Orleans: Quid Pro Books, 2015.
 Making Things Happen: On Casablanca and Other World War II Icons. U Press, København, 2017.

Filmografi
 Reading Man (1996)
 Sunflowers (1996)
 Promise (2010)
 Life Is Like a Glass of Tea (2010)
 Seven Minutes in the Warsaw Ghetto (2012)
The King and the Yellow Star (to be produced in 2019)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Richard Raskins hjemmeside

Personer fra New York City
Universitetslektorer fra Danmark
Ansatte ved Aarhus Universitet
Redaktører fra Danmark
Filmfolk fra Danmark

Richard Raskin


Helmut Frielinghaus (* 7. Januar 1931 in Braunschweig; † 29. Januar 2012 in Hamburg) war ein deutscher literarischer Übersetzer.

Leben
Frielinghaus war gelernter Buchhändler und arbeitete von 1952 bis 1957 in der Librería Buchholz in Madrid. In Spanien begann er auch Übersetzungsaufträge anzunehmen. Zurück in Deutschland wurde er Lektor und Cheflektor beim Rowohlt Verlag, Claassen und bei Luchterhand. Von 1995 bis 2002 lebte er in New York City, seither in Hamburg. Seit 1991 war er freiberuflicher Übersetzer und als Lektor und Berater deutscher Autoren tätig. Er übersetzte, teilweise zusammen mit seiner Partnerin Susanne Höbel, unter anderem Carlos Droguett, Rafael Sánchez Ferlosio, Max Aub, Severo Sarduy und Ramiro Pinilla aus dem Spanischen sowie Raymond Carver, Nicholson Baker, Alain de Botton, John Updike und William Faulkner aus dem Englischen in die deutsche Sprache. Frielinghaus war seit der Zeit im Luchterhand-Verlag der Lektor von Günter Grass gewesen, der ihm einen Nekrolog in Gedichtform widmete.

Im Jahr 2011 hatte Frielinghaus den Paul Scheerbart-Preis der Heinrich Maria Ledig-Rowohlt-Stiftung erhalten.

Frielinghaus und  Europäisches Übersetzer-Kollegium Straelen, schufen Übersetzer-Werkstätten für Französisch, ein Mittel, welches inzwischen der Deutsche Übersetzerfonds in verschiedenen Sprachen bundesweit fördert, ebenso die Robert Bosch Stiftung unter dem Programmtitel "ViceVersa". Frielinghaus war zeit seines Berufslebens aktiv im Verband deutschsprachiger Übersetzer literarischer und wissenschaftlicher Werke.

Herausgeberschaft
 Das Günter-Grass-Lesebuch. Deutscher Taschenbuchverlag, München 2009
 Der Butt spricht viele Sprachen: Grass-Übersetzer erzählen. Steidl, Göttingen 2002
 Kurt Wolff zum Hundertsten.  Kellner, Hamburg 1987
 Hans Sahl. Daten und Bilder. Luchterhand, Hamburg 1982

Weblinks

 Glasklares Urteil im Dienst der Literatur, Börsenblatt, 1. Februar 2012
 Helmut Frielinghaus: Von verschlungenen und bequem begehbaren Wegen, in Übersetzen, Zs. des VdÜ, 3, 2003, S. 3ff. (über die Tätigkeit eines Literaturübersetzers)
 Nachrufe auf Klaus Birkenhauer, Übersetzen, Zeitschrift des VdÜ, Sonderbeilage zu H. 1, 2001. Einen der Gründer des EÜK würdigten hier außer Frielinghaus Claus Sprick, Inge von Weidenbaum, Christa Schuenke, Eike Schönfeld und weitere. -- Zugang über das Heftarchiv: In linker Spalte aufzurufen

Einzelnachweise

Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer aus dem Spanischen
Übersetzer ins Deutsche
Verlagslektor
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2012
Mann

Helmut Frielinghaus


Dong Jie (; Huai'an, 31 de outubro de 1998) é uma nadadora chinesa, campeã olímpica.

Carreira

Jie conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de revezamento 4×200 m livre feminino, ao lado de Yang Junxuan, Tang Muhan, Zhang Yufei, Li Bingjie e Zhang Yifan, com a marca de 7:40.33.

Nadadores olímpicos da China
Campeões olímpicos da China
Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação

Dong Jie


Balkangemserod (Doronicum orientale) er en europæisk planteart i kurvblomst-familien. Som dens navn indikerer, er den hjemmehørende i det sydøstlige Europa, hvor dens udbredelse strækker sig over Italien, Grækenland, Balkan, Ungarn, Moldova, Ukraine, det sydlige Rusland, Tyrkiet og alle lande i Kaukasus. Det er også almindeligt dyrket som en prydplante.

Balkangemseroden er en hårdfør staude, som blomstrer i det tidlige forår. Den har marguerit-lignende gule blomster på lange, som tiltrækker nektarspisende insekter. Planterne vokser til at blive omkring 60 cm høje. De kan gro i både skygge og sol. Alle dele af planten er giftige for mennesker.

Artsepitetet  "orientale",  betyder "østlig" og referere til det østlige Europa, ikke det østlige Asien. Der er et par indberetninger om, at arten har undsluppet kultivering og vokser vildt i dele af Canada, men planten har tilsyneladende ikke formået, at etablere sig fast.

Referencer

Kurvblomst-familien

Balkangemserod


Ökumaðurinn (latína: Auriga) er stjörnumerki á norðurhimni og eitt af 48 stjörnumerkjum fornaldar sem Kládíos Ptólemajos lýsti. Ökumaðurinn hefur verið tengdur við ýmsar goðsagnapersónur grískrar goðafræði. Bjartasta stjarna merkisins er fjölstirnið Kapella sem er með björtustu stjörnum næturhiminsins.

Tenglar
 Ökumaðurinn á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Ökumaðurinn


Turfullar, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği hakkında kesin bir  bilgi yoktur.Rivayete göre Bursa yöresinden köye gelip yerleşin Turfal isimli bir aileden aldığı söylenir. Köy halkı Orta Asyadan gelen yörük ve  kavmindendir. Osmanlı zamanında köy yörenin en büyük köylerindendir. Mahallede meydana gelen kuraklık ve kıtlıklardan dolayı Şu anki Balıkesir Merkez Akçaköy mahallesi halkı ( Akçakız Obası) bu mahalleden koparak Balıkesir Türkmen tepesinin eteklerine yerleşmiştir. Bu nedenle köy küçülerek özelliğini kaybetmiştir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 60 km, Bigadiç ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Turfullar Köyü

Bigadiç'in mahalleleri

Turfullar, Bigadiç


La Gomera (en honor a Antonio Peraza de Ayala y Rojas, conde de La Gomera) es un municipio del departamento de Escuintla de la región sur-central de la República de Guatemala. Celebra su fiesta titular el 12 de noviembre de cada año en honor a su patrón San Diego de Alcalá.

Toponimia

En 1611, Antonio Peraza de Ayala y Rojas, conde de la Gomera, fue el primero en ostentar de forma oficial los cargos de capitán general de la Capitanía General de Guatemala, gobernador general del Reino de Guatemala y presidente de la Audiencia y Cancillería Real de Santiago de Guatemala;  en su honor se fundó el poblado de «La Gomera» durante su gobierno, que duró hasta 1627.

Geografía física

Clima

La cabecera municipal de La Gomera tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Am).

Ubicación geográfica

Se encuentra a una distancia de 59 km de la cabecera departamental Escuintla. Es uno de los municipios que se encuentran a las orillas del departamento de Escuintla ya que a su costado inferior se encuentra el Océano Pacífico. Al norte del municipio se encuentran los municipios de La Democracia y Santa Lucía Cotzumalguapa, al este del se encuentran los municipios de La Democracia el San José, al oeste se encuentra el municipio de Nueva Concepción y al sur se encuentra el municipio de Sipacate.

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios de Guatemala está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal». Por último, el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Francisco Vásquez

Historia

Se desconoce la fecha exacta en que se fundó el poblado, aunque se cree que fue durante el gobierno del Capitán General Antonio Peraza de Ayala y Rojas, conde de La Gomera quien gobernó entre 1611 y 1627, lo que lo convertiría en uno de los más antiguos del departamento de  Escuintla.

Tras la Independencia de Centroamérica

La constitución del Estado de Guatemala promulgada el 11 de octubre de 1825 estableció los circuitos para la administración de justicia en el territorio del Estado y menciona que el poblado de La Gomera era parte del Circuito de Escuintla en el Distrito N.º 2 del mismo nombre, junto con Escuintla, San Pedro Mártir, Chahuite, Palín, Masagua, los dos Mixtanes, Don García, Tecuaco, Guanagazapa, Chipilapa, Siquinalá y Cotzumalguapa.

Demarcación política de Guatemala de 1902

En 1902, el gobierno de Guatemala publicó la Demarcación política de la República, y en ella se describe a La Gomera así:  «su cabecera es la villa del mismo nombre, a 56 km de Escuintla, está limitado: al Norte, por tierras del Obraje; al Sur, por el Océano Pacífico; al Oriente, por las hacientas de Otacingo y San Nicolás y al Occidente, por el municipio de Texcuaco.  Abarca un área de 1134 caballerías y 44 manzanas.  Su clima es caliente, en unas partes sano y en otras enfermizo.  Los principales cultivos los constituyen el maíz y banana.  Abunda el hule.  Tiene extensos potreros, y una parte de sus habitantes se dedica a la crianza de ganado».

El 11 de junio de 1913 el poblado se trasladó al sitio llamado «El Bebedero» ya que la ubicación original se destruyó en un incendio en 1908.

Economía
Su economía se basa en la agricultura y en la actividad pecuaria. Es uno de los municipios más productores azucareros que tiene el departamento de Escuintla. El municipio tiene una gran cantidad de fincas y granjas y crían animales de corral y eso produce grandes cantidades de productos.

Agricultura
Es un municipio con muchas cosechas de productos básicos y sobre todo el azúcar debido a su posición en la costa. Entre los productos básicos están:
 Verduras
 Frutas
 Maíz
 Frijol
 Arroz
Los productos más cosechados y predominantes en el país son la Caña de azúcar, palma africana, el banano y el plátano.

Actividad pecuaria
Los animales de corral que los pobladores acostumbran a cría son las ganaderías, aves de corral, cerdos, etc.

Deportes
El municipio de La Gomera cuenta con equipo de fútbol llamado Deportivo La Gomera que actualmente juega en la Primera División de Guatemala.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Escuintla
Patronazgo de San Diego de Alcalá
Toponimia castellana de Guatemala
Topónimos con nombres de líderes de Guatemala

La Gomera (Escuintla)


Gustavo Adolfo Hércules de Chermont (em francês Gustave Adolphe Hèrcules de Chermont) foi um marechal de campo e governador francês ao serviço de Portugal. Foi governador da praça de Almeida.

Guerra das Laranjas
Os portugueses recusaram e em 28 de fevereiro de 1801, a França declarou guerra a Portugal, seguida em 2 de março por declarações espanholas de apoio à sua aliança com a França: instituindo a Guerra das Laranjas. A defesa da Beira ficou a cargo do Marquês de Alorna, ficando a fortaleza sob o comando do Marechal de Campo Gustavo Adolfo Hércules de Chermont, que acelerou a execução do plano complementar apresentado em 1795 e 1796, e manifestou a urgência de erguer um aterro sobre o bastião de São João de Deus.

Ligações externas

Militares na Guerra Peninsular
Militares da França

Gustavo Adolfo Hércules de Chermont


Klassens klovn er en børnefilm fra 2003 instrueret af Hans Kragh-Jacobsen efter eget manuskript.

Handling
De fleste skoleklasser har en klovn. Det er som regel en dreng, der ser verden på sin egen skæve måde. Instruktøren undersøger i filmen, hvad der får børn til at påtage sig rollen som klovn. Er det kedsomhed? Eller fordi man føler sig lidt klodset og anderledes end resten af klassen - og måske har et overtryk af fantasi. Sikkert er det, at man overlever, så længe man har latteren på sin side. Det vidste allerede de gamle hofnarre. Men alle klovner har også en alvorlig side ... I 4.c i Farum hedder klovnen Otto. Filmen følger den charmerende og reflekterende dreng i et halvt år gennem regnetimer, engelsktimer, trompetspil, skolekomedie, fastelavn, skoleudflugt og sammen med familien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Klassens klovn


La Silvia (Silvia) es un dramma pastorale per musica en tres actos con música de Antonio Vivaldi y libreto de Enrico Bissari. Se estrenó el 28 de agosto de 1721 en el Teatro Regio Ducal de Milán con ocasión de la celebración del cumpleaños de la emperatriz romano-germánica Isabel Cristina, mujer del emperador Carlos VI de Habsburgo.

Personajes

Véase también
 Anexo:Óperas de Antonio Vivaldi

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Antonio Vivaldi
Óperas en italiano
Óperas de 1721
Óperas estrenadas en Milán

La Silvia


Anatomi (Eski Yunanca ἀνατομή (anatomḗ) 'diseksiyon'), organizmaların ve parçalarının yapısının incelenmesi ile ilgili biyoloji dalıdır. Anatomi, canlıların yapısal organizasyonu ile ilgilenen bir doğa bilimi dalıdır. Tarih öncesi çağlarda başlangıcı olan eski bir bilim dalıdır. Anatomi doğası gereği gelişimsel biyoloji, embriyoloji, karşılaştırmalı anatomi, evrimsel biyoloji ve filogeniye bağlıdır, çünkü bunlar anatominin hem anlık hem de uzun vadeli zaman ölçeklerinde üretildiği süreçlerdir. Sırasıyla organizmaların ve parçalarının yapısını ve işlevini inceleyen anatomi ve fizyoloji, birbiriyle ilişkili disiplinlerin doğal bir çiftini oluşturur ve genellikle birlikte çalışılır. İnsan anatomisi, tıpta uygulanan temel bilimlerden biridir.

Anatomi, yeni keşifler yapıldıkça sürekli gelişen karmaşık ve dinamik bir alandır. Son yıllarda, vücut yapılarının daha ayrıntılı ve doğru bir şekilde görüntülenmesini sağlayan MRI ve CT taramaları gibi gelişmiş görüntüleme tekniklerinin kullanımında önemli bir artış olmuştur.

Anatomi disiplini makroskopik ve mikroskopik bölümlere ayrılır. Makroskopik anatomi veya kaba anatomi, bir hayvanın vücut parçalarının çıplak gözle incelenmesidir. Gross anatomi aynı zamanda yüzeysel anatomi dalını da içerir. Mikroskobik anatomi, histoloji olarak bilinen çeşitli yapıların dokularının incelenmesinde ve ayrıca hücrelerin incelenmesinde optik aletlerin kullanılmasını içerir.

Anatomi tarihi, insan vücudundaki organların ve yapıların işlevlerinin giderek daha iyi anlaşılması ile karakterize edilir. Yöntemler de, karkasların ve kadavraların (cesetlerin) diseksiyonu yoluyla hayvanların incelenmesinden X-ışını, ultrason ve manyetik rezonans görüntüleme dahil olmak üzere 20. yüzyıl tıbbi görüntüleme tekniklerine kadar ilerleyerek önemli ölçüde gelişmiştir.

Etimoloji ve tanım
Yunanca ἀνατομή anatomē "diseksiyon" (ἀνά aná "yukarı" ve τέμνω témnō "kestim" kelimelerinden ἀνατέμνω anatémnō "kestim, açtım") kelimesinden türetilen anatomi, sistemleri, organları ve dokuları dahil olmak üzere organizmaların yapısının bilimsel olarak incelenmesidir. Çeşitli parçaların görünümünü ve konumunu, oluştukları malzemeleri ve diğer parçalarla olan ilişkilerini içerir. Anatomi, sırasıyla bu parçaların işlevleri ve ilgili kimyasal süreçlerle ilgilenen fizyoloji ve biyokimyadan oldukça farklıdır. Örneğin, bir anatomist karaciğer gibi bir organın şekli, boyutu, konumu, yapısı, kanlanması ve innervasyonu ile ilgilenirken; bir fizyolog safra üretimi, karaciğerin beslenmedeki rolü ve vücut fonksiyonlarının düzenlenmesi ile ilgilenir.

Anatomi disiplini, kaba veya makroskobik anatomi ve mikroskobik anatomi dahil olmak üzere bir dizi dala ayrılabilir.  Kaba anatomi, çıplak gözle görülebilecek kadar büyük yapıların incelenmesidir ve ayrıca yüzeysel anatomi veya yüzey anatomisini, dış vücut özelliklerinin görülerek incelenmesini de içerir. Mikroskobik anatomi, histoloji (dokuların incelenmesi) ve embriyoloji (bir organizmanın olgunlaşmamış halinin incelenmesi) ile birlikte mikroskobik ölçekte yapıların incelenmesidir. Bölgesel anatomi, karın gibi belirli bir vücut bölgesindeki tüm yapıların birbirleriyle olan ilişkilerinin incelenmesidir. Buna karşılık sistemik anatomi, ayrı bir vücut sistemini oluşturan yapıların, yani sindirim sistemi gibi benzersiz bir vücut işlevini yerine getirmek için birlikte çalışan bir grup yapının incelenmesidir.

Anatomi, organların ve sistemlerin yapısı ve organizasyonu hakkında bilgi edinmek amacıyla hem invaziv hem de invaziv olmayan yöntemler kullanılarak incelenebilir. Kullanılan yöntemler arasında bir vücudun açılıp organlarının incelendiği diseksiyon ve video kamera donanımlı bir aletin vücut duvarındaki küçük bir kesiden sokulup iç organları ve diğer yapıları keşfetmek için kullanıldığı endoskopi yer alır. X ışınları kullanılarak yapılan anjiyografi veya manyetik rezonans anjiyografi, kan damarlarını görselleştirmek için kullanılan yöntemlerdir.

"Anatomi" terimi genellikle insan anatomisini ifade etmek için kullanılır. Bununla birlikte, hayvanlar aleminin geri kalanında büyük ölçüde benzer yapılar ve dokular bulunur ve bu terim diğer hayvanların anatomisini de içerir. Zootomi terimi bazen özellikle insan olmayan hayvanları ifade etmek için de kullanılır. Bitkilerin yapı ve dokuları farklı bir doğaya sahiptir ve bitki anatomisinde incelenirler.

Anatominin alt bölümleri

 Topografik anatomi: Vücut yapılarını, bölge bölge inceleyen anatominin alt dalıdır.
 Sistematik anatomi : Vücut yapılarını, organların bir araya gelmesiyle oluşan organ sistemleri düzeyinde ele alan anatomi dalı.
 Karşılaştırmalı anatomi : İnsan ile başka canlıların vücut yapılarındaki benzer ve farklı tarafları karşılaştırmalı olarak ele alan ve bunu insan anatomisinin daha iyi anlaşılmasında kullanan anatomi dalı. Veteriner hekimlerin öğretiminde kullanılır.
 Klinik anatomi : Vücut yapılarının hastalıklara tanı koyma aşamasındaki rollerini ortaya koyan alt uğraş alanıdır.
 Nöroanatomi: Sinir sistemi anatomisi ile ilgili dalıdır.
 Gelişimsel anatomi : Embriyoloji
 Mikroskobik anatomi : Histoloji
 Patolojik anatomi : Anatomopatoloji
 Radyolojik anatomi : Radyografi sonucu elde edilen radyogramda organ yapılarının ve organlar arası ilişkilerin incelenmesidir.
 Sanatsal anatomi:
 Yüzeysel anatomi:
 Moleküler anatomi:
 Morfometri:
 Dekapod anatomisi:
 Böcek morfolojisi:
 Örümcek anatomisi:
 Neandertal anatomisi:
 Köpek anatomisi:
 Kedi anatomisi:
 Atgiller anatomisi:
 Amfibi anatomisi:
 Kuş anatomisi:
 Balık anatomisi:
 Köpekbalığı anatomisi:

Tarih

Antik

M.Ö. 1600'de Eski Mısır'a ait bir tıp metni olan Edwin Smith Papirüsü'nde kalp ve damarlarının yanı sıra beyin ve beyin zarları ile beyin omurilik sıvısı, karaciğer, dalak, böbrekler, rahim ve mesane tarif edilmiş ve kalpten ayrılan kan damarları gösterilmiştir. Ebers Papirüsü'nde (M.Ö. 1550 civarı) ise vücudun tüm sıvılarını vücudun her bir üyesine taşıyan veya her bir üyesinden gelen damarların yer aldığı bir "kalp incelemesi" bulunmaktadır. Antik Yunan anatomisi ve fizyolojisi, erken ortaçağ dünyası boyunca büyük değişimler ve ilerlemeler geçirmiştir. Zaman içinde bu tıbbi uygulama, vücuttaki organların ve yapıların işlevlerinin sürekli gelişen bir anlayışıyla genişledi. Beyin, göz, karaciğer, üreme organları ve sinir sisteminin anlaşılmasına katkıda bulunan insan vücuduna ilişkin olağanüstü anatomik gözlemler yapılmıştır.

Helenistik Mısır kenti İskenderiye, Yunan anatomisi ve fizyolojisi için bir sıçrama tahtasıydı. İskenderiye, Yunanlılar zamanında sadece tıbbi kayıtlar ve liberal sanatlar kitapları için dünyanın en büyük kütüphanesine ev sahipliği yapmakla kalmamış, aynı zamanda birçok tıp pratisyeni ve filozofa da ev sahipliği yapmıştır. Mısır'ın Ptolemaios hanedanının sanat ve bilime verdiği büyük destek İskenderiye'nin yükselmesine yardımcı olmuş ve diğer Yunan devletlerinin kültürel ve bilimsel başarılarına rakip olmuştur. Erken dönem anatomi ve fizyoloji alanındaki en çarpıcı gelişmelerden bazıları Helenistik İskenderiye'de gerçekleşmiştir. Üçüncü yüzyılın en ünlü anatomist ve fizyologlarından ikisi Herophilus ve Erasistratus'tur. Bu iki hekim, Rönesans'a kadar tabu olarak kabul edilen hüküm giymiş suçluların kadavralarını kullanarak tıbbi araştırmalar için insan diseksiyonuna öncülük etmiştir - Herophilus sistematik diseksiyonlar yapan ilk kişi olarak kabul edilmiştir. Herophilus, anatominin birçok dalına ve tıbbın diğer birçok yönüne etkileyici katkılarda bulunan anatomik çalışmalarıyla tanındı. Çalışmalarından bazıları nabız sisteminin sınıflandırılması, insan atardamarlarının toplardamarlardan daha kalın duvarlara sahip olduğunun ve kulakçıkların kalbin parçaları olduğunun keşfini içeriyordu. Herophilus'un insan vücudu hakkındaki bilgisi beyin, göz, karaciğer, üreme organları ve sinir sisteminin anlaşılması ve hastalıkların seyrinin tanımlanmasında hayati katkılar sağlamıştır.  Erasistratus, boşlukları ve zarları da dahil olmak üzere beynin yapısını doğru bir şekilde tanımlamış ve serebrum ile serebellum arasında bir ayrım yapmıştır. İskenderiye'deki çalışmaları sırasında Erasistratus özellikle dolaşım ve sinir sistemi çalışmalarıyla ilgilenmiştir. İnsan vücudundaki duyusal ve motor sinirleri ayırt edebilmiş ve havanın akciğerlere ve kalbe girdiğine ve daha sonra vücuda taşındığına inanmıştır. Atardamarlar ve toplardamarlar arasında yaptığı ayrım - atardamarlar vücuttaki havayı taşırken, toplardamarlar kalpten gelen kanı taşıyordu - büyük bir anatomik keşifti. Erasistratus aynı zamanda epiglotun ve triküspit de dahil olmak üzere kalp kapakçıklarının isimlendirilmesinden ve işlevlerinin tanımlanmasından da sorumluydu. Üçüncü yüzyılda Yunan hekimler sinirleri kan damarları ve tendonlardan ayırmayı ve sinirlerin sinirsel uyarıları ilettiğini fark etmeyi başardılar. Motor sinirlerdeki hasarın felce yol açtığını ortaya koyan Herophilus olmuştur. Herophilus beyindeki meninksleri ve ventrikülleri adlandırmış, serebellum ve serebrum arasındaki ayrımı takdir etmiş ve beynin Aristoteles'in öne sürdüğü gibi bir "soğutma odası" değil "aklın merkezi" olduğunu kabul etmiştir Herophilus ayrıca optik, okülomotor, trigeminal, yüz, vestibülokoklear ve hipoglossal sinirlerin motor bölümlerini tanımlamasıyla da tanınır. MÖ üçüncü yüzyılda hem sindirim hem de üreme sistemlerinde büyük başarılar elde edilmiştir. Herophilus sadece tükürük bezlerini değil, ince bağırsak ve karaciğeri de keşfedip tanımlayabilmiştir. Rahmin içi boş bir organ olduğunu göstermiş, yumurtalıkları ve rahim tüplerini tanımlamıştır. Spermatozoanın testisler tarafından üretildiğini kabul etmiş ve prostat bezini ilk tanımlayan kişi olmuştur.

Kasların ve iskeletin anatomisi, bilinmeyen yazarlar tarafından yazılmış bir Antik Yunan tıp eseri olan Hipokrat Külliyatı'nda anlatılmaktadır. Aristoteles omurgalı anatomisini hayvan diseksiyonuna dayanarak tanımlamıştır. Praxagoras arterler ve damarlar arasındaki farkı tanımlamıştır. Yine M.Ö. 4. yüzyılda Herophilos ve Erasistratus, Ptolemaios döneminde İskenderiye'deki suçluların viviseksiyonuna dayanarak daha doğru anatomik tanımlar üretmiştir.

2. yüzyılda anatomist, klinisyen, yazar ve filozof olan Bergamalı Galen, antik çağın son ve oldukça etkili anatomi tezini yazmıştır. Mevcut bilgileri derlemiş ve hayvanların diseksiyonu yoluyla anatomi çalışmıştır. Hayvanlar üzerinde yaptığı viviseksiyon deneyleriyle ilk deneysel fizyologlardan biri olmuştur. Galen'in çoğunlukla köpek anatomisine dayanan çizimleri, sonraki bin yıl boyunca etkili bir şekilde tek anatomi ders kitabı haline geldi. Çalışmaları, 15. yüzyılda Yunancadan çevrilene kadar Rönesans doktorları tarafından yalnızca İslam Altın Çağı tıbbı aracılığıyla biliniyordu .

Ortaçağdan erken modern döneme

Anatomi klasik dönemden on altıncı yüzyıla kadar çok az gelişmiştir; tarihçi Marie Boas'ın yazdığı gibi, "On altıncı yüzyıldan önce anatomideki ilerleme ne kadar gizemli bir şekilde yavaşsa, 1500'den sonraki gelişme de o kadar şaşırtıcı derecede hızlıdır". 1275 ve 1326 yılları arasında Bologna'daki anatomistler Mondino de Luzzi, Alessandro Achillini ve Antonio Benivieni antik çağlardan bu yana ilk sistematik insan diseksiyonlarını gerçekleştirdiler. Mondino'nun 1316 tarihli "Anatomi "si insan anatomisinin ortaçağda yeniden keşfedilmesinde ilk ders kitabı olmuştur. Mondino'nun diseksiyonlarında izlenen sırayla vücudu tanımlar; önce karın, sonra göğüs kafesi, sonra baş ve uzuvlar. Sonraki yüzyıl boyunca standart anatomi ders kitabı olmuştur.

Leonardo da Vinci (1452-1519) Andrea del Verrocchio tarafından anatomi eğitimi almıştır. Anatomi bilgisini sanat çalışmalarında kullanmış, insan ve diğer omurgalıların iskelet yapıları, kasları ve organlarının birçok eskizini yapmıştır.

Padua Üniversitesi'nde anatomi profesörü olan Andreas Vesalius (1514-1564), modern insan anatomisinin kurucusu olarak kabul edilir. Aslen Brabant'lı olan Vesalius, yedi ciltlik geniş formatlı bir kitap olan De humani corporis fabrica ("insan vücudunun yapısı") adlı etkili kitabını 1543 yılında yayınladı. Genellikle İtalyan manzaralarına karşı allegorik pozlarda olan doğru ve karmaşık ayrıntılı illüstrasyonların Titian'ın öğrencisi olan sanatçı Jan van Calcar tarafından yapıldığı düşünülmektedir.

İngiltere'de anatomi, herhangi bir bilim dalında verilen ilk halka açık derslerin konusuydu; bunlar 16. yüzyılda Company of Barbers and Surgeons tarafından verildi ve 1583'te Royal College of Physicians'da Lumleian cerrahi dersleri ile birleştirildi.

Geç modern

Amerika Birleşik Devletleri'nde tıp okulları 18. yüzyılın sonlarına doğru kurulmaya başlandı. Anatomi derslerinde diseksiyon için sürekli kadavra akışı gerekiyordu ve bunları elde etmek zordu. Philadelphia, Baltimore ve New York, suçluların geceleri mezarlıkları basarak yeni gömülmüş cesetleri tabutlarından çıkardıkları ceset hırsızlığı faaliyetleriyle ünlüydü. Benzer bir sorun, cesetlere olan talebin o kadar büyük olduğu İngiltere'de de mevcuttu ki, kadavra elde etmek için mezar hırsızlığı ve hatta anatomi cinayetleri işleniyordu. Bunun sonucunda bazı mezarlıklar gözetleme kuleleriyle korunmuştur. İngiltere'de bu uygulama 1832 Anatomi Yasası ile durdurulurken, Amerika Birleşik Devletleri'nde Jefferson Tıp Koleji'nden doktor William S. Forbes'un 1882'de "Lübnan Mezarlığı'ndaki mezarların tahrip edilmesinde dirilticilerle suç ortaklığı yapmaktan" suçlu bulunmasının ardından benzer bir yasa çıkarıldı.

İngiltere'de anatomi öğretimi, 1863'ten 1889'a kadar Aberdeen Üniversitesi'nde Regius Anatomi Profesörü olan Sir John Struthers tarafından dönüştürülmüştür. Struthers, başta anatomi olmak üzere tıbbın temelini oluşturan bilimlerde üç yıllık "klinik öncesi" akademik öğretim sisteminin kurulmasından sorumluydu. Bu sistem 1993 ve 2003 yıllarında tıp eğitiminde yapılan reforma kadar sürdü. Öğretmenliğin yanı sıra, karşılaştırmalı anatomi müzesi için çok sayıda omurgalı iskeleti toplamış, 70'in üzerinde araştırma makalesi yayınlamış ve Tay Balinası'nın halka açık diseksiyonu ile ünlenmiştir. 1822'den itibaren Kraliyet Cerrahlar Koleji tıp okullarında anatomi öğretimini düzenledi. Tıp müzeleri karşılaştırmalı anatomi konusunda örnekler sunuyor ve öğretimde sıklıkla kullanılıyordu. Ignaz Semmelweis lohusalık hummasını araştırdı ve bunun nasıl oluştuğunu keşfetti. Sıklıkla ölümcül olan bu ateşin, tıp öğrencileri tarafından muayene edilen annelerde ebelerden daha sık görüldüğünü fark etti. Öğrenciler diseksiyon odasından hastane koğuşuna gittiler ve doğum yapan kadınları muayene ettiler. Semmelweis, stajyerler her klinik muayeneden önce ellerini klorlu kireçle yıkadıklarında, anneler arasında lohusalık ateşi görülme sıklığının önemli ölçüde azaltılabileceğini gösterdi.

Modern tıp çağından önce, vücudun iç yapılarını incelemenin ana yolu ölülerin diseksiyonu ve yaşayanların muayenesi, palpasyonu ve oskültasyonu idi. Canlı dokuları oluşturan yapı taşlarının anlaşılmasını sağlayan mikroskopinin ortaya çıkmasıydı. Akromatik lenslerin geliştirilmesindeki teknik ilerlemeler mikroskobun çözme gücünü artırmış ve 1839 civarında Matthias Jakob Schleiden ve Theodor Schwann hücrelerin tüm canlıların temel organizasyon birimi olduğunu tespit etmiştir. Küçük yapıların incelenmesi, içlerinden ışık geçirilmesini gerektirdi ve mikrotom, incelenecek yeterince ince doku dilimleri sağlamak için icat edildi. Farklı doku türlerini ayırt etmeye yardımcı olmak için yapay boyalar kullanan boyama teknikleri oluşturuldu. Histoloji ve sitoloji alanlarındaki gelişmeler 19. yüzyılın sonlarında başladı cerrahi tekniklerdeki gelişmelerle birlikte biyopsi örneklerinin ağrısız ve güvenli bir şekilde alınmasına olanak sağlamıştır. Elektron mikroskobunun icadı çözünürlük gücünde büyük bir ilerleme sağlamış ve hücrelerin ultrastrüktürü ile organel ve içlerindeki diğer yapıların araştırılmasına olanak tanımıştır. Yaklaşık aynı zamanda, 1950'lerde, proteinlerin, nükleik asitlerin ve diğer biyolojik moleküllerin kristal yapılarını incelemek için X-ışını kırınımı kullanımı yeni bir moleküler anatomi alanının doğmasına yol açmıştır.

Vücudun iç yapılarının incelenmesine yönelik non-invaziv tekniklerde de aynı derecede önemli ilerlemeler kaydedilmiştir. X-ışınları vücuttan geçirilebilmekte ve çeşitli derecelerde opaklığa sahip iç yapıları ayırt etmek için tıbbi radyografi ve floroskopide kullanılabilmektedir. Manyetik rezonans görüntüleme, bilgisayarlı tomografi ve ultrason görüntüleme, iç yapıların daha önceki nesillerin hayal gücünün çok ötesinde bir derecede benzeri görülmemiş ayrıntılarla incelenmesini sağlamıştır.

Anatominin inceleme alanına giren vücut yapıları

 Kemikler
 Kıkırdaklar
 Eklemler
 Ligamentler (Bağlar)
 Kaslar
 Solunum sistemi
 Dolaşım sistemi
 Ürogenital sistem
 Sindirim sistemi
 Sinir sistemi
 Endokrin sistem
 Deri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 E-anatomy
 Türk Anatomi Dizini

Ayrıca bakınız
 Anatomik Terapötik Kimyasal Sınıflandırma Sistemi
 Anatomide hareket terimleri
 Anatomik varyasyon
 Anatomik terminoloji
 Terminologia Anatomica
 Anatomik patoloji
 Anatomi tiyatrosu
 Veteriner Anatomi Müzesi
 Anatomi cinayeti
 Vücut planı
 Fizyonomi
 Zooloji
 Botanik

Anatomik terminoloji
Morfoloji (biyoloji)
Tıp bilimleri
Biyolojinin genel alanları

Anatomi


Bruce William Boxleitner () este un actor american și scriitor de științifco-fantastic și suspans. Este cunoscut pentru rolurile sale de lider în serialele de televiziune How the West Was Won, Bring 'Em Back Alive, Scarecrow and Mrs. King (cu Kate Jackson) și Babylon 5 (ca John Sheridan în sezoanele 2-5, 1994–98).

De asemenea, este cunoscut pentru rolul său dublu ca Alan Bradley și Tron în filmul Tron din 1982 produs de Walt Disney Pictures, rol pe care l-a reluat în jocul video din 2003 Tron 2.0, în jocul video din 2006  Kingdom Hearts II, continuarea filmului din 2010, Tron: Legacy și  în serialul de animație Tron: Uprising. El a co-jucat în cele mai multe dintre filmele Gambler alături de Kenny Rogers, în care personajul său are o tentă comică.

Romane
Boxleitner a scris două romane științifico-fantastice cu atmosferă western, Frontier Earth (1999) și Searcher (2001).

Filmografie

Film

Filme de televiziune

Seriale de televiziune

Jocuri video

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1950
Nașteri pe 12 mai
Americani în viață
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Actori americani

Bruce Boxleitner


بلدية المُدّوَّر أو (نقحرة: المودوفار ديل باينار) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة والمنجى وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 487 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

المودوفار ديل باينار


Contrafacerea unei mărci comerciale reprezintă actul de comercializare al unui produs sub un nume asemănător cu cel al unei mărci renumite, cu scopul de a crea confuzie în rândul consumatorilor. Conform autorului Robert Tönnis, "Termenul de contrafacere se referă la utilizarea neautorizată a numelor unor mărci protejate, a etichetelor, a desenelor și a modelelor industriale sau a descrierilor comerciale". Annika Kristin afirmă că "contrafacerea sau pirateria unei mărci reprezintă utilizarea intenționată a unei mărci înregistrate, a numelui acesteia, a denumirii sale comerciale sau a ambalajului și descrierii produselor sale în mod ilegal". Această practică are consecințe negative, companiile multinaționale din întreaga lume fiind nevoite să se confrunte cu o scădere a veniturilor și pierderea credibilității imaginii brand-ului respectiv.

Tönnis afirmă că efectul major al contrafacerii unei mărci îl reprezintă consumul de bunuri false, netestate și de o calitate slabă de către consumatori. Acest fapt poate afecta imaginea brand-urilor și poate chiar afecta sănătatea consumatorilor. În 2012 Agenția pentru Protecția Vămilor și Granițelor din Statele Unite ale Americii (CBP) a  promis să protejeze economia, cetățenii Statelor Unite ale Americii și siguranța națională a acestora "împotriva daunelor provocate de contrafacerea și pirateria bunurilor".

Exemple
Cazuri de contrafacere și imitație a mărcilor de renume au început să fie identificate încă din anul 1912.

 Cei de la Louis Vuitton s-au luptat pentru păstrarea imaginii celebrei case de modă din Franța după ce clienții (fără a-și da seama de situație) și-au pierdut interesul pentru produsele lor, ca urmare a comercializării pe piață a unor produse ieftine, contrafăcute după brand-ul original.
 Ceasuri marca Rolex contrafăcute pot fi achiziționate la prețuri de chilipir față de prețul unui original în multe locuri din lume.
 În Mexic, faimoasa casă de bijuterii  a trebuit să combată pirateria împotriva propriei mărci.
 , Levi Strauss & Co. și Lacoste au fost, de asemenea, victime ale contrafacerii, astfel încât, eticheta mărcilor a fost schimbată cu un produs net inferior.
 Faimoasa marcă de îngrijire orală Colgate (vândută sub numele fals de Coalgate), producătorul de alimente  (falsificat sub numele de Del Mundo), dar și cunoscuta marcă de instrumente de scris  care a fost falsificată sub diverse denumiri precum "Sherpie", "Shoupie", sau "Skerple", se numără printre brand-urile celebre care au căzut pradă pirateriei, cazuri care au presupus comercializarea unui produs diferit sub o denumire asemănătoare.
 Cei din industria muzicală afirmă că pirateria reprezintă sursa unor pierderi de 4.6 miliarde de dolari pe piață. De asemenea, conform acelorași surse, 7 din 10 CD-uri vândute în întreaga lume sunt piratate.

Consecințe

 Pierderi de miliarde de dolari pentru producătorii autentici.
 Prejudicii aduse produselor originale, dar și producătorilor originali.
 Pirateria funcționează ca o barieră între comercializarea produselor celor care dețin o marcă înregistrată pe piețele unde se comercializează produse contrafăcute.
 Reduce competiția, deoarece adversarii profită de prețul inițial mare de care se bucură un produs original după care aceștia încep să ducă un război al prețurilor prin crearea de copii ieftine contrafăcute ale acestuia.

Strategii pentru combaterea pirateriei
În timp ce unii experți le sugerează companiilor să meargă până la extrema de a-i pedepsi  pe producătorii care le comercializează produsele contrafăcute, alții sunt de părere că ar trebui să ajungă la o înțelegere prin acordarea dreptului de franciză sau preluarea de către acestea a firmelor adversare. Alți autori susțin că firmele ar trebui să folosească roboți de căutare pe internet capabili să identifice și să elimine orice tip de publicitate care încalcă politica produsului firmei respective. Pe de altă parte, unii experți propun luarea unor măsuri de natură juridică alături de studiul legilor și drepturilor privitoare la protecția produselor aplicabile pe piețele în care pirateria predomină. Începând cu anul 1977, pentru a descuraja fenomenul de contrafacere și piraterie, producătorii de mărfuri falsificate în cazurile în care plagiarismul design-ului unui produs este extrem de evident sunt expuși publicului prin acordarea "premiului" Plagiarius.

Lectură suplimentară

 "Brand Piracy," The Concise Blackwell Encyclopedia of Management, Cary Lynn Cooper and Chris Argyris, p. 48

Note

Legături externe
 China are z o. o., de Geoffrey York și Simon Avery, The Globe and Mail, aprilie 11, 2006.
 Protecție De Brand Cazuri Recente Pe Brand "Piraterie", Octombrie 2004.
 International Authentication Association
 Asociația Internațională a Producătorilor

Mărci înregistrate
Mărci
Proprietate intelectuală

Contrafacerea mărcilor comerciale


Nicholas County is the name of two counties in the United States:

 Nicholas County, Kentucky
 Nicholas County, West Virginia

Nicholas County


Vrčasti grm (lat. Nepenthes), veliki biljni rod koji čini samostalnu porodicu bezbolkovke (Nepenthaceae). Pripada mu preko 176 vrsta i 12 hibrida.   vazdazelenih epifitnih trajnica i grmova, puzačica i penjačica.

Vrčasti grm raširen je poglavito po malajskom arhipelagu, Cejlonu i istočnoj obali Madagaskara. pripadaju u karnivore, biljke mesožderke.

Opis
Porodica Nepenthaceae sastoji se od jednog roda, Nepenthes, s oko 140 vrsta tropskih biljaka koje potiču iz Madagaskara, jugoistočne Azije i Australije. Većina ovih vrsta su trajnice koje rastu u vrlo kiselom tlu, iako su neke epifitne i žive na granama drveća. Poklopac vrča luči nektar kako bi privukao plijen, koji ne može pobjeći iz zamke zbog njegovih dlačica usmjerenih prema dolje i glatkih strana.

Ovaj rod uključuje kritično ugroženu biljku "Attenboroughov vrč" (N. attenboroughii), koja je jedna od najvećih od svih biljaka mesožderki, doseže visinu do 1,5 metara (4,9 stopa) s vrčevima promjera 30 cm (11,8 inča). Pronađena u blizini vrha planine Victoria na otoku Palawan na Filipinima, Attenboroughova biljka vrč sposobna je uhvatiti i probaviti glodavce, kao i insekte i druge male životinje. Kultivirane vrste vrča iz starog svijeta roda Nepenthes uključuju N. gracilis), običnu močvarni vrčasti grm (N. mirabilis) i "zlatnu perostomiju" (N. veitchii), kao i brojne hibridne vrste kao što su Hookerov vrč (N. ×hookeriana), N. ×mastersiana i N. ×dominii.

Nekoliko vrsta Nepenthesa evoluiralo je da koristi životinjski izmet kao izvor hranjivih tvari, osobito u područjima s malo insekata. Na Borneu N. rajah privlači planinske rovke (Tupaia montana) s velikim količinama nektara u poklopcu vrča. Dok se životinja hrani, široka otvorena usta čvrstog, neskliskog vrča služe kao toalet (zahod), skupljajući gnojivo bogato hranjivim tvarima. Za najmanje dvije druge vrste, N. lowii i N. macrophylla, također je poznato da privlače rovke u tu svrhu; vjeruje se da je prvi izgubio sposobnost probave plijena kukaca. Još jedna vrsta, N. hemsleyana, ima izduženi vrč koji pruža utočište "Hardwickeovom vunastom šišmišu" (Kerivoula hardwicki) i skuplja njegov guano.

Vrste

 Nepenthes abalata Jebb & Cheek
 Nepenthes abgracilis Jebb & Cheek
 Nepenthes adnata Tamin & M. Hotta ex Schlauer
 Nepenthes aenigma H. Nuytemans, W. Suarez & Calaramo
 Nepenthes alata Blanco
 Nepenthes albomarginata Lobb ex Lindl.
 Nepenthes alfredoi V. B. Amoroso & Lagunday
 Nepenthes alzapan Jebb & Cheek
 Nepenthes ampullaria Jack
 Nepenthes andamana M. Catal.
 Nepenthes appendiculata Chi. C. Lee, Bourke, Rembold, W. Taylor & S. T. Yeo
 Nepenthes argentii Jebb & Cheek
 Nepenthes aristolochioides Jebb & Cheek
 Nepenthes armin Jebb & Cheek
 Nepenthes attenboroughii A. S. Rob., S. Mc Pherson & V. B. Heinrich
 Nepenthes baramensis C. Clarke, J. A. Moran & Chi. C. Lee
 Nepenthes barcelonae Tandang & Cheek
 Nepenthes bellii Kondô
 Nepenthes benstonei C. Clarke
 Nepenthes biak Jebb & Cheek
 Nepenthes bicalcarata Hook. fil.
 Nepenthes bokor Cheek
 Nepenthes bongso Korth.
 Nepenthes boschiana Korth.
 Nepenthes botak Jebb & Cheek
 Nepenthes burbidgeae Hook. fil. ex Burbidge
 Nepenthes burkei Mast.
 Nepenthes campanulata Sh. Kurata
 Nepenthes candalaga Lagunday & Amoroso
 Nepenthes ceciliae Gronem., Coritico, Micheler, Marwinski, Acil & V. B. Amoroso
 Nepenthes chang M. Catal.
 Nepenthes chaniana C. Clarke, Chi. C. Lee & S. Mc Pherson
 Nepenthes cid Jebb & Cheek
 Nepenthes clipeata Danser
 Nepenthes cornuta Marwinski, Coritico, Wistuba, Micheler, Gronem., Gieray & V. B. Amoroso
 Nepenthes dactylifera A. S. Rob., Golos, S. Mc Pherson & Barer
 Nepenthes danseri Jebb & Cheek
 Nepenthes deaniana Macfarl.
 Nepenthes densiflora Danser
 Nepenthes diabolica A. Bianchi, Chi. C. Lee, Golos, Mey, M. Mansur & A. S. Rob.
 Nepenthes diatas Jebb & Cheek
 Nepenthes distillatoria L.
 Nepenthes domei M. N. Faizal, A. Amin & Latiff
 Nepenthes dubia Danser
 Nepenthes edwardsiana H. Low ex Hook. fil.
 Nepenthes ephippiata Danser
 Nepenthes epiphytica A. S. Rob., Nerz & Wistuba
 Nepenthes erucoides A. S. Rob. & S. G. Zamudio
 Nepenthes eustachya Miq.
 Nepenthes extincta Jebb & Cheek
 Nepenthes eymae Sh. Kurata
 Nepenthes faizaliana J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes flava Wistuba, Nerz & A. Fleischm.
 Nepenthes fractiflexa Golos, A. S. Rob. & Barer
 Nepenthes fusca Danser
 Nepenthes geoffroyi Lecomte
 Nepenthes glabrata J. R. Turnbull & A. T. Middleton
 Nepenthes glandulifera Chi. C. Lee
 Nepenthes gracilis Korth.
 Nepenthes gracillima Ridl.
 Nepenthes gymnamphora Reinw. ex Nees
 Nepenthes halmahera Cheek
 Nepenthes hamata J. R. Turnbull & A. T. Middleton
 Nepenthes hirsuta Hook. fil.
 Nepenthes holdenii Mey
 Nepenthes hurrelliana Cheek & A. L. Lamb
 Nepenthes inermis Danser
 Nepenthes insignis Danser
 Nepenthes izumiae Troy Davis, C. Clarke & Tamin
 Nepenthes jacquelineae C. Clarke, Troy Davis & Tamin
 Nepenthes jamban Chi. C. Lee, Hernawati & Akhriadi
 Nepenthes justinae Gronem., Wistuba, Mey & V. B. Amoroso
 Nepenthes kerrii Catal. & Kruetr.
 Nepenthes khasiana Hook. fil.
 Nepenthes kitanglad Jebb & Cheek
 Nepenthes klossii Ridl.
 Nepenthes kongkandana M. Catal. & Kruetr.
 Nepenthes krabiensis Nuanlaong, Onsanit, Chusangr. & Suran.
 Nepenthes kurata Jebb & Cheek
 Nepenthes lamii Jebb & Cheek
 Nepenthes latiffiana M. N. Faizal, A. Amin & Dome
 Nepenthes lavicola Wistuba & Rischer
 Nepenthes leyte Jebb & Cheek
 Nepenthes lingulata Chi. C. Lee, Hernawati & Akhriadi
 Nepenthes longiptera Victoriano
 Nepenthes lowii Hook. fil.
 Nepenthes macfarlanei Hemsl.
 Nepenthes macrophylla (Marabini) Jebb & Cheek
 Nepenthes macrovulgaris J. R. Turnbull & A. T. Middleton
 Nepenthes madagascariensis Poir.
 Nepenthes mantalingajanensis Nerz & Wistuba
 Nepenthes mapuluensis J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes maryae Cheek & Jebb
 Nepenthes masoalensis Schmid-Holl.
 Nepenthes maxima Reinw.
 Nepenthes maximoides Cheek
 Nepenthes merrilliana Macfarl.
 Nepenthes micramphora V. B. Heinrich, S. Mc Pherson, Gronem. & V. B. Amoroso
 Nepenthes mikei B. R. Salmon & Maulder
 Nepenthes mindanaoensis Sh. Kurata
 Nepenthes minima Jebb & Cheek
 Nepenthes mirabilis (Lour.) Druce
 Nepenthes mollis Danser
 Nepenthes monticola A. S. Rob., Wistuba, Nerz, M. Mansur & S. Mc Pherson
 Nepenthes muluensis M. Hotta
 Nepenthes naga Akhriadi, Hernawati, Primaldhi & M. Hambali
 Nepenthes nebularum G. Mansell & W. Suarez
 Nepenthes negros Jebb & Cheek
 Nepenthes neoguineensis Macfarl.
 Nepenthes nigra Nerz, Wistuba, Chi. C. Lee, Bourke, U. Zimm. & S. Mc Pherson
 Nepenthes northiana Hook. fil.
 Nepenthes oblanceolata Ridl.
 Nepenthes orbiculata M. Catal. & Kruetr.
 Nepenthes ovata Nerz & Wistuba
 Nepenthes palawanensis S. Mc Pherson, Cervancia, Chi. C. Lee, Jaunzems, Mey & A. S. Rob.
 Nepenthes paniculata Danser
 Nepenthes pantaronensis Gieray, Gronem., Wistuba, Marwinski, Micheler, Coritico & V. B. Amoroso
 Nepenthes papuana Danser
 Nepenthes parvula Gary W. Wilson & S. Venter
 Nepenthes pectinata Danser
 Nepenthes peltata Sh. Kurata
 Nepenthes pervillei Blume
 Nepenthes petiolata Danser
 Nepenthes philippinensis Macfad.
 Nepenthes pilosa Danser
 Nepenthes pitopangii Chi. C. Lee, S. Mc Pherson, Bourke & M. Mansur
 Nepenthes platychila Chi. C. Lee
 Nepenthes pudica Dancak & Majesky
 Nepenthes pulchra Gronem., S. Mc Pherson, Coritico, Micheler, Marwinski & V. B. Amoroso
 Nepenthes putaiguneung Al-Farishy, Metusala & Jebb
 Nepenthes pyriformis Sh. Kurata
 Nepenthes rafflesiana Jack
 Nepenthes rajah Hook. fil.
 Nepenthes ramispina Ridl.
 Nepenthes ramos Jebb & Cheek
 Nepenthes reinwardtiana Miq.
 Nepenthes rhombicaulis Sh. Kurata
 Nepenthes rigidifolia Akhriadi, Hernawati & Tamin
 Nepenthes robcantleyi Cheek
 Nepenthes rosea M. Catal. & Kruetr.
 Nepenthes samar Jebb & Cheek
 Nepenthes sanguinea Lindl.
 Nepenthes saranganiensis Sh. Kurata
 Nepenthes sharifah-hapsahii J. H. Adam & Hafiza
 Nepenthes sibuyanensis Nerz
 Nepenthes singalana Becc.
 Nepenthes smilesii Hemsl.
 Nepenthes spathulata Danser
 Nepenthes spectabilis Danser
 Nepenthes stenophylla Mast.
 Nepenthes sumagaya Cheek
 Nepenthes sumatrana (Miq.) Beck
 Nepenthes suratensis M. Catal.
 Nepenthes surigaoensis Elmer
 Nepenthes talaandig Gronem., Coritico, Wistuba, Micheler, Marwinski, Gieray & V. B. Amoroso
 Nepenthes tayninhensis M. Catal. & Kruetr.
 Nepenthes tboli Jebb & Cheek
 Nepenthes tenax C. Clarke & R. Kruger
 Nepenthes tentaculata Hook. fil.
 Nepenthes tenuidon W. Suárez & Ferreras ined.
 Nepenthes thai Cheek
 Nepenthes thorelii Lecomte
 Nepenthes tobaica Danser
 Nepenthes tomoriana Danser
 Nepenthes treubiana Warb.
 Nepenthes truncata Macfarl.
 Nepenthes ultra Jebb & Cheek
 Nepenthes undulatifolia Nerz, Wistuba, U. Zimm., Chi. C. Lee, Pirade & Pitopang
 Nepenthes veitchii Hook. fil.
 Nepenthes ventricosa Blanco
 Nepenthes vieillardii Hook. fil.
 Nepenthes villosa Hook. fil.
 Nepenthes viridis Micheler, Gronem., Wistuba, Marwinski, W. Suarez & V. B. Amoroso
 Nepenthes vogelii Schuit. & de Vogel
 Nepenthes weda Cheek
 Nepenthes zygon Jebb & Cheek
 Nepenthes × alisaputrana J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes × angasanensis Maulder, D. Schub., B. R. Salmon & B. Quinn
 Nepenthes × ghazallyiana J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes × hamiguitanensis Gronem., Wistuba, V. B. Heinrich, S. Mc Pherson, Mey & V. B. Amoroso
 Nepenthes × harryana Burb.
 Nepenthes × hookeriana Lindl.
 Nepenthes × kinabaluensis Sh. Kurata ex J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes × lecouflei Kusak.
 Nepenthes × murudensis Culham ex Jebb & Cheek
 Nepenthes × sarawakiensis J. H. Adam & Wilcock
 Nepenthes × trichocarpa Miq.
 Nepenthes × trusmadiensis Marabini

Vanjske poveznice

Izvori

Nepenthales
biljke mesožderke
Rodovi klinčićolikih

Vrčasti grm


Unimate fue el primer robot industrial, se instaló en una cadena de montaje de General Motors en la Inland Fisher Guide Plant en Ewing (Nueva Jersey), en el año 1961.

Fue creado por George Devol en los años 1953 usando una patente original de su propiedad. Devol, junto a Joseph Engelberger, fundaron la primera empresa fabricante de robots, Unimation.

La máquina realizaba el trabajo de transportar las piezas fundidas en molde hasta la cadena de montaje y soldar estas partes sobre el chasis del vehículo, una peligrosa tarea para los trabajadores, quienes podían exponerse a inhalar los gases de combustión de la soladuras o a perder un miembro si no llevaban precaución.

El Unimate original constaba de una gran caja computarizada, unida a otra caja que se conectaba a un brazo articulado, con un programa de tareas almacenado en una memoria de tambor.

Las versiones modernas alcanzan los seis grados de libertad y están diseñadas para el manejo, a altas velocidades, de las distintas partes del coche, pudiéndose programar para otras tareas.

El Unimate también apareció en The Tonight Show auspiciado por Johnny Carson en el que se golpeó una pelota de golf en una taza, vertió una cerveza, agitó la batuta del director de orquesta, agarró un acordeón y lo ejecutó alrededor.

En 2003 el Unimate fue admitido en el Robot Hall of Fame.

Referencias

Enlaces externos
 Robots Unimate
 Robot electrónico 'Unimate' trabajando en a fábrica en Connecticut, Estados Unidos. Secuencia Newsreel

Robots industriales
Robots históricos
Robots de 1956

Unimate


An Olmeca recta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Robert Soderstrom. An Olmeca recta in nahilalakip ha genus nga Olmeca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Olmeca

Olmeca recta


es una ciudad japonesa ubicada en la parte noreste de la península de Shimabara, abarca el valle de Ariake al este y el Monte Unzen (incluyendo Fugendake) al oeste, en la prefectura de Nagasaki, isla de Kyūshū, Japón.

Historia
Shimabara es un pueblo-castillo y fue la capital del dominio de Shimabara durante el período Edo. Era un sitio de considerable comercio extranjero y actividad misionera durante la época tardía del período Muromachi y, a principios del período Edo, un gran porcentaje de la población de Shimabara eran Kirishitan (cristianos japoneses). Debido al desgobierno, altos impuestos y la persecución del cristianismo, la población se levantó en armas iniciando la llamada rebelión de Shimabara de 1637, la cual fue reprimida con extrema severidad por el Shogunato Tokugawa. Shimabara fue gobernada por una rama genealógica del clan Matsudaira en los años de 1668 a 1774 y desde 1774 a 1871.

La moderna ciudad de Shimabara adquirió la denominación de ciudad el 1 de abril de 1940 con la fusión del antiguo pueblo de Shimabara con varias aldeas cercanas.

El 1 de enero de 2006 el pueblo de Ariake, del distrito de Minamitakaki, fue agregado a la ciudad Shimabara.

A lo largo de su historia, Shimabara ha sido dominada por la actividad sísmica del Monte Unzen. Una gran erupción volcánica en 1792 provocó un tsunami el cual destruyó gran parte del pueblo, hecho en el que murieron alrededor de 15,000 personas, siendo uno de los peores desastres volcánicos en toda la historia de Japón. En la historia reciente, han ocurrido grandes erupciones en los años 1990-1991 que resultó en flujos piroclásticos en el que murieron 43 personas y obligó a evacuación a cientos de otras. La quinta conferencia internacional de volcanes tuvo lugar en Shimabara el 19 de noviembre de 2007.

Economía
Shimabara es un importante destino turístico, debido a sus asociaciones históricas, la ubicación del parque nacional Unzen-Amakusa, y numerosos onsen. El destino turístico más importante en el área urbana es el castillo de Shimabara y la aledaña "Calle Samurái". La ciudad tiene muchos manantiales con agua fría y caliente, que corren incluso a través de las calles. Un pintoresco punto es la "Calle Carpa", donde hay numerosos y coloridos koi que nadan en los canales.

Los principales productos agrícolas son la mandarina, el té, y el tabaco.

Galería

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Shimabara
 Sitio web de Ciudades en Volcanes 5

Localidades de Nagasaki

Shimabara


Acavomonas, monotipski rod Alveolata, jedini je predstavnik A. peruviana, opisana 2014. goldine. Zasada ova vrsta čini posebno koljeno razred, red i porodicu.

Izvori

Alveolata

Acavomonas


මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය (SHRM) යනු ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා, වර්ජිනියා හී මූලස්ථානය පිහිටන වෘත්තීය මානව සම්පත් සාමාජිකත්ව සංගමයකි.  මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය විසින් වෘත්තියක් ලෙස මානව සම්පත් භූමිකාව ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ අධ්‍යාපනය ලබාදීම, සහතික කිරීම ආදිය සිදුකරනු ලැබේ. එලෙසම එම කොංග්‍රසය විසින් ශ්‍රම කළමනාකරණය හා සම්බන්ධ ගැටළු සඳහා බලපෑම් සිදුකරන අතර සිය සාමාජිකයන් අතර ජාලයක් ලෙස සම්බන්ධ කොටගෙන සිටී.

ඉතිහාසය
සේවක පරිපාලනය සඳහා වූ ඇමෙරිකානු සංගමයක් (ASPA) ලෙස 1948 වර්ෂයේදී ආරම්භ කරන ලද අතර මෙම සංවිධානය 1964 වර්ෂය වන තෙක් ස්වේච්ඡා  සංවිධානයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක විය. එහි මූලස්ථානය බෙරියාවේ ඔහිඕහි ස්ථාපිත කරන ලද අතර අනතුරුව කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයන් බඳවා ගැනීම ආරම්භ විය. වර්ෂ 1984 දී මෙම මූලස්ථානය පිහිටි ස්ථානය වෙනස්කොට ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ වර්ජිනියාහි එය පිහිටුවන ලදි. වර්ෂ 1989 දී මෙම සංවිධානය එහි නම මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය ලෙස වෙනස් කරන ලදි.

මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය එහි ආදායම ඩොලර් මිලියන 114.56 ට රැගෙන ඒම මගින් 2015 වර්ෂයේදී එක්සත් ජනපදය තුල දොළොස් වන විශාලතම සංගමය බවට පත්විය. එක්සත් ජනපදය තුල මෙන්ම ලෝකය පුරා විසිරී ඇති ශාඛා 575 කට වැඩි ගණනකින් මෙම සංගමය සමන්විත වන අතර එම ශාඛා මගින් සාමාජිකයන්ට අවශ්‍ය සහතික කිරීම්, අධ්‍යාපනය සහ ජාලකරණ අවස්ථාද සපයනු ලැබේ. එම සංවිධානය දැනට මාතෘකා කිහිපයක් වෙත අවධානය යොමු කර ඇත. එම මාතෘකා අතර කම්කරුවන්ගේ නව අතිකාල රෙගුලාසි දෙපාර්තමේන්තුව, සෞඛ්‍ය සේවා ප්‍රතිසංස්කරණය, කුසලතා පරතරය, සේවා ස්ථානයෙහි නම්‍යශීලී බව, ලිංගික හැඩගැස්මෙහි නොවෙනස්කම්, සහ අනුපූරණ සාධාරණාත්වය යන මාතෘකාද ඇතුලත්ය.

අද වන විට මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය සතුව රටවල් 165 ක් පුරාවට කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයන් 400 කට අධික ප්‍රමාණයක් සහ සාමාජිකයින් 285,000 කට අධික ප්‍රමාණයක් පවතී. සංගමයේ සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා ලෙස හෙන්රි ජී (හෑන්ක්) ජැක්සන් කටයුතු කරයි.

පර්යේෂණය

References

මානව සම්පත් කළමනාකරණ සංගමය (එ. ජ.)


بيركيلي  هي إحدى مدن مقاطعة ألاميدا بولاية كاليفورنيا الأمريكية، وتقع على الشاطئ الشرقي لخليج سان فرانسيسكو شمالي كاليفورنيا في الولايات المتحدة الأمريكية, تحدها من الجنوب مدينتي أوكلاند وإمريفيل. ومن الشمال تحدها مدينة ألباني ومنطقة . وللمدينة حدود مشتركة مع مقاطعة كونترا كوستا. واسم المدينة مأخوذ من اسم الفيلسوف والأسقف البريطاني الأصل جورج بيركلي.

وتحتضن المدينة حرماً جامعياً تابعاً لجامعة كاليفورنيا (بالإنجليزية: University of California, Berkeley أو UC Berkeley)، وهي تمثل أقدم حرم جامعي من بين العشرة الرئيسية التابعة لجامعة كاليفورنيا. حيث يعود تأسيسها إلى تاريخ 23 مارس 1868.

التاريخ

منطقة مدينة بيركيلي الحالية كانت مستوطنة لشعب الأولون وقد كانوا يسمون هذه المنطقة باسم «چُچِنيو» Chochenyo، ومما يدلّ على وجودهم في هذه المنطقة هو وجود الحُفر على الصخور والتي كانوا يحفرونها لطحن الجوز.

السكان

حسب الإحصاءات الأمريكية لسنة 2010 فإن عدد سكان بيركيلي يبلغ 112,580 نسمة، وتبلغ الكثافة السكانية في بيركيلي 10,752 لكل ميل مربع (4,104/كم2).

معالم المدينة

أعلام بيركيلي

ممثلون ومغنيون
 بن أفليك. ممثل ومخرج وكاتب سيناريو، حاصل على جائزتي الأوسكار والغولدن غلوب عام 1997 عن أفضل نص أصلي لفيلم Good Will Hunting عن أحسن سيناريو، كما حصل على جائزة نقابة ممثلي الشاشة 1998 كأفضل فريق ممثلين عن دورهم في فيلم شكسبير في الحب، بن متزوج من الممثلة الأمريكية جينيفر غارنر منذ 2005 ولديهما طفلتان، وقد حصل على لقب أكثر الرجال الأحياء جاذبية من خلال تصنيف مجلة بيبول الفنية عام 2002.

 ووبي غولدبرغ. ممثلة كوميدية وناشطة ومغنية وكاتبة أغان، وشخصية إعلامية. من أشهر أفلامها Sister Act في 1992. والجزء الثاني للفيلم Sister Act 2: Back in the Habit في 1993. وMade in America في 1993. وHow Stella Got Her Groove Back في 1998. وGirl, Interrupted في 1999. وRat Race في 2001. كما قامت بأداء دور «غوينان» في مسلسل الخيال العلمي Star Trek: The Next Generation.

سياسيون

مؤلفون

آخرون
 . كان ناشطاً بيئياً ومؤسساً لعدد من المنظمات للحفاظ على البيئة من ضمنها مؤسسة Sierra Club Foundation، وقد كان في شبابه هاوياً لتسلق الجبال ومن متسلقي الجبال المشهورين.
 إيريك آلمان. مبرمج حاسوبي عُرف واشتهر بتطويره تقنية .

المصادر

أماكن مأهولة أسست في 1878
أماكن مأهولة أسست في عقد 1850
تأسيسات سنة 1878 في كاليفورنيا
مدن جامعية في الولايات المتحدة
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ألاميدا (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو

بيركيلي (كاليفورنيا)


Srpski narodni pokret 1389., politička organizacija desnog ideološkog usmjerenja osnovana 2010. godine, nakon što je dio članova pokreta 1389. pod vodstvom Miše Vacića napustio matičnu organizaciju i osnovao svoju. Cilj organizacije je da u jednu organizaciju okupi sve organizacije i pojedince koji su spremni da se aktivno uključe u političko i društveno djelovanje.

Povijest SNP 1389.

Pokret "1389" osnovan je početkom listopada 2004. godine u beogradskom naselju Žarkovu Borko Kostić, Marko Manojlović, Srđan Novak i Radojko Ljubičić s ciljem postizanja društvenih promjena u Srbiji na desničarskoj ideologiji, odnosno promicanja nacionalističkih političkih ideja i stavova. Naziv pokreta označava godinu 1389., koja simbolizira bitku na Kosovu polje, koju osnivači drže kao prekretnicu u srpskoj povijesti.

Udruženje "1389" poslije je preimenovano u Pokret 1389. Godine 2008. Miša Vacić i još nekoliko članova su napustili pokret te su dvije godine kasnije osnovali Srpski narodni pokret 1389. Krajem kolovoza 2010. SNP 1389 ujedinio se s pokretom Naši u Srpski narodni pokret Naši 1389, međutim taj spoj nije dugo potrajao te je u lipnju 2011. godine došlo do ponovnog razdvajanja ta dva pokreta na Srpski pokret 1389 i Srpski narodni pokret Naši.

Politički ciljevi i velikosrpska ideologija

Osnovni politički ciljevi SNP 1389 su zasnovani na ideologiji Velike Srbije i obuhvaćaju ujedinjenje svih Srba u jednoj državi uz vojno zaposjedanje Crne Gore, Makedonije, čitave Bosne i Hercegovine, sjevernog dijela Albanije te veći dio teritorija Hrvatske.

Pokret se zalaže i za provedbu nacionalizacije imovine tajkuna i srpskih poduzeća u Srbiji te za suradnju s Rusijom i zemljama BRIC-a, a protiv su članstva Srbije u Europskoj uniji i NATO-u.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Srpski narodni pokret 1389

Velikosrpski pokret
Politika Srbije

Srpski narodni pokret 1389.


Lago Chengcing (en chino: 澄清湖; también conocido como Cheng Ching, Dabei o Toapi) Es un lago artificial ubicado en el Distrito Niaosong de la ciudad de Kaohsiung, no muy lejos del centro de la ciudad de Kaohsiung y del distrito suburbano principal de Fengshan. El lago es una fuente de la red de abastecimiento de agua y una zona turística de la región de Kaohsiung en la isla de Taiwán.

Parque y acuario

Una parte del lago con su costa es administrada como un parque cerrado. El castillo de Chiang Kai-shek, el expresidente y jefe militar de Taiwán, está situado en el parque. Alrededor de la orilla del lago, Chiang también estableció un cuartel militar subterráneo, que ha sido adaptada en un acuario público, llamado Museo de vida marina exótica del Lago Cheng Ching. Fue construido originalmente como un túnel subterráneo en el año 1961, como protección contra un eventual ataque nuclear.

Véase también
 Estrecho de Taiwán
 Asia

Notas y referencias

Enlaces externos

Información sobre el lago

Lagos de Taiwán
Acuarios de Taiwán
Museos de Taiwán

Lago Chengcing


Maja Iwanowa (; * 13. November 1983, englische Transkription Maya Ivanova; verheiratete Maja Dobrewa, , englische Transkription Maya Dobreva) ist eine bulgarische Badmintonspielerin.

Karriere
Maya Ivanova wurde 2001 erstmals bulgarische Meisterin im Damendoppel mit Petya Nedelcheva. 2005 gelang beiden ein weiterer Titelgewinn in dieser Disziplin. Bei den Greece International 2000 wurde sie Zweite im Doppel, bei den Bulgarian International 2001 Dritte. 2005 belegte sie Rang drei bei den Bulgarian International im Mixed.

Referenzen

Badmintonspieler (Bulgarien)
Bulgarischer Meister (Badminton)
Bulgare
Geboren 1983
Frau

Maja Iwanowa


Osamu Umeyama (født 16. august 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka og FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Osamu Umeyama


Ante Mrvica (Žirje, 1952.  Šibenik, 7. veljače 2021.), bio je hrvatski pomorac, sveučilišni profesor, doktor znanosti i dugogodišnji koordinator za plovno područje Splita i Dubrovnika u Jadroliniji.

Životopis
Rođen je na otoku Žirju 1952. godine, gdje je završio osnovnu školu. Srednju pomorsku školu završio je u Šibeniku, nakon čega se zaposlio kao mornar.

Svoj 18. rođendan dočekao je na Atlantiku, na brodu Slobodne plovidbe iz Šibenika. Godine 1983. u londonskoj luci Britanska kraljevska mornarica zadržala je brod pod ciparskom zastavom na kojem je plovio zbog neplaćanja pristojbe. Brod je zaustavljen sudskom odlukom te su se s njega iskrcali svi osim Mrvice i četvorice hrvatskih pomoraca, koji britanskim vlastima nisu dozvoljavali prilaz brodu. S Mrvicom je pregovarao admiral Marshall Vincent Ricks jer je priča postala veliki skandal o kojem je pisao i Times, a u Hrvatskoj je o njoj izvještavao Jadran Marinković s Radio Splita. Nakon sudske rasprave, Mrvica je s ostatkom posade pušten iz britanskih teritorijalnih voda.

Tri godine kasnije dolazi u Split gdje je bio član prvog godišta tamošnjeg Pomorskog fakulteta. Za vrijeme studija strojarstva i nautike upoznao je buduću suprugu Ljiljanu. Završetkom studija, u travnju 1990. zaposlio se u Jadroliniji. Prvo je nekoliko godina bio inspektor flote na srednjem i južnom Jadranu, a nakon toga postaje koordinator Trećeg plovnog područja Split - Dubrovnik. Na tom poslu radio je cijela dva desetljeća, do kraja kolovoza 2017. godine. Svojim je zalaganjem, znanjem i prepoznatljivim javljanjima za Dnevnik HTV-a stekao naslove tata-mata za trajekte, dobri duh splitske luke i dobri duh Jadrolinije.

Godine 2014. stekao je zvanje doktora znanosti s područja tehnologije putničkog prijevoza pomorskog i riječnog prometa. Doktorsku disertaciju obranio je na Sveučilištu u Rijeci. Od 2015. predavao je dva kolegija na splitskom i zadarskom sveučilištu.

Preminuo je u Šibeniku, 7. veljače 2021., u 69. godini života. Pokopan je tri dana kasnije na žirjanskom mjesnom groblju.

Nagrade
Za svoj rad dobio je sljedeće nagrade i priznanja:

 Plakete Lastova, Šolte i Hvara;
 Priznanje Europske federacije turističkih novinara za rad u turizmu (2002.);
 Najbolji djelatnik u pomorstvu u Hrvatskoj (2005.);
 Nagrada Plavi cvijet;
 Plaketa 112 Državne uprave za zaštitu i spašavanje;
 Plaketa Pomorskog fakulteta u Splitu.

Zanimljivosti
 Iako je na Pomorskom fakultetu u Splitu završio strojarstvo, nije htio da ga kolege vodaju okolo kao kufer pa je završio i nautički smjer.

Izvori

Jadrolinija
Pomorstvo

Ante Mrvica