Primero soy mexicano es una película mexicana de 1950 de la Época de Oro del cine mexicano protagonizada por Joaquín Pardavé, Luis Aguilar y Flor Silvestre en su primer papel estelar. También marca el debut cinematográfico de Francisco «Charro» Avitia. La película fue dirigida y escrita por Joaquín Pardavé, basada en la obra de Florencio Sánchez M'hijo el dotor (1903).

Argumento
La película relata sobre un hacendado llamado Ambrosio, quien espera ansiosamente a su hijo Rafael, quien terminó de estudiar medicina en Estados Unidos y está en camino de regreso a México. Ambrosio es analfabeto y por lo tanto su ahijada Lupe es la que lo enseña a leer y escribir. Cuando Rafael llega a casa, parece olvidarse de sus raíces mexicanas y viene con influencia estadounidense. Parece sin embargo, que logró llamar la atención de Lupe, la ahijada de su padre, a quien luego seduce y resulta embarazada. Como si esto fuera poco, Fabián el capataz de Ambrosio ha decidido a ganarse el amor de Lupe, aunque ella está angustiada cuando se entera de que Rafael está comprometido con una dama de la alta sociedad en la Ciudad de México. Cuando Ambrosio descubre esto, va a la Ciudad de México llevando consigo a Lupe para detener este compromiso. Sarita la novia de Rafael cuando se entera de la deshonra de Lupe, rompe las relaciones entre ella y Rafael. Después de esto Ambrosio, Lupe, y Rafael regresan a la hacienda. Durante los próximos días, Rafael descubre su mexicanidad real y reta a Fabián a un duelo por el amor de Lupe. Lupe preocupada por el resultado del duelo, sale en busca de ellos sólo para encontrar a Fabián herido y a Rafael sano y salvo porque ganó el duelo. Rafael formalmente se compromete con Lupe y una gran fiesta es realizada por Ambrosio. Al final, Fabián deja la hacienda y junto con Rafael y Lupe cantan el tema de la película «Primero soy mexicano», canción escrita por Manuel Esperón, Ernesto Cortázar, y Joaquín Pardavé.

Reparto
 Joaquín Pardavé como Don Ambrosio Fuentes.
 Luis Aguilar como Doctor Rafael Fuentes.
 Flor Silvestre como Lupe.
 Arturo Soto Rangel como Don Matías.
 Lupe Inclán como Chona.
 Felipe Montoya como Don Edmundo.
 Francisco Avitia como Fabián.

Sin créditos
 Víctor Alcocer como Nacho.
 Lupe Carriles como mujer en grupo de rezar.
 José Chávez como amigo de Fabián.
 José Escanero como anunciador.
 Raúl Guerrero como ¿?
 Jesús Gómez como hombre en cantina.
 Elodia Hernández como la madre de Sarita.
 Gloria Mange como Sarita.
 Pepe Nava como Manuel.
 Joaquín Roche como amigo de Fabián en cantina.
 Humberto Rodríguez como Don Adrián, notario.
 Hernán Vera como Don Pedro, el boticario.

Referencias

Enlaces externos

Películas de Joaquín Pardavé
Películas de Luis Aguilar
Películas de Flor Silvestre

Primero soy mexicano


Hrvoje Lorković (Zagreb, 12. studenoga 1930.) - (Split, 11. svibnja 2018.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik i fiziolog.

Životopis
Rodio se je u 12. studenog 1930. u Zagrebu. U Zagrebu je išao u srednju školu, u klasičnu gimnaziju. Studirao je biologiju u Beogradu. U Zagrebu je doktorirao fiziologiju. Iselio je 1962. godine. Znanstvenim i pedagoškim se je radom bavio u Tübingenu, Londonu, Minneapolisu, desetak godina u Iowa Cityu te nakon toga vratio se je u Europu u SR Njemačku, u Ulm u kojem se je zaposlio kao sveučilišni profesor. Bio je dopisni član HAZU od 2002. godine.

Djela
Objavio je djela:
Znanstveni opus uglavnom mu je na engleskom jeziku. Čini ga mnoštvo znanstvenih radova s područja mišićne fiziologije, poglavlje knjige o fiziologiji stroncija. Surađivao je u uredništvu fiziološkog udžbenika za medicinare.
Beletristički opus čini mu šezdesetak eseja u Hrvatskoj reviji, Hrvatskom listu, Danici i drugdje. Pisao je i eseje na njemačkom nacionalno-psihološke i filozofske naravi, koje imaju i literarnog.
Karakteristika (studija-roman-kronika), Hills-Salzburg, 1972.(pod pseudonimom Rok Remetić)

Nagrade i priznanja
1985. je godine dobio nagradu Merkle za istraživački rad.
Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Hrvatski esejisti

Hrvatski romanopisci

Hrvatski znanstvenici
Hrvati u Njemačkoj
Fiziolozi
Životopisi, Zagreb

Hrvoje Lorković


este un model japonez și un race queen. În plus, ea a lansat mai multe CD-uri cu muzică, cele mai multe ori care conțin versiuni cover.

Lucrări

DVD-uri
 [2003.03.25] Strawberry
 [2004.07.23] Lolita Race Queen
 [2004.09.15] Endless 2004
 [2004.09.24] Silky Collection ~Se-Onna!~ Hamada Shouko
 [2004.11.26] Race Queen no Joshintachi Hamada Shouko
 [2005.01.26] Idol Complete 2005 Winter Blue
 [2005.02.25] Love! Hamasho

Photobooks
 [2004.07.23] Lolita Race Queen

CD-uri de muzică
 [2006.11.8] Cosplay Trance Utaemashoko!
 [2007.3.21] Cosplay Trance Odorimashoko!
 [2007.7.18] Hamatra Moriagarimashoko!
 [2007.10.3] Hamasho Album Oteate Shimashoko!
 [2008.3.26] Jaa Ne (cover version of the Onyanko Club song)

Referințe

Nașteri în 1986
Gravure idol japoneze
Idoli japonezi
Cioturi Biografii Japonezi
Oameni în viață
Oameni din Kyoto

Shoko Hamada


عبقرية الحضارة العربية هو عنوان الكتاب الذي ألفة أوليغ غرابار وهو كتاب مصور، يدخل القارئ إلى المنجزات الثقافية والتراث الثقافي للعرب.

المواضيع الرئيسية: الدور العربي في الثقافة الإسلامية، والأدب، والفلسفة والتاريخ والعمارة الفنون، والعلوم الدقيقة، وعلوم الحياة، التكنولوجيا الميكانيكية، والتجارة. وتتضمن هذه الطبعة الجديدة فصلا عن الموسيقى العربية، بما في ذلك الرسوم والصور والخط.

الأبواب الأخرى قد تم تحديثها وكذلك دليل ريدينج توسع كبير.

بعض محتويات الكتاب

العمارة والفن
العرب منذ القدم عبروا عن قيمهم الروحية والعملية عن طريق أشكال رمزية ذات جمال مميز. الكثير منها غير معروف.
مدنهم، مثل البتراء، الحضر في العراق، تدمر في سوريا ومدائن صالح في السعودية، كانت مليئة بالتماثيل والمعالم المعمارية. ولكن بالرغم من تنوع الخصائص الجمالية يبدو أنها تأتي من ذوق إغريقي وروماني أو من تراث إيراني.

الفن في اليمن كان أكثر أصولاً أثار الأماكن المقدسة والعامة تعطي الفكرة عن الضخامة التي كانت موجودة في الفكر العربي، مثل الزخرفة والتماثيل في قصر غمدان (Ghudman) والأعمال الهندسية في سد مأرب. ولكن القليل من هذه الأعمال قُيم بشكل دقيق.

في الشمال مملكة اللخميون (أو المناذرة) في العراق والغساسنة في سوريا كانوا في ازدهار قبل الإسلام. ولكن في كثير من الأحيان أثار هذه الممالك تعتمد على أساطير على حقائق. قصر القورنق كان مذكور فمن قبل الشعراء لمدة قرون ولكن عدم وجود حفريات واستكشافات يجعل من المستحيل معرفة إذا كان هناك في الحضارة قبل السلام عمارة تستحق الاهتمام.

الوظائف المعمارية (Architectural functions)
في الفترة المبكرة للإسلام، مكان ألاجتماعات كان بيت الرسول في المدينة، ثم في المصلى الذي كان يشيد خارج المدينة.
المسلمون نظموا أنفسهم في قواعد اجتماعية كان فيها الدين المرجع المطلق.
الجامع مكان للمناقشات السياسية والاجتماعية وللتعليم.
نظراً للاحتياجات لم يكن هناك مباني ذات حجم كبير، غير المسجد، وطبعاً باستثناء العمارة الروماني التي كانت موجودة آنذاك. التي تكيفت مع الوظيفة الجديدة.

86-.

فضل هذه التطورات يعود إلى الأمراء الأمويين. حيث المساجد أصبحت أكثر تفصيلية بالنسبة للتقشف الذي تميزت فيه المساجد الأولى. المسجد أصبح كمكان منظم ذو مساحة واسعة وتصميم مرن مع مناطق مظللة وعدد قليل من الرموز. هذا النوع من المساجد انتشر آنذاك في الهلال الخصيب. والذي أصبح نموذج للمساجد في كل الوطن العربي باستثناء إيران وتركيا حيث صمموا أشكال مختلفة.
من نماذج المساجد المهمة يوجد:
	مسجد قرطبة (القرن الثامن - العاشر)
	مسجد قيروان (القرن 8 - 9)
	مسجد عمر ابن العاص، الحكيم (القرن 7 - 11),
	مسجد الأقصى (القرن 8)
	مسجد سامراء (أو الملوية) (القرن 9)
كان هناك القليل من التغيرات في المساجد في الفترة الأخيرة، أي في القرن 12 و 13, مثل مسجد الرباط، فاس، مراكش، القاهرة، حلب، الموصل.
في مساجد مثل القيروان وقرطبة كان هناك إضافات تتعلق بالزخرفة حول المحراب.

	كان المسجد من أبرز معالم الحضارة الإسلامية وأكثرها دلالة على الدين الإسلامي.

في أوائل القرن الثامن عشر ظهر ما يسمى (ribat) وهي مؤسسة دينية؟هرت على حدود الأراضي الإسلامية واحتوى الفئات غير المسلمة في الدولة الإسلامية وسمي ب (دار الإسلام)

أهم ثلاث معالم للعمارة الإسلامية:
 المساجد: الجوامع الصغيرة التي كان يتو بنائها ورعايتها من قبل أشخاص أو جماعات صغيرة، انتشرت
 المساجد في كل المدن الإسلامية في القرن العاشر والحادي عشر.وأصبحت المساجد نقاط مميزة للدولة الإسلامية.
 اكتسبت المساجد أهميتها دينيا لأنها كانت تعكس اندماج جميع فئات المجتمع معا، كما اكتسبت أهمية معمارية
لأنها كانت تعرض عناصر جمالية مختلفة؛ مثل المآذن والمنارات العالية والواجهات المعالجة.

 المدافن أو الأضرحة: مباني أعطت خصوصية لمقابر الصحابة والخلفاء، وأكد دورها ظهور الطوائف مُل الشيعة (إذ كان الإمام علي- زوج السيدة فاطمة بنت الرسول عليه الصلاة والسلام-ذا مكانة كبيرة عندهم).
 المدرسة: كون الإسلام دين جاء ليأكد مكارم الأخلاق ويرفع من مستوى المسلمين بدراسة القرآن والسنة؛
ظهرت المدارس والتي كانت بداية جزء من الجوامع، كانت تتمركز في ساحة مع إيوانات (غرف)للتدريس.

 هناك عدد كبير من المعالم الدينية في الأراضي العربية لأنها:
كانت تخدم أهداف اجتماعية متعددة وبذلك أكدت أحد مبادئ الدين
	التجارة أوجدت الخانات أو الفنادق الصغيرة على الطرق الرئيسة وداخل المدن، وأعطت التجارة شكلا خاصا للمدينة إذ أحيطت الجوامع بالسوق.
	القصور كانت من المعالم المميزة مثل الحمراء في غرناطة والقصور العباسية في بغداد، وجميعها اشتهرت
بالرسومات والفخامة.

العمارة والديكور
	كانت مشتقة من الفن الروماني في حوض البحر المتوسط، بالأخص في القنوات والسدود
	الدعامات الأساسية كانت الجدران: حجرية غالبا ومن الطوب في العراق وإيران ومصر
 السقوف خشبية عادة كما في المنازل والجوامع
 البوابات كانت تغطى بنصف قبة مزينة بإتقان
	الزخرفة تقليدية: رسوم ولوحات، تماثيل خشبية وحجرية، وعرف الجبس العادي والملون في العراق وإيران.
	المقرنصات: عناصر جمالية غطت أماكن الانتقال، وهي عبارة عن مجموعة وحدات ثلاثية الأبعاد بمقطع متقوس.
كل هذه الإشارات لزيادة الهدوء والسكينة وإضفاء جو خاص للعمارة الإسلامية.

الرسم والديكور (PAINTING AND DECORATIVE ARTS)
في التأمل في أعمال الفن الإسلامي بخلاف المباني عموما يظهر ما يلي:
 غياب الكائنات الحية في أشكال التمثيل،
 كثرة المنسوجات والخزف والزجاج والمعادن.
عدم الدراسة الدقيقة لهذه الظاهرات قد تكون مضللة.

تمثيل الأشكال الحية (Representation of Living Forms)
في الفترة الأولى من الإسلام لم يكن هناك ممارسة تشير إلى وجود أشكال حية في التمثيل الفني. كان هناك عدد قليل من الأصنام التي رفضها الإسلام ولكن ليس في الرسم، وكان هناك أيضا عدد قليل من الأشياء المستوردة الفاخرة والمزينة التي لا يبدو أنها تزعج حدا. وبعبارة أخرى، رغم أن الإسلام يؤكد بكل قوة أن الله هو الخالق ولكن لا توجد مبادئ مرتبطة بمسألة تمثيل الأشكال الحية.
عند الفتح الإسلامي، منطقة البحر الأبيض المتوسط والعالم الإيراني كانت غنية بتاريخ الرسم والنحت، في كل موضوع يمكن تصوره وفي عشرات من الأساليب المختلفة. علاوة على ذلك، فإن القرن السابع وكان فريدا من نوعه في تاريخ الفنون. أكثر من أي فترة أخرى في التاريخ، فالتمثيل كان له دور أساسي في شؤون الكنيسة والدولة. حيث كثرت الرموز. الناس في جميع المستويات، من عامة الشعب ومن المثقفين، كانوا معتادين على التعامل بالقطع الفنية سواء من حيث قيمتها وفعاليتها.
كان واضح أن العرب افتتنوا بهذا النوع من التمثيل. مدى هذا الأغراء كان واضح في المعتكفات الأموية الخاصة، حيث هناك ثروة من الصور من جميع الأنواع توضح قوة الأمراء الجدد، على سبيل المثال، لوحة جداريه في حمام قصر عمرة في الأردن. وعديد من الأمثلة الأخرى المشابهة التي اختفت في وقت لاحق، وتشير الدلائل إلى أمثلة مشابهة في الأدب الأموي.
في الوقت نفسه، كان أكثر شيوعا لدى المسلمين رفض الممارسات الفنية التي تستعمل الصور. هذا الرفض كان جزئياً قائم على اللاهوتية الإسلامية، حيث السلطة المطلقة هي لله وساعدت في ذلك أيضاً الخطيئة الوثنية. ولكن هناك ما يدعو إلى الاعتقاد بأن التبرير اللاهوتي تلى هذا الرفض، بدلا من أن يسبقه. المواقف الاجتماعية والسياسية كانت أهم من ذلك بكثير. الأخلاقية العربية والإسلامية لم تثق بأي وسيط بين الإنسان والله.
من وجهة نظر سياسية كان واضح وجود مخاطر تنطوي على اعتماد الطرق السائدة عند المسيحيين. التقليد قد يضر وسائل الثقافة الجديدة التي هي الأفضل والتي ستكون طريق مثالية يتبعها الآخرون. أيا كان الأمر، أشكال التمثيل الحية لعبت دورا محدودا في الفن العربي الإسلامي، أكثر مما كانت عليه في التقاليد الفنية الأخرى. ولكن في فن الأمراء كان هناك ذوق ومؤثرات خارجية ثابتة. ونتيجة لذلك، أعمال فنية تمثل الحياة كانت موجودة في المنحوتات الأسبانية الجميلة، في النجارة في مصر، وأيضا في العديد من أللوحات ألجداريه في قصور سامراء. المواضيع المشتركة لهذه الفنون كانت تمثل مشاهد صيد، وولائم، واستماع للموسيقى، ومشاهد راقصات أو بهلوانية.
الاستثناء الثاني هو صعب التفسير. في القرون الثاني عشر والثالث عشر، فجأة كل التقنيات تقريبا كانت بصور لأشكال حية. السيراميك والأواني الزجاجية، والمعدنية، التي كانت تُنتج لقطاعات واسعة من المجتمع، وتشمل جميع أنواع الصور.
حتى في النحت الذي يبدو في عدد من المعالم المعمارية الرسمية، ومنها 'قلعة حلب، وفندق في سنجار في العراق، وبوابة في بغداد.
ثم، في القرن الرابع عشر، تقريبا، هذه التقنيات كما بدأت فجأة اختفت فجأة.

الحمراء، فناء الأسود

قصر الحمراء هي واحد من أشهر وأهم المعالم في العمارة الإسلامية. ومع ذلك، والغريب أنها لا يزال غير مفهوم بشكل واضح. بل كان غرض بناؤه أقل وضوحا مما توحي به أدلة معاصرة وقصص رومانسية مثل كتاب واشنطن إيرفينج. قليل يعرف عن نشاطات الأولى أبعد من ردود الفعل الشاحبة المحفوظة في الشعر والنثر.

في القرن الثالث عشر بنو نصر، آخر سلالة مسلمة حكمت الأندلس، جعلت غرناطة عاصمتهم، وحولت تلة الحمراء إلى مدينة حقيقية. تم الانتهاء من بناء الجدران الخارجية، والمياه جلبت من قناة مائية (aqueduct) من فوق الجبال، وأنشئت بلدة في المنطقة الواقعة في أقصى غرب قمة جبل.
المسجد، والحمامات، والمنازل تم بناؤها للأمراء وللحاشية، وقد صممت حدائق رائعة، والتي زرعت في الجدار ومنحدر الجبل فوقه. وشيد مكان دفن ملكي مميز (burial).
اليوم لا يوجد الكثير من هذه المباني، باستثناء الجدران الخارجية والقلعة، وانه من المستحيل إعادة بناء طابع الحمراء في فترة الازدهار، القلعة كمدينة في المدينة، نموذج من الفترة الأخيرة من العصور الوسطى للإسلام.

بقي عدد قليل من النصوص، ولكن في شعر البستنة لأبن لايان (Ibn Luyun) تشير إلى المحبة والرعاية التي كانت تنفق على الحدائق، ولكن المظهر الحقيقي يمكن فقط تصوره.

ماذا تبقى محفوظ بشكل معقول اليوم، اثنتين من الوحدات المعمارية الكبيرة، وضعت بزاوية قائمة مع بعضها البعض. لكل منها فناء وسطي مفتوح مع بئر ماء "في المنتصف—بركة طويلة في فناء ميرتل ونافورة في فناء الأسود. هناك عدد من الغرف والقاعات مفتوحة على فناء واسع بشكل مباشر أو عن طريق أقواس. توجد حمام واحد بين الوحدتين، وعدد من الغرف الصغيرة والأفنية بين المدينة الرسمية والقلعة. من الاحتمال، أنة كان هناك مساكن تحت محكمة الأسود في منطقة تم بناؤها من جديد بعد الفتح المسيحي.

وفقا للتقاليد التي تعود إلى عصر النهضة، فقد تم تعيين أسماء ووظائف لمعظم الغرف والأفنية. ولكن أيا من هذه الأسماء والوظائف هو أصلي. في الواقع، الحمراء، كما خططت مجدداً، في النصف الثاني من القرن الرابع عشر (وربما بعد فترة قصيرة من 1369) من قبل محمد الخامس، لم يكن للتصميم أهداف محددة أو الاحتفالية. في جزء منها، تم بناءها كنصب تذكاري للاحتفال بعيد النصر على الأعداء داخل المملكة وخارجها، وكان آخر انتصار كبير للسلميين في إسبانيا.

القصيدة المكتوبة على نافورة الأسود تقص عن بطولة المجاهدين في الحرب وعن قوة القصر العسكرية. ولكن، بشكل آخر أعمق بكثير: الحمراء هي فكرة مكان مجرد يتكيف لأي نوع من النشاطات التي يختارها الأمير وهذه النوعية، الوهمية (chimerical quality)، واضحة في التكوين المعماري. ومن السمات اللافتة لفناء الأسود أنها بلا حدود في دقة الأشكال. الهياكل المعمارية، حقيقية ملموسة ومرتبة بطريقة تؤدي إلى خلق تغيير عابر للانطباعات.

الرخام القوي الثمين مجموع مع الجص الرخيص. تصميم الساحة تبدو متماثلة تماما، ولكن في الواقع تم تغيير التركيبة ألإنشائية والتي لا تتطابق مع مواصفات التصميم، كما يتضح، على سبيل المثال، في طريقة فرز الأعمدة المزدوجة.

في جميع أنحاء الحمراء، وخاصة في فناء ميرتل، حيث يثير على وجه الخصوص—المساحات المفتوحة والمغطاة متوافقة ومتناقضة وفقا لنظام الذي فية المناطق الداخلية متداخلة مع المساحات الخارجية. هذه النوعية الوهمية موجودة أيضاً في التزيين. كل شظية ممن يسمونه مقرنص (الحليمات) مصممة بأبعاد ثلاثية تحدد شكل الفراغ، مشكلة خط معقد ورسم مستقل للأسطح. مع ضوء النهار أو الليل، نفس الخصائص تظهر بطرق متناقضة: الركود أو المسيطرة

الأعمدة ألمضائه في الليل تصبح خلال اليوم داكنة مع أشعة الشمس. من الممكن أن نقول إن هذه التناقضات غير العادية، عُملت بعناية خاصة، وألى حد ما لها معاني متناقضة. صُممت بنهج مستلهم من الجنة. القصائد الواردة في واحدة من القباب على جانب فناء الأسود تشبه بالقبة السماوية. التفسير الآخر يجسد فكرة انه «لا يوجد فائز الا الله» والتي تتكرر في جميع أنحاء المبنى.
المعنى الحقيقي للحمراء هو عين وعقل وروح الناظر إليها.

مسجد القيروان

يعتبر جامع القيروان الكبير أباً لجميع المساجد في الغرب الإسلامي. بنى عقبة بن نافع فاتح من شمال أفريقيا مسجدا بسيطاً هناك وأعيد بناءة وتوسيعه عام 695.
من الخارج أم من الداخل، تُعتبر الأحسن محفوظة، نمطية من أوئل النماذج النمطية للمساجد الإسلامية. الغلف الخارجي بسيط وجميل، المئذنة الضخمة المربعة لدعوة المؤمنين إلى الصلاة وهي رمز للفتوحات الإسلامية. خلف الجدار بضعة أبواب تُؤدي إلى الفناء، وراء هذا يوجد بهو أعمدة ضخم الذي على محورة توجد قبتين
ندرة التكوين الضوئي هو مثال عن أسلوب حياة المسلمين الأوائل. في الغلاف الخارجي لا يوجد زخرفة، في الداخل فقط منطقة المحراب مزخرفة بالبلاط البراق المستورد من العاصمة العراقية. المنبر الخشبي هو أقدم ما حفظ عليه في جميع أنحاء العالم الإسلامي، بما في ذلك أجزاء من المقصورة.

من ألتزامات الإسلام المبكرة، والمتأصلة في وجهة النظر التقليدية للخلفاء أنة لا ينبغي أن يصرف الانتباه عن الصلاة، والذي يُرمز لة من خلال نقاء وبساطة الأشكال المعمارية. وعلاوة على ذلك، في شكل وحجم المسجد يوجد التأكيد على وحدة مجتمع المؤمنين. يتساوى الجميع في غرفة القيروان الكبيرة. والاستثناء الوحيد هو منصب الأمير الذي له ما يبرره، ليس لأن الأمير كان أكثر أهمية من غيره، بل لأسباب أمنية لأن عدة الخلفاء تعرضوا لهجمات وقتل في المسجد.

في هذا الفضاء المفتوح داخل المدينة، تقع منطقة واسعة وسط البيوت الصغيرة والشوارع الضيقة، مركز لكل الأنشطة الاجتماعية ولحل القضايا السياسية. مسجد القيروان له عدد من السمات (على سبيل المثال، المآذن والقباب)، والذي أصبح فيما بعد نموذجا للعمارة الإسلامية الغربية، وخصائصها الأساسية يمكن إيجادها في جميع أنحاء العالم الإسلامي، من سهول آسيا الوسطى إلى المغرب، وفي جميع الفترات. كانت النموذج الأول للثقافة العربية التي قدمت مساهمة فعالة في عملية التصميم المعماري.

جامع قرطبة

جامع قرطبة محفوظ بشكل جيد، لأن الغزاة المسيحين، بدلا من تدميرها إستخدموها ككاتدرائية، وهي واحدة من أفضل الأمثلة من المسجد ببهو معمد. بدأ بنائها في 785 وتوسعت في 848، 961، 987 مع نمو وتطور مدينة قرطبة.

الجامع يتكون من مجموعة من الأعمدة التي تدعم أقواس وسقف مسطح. يبدو في غاية البساطة والمرونة ويظهر خصائص الفضاء الذي رغبة أوائل المسلمين بأن يكون كبيرا بما فية الكفاية لاحتواء العدد الأكبر من المؤمنين وأن يكون ملائم للتدريس وللقائات الخاصة أو لغيرها من احتياجات المجتمع.

المحراب
المحراب هو من العناصر المميزة للمسجد، عادة على شكل نصف دائري، وطيفته ألإشارة إلى اتجاه مكة المكرمة، ويرمز أيضاً للمكان الذي أم فيه الرسول المصلين.

محراب مسجد قرطبة فريد من نوعه، وهو غرفة صغيرة من دون نوافذ. له أثر رائعة جدا من مسافة بعيدة، على مسافة قصيرة يصبح كوة مظلمة وغامضة، بل أيضاً مصدرا للحضور الإلهي، أو على الأقل واحد من أبوابة. وهو أول محراب في العمارة الإسلامية الذي يمكن أن نولية أهمية صوفية. المحراب مصمم ليكون عمل فني رائعة

الخليفة الحكم الذي بناه في عام 961، تشير الأنباء، أنه «أمر من» الإمبراطور البيزنطي ان يرسل لة فيسفائي ليزيين المحراب بنفس الطريقة التي زُين بها جامع دمشق.
وقد أرسل الإمبراطور البيزنطي المطلوب، وكذلك ثلاث حقائب تحتوي على مئات من مربعات فيسفائية. فإن، كما يقول الفيسفائي، أنة علم عديد من العمال المحليين لدرجة انهم أصبحوا أكثر مهارة منه، وكذلك جاؤوا أشخاص من جميع أنحاء الأندلس للمساعدة في تزيين المسجد.
بغض النظر عن صحة هذه الحقيقة، النقطة المهمة ان الحكم أراد إقامة نصب تذكاري مشابهة للجامع الكبير في دمشق الذي هو أول مسجد كبير في العالم الإسلامي.

في جزء منفصل داخل المسجد، توجد مقصورة كبيرة محجوزة للأمير. عديد من الأقواس متعدد السطوح وضعوا حول البحور، وكل بحر (bay) مغطى بقبة. الرئيسية، لها سمات وخصائص جديرة للملاحظة.

نظام البناء
واحد هو نظام البناء.
انها احتفظت الطريقة التقليدية للانتقال من المربع إلى القبة بمنطقة انتقالية مثمنة. ولكن سلسلة من ثمانية الأقواس متقاطعة بينها أضيفت فوق المثمن.
في الأصل هذة الأقواس هي بمثابة أضلاع هيكلية هدفها توزيع ضغط القبة إلى عدد أكير من النقاط.هذا النظام في وقت لاحق من الزمن أصبحت من سمات العمارة القوطية.
تجربة المسلمين هي واحدة من أوائل التجارب المعمارية التي يمكن العثور عليها في غرب البحر الأبيض المتوسط.

كان الهدف الأساسي من التصميم هو كسر كروية الفراغ في القبة إلى عدة مستويات ومن عدة زوايا.
تداخل هذه المستويات أعطى قبة صغيرة وخلق وهم الارتفاع الكبير. والذي حقق عن طريق كسر الأشكال تريجياً إلى وحدات أصغر فأصغر، بنفس الطريقة التي يتبعها الشعراء المعاصرين في تحويل الكلمات إلى مقاطع أو حتى أحرف.

الجدير بالذكر أن الميزة الثانية لهذه القبة هي سطحها المزخرف بالفسيفساء. التي تضمن كتابة مجردة ونباتات وخطوط بسيطة. يمكن القول، مع ذلك، أن هذه الصور والنماذج لها معنى، كما هو الحال في المناظر الطبيعية المعمارية في دمشق. من الممكن أن تكون تلميح للجنة ولحث الأحساس الروحاني الذي يبعد الإنسان الحقائق الدنيوية.

مدرسة السلطان حسن

مدرسة السلطان حسن بنيت بين 1356 و 1363. والغرض منها واضح بما فيه الكفاية، وهو إنشاء مؤسسة هدفها التدريب الروحي والقيادي داخل المجتمع المسلم. والتي فيها كان يشيد ضريح مؤسسها.

المنطقة الأصلية لهذه المؤسسة هي المدرسة الدينية، والتي عرفت على نطاق واسع بحلول القرن الثاني عشر، مثلاً في سوريا، ومصر، والأناضول، كان هناك العدد الأكبر من هذة المؤسسات. من الجدير بالذكر انة كان هناك اعتراض على عملية تمجيد المؤسس بدفنة بعد الموت في نفس المؤسسة.

لم يختلف نصب السلطان حسن بأي شكل من الأشكال عن النصب التقليدية باستثناء مميزتين هامتين :
 أولا، في التصميم تتمثل مذاهب السنة الأربعة، حول الفناء هناك أربع قاعات كبيرة (إيوانات)، واحدة لكل مذهب. كل منها مقسمة إلى ومساكن للطلاب وللأساتذة، نوافذ هذه الغرف تطل على نصب أو ضريح السلطان.
 وثانيا، قبر المؤسس كان يقع في مكان لائق. بدلا من أن يكون بالقرب من مدخل أو في ركن منعزل من المبنى، كما درجت عليه العادة، كان هناك مقبرة كبيرة تقع ليس فقط على المحور الرئيسي للمبنى، ولكن أيضاً باتجاه القبلة.
هذه الخصائص التقنية تجعل من مدرسة السلطان حسن معلم رائع ومثير للاهتمام. ولكن هناك سمة غريبة واحدة هي الاسم الذي تحمله المدرسة: السلطان حسن الذي دفن هناك كان شخصية فريدة متواضعة، تولى العهد وهو في الثالث والعشرين وقتل وهو في السادسة والعشرين من عمره في عام 1357. ورغم أنه شاب متدين، إلا انه لا يمثل شخصية هامة في تاريخ مصر مثل الناصر بيبرس أو كأي قائد ترك معالم في أرجاء القاهرة.
وبهذا، كيف كان من الممكن لشاب مثل السلطان حسن أن يكون داعم لأكثر المدارس أهمية في القاهرة؟
الوثائق الدقيقة الموجودة قليلة وكانت تعكس الجو العام لا أكثر: منتصف القرن الرابع عشر كان وقت اغتيالات كثيرة وتجارة كاسدة واضطرابات سياسية. الحكام المماليك كانوا عبيد أو أمراء من أصل قوقازي أو تركي، ضعفت سيطرتهم، بينما الطبقة الوسطى في المدن، كان لها سلطة مالية وإدارية كبيرة في الدولة.

يمكن اعتبار مدرسة السلطان حسن كنصب للتقوى الشعبية، والتي بُنيت خصيصاً لتجديد مسارات المجتمع المصري.
ولتكريم أمير مملوكي ولتشديد على التعلم التقليدي الإسلامي، الذي يواجهه مفاهيم مهمة مثل القدرية.

حتى اليوم، التقوى الشعبية نسجت أساطير حول المقدس السلطان حسن، حيث تجتمع النساء في النصب التذكاري لتسمع وتقول قصص عنه. هذا النصب يساعد على فهم تعقيد الدين الإسلامي في أواخر العصور الوسطى. وعن تزايد التقاليد الشعبية في العلاقة مع الأرستقراطية.

وثمة جانب آخر ملفت للاهتمام في مدرسة السلطان حسن وهو الطابع المعماري. إنها مثال نادر للنصب الحضري الذي يمكن رؤيته من جميع المناطق. وهو ضخم وارتفاع بوابته 26 مترا ومئذنته ارتفاعها 82 مترا.
تصميمه يتميز في الخطوط العمودية، النوافذ المجوفة، الجدران العارية إلا من كورنيش يمتد في كل أنحاء المبنى. كل هذه المظاهر المعاصرة ربما أوحت للمهندس المعماري الأميركي لويس سوليفان عندما صمم المباني التجارية في المناطق الحضرية في القرن التاسع عشر. معماريون مدرسة السلطان حسن طوروا أشكال معمارية ممكن استخدامها عالميا.

مصادر
 عبقرية الحضارة العربية
 عبقرية الحضارة العربية The Genius of Arab civilization

حضارة عربية
عمارة عربية

عبقرية الحضارة العربية


El Congreso de Tapacarí fue un Congreso extraordinario de Bolivia que se reunió en junio de 1836 en Tapacarí, con el fin de dar facultades al presidente Andrés de Santa Cruz para instaurar la Confederación Perú-Boliviana.

Sede
La villa de Tapacarí se halla en la provincia de Tapacarí, departamento de Cochabamba, en un punto intermedio entre el valle y el altiplano, y a una altura de 2700  Era entonces cabeza de una región próspera. Allí se reunió el Congreso extraordinario de la República de Bolivia, a pedido del presidente Santa Cruz. Fue presidido por el vicepresidente Mariano Enrique Calvo Cuellar y deliberó durante diez días del mes de junio del año 1836.

Acuerdos
Santa Cruz solicitó a este Congreso autorización  para usar el título de Supremo Protector del Estado Sur Peruano, que le había otorgado la Asamblea de Sicuani en marzo de 1836. El Congreso accedió a su pedido y le autorizó para nombrar a los integrantes de un Congreso de plenipotenciarios peruanos y bolivianos, cuya sede sería elegida por el mismo Santa Cruz, en donde se fijarían las bases administrativas de la Confederación, las cuales serían sometidas a su aprobación al Congreso ordinario boliviano.

El Congreso de Tapacarí otorgó también ostentosas distinciones y cuantiosos premios a Santa Cruz y a los miembros de su gobierno, en medio del entusiasmo que sobrevino tras el triunfo de la guerra en Perú. Santa Cruz recibió como obsequio las haciendas de Chincha y Tahuapalpa, con el nombre de Socabaya (nombre de la batalla que ganara en el Perú), cediéndolas perpetuamente en su familia, en forma de mayorazgo. Asimismo, dispuso la entrega de considerables premios al ejército boliviano, pagaderos cuando el Perú reembolsase a la hacienda boliviana los gastos invertidos en su pacificación. Concedió también un sobresueldo al secretario de Santa Cruz, doctor Torrico, y otorgó el rango de general de división al vicepresidente Calvo, que jamás había peleado en batalla.

Referencias

Bibliografía
 Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 2.  Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. La República (1833-1843) Octavo Tomo. Primera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971.
 Wiesse, Carlos: Historia del Perú. La República. Lima, Librería Francesa Científica y Casa Editorial E. Rosay, 1939. Cuarta Edición.

Véase también
 Confederación Perú-Boliviana

Confederación Perú-Boliviana
Historia de Bolivia

Congreso de Tapacarí


Dramatic Chipmunk (en español Ardilla Dramática o Ardichan) también conocido por el título más apropiado de Dramatic Prairie Dog, es un popular video viral cómico de internet. El video es un clip de cinco segundos de la "ardilla" (en realidad un perro de la pradera) girando su cabeza mientras la cámara se acerca y una música dramática suena.

Orígenes
El clip se hizo conocido a través de los archivos subidos en YouTube y CollegeHumor el 19 de junio de 2007. Una versión anterior e idéntica, denominada como Dramatic Look (mirada dramática), fue subida a YouTube el 6 de junio de 2007.

El clip del perro de la pradera es de la serie de televisión japonesa Hello! Morning con Minimoni. El clip tiene un perrito de la pradera dentro de una caja transparente que se muestra a los anfitriones en el estudio. CollegeHumor también dio a conocer un clip más largo bajo el título Undramatic Chipmunk, mostrando cómo el video se veía en la versión japonesa original.

El audio utilizado en Dramatic Chipmunk se empleó sin autorización de los titulares derechos de autor, tomado de la partitura de la película de 1974 de Mel Brooks, Young Frankenstein, que fue compuesta por el nominado al Oscar dos veces (y su colaborador Brooks) John Morris, y orquestada por Morris y EGOT beneficiario Jonathan Tunick. Utiliza tres acordes dramáticos (A menor, C# menor y E menor) realiza en su totalidad orquestal tutti, y tiene un sonido de un trueno en el fondo. La "ardilla" voltéa la cabeza y mira fijamente a la cámara mientras la música se reproduce.

Popularidad

Desde su lanzamiento, el video ha recibido más de treinta millones de visitas. La revista People nombró el Dramatic Chipmunk como una de las 10 estrellas más salvajes de YouTube de 2007.

Referencias

Enlaces externos
 Dramatick Chipmunk, en YouTube.

Animales e Internet
Roedores de ficción

Dramatic Chipmunk


Berta su etnička skupina koja živi duž granice Sudana i Etiopije. Govore jezik Berta, nilo-saharski jezik koji nije povezan s jezicima njihovih nilosaharskih susjeda (Gumuz, Uduk). Njihova ukupna etiopska populacija je oko 183.000 ljudi.

Povijest
Podrijetlom su iz Sennara u istočnom Sudanu, na području bivšeg sultanata Funj (1521. – 1804.). Tijekom 16. ili 17. stoljeća doselili su se u zapadnu Etiopiju, na područje današnje regije Benishangul-Gumuz. "Benishangul" je arabizirani oblik izvornog imena Bela Shangul, što znači "Stijena Shangula". To se odnosi na sveti kamen smješten na planini u woredi Menge, jednom od mjesta gdje su se Berte izvorno naselile kad su stigle u Etiopiju.

Njihov dolazak u Etiopiju obilježen je snažnim teritorijalnim sukobima između različitih šangulskih zajednica. Iz tog razloga, i da bi se zaštitili od lovce na robove koji su dolazili iz Sudana, šangulske zajednice odlučile su osnovati svoja sela u lako branjivim brdima i planinama, usred stjenovitog terena. Zbog ove oštre topografije, kuće i drugi objekti su se podizali na kamenim stupovima. Njemački putopisac Ernst Marno opisao je arhitekturu šangala i sela u svom djelu Reisen im Gebiete des Blauen und Weissen Nil (Beč, 1874.). Shanguli iz Benishangula uključeni su u Etiopiju tek 1896. godine.

Nakon što su se sukobi i napadi iz Sudana stišali tijekom 20. stoljeća, stanovnici Šangala preselili su se u doline, gdje se danas nalaze njihova sela. Tijekom 19. stoljeća područje Benishangula bilo je podijeljeno na nekoliko zasebnih područja (Fadasi, Komosha, Gizen, Asosa), od kojih su najmoćniji bili oni kojima je krajem 19. stoljeća vladao šeik Khoyele.

Običaji
Nakon nekoliko stoljeća arapskog sudanskog utjecaja, Berte su danas uglavnom muslimani i mnogi tečno govore arapski jezik. Zbog miješanih brakova s arapskim trgovcima, neke su Berte zvali Watawit, što je lokalni naziv za šišmiša, kao asocijacija na to da su bili mješavina dviju vrlo različitih skupina. Međutim, Berte i dalje njeguju tradicionalne običaje slične onima svojih nilosaharskih susjeda. Na primjer, još uvijek postoje stručnjaci za obrede nazvani neri, koji imaju moć iscjeljivanja i divinacije. Oni su ti koji se znaju nositi sa zlim duhovima (shuman). Rituali prizivanja kiše prisutni su i među Bertama, kao i među ostalim nilosaharskim i nilotskim zajednicama.

U njihovim svadbenim obredima glazbu sviraju muškarci s velikim trubama od kalabaha ( was'a ). Mladoženja stiže na vjenčanje na magarcu i u ruci nosi bang (štap za bacanje). Nakon vjenčanja, suprug mora sagraditi kolibu i živjeti u selu svoje žene godinu dana ili više, obrađujući zemlju svog svekra. Razvod je društveno prihvaćen. Berta prakticiraju stvaranje ožiljaka, obično tri okomite crte na svakom obrazu, za koje smatraju da su simboli Boga (svaki se red tumači kao početno Alahovo slovo, arapski alif ).

Većina Berta su mješoviti poljoprivrednici koji se bave stočarstvom, trgovinom, pčelarstvom i uzgojem kave. Njihova osnovna hrana je sirko, s kojim prave kašu u keramičkim posudama. Prave i pivo. Pivo se priprema u velikim keramičkim posudama pod nazivom awar i is'u. Radne skupine igraju važnu ulogu u društvu Berta. Kad netko želi sagraditi kuću ili obrađivati polje, zove susjede za pomoć i osigurava im pivo i hranu.

Bibliografija
 Andersen, T. 1993. "Aspekti bertanske fonologije". Afrika i Übersee 76: 41-80.
 Andersen, T. 1995. "Apsolutno i nominativno kod Berti". U Nicolai & Rottlandu (ur. ): Peti nilosaharski jezikoslovni kolokvij. Nice, 24. – 29. Kolovoza 1992. Zbornik radova. (Nilo-Saharan 10). Köln: Köppe, pp.   36-49.
 Bender, L. 1989. "Berta leksikon". U L. Bender (ur. Ed.) ): Teme iz nilosaharske lingvistike (Nilo-Saharan 3). Hamburg: Helmut Buske, pp.   271-304.
 González-Ruibal, A. 2006. Red u neurednom svijetu: kuća Bertha (zapadna Etiopija). Anthropos 101 (2): 379-402.
 Triulzi, Alessandro. 1981. Sol, zlato i legitimitet. Preludij povijesti ničije zemlje. Bela Shangul, Wallagga, Etiopija (oko 1800-1898). Napulj: Istituto di Studi Orientale.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ethnologue entry

Etničke grupe Sudana
Etničke grupe Etiopije

Berta


Havnar Bóltfelag kvinder er kvindernes afdeling af fodboldklubben HB Tórshavn, en færøsk fodboldklub, hjemmehørende i Tórshavn, der blev etableret i 1904. Kvindernes afdeling af klubben blev etableret i 1985. Holdet har vundet næstflest færøske mesterskaber, næst efter KÍ Klaksvík. Klubben spiller i røde og sorte stribede trøjer. Deres stadion i Gundadalur i Tórshavn har en kapacitet på 4.000.

Meritter
 Betri Deildin kvinnur
 Mestre (7): 1986, 1988, 1989, 1993, 1994, 1995 og 1999
 Færøske kvinders pokalturnering i fodbold
 Vindere (6): 1990, 1996, 1998, 1999, 2001 og 2019

Aktuel trup
Opdateret pr. 4. maj 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger
 HB.fo

Fodboldklubber i Færøerne
Kvindefodboldklubber

Havnar Bóltfelag (kvinder)


Alexandru () a fost un prinț iudeu din dinastia irodiană, care era fiul lui Irod cel Mare și al celei de-a doua soții, Mariamna I, ultima din dinastia Hasmoneilor, și a fost, astfel, un descendent al hasmoneilor.

Soarta nefericită care a urmărit cu persistență dinastia hasmoneilor a afectat și viața acestui prinț. Ca moștenitor prezumtiv la tron prin dreptul de descendență din partea mamei sale, el a fost trimis pentru a fi educat la curtea imperială de la Roma în anul 23 î.Hr. A rămas acolo, în casa lui Asinius Pollio până în anul 17 î.Hr., când Irod însuși l-a adus înapoi la Ierusalim pe el și pe fratele său mai mic, Aristobul, care era cu el. La scurt timp după aceea, Alexandru s-a căsătorit cu prințesa capadociană Glafira, fiica regelui Archelaus al Capadociei. Glafira i-a născut lui Alexandru trei copii, doi fii: Tigran și Alexandru și o fiică a cărei nume nu este cunoscut.

Acuzații de complot
Aspectul chipeș al lui Alexandru și atitudinea lui deschisă l-au făcut o persoană plăcută, iar populația aștepta ziua când un reprezentant al casei Macabeilor va ajunge pe tron în locul lui Irod, care era doar pe jumătate evreu. Dar, pe de altă parte, Alexandru avea un anumit grad de vanitate și un spirit de răzbunare, ceea ce l-au făcut extrem de nepopular în rândul apropiaților lui Irod, care au început să se teamă de un viitor rege Alexandru. Salomeea l-a avertizat în mod repetat pe Irod de pericolul reprezentat de Alexandru și Aristobul la adresa lui. Regele a simțit că nu era imposibil ca fiii lui să plănuiască răzbunarea execuției mamei lor, Mariamna I; pe de altă parte, antipatia exprimată clar de ei față de propriul lor tată l-a făcut pe rege atent la calomniile Salomeei și a celorlalți complotiști. Încercarea lui Irod de a-l umili pe Alexandru prin restabilirea vechii poziții a lui Antipater, un fiu mai mare cu o altă soție, a avut efecte dezastruoase. Complotul insidios al lui Antipater și dușmănia pe față a lui Alexandru față de Irod a adâncit ruptura dintre tată și fiu într-o asemenea măsură că, în anul 12 î.Hr., Irod s-a simțit nevoit să aducă acuzații împotriva fiilor săi în fața lui Augustus. A avut loc o reconciliere de scurtă durată, iar, la scurt timp după aceea (aproximativ 10 î.Hr.), Alexandru a fost aruncat în închisoare pe baza mărturiilor unui martor torturat, care l-a acuzat că plănuia uciderea lui Irod. În sprijinul acestei acuzații au fost aduse scrisori interceptate care arătau nemulțumirile lui Alexandru față de tatăl său. În zadar a depus eforturi Archelaus, socrul lui Alexandru, pentru a îmbunătăți relațiile dintre ei; reconcilierea a fost din nou una scurtă, astfel că intrigile lui Antipater și Salomeea au condus la încarcerarea lui Alexandru și Aristobul (aproximativ 8 î.Hr.).

Condamnarea
Irod a depus o plângere formală pentru înaltă trădare împotriva lor în fața lui Augustus, care l-a însărcinat pe Irod să rezolve singur problema, sfătuindu-l să numească o comisie de anchetă formată din funcționari romani și din prietenii lui. Un astfel de tribunal format din persoane apropiate regelui a decis în mod unanim condamnarea la moarte a celor doi frați. Încercările prietenilor lui Alexandru, care au trimis petiții regelui Irod, de a evita executarea pedepsei au dus la moartea lui Tero — un vechi și devotat slujitor al lui Irod care l-a dojenit în mod public pe rege pentru intenția executării propriului fiu — și a altor 300 de indivizi care au fost denunțați ca partizani ai lui Alexandru. Sentința a fost executată fără întârziere; în jurul anului 7 î.Hr., la Sevastia (Samaria) — unde cu treizeci de ani mai înainte avusese loc nunta lui Irod cu Mariamna I — fiii ei au fost executați prin strangulare.

Note

Bibliografie
 Iosephus Flavius, Ant. xv. 10, § 1; xvi. 1, § 2; 3, §§ 1-3; 4, §§ 1-6 etc.;
 Schürer, Gesch. i. (vezi index);
 Grätz, Gesch. d. Juden, ii. (vezi index)

Nașteri în anii 30 î.Hr.
Decese în anii 0 î.Hr.
Dinastia irodiană
Oameni executați prin strangulare
Oameni executați pentru trădare
Evrei din secolul I î.Hr.
Irod cel Mare

Alexandru (fiul lui Irod cel Mare)


Colonella, monotipski fosilni rod zelenih alga čija porodična pripadnost još nije točno utvrđena. Jedina vrsta je C. kajrahatensis.

Vrste

Izvori

Chlorophyta incertae sedis

Colonella


Morgen im Riesengebirge ist der Titel eines Gemäldes von Caspar David Friedrich aus dem Jahr 1810 oder 1811, der Zeit der Romantik in der Bildenden Kunst. Der preußische König Friedrich Wilhelm III. erwarb das Bild im Jahr 1812 von Caspar David Friedrich für sein Königliches Palais Unter den Linden in Berlin. Bis 2001 wurde das Werk als Teil der Galerie der Romantik im Knobelsdorff-Flügel im Schloss Charlottenburg gezeigt. Seitdem befindet es sich im Neuen Pavillon im Charlottenburger Schlosspark.

Bildinhalt und Interpretation
Das in der Technik Öl auf Leinwand gemalte Bild mit dem Querformat 108 × 170 cm zeigt eine Szene aus dem Riesengebirge. Von einem leicht erhöhten Standort aus erblickt der Betrachter einen Felsgipfel mit einem Kreuz, das eine Jesusfigur trägt. Eine engelhafte Frau in weißem Kleid hat gerade die Felsspitze erklettert, hält sich mit der rechten Hand am Kreuz fest und zieht mit der linken einen schwarz gekleideten Mann hinauf. Die Morgensonne scheint von links in rötlich-orangefarbenem Licht auf die Szenerie. In den Tälern liegt noch der Morgennebel, nur die dicht hintereinander gestaffelten Bergspitzen erheben sich über dieses Nebelmeer. Doch kein Gipfel überragt die Horizontlinie, nur das Kreuz mit der Jesusfigur auf dem Felsgipfel im Vordergrund reicht in den Himmel hinein.

Caspar David Friedrich unternahm im Sommer 1810 mit seinem Freund Georg Friedrich Kersting eine Wanderung durch das Riesengebirge. Zwei der unterwegs entstandenen Zeichnungen vom 11. und 17. Juli 1810 sind erhalten, doch auch andere Skizzen werden mit dem Bild in Verbindung gebracht. Das Bild Morgen im Riesengebirge ist nach der Rückkehr Friedrichs in seinem Dresdner Atelier entstanden. Das Nebelmeer ist durchaus mit Friedrichs Meerbildern der Ostsee zu vergleichen. Die glatte Horizontlinie teilt das Bild genau zur Hälfte in die beiden Ebenen Himmel und Erde, die diesem allegorisch überhöhten Landschaftsbild eine unermessliche Weite verleihen. Der Morgennebel der Täler lässt die Berge im gesamten Bild zu einer fast monochromen Fläche verschmelzen, nur die Felsspitze mit dem Gipfelkreuz ist in heller Farbe gemalt. Friedrich folgt in diesem Bild einer individuellen Empfindung, einem Bergerlebnis, nicht der kirchlichen Lehre, die Hinwendung zu Jesus und das Erlebnis der Unermesslichkeit der irdischen Landschaft sind in diesem Bild als gleichwertige Erfahrung dargestellt.

Der Rezensent der Dresdner Akademie-Ausstellung im Jahr 1811 schrieb im Journal des Luxus und der Moden, dass die männliche Gestalt Caspar David selbst, und wie die Frau, von seinem Kollegen Kersting gemalt worden sei. Der Friedrich-Kenner Helmut Börsch-Supan sieht in der Frau keine reale Person, sondern eine Allegorie des Glaubens und der Religiosität. Der Kunstgeschichtler Klaus Lankheit erkennt in dem Bild eine Übereinstimmung mit Friedrich Schleiermacher, nach der die Frau die Geliebte sei, die hinauf zu Gott führe.

Provenienz und Ausstellung
König Friedrich Wilhelm III. von Preußen erwarb das Gemälde Morgen im Riesengebirge 1811 auf der Dresdner Akademieausstellung für sein Berliner Palais Unter den Linden. Dort hing es bis 1837 und wurde dann ins Neue Palais nach Potsdam gebracht. 1844 bis 1865 gehörte es zur Einrichtung im Schloss Bellevue, später im Wiesbadener Schloss. Nach 1930 kehrte das Bild nach Berlin zurück und hing im Berliner Stadtschloss. 1957 ging es von der Verwaltung der Staatlichen Schlösser und Gärten, Schloss Charlottenburg (Inventarnummer GK I 6911) in den Besitz der Staatliche Museen Preußischer Kulturbesitz (Inventarnummer NG 10/85) über.

Das Bild Morgen im Riesengebirge wurde von 1986 an im Knobelsdorff-Flügel im Schloss Charlottenburg in der damaligen Galerie der Romantik gezeigt, seit 2001 hängt es im Neuen Pavillon im Charlottenburger Schlosspark.

Weblink
 Seite Bildindex mit Angaben zur Provenienz, den Ausstellungen und zur Literatur

Einzelnachweise

Gemälde von Caspar David Friedrich
Gemälde (19. Jahrhundert)
Landschaftsmalerei
Alte Nationalgalerie

Morgen im Riesengebirge


Corporate Animals est un film américain réalisé par Patrick Brice, sorti en 2019.

Synopsis

Lucy Vanderton est la PDG mégalomane et égocentrique d'Incroyable Couverts, le premier fournisseur américain de couverts comestibles. Cette dernière organise un week-end de spéléogie d'entreprise au Nouveau-Mexique avec ses employés, accompagnés de Brandon, un guide touristique indifférent. Elle leur oblige dans un premier temps à réaliser un exercice visant à renforcer l'esprit d'équipe qui se soldera par un échec. Le groupe se lance ensuite dans une randonnée souterraine.

Alors qu'ils explorent, un léger tremblement de terre se produit, provoquant un éboulement et la panique dans le groupe. Pris au piège à l'intérieur de la grotte, le groupe sombre rapidement dans le chaos...

Fiche technique

 Titre original et français :
 Réalisation : Patrick Brice
 Scénario : Sam Bain
 Direction artistique : Aja Kai Rowley
 Décors : David Meyer
 Costumes : Stacey Ellen Rich
 Photographie : Tarin Anderson
 Montage : Christopher Donlon
 Musique : Michael Yezerski
 Production : Jessica Wu, Keith Calder, Mike Falbo  et Ed Helms
Producteur délégué : Paul O. Davis
 Sociétés de production : Pacific Electric Picture Company, Protagonist Pictures et Snoot Entertainment
 Société de distribution : Screen Media Films (États-Unis)
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur — 2,35:1 — son Dolby Digital et Atmos
 Genre : comédie horrifique
 Durée : 86 minutes
 Dates de sortie :
  :  (Festival du film de Sundance) ;  (sortie nationale)
  :  (VàD)

Distribution
 Jessica Williams  : Jess
 Karan Soni  : Freddie
 Demi Moore  : Lucy Vanderton
 Dan Bakkedahl  : Billy
 Calum Worthy  : Aiden
 Jennifer Kim  : May
 Martha Kelly  : Gloria
 Nasim Pedrad  : Suzy
 Isiah Whitlock Jr.  : Derek
 Ed Helms  : Brandon
 Courtney Cunningham : Olivia, la fiancée de Brandon
 Britney Spears : elle-même (caméo)

 Source et légende : version française () sur RS Doublage et selon le carton du doublage sur Netflix.

Production

Sortie et accueil

Notes et références

Annexes

Liens externes

Film américain sorti en 2019
Comédie horrifique américaine
Film se déroulant dans les années 2010
Film se déroulant au Nouveau-Mexique
Film sur le cannibalisme
Film de survie
Film sur la spéléologie
Film tourné au Nouveau-Mexique

Corporate Animals


True Romance (released in the Philippines as Breakaway)<ref>{{cite news|last=Sulat|first=Bert B. Jr.|title=A truly twisted thriller|url=https://news.google.com/newspapers?id=Ja8mAAAAIBAJ&sjid=FAsEAAAAIBAJ&pg=6562%2C1846635|access-date=June 20, 2023|work=Manila Standard|publisher=Kamahalan Publishing Corp.|date=June 13, 1995|page=21|quote=Next from Tarantino were scripts that led to True Romance (recently shown here in a chopped-up edition and retitled Breakaway)...|archive-date=June 19, 2023|archive-url=https://web.archive.org/web/20230619191030/https://news.google.com/newspapers?id=Ja8mAAAAIBAJ&sjid=FAsEAAAAIBAJ&pg=6562,1846635|url-status=live}}</ref> is a 1993 American romantic crime film directed by Tony Scott and written by Quentin Tarantino. It features an ensemble cast led by Christian Slater and Patricia Arquette, with Dennis Hopper, Val Kilmer, Gary Oldman, Brad Pitt, and Christopher Walken in supporting roles. Slater and Arquette portray newlyweds on the run from the Mafia after stealing a shipment of drugs.True Romance began life as an early script by Tarantino; he sold the screenplay in order to finance his debut feature film, Reservoir Dogs (1992). It is regarded by proponents as a cross-section of writer Tarantino and director Scott's respective trademarks, including a Southern California setting, pop cultural references, and stylized violence punctuated by slow motion.

Though initially a box-office failure, the film's positive reviews, with critics praising the dialogue, characters, and off-beat style, helped it earn a cult following. It has come to be considered one of Scott's best films and one of the best American films of the 1990s.

Plot
At a Detroit theater showing kung fu films, Alabama Whitman strikes up a conversation with Elvis Presley fanatic Clarence Worley. They later have sex at his downtown apartment and passionately french kiss, establishing a strong and trusty relationship. After, on the rooftop, Alabama tearfully confesses that she is a call girl hired by Clarence's boss as a birthday present but has fallen in love with him. The two get married the next day at City Hall. An apparition of Elvis visits Clarence and convinces him to kill Alabama's abusive pimp, Drexl Spivey. Going to the brothel where Alabama worked, he shoots and kills Drexl and takes a bag he assumes contains Alabama's belongings. Back at the apartment, he and Alabama discover it contains a large amount of cocaine that Drexl had stolen from two drug pushers.

The couple visits Clarence's estranged father Clifford, a retired cop, for help. He tells Clarence the police assume Drexl's murder is a gang killing committed in revenge for the murdered dealers. After the couple leave for Los Angeles, Clifford is interrogated by Vincenzo Coccotti, consigliere to mobster "Blue Lou Boyle", who had hired Drexl to steal and distribute the cocaine on his behalf. He reveals that the mob knows about Clarence's theft since they found his driver's license near Drexl's body. Clifford, realizing he will die anyway, mockingly defies Coccotti, who shoots him dead. One of his men then finds an L.A. address taped to Clifford's refrigerator.

In L.A., Clarence and Alabama meet Clarence's aspiring actor friend Dick Ritchie, who introduces him to actor and production assistant Elliot Blitzer. He reluctantly agrees to broker the sale of the drugs to his boss, legendary film producer Lee Donowitz. While Clarence is out buying lunch, Coccotti's enforcer Virgil finds Alabama in her motel room and beats her for information. Alabama fights back, using hairspray to set fire to Virgil's clothes and putting nail polish in his eyes before grabbing his sawed-off shotgun, stabbing him with a corkscrew, and shooting him to death in a maniacal rage. Clarence tends to Alabama's wounds, and they discuss their future together.

Elliot is pulled over for speeding and gets charged when his mistress spills a bag of cocaine. To stay out of jail, he agrees to wear a wire and record the drug deal between Clarence and Donowitz for police detectives Dimes and Nicholson. Coccotti's men also learn about where the deal will take place from Dick's stoner roommate Floyd. Clarence, Alabama, Dick, and Elliot go to Donowitz's suite at the Ambassador Hotel with the drugs. In the elevator, a suspicious Clarence threatens Elliot at gunpoint but is persuaded by Elliot's pleading for mercy.

Clarence fabricates a story for Donowitz that the drugs were given to him by a corrupt cop, and he agrees to the sale. Excusing himself to the bathroom, the vision of Elvis reassures him that things are going well. Donowitz and his bodyguards are ambushed by the cops and the mobsters. Elliot reveals himself to be an informant by asking the cops if he could leave, whereupon a shootout erupts. Dick throws the suitcase of drugs in the air, where it gets shredded by gunfire, and flees. Donowitz, his bodyguards, Elliot, the cops, and the mobsters are all killed, and Clarence is wounded as he exits the bathroom. He and Alabama escape with Donowitz's money as more police arrive. They flee to Mexico, where Alabama gives birth to a son, whom they name Elvis.

Cast

Production
The title and plot are a play on the titles of romance comic books such as True Life Secrets, True Stories of Romance, Romance Tales, Untamed Love and Strange Love.

The film was a breakthrough for Tarantino. Released after Reservoir Dogs, it was his first screenplay for a major motion picture, and Tarantino contends that it is his most autobiographical film to date. He had hoped to direct the film, but lost interest in directing and sold the script. According to Tarantino's audio commentary on the DVD release, he was happy with the way it turned out. Apart from changing the nonlinear narrative he wrote to a more conventional linear structure, it was largely faithful to his original screenplay. He initially opposed director Tony Scott's decision to change the ending (which Scott maintained was of his own volition, not the studio's, saying "I just fell in love with these two characters and didn't want to see them die"). When seeing the completed film, he realized Scott's happy ending was more appropriate to the film as Scott directed it. The film's first act, as well as some fragments of dialogue, were repurposed from Tarantino's 1987 amateur film My Best Friend's Birthday.

The film's score by Hans Zimmer is a theme based on Gassenhauer from Carl Orff's Schulwerk. This theme, combined with a voiceover spoken by Arquette, is an homage to Terrence Malick's 1973 crime film Badlands, in which Sissy Spacek speaks the voiceover, and that also shares similar dramatic motifs.

The movie was cut by the US MPAA for an R rating for its wide theatrical release. The majority of the confrontation between Alabama and Virgil was cut as well as the ending shootout scene. There was also an alternative edit where Detective Nicky Dimes is shot not by Alabama but by Toothpick Vic, one of the mafia hitmen. This edit was the official 1993 rental VHS release but subsequently all DVD and most Blu-ray releases are of the original unrated director's cut. The 2022 4K release from Arrow however, has both cuts of the movie.

 Reception

Critical reception
On the review aggregator website Rotten Tomatoes the film holds an approval rating of 93% with an average rating of 7.60/10, based on 60 reviews. The site's critics consensus states: "Fueled by Quentin Tarantino's savvy screenplay and a gallery of oddball performances, Tony Scott's True Romance is a funny and violent action jaunt in the best sense." On Metacritic the film received a weighted average score of 59 out of 100 based on 19 critics, indicating "mixed or average reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "B−" on an A+ to F scale.

Phil Villarreal of the Arizona Daily Star called it "one of the most dynamic action films of the 1990s". Peter Travers of Rolling Stone gave it three stars, saying "it's Tarantino's gutter poetry that detonates True Romance. This movie is dynamite."

Roger Ebert gave the film a positive review remarking that "the energy and style of the movie are exhilarating", and that "the supporting cast is superb, a roll call of actors at home in these violent waters: Christopher Walken, Dennis Hopper, and Brad Pitt, for example". A negative review by The Washington Posts Richard Harrington claimed the film was "stylistically visceral" yet "aesthetically corrupt".

Janet Maslin of The New York Times wrote, "True Romance, a vibrant, grisly, gleefully amoral road movie directed by Tony Scott and dominated by the machismo of Quentin Tarantino (who wrote this screenplay before he directed Reservoir Dogs), is sure to offend a good-sized segment of the moviegoing population".

Box office performance
Although a critical success, True Romance was a box office failure. The film earned $4 million during its opening weekend, ranking in third place behind The Fugitive and Undercover Blues. It was given a domestic release and earned $12.3 million on a $12.5 million budget. Despite this, the film developed a cult following over the years.

LegacyEmpire ranked True Romance the 83rd greatest film of all time in 2017, writing: "Tony Scott's handling of Quentin Tarantino's script came off like the cinematic equivalent of cocaine-flavoured bubble-gum: a bright, flavoursome confection that had an intoxicatingly violent kick. It also drew some tremendous big names to its supporting cast."

The Hopper/Walken scene, colloquially named "The Sicilian scene", was praised by Oliver Lyttelton of IndieWire, who called it "one of the most beautiful tête-à-têtes in contemporary cinema, wonderfully written and made utterly iconic by the two virtuoso actors". Tarantino himself has named it as one of his proudest moments. "I had heard that whole speech about the Sicilians a long time ago, from a black guy living in my house. One day I was talking with a friend who was Sicilian and I just started telling that speech. And I thought: 'Wow, that is a great scene, I gotta remember that'."

Oldman's villain also garnered acclaim. MSN Movies wrote: "With just a few minutes of screen time, Gary Oldman crafts one of cinema's most memorable villains: the brutal, dreadlocked pimp Drexl Spivey. Even in a movie jammed with memorable cameos from screen luminaries [...] Oldman's scar-faced, dead-eyed, lethal gangster stood out." Jason Serafino of Complex named Spivey as one of the top five coolest drug dealers in movie history, writing: "He's not in the film for a long time, but the few scant moments that Gary Oldman plays the psychopathic dealer Drexl Spivey make True Romance a classic ... Oldman gave us a glimpse at one of cinema's most unfiltered sociopaths." Maxim journalist Thomas Freeman ranked Spivey as the greatest performance of Oldman's career.

"Robbers", a song by the English indie rock band The 1975 from their 2013 debut album, was inspired by the film. Vocalist Matthew Healy explained: "I got really obsessed with the idea behind Patricia Arquette's character in True Romance when I was about eighteen. That craving for the bad boy in that film [is] so sexualized."True Romance, the 2013 debut album from English pop star Charli XCX, was named after the film.

Brad Pitt's stoner character in True Romance, Floyd, was the inspiration for making the film Pineapple Express, according to producer Judd Apatow, who "thought it would be funny to make a movie in which you follow that character out of his apartment and watch him get chased by bad guys".

James Gandolfini landed his iconic role of Tony Soprano on The Sopranos when he was invited to audition for the role after casting director Susan Fitzgerald saw a short clip of his performance in True Romance. Gandolfini ultimately received the role ahead of several other actors including Steven Van Zandt and Michael Rispoli.

 Soundtrack

Home mediaTrue Romance'' was originally released by Warner Home Video on VHS on September 12, 1994. This release contains only the director's cut, however the theatrical cut was released on an R rated rental VHS.

The DVD was released on September 24, 2002, as a Two-Disc set. It was later released on Blu-ray on May 26, 2009. Again, these releases only contain the director's cut, the theatrical cut remained excluded.

The 4K UHD Blu-ray was released on June 28, 2022 by Arrow Video. Unlike the previous DVD and Blu-ray releases, this release contains the theatrical cut for the first time since the original VHS release, it also includes the director's cut from past DVD and Blu-ray releases.

See also

 Cinema of the United States
 List of American films of 1993
 List of hood films

References

External links

1993 films
1993 black comedy films
1993 crime films
1990s road movies
1990s romance films
American black comedy films
American crime films
American road movies
American romance films
Cultural depictions of Elvis Presley
1990s English-language films
Films about drugs
Films about the American Mafia
Films directed by Tony Scott
Films scored by Hans Zimmer
Films set in a movie theatre
Films set in Detroit
Films set in Los Angeles
Films shot in Los Angeles
Films shot in Michigan
Films with screenplays by Quentin Tarantino
Films with screenplays by Roger Avary
Morgan Creek Productions films
Warner Bros. films
Romantic crime films
1990s American films

True Romance


Cet article détaille la filmographie complète de l'acteur américain Johnny Depp.

Cinéma

Années 1980

 1984 : Les Griffes de la nuit de Wes Craven : Glen Lantz
 1985 : Private Resort de George Bowers : Jack Marshall
 1986 : Platoon d'Oliver Stone : Lerner

Années 1990

 1990 : Cry-Baby de John Waters : Wade "Cry-Baby" Walker
 1990 : Edward aux mains d'argent (Edward Scissorhands) de Tim Burton : Edward
 1991 : La Fin de Freddy : L'Ultime Cauchemar (Freddy's Dead: The Final Nightmare) de Rachel Talalay : Oprah Noodlemantra, caméo
 1992 : Arizona Dream d'Emir Kusturica : Axel Blackmar
 1993 : Benny and Joon de Jeremiah S. Chechik : Sam
 1993 : Gilbert Grape de Lasse Hallström : Gilbert Grape
 1994 : Ed Wood de Tim Burton : Edward D. Wood Jr.
 1994 : Don Juan DeMarco de Jeremy Leven : Don Juan/John R. DeMarco
 1995 : Dead Man de Jim Jarmusch : William Blake
 1995 : Meurtre en suspens de John Badham : Gene Watson
 1996 : Cannes Man de Richard Martini : Lui-même
 1997 : Donnie Brasco de Mike Newell : Donnie Brasco dit "Donnie le bijoutier" / Joseph D. Pistone
 1997 : The Brave de lui-même (réalisateur et scénariste) : Raphael
 1998 : Las Vegas Parano de Terry Gilliam : Raoul Duke
 1998 : I Love L.A. de Mika Kaurismäki : Lui-même (caméo)
 1999 : La Neuvième Porte de Roman Polanski : Dean Corso
 1999 : Intrusion de Rand Ravich : Spencer Armacost
 1999 : Sleepy Hollow : La Légende du cavalier sans tête de Tim Burton : Ichabod Crane

Années 2000

 2000 : Les Larmes d'un homme de Sally Potter : César
 2000 : Avant la nuit de Julian Schnabel : Lieutenant Victor, "Bon Bon"
 2000 : Le Chocolat de Lasse Hallström : Roux
 2001 : Blow de Ted Demme : George Jung
 2001 : From Hell d'Albert et Allen Hughes : Inspecteur Frederich Abberline
 2003 : Pirates des Caraïbes : La Malédiction du Black Pearl de Gore Verbinski : Capitaine Jack Sparrow
 2003 : Il était une fois au Mexique... Desperado 2 de Robert Rodriguez : Sheldon Sands
 2004 : Fenêtre secrète de David Koepp : Morton Rainey
 2004 : Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants d'Yvan Attal : L'inconnu (caméo)
 2004 : Neverland de Marc Forster : Sir James Matthew Barrie
 2004 : Rochester, le dernier des libertins de Laurence Dunmore : John Wilmot,  comte de Rochester
 2005 : Charlie et la Chocolaterie de Tim Burton : Willy Wonka
 2006 : Pirates des Caraïbes : Le Secret du coffre maudit de Gore Verbinski : Capitaine Jack Sparrow
 2007 : Pirates des Caraïbes : Jusqu'au bout du monde de Gore Verbinski : Capitaine Jack Sparrow
 2007 : Sweeney Todd : Le Diabolique Barbier de Fleet Street de Tim Burton : Sweeney Todd
 2009 : L'Imaginarium du docteur Parnassus de Terry Gilliam : Tony ( transformation)
 2009 : Public Enemies de Michael Mann : John Dillinger

Années 2010

 2010 : Alice au pays des merveilles de Tim Burton : Le Chapelier fou
 2010 : The Tourist de Florian Henckel von Donnersmarck : Frank Tupelo
 2011 : Pirates des Caraïbes : La Fontaine de Jouvence de Rob Marshall : Capitaine Jack Sparrow
 2011 : Rhum express de Bruce Robinson : Paul Kemp
 2011 : Jack et Julie de Dennis Dugan : Lui-même
 2012 : 21 Jump Street de Phil Lord et Chris Miller : Officier Tom Hanson
 2012 : Dark Shadows de Tim Burton : Barnabas Collins
 2013 : Lone Ranger : Naissance d'un héros de Gore Verbinski : Tonto
 2013 : Lucky Them de Megan Griffiths : Matthew Smith (caméo)
 2014 : Transcendance de Wally Pfister : Will
 2014 : Tusk de Kevin Smith : Guy LaPointe
 2014 : Into the Woods de Rob Marshall : le loup
 2015 : Charlie Mortdecai de David Koepp : Charlie Mortdecai
 2015 : Strictly Criminal de Scott Cooper : Whitey Bulger
 2016 : Alice de l'autre côté du miroir de James Bobin : le Chapelier fou
 2016 : Yoga Hosers de Kevin Smith : Guy LaPointe
 2016 : Les Animaux fantastiques de David Yates : Gellert Grindelwald
 2016 : L'art de faire des affaires par Donald Trump : le film : Donald Trump
 2017 : Pirates des Caraïbes : La Vengeance de Salazar de Joachim Rønning et Espen Sandberg : Capitaine Jack Sparrow
 2017 : Le Crime de l'Orient-Express  de Kenneth Branagh : Samuel Ratchett / John Cassetti
 2018 : Séduction fatale de Matthew Cullen : Chick Purchase (caméo)
 2018 : City of Lies de Brad Furman : Russell Poole
 2018 : Les Animaux fantastiques : Les Crimes de Grindelwald de David Yates : Gellert Grindelwald
 2018 : Brothers in Arms de Paul Sanchez : lui-même
 2019 : Les Derniers Jours de Monsieur Brown de Wayne Roberts : Richard
 2019 : Waiting for the Barbarians de Ciro Guerra : Colonel Joll

Années 2020

 2020 : Minamata : William Eugene Smith
 2023 : Jeanne du Barry de Maïwenn : Louis XV

Doublage

 2005 : Les Noces funèbres de Tim Burton : Victor Van Dort
 2011 : Rango de Gore Verbinski : Rango
 2018 : Sherlock Gnomes de John Stevenson : Sherlock Gnomes

Courts métrages

 2017 : The Black Ghiandola : Technicien médical nucléaire

Documentaires

 1999 : The Source : Jack Kerouac
 2002 : Lost in La Mancha : lui-même
 2003 : Breakfast with Hunter : lui-même
 2003 : Charlie Chaplin : l'Homme et l'artiste : lui-même
 2006 : Buy the Ticket, Take the Ride: Hunter S. Thompson on Film : lui-même
 2006 : Deep Sea : Dansons sous la mer : narrateur
 2006 : When the Road Bends... Tales of a Gypsy Caravan : lui-même
 2007 : Joe Strummer: The Future Is Unwritten : lui-même
 2007 : Runnin' Down a Dream : lui-même
 2008 : Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thompson : narrateur
 2010 : When You're Strange : narrateur
 2012 : For No Good Reason : lui-même
 2012 : Radioman : lui-même
 2012 : Sunset Strip : lui-même
 2013 : Don't Say No Until I Finish Talking: The Story of Richard D. Zanuck : lui-même
 2018 : Platoone Brothers in Arms : lui-même
 2019 : « Les derniers jours de Monsieur Brown »
 2020 : Crock of Gold: A few Rounds with Shane MacGowan : lui-même

Producteur

 2011 : Rhum express
 2011 : Hugo Cabret
 2013 : Lone Ranger : Naissance d'un héros
 2015 : Strictly Criminal
 2016 : Doug Stanhope: No Place Like Home
 2020 : Crock of Gold: A Few Rounds with Shane MacGowan
 2020 : Minamata

Réalisateur
 1997 : The Brave
 2024 : Modigliani

Télévision

 1985 : Lady Blue : Lionel Viland
 1986 : Mort en eau trouble : Donnie Fleischer
 1987-1990 : 21 Jump Street : Officer Tom Hanson
 1999 : The Vicar of Dibley : lui-même
 2000 : The Fast Show : lui-même
 2004 : Les Rois du Texas : Yogi Victor (voix)
 2009 : Bob l'éponge : Jack Kahuna Laguna (voix)
 2011 : Un petit brin de vie : lui-même
 2012 : Les Griffin : Edward aux mains d'argent (voix)
 2020 : Puffin Rock : Johnny Puff (voix)

Documentaires

 2014 : Don Rickles: One Night Only : lui-même

Jeux vidéos

 2006 : Pirates des Caraïbes : La Légende de Jack Sparrow : Jack Sparrow
 2011 : Lego Pirates des Caraïbes, le jeu vidéo : Jack Sparrow

Notes et références

Depp, Filmographie de Johnny

Filmographie de Johnny Depp


ඉතිහාසය
සාම්ප‍්‍රදායික අර්ථයෙන් බංග්රා යනු ජන නැටුම් විශේෂයක් විනා සංගීත ශෛලියක් නොවේ. නමුත් වර්තමානයයේ එය සංගීත හා නර්තන අංග දෙකටම පොදුවේ භාවිතා කරනු ලබයි. බංග්රා සංගීතය විශාල ලෙස අවනද්ධ භාණ්ඩ මත පදනම් වූවකි.

බංග්රා යනු සික් ජාතිකයන් ගේ ගොයම් කැපීමේ හා වෛශාක්‍ය උළෙලේ අංගයක් වූ අතර 1947 පංජාබ් ප‍්‍රාන්තයේ වෙන් වීමත් සමග ප‍්‍රසංග වේදිකාවට අවතීර්ණ විය. එකල ඩෝල නාදයත් සමග මුසුවූ පන්ජාබ නර්තනය බංග්රා ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සම්ප‍්‍රදාය ක‍්‍රමයෙන් ප‍්‍රදේශයේ අනෙකුත් කලාපයන්ට පැතිරුණු අතර සුවිශේෂී ජන නැටුම් ශෛලියක් බවට අනුවර්තනය විය. කාලයත් සමග වර්තමානය වන විට බංග්රා සෑම ප‍්‍රධාන උත්සවයකම හා සමාජ ශාලාවකම  අංගයක් වී ඇත.

සාම්ප‍්‍රදායික බංග්රා යනු ගායනය වාදනය හා නර්තනය මුසුවූ සංගීත සංකලනයකි. වාදනය සඳහා ඩෝල බෙරයත් ඉක්තාර් (ඒක් තාරා) නම් වූ තනි තන්තුවේ සංගීත භාණ්ඩයත් තූම්බි හා චිම්තාවත් භාවිතා වේ. ගැයෙන ගීත බෝලි ලෙස හැඳින්වෙන පන්ජාබ් භාෂාවෙන් ලියැවුනු දෙපද සැහැලි ය. ඒවා ගොයම් කැපීම, ආදරය, දේශ මාමකත්වය හෝ කාලීන සමාජ අර්බුද ආදිය පාදක කරගෙන ලියැවී ඇත.
පන්ජාබ් සාම්ප‍්‍රදායික ජන සංගීතයේ ඩෝලයේ කුඩා මස්සිනා වන ඩෝල්කිය ද ප‍්‍රධාන තාලය සැපයීම සඳහා සෑම විටම පාහේ භාවිතා වී ඇත. වර්තමානයේ දී ඩෝලය ඩෝල්කිය ත් සමග හෝ එසේ නොමැතිව වැඩි වශයෙන් භාවිතා වේ. බංග්රා සංගීතයේ ඩෝල්කි බෙර නාද රටා රෙගේ සංගීතයේ නාද රටා වලට සමීප සමානත්වයක් දක්වයි. මෙම පොදු ස්වභාවය එක්සත් රාජධානියේ අපාචි ඉන්ඩියන් වැනි කලාකරුවන් හට මෙම සංගීත රටා දෙක පහසුවෙන් එක්කර නිරමාණකරණයට මග පාදා ඇත.

බොහෝ බංග්රා පද රචනා දීර්ඝවූත් කැළඹිලි සහිත වූත් පන්ජාබ ඉතිහාසය ගෙනහැර පාන බැවින් පන්ජාබ ඉතිහාසය පිළිබඳ දැනුම මෙම සංගීතයේ ඇතුලාන්තය දැකීම සඳහා වැදගත් වේ. ගෙවී ගිය වසර තිහක පමණ කාලයේ දී බංග්රා සංගීතයේ සාම්ප‍්‍රදායික ක‍්‍රම වේදයත් හිප් හොප්, හවුස්, හා රෙගේ වැනි සංගීත සමග මිශ‍්‍ර වූ ක‍්‍රම වේදයත් යන දෙකම ජනප‍්‍රිය රැල්ලක් සේ ලොව පුරා ව්‍යාප්ත විය.

1970 දශකය
1960 දශකයේ අග භාගයේ හා 1970 දශකයේ සික් ගායකයෝ කිහිප දෙනෙකු බංග්රා සංගීතය දැවැන්ත රැල්ලක් බවට පත් කිරීමට වේදිකාව සූදානම් කළෝය. කුද්ලිප් මනක්, අමර් සිං, චම්ලිකා සහ ඒ එස් කාන්ග් මොවුන් අතර සිටි අතර මොවුනගෙන් සමහරෙක් අදටත් ක්ෂේත්‍රයේ රැඳී සිටිති.

බංග්‍රා 1980 දී

සික් වරුන්ගේ සංක්‍රමණයත් සමඟම එක්සත් රාජධානිය පුරාවටම බංග්‍රා සංගීතිය ව්‍යාප්ත වීමට ආරම්භ විය. මෙම බංග්‍රා කණ්ඩායම් හේතුවෙන් විවිධ ජාතීන් හා භාෂාවන්, සංස්කෘතීන් එක්වීමේ ප්‍රවණතාවයක් ඇති විය.
මුල් කාලයේ දී බංග්‍රා නැටුම් හා සංගීතය පුරුෂයන්ට පමණක් සීමා වූ අතර ඒවා ඉතා ශක්තිමත් හා දැඩි චලනයන්ගෙන් යුක්ත වූ නිසා කාන්තාවන් බංග්‍රා පිළිබඳ රුචිකත්වයක් නොදැක්වීය.
1980 දී බංග්‍රා ශිල්පීන් සතියකට කැසට් පට 30,000කට වඩා ප්‍රමාණයක් විකිණීමට සමත් වුවද කිසිදු බංග්‍රා ගීතයක් එරට ඉහලම ගීත 40 අතරට එක් නොවීය.
පසුගිය දශකය තුළ දී බංග්‍රා ශිල්පීන් අතරින් ප්‍රමුඛතාවය ලැබුණේ, "පංජාබයේ ස්වර්ණමය හඬ" යන විරුදාවලිය ලත් මල්කිත් සිංග් සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම වන ගෝල්ඩන් ස්ටාර් කණ්ඩායමයි. 1963, පංජාබයේ හුස්සේන්පූර්හි උපත ලැබූ මල්කිත්, 1980 වසරේදී කළා අංශයෙන් වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සදහා ප්ලන්ඩර්හි පිහිටි චාල්සා විදුහලට සම්න්ධ විය. මොහුගේ පංජාබ් ජන ගායනා හා බංග්‍රා නැටුම් උපදේශකයා ලෙස කටයුතු කළේ මහාචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් සිංග් නැමැත්තෙකි. සිංග්ගේ ගුරුහරුකම් යටතේ මල්කත් බොහෝ ගායනා තරඟවලින් ජය ගත් අතර 1983 දී ගුරු නානාක් විශ්ව විද්‍යාලයේ දී පැවැත්වුණු තරඟයේ දී "ගුරු නාලෝ ඉෂ්ක් මිතා" යන ගීතය සදහා රන් පදක්කම දිනා ගත්තේය. මෙම ගීතය ඔහුගේ ප්‍රථම ගීත ඇල්බමය වන "Nach Gidhe Wich" හි  පල විය. මෙම ගිත ඇල්බමය මුළු ආසියාව පුරාම ව්‍යාප්ත වූ අතර ඉන්පසු ඔවුහු එක්සත් රාජධානියට සංක්‍රමණය වූහ. මේ වන විට මල්කිත් හා ඔහුගේ කණ්ඩායම ගීත ඇල්බම් 16ක් පමණ පිට කර ඇති අතර රටවල් 27ක පමණ සංචාරයෙහි යෙදී ඇත. මල්කිත්හට එංගලන්තයේ මහ රැජින විසින් "MBE" කීර්ති නාමය ඔහුගේ උත්සාහය හා කැපවීම වෙනුවෙන් පිරිනමා ඇත.
ගර්ඩාස් නම් වූ සික් ගායකයෙකු බංග්‍රා සංගීතය සඳහා විශේෂ ලැදි කමක් දැක්වීය. 1980 දී චරන්ජිත් අහුජාගේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණයෙන් යුක්ත වූ "දිල් දා මාම්ලා" (Dil Da Mamla) නම් වූ පළමු ඇල්බමයෙන් තම ගමන ආරම්භ කළ මොහු, නව නිර්මාණ තුළින් ඉදිරියටම ගියේය. එල්ලා නැමැති අති විශිෂ්ට නිර්මාණය ඇතුළත් වූ "ලෝන්ග් දා ලිෂ්කාරා" නම් වු චිත්‍රපටයෙන් මොහු තවත් ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. 1982 වසරේ සිට ගර්ඩාස් මාන් බොහෝ ප්‍රසිද්ධ වූ ගීත ඇල්බම් කීපයක්ම පළ කර ඇති අතර ඒවා අතර "අප්නා පංජාබ්" නම් වූ ඉතා ප්‍රචලිත වූ නිර්මාණයන් ද ඇතුළත් වේ.
චන්නි සිංග්ගේ ප්‍රමුඛත්වයෙන් ආලාප් කණ්ඩායම විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද "තේරී චුන්නි දෙ සිතාරේ" ඇල්බමය එක්සත් රාජධානියේ දී ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ බංග්‍රාහි ප්‍රාථමික යුගයේ දීය. මෙම ඇල්බමය බ්‍රිතාන්‍යයේ වෙසෙන ආසියානු විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් අතර බංග්‍රා ප්‍රචලිත කිරීමෙහි ලා ප්‍රධාන විය. ආලාප් කණ්ඩායම ප්‍රාසාංගික වේදිකාවේ සජීවී ප්‍රසංග පැවැත්වීමේ ලා උරුමය හිමිකර ගන්නා අතර මෙම කණ්ඩායම සඳහා සංගීත අධ්‍යක්ෂණය කරනුයේ දීපක් Khazanchi (කසන්චි) විසිනි.
1980 දශකයේ දී ඉතා ප්‍රචලිත වූ තවත් කණ්ඩායමක් ලෙස කුමාර් සහ දමී ප්‍රමුඛ භුවින්දර් බින්දි විසින් ආරම්භ කළ හීරා කණ්ඩායම නම් කළ හැක. කුල්ජිත් භම්රා විසින් නිෂ්පාදිත "ජග් වාලා මේලා" සහ දීපක් කසන්චි විසින් නිෂ්පාදිත "ඩයමන්ඩ්ස්" ඇල්බම් 2හි බටහිර සංගීතය හා සාම්ප්‍රදායික පංජාබ් සංගීතයේ සම්මිශ්‍රණය මේවායේ සාර්ථකත්වයට ප්‍රධානම හේතුව විය.
ආලාෂ් හා හීරා කණ්ඩායම විසින් ඩිස්කෝ රිද්මය බංග්‍රා සංගීතය සමඟ මිශ්‍ර කිරීමෙන් ආසියානු තාරුණ්‍යයට නව පණක් ලැබිණි. සමහරක් ජනතාවයේ මතය නම්, ඉන්දියානු සංස්කෘතිය හා තවත් සංස්කෘතීන් මිශ්‍ර වී නව සංස්කෘතියක් බිහිවන බවයි. මෙසේ නිවහනින් දුරස් වූ ද නව නිවහනක් හා අලුත් ප්‍රජාවක් ප්‍රතිස්ථාපනය විය.
සාතීස්, භූජුන්ගි කණ්ඩායම, අසාද් සහ අප්නා සංගීත යන කණ්ඩායම් ද මේ සමකාලීනයෝ වූහ. අප්නා සංගීත් කණ්ඩායම "මේරා යාර් වජවෙයි ඩෝල්" යන ගීතයට පසුව ඉතා ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ අතර ඔවුන් තවමත් සජීවී වේදිකාවේ ප්‍රමුඛයෝ අතර සිටී.
බංග්‍රා සංගීතය හා ගද්‍ය, ආසියානු බ්‍රිතාන්‍ය කළාකරුවන් විසින් නවීකරණයට භාජනය කර ඇත. බැලී සාගෝ, මැල්වින් සිංග්, බද්මාප්, බ්ලැක් ස්ටාර් ලයිනර් සහ ස්ටේට් ඔෆ් බැංගෝල් යන ආසියානු කළාකරුවන් ඔවුන්ගේම බ්‍රිතාන්‍ය හිප්පොප් නිර්මාණකරණයෙහි ලා යෙදේ. තවද කෝනර් ෂොප්, ෆන්-ඩ-මෙන්ටල් සහ ඒෂියන් ඩබ් ෆවුන්ඩේෂන් යන කණ්ඩායම් නවතම වූත් ඔවුන්ටම ආවේනික වූත් සංගීත පට නිර්මාණය කරනුයේ මෙතෙක් කිසිම කළාකරුවෙකු නොකළ ආකාරයටය. බංග්‍රා සංගීතය, හිප්පොප් සහ ආර් ඇන්ඩ් බී සංගීතය සමඟ මුසු කිරීමෙන් ආසියානුවන් ආසියානු සංස්කාතිය රැකගනිමින්, වෙනස් වන ලෝකය සමඟ පොරබදිමින් ඉදිරියට ඇදේ.

බංග්‍රා 1990 වන විට
බංග්‍රා 1990 වන විට බංග්‍රාහි ව්‍යාප්තිය තරුණයන් අතර ප්‍රශංසනීය ලෙස වර්ධනය විය.මුල් කාලයේදී කලාකරුවන් නැවතත් ජන සංගීතය ප්‍රථම බංග්‍රා රිද්මය හා මුසු කරන්නට තැත් දැරීය.
මෙම වකවානුවේදී ජනප්‍රිය වූ කණ්ඩායමක් ලෙස "Sahotas" කණ්ඩායම නම් කළ හැක. එක්සත් රාජධානියේ, වොල්වර් හැම්ප්ටන් හි වෙසෙන පංච සහෝදරයින්ගෙන් මෙම කණ්ඩායම සමන්විත වේ. ඔවුන්ගේම අනන්‍යතාවයකින් යුත් රැගේ, රොක් හා වේග රිද්ම සංගීතයන් ඔවුන්හට වීය.
මෙම නව රැල්ලේ සංගීතයට  අතරින් ජැසී(z) බේන්ස් විසින් නිර්මාණිත "කැනේඩියන් ෆෝක්ස්ටර්" ඉතා ප්‍රචලිත විය. පංජාබයේදී ජැසී(z) බී නමින් ප්‍රචලිතව සිටි මොහු, 1992 දී ඔහුගේ ප්‍රථම දර්ශනයට පසුව බංග්‍රා කලාකරුවන් අතර ප්‍රකට හා විශිෂ්ටයෙකු වීය. මොහුගේ දෙවන ඇල්බමය වන "ෆෝක් ඇන්ඩ් ෆන්කි" හි පිටපත් 55,000 ක් විකිණීමෙන් පසු, වැඩිම ජනප්‍රියත්වයක් උසුලන බංග්‍රා ශිල්පියා බවට පක් විය. ජැසී(z)ගේ කටහඬ කුල්දිප් මානක්ගේ හඬට සමාන විය. ඔහුගේ සංගීතය තරමක් සාම්ප්‍රධායික වුවද, හිප් හොප් රිද්මයට හා සමාන ගීත රිද්මවලට මොහු ප්‍රචලිත වී සිටියේය. ජැසී(z) බේන්ස් තමාගේ ප්‍රසිද්ධිය උදෙසා නවීන හිප් හොප් ප්‍රතිරූපයක් මවාගත් බවට ද සැලවේ.
තවත් ප්‍රචලිත වී සිටි තරුණ ශිල්පියෙකු ලෙස භීන්දා ජාත්, ජත් සිත් හැඳින්විය හැකිය. මොවුන් ප්‍රචලිත වී සිටියේ "ද ෆෝක් වොරියර් ඔෆ් කැලිෆෝනියා" ලෙසය. මොහුගේ ශෛලියට සමාන වූ අතර, ඔහුගේ සහෝදරයාවන කේසර් නම් වූ ඩෝල් වාදකයා සමග තම ගමනාරම්භ පටන් ගත්තේය.
හස්ට්ලර්ස් එච්.සී නම් වූ කණ්ඩායම ගිටාර් නාදය හා හිප් හොප් රිද්මය මුසු කරමින් බංග්‍රා සංගීතය භාවිතා කරයි. මෙම කණ්ඩායම දේශපාලනය, ජාතික ගැටළු, ආසියානු සංස්කෘතිය හා බ්‍රිතාන්‍යයේ දේශපාලන ස්ථාවරත්වය පිලිබිඹු කරන රැප් ගීත ඉදිරිපත් කරයි. ඔවුන්ගේ සෑම ගීතයකම ආසියාවේ කිනම් හෝ ගැටළුවක් පිළිබඳ  සඳහන් වේ. "බිග් ට්‍රබල් ඉන් ලිට්ල් ඒෂියා" යන ගීතය ඉතා ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ අතර එයින් පිලිබිඹූවන්නේ  බ්‍රිතාන්‍යයේ වෙසෙන ආසියානුවන් ගේ ජීවීකාව පිළිබඳවයි. තවද, ආසියානු සංස්කෘතියේ පරිපූර්ණ භාවය පිළිබඳව ද  ආසියානු සමාජයේ ඇති විෂමතා පිළිබඳව ද ඔවුන්ගේ නර්තනවල ඇතුළත් වේ. තවත් මෙවන් බංග්‍රා ශිල්පියෙකු ලෙස පංජාබ් එම්.සී හඳුන්වා දිය හැක.
සංජය ශර්මාගේ මතයට අනුව අවශ්‍යතාවය සහ අවස්ධාව අනුව මෙම බංග්‍රා සංගීතය පදනම් වේ. මෙම බංග්‍රා සංගීතය අතීතයෙන් මිදී හිප් හොප්, එක්සත් රාජධානිය හා බංග්‍රා යන සංස්කෘතීන් ත්‍රිත්වයෙහිම මුසුවීමක් වේ. ඉතා සරල වූ හා සංකීර්ණ වූ නාද රටාවන් මුසු වූ මෙම බංග්‍රා සංගීතය, කලාකරුවන් තමාට උචිත ආකාරයට ස්වර රටාවන් නිර්මාණය කර ගනී. "බංග්‍රාස් ඇම්බැ(ස්)සඩර්, කීපින්ග් ද පාටි ස්පීනින්ග්" ලෙස නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් හි පලවූ ලිපියේ DJ රේඛා නම් වූ ශිල්පිනිය, තමාගේ සංගීතය, සංස්කෘතිය  විනාශ නොකරන බවත්, ඇයට තම සංස්කෘතික රාමු තුළ සිට නව රැල්ලේ සංගීතය නිර්මාණයන් තුළින් මනා උපදේශයන් ලබා දිය හැකි බවත් පවසා සිටියි.
අනෙකුත් බංග්‍රා ශිල්පීන් ලෙස සුරින්දර් ශින්දා, හර්බජාන් මාන්, මන්මෝහන් ටාරිස්, මෙෂී එෂ්රා හා සර්බ්ජිත් චීමා නම්කළ හැක. තවද, හන්ස් රාජ් හන්ස්, සර්දුල් සිකන්දර්, සහෝතාස්, ගීත් ද මෙගා බෑන්ඩ්, අනාකි, සැට් රැංග්, එක්ස්.එල්.එන්.ඩී, බී. ටq වෙන්ටි වන් (B21), ශක්ති, ඉන්ටර් මික්ස්, සහරා, පාරාස්, පී ඩී එම් (PDM) , අමර් ගෲප්, සංගීත් ගෲප් සහ බොම්බේ ටෝකි යන අයද බංග්‍රා ශිල්පීන් ලෙස ප්‍රචලිත වී සිටී.
බංග්‍රාහි භාවිතාවන සාම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු වාද්‍ය භාණ්ඩ හේතුවෙන් බ්‍රිතාන්‍යයේ වෙසෙන ඉන්දියානුවන්ටද තම සංස්කෘතිය වැළඳ ගැනීමේ අවස්ථාවක් එළඹේ. ටුම්බි, සාරංගි, සපෙරා, සප්, සහ චිම්ටා යන තත් භාණ්ඩ ද ධද්, ඩැෆ්ලි, ඩෝල්කි සහ දම්රු යන බෙරද මෙම වාද්‍ය භාණ්ඩ අතරට එක්වේ. බංග්‍රා සංගීතය අනුගාමිකයන් සිතන ආකාරයට ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය විදහා පෑමට ඔවුන්ට මෙම සංගීතය කදිම අවස්ථාවකි. නවීන ලෝකයේ හිප් පොප්, රැගේ, ආර් ඇන්ඩ් බී යන සංගීතයන්ට පමණක් නොව ආසියාතික සංගීතයන්ට ද අවස්ථාවක් ලැබෙන බවට බංග්‍රා කදිම නිදසුනකි.

පංජාබ් ප්‍රාන්තයේ පවතින බංග්‍රා නැටුම්

බංග්‍රා නැටුම්

පංජාබ් ප්‍රාන්තයේ පවතින විවිධ නර්තන ශෛලීන්ගේ සංකලනයක් ලෙස බංග්‍රා නැටුම් හැඳින් වේ. බංග්‍රා නැටුමේ 'බංග්‍රා' යන පදය ජුමර්, ලුඩ්ඩි, ගිඩ්ඩා,ජුල්ලි, දාන්කර, දමල් , සාමි,කික්ලි හා ගක්ත යන කලා ශිල්ප හැඳින්වීමට යොදයි. සංදල්බර් ප්‍රදේශයේ මූලාරම්භය වූ ජුමර් නැටුම ඈත අතීතයේ සිටම පංඡාබ්හි වැදගත් තැනක් හිමි කර ගනී. ජුමර් රිද්මයට අනුව රඟදෙන මෙම නැටුම්, ඉතා විචිත්‍රවත් ලෙස බෙරව‍ාදකයා මැදි කොට ගනිමින් හා ගායනා කරමින් වෘත්තාකාර හැඩයට රංග ගත වේ.

ලුඩ්ඩි නර්තන ශිල්පීන් එක් අතක් තම හිස පිටුපසද අනෙක තම මුහුණ ඉදිරියෙන්ද තබා ගෙන, හිස හා බාහු වනමින්, නයෙකු ලෙස ඇදෙමින් රංගනයෙහි යෙදේ. චාම් වූත් දිගින් යුත් ලිහිල් කමීසයක් රංග වස්ත්‍රාභරණ ලෙස භාවිතා කරයි. ජුමර් කලාවෙහි මෙන්ම මෙහිදීද ඩෝලා වාදකයා මැදිකොට ගනිමින් රංගනයෙහි යෙදෙති.

ගිඩ්ඩා නර්තන සම්ප්‍රධාය කාන්තාවන්ට විශේෂ වූ ශෛලියකි. මෙහිදී සියළුම නැටුම් ශිල්පීන් තම පවුල්වල නෑනාවරුන්ගේ සිට දේශපාලනඥයන් දක්වාම ඇතිවන විවාදයන් නිරූපණය කරයි.මෙහි රිද්මය බෙර නාදය මෙන්ම නැ‍ට්ටුවන්ගේ අත්පොලසන් නාදය මත රඳා පවතී.

ජුල්ලි නැටුම් ශුද්ධත්වයට පාත්‍ර වූ මුස්ලිම්වරුන් ඔවුන්ගේ ආරාම / වාසස්ථානවල ඉදිරිපත්කරන නැටුමකි. කාල වර්ණ දිගු ලෝගුවලින් සැරසී සිටින මොවුහු වාඩි වී සිට මෙම රංගනයන් දක්වති. තවද, ස්ව කැමැත්තට අනුව මෙම නැටුම් ඒක පුද්ගල ප්‍රසංග ලෙසද රඟ දක්වති.

දාන්තර් යනු විවාහ ප්‍රීති උත්සවවලදී යෙදෙන නැටුමකි. පුරුෂයන් දෙදෙනෙකු විචිත්‍ර වූ ලී පතුරු අතින්ගෙන එකිනෙකා වටේ යමින් නර්තනයෙහි යෙදේ. වෘත්තාකාර ලෙස වටේ යමින් නැටුමෙහි යෙදෙන මොවුහු , අත් ඔසවා දෙවුර සහ හිස සොලවමින් උස්හඬින් ඝෝෂා කරති.

පංජාබයේ හදවත ලෙස දමල් නැටුම් හැඳින්විය හැක.මෙය අව්‍යාජ වූ පංජාබ් ජන නැටුම් ගණයට අයත් වේ. සංදල්බාර්හි කාන්තාවෝ පාරම්පරික සාමි නර්තන ශිල්පීන් වන අතර වර්ණවත් කුර්තා සහ ලිහිල් වී විහිදෙන " ලෙහෙන්ගා" නම් වූ සායකින් සැරසී සිටී.

කිත්ලි නැටුම්හි, කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු දෙඅත් මාරු කොට එකිනෙකාගේ අත් අල්ලාගනිමින් හා කරකැවෙමින්ද, ජන ගී ගායනා කරමින්ද රංගනයෙහි යෙදේ. විශේෂ අවස්ථාවලදී කාන්තාවන් හතර දෙනෙකු පවා සහභාගී වේ.

සීක්වරුන්ගේ සටන් කලාවක් නිරූපණය කරමින් කඩු, ලී කෝටු හා කිණිසි භාවිතා කරමින් ඉදිරිපත් කරන නැටුමක් ලෙස ගක්ත නැටුම් කලාව හැඳින්විය හැකිය.ඉතිහාසඥයන්ගේ මතයට අනුව, පස්වන ගුරු "ගුරු අර්ජන් දේව්" ගේ අභාවයට පසු හයවන සීක්ගුරු මෙම නැටුම් කලාව ආරම්භ කරන ලදී. පංජාබ්වරුන්ගේ නිවාඩු දිනයන්හිදී මෙම නැටුම් ඉදිරිපත් කරන අතර බොහෝ පිරිස් රැස්වන ස්ථානවලදී මෙම නැටුම් ශිල්පීන් දැක ගත හැකිය.

මීට අමතරව බංග්‍රා නැටුම් තවත් බොහෝ සංකීර්ණ අංගවලින් යුක්ත වේ. ඒවා අතරින් "මෝර" (මොණරා) නැටුම් ඉතා ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. එක් ශිල්පියෙකු තව ශිල්පියෙකුගේ උරහිස මත හිඳ ගනිමින්ද, තවත් ශිල්පියෙකු පාදයන්ගෙන් මුල් ශිල්පියාගේ බ‍ඳෙහිද එල්ලී සිටී. ශිල්පීන් දෙදෙනෙකු ඉදිරිපත් කරන පිරමීඩ, කුළුණු ආදී වස්තු නිරූපණය ද බෙහෙවින් නිරූපණය වී ඇත.

පද රචනය

බංග්‍රා පද්‍ය සෑම එකක්ම ගැයෙනුයේ පංජාබ් විසිනි. සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රේමය, සබඳතා, නර්තනය සහ විවාහය යන සමාජීය පසුතලයන් පදනම් කොට මෙම පද්‍ය රචනා වී ඇත. මීට අමතරව පංජාබ් අභිමානය හ‍ා පංජාබ් වීරයන් වෙනුවෙන් කැපවූ බොහෝ බංග්‍රා ගීත වේ. තවද මෙම ගීත රචනා පංජාබ් සංස්කෘතියට අනුව සැකසී ඇත. තවද බොහෝ බංග්‍රා ගීත උධම් සිංග් හා භගත් සිංග් ආශ්‍රයෙන් ලියවී ඇත.මීට අමතරව දුපට්ටා පැලඳි සුරූපී කාන්තාවන්ගේ රැඟුම් පිළිබඳවද බංග්‍රා ගීතච රචනා වී ඇත.

බංග්‍රා ගායකයන් දකුණු ආසියාතික ගායකයන්ගේ පිලිවෙලින් ඔබ්බට ගොස් ඔවුන්ටම ආවේනික වූ ගැඹුරු කටහඬකින් මෙම ගී ගායනා කරයි. කිසිඳු තැතිගැන්මකින් තොරව අභිමානයෙන් යුතුව ඔවුන් මෙම ගීත ගයති. තවද ඔවුහු ශබ්ද ඝෝෂා නගමින් හා රඟදෙමින්ද, "හෙයි හෙයි හෙයි" "බල්ලේ ,බල්ලේ", හෝ "ච්,ච්" ලෙසද ශබ්ද පිටකරමින් මෙම බංග්‍රා ගී ගයති.

ආශ්‍රිත

 බංග්‍රා නැටුම්

පන්ජාබ් ස්ංස්කෘතිය

බංග්රා


Jon DiSalvatore (* 30. März 1981 in Bangor, Maine) ist ein US-amerikanischer Eishockeyspieler, der seit Oktober 2015 bei den Florida Everblades in der East Coast Hockey League unter Vertrag stand.

Karriere
Jon DiSalvatore begann seine Karriere als Eishockeyspieler am Providence College, das er von 1999 bis 2003 besuchte, während er parallel für dessen Eishockeymannschaft in der National Collegiate Athletic Association spielte. In diesem Zeitraum wurde er im NHL Entry Draft 2000 in der vierten Runde als insgesamt 104. Spieler von den San Jose Sharks ausgewählt. Für deren Farmteam Cleveland Barons lief der Flügelspieler in der Saison 2003/04 in der American Hockey League auf. Am 30. Juni 2004 erhielt er einen Vertrag als Free Agent bei den St. Louis Blues, für deren AHL-Farmteam Worcester IceCats er in der Saison 2004/05 auf dem Eis stand. Von 2005 bis 2007 spielte er für St. Louis' neues AHL-Farmteam Peoria Rivermen, wobei er in der Saison 2005/06 zudem in fünf Spielen für die St. Louis Blues in der National Hockey League auflief.

Im Sommer 2007 wurde er vom NHL-Team Phoenix Coyotes verpflichtet, spielte während der gesamten Saison 2007/08 jedoch ausschließlich für deren AHL-Farmteam San Antonio Rampage. Ebenso erging es ihm in der folgenden Spielzeit, als er von den New Jersey Devils aus der NHL unter Vertrag genommen wurde, jedoch ausschließlich für deren AHL-Farmteam Lowell Devils auflief. Im Sommer 2009 schloss er sich den Minnesota Wild aus der NHL an, für die er in der Saison 2011/12 in einem Spiel aktiv war. Die gesamte restliche Zeit ab 2009 verbrachte er bei deren AHL-Farmteam Houston Aeros, bei denen er von 2010 bis 2012 Mannschaftskapitän war. Im Juli 2012 wurde der US-Amerikaner von den Hershey Bears unter Vertrag genommen. Im Sommer 2013 wechselte er nach Deutschland zum EHC Red Bull München; sein Vertrag beim DEL-Klub aus München wurde aber schon im Dezember desselben Jahres wieder aufgelöst. Es folgte der Wechsel zu Syracuse Crunch, wo er fortan erneut in der American Hockey League gespielt hat. Im August 2014 unterschreibt diSalvatore wiederum einen Vertrag beim EHC Red Bull München, wo er die komplette Saison 2014/15 verbrachte und 34 Scorerpunkte in 43 Spielen erzielte. Im Oktober 2015 schloss er sich den Florida Everblades aus der East Coast Hockey League an.

International
Für die USA nahm DiSalvatore an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2001 teil. In sieben Spielen erzielte er dabei sechs Tore und drei Vorlagen.

Erfolge und Auszeichnungen
 2012 AHL All-Star Classic
 2012 AHL Second All-Star Team

Karrierestatistik

International
Vertrat die USA bei:
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2001

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Providence Friars)
Eishockeyspieler (Cleveland Barons, 2001–2006)
Eishockeyspieler (Worcester IceCats)
Eishockeyspieler (Peoria Rivermen, AHL)
Eishockeyspieler (St. Louis Blues)
Eishockeyspieler (San Antonio Rampage)
Eishockeyspieler (Lowell Devils)
Eishockeyspieler (Houston Aeros, AHL)
Eishockeyspieler (Minnesota Wild)
Eishockeyspieler (Hershey Bears)
Eishockeyspieler (Syracuse Crunch)
Eishockeyspieler (EHC Red Bull München)
Eishockeyspieler (Springfield Falcons)
Eishockeyspieler (Florida Everblades)
US-Amerikaner
Geboren 1981
Mann

Jon DiSalvatore


"Avenuen" er en dansk sang, som blev sunget af Trine Dyrholm. Den lå nummer 1 over flere omgang og tilbragte over 100 uger på singlehitlisten.

Baggrund
Teksten er skrevet af Anders og Peter Lund Madsen, mens Kim Larsen skrev melodien til showet Mr. Nice Guy, som brødrene Lund Madsen optrådte med sammen med Dyrholm i 2004 på Bellevue Teater.

Modtagelse
Sangen blev et kæmpe hit, og lå #1 på singlehitlisten i adskillige omgange, og tilbragte i alt 135 uger på listen. Til trods for at være certificeret til platin med et salg på over 16.000 eksemplarer modtog Dyrholm ikke de adskillige platinplader som hun var berettiget da pladeselskabet CMC efter eget udsagn ikke holdt øje med det.

Personel
 Trine Dyrholm - sang
 Kristian Jørgensen - kontrabas
 Gustaf Ljunggren - akustisk guitar, stålguitar, klaver

Referencer

Sange fra Danmark
Sange fra 2004

Avenuen


Epfenbach ist ein geographischer Name im Rhein-Neckar-Kreis, Baden-Württemberg:
 Epfenbach, Gemeinde
 Epfenbach (Schwarzbach), rechter Zufluss des Schwarzbachs in Eschelbronn

Siehe auch:
 Epchenbach

Epfenbach (Begriffsklärung)


Ný-íhaldsmenn er fólk eða hreyfing sem tilheyrir þeirri nýju stjórnmálastefnu sem átti uppruna sinn á sjöunda áratugnum og er sú stefna í Bandaríkjunum sem fer gegn nýju vinstristefnunni. Þetta hugtak er hluti af því menningarstríði sem hefur átt sér stað frá sjöunda áratugnum í Bandaríkjunum og er átt við þá helstu ný-íhaldsmenn og samtök sem hafa haft áhrif á stjórnmál Bandaríkjanna á seinni hluta 20. aldar.

Uppruna hreyfingarinnar má rekja til sjöunda áratugs 20. aldarinnar og náði vinsældum hjá þeim sem upplifðu nýju vinstristefnuna sem áras á sín gildi og er þá ný-íhaldsstefnan mótstefna nýju vinstristefnunnar. Aðal stefnumál ný-íhaldsmanna er að sporna gegn breytingum á þeim hefðbundnu bandarísku gildum sem koma að trú, fjölskyldu og bandarísku samfélagi. Þeir héldu því fram að þessi nýja vinstristefna hefði hnignandi áhrif á þessi gildi með baráttu sinni um réttindi kvenna, hinsegin fólks, kynþátta og annara minnihluta hópa.

Sjöundi áratugurinn

Lög um Borgaraleg réttindi árið 1964
Árið 1964 náðu ýmsar réttindahreyfingar ásamt Martin Luther King Jr. því fram að svörtum Bandaríkjamönnum voru veitt almenn borgaraleg réttindi og var síðan reynt að tryggja kosningarétt þeirra með lögum árið 1965 sem veitti öllum borgurum jafnan rétt til kosninga. Þrátt fyrir þetta héldu fordómar gegn svörtum áfram og er hægt að finna dæmi um herferðir gegn þessum áföngum.

Jerry Falwell sem var frægur prestur í Road skírnarkirkjunni í Lynchburg Virginíu og einn af mest þekktu evangelísku kristnu mönnum á sjöunda áratugnum talaði gegn þessum áformum Martin Luther Kings Jr. og þessari réttindabaráttu. Fyrst var hann á því að prestar ættu ekki að taka þátt í pólitík. Þó eftir Roe v. Wade málið árið 1973 byrjaði hann að vera mikill talsmaður þess að kristnir ættu að taka þátt í pólitík og hafði hann mikil áhrif á að koma kristnum íhaldsmönnum til Repúblikanaflokksins.

Áttundi áratugurinn

Roe v Wade 1973
Roe v Wade var fordæmisgefandi dómsmál sem kom á lögvæðingu fóstureyðinga árið 1973. Málið hafði mikil áhrif á stjórnmál þar sem það fékk mikið af fólki til þess að taka þátt í umræðunni um fóstureyðingar og voru kristnir íhaldsmenn mjög ákafir í þessum málum. Þetta mál vakti aftur máls á þeim hefðbundnu bandarísku gildum sem höfðu verið grunnur í samfélagi landsins og sáu ný-íhaldsmenn þetta sem beina árás á lifnaðarhátt þeirra og skaraðist á við hugsun þeirra á hvernig Bandaríkin ættu að vera.

National Right to Life Committee
National Right to life Committee voru samtök sem stofnuð voru í kjölfar Roe v Wade málsins. Þau hafa nú meira en 7 milljón meðlimi og er stefna samtakanna að bjarga lífum barna frá fóstureyðingu og er það annað dæmi um þá mótstefnu sem myndaðist gegn nýju vinstristefnunni.

Níundi áratugurinn

Moral Majority
Moral Majority voru pólitísk samtök sem stofnuð voru af Jerry Falwell, markmið samtakanna var að ná auknum völdum fyrir ný-íhaldsmenn í stjórnmálum og koma stefnu þeirra á framfæri. Aukin áhersla var hjá samtökunum á að koma trúarlegum réttindum kristinna Bandaríkjamanna á framfæri og gera kristna íhaldsmenn að valdhöfum í pólitík landsins.Samtökin voru stór áhrifavaldur í baráttu íhaldsinna gegn nýju vinstristefnunni og unnu samtökin að því að sameina mismunandi hópa fólks sem voru með svipaðar skoðanir á málefnum eins og fóstureyðingum og réttindum samkynhneigðra.

Operation Rescue
Operation Rescue voru samtök stofnuð árið 1982 af Randall Terry og hafa verið talin ein af mest fjandsamlegustu samtökunum sem barist hafa gegn fóstureyðingum á níunda og tíunda áratugnum. Samtökin eru gott dæmi um hversu staðfastir íhaldsmenn gátu orðið í átakamálum sínum. Dæmi um hvernig Operation Rescue kom í veg fyrir fóstureyðingar var til dæmis að líkamlega hindra inngöngu kvenna inn í fóstureyðingarstofur. Eftir að mörg lög voru sett af ríkisstjórninni til þess að stoppa slíkar aðgerðir byrjuðu samtökin í staðin að breiða út boðskap sinn til þess að reyna að hafa áhrif á bæði hug kvenna og valdhafa í stjórnmálum.

Tíundi áratugurinn

Christian Coalition
Christian Coalition voru samtök sem unnu að því að sameina mismunandi hópa kristinna íhaldsinna til þess að ná meiri áhrifum innan stjórnmála. Samtökin voru stofnuð árið 1989 af Pat Robertson en þau voru undir stjórn Ralph Reed sem var framkvæmdastjóri þeirra. Stærstu áform samtakanna var að berjast fyrir kennslu í Bandarískum skólum og vildu þeir draga fram efasemdir á þróunarkenninguna og leggja sérstaklega áherslu á bandarísk gildi og kristna trú.

Heimildir

Bandarísk stjórnmál
Íhaldsstefna

Nýíhaldsstefna


Hugh Michael Horace Dancy ()  un actor și model englez.
Este cel mai bine cunoscut pentru rolul lui Will Graham, în serialul de televiziune , pentru care a fost nominalizat la premiul de televiziune  pentru cel mai bun actor dintr-o serie de drame, și ca prințul Charmont în . În 2006, Dancy a fost nominalizat la  pentru rolul Earl of Essex din miniseria Chaneel 4 Elizabeth I.

Primii ani
Dancy s-a născut în Stoke-on-Trent, Staffordshire și a crescut în Newcastle-under-Lyme. Mama sa, Sarah Ann Dancy (născută în Birley), lucrează în publicațiile academice. Tatăl său, Jonathan Dancy, este profesor de filozofie unde predă la Universitatea din Reading și la Universitatea din Texas, Austin.

Hugh este cel mai mare dintre cei trei copii, fiind urmat de fratele său Jack Dancy (născut pe 25 mai 1977), care este co-director al companiei de turism Trufflepig Travel și sora sa Katherine Sarah Redman (născută pe 5 martie 1980). De la vârsta de 5 până la vârsta de 10 ani, Dancy a învățat la școala pregătitoare Edenhurst  din Newcastle-under-Lyme. La vârsta de 10 ani, Dancy a învățat la Dragon School în Oxford, apoi, la 13 ani a învățat la Winchester College. La vârsta de 18 ani, el a jucat în Winchester College Players produs de Twelfth Night, atât în Winchester cât și la Teatrul Minack în Cornwall. El a continuat să studieze limba engleză de la poetul și dramaturgul Francis Warner la St Peter's College, Oxford.

Carieră
După absolvire, Dancy s-a mutat în Londra, unde o conversație dintr-o cafenea l-a dus la cunoașterea directorului de casting Ros Hubbard și a agentului Dallas Smith, care a semnat pentru el. În 1999, Dancy a jucat rolul lui Danny, unde a avut o poveste de dragoste trecătoare cu Rachel, unul dintre personajele principale, în cea de-a doua serie de Picioare Reci. În 2002, Dancy l-a interpretat pe Daniel Deronda în adaptarea BBC a romanului Daniel Deronda al lui George Eliot.

Rolurile remarcabile care îl includ pe Dancy în Prințul Charmont din 2004 din filmul Disney Ella Enchanted , alături de Anne Hathaway și, din același an, Galahad în Regele Arthur , urmat mai târziu de Hannibal co-star Mads Mikkelsen. În 2005, a jucat ca Adam Raki în Adam, un film independent care a avut premiera la Festivalul de Film Sundance în 2009 unde este vorba despre povestea unui tânăr om cu sindromul Asperger. Dancy a continuat să apară în diverse alte filme.

În teatru, Dancy a apărut în piesa MCC "Mândria", scrisă de Alexi Kaye Campbell, la teatrul Lucille Lortel în New York City. Producția de pe Broadway a fost regizată de Joe Mantello și jucată de Ben Whishaw și Andrea Riseborough. În 2007, Dancy a avut un rol pe Broadway în calitate de Căpitanul Dennis Stanhope în Finalul Călătoriei (Teatrul Belasco). Din 2010 până în 2011, el a jucat în Manhattan Theatre Club din Broadway, produs de Venus in Fur alături de Nina Arianda. Performanța sa a fost lăudată de către criticul de teatru Charles Isherwood în New York Times.

În martie 2012, NBC l-a anunțat pe Dancy că îl va juca pe Va Graham în Hannibal, televiziune adaptată pe baza personajul principal al lui Thomas Harris' 1981, romanul Red Dragon. Spectacolul a primit aprecieri critice și a fost nominalizat pentru numeroase premii. Acesta a fost anulat după trei sezoane și s-a încheiat în 2015, deși există speranța pentru reîntoarcerea sa. El apare des ca personaj principal în Hulu's The Path, alături de Aaron Paul și Michelle Monaghan.

Viața personală
Dancy a cunoscut-o pe actrița americană Claire Danes la filmările pentru Seară în Newport, Rhode Island, unde au început să se întâlnească. În februarie 2009, și-au anunțat logodna. Cei doi s-au căsătorit în Franța, în 2009, în particular. În 2012, actrița l-a născut pe fiul lor, pe nume Cyrus.

Filmografie

Film

Televiziune

Teatru

Referințe

Legături externe
 Internet Movie Database
 Hugh Dancy.Net - Hugh Dancy Fansite
 HughDancyDaily.Com - Hugh Dancy Fansite

Nașteri în 1975
Actori britanici
Actori de film englezi
Actori de televiziune englezi
Englezi în viață
Nașteri pe 19 iunie
Fotomodele din Regatul Unit

Hugh Dancy


Les Omaniidae sont une famille d'insectes de l'ordre des Hémiptères, et du sous-ordre des Hétéroptères (punaises). Il s'agit de très petites punaises (entre 1.2 et 1.6 mm) vivant dans la zone des marées en bord de mer dans les régions tropicales et subtropicales. Elle compte cinq espèces à l'échelle mondiale, regroupées en deux genres.

Description
Très petites (1.2 à 1.6 mm) punaises de forme générale coléoptéroïde, car les hémélytres sont en forme d'élytres, jointes à la suture et sans nervures ni zone membraneuse. Les ailes postérieures manquent. La tête porte des antennes bien visible de 4 articles, des yeux très grands, allongés vers l'arrière le long de la marge antérolatérale du pronotum, et quatre paires de trichobothries sur le front et le vertex. Le rostre est long. Le pronotum est transverse, de forme quadrangulaire. La coloration générale est grisâtre, bleuâtre, ou sombre.

Répartition et habitat
Les 5 espèces se rencontrent dans la région Indo-Pacifique, de la Mer rouge à l'Ouest du Pacifique, dans la zone tropicale et subtropicale.

Leur habitat correspond à une niche écologique particulière: les rochers coralliens de la zone intertidale, juste en dessous du niveau de pleine mer. Il leur faut un substrat dur (roche volcanique, granites, structures coralliennes, etc) avec des pores fins et des petits crevasses, où elle peuvent trouver refuge et laisser passer le flot de la marée. Elles peuvent également vivre dans des graviers grossiers ou des gravats. Ce qui leur vaut leur appellation en anglais de « intertidal dwarf bugs », qui signifie « punaises naines de la zone intertidale ».

Biologie
A marée basse, ces punaises parcourent les zones humides des rochers, voire du sable autour, sur les frondaisons d'algues, à la recherche de petits invertébrés, tels que Collemboles, Acariens, petits coléoptères ou Isopodes. Elles sont incapables de voler, mais les adultes peuvent sauter loin. Elles courent également d'une crevasse à l'autre à la recherche de nourriture.

Les œufs sont collés bien au fond de petites crevasses dans les rochers choisis. L'incubation dure 16 jours environ aux alentours de 25°C. Le développement larvaire des juvéniles dure un mois environ.

Systématique
La famille des Omaniidae a été créée par l'entomologiste R. H: Cobben en 1970 afin de sortir le genre Omania des Saldidae. Dans la même étude, il sépare les 5 espèces d'Omania en deux genres: Omania (1 seule espèce) et Corallocoris (4 espèces). Le positionnement phylogénétique au sein des Leptopodomorpha reste à stabiliser.

Une espèce du Nouveau monde, Saldolepta kistnerorum, a été parfois également classée dans les Omaniidae, mais cette attribution reste incertaine.

Liste des genres et des espèces

Selon  :

 Corallocoris Cobben, 1970, 4 espèces connues;
 C. marksae (Woodward, 1958), Australie, Samoa, Nlle-Calédonie, Malaisie, Singapour, Philippines;
 C. nauruensis (Herring and Chapman, 1967), Nauru, Océanie;
 C. satoi (Miyamoto, 1963), îles Tokara, Japon,
 C. aldabrae Cobben, 1987, Aldabra, Océan indien
 Omania Horváth, 1915, 1 espèce connue, Omania coleoptrata Horváth, 1915, présente des côtes de la Mer Rouge à celles de la Baie d'Oman.

Liens externes

Notes et références

Famille d'Hétéroptères (nom scientifique)
Leptopodomorpha
Taxon décrit en 1970

Omaniidae