Kosmos 2388, ruski satelit sustava ranog upozorenja o raketnom napadu, iz programa Kosmos. Vrste je Oko (br. 6064).
Lansiran je 1. travnja 2002. godine u 22:06 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Molnija-M 8K78M. Orbita mu je 519 km u perigeju i 39.727 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 62,93°. Spacetrackov kataloški broj je 27409. COSPARova oznaka je 2002-017-A. Zemlju obilazi u 715,57 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Iz te misije još su tri objekta bila u orbiti, koja su se vratila u atmosferu, dva iz niske orbite - BOZ i 11S510 te blok 2BL iz visoke orbite.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1999 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2388


දැල්ලන් ක්‍රීඩාව () යනු නෙට්ෆ්ලික්ස් හි විකාශනය වන දකුණු කොරියානු පැවැත්මේ නාට්‍ය රූපවාහිනී කතා මාලාවකි. එය රචනා කළේ සහ අධ්‍යක්ෂණය කළේ හ්වං ඩොං-හියුක් වන අතර ලී ජුන්ග්-ජේ, පාක් හේ-සූ, ඕ යියොන්ග්-සු, වී හ-ජුන්, ජුන්ග් හෝ-යෝන්, හියෝ සුං-ටයි, අනූපම් ත්‍රිපති සහ කිම් ජෝ-රූං. මෙම කතා මාලාව 2021 සැප්තැම්බර් 17 වන දින ලොව පුරා නිකුත් කරන ලද අතර බෙදා හරින ලද්දේ නෙට්ෆ්ලික්ස් විසිනි. මෙම ප්‍රසංගයට සාමාන්‍යයෙන් ධනාත්මක සමාලෝචන ලැබුණු අතර, සතියක් ඇතුළත ප්‍රාදේශීය වෙළඳපොල කිහිපයකම නෙට්ෆ්ලික්ස්ගේ වැඩිපුරම නරඹන ලද වැඩසටහනක් විය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදුම්

දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය

දැල්ලන් ක්‍රීඩාව


August Bungert (1845-1915), compositeur et poète allemand.
 Niko Bungert (1986-), footballeur allemand.
 Wilhelm Bungert (1939-), joueur allemand de tennis.

Bungert


La liste des sous-marins d'Israël regroupe les sous-marins commandés ou exploités par la marine israélienne au fil des ans. Ils sont regroupés par classe.

Anciens sous-marins

classe S
Les premiers sous-marins de la marine israélienne étaient d'anciens sous-marins de classe S de la Royal Navy. Construits dans les derniers mois de la Seconde Guerre mondiale, ils avaient subi une modeste modernisation après la guerre, impliquant l'installation d'un meilleur sonar et d'un mât de schnorchel repliable pour permettre la recharge des batteries pendant que le bateau naviguait en immersion. Néanmoins, la conception de ces navires datait de la Seconde Guerre mondiale, et ils étaient largement obsolètes avant même leur entrée en service israélien en 1960. Israël les a exploités jusqu'à la fin des années 1960.

 INS Tanin (S-71), ex-
 INS Rahav (S-73), ex-

Un de ces sous-marins a participé à la guerre des Six Jours en 1967. Lorsque la guerre a éclaté, le , un seul des anciens navires de classe S était en état de naviguer : l'INS Tanin. Il a participé activement aux opérations, déployant des commandos pour attaquer le port égyptien d'Alexandrie, et engageant également une frégate égyptienne avec ses torpilles. L'attaque a été déjouée et l'INS Tanin a été contre-attaqué à coups de charges de profondeur. Il s'est échappé mais a été gravement endommagé. Malgré cela, son capitaine l'a ramené à Alexandrie la nuit suivante pour tenter de récupérer les commandos.

classe T
Cinq ans après l'arrivée des navires de la classe S dans la marine israélienne, celle-ci était déjà à la recherche de remplaçants aux meilleures performances. Trois sous-marins britanniques de classe T ont été sélectionnés. Il s'agissait en fait de coques plus anciennes que les navires de classe S qu'elles remplaçaient, mais elles appartenaient à une classe plus grande et plus performante, qui avait subi une mise à niveau beaucoup plus importante après la guerre. Cela les a amenés à peu près au même niveau de performances que les sous-marins diesel-électriques moyens de la Royal Navy à l'époque. De ce fait, ils étaient parfois appelés « Super-T ». Ils ne ressemblaient plus en rien à leur configuration d'origine, avec une coque externe, une proue, un kiosque et une poupe complètement nouveaux. Tous les tubes lance-torpilles externes avaient été retirés pour rendre la coque plus hydrodynamique, et faire de la place pour un grand dôme sonar à l'étrave. Le canon avait été retiré depuis longtemps et le mât de schnorchel était entièrement intégré dans le grand massif profilé. Ces trois navires ont été achetés à partir de 1966. Ils ont subi d'importants carénages au Royaume-Uni avant leur livraison (seul l'INS Dolphin étant réaménagé en Israël). Ils ont servi jusqu'à la fin des années 1970.

 INS Leviathan (S-75), ex-
  (S-77), ex-HMS Totem
 INS Dolphin (S-79), ex-

L'INS Dakar a coulé en mer Méditerranée le  avec son équipage de  lors de son voyage de livraison, sans explication connue à ce jour. Personne n'a survécu pour raconter le naufrage, et l'INS Dakar est donc entré dans l'histoire comme l'un des grands mystères maritimes. Les circonstances exactes sont encore sujettes à débat, mais il semble très probable qu'il s'agisse d'un accident. La coque a finalement été retrouvée en 1999 à une profondeur de 3000 mètres entre Chypre et la Crète. Il y a eu une enquête, mais la cause de sa perte reste un mystère.

Classe Gal
Les Super-T étaient bien plus petits que les sous-marins construits à l'époque par les grandes puissances (sauf peut-être les Français), mais ils étaient considérés comme encore trop grands pour le genre de missions côtières dans lesquelles les Israéliens voulaient utiliser leurs sous-marins. C'est à ce moment-là que la façon israélienne de faire les choses a commencé à prendre son propre caractère et à conduire le développement des sous-marins dans une direction très différente. Israël voulait un petit sous-marin côtier avec un équipage réduit, mais toujours avec un ensemble complet de torpilles. Les Britanniques étaient le fournisseur naval traditionnel d'Israël, mais ils avaient gaspillé leur avance mondiale dans la conception de « sous-marins de poche » et se concentraient sur des sous-marins plus grands. Leur autre grand fournisseur d'armes historique, la France, avait décidé d'imposer un embargo sur les armes et les États-Unis n'avaient pas construit de sous-marin d'attaque diesel depuis dix ans. Les seuls sous-marins exportés par les États-Unis étaient des navires diesel d'occasion équivalents aux Super-T. La réponse se trouvait dans un pays improbable : l'Allemagne de l'Ouest avait récemment commencé à reconstruire sa capacité de production de sous-marins. Elle avait commencé avec de petits « sous-marins d'entraînement ». Maintenant qu'il ne s'agissait plus d'envoyer des sous-marins au milieu de l'océan Atlantique, leurs conceptions se sont transformées en très petits sous-marins, conçus pour la mer Baltique et la mer du Nord. Leur conception principale à l'époque était le Type 206. Une variante modifiée de ce bateau serait idéale pour la marine israélienne mais il y avait une difficulté : les Allemands avaient des restrictions à l'exportation et ne pouvaient pas construire les sous-marins pour Israël. Une solution de contournement astucieuse a donc été mise en place par l'intermédiaire du fournisseur traditionnel de sous-marins d'Israël, les Britanniques. Les sous-marins de la classe Type 540 Gal devaient être construits par Vickers au Royaume-Uni. Le fait que la Grande-Bretagne fournissait en même temps des armes aux ennemis d'Israël n'a échappé à personne. Les trois sous-marins ont été livrés à partir de 1976 et le dernier a été mis hors service en 2002.

Sous-marins en service

Classe Dolphin
Cette classe se compose de six sous-marins d'attaque conventionnels diesel-électriques. De construction allemande, elle est basée sur le type 209. La classe se subdivise en deux lots : trois sous-marins de classe Dolphin-I et trois autres de classe Dolphin-II (deux en service, un en essais). Les trois premiers navires (Dolphin-I) ont été mis en service entre 1999 et 2000.

  (1999)
  (1999)
  (2000)
Le , Israël signe un contrat de 1,3 milliard de dollars avec ThyssenKrupp Marine Systems (TKMS) afin d'acquérir 2 Dolphin supplémentaires, financés à un tiers par l'Allemagne. En novembre 2008, l'achat possible par l'Égypte de deux sous-marins anaérobies auprès du même fournisseur inquiète apparemment Israël mais il est possible d'y voir une tentative de profiter du changement de gouvernement à Washington pour tenter d'obtenir le blocage de la vente, probablement en refusant la licence d'exportation puisque les sous-marins allemands comportent des équipements de conception américaine, dont l'exportation est soumise à l'accord du Congrès des États-Unis.

Ce qui distingue les Dolphin-II, c'est qu'ils sont agrandis et allongés par rapport aux Dolphin-I pour accueillir une propulsion indépendante de l'air (AIP), à base de piles à combustible. Le deuxième lot (Dolphin-II) a commencé à entrer en service en 2014.

  (2017)

Sous-marins planifiés
Classe Dakar : future classe de trois sous-marins d'attaque conventionnels (diesel-électriques). Le contrat pour leur construction a été signé le  entre ThyssenKrupp Marine Systems et le ministère de la Défense israélien, pour un coût de 3 milliards d'euros (environ  de dollars). Le premier de ces sous-marins sera livré à Israël en 2027.

Vu le nom de la classe, le navire de tête devrait se nommer INS Dakar, en hommage à l' qui a coulé en 1968.

Voir aussi
 Marine israélienne

Notes et références

Liens externes
 .
 .
 .

Bateau de guerre israélien
Israél

Liste des sous-marins d'Israël


Iosif Bertok () a fost un operator român de cinema. Data nașterii sale aproape coincide cu cea a filmului mondial.

Biografie
S-a născut la Timișoara și a decedat la Arad. Și-a început activitatea de operator cinematografic în 1911 ca independent. În această calitate a cutreierat România, Ungaria, Austria și Serbia. A lucrat și pe front, iar până în 1945 contribuie la realizarea a diferite filme documentare, jurnale de actualități etc.

Filmografie
 1926 - serie de filme documentare didactice: Marmura, Cărbunele, Lemnul, Ionel și Mărioara;
 1927 - Lia;
 1929 - Haiducii;
 1930 - Cancerul;
 1931 - Ciocoii;
 1932 - Chemarea dragostei;
 1934 - Insula Șerpilor;
 1935 - Bing-Bang (Stroe și Vasilache);
 1938 - Din viața cooperatistă a Sibiului;
 1940 - Uzinele Malaxa.

Note

Legături externe
 Iosif Bertok la CineMagia

Nașteri în 1891
Nașteri pe 23 ianuarie
Decese în 1972
Decese pe 8 ianuarie
Operatori imagine români

Iosif Bertok


Marvel's Midnight Suns é um RPG tático desenvolvido pela Firaxis Games em colaboração com a Marvel Games. Ele apresenta vários personagens de quadrinhos de propriedade da Marvel Comics, como Midnight Sons, Vingadores, X-Men e Fugitivos. Os jogadores podem criar seu próprio super-herói chamado "The Hunter" com a escolha de mais de 40 poderes diferentes.

O jogo foi anunciado na Gamescom 2021 virtual em agosto, e foi lançado em 2 de dezembro de 2022 para Microsoft Windows, PlayStation 5 e Xbox Series X/S. Versões para PlayStation 4, Xbox One e Nintendo Switch serão lançadas posteriormente.

Jogabilidade
Os jogadores assumirão o papel de "The Hunter", um super-herói personalizável criado para Midnight Suns pela Firaxis Games em colaboração com a Marvel. A lista jogável inclui Homem de Ferro, Capitão América, Wolverine, Homem-Aranha, Venom, Morbius, Feiticeira Escarlate, Doutor Estranho, Capitão Marvel, Blade, Motorista Fantasma (Robbie Reyes), Tempestade, Magia, Deadpool, Hulk e Nico Minoru. The Hunter pode ser masculino ou feminino e ter aparência personalizada. Os jogadores poderão escolher os superpoderes da Hunter entre mais de 30 habilidades diferentes. O jogo incluirá 13 heróis diferentes, incluindo The Hunter. O combate será baseado em turnos, semelhante à série XCOM da Firaxis Games. Entre as missões de combate, os jogadores estarão gerenciando sua base de operações atualizável chamada "The Abbey", que eles podem percorrer em uma visão de terceira pessoa para explorar o terreno e interagir com outros heróis. Os elementos de RPG, como a interação com outros personagens, influenciarão a jogabilidade e as habilidades desses heróis. No início de uma nova missão, os jogadores poderão escolher entre três heróis para levar para a batalha. Eles recebem um baralho de cartas de habilidade aleatórias às quais estão restritos durante a missão. Essas habilidades afetarão os inimigos, os próprios heróis do jogador ou o ambiente para derrotar os inimigos.

Sinopse
O Doutor Faustus da HYDRA usa magia negra e ciência para despertar Lilith de seu sono eterno, acreditando que seu poder permitirá que a HYDRA conquiste o mundo. Nos seis meses seguintes, uma estrela conhecida como "Sol da meia-noite" começa a se aproximar da Terra e desestabiliza a magia, anunciando o retorno do mestre de Lilith, o ancião Deus Chthon.

Stephen Strange e Tony Stark tentam fazer com que Johnny Blaze entregue o Pergaminho do Poder, mas ele os recusa categoricamente. Alertados sobre a magia convergindo para o Sanctum Sanctorum, os dois retornam para ajudar Wanda Maximoff e logo se juntam a Carol Danvers assim que Lilith chega com um esquadrão HYDRA, apenas para ser distraído por Maximoff, permitindo que Strange afaste Lilith e crie um místico escudo. Percebendo que os Vingadores são derrotados por ela, Strange deixa Maximoff para manter o escudo e leva os outros para a Abadia para obter ajuda. Depois de conhecer os Midnight Suns (Nico Minoru, Magia, Blade e Robbie Reyes), Strange se encontra com Zeladora, a irmã distante de Lilith, e pede sua ajuda para ressuscitar a Hunter, filha e assassina de Lilith. Durante a ressurreição, o colar da Hunter emite magia negra, forçando Nico a completar o feitiço. Strange tenta entrar em contato com Maximoff para ajudar a restaurar as memórias da Hunter, mas a encontra em apuros. Hunter, Strange e Blade vão para o Sanctum, apenas para encontrar Eddie Brock sob o controle de Lilith e o Sanctum desenraizado no simbionte Venom; com o escudo rompido, Lilith sequestra Maximoff. Brock domina Hunter, embora logo seja distraído por Peter Parker, permitindo que os outros se retirem.

Desenvolvimento
Rumores de que a Firaxis Games, o estúdio responsável pelas séries Civilization e XCOM de jogos de estratégia tática baseados em turnos, estava desenvolvendo um jogo baseado no Universo Marvel semelhante ao XCOM surgiram no início de junho de 2021 antes da E3 2021. Jason Schreier, da Bloomberg, confirmou que tal jogo estava em desenvolvimento, embora não tivesse certeza de quando foi planejado para o anúncio.

Midnight Suns foi anunciado durante a Gamescom 2021 em 25 de agosto. Foi dada uma data de lançamento agendada para março de 2022. Em janeiro de 2022, Michael Jai White anunciou que dará voz a Blade. Em junho de 2022, juntamente com a revelação do Homem-Aranha como um personagem jogável na lista, foi anunciado que Yuri Lowenthal daria a voz de Peter Parker no jogo, reprisando seu papel nos jogos Marvel's Spider-Man da Insomniac Games e Marvel. Ultimate Alliance 3: The Black Order (2019). Nico Minoru é dublado por Lyrica Okano, que reprisa seu papel na série de televisão Runaways, do Universo Cinematográfico da Marvel. De acordo com o engenheiro-chefe do jogo, Will Miller, o jogo tem cerca de "65.000 linhas de diálogo dublado" e "mais de duas horas de cinemática".

O jogo inclui uma homenagem a Luke Wiltshire, que morreu de complicações de longo prazo de neuroblastoma em novembro de 2021 aos 23 anos. Wiltshire havia sido informado anteriormente de que todas as opções de tratamento haviam acabado e foi transferida para cuidados de fim de vida. Como parte de seus últimos desejos, ele disse que queria jogar Midnight Suns. A instituição de caridade Solving Kids' Cancer fez um pedido no LinkedIn, que foi visto por executivos da 2K. 2K, Firaxis e Marvel trabalharam para criar uma versão jogável do primeiro ato do jogo em 24 horas e a levaram para Wiltshire para poder jogar antes de morrer.

Marketing e lançamento
Em 1º de setembro de 2021, um primeiro trailer de jogo foi lançado apresentando o sistema de cartas usado em combate. Midnight Suns é dirigido por Jake Solomon. Em novembro de 2021, foi anunciado que o jogo havia sido adiado para o segundo semestre de 2022. O jogo foi reintroduzido durante o Summer Game Fest em junho de 2022 com novas imagens, confirmando adicionalmente a data de lançamento de 7 de outubro de 2022 para todas as plataformas, exceto Nintendo Switch, e revelando as adições de Venom, Hulk, Feiticeira Escarlate, Doutor Estranho e Homem-Aranha para o elenco de personagens. Em 8 de agosto de 2022, o jogo foi adiado para o ano seguinte, com as versões para PC, PlayStation 5 e Xbox Series X/S programadas para serem lançadas durante o próximo ano fiscal da Take-Two Interactive, terminando em 31 de março de 2023, enquanto o As versões Nintendo Switch, PlayStation 4 e Xbox One não foram datadas. Em 10 de setembro de 2022, foi anunciado que as versões do jogo para PC, PlayStation 5 e Xbox Series X/S seriam lançadas em 2 de dezembro de 2022.

Recepção

De acordo com o Metacritic, Marvel's Midnight Suns recebeu "críticas geralmente favoráveis", com a versão para PC marcando atualmente 83 de 100.

Ligações externas

Jogos eletrônicos ambientados em Nova Iorque
Jogos eletrônicos com protagonistas de gênero selecionável
Jogos eletrônicos desenvolvidos nos Estados Unidos
Jogos para Nintendo Switch
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos com Unreal Engine
Jogos para PlayStation 5
Jogos para PlayStation 4
Jogos para Xbox One
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos eletrônicos de RPG
Jogos eletrônicos da Marvel Comics
Jogos eletrônicos de 2022
!Páginas usando lista minimizável com cor de fundo e posição do texto no estilo do título

Marvel's Midnight Suns


La mem (𐤌) es la decimotercera letra del alfabeto fenicio. Representaba el sonido sonante, nasal y bilabial transliterado como /m/. De esta letra derivan la mem siríaca (ܡ), la mem hebrea (מ), la mīm árabe (ﻡ), la mi (Μ) griega, la M latina y la М cirílica.

Etimología
Literalmente significa «agua» y probablemente deriva del jeroglífico egipcio de agua, que los fenicios habrían simplificado y al que habrían otorgado el valor /m/ a partir de la palabra mw o mem (𐤌𐤌), «agua»; māʾ (ماء) en árabe moderno.

Véase también
 Alfabeto fenicio

Referencias

Alfabeto fenicio

𐤌


O Campeonato Paranaense de Futebol de 2022 foi a 108ª edição do Campeonato Paranaense de Futebol, a principal divisão do futebol paranaense que é organizada e realizada pela Federação Paranaense de Futebol (FPF).

No dia 23 de Novembro de 2021, o Departamento de Competições da Federação Paranaense de Futebol publicou a Tabela e o Regulamento Específico do Campeonato Paranaense de Futebol Profissional da Primeira Divisão de 2022. Nestes documentos constam que o certame se iniciará no dia 23 de Janeiro de 2022 e se encerrará no dia 03 de Abril de 2022.

Regulamento
O campeonato será disputado em quatro fases (Primeira Fase, Quartas de Final, Semifinais e Final), entre os dias 23 de Janeiro e 03 de Abril de 2022.

Primeira Fase
Na Primeira Fase do campeonato as 12 equipes participantes se enfrentam em turno único, de 11 rodadas, classificando-se para a próxima etapa os 8 melhores posicionados;

Rebaixamento
Os 2 últimos colocados da Primeira Fase (11º e 12º colocados) estarão rebaixados para a Segunda Divisão de 2023;

Quartas de Final (2º Fase)
Com os 8 times classificados da Primeira Fase, serão formados quatro grupos  para a definição dos confrontos que serão realizados em 2 jogos (ida e volta). A distribuição dos confrontos nos grupos serão da seguinte forma: Grupo A (1º colocado x 8º colocado); Grupo B (2º colocado x 7º colocado); Grupo C (3º colocado x 6º colocado) e Grupo D (4º colocado x 5º colocado). Os clubes de melhor campanha terão o mando de campo no jogo da volta. Os quatro vencedores dos confrontos estarão classificados para as semifinais. Caso haja empate na soma de pontos, o primeiro critério será o saldo de gols, persistindo a igualdade, será decidido em tiros livres diretos.

Semifinais (3º Fase)
Com os 4 times vencedores das quartas de final, serão formados 2 grupos para a definição dos confrontos que serão realizados em 2 jogos (ida e volta). A distribuição dos confrontos nos grupos serão da seguinte forma: Grupo E (Vencedor do Grupo A x Vencedor do Grupo D); Grupo F (Vencedor do Grupo B x Vencedor do Grupo C). O mando de campo no jogo da volta será decidido de acordo com o clube que obtiver melhor campanha somadas as duas fases anteriores (Primeira Fase e Segunda Fase). Os dois vencedores dos confrontos estarão classificados para a Final (4º Fase). Caso haja empate na soma de pontos, o primeiro critério será o saldo de gols, persistindo a igualdade, será decidido em tiros livres diretos.

Final (4º Fase)
Na Final, será formado o Grupo G, composto pelos clubes vencedores dos Grupos E e F. O mando de campo na partida de volta será do time que tiver a melhor campanha somadas as três fases anteriores. Será considerado CAMPEÃO o clube que somar maior quantidade de pontos nas duas partidas, considerando os resultados desta fase. Caso haja igualdade de pontos, o primeiro critério de desempate será o saldo de gols, persistindo o empate, o confronto será definido em tiros livres diretos.

Participantes

Localização dos Times

Primeira fase

Classificação

Segunda Fase

Fase final
Em itálico, os times que possuem o mando de campo no primeiro jogo do confronto e em negrito os times classificados.

Público

Maiores públicos (Pagantes)
Estes são os 10 maiores públicos pagantes do Campeonato.

Menores públicos (Pagantes)
Estes são os 10 menores públicos pagantes do Campeonato.

Média como mandante (Pagantes)

Campeonato Paranaense de Futebol de 2022
Futebol de 2022 no Paraná


Grallaricula  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Grallariidae, anteriormente incluido en la familia Formicariidae. Agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico), donde se distribuyen desde Costa Rica, por América Central y del Sur, al este hasta el norte y tepuyes de Venezuela y al sur hasta el sureste de Perú y norte de Bolivia, principalmente a lo largo de los Andes. A sus miembros se les conoce por el nombre común de ponchitos, y también gralaritas o tororoiés.

Etimología
El nombre genérico femenino «Grallaricula» es un diminutivo del género Grallaria, del latín «grallarius»: caminante zancudo; significando «pequeño caminante zancudo.

Características
Las aves de este género son muy pequeñas, midiendo entre 10 y 11,5 cm de longitud, de patrones de plumaje generalmente atractivos. Se encuentran en el interior de selvas montanas, donde son notablemente inconspícuo, diferente de los otros géneros de gralláridos. Raramente descienden al suelo y algunas veces mueven su cuerpo de lado a lado, mientras mantienen sus patas estacionarias. Muchos habitan en áreas de distribución notablemente pequeñas, y algunos de éstos parecen ser genuinamente raros, mismo que en su hábitat adecuado. Algunas especies son muy vocales, mientras otras lo son mucho menos.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019,  el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO), u otro cuando referenciado:

(*) Estado de conservación

Taxonomía
La especie G. leymebambae, que se distribuye por los Andes desde el sur de Ecuador hasta el noroeste de Bolivia,  ya era considerada como especie separada de G. ferrufineipectus por Ridgely & Tudor (2009), por Aves del Mundo (HBW) y por Birdlife International (BLI) con base en diferencias morfológicas, de plumaje y vocales. Los análisis genéticos presentados por Van Doren et al. (2018) demostraron que está hermanada con G. lineifrons y que ambas están hermanadas con G. flavirostris, por lo tanto más distantes de la propia G. ferrugineipectus. Esto fue también confirmado por datos morfométricos y de vocalización. La separación fue aprobada en la Propuesta N° 784 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC),

La especie G. cumanensis fue separada de G. nana, siguiendo los estudios biométricos, de plumaje y de voz de Donegan (2008), lo que fue aprobado por la Propuesta N° 421A al SACC. En la Parte B de la misma propuesta, siguiendo también los estudios de Donegan (2008), se rechazó la elevación de G. nana kukenamensis, subespecie de los tepuyes del sureste de Venezuela y oeste de Guyana, aguardando más evidencias vocales.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Grallaricula


Azap Yolu, Max Allan Collins'in aynı isimli eserinden uyarlanan Sam Mendes'in yönettiği, Tom Hanks, Jude Law ve Paul Newman gibi isimleri bir araya getiren 2002 yapımı bir filmdir.

Anatema
Filmin ana temaları, babalar ve oğullar arsındaki karşılık sevgi bağı, ihanet, sadakat, intikam ve kurtarma arayışını kapsar. Azap Yolu başlığının iki temel sebebi vardır. Birincisi, kasabanın Azap adını taşımasındandır. İkincisi ise Katolik inanca göre cinayete eşlik edenin sonsuza dek lanetlenmesi tehdididir.

Konu
Michael Sullivan Sr. (Hanks), Illinois'daki Kaya Adası'nda İrlandalı Amerikan organize olmuş bir suç patronu olan John Rooney'in (Newman) güvenilir bir elemanıdır. Büyük Savaş'ta öksüz bir asker olan Sullivan, çocukken yaşlı bir adam tarafından evlat edinilmiştir ve ergenliğinin sonlarından başlayarak onunlar çalışmaya devam ediyordur. Rooney, Sullivian'a kendini beğenmiş ve güvensiz Connor Rooney (Craig) olan gerçek oğlundan ve mirasçısından bile daha yakın davranarak onu vekili olarak görür. Connor'ı asıl korkutan, babasının Sullivan'ın Peter ve Micheal Jr. adındaki oğullarına torunlarıymış gibi davranmasıdır.

Micheal Jr. ve Peter, babaları ile Connor arasındaki gizli sürtüşmenin büyüdüğünü fark ederler. Babalarının mesleği onlara belirsiz görünür ve Peter'in sorularına rağmen, babaları yaptığı gizli şeylerle ilgili olarak sessizliğini bozmamaktadır. Bay Rooney için görevler özellikle de Michael Jr.'ın ilgisini çekmektedir.

Büyük olan Sullivan ve Connor, Finn McGovern ile uğraşmak için Rooney tarafından eğitilmişlerdir. 12 yaşındaki Michael Sullivan Jr., Michael Sullivan ve Conner Rooney'den habersizce arabaya saklanır ve Connor'ın babasının isteklerine karşı geldiği ve McGovern'ı öldürdüğü sahnelere tanıklık eder. Bunu fark eden Connor, başarısız bir kaçış girişimi sonrasında babasıyla birlikte Michael Jr.'ı yakalar. John Rooney başıboş hareketlerinden ötürü bir özür beklediği oğlunu rezil ederken, şok geçiren Baba Sullivan sır tutması için bağırır. Görünüşte Küçük Sullivan'ın tanıklık ettiği cinayeti açığa çıkarmamasıyla alakalı tehdidi önlemek için (aslında Baba Sullivan'a olan kıskançlığı ve onun tarafından tehdit almasından ötürü), kendi babasının da isteklerine karşı gelerek, Lone Ranger kılığına giren
Conner Peter ve Sullivan'ın karısı Annie'yi öldürür. Conner'ın asıl niyeti kendilerini gözleyen Michael'ı öldürmektir fakat o Peter'e ateş eder. Oysaki Michael okulda bir kavgaya karıştığı için eve geç gelmişti. Bu sırada Sullivan satıcı adama mesaj götürmek için randevu evine gider, fakat elinde "Sullivan'ı öldür, tüm borçlar ödensin" notuyla geri döner. Conner, Peter değil de Michael Jr.'ı öldürdüğünü düşünerek, doğduğu güne lanet eden kızgın babasıyla yüzleşmek için eve döner. Bu arada Baba ve oğul Sullivan hayatta kalabilmek için Chicago'ya kaçarlar.

Al Capone'un suç grubunun Sullivan'ın Rooneylerden intikam alma amacını desteklemeyeceği kesinleşince, Babab Sullivan oğlunu korumak ve Connor'ın bankalarda sahip olduğu gizli hesaplarını soyarak gangster grubunun Connor'ı dışlamasıyla alakalı olarak şantaj yapmak için ayrıntılı bir proje hazırlar. Oğlu Micheal kaçış arabasında babasına yardım ederken, babası Capone'un sahip olduğu kirli parayı çalar. Bu şekilde Capone, parası karşılığında Connor'dan vazgeçecekti. Soygun esnasında Sullivan'ın kafasını karıştıran bazı durumlar vardı. Para o varmadan önce çekilmişti ve daha da tuhaf olanı hesapların daha önceden öldürülmüş olan eski gangsterler adına oluşuydu. Bununla beraber Capone, kaybettiği parasına daha çok üzülüyordu ve Sullivan ile hiçbir şekilde pazarlık yapmayacaktı. Capone bunun yerine röntgenci ve kendi işini yapan bir fotoğrafçı olan Harlen Maguire'i Sullivanların kökünü kazımak için tuttu. Maguire'in ölü kurbanlarının fotoğraflarını zevkle çekme gibi bir alışkanlığı vardı.

Sullivan, tüm bunlar yaşanırken John ve Conner Rooney'in iş ortağı olan ve aynı zamanda Connor'ın nerede olduğuna dair bilgi sahibi olabilecek Alexander Rance'i görmek için otele gider. Caddenin karşısında Rance'i koruyan Maguire, Rance ile yüzleşen Sullivan'ı takip eder ve Sullivan'ın işini bitirmek için acele eder. Tüm bunlar yaşanırken Rance güvenliğine zaman harcar. Oğul Michael, Magguel'in paltosunun altında sakladığı silahı görür be babasını korna çalarak uyarmaya çalışır, fakat otelin içindeki Sullivan bu uyarıyı işitmez. Bu sırada Maguire, Rance'e kazara ateş eder, aniden dönen Sullivan ise Maguire'in yüzüne bir lamba vurarak yüzünü dağıtır. Sullivan oradan uzaklaşmata çalışırken, yaralı Maguire ona ateş eder ve onu kolundan yaralar. Babasının kan kaybı ve acıdan neredeyse kendinden geçtiğini fark eden Küçük Michael, arabayı bir çiftlikte durdurur ve babasının hayatını kurtarmaları için yaşlı bir çifte yalvarır.
Sullivan iyileştiği zaman, Küçük Michael, çocukları olmayan bu çiftten hoşlanmış görünür, Baba Sullivan ise düşmanı hakkında korkunç bir gerçeği öğrenir.Rance'den aldığı hesap defterinde Connor'ın, babasının parasını öldürülen çete üyelerinin adları altında tutarak zimmetine geçirdiği bilgisiyle karşılaşır.

Chicago'ya dönen Sullivan oğlunu bir otelde saklar ve John Rooney ile buluşur. Oğlunun kendisine ihanet ettiği gerçeğiyle Sullivan'ın gösterdiği kanıt aracılığıyla yüzleşen John Rooney, oğlunu korumaktan vazgeçer.Rooneyi Sullivan'a seçtikleri bu hayatta kendilerinin de katil olduklarını ve hiçbirinin cenneti göremeyeceğini hatırlatır. Çocuğunun, hayatı boyunca bizzat yol aldığı bu yoldan geçmesinden kaçınan Sullivan zor bir karar vermek zorundadır. Hem intikam almak hem de oğlunu korumak için, Sullivan, Rooney'in kendisi de dahil olmak üzere tüm Rooney çetesi üyelerini öldürmek zorundadır. Sullivan'ın şimdiki şaşkınlığının sebebi Ronney'in oğlu veya başkası değil de kendisi tarafından öldürülmesinden memnun görünmesiydi. Daha sonra Sullivan, soluğu Capone'un yüzbaşı Frank Nitti'nin verdiği ipucu sayesinde Connor'dan intikamını almak için otel odasında aldı. Capone, Rooney'in tek oğlu olmasından ötürü Connor'ı koruduğu için babasının ölümünün ardından Connor'ı Sullivan'dan saklamak için artık neden yoktu.

Zulümden uzak olarak artık güven içinde olduklarına inanan Sullivan ve Küçük Michael Azap isimli kasabaya gelirler. Hemen sonra, yüzü bozulan Maguire Sullivanları takip etmede başarılı olur ve onları Annie'nin kızkardeşi Sarah'ın göl kenarındaki evinde bekleyerek Baba Sullivan'ı öldürür. Maguire'ın orada ne kadar süre beklediği ve Sarah Hala'ya ne yaptığı bilinmiyor. Fakat evdeki mobilyaların yokluğundan dolayı, (Maguire'ın kurbanlarının fotoğraflarını çekmek için mobilyaları ortadan kaldırma alışkanlığı) görünen odur ki Maguire, Sarah'ı öldürdü ve gerçek kurbanını beklemeye başladı.Küçük Michael'ın Maguire'a ateş etme şansı vardı fakat etmedi çünkü Maguire oğluna en azından "cenneti görme" şansını veren ve yerde yatan baba Sullivan tarafından öldürülür. Küçük Micheal babasının korkusunun ölüm değil, kendisinin babası gibi olması olduğunu fark eder. Babası ölürken, oğluna Maguire'a ateş etmediği için onunla gurur duyduğunu ve Capone ile çetesine karşı gidip intikam aramamasını söyler. Ailesi kalmayan küçük Michael, yaşlı çiftin yanına döner ve sanki orada büyümüş gibi yaşamaya devam eder. Filmin sonunda Michael arkasını dönük olarak şöyle düşünür:

"O zaman babamın tek korkusunun oğlunun da aynı yolda yürümesi olduğunu anladım. O gün elime son kez silah aldım. Herkes benim bir çiftlikte büyüdüğümü sanıyor. Sanırım bir bakıma öyle de oldu. Ama ondan önce, 1931 kışında yolda geçen 6 haftada bir ömür yaşadım. İnsanlar bana Michael Sullivan iyi mi yoksa kötü müydü diye sorduklarında hep aynı cevabı veriyorum. Onlara o benim babamdı diyorum."

Oyuncular
 Tom Hanks - Michael Sullivan Sr.
 Paul Newman - John Rooney
 Jude Law - Harlen Maguire
 Daniel Craig - Connor Rooney
 Tyler Hoechlin - Michael Sullivan Jr.
 Stanley Tucci - Frank Nitti
 Jennifer Jason Leigh - Annie Sullivan
 Dylan Baker - Alexander Rance
 Liam Aiken - Peter Sullivan
 Ciarán Hinds - Finn McGovern

Diğer bilgiler
 Avustralyalı aktör Anthony LaPaglia filmde adı kötüye çıkmış gangster olan Al Capone'yi oynadı fakat oynadığı tek sahne de filmin tiyatral versiyonundan silindi. Ama silinen sahneyi, filmin DVD versiyonunda izlemek mümkündür. Aslında hayranların çoğu LaPaglia'nın performansını beğenmişti ve kesilen bölümün filmin son halinde yer almasını arzulamışlardı.
 Yönetmen Sam Mendes tarafından film için seçilen ilk oyuncu Paul Newman'dır.
 Tyler Hoechlin, Michael rolünü Kuzey Amerika'da 2.000 kişi arasında yapılan oyunculuk seçimlerinin ardından elde etmiştir.
 Micheal Jr, Frank Nitti ve filmin son versiyonunda yer almayan Capone dışında yukarıda adı geçen tüm oyuncular, filmin sonunda hayatta değildirler.
 Azap Yolu, Tom Hanks'in 20th Century Fox ve DreamWorks'tan dağıtımı yapılan ikinci filmidir. İlk filmi Yeni Hayat 'tır.

Ödüller
Film, 6 Dalda Oscar Adaylığına gösterilmiş ve En İyi Sinematografi dalında Akademi Ödülünün sahibi olmuştur.

Kaynakça
Azap Yolu Wikipedia İngilizce Versiyon

Dış bağlantılar
 Resmi Site (İngilizce)
 Azap Yolu IMDB (İngilizce)
 Azap Yolu Beyazperde.com
  Azap Yolu

Satürn Ödülü kazanan filmler
DC Comics'e dayalı filmler
Chicago Outfit ile ilgili filmler
Chicago'da çekilmiş filmler
Sam Mendes'in yönettiği filmler
Richard D. Zanuck'un yapımcısı olduğu filmler
Thomas Newman'ın müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri polisiye dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri genç yetişkin filmleri
Amerika Birleşik Devletleri yol filmleri
Amerika Birleşik Devletleri neo-noir filmleri
2000'lerde polisiye dram filmleri
2002 çıkışlı dramatik filmler

Azap Yolu


El Primer Frente Ucraniano (, Piervi Ukrainski front) fue un Frente (Grupo de Ejércitos) del Ejército Rojo de la Unión Soviética durante la Segunda Guerra Mundial. El concepto de «frente» soviético es el equivalente a un «grupo de ejércitos» en Europa Occidental.

Historia

El Primer Frente Ucraniano fue creado el 20 de octubre de 1943 como una derivación del antiguo Frente de Vorónezh del Ejército Rojo, recibiendo nuevas divisiones y cambiando de denominación debido a que tras la batalla de Kursk el teatro de operaciones soviéticas se desplazaba más hacia el oeste, abarcando regiones de Ucrania. Su primer comandante fue el general de ejército Nikolái Vatutin. En marzo de 1944 Vatutin dejó el mando rápidamente al mariscal de la Unión Soviética Gueorgui Zhúkov hasta que en mayo del mismo año quedó como jefe definitivo de este frente el mariscal Iván Kónev, quien asumió el mando hasta el final de la guerra.

El Primer Frente Ucraniano participó en la mayor parte de las grandes ofensivas bélicas de 1943-1945: en 1943 operó en el cruce del Dniéper, en la ofensiva del Dniéper-Cárpatos, en el cerco de Korsun-Cherkasy; en 1944 participó en la batalla de Kamenets-Podolsky, en la ofensiva Lvov-Sandomierz, y en la ofensiva de los Cárpatos Orientales; en 1945 participó en la ofensiva del Vístula-Óder, en el sitio de Breslavia, en la batalla de Halbe, en la batalla de Berlín y en la batalla de Praga.

Después del final de la Segunda Guerra Mundial, el Alto Mando soviético (Stavka) reorganizó sus tropas en los territorios que liberó de la ocupación nazi y ahora ocupaba. La Directiva de la Stavka N.º 11097 del 10 de junio de 1945 creó varias formaciones nuevas, conocidas como Grupos de Fuerzas, equivalentes a distritos militares pero ubicadas fuera de la Unión Soviética. El Grupo Central de Fuerzas se creó en esa época a partir del  Frente Ucraniano para controlar las tropas en Austria y Hungría, y lo hizo desde 1945 hasta 1955, cuando las tropas soviéticas se retiraron de Austria en cumplimiento de lo acordado en el Tratado de Estado austríaco.

Mandos

Comandantes
 General de ejército Nikolái F. Vatutin (octubre 1943 - marzo 1944)
 Mariscal de la Unión Soviética Gueorgui K. Zhúkov (marzo - mayo 1944)
 Mariscal de la Unión Soviética Iván S. Kónev mayo de 1944 - hasta el final de la guerra).

Miembros del Consejo Militar

 Teniente general Nikita Sergeevich Jrushchov (octubre de 1943 - agosto de 1944);
 Teniente general Konstantin Vasilyevich Krainyukov (octubre de 1943 - hasta el final de la guerra).

Jefes de Estado Mayor

 Teniente general Semion Pavlovich Ivanov (octubre-noviembre de 1943);
 Teniente general Alexander Bogolyubov (noviembre de 1943 - abril de 1944);
 General de ejército Vasili Sokolovski (abril de 1944 - abril de 1945);
 General de ejército Iván Petrov (abril de 1945 - hasta el final de la guerra).

Composición

A 24 de diciembre de 1943, durante la Ofensiva del Dniéper-Cárpatos, el Primer Frente Ucraniano se encontraba bajo el mando del general de ejército Nikolái Vatutin e incluía a las siguientes fuerzas:

  Ejército de la Guardia - comandanteː coronel general Andréi Grechko
 13.° Ejército - comandante: teniente general Nikolái Pujov;
 18.º Ejército - comandante: coronel general Kostantín Leselidze;
 27.º Ejército - comandante: teniente general Serguéi Trofimenko;
 38.º Ejército - comandante: coronel general  Kirill Moskalenko
 40.º Ejército - comandante: teniente general Filipp Zhmachenko;
 60.º Ejército - comandante: teniente general  Iván Cherniajovski
  Ejército de Tanques de la Guardia - comandante: coronel general Pável Rybalko
  Ejército de Tanques - comandante: coronel general Mijaíl Katukov
  Cuerpo de Caballería de la Guardia - comandante: teniente general Viktor Baránov;
 Segunda Fuerza Aérea - comandante: teniente general (desde febrero de 1944, coronel general de aviación) Stepán Krasovski;

Cabe precisar que cada ejército soviético podía comprender en la práctica entre seis y doce divisiones, de muy variada fuerza y tamaño, dependiendo de la situación concreta y de las necesidades de la ofensiva. No obstante, la elevada acumulación de fuerzas en cada ejército hacía que un frente (como grupo de ejércitos) dispusiera normalmente de cientos de miles de soldados, con varios millares de tanques y piezas de artillería. En las fases finales de la guerra el Primer Frente Ucraniano llegó a encuadrar hasta un millón de combatientes.

Posteriormente y en diferentes momento de su existencia también encuadró las siguientes unidades:

 5.º Ejército de la Guardia
 2.º Ejército polaco - comandanteː general Karol Świerczewski
 52.º Ejército
 4.º Ejército de Tanques de la Guardiaː teniente general Dimitri Leliushenko
 28.° Ejército
  Ejércitoː teniente general Piotr Shafranov
  Ejército de la Guardia

Véase también

 Primer Frente Báltico
 Segundo Frente Báltico
 Tercer Frente Báltico
 Primer Frente Bielorruso
 Segundo Frente Bielorruso
 Tercer Frente Bielorruso
 Segundo Frente Ucraniano
 Tercer Frente Ucraniano
 Cuarto Frente Ucraniano

Referencias

Bibliografía
 Muñoz Lorente, Antonio (2019) Operación Bagration, 1944ː la gran ofensiva de Stalin en el este. HRM ediciones ISBN 9788417859008
Glantz, David M. (2017) Choque de titanes: La victoria del Ejército Rojo sobre Hitler. Desperta Ferro. ISBN 978-84-945187-8-2
Zaloga, Steven J. (1996) Bagration 1944 - The Destruction of Army Group Center. New York: Osprey Publishing, ISBN 1-85532-478-4

Enlaces externos
 Datos en inglés sobre la evolución del 1° Frente Ucraniano

Unidades militares soviéticas de la Segunda Guerra Mundial
Historia de Berlín

Primer Frente Ucraniano


Frank Parr ist der Name folgender Personen:

* Frank Parr (Schachspieler) (1918–2003), britischer Schachspieler
 Frank Parr (Musiker) (1928–2012), britischer Jazzposaunist und Cricketspieler

Frank Parr


Într-o zi ca oricare alta este un film românesc din 1985 regizat de Copel Moscu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1985

Într-o zi ca oricare alta


An Echinochloa crus-pavonis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schult.. An Echinochloa crus-pavonis in nahilalakip ha genus nga Echinochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Echinochloa

Echinochloa crus-pavonis


San Cristóbal de La Laguna İspanyolca (kısaca): La Laguna. İspanya'nın Kanarya Adaları Özerk Bölgesinde şehir. Santa Cruz de Tenerife İli'nin Tenerife İlçesi olan Tenerife Adası'nın kuzeyinde yer almaktadır.

Tarih
Bu şehrin etrafındaki bölge, Guançeler döneminden (Tenerife'nin eski yerli sakinleri) beri yerleşmiştir. Bulunan arkeolojik alanlara göre, 2 bin yıl önce adanın geri kalanı ile aynı zamanda da Guançeler bölgeye yerleşmiştir. Bu sırada, yer, Tenerife adasının tüm aborjinleri için hac yeri olan büyük bir göl tarafından işgal edildi.

Şehir 1496 yılında Alonso Fernández de Lugo tarafından kuruldu. Şehir, 19. yüzyıla kadar Kanarya Adaları'nın başkentiydi. O zamandan beri, başkent Santa Cruz de Tenerife'dir.

1582'de şehir 5.000 ila 9.000 arasında ölümle sonuçlanan şiddetli bir Kara Ölüm salgınına maruz kaldı. San Cristóbal de La Laguna şehrinin kentsel planı, Latin Amerika'daki birçok şehrin modeliydi.

30,000 öğrencinin eğitim gördüğü La Laguna Üniversitesi de bu kenttedir. Şehrin yüzölçümü 102.06 km², nüfusu 2017 tahminlerine göre 153,655'dür. Şehir San Cristóbal de La Laguna Piskoposluk bölgeleri merkezidir. Piskoposluk Santa Cruz de Tenerife ilini kapsamaktadır. Şehir tarihi bölümleri 1999 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Kentte doğan en önemli tarihi şahsiyetler arasında; Amaro Pargo, korsan ve tüccar ve José de Anchieta, misyoner ve Hristiyan azizi.

Resimler
San Cristóbal de La Laguna

Ayrıca bakınız
 San Cristóbal de La Laguna Katedrali
 Iglesia de la Concepción
 Real Santuario del Cristo de La Laguna
 La Laguna Üniversitesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 San Cristóbal de La Laguna

İspanya'daki şehirler
Santa Cruz de Tenerife İli'nin belediyeleri
İspanya'daki Dünya Mirasları

San Cristóbal de La Laguna


Stephen Kevin "Steve" Bannon () este Strateg Șef și Consilier Principal al președintelui Statelor Unite Donald Trump. Anterior asumării acestor funcții, Bannon a fost șeful campaniei prezidențiale din 2016 a lui Donald Trump. Înainte de a-și începe cariera politică, Bannon a servit ca președinte executiv al Breitbart News, website de știri, opinii și comentarii de extrema dreaptă, pe care Bannon l-a descris drept o platformă pe internet pentru ideologia alt-right.

Bannon a plecat temporar de la Breitbart pentru a lucra la campania lui Trump. După alegeri, el a anunțat că va demisiona de la Breitbart.

Note

Legături externe

 Steve Bannon –

|-

Consilieri ai președintelui Statelor Unite ale Americii
Republicani din statul New York
Romano-catolici americani
Americani de origine irlandeză
Absolvenți ai Universității Harvard
Absolvenți ai Georgetown University
Oameni ai companiei Goldman Sachs
Realizatori de filme americani
Americani în viață
Alt-right
Extremism de dreapta în Statele Unite ale Americii

Steve Bannon