Oleksandra Mikhailovna Bilozerska-Koulich (en ukrainien : Олекса́ндра Михай́лівна Білозе́рська-Кулі́ш), née le  dans le gouvernement de Tchernigov situé dans l'Empire russe et morte le  à Vilnohirsk dans l'oblast de Dnipropetrovsk en Ukraine, était une écrivaine folklorique ukrainienne, plus connue sous son nom de plume de Hanna Barvinok. Elle a été la première femme écrivaine de la littérature ukrainienne moderne et est devenue une pionnière du réalisme ethnographique dans l'écriture ukrainienne. En plus de son pseudonyme plus connu de Hanna Barvinok, elle a également écrit sous le nom de A. Nečuj-Viter. Elle était mariée à l'écrivain Panteleïmon Koulich et était la sœur de Vasyl Bilozersky et Mykola Bilozersky.

Biographie
Hanna Barvinok est né le  sous le nom d'Alexandra Mikhailovna Bilozerska dans le village de Motronivka dans le gouvernement de Tchernigov, une subdivision administrative de l'Ukraine de la rive gauche du Dniepr dans l'Empire russe (qui fait maintenant partie de l'actuelle Borzna dans le oblast de Tchernihiv en Ukraine). Alors qu'elle était jeune, le village avait de fréquents incendies, qui ont finalement causé l'incendie de leur maison familiale. Après l'incendie, elle et sa famille ont déménagé dans un hameau voisin de Motronivka.

La famille de Barvinok possédait un terrain à Motronivka. Son père était Mikhaïl Bilozerski, un maréchal de la noblesse pour la région locale. Il avait la réputation d'être un libre penseur et s'intéressait à la littérature ukrainienne moderne. La mère de Barvinok était Paraska Hryhorivna Kostenetska, la fille d'un soldat cosaque. Sa mère s'intéressait aux coutumes et aux chants traditionnels ukrainiens.

Hanna Barvinok avait des frères nommés Vasyl et Mykola, et des sœurs nommées Liouba et Nadia, qui sont tous devenu des personnalités de premier plan en Ukraine. Son frère Vasyl est devenu une personnalité publique et littéraire ukrainienne. Son autre frère, Mykola, est devenu folkloriste et ethnographe ; sa sœur Liouba était la muse et l'amante du poète Victor Zabila et sa sœur Nadia est devenue plus tard la mère de l'écrivaine Nadia Kibalchich.

Alexandra et ses sœurs ont étudié dans des internats privés, qu'elle a fréquentés de 1834 à 1842.

À l'âge de 15 ans, Hanna Barvinok a rencontré l'écrivain Panteleïmon Koulich à Motronivka, lorsqu'il y a été invité par son frère Vasyl. Quatre ans plus tard, le , Panteleïmon et Barvinok se sont mariés. Le couple nouvellement marié s'est rendu à Varsovie. Environ quatre mois après leur mariage, la Fraternité Saints-Cyrille-et-Méthode a été dissoute et son mari a été arrêté et envoyé à Saint-Pétersbourg.  Il a été jugé pour son écriture du Conte du peuple ukrainien. Après l'arrestation de son mari, Hanna Barvinok a fait une fausse couche et est devenue incapable d'avoir à nouveau des enfants. Elle a déménagé alors à Toula, en suivant son mari exilé.

À partir de 1854, après la fin de leur exil, Barvinok et son mari vivront à Saint-Pétersbourg.

En 1883, le couple Koulich se sont réinstallés à Motronivka.

Lorsque le manuscrit de la traduction ukrainienne de la Bible, sur lequel Koulich travaillait depuis 25 ans, a brûlé, elle l'a persuadé de recommencer à travailler.

Après la mort de son mari, Hanna Barvinok a organisé et commémoré les créations littéraires de son défunt mari.  Elle a publié ses écrits et a compilé une série en plusieurs volumes de toutes les œuvres de sa vie, bien que seulement cinq des 22 volumes prévus aient jamais été publiés. Elle a créé aussi le Musée Panteleïmon Koulich pour sauvegarder sa mémoire.

Hanna Barvinok est décédée le  à Motronivka à côté de Vilnohirsk. Elle a été enterrée à côté de son mari dans son ancienne ferme de la ville.

Œuvres
Hanna Barvinok a écrit plus de 30 histoires au cours de sa vie, dont les personnages principaux étaient pour la plupart des femmes. Elle a commencé comme écrivaine en prose et a principalement écrit sur la vie folklorique, en particulier parmi les familles et les paysans, et a été particulièrement attirée par le "destin de la paysanne".

Elle a été la fondatrice et la dirigeante du réalisme ethnographique dans la littérature ukrainienne et a fondé sa rédaction sur ses notes ethnographiques personnelles. Tout en enregistrant ses observations lors d'un voyage à Varsovie, elle a commencé à rassembler des éléments pour ses premières œuvres.

Hanna Barvinok a commencé à écrire des histoires dans les années 1840, avec son premier ouvrage intitulé « Le Serf juif ». Ses écrits ont commencé à être publiés en 1858, sous un pseudonyme choisi par son mari : Hanna Barvinok.

Dans ses œuvres littéraires, les attentions de Barvinok se sont également concentrées sur les problèmes des relations familiales et domestiques, y compris la tyrannie familiale ("La Maison du désastre", 1861), le triste sort d'être avec un homme ivre ("La Misère des femmes", 1887), et le drame du mariage forcé ("La Faute du père" 1902). L'écrivaine a également créé des figures de femmes volontaires ("Victoire", [13] 1887; "La Lutte des jeunes ", 1902). Son langage était coloré, figuratif et plein de proverbes populaires, utilisant les dialectes de Tchernihiv et de Poltava.

Ses écrits ont été publiés dans de multiples recueils et anthologies, y compris des publications à titre posthume. L'écrivain ukrainien Borys Hrinchenko a fait l'éloge de son travail, appelant Hanna Barvinok "le poète du destin des femmes".

Sources

Femme de lettres ukrainienne
Ethnologue ukrainien
Folkloriste ukrainien
Naissance en mai 1828
Naissance dans le gouvernement de Tchernigov
Décès en juillet 1911
Décès dans l'oblast de Dnipropetrovsk
Décès à 83 ans

Hanna Barvinok


The yangban () were part of the traditional ruling class or gentry of dynastic Korea during the Joseon Dynasty. The yangban were mainly composed of highly educated civil servants and military officers—landed or unlanded aristocrats who individually exemplified the Korean Confucian form of a "scholarly official". They were largely government administrators and bureaucrats who oversaw medieval and early modern Korea's traditional agrarian bureaucracy until the end of the dynasty in 1897. In a broader sense, an office holder's family and descendants, as well as country families who claimed such descent, were socially accepted as yangban.

Overview
Unlike noble titles in the European and Japanese aristocracies, which were conferred on a hereditary basis, the bureaucratic position of yangban was granted by law to yangban who meritoriously passed state-sponsored civil service exams called gwageo (). This exam was modeled on the imperial examinations first started during the Goryeo dynasty of Korea. Upon passing these exams—which tested knowledge of the Confucian classics and history with poetry—several times, yangban was usually assigned to a government post. It was superficially decided that a yangban family that did not produce a government official for more than three generations could lose its status and become commoners. This superficial rule was never actually applied, but was a motivation rule for yangban to study harder. In theory, a member of any social class except indentured servants, baekjeongs (Korean untouchables), and children of concubines could take the government exams and become a yangban. In reality, only the upper classes—i.e., the children of yangban—possessed the financial resources and the wherewithal to pass the exams, for which years of studying were required. These barriers and financial constraints effectively excluded most non-yangban families and the lower classes from competing for yangban status, just like scholar-officials in China.

Yangban status on a provincial level was de facto hereditary. It was customary to include all descendants of the office holders in the hyangan (), a document that listed the names and lineages of local yangban families. The hyangan was maintained on blood basis, and one could be cut off from it if members of the family married social inferiors, such as tradesmen. Although the hyangan was not legally supported by government acts or statutes, the families listed in it were socially respected as yangban. Their householders had the customary right to participate in the hyangso (), a local council from which they could exercise influence on local politics and administration. By reserving and demanding socio-political power through local instruments such as hyangan and hyangso, yangban automatically passed down their status to posterity in local magnate families, with or without holding central offices. These provincial families of gentility were often termed jaejisajok (), which means "the country families". Thus, while legally, yangban meant high-ranking officials, in reality it included almost all descendants of the former and increasingly lost its legal exactitude.

Throughout Joseon history, the monarchy and the yangban existed on the slave labor of the lower classes, particularly the sangmin, whose bondage to the land as indentured servants enabled the upper classes to enjoy a perpetual life of leisure—i.e., the life of "scholarly" gentlemen. These practices effectively ended in 1894 during the Korean Empire of Gwangmu Reform.

In today's Korea, the yangban legacy of patronage based on common educational experiences, teachers, family backgrounds, and hometowns continues in some forms, officially and unofficially. In South Korea, the practice exists among the upper class and power elite, where patronage among the conglomerates tends to predictably follow blood, school, and hometown ties. In North Korea, a de facto yangban class exists that is based mostly on military and party alliances.

Etymology
Yangban literally means "two branches" of administration: munban () which comprises civil administrators and muban () which comprises martial office holders. The term yangban first appeared sometime during late Goryeo but gained wider usage during the Joseon Dynasty. However, from the sixteenth century onward yangban increasingly came to denote local wealthy families who were mostly believed to be the descendants of once high-ranking officials. As more of the population aspired to become yangban and gradually succeeded in doing so in the late Joseon period by purchasing the yangban status, the privileges and splendor the term had inspired slowly vanished. It even gained a diminutive connotation.

History
Yangban were the Joseon Dynasty equivalent of the former Goryeo nobles who had been educated in Buddhist and Confucian studies. With the succession of the Yi generals in the Joseon dynasty, prior feuds and factions were quelled through a decisive attempt to instill administrative organization throughout Korea and create a new class of agrarian bureaucrats. The individual yangban included members of this new class of bureaucrats and former Goryeo nobility. While ostensibly open to all, the "civil service exams" () catered to the lifestyle and habits of the yangban, which created a semi-hereditary meritocracy, as yangban families overwhelmingly possessed the minimum education, uninterrupted study time and immense financial resources to pass such exams. The yangban, like the Mandarins before them, dominated the Royal Court and military of pre-Modern Korea and often were exempt from laws including those relating to taxes.

There were at most 100 positions open with thousands of candidates taking the exams. Competition that was originally supposed to bring out the best in each candidate gave way to the importance of familial relationships. Because the Joseon Court was constantly divided among the Northern, Southern, Eastern, and Western faction members (the eccentric geographical naming derived from the location of each leader's house in Seoul which were divided into subsections), a divided system resulted where corruption was very difficult. With each faction constantly probing for an excuse to kill off the other, if one faction was proven to be corrupt then the other factions would immediately jump on the chance to purge them. The attempt to receive or give bribes on a massive scale was suicide. It wasn't until the reign of King Sunjo that the Kim clan of Andong in cooperation with few other blood related grandee clans obtained full control over the court — after purging their rival factions and other rival clans in their own political faction the Joseon bureaucracy degenerated into corruption. At this level the exceptionally powerful families could be more properly referred to as sedoga () instead of mere yangban, which by then came to include shades of classes other than the grandees.

From the sixteenth century and increasingly during the seventeenth and eighteenth centuries, high-ranking offices were monopolized by a few grandee families based in Seoul or the Han River Valley, therefore blocking any chance of gaining high-ranking posts by many provincial families of pedigree. However, provincial magnates began to refer themselves as yangban whether they held government offices or not. As more families claimed to be yangban and exercised provincial influences through local institutions, such as local council, pedigree acknowledgment and Confucius school (seowon), the term lost its original meaning and became a sort of social status that had a confusing legal standing. Its economic and cultural domain was clear, though. A landlord who studied classics at seowon () could be easily looked upon as yangban by the local populace. People could now purchase yangban status by paying to procure lower government posts or jokbo (), the noble pedigree.

Nearly all yangban of upper-high ranking grandee to lower-ranking provincial landlord status  suddenly lost their ancient political, social and economic power during the twentieth century. The legality of yangban was abolished in 1894. Subsequently, their political and administrative role was replaced by Japanese colonial government and its administrators, although some yangban maintained their wealth and power by cooperating with the Japanese. However, the erosion of an idea of complete and exclusive power was irreversible. Many yangban families lost their estates as land became a marketable commodity. This economic debasement gained a tremendous force during the Korean War when land ownership was disturbed in an unprecedented scale. When South Korea began its new government after the war, yangban were mostly extinct and powerless, which is one reason the South Korean government was relatively free from landed interests. President Syngman Rhee had "rehired" the yangban to hold positions in the new government during the late 1940s. He made this decision to bring them back to start the government off on a good footing, by using those who were already familiar with lawmaking and administration. However, his effort came to none when the war broke out in 1950. After this decade the country was to be dominated by the military and industrial magnates.

In modern-day Korea, the yangban as a social class with legal status and landed wealth no longer exists either in the north or the south. Nevertheless, those who are well-connected in Korean society are sometimes said to have "yangban" connections. Though these claims may have some merit, such references are not usually intended to suggest any real yangban lineage or ancestry. (Many descendants of the yangban class live today. As the changing fortunes of that class rendered many individuals of "former" yangban status, it is not a stretch to assume that many, if not most, Koreans have at least some connection to the yangban class, if not any direct descent. In addition, the acquisition or theft of clan lineage records or jokbo during tumultuous times in Korea's history has thrown doubt on some claims of yangban descent.) Today, the yangban have been replaced by the Korean ruling class, i.e., an elite class of business and government elites, who dominate the country through their wealth, power and influence channeled through their familial and social networks. (This applies to North and South Korea, though the North's elite class is largely military-based.) The word is also used, at least in South Korea, as a common reference (sometimes with distinctly negative connotations, reflecting the negative impression the class system and its abuses left on Koreans as a whole) to an older, sometimes cantankerous/stubborn man.

List of Yangban families
 (or "Gim"): ruling clan of Silla, descendants of King Alji
 ("Gang"): old military clan of the Korean peninsula
: Yangban clan of Goryeo and Joseon
Jeonju Yi clan ("Lee"): ruling clan of Joseon
Wonju Won clan: Yangban clan of Joseon
Andong Kim clan ("Gim"): Yangban clan of Joseon
Munhwa Ryu clan ("Yu"): Yangban clan of Joseon
Pungyang Jo clan ("Cho"; ): Yangban clan of Joseon
Deoksu Yi clan ("Lee")
Cheongju Han clan
 ("Chung"): noble clan of Silla, Goryeo, and Joseon
 ("Park"): ruling clan of Silla, descendants of Bak Hyeokgeose
 (or "Gyeongju Seok clan"; ): ruling clan of early Silla
: Yangban clan of Joseon
Gyeongju Yi clan ("Lee")
Yeoheung Min clan
Wonju Byeon clan
Namyang Hong clan
Naju Na clan
: Yangban clan of Joseon
Eunjin Song clan: Yangban clan of Joseon
: Yangban clan of Joseon

Ranks and titles

State Council of Joseon
Yeonguijeong, Chief State Councillor
Jwauijeong, Second State Councillor
Uuijeong, Third State Councillor

See also

Cheonmin
Seonbi
History of Korea
Korean Confucianism
Syngman Rhee
Park Chung Hee

References

Education in the Joseon dynasty
History of education in Korea
Korean caste system
Korean Confucianism
Korean Empire
Korean nobility
Social class in Asia
Society of the Joseon dynasty

Yangban


Crkva Sv. Križa s grobljem u mjestu Podgori, općina Dubrovačko primorje, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva Sv. Križa smještena je na seoskom groblju uz cestu koja vodi od sela Mravinjice u pravcu Podgore. To je jednobrodna građevina bez apside, orijentirana u pravcu istok-zapad. Crkva je građena u 1. polovini 19. stoljeća te je obnovljena u 1. polovini 20. stoljeća. Toponim "Miholjkrst" kao i nekoliko nadgrobnih spomenika upućuje na mogućnost potencijalne arheološke zone tj. da je crkva sagrađena na mjestu ranije sakralne građevine.

Zaštita
Pod oznakom Z-957 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Groblja u Hrvatskoj
Podgora

Crkva Sv. Križa u Podgori


Tairdžal ili Čutor-vac, u donjem toku Sudurčaj (azerski: Tahircal çayı, ruski: Таирджал, Чутор-вац,  u nižem toku Судурчай) je rijeka u Azerbajdžanu. Duga je 32 km. Površina porječja iznosi 175 km2. Prosječni istjek kod ušća iznosi 1,40 m/3. Izvire na Jarudagu, vrhu Kavkaza na visini od 3850 metara. Desna je pritoka rijeke Samur u kojoj se ulijeva na nadmorskoj visini od 630 metara.

Pritoke
Rijeka Tairdžal ima tri pritoke: Elinčaj, Kruhčaj i Navčačaj.

Izvori

Rijeke u europskom dijelu Azerbajdžana
Porječje Samura

Tairdžal


Sabriya es una película del año 1997.

Sinopsis
Sabriya forma parte del proyecto Africa Dreaming, una crónica sobre África en seis actos, seis historias contemporáneas con un tema en común: el amor. Se trata de dramas psicológicos, sociales, construidos sobre la base de esquemas culturales y según las tradiciones de los seis países representados: Sudáfrica, Zimbabue, Namibia, Mozambique, Mauritania y Senegal. En este caso, la película explora el impacto del mundo moderno sobre la sociedad tradicional contemporánea del Magreb. La película trata de hombres que prefieren vivir la vida como un juego abstracto y de mujeres con espíritus libres que cambian aquello.

Referencias

Sabriya


Podocarpus rubens er sígrænt tré frá Indónesíu, Nýju-Gíneu, Malasíu og Austur-Tímor.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus rubens


Aras may refer to:

Places
Aras (river), a river that starts in Turkey and flows through Caucasia (borders Iran with Azerbaijan and Armenia)
Aras Dam, on the Aras River
Aras, Iran, a village in East Azerbaijan Province, Iran
Aras District, an administrative subdivision of Iran
Aras Free Zone, an industrial Zone situated in north-west of Iran
Aras, Navarre, a municipality in the autonomous community of Navarre (Navarra), Spain
Aras, Horasan, Turkey
Republic of Aras, a short-lived and unrecognized republic taking its name from the aforementioned river
Årås, the administrative centre of Austrheim municipality in Vestland county, Norway
Ərəş, a village in Azerbaijan

People
Aras Baskauskas (born 1981), American yogi, musician, and reality TV personality
Aras Özbiliz (born 1990), Turkish-Armenian footballer
Murat Aras (born 1973), Turkish screenwriter
Tevfik Rüştü Aras (1883–1972), Turkish politician
Yıldız Aras (born 1977), Turkish karateka

Other
ARAS (Lithuania), a Lithuanian Police special operations unit
Aras (mythology), an autochthon in Greek mythology, father of Araethyrea and Aoris
Aras Corp, an American developer and publisher of product development software
Aras Green Economic Dawn (Aras GED), an Iranian industrial and environmental business consortium
Archive for Research in Archetypal Symbolism
Ascending reticular activating system, in neuroanatomy
Atherosclerotic renal artery stenosis, a kidney disease

See also
Ara (disambiguation), plural: Aras

Aras


An Zeuxine ovata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Walter Kittredge. An Zeuxine ovata in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine ovata


نفل المروج     أو النفل الأحمر أو برسيم المروج  أو  نبات علفي من الفصيلة البقولية يتبع جنس النفل. موطنه الأصلي المشرق العربي والمغرب العربي ومعظم مناطق أوروبا باستثناء أقصى شرق القارة. يزرع الآن في مناطق كثيرة من العالم.

الوصف النباتي
هو من النباتات ذات الحولين وأحيانًا يمكن أن يكون معمرًا قصيرًا (لثلاث سنوات). ويبلغ ارتفاع النبات من 20-80 سم. النبات قائم. الورقة مركبة تتكون من ثلاث وريقات بيضية الشكل. توجد علامات بيضاء بشكل "V" على الوريقات. لون الأزهار زهري محمر. تتميز البذور بأن لها لونان (عادة بنفسجي وصفر).

الأمراض
النفل مخصص للامراض البكتيرية والفطرية.

الاستعمالات الطبية
يستعمل النفل كمستحضر عشبي لعلاج علامات سن اليأس لدى النساء. كما يوصف أيضا للسعال، الأكزيما، التهابات الجلد والتهاب القصبات الحاد. كما أنه يقوي الجهاز المناعي للجسم ويعمل كمضاد طبيعي وينقي الدم. ويحظر على النساء الحوامل والمرضعات تناوله لخطره على الأجنة والرضع.

مصادر

 Flora Europaea: Trifolium pratense
 Germplasm Resources Information Network: Trifolium pratense

وصلات خارجية
 إنتاج بذور النفل في الولايات المتحدة مستضاف في UNT إدارة الوثائق الحكومية

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
الحياة النباتية في الوطن العربي
ثقافة فيرمونت
الحياة النباتية في أوروبا
رموز فيرمونت
محاصيل مثتبة للنتيروجين
نباتات أذربيجان
نباتات ألبانيا
نباتات ألمانيا
نباتات أيرلندا
نباتات البرتغال
نباتات البوسنة والهرسك
نباتات الجبل الأسود
نباتات الحدائق في أوروبا
نباتات الدنمارك
نباتات السويد
نباتات الشام
نباتات المجر
نباتات المغرب العربي
نباتات المملكة المتحدة
نباتات النرويج
نباتات النمسا
نباتات اليونان
نباتات إسبانيا
نباتات إستونيا
نباتات بريطانيا
نباتات بلجيكا
نباتات بلغاريا
نباتات بولندا
نباتات تركيا
نباتات تشيكيا
نباتات رومانيا
نباتات سلوفاكيا
نباتات سلوفينيا
نباتات سويسرا
نباتات شمال إفريقيا
نباتات صربيا
نباتات غرب آسيا
نباتات فنلندا
نباتات كرواتيا
نباتات مالطا
نباتات مقدونيا
نباتات هولندا
نباتات وصفت في 1753
نباتات وصفها لينيوس
نفل

نفل المروج


Las elecciones generales de Nicaragua se llevaron a cabo el domingo 5 de noviembre de 2006 para elegir al Presidente de la República y a los 91 diputados de la Asamblea Nacional. Estas elecciones dieron un vuelco histórico a la política de Nicaragua cuando, en el contexto de la marea rosa y la llegada al poder de gobiernos de centroizquierda en países de América Latina, Daniel Ortega, del Frente Sandinista de Liberación Nacional fue elegido presidente con el 38% de los votos, poniendo fin a los diecisiete años de gobierno de partidos derechistas desde que terminara la Revolución Sandinista en 1990, y marcando la primera victoria electoral de un partido de izquierda en Nicaragua durante un período de democracia institucional, y la segunda victoria del FSLN en toda la historia del país.

Antecedentes

Período conservador
Durante toda su historia, Nicaragua fue gobernada por partidos de centroderecha o derecha. Desde los tiempos en los que el antagonismo era entre Demócratas y Legitimistas, los conservadores y los liberales se sucedieron en el gobierno, exceptuando el período de la Revolución Sandinista de 1979 hasta 1990. El sistema bipartidista en Nicaragua sobrevive incluso hasta hoy, aunque a partir de estas elecciones los principales partidos políticos son el Frente Sandinista de Liberación Nacional y las fuerzas antisandinistas, autoproclamdas Fuerzas Democráticas.

Desde la derrota electoral de Ortega contra Violeta Chamorro en 1990, se sucedieron dieciséis años de gobiernos conservadores en las que Ortega fue derrotado en tres elecciones consecutivas contra distintos candidatos. El bipartidismo fue durante este período entre el Partido Liberal Constitucionalista y la Alianza Liberal Nicaragüense, que dividieron su alianza poco después de sacar al FSLN del poder. El FSLN también tuvo una pequeña escisión, con el Movimiento Renovador Sandinista mermando una cantidad significativa de sus votantes y votos independientes potenciales.

Reforma electoral de 2000
Las reformas electorales realizadas en enero del año 2000, como consecuencia de un pacto entre el PLC y el FSLN, estableció nuevas reglas para las contiendas electorales. El porcentaje requerido para ganar una elección presidencial fue reducido de 45 a 40. La ley electoral establecía que un candidato participante debía obtener una mayoría relativa de al menos el 40 por ciento de los votos para ganar una elección presidencial. Sin embargo, un candidato puede ganar mediante la obtención de al menos el 35 por ciento de los votos, con al menos un 5 por ciento de margen sobre el segundo clasificado. La ley también establecía una segunda vuelta si ninguno de los candidatos ganaba en la primera ronda. Además, si un partido obtenía menos del 4 por ciento de los votos en una elección general, podía perder su estatus de partido.

Resultados

Presidencial

Legislativa

Referencias

Elecciones en América en 2006
Elecciones en Nicaragua
Nicaragua en 2006
Daniel Ortega

Elecciones generales de Nicaragua de 2006


Nebojša Milovanović (Valjevo, 29. rujna 1974. godine) je srbijanski filmski, televizijski i kazališni glumac.

Životopis
Rođen je u Valjevu, gdje je završio osnovnu školu i gimnaziju. Diplomirao je na Fakultetu dramskih umjetnosti sveučilišta u Beogradu 1999. godine. u klasi Vladimira Jevtovića, te je od tada član Jugoslavenskog dramskog kazališta (srp. Jugoslovensko dramsko pozorište). Zanimljivo je da je glumu upisao tek iz drugog pokušaja, dok je u međuvremenu studirao veterinu.

Oženjen je, a sa suprugom Tijanom ima kćerke Veru i Nadu i sina Stojana.

Uloge

Film

Televizija

TV filmovi

TV serije

Kazalište
Član je Jugoslavenskog dramskog kazališta od 1999. godine i tu je ostvario nekoliko zapaženih uloga u predstavama: Uobraženi bolesnik, Sumnjivo lice, Višnjik, Švabica, Mletački trgovac, Šine, Beogrаskа trilogijа, Prljаve ruke, Pаviljoni, Andromаhа, Lulu, Zаmаk... Pored JDP-a, povremeno nastupa i u Ateljeu 212. Pored klasične glume, Nebojša Milovanović radi i stand-up komediju, tj. kabaret pod nazivom "Stand-down sa Nebojšom Milovanovićem", za koju je dobio i nekoliko nagrada.

Izvori

Vanjske poveznice
 IMDb profil
 Facebook stranica

Srbijanski filmski glumci
 Srbijanski kazališni glumci
Srbijanski televizijski glumci

Nebojša Milovanović


A Roewe é uma marca de veículos criada pela SAIC Motor da China em 2006. Os veículos Roewe inicialmente possuíam tecnologia baseada e adquirida da extinta marca britânica do Grupo MG Rover. A SAIC foi incapaz de comprar os direitos sobre o nome da marca Rover (que foi obtido pela BMW, subsequentemente vendida para a Ford e por último retornado para a Jaguar Land Rover) e criou a marca Roewe como uma substituição. É vendido na maioria dos mercados de exportação fora da China sob a marca MG.

Modelos atuais
Roewe 360/360 Plus
Roewe 950/e950
Roewe Clever
Roewe i5/Ei5
Roewe i6/ei6/i6 Max/ei6 Max
Roewe RX3/RX3 Pro
Roewe RX5/eRX5/ERX5/RX5 Plus
Roewe RX5 Max
Roewe Marvel X/Marvel R
Roewe RX8
Roewe iMAX8

Conceitos
Roewe Wale/Roewe Jing
Roewe Vision-R

Modelos descontinuados
Roewe 750 (2006-2016)
Roewe 550 (2008-2014)
Roewe 350 (2010-2014)
Roewe W5 (2011-2017)
Roewe E50 (2013-2016)
Roewe 850 (????-????)

Galeria de produtos
Modelos antigos

Modelos atuais

Ligações externas
Galeria de fotos do Roewe Wale 2021
Sítio oficial em chinês

Roewe

Roewe


Lopoči (francuski: Les Nymphéas) je serija od oko 250 slika koju je Claude Monet naslikao od 1899. do konca svog života 1926. godine. Mnoge od njih su naslikane dok je umjetnik bolovao od katarakta.

God. 1893. Monet je započeo veliki hortikulturalni projekt proširenja svog vrta koji je uključivao i jezero lopoča koji su postali njegovim najpozantijim motivom. Izvorno francuski lopoči su posađeni zajedno s uvezenim vrstama iz Južne Amerike i Egipta, čime je jezero postalo prepuno boja od žutih, plavih i bijelih lopoča (koji bi opet postali ružićasti sa zrelošću). God. 1899. započeo je slikati lopoče, najprije na vertikalnim slikama s japanskim mostom kao središnjim motivom, a kasnije i seriju velikih vodoravnih slika koje će ga okupirati sljedećih 20 godina. Ovaj motiv s izmjenjivim svjetlom i zrcalnim odrazima je postao neodovojivim dijelom njegova slikarskog opusa.

Dana 24. lipnja 2008. godine jedna od Monetovih slika lopoča, "Jezero lopoča" (Le bassin aux nymphéas), prodana je na aukciji u kući Christie's u Londonu za 41 milijun £, čime je dospjela na popis najskupljih slika.
U listopadu 2013. godine, Monetova slika Jezero lopoča (Le Bassin aux Nymphease) je postala predmetom sudskog spora protiv Vilme Bautista u New Yorku, nekoć pomoćnice Imelde Marcos, supruge filipinskog diktatora Ferdinanda Marcosa, nakon što je sliku prodala švicarskom kupcu za 32 milijuna $. Ovu sliku, zajedno s mnogim dugim, Imelda je kupila tijekom muževljevog mandata i navodno državnim sredstvima. Bautistin odvjetnik je tvrdio kako je pomoćnica prodala slike u ime Imelde ali joj nije stigla predati novac. Filipinska vlada traži povrat slike.

Izvori

Vanjske poveznice
Claude Monet, Ministère de la culture et de la communication

Slike Claudea Moneta
Slike u muzeju Metropolitan
Muzej d'Orsay
MoMA
Kolekcija Nacionalne galerije u Londonu

Lopoči (Monet)


Pasifik  Grubu, Amerikan profesyonel basketbol ligi NBA'in Batı Konferansı'nda bulunan bir gruptur. 5 takımdan oluşur.

Takımlar

Pasifik Grubu şampiyonları

 1971: Los Angeles Lakers
 1972: Los Angeles Lakers
 1973: Los Angeles Lakers
 1974: Los Angeles Lakers
 1975: Golden State Warriors
 1976: Golden State Warriors
 1977: Los Angeles Lakers
 1978: Portland Trail Blazers
 1979: Seattle SuperSonics
 1980: Los Angeles Lakers
 1981: Phoenix Suns
 1982: Los Angeles Lakers
 1983: Los Angeles Lakers
 1984: Los Angeles Lakers
 1985: Los Angeles Lakers
 1986: Los Angeles Lakers
 1987: Los Angeles Lakers
 1988: Los Angeles Lakers
 1989: Los Angeles Lakers
 1990: Los Angeles Lakers
 1991: Portland Trail Blazers
 1992: Portland Trail Blazers
 1993: Phoenix Suns
 1994: Seattle SuperSonics
 1995: Phoenix Suns
 1996: Seattle SuperSonics
 1997: Seattle SuperSonics
 1998: Seattle SuperSonics
 1999: Portland Trail Blazers
 2000: Los Angeles Lakers
 2001: Los Angeles Lakers
 2002: Sacramento Kings
 2003: Sacramento Kings
 2004: Los Angeles Lakers
 2005: Phoenix Suns
 2006: Phoenix Suns
 2007: Phoenix Suns
 2008: Los Angeles Lakers
 2009: Los Angeles Lakers
 2010: Los Angeles Lakers
 2011: Los Angeles Lakers
 2012: Los Angeles Lakers
 2013: Los Angeles Clippers
 2014: Los Angeles Clippers
 2015: Golden State Warriors
 2016: Golden State Warriors
 2017: Golden State Warriors
 2018: Golden State Warriors
 2019: Golden State Warriors
 2020: Los Angeles Lakers
 2021: Phoenix Suns
 2022: Phoenix Suns
 2023: Sacramento Kings

Grubu En Fazla Birinci Tamamlayan Takımlar

NBA grupları

Pasifik Grubu (NBA)


Južni galeb (dominikanski galeb, lat. Larus dominicanus) je galeb koji se razmnožava na obalama i otocima na većem dijelu južne polutke.

Nominalna podvrsta L. d. dominicanus živi oko Južne Amerike, dijelova Australije (gdje se preklapa s pacifičkim galebom) i Novog Zelanda (gdje je poznata kao crnoleđi galeb, južni crnoleđi galeb ili pod Māorskim imenom karoro ).

Podvrsta L. d. vetula se javlja oko južne Afrike.

Specifični naziv potječe od Dominikanskog reda, čiji članobi nose crno-bijele habite.

Opis
Ova vrsta na prvi pogled podsjeća na dvije vrste galeba sa sjevernog dijela Atlantskog oceana, Larus fuscus i Larus marinus, a po veličini je između ove dvije vrste. Ukupna duljina kod ove vrste je između 54 i 65     cm, raspon krila je od 128 do 142 cm, a težina između 540 i 1390 grama. Odrasli mužjaci i ženke teže u prosjeku 1000   odnosno 900 grama. Odrasli galeb ima crna leđa i krila. Glava, trbuh, rep i mala "ogledala" na vrhovima krila su bijele boje. Kljun je žut s crvenom mrljicom, a noge su zelenkasto-žute (svjetlije i žutije u sezoni parenja, mutnije i zelenije inače). Poziv je oštar ki-oč. Mlade ptice imaju crni kljun, tamnu traku na repu i cjelokupno sivo-smeđe perje obrubljeno bijelim, ali brzo dobivaju blijedu podlogu na kljunu i uglavnom bijelu glavu i donji dio. Treba im tri do četiri godine da dostignu zrelost.

Podvrste
Postoji pet podvrsta galeba algi. Afrička podvrsta L. d. vetula,  rtski galeb, se ponekad smatra zasebnom vrstom, L. vetula. Ova podvrsta ima oštriju glavu, te manji i kraći kljun. Odrasla ptica ima tamno oko, dok nominalna vrsta dominikanskog galeba obično ima blijedo oko. Mladi rtski galebovi imaju gotovo identično perje kao i dominikanski galebovi sličnog uzrasta.

 L. d. dominicanus, (Lichtenstein, 1823.) : Južna Amerika, Falklandski otoci, Južna Georgia, Australija i Novi Zeland
 L. d. vetula, (Bruch, 1853.) : južna Afrika
 L. d. judithae, (Jiguet, 2002.): subantarktički otoci u Indijskom oceanu
 L. d. melisandae, (Jiguet, 2002.) : južni i jugozapadni Madagaskar
 L. d. austrinus, (Fleming, 1924.): Antarktika i Antarktički otoci

Ponašanje
Dominikanski galebovi su svejedi kao i većina galebova iz roda Larus, pa će strvinariti i tražiti odgovarajući mali plijen. Okupljaju se na odlagalištima otpada, pa se nagli porast populacije ove vrste smatra pokazateljem degradije okoliša. Dominikanski galebovi primijećeni su kako napadaju žive kitove (vrste Eubalaena australis) barem od 1996. godine. Galeb svojim snažnim kljunom kljuca kožu i masnoću, ulazeći nekoliko centimetara u dubinu, često ostavljajući kitove s velikim otvorenim ranama, od kojih su neke imale promjer od pola metra. Ovo grabežljivo ponašanje zabilježeno je u argentinskim vodama, te traje i danas. Na stjenovitim mjestima duž južnoafričke obale, poput plaže Boulders u Cape Townu, mogu se vidjeti rtski galebovi (Larus dominicanus vetula) kako kupe školjke i bacaju ih na stijene s visine od nekoliko metara kako bi ih otvorili. Također je zabilježeno kako kljucaju oči mladuncima tuljana na namibijskoj obali, te zatim napadaju slijepe tuljane.

Gnijezde se u plitkim udubljenjima na tlu, koje oblažu raslinjem i perjem. Ženka obično snese 2 ili 3 jaja. Oba roditelja hrane mlade ptice.

Izvori

Vanjske poveznice

 Species text in The Atlas of Southern African Birds
 Kelp gull pictures on jostimages.com
 Specimens of Larus dominicanus in the collection of Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa

Galeb

Južni galeb


Marvel Omul Păianjen (în , de asemenea cunoscut simplu ca Omul Păianjen), este o serie de televiziune animată americană bazată pe supereroul Omul Păianjen din benzile desenate publicate de Marvel Comics. Serialul este un înlocuitor pentru seria anterioară, Senzaționalul Om Păianjen, și a avut premiera pe 19 august 2017 pe Disney XD. În România, serialul a fost difuzat pe Disney Channel.

Acțiune
Adolescentul Peter Parker capătă super puteri de păianjen după ce este mușcat de un păianjen radioactiv în timpul unei excursii la școala la Oscorp. După moartea unchiului său Ben, Peter decide să-și folosească noile puteri pentru bine și devine un super erou cunoscut ca Omul Păianjen, învățând să pună în echilibru lupta sa împotriva crimei și viața de student la Liceul Horizon, o școală pentru genii.

Personaje

Personaje principale
Peter Parker / Omul Păianjen - un adolescent care a căpătat puteri de păianjen, pe care le folosește în lupta împotriva răului.
Gwen Stacy / Păianjenul Gwen - o colegă de-a lui Peter de la Liceul Horizon și nepoata lui Raymond Waren. Ea dezvoltă de asemenea puteri de păianjen după ce este expusă la gazul cu ADN de păianjen a Jackalului și devine o eroină cunoscută ca Păianjenul Gwen. Spre deosebire de Peter, ea nu își ascunde identitatea și, după o află pe cea a acestuia, promite să o țină secretă.
Miles Morales - un coleg de-al lui Peter de la Liceul Horizon care capătă de asemenea puteri de păianjen după ce este mușcat de un păianjen radioactiv creat de Jackal. Peter îl antrenează să devină super erou și, după ce Miles îi află identitatea secretă, promite să o țină secretă.
Anya Corazon - o colegă de-a lui Peter de la Liceul Horizon.
Harry Osborn / Spiridușul - fiul lui Norman Osborn și cel mai bun prieten al lui Peter. La finalul sezonului 1, el află identitatea secretă a acestuia și primește o armură de luptă de la tatăl său care îl trimite să scape de Omul Păianjen, considerându-l o amenințare. Totuși, Harry îl ajută în schimb pe Peter și devine noul său partener în lupta împotriva răului. După ce Norman ia armura și încearcă să-l omoare pe Omul Păianjen, dorindu-și ca fiul său să fie singurul erou din oraș, Harry se aliază din nou cu prietenul său și îl ajută să-i învingă tatăl, care aparent moare într-o explozie. După toate acestea, Harry își înlocuiește tatăl și devine noul CEO al Oscorp-ului.
May Parker - mătușa lui Peter. El locuiește împreună cu aceasta.
Max Modell - un om de știință celebru și directorul Liceului Horizon.

Răufăcători
Norman Osborn - tatăl lui Harry și CEO-ul Oscorp-ului. După ce Harry este suspendat de la Liceul Horizon, el înființează Academia Osborn, o altă școală dedicată geniilor (deși este dezvăluit că el l-a angajat pe Spencer Smythe, care a fost responsabil pentru suspendarea lui Harry, Norman dorind să-și convingă fiul să se alăture școlii sale). În timpul sezonului 1, Norman recrutează diverși inamici de-ai Omului Păianjen să-l ajute să-l învingă atât pe acesta, cât și pe Jackal. După ce Doctorul Caracatiță îl trădează și formează Cei Cinci Ticăloși, Norman aparent moare când laboratorul său se prăbușește peste el. Totuși, este mai târziu dezvăluit că Norman a supraviețuit și este primul dintre oamenii-păianjeni infectați de Jackal, devenind Regele-Păianjen. După ce el și întregul oraș sunt salvați de Omul Păianjen și aliații săi, Norman îi încredințează lui Harry o armură cu care să-l distrugă definitiv pe Omul Păianjen, dar acesta alege să-și ajute în schimb prietenul. După ce Harry și Omul Păianjen îl înving, Norman moare în urma unei explozii și Harry îl înlocuiește în calitate de CEO al Oscorp-ului.
Raymond Warren / Jackalul - unchiul lui Gwen Stacy și un răufăcător care se poate transforma într-un monstru verde. El fură diverse aparate și tehnologie pentru un plan secret, dar este arestat de către Omul Păianjen. Totuși, este dezvăluit că Jackalul și-a înscenat arestarea, fiind încă în libertate, și că el a creeat păianjenul care le-a dat lui Peter și Miles puterile, dorind să creeze o întreagă armată de oameni-păianjeni. El transformă aproape întreaga populație a orașului în oameni-păianjeni mutanți, dar este oprit de către Omul Păianjen și aliații săi.
Otto Octavius / Doctorul Caracatiță - un fost profesor de la Liceul Horizon care în urma unui accident a fost fuzionat cu cele patru tentacule mecanice ale sale. Omul Păianjen a încercat să-l învețe să fie erou, dar a fost în schimb recrutat de către Norman Osborn la Academia Osborn. Totuși, Doctorul Caracatiță îl trădează  rapid pe Norman și devine un răufăcător, formând împreună cu ceilalți recruți ai lui Norman, pe care îi controlează mental, Cei Cinci Ticăloși. Aceștia sunt în cele din urmă opriți de către Omul Păianjen și Spiriduș la finalul sezonului 1.

Episoade

Referințe și note

Legături externe

Omul Păianjen
Seriale de televiziune din 2017
Seriale de animație
Seriale de televiziune americane

Marvel Omul Păianjen


Suzanápolis es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza en la mesorregión de Araçatuba y microrregión de Andradina. Se localiza, a una latitud 20°30'05" sur y a una longitud 51°01'29" oeste, estando a una altitud de 350 metros. Su población estimada, en 2006, era de 2.903 habitantes. En enero de 2007 contaba con 2.533 electores.

Clima
El clima de Suzanápolis puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Hidrografía
 Río São José

Carreteras
 SP-595
 SP-310

Administración
 Prefecto: Antônio Alcino Vidoti (2009/2012)
 Viceprefecto: Valter Crusca
 Presidente de la cámara: Osmar Mendanha Días (2011/2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Suzanápolis


Criptocomunismul este un termen utilizat în descrierea indivizilor sau organizațiilor care adoptă sau susțin valorile ideologiei comuniste, însă nu își fac agenda publică de frica persecuției sau sinuciderii politice. Conform Merriam-Webster, un criptocomunist reprezintă un individ care simpatizează ideile comuniste sau este în secret membru al Partidului Comunist. Criptobolșevism este sinom și afirmă simpatia față de bolșevism.

În Statele Unite, etichetele de criptocomunist și criptofascist sunt deseori aplicate cu sens peiorativ de către oponenții politici, implicând faptul că oricine susține o politică particulară trebuie să fie în secret extremist.

Referințe

Vezi și
 Criptofascism
 Lista lui Orwell
 Criptocreștinism
 Criptoanarhism
 Criptoiudaism

Comunism
Peiorative

Criptocomunism


The following is a list of the winners of the World Women's Curling Championships since the inception of the championships in 1979.

Medallists

All-time medal table
As of 2023 World Championships

Performance timeline

See also
List of World Men's Curling Champions
List of World Mixed Doubles Curling Champions
List of Olympic medalists in curling
List of Paralympic medalists in wheelchair curling

Notes
Bronze medals were only awarded from 1985. Table shows third-place finishers before then.
1989–1994: Two bronze medals were awarded.

References

World Curling champions
Curling-related lists
World champions
Curling

de:Curling-Weltmeisterschaft#Weltmeisterschaften der Damen

List of World Women's Curling Champions


Der Japanische Fischotter (Lutra nippon) ist eine ausgestorbene Art der Altweltotter innerhalb der Marder, dessen Artstatus angezweifelt wird. Er war historisch auf den japanischen Inseln verbreitet. 1979 wurde er letztmals auf der Insel Shikoku gesichtet. Seit 2012 gilt er offiziell als ausgestorben.

Merkmale
Der Japanische Fischotter entsprach in seinem Aussehen dem Eurasischen Otter. Die Kopf-Rumpf-Länge lag im Bereich von etwa 90 Zentimetern und entsprach der großer Individuen der asiatischen Unterarten des Eurasischen Otters bzw. war etwas größer. Der Schwanz war im Verhältnis zum Körper deutlich länger als beim Eurasischen Fischotter; beim Japanischen Fischotter entsprach er 60 bis 70 % der Körperlänge, beim Eurasischen Fischotter nur 53 bis 60 %. Weitere Unterschiede betreffen die Form des Rhinalium. Das Fell bestand aus kurzen Haaren, die Körperfärbung war dunkelbraun bis graubraun mit hellbraunen Anteilen. Die Bauchseite war hell mit weißen Haaren. Die Kehle und der vordere Nacken waren beige, die Haare im Bereich der Oberlippe fast weiß.

Die Artbeschreibung erfolgte vor allem auf der Basis des Schädels. Dieser ist kräftig gebaut mit einem vergleichsweise großen Gesichtsschädel und unterscheidet sich in der Lage einzelner Fenster wie des Foramen ovale sowie der Proportionen einzelner Schädelregionen zueinander vom Eurasischen Fischotter.

Verbreitung und Gefährdungsstatus
Der Japanische Otter war früher auf den japanischen Inseln wahrscheinlich weit verbreitet, gilt jedoch seit der Meiji-Zeit in weiten Teilen Japans als ausgestorben. Zwischen 1955 und 1959 wurde er letztmals auf Honshu, Kyushu und Hokkaido gesichtet. Der letzte sichere Nachweis war 1979 auf der Insel Shikoku, als ein totes Exemplar gefunden wurde. Eine Suche nach der Art in den 1990er-Jahren blieb ergebnislos. 2012 wurde der Japanische Fischotter durch das japanische Umweltministerium offiziell für ausgestorben erklärt.

Lebensweise
Über die Lebensweise des Japanischen Fischotters liegen keine Informationen vor. Es ist anzunehmen, dass sie sich von der des Eurasischen Fischotters nicht wesentlich unterschied.

Systematik
Der Status des Japanischen Otters als eigenständige Art ist umstritten. Er wurde 1989 von den japanischen Zoologen Imaizumi und Yoshiyuki (1989) vom Eurasischen Fischotter getrennt und als eigene Art beschrieben. Während zum Beispiel Wozencraft in Wilson and Reeder (2005) dieser Annahme folgt, wird bei der IUCN der Artstatus als unsicher dargestellt und der japanische Otter als Population des Eurasischen Otters beschrieben.

Unterstützt wurde der eigenständige Artstatus 1996 und 2019 durch molekularbiologische Vergleiche des mitochondrialen Gens für Cytochrom b, bei dem ein Unterschied von 3,6 % der betrachteten Nukleotide festgestellt wurde. Da dieser Unterschied größer ist als der des ebenfalls betrachteten Artenpaares aus Feuerwiesel (Mustela sibirica) und Japan-Wiesel (Mustela itatsi) sowie höher liegt als dem in einer Studie zur Phylogenie der Marder festgelegten Mindestunterschied in der entsprechenden DNA-Sequenz (Minimum 3,5 %), wurde der Artstatus für den Japanischen Otter erhärtet.

Literatur
 Yoshinori Imaizumi, Mizuko Yoshiyuki: Taxonomic status of the Japanese otter (Carnivora, Mustelidae), with a description of a new species. Bulletin of the National Science Museum. Series A, Zoology 15, 1989:S. 177–188. (Volltext)
 Tomohiko Suzuki, Hajime Yuasa, Yoshihiko Machida: Phylogenetic Position of the Japanese River Otter Lutra nippon Inferred from the Nucleotide Sequence of 224 bp of the Mitochondrial Cytochrome b Gene. Zoological Science 13(4), 1996: S. 621–626.

Einzelnachweise

Marder
Neuzeitlich ausgestorbenes Säugetier
Besonderes Naturdenkmal in Japan
Endemisches Säugetier Japans

Japanischer Fischotter


ستيفن واينبرغ  (3 مايو 1933 - 23 يوليو 2021)، فيزيائي نظري أمريكي، حائز على جائزة نوبل في الفيزياء لمساهماته في مجال توحيد القوة النووية الضعيفة والحقل الكهرومغناطيسي بين الجسيمات الأولية بالاشتراك مع محمد عبد السلام وشيلدون غلاشو.

شغل واينبرغ كرسي جوزي ريجينتال للعلوم في جامعة تكساس في أوستن، عندما كان عضوًا في قسمي الفيزياء والفلك هناك. نال العديد من الجوائز والتكريمات على أبحاثه حول الجسيمات الأولية وعلم الكونيات الفيزيائي وأهمها جائزة نوبل في الفيزياء عام 1979 والميدالية الوطنية للعلوم عام 1991، وفي عام 2004 حصل على وسام بنجامين فرانكلين من الجمعية الفلسفية الأمريكية، وأشيد به حينها باعتباره: (أعظم عالم فيزياء نظرية على قيد الحياة في العالم). انتخب عضوًا في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم والجمعية الملكية البريطانية، وعضوًا في الجمعية الفلسفية الأمريكية والأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم.

ظهرت مقالات وكتب واينبرغ حول مواضيع مختلفة من حين لآخر في قائمة نيويورك تايمز لأهم الكتب. عمل واينبرغ مستشارًا في الوكالة الأمريكية للحد من التسلح ونزع السلاح، ورئيسًا للجمعية الفلسفية لتكساس، وعضوًا في مجلس محرري مجلة ديدالوس، ومجلس العلماء بمكتبة الكونغرس، ومجموعة جونسون لمستشاري الدفاع، والعديد من المجالس واللجان الأخرى.

حياته المبكرة
ولد ستيفن واينبرغ عام 1933 في مدينة نيويورك، وكان والداه مهاجرين يهوديين. تخرج من مدرسة برونكس الثانوية للعلوم في عام 1950،  وكان في نفس الصف مع شيلدون غلاشو الذي نال بفضل بحث مستقل جائزة نوبل في الفيزياء بالمشاركة مع واينبرغ في عام 1979.

حصل واينبرغ على درجة البكالوريوس من جامعة كورنيل في عام 1954، ثم انتقل إلى معهد نيلز بور في كوبنهاغن وهناك بدأ دراساته وأبحاثه، وبعد عام واحد انتقل إلى جامعة برينستون حيث حصل على درجة الدكتوراه. نال واينبرغ درجة الدكتوراه في الفيزياء في عام 1957، وكانت أطروحته بعنوان (دور التفاعلات القوية في عمليات الانحلال) تحت إشراف سام تريمان.

مسيرته الوظيفية والبحثية
عمل واينبرغ كباحث ما بعد الدكتوراه في جامعة كولومبيا (1957-1959) وجامعة كاليفورنيا، بيركلي (1959)، ثم رُقي إلى عضو هيئة تدريسية في بيركلي (1960-1966)، وأجرى هناك أبحاثًا في مجموعة متنوعة من موضوعات فيزياء الجسيمات، مثل السلوك عالي الطاقة لنظرية المجال الكمي، وأبحاث كسر التناظر، وفوتونات الأشعة تحت الحمراء، والجاذبية الكمومية، وخلال هذه الفترة أيضًا طور نهجًا لنظرية المجال الكمومي وصفها في الفصول الأولى من كتابه (نظرية الحقول الكمية)، وبدأ في كتابة كتابه المدرسي (الجاذبية وعلم الكونيات).

غادر واينبرغ جامعة بيركلي في عام 1966، وقبل منصب محاضر في جامعة هارفارد، وفي عام 1967 أصبح أستاذًا زائرًا في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا، واقترح في ذلك العام في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا نموذجه لتوحيد القوى الكهرومغناطيسية والقوى النووية الضعيفة، وكان من بين تطبيقاتها الأساسية التنبؤ بوجود بوزون هيغز. يشبه نموذج واينبرغ النموذج الذي اقترحه غلاشو في عام 1961، وتضمن كلا النموذجين آلية تفاعل القوى الضعيفة التي كانت غير معروفة في ذلك الوقت. تعدُّ الورقة العلمية التي قدمها واينبرغ وشرح فيها هذه النظرية واحدة من أكثر الأعمال التي استُشهد بها على الإطلاق في فيزياء الطاقة العالية، وبعد عمله الأساسي في عام 1967 حول توحيد التفاعلات الضعيفة والكهرومغناطيسية، تابع ستيفن واينبرغ عمله في العديد من جوانب فيزياء الجسيمات ونظرية المجال الكمومي والجاذبية والأوتار الفائقة وعلم الكونيات. ساهم العديد من العلماء في السنوات التي تلت عام 1967 في تطوير النموذج القياسي الكامل لنظرية الجسيمات الأولية، وأهمها توحيد التفاعلات الكهرومغناطيسية والقوى النووية الضعيفة من خلال مساهمات واينبرغ ومحمد عبد السلام وشيلدون غلاشو، وفي عام 1973 اقترح واينبرغ تعديل النموذج القياسي الذي لا يتطرق لذكر بوزون هيغز الأساسي في هذا النموذج. اقترح واينبرغ نظرية عُرفت لاحقًا باسم تكنيكولور في سبعينيات القرن الماضي، والتي من خلالها فسَّر سير تفاعلات القوى النووية القوية.

أصبح واينبرغ أستاذًا للفيزياء في جامعة هارفارد في عام 1973، وفي عام 1979 كان رائد وجهة النظر الحديثة حول إعادة صياغة نظرية المجال الكمي والتي تعتبر جميع نظريات المجال الكمي كنظريات مجال فعالة، وقد غيَّرت وجهة نظر العمل السابق (بما في ذلك عمله في ورقته البحثية عام 1967) بأن نظرية المجال الكمومي المعقول يجب أن تكون قابلة لإعادة التعديل. سمح هذا النهج بتطوير نظرية فعالة للجاذبية الكمية، وهو موضوع ذو أهمية كبيرة في البحث العلمي الحالي في مجال الفيزياء.

وقع الاكتشاف التجريبي لبوزون هيغز في عام 1978 بعد حوالي ست سنوات من الاكتشاف التجريبي للتيارات المحايدة. حصل واينبرغ على إثر ذلك على جائزة نوبل في الفيزياء مع شيلدون غلاشو ومحمد عبد السلام اللذين اقترحا بشكل مستقل نظرية توحيد المجال الكهرومغناطيسي مع القوى النووية الضعيفة على أساس كسر التناظر التلقائي.

انتقل واينبرغ إلى جامعة تكساس في أوستن في عام 1982 كرئيس مجلس إدارة مؤسسة جاك غوزي ويلش في مجال العلوم وأسس المجموعة النظرية في قسم الفيزياء هناك. وأصبح ستيفن واينبرغ من بين أكثر العلماء تأثيرًا على مؤشرات البحث، مثل مؤشر إتش ومؤشر الإبداع.

مساهمات أخرى
كان ستيفن واينبرغ متحدثًا رسميًا باسم العلم إلى جانب أبحاثه العلمية، إذ أدلى بشهادته أمام الكونغرس لدعم مصادم الهيدرونات فائق التوصيل، وكتب مقالات لمجلة نيويورك ريفيو أوف بوكس، وألقى محاضرات مختلفة حول أهداف العلم ومعناه. تجمع كتب واينبرغ في العلوم الموجهة للجمهور بين الترويج العلمي النموذجي وبين ما يمكن اعتباره دعمًا لفلسفة العلم والإلحاد، وعلى الرغم من أنه كان لا يزال يدرس الفيزياء، إلا أنه في السنوات التالية توجه نحو تاريخ العلوم، وهي الجهود التي بلغت ذروتها في كتابه (اكتشاف العلوم الحديثة) لكن هذا الكتب تلقى مراجعات سلبية وانتقادات عديدة، خصوصًا في صحيفة وول ستريت جورنال على يد ستيفن شابين، رد واينبرغ على الانتقادات وحدث نقاش مطول مع شابين.

حياته الشخصية
تزوج واينبرغ من لويز واينبرغ في عام 1954، وأنجبا ابنة واحدة تدعى إليزابيث. توفي واينبرغ في 23 يوليو 2021 في مستشفى في أوستن، تكساس عن عمر يناهز 88 عامًا.

السياسة
عرَّف واينبرغ نفسه بأنه ليبرالي، وكان معروفًا أيضًا بدعمه لإسرائيل، والتي وصفها بأنها أكثر دولة أهمية في الحرب بين الديمقراطيات الليبرالية والديانة الإسلامية، وكتب مقالًا في عام 1997 بعنوان (الصهيونية وخصومها) لشرح وجهات نظره حول هذه المسألة، وفي عام 2000 ألغى واينبرغ رحلاته التعليمية إلى جامعات المملكة المتحدة بسبب المقاطعات البريطانية لإسرائيل، وأوضح في هذا السياق:

بالنظر إلى تاريخ الهجمات على إسرائيل والقمع والعدوانية التي تعرضت لها من دول أخرى في الشرق الأوسط وأماكن أخرى حول العالم، فإن مقاطعة إسرائيل تشير إلى عمى أخلاقي يصعب إيجاد أي تفسير له غير معاداة السامية.

كان واينبرغ ملحدًا، وصرَّح عندما دافع عن نظرية الانفجار العظيم أن هذه النظرية تبدو من الناحية الفلسفية أكثر النظريات جاذبية لأنها الأقل تشابهًا مع الوصف الوارد في سفر التكوين.

انظر أيضًا
 لائحة اليهود الحاصلين على جائزة نوبل.

مراجع

روابط خارجية

ملحدون أمريكيون يهود
أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أساتذة معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء جايسون
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون صهاينة
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
خريجو ثانوية البرونكس للعلوم
خريجو جامعة برنستون
خريجو جامعة كورنيل
خريجو جامعة كولومبيا
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
زملاء لجنة التحقق من الشك
علماء أمريكيون يهود
علماء كونيات
علماء من مدينة نيويورك
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون نظريون
فيزيائيون يهود
مشككون أمريكيون
ملحدون أمريكيون
ملحدون في القرن 20
ملحدون في القرن 21
ملحدون يهود
مواليد 1933
مواليد في نيويورك
موظفو جامعة هارفارد
ناشطو إلحاد أمريكيون
نقاد الأديان
أعضاء هيئة تدريس جامعة تكساس في أوستن
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
يهود حازوا جائزة نوبل

ستيفن واينبرج


The Alay or Alai Range (; ) is a mountain range that extends from the Tien Shan mountain range in Kyrgyzstan west into Tajikistan. It is part of the Pamir-Alay mountain system. The range runs approximately east to west. Its highest summit is Pik Tandykul (), reaching 5544 m. It forms the southern border of the Fergana Valley, and in the south it falls steeply to the Alay Valley. The southern slopes of the range drain into the Kyzylsuu or Vakhsh River, a tributary of the Amu Darya. The streams that drain the northern slopes of the range are tributaries of the Syr Darya, and empty into the Fergana Valley to the north of the range. , , is also a well-known summit.  European route E007: Tashkent – Kokand – Andijan – Osh – Irkeshtam crosses the range by the Taldyk Pass. The range is also traversed by Pamir highway.

Some imprecise sources seem to use the term for the whole southern curve of the Tian Shan corresponding to the southern border of Kyrgyzstan, to up north until the perpendicular extension known as Fergana Range, but strictly speaking the Alay Mountains are strictly north of Alay Valley, while confusingly, Trans-Alay Range of Pamir Mountains lies to the south of that valley, as well as Turkestan Range and Zarafshan Range at far southwest. Pamir-Alay is collective term for many systems above, but not including any of the Pamirs.

See also

 Mount Imeon
 Trans-Alay Range

References

Mountain ranges of Tajikistan
Mountain ranges of Kyrgyzstan

Alay Range


An Quesnelia morreniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Quesnelia morreniana in nahilalakip ha genus nga Quesnelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Quesnelia

Quesnelia morreniana


El Circuito Camps fue una red constituida por 29 centros clandestinos de detención que funcionaron en la jurisdicción de la Policía de la Provincia de Buenos Aires durante el clímax del terrorismo de Estado en la Argentina, bajo la última dictadura argentina (autodenominada «Proceso de Reorganización Nacional»). Su nombre deriva del nombre del general de brigada Ramón Juan Alberto Camps, jefe de esa fuerza policial durante esos años.

Juicio de 2011 y 2012

Referencias

Centros clandestinos de detención en Argentina
Historia de la provincia de Buenos Aires

Circuito Camps


Theophilus Howard, 2. Earl of Suffolk KG (getauft 13. August 1584; † 3. Juni 1640 im Suffolk House, London), war ein englischer Adliger und Politiker.

Leben
Theophilus Howard war der älteste Sohn des Thomas Howard, 1. Earl of Suffolk, aus dessen zweiter Ehe mit Katherine Knyvett. Sein Vater war von 1603 bis 1614 Lord Chamberlain und von 1614 bis 1618 Lord Treasurer. Theophilus wurde am 13. August 1584 in Saffron Walden in Essex getauft. Er studierte ab 1598 am Magdalen College der Universität Cambridge. Von 1603 bis 1605 unternahm er eine Grand Tour nach Frankreich, Italien und Lothringen. Als Heir apparent seine Vaters führte er ab 1603 den Höflichkeitstitel Lord Howard de Walden. 1605 wurde er Master of Arts und 1606 an Gray's Inn zugelassen.

Die Stellung seines Vaters am Hof Jakobs I. sicherte ihm eine Karriere als Höfling. 1605 wurde er Lieutenant der königlichen Leibwache der Gentlemen Pensioners und erhielt das Verwaltungsamt eines Joint Steward mehrerer königlicher Anwesen in Wales. Zusammen mit anderen Höflingen interessierte er sich für die Kolonisation; 1609 wurde er Ratsmitglied der Virginia Company und 1612 war er Gründungsmitglied der North-West Passage Company. Am 4. November 1605 wurde er als Abgeordneter für das Borough Maldon in Essex ins englische House of Commons gewählt. Am 8. Februar 1610 wurde ihm durch Writ of Acceleration vorzeitig der nachgeordnete Titel seines Vaters als 2. Baron Howard de Walden übertragen. Er wurde dadurch Mitglied des House of Lords und schied dazu aus dem House of Commons aus. Im selben Jahr nahm er als Kriegsfreiwilliger auf niederländischer Seite an der Belagerung von Jülich teil. 1611 wurde er Keeper von Greenwich Castle und im Juli 1614 wurde er zum Captain der Gentlemen Pensioners befördert.

Nachdem er im März 1612 Lady Elizabeth Home (um 1599–1633), Tochter des in der Grenzregion nach Schottland einflussreichen George Home, 1. Earl of Dunbar, geheiratet hatte, erhielt er das auch Amt eines (Joint) Lord Lieutenant der nordenglischen Counties Cumberland, Westmorland und Northumberland, das er bis 1639 innehatte. 1618 war er einer der Unterzeichner der Petition an König Jakob, die Einführung der neuen Adelswürde des Baronets bedauerte.

Als sein Vater 1619 unter dem Vorwurf der Korruption aller öffentlicher Ämter enthoben wurde, wurde auch Theophilus im Dezember 1619 sein Posten als Captain der Gentlemen Pensioners entzogen. Dank dem Einfluss seines persönlichen Freundes, dem führenden Minister George Villiers, 1. Duke of Buckingham, erhielt er den Posten im selben Monat zurück.

Beim Tod seines Vaters erbte er 1626 dessen Titel als 2. Earl of Suffolk. Im selben Jahr erhielt das Amt eines (Joint) Lord Lieutenant der Counties Suffolk, Cambridgeshire und Dorset und wurde am 12. November 1626 ins Privy Council aufgenommen. In seiner Funktion als Lord Lieutenant der zahlreichen Counties unterstützte er energisch die Politik des Königs, der Bevölkerung "freiwillige" Sonderabgaben (Benevolences) abzunötigen, für die der König im Gegensatz zu regulären Steuern keine Zustimmung des Parlaments benötigte. 1627 wurde er auch zum High-Steward von Ipswich in Suffolk ernannt und am 24. April 1627 als Knight Companion in den Hosenbandorden aufgenommen. Im Juli 1628 legte der Duke of Buckingham das Amt des Lord Warden of the Cinque Ports nieder, um es Howard zu überlassen, der zudem zum Constable von Dover Castle ernannt wurde.

Mit der Ermordung des Duke of Buckingham im August 1628 verlor er einen wichtigen Freund und Unterstützer und geriet aufgrund seines kostspieligen Lebenswandels trotz seiner zahlreichen lukrativen Ämter in der Folgezeit in finanzielle Schwierigkeiten. 1635 gab er seine Ämter bei Hofe, insbesondere seinen Kommandoposten bei den Gentlemen Pensioners, auf. 1636 bat er den König erfolglos um den Erlass seiner Schulden gegenüber der Krone. Da er nicht in der Lage war, das riesige Anwesen seines Vaters, Audley End House, instand zu halten, zog er sich auf ein anderes Familienanwesen, Lulworth Castle in Dorset, zurück, wo er seine Zeit seinem Garten widmete. Seine Hoffnungen, nach dem Tod seiner ersten Frau im Jahr 1633 eine reiche Erbin zu heiraten, waren vergeblich, und er war gezwungen, Land im Wert von mehr als 36.000 £ zu verkaufen, um den Ruin zu verhindern. Der Bedarf des Königs an einem aktiven Lord Lieutenant in den nördlichen Counties inmitten der schottischen Krise führte dazu, dass er 1639 sein entsprechendes Amt in Cumberland, Westmorland und Northumberland niederlegte. Seine letzte politische Ernennung erfolgte im März 1639 als Regentschaftskommissar, obgleich er wegen schlechter Gesundheit in diesem Amt wohl wenig aktiv war.

Er starb am 3. Juni 1640 im Alter von 55 Jahren im Suffolk House in London und wurde eine Woche später wurde er in Saffron Walden begraben. Seine Adelstitel fielen an seinen Sohn James als 3. Earl.

Nachkommen
Aus seiner Ehe mit Lady Elisabeth Home (um 1599–1633) gingen zehn Kinder hervor:
 James Howard, 3. Earl of Suffolk (1620–1689);
 Hon. Thomas Howard (1621–1681);
 Lady Katherine Howard († 1650), ⚭ (1) 1638 Lord George Stewart, 9. Seigneur d'Aubigny (⚔ 1642), ⚭ (2) 1648 James Livingston, 1. Earl of Newburgh;
 Lady Elizabeth Howard († 1705), ⚭ 1642 Algernon Percy, 10. Earl of Northumberland;
 Lady Margaret Howard (1623–1689), ⚭ 1641 Roger Boyle, 1. Earl of Orrery;
 George Howard, 4. Earl of Suffolk (1625–1691);
 Henry Howard, 5. Earl of Suffolk (1627–1709);
 Lady Anne Howard, ⚭ Thomas Walsingham;
 Lady Frances Howard (um 1633–1677), ⚭ Sir Edward Villiers (1620–1689);
 Hon. Sir Robert Howard.

Literatur
 George Edward Cokayne, G. H. White: The Complete Peerage. Band XII/I, 2. Ausgabe. Sutton, Gloucester 1982, ISBN 0-904387-82-8.
 Charles Mosley (Hrsg.): Burke's Peerage, Baronetage & Knightage. Band III, 107th Edition. Wilmington, Delaware 2003, ISBN 0-9711966-2-1, S. 3814–3817.
 .
 Andrew Thrush: HOWARD, Theophilus, Lord Howard de Walden (1584–1640), of Audley End, Essex and Suffolk House, The Strand, Westminster. In: Andrew Thrush, John P. Ferris (Hrsg.): The History of Parliament. The House of Commons 1604–1629. Cambridge University Press, Cambridge 2010 (historyofparliamentonline.org).

Weblinks

Einzelnachweise

Earl of Suffolk
Baron Howard de Walden
Ritter des Hosenbandordens
Abgeordneter des House of Commons (England)
Mitglied des House of Lords
Politiker (England)
Politiker (17. Jahrhundert)
Lord Warden of the Cinque Ports
Theophilus, 02 Earl Of Suffolk
Engländer
Geboren 1584
Gestorben 1640
Mann

Theophilus Howard, 2. Earl of Suffolk


Barun Velimir Turković (?, 1894. – Zagreb, 22. kolovoza 1939.), bio je hrvatski bankar i plemić iz obitelji Turković Kutjevski.

Životopis
Turković je treći i najmlađi sin kutjevskog baruna Petra Dragana, predsjednika Zagrebačke pivovare i Hrvatske eskomptne banke te kasnije i velikog župana Zagrebačke županije.

S dvojicom starije braće Vladimirom i Davorinom, početkom 1919. godine u Zagrebu osnovao je Bankarsku radnju braća Turković koja je dvije godine kasnije pretvorena u dioničko društvo s kapitalom od 5 milijuna kruna. Kasnije je kapital u nekoliko navrata povišen na 10 milijuna dinara. Godine 1922. Banka je stupila u interesnu zajednicu s Prvom hrvatskom štedionicom, koja je početkom 1935. posjedovala 25% dionica, dok je londonska tvrtka Banac imala 15%, a braći Turković preostalo je 60% dionica. Banka se bavila redovnim bankarskim poslovima i financijskim operacijama obitelji Turković. Osim toga obavljala je prodaju automobila, motocikala i bicikala iz belgijske tvornice Fabrique Nationale de Herstal. Turković je dugi niz godina bio član ravnateljstva banke.

Izvori

Turkovići Kutjevski
Hrvatski baruni
Hrvatski bankari

Velimir Turković


Buntingford es una parroquia civil y un villa del distrito de East Hertfordshire, en el condado de Hertfordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Buntingford tiene una superficie de 5,93 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Buntingford tenía 4820 habitantes (48,92% varones, 51,08% mujeres) y una densidad de población de 812,82 hab/km². El 21,93% eran menores de 16 años, el 72,24% tenían entre 16 y 74, y el 5,83% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,24 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22% estaban solteros, el 63,14% casados, y el 14,86% divorciados o viudos.

El 96,12% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,54% de la población, mientras que el 2,34% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,3% eran blancos, el 0,68% mestizos, el 0,71% asiáticos, el 0,08% negros, el 0,15% chinos, y el 0,08% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 75,77%, el budismo por el 0,12%, el hinduismo por el 0,21%, el judaísmo por el 0,19%, el islam por el 0,33%, el sijismo por el 0,1%, y cualquier otra religión por el 0,25%. El 15,73% no eran religiosos y el 7,3% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 1886 hogares con residentes, 31 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial del Ayuntamiento de Buntingford (en inglés).

Localidades de Hertfordshire
Parroquias civiles de Hertfordshire

Buntingford


La Coupe des Pays-Bas de football 1948-1949, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas.

Finale
La finale se joue le 11 juin 1949 au  Sportpark Aalsterweg à Eindhoven. Le Quick Nimègue bat le  2 à 1 aux tirs au but. À la fin du temps règlementaire les deux équipes sont à égalité 1 à 1, on ne joue pas de prolongation. Le Quick Nimègue remporte son premier titre.

Notes et références

1948-1949
Pays-Bas
1948 aux Pays-Bas
1949 aux Pays-Bas


The Zeno brothers, Nicolò (c. 1326 – c. 1402) and Antonio (died c. 1403), were Italian noblemen from the Republic of Venice who lived during the 14th century. They came to prominence in 1558, when their descendant, Nicolò Zeno the Younger, published a map and a series of letters purporting to describe an exploration made by the brothers of the north Atlantic and Arctic waters in the 1390s. The younger Nicolò claimed the documents were discovered in a storeroom of his family home.

Widely accepted at the time of publication, the map was incorporated into the works of leading cartographers, including Gerardus Mercator. Modern historians and geographers have disputed the veracity of the map and the described voyages, with some accusing the younger Zeno of forgery.

Nicolò and Antonio were brothers of the Venetian naval hero Carlo Zeno. The Zeno family was an established part of the aristocracy of Venice and held the franchise for transportation between Venice and the Holy Land during the Crusades. According to the younger Zeno, the map and letters date from around the year 1400 and describe a long voyage made by the Zeno brothers in the 1390s under the direction of a prince named Zichmni. Supporters of a legend involving the contemporaneous Scottish nobleman Henry Sinclair, Earl of Orkney suggest that Zichmni is a mistranscription of d'Orkney. The voyage supposedly traversed the North Atlantic and, according to some interpretations, reached North America nearly a century before the voyages of Christopher Columbus.

Alleged voyage
Nicolò and Antonio are notable for a number of letters and a map (the so-called "Zeno map") published in the year 1558 by one of their descendants, also named Nicolò Zeno. This descendant was a historian who has published other works on the history of Venice. The letters, allegedly written by the brothers around 1400, describe a voyage of exploration that they say they undertook throughout the North Atlantic (and, by some interpretations, to North America) under the command of a prince named Zichmni (whom some have identified as Henry Sinclair). Some commentators have suggested that a descendant, William Sinclair (c. 1404 – c. 1484), the builder of Rosslyn Chapel, had knowledge of Henry Sinclair's involvement with the Zeno brothers and had decorated the interior of the chapel with carvings of plants discovered during the voyage. This claim of "proof" that the voyage took place has been discredited.

The letters and accompanying map are controversial and are regarded by at least one historian as a hoax, perpetrated either by the Zeno brothers themselves or by their descendant who wrote a narrative which he said was based on what was left of letters that he had torn up as a boy. In 1989, Italian scholar Giorgio Padoan published a study suggesting that there is some authenticity in their travels and that Nicolò is not to be found in any document between the years 1396–1400 (so he could have been at least in Iceland), while Andrea Di Robilant has written a book on this possibility.

The letters
The letters are divided into two parts. The first set contains letters from Nicolò to Antonio. The second consists of letters from Antonio to their brother Carlo.

The first letters (from Nicolò to Antonio) tell how Nicolò set off in 1380 on a voyage from Venice to England and Flanders. Evidence exists that such a voyage took place, and that Nicolò returned to Venice around 1385.

In the letters, Nicolò describes being stranded on an island between Great Britain and Iceland called Frislanda, which is described as being larger in size than Ireland. By chance Nicolò is rescued by Zichmni, who is described as a prince who owned some islands called Porlanda off the southern coast of Frislanda, and who ruled the duchy of Sorant, or Sorand, southeast of Frislanda. It has been suggested that Frislanda is in fact a stand-in for the Faroe Islands, with individual islands mistakenly merged into a single landmass by Nicolò the younger, although Frisland and the Faroe Islands appear together on several maps, many hundreds of miles apart.

Nicolò invites Antonio to come to Frislanda with him, which he does, staying for fourteen years. Under Zichmni's direction, Antonio attacks "Estlanda" (ostensibly the Shetland Islands, as indicated by similarities between placenames mentioned in the letters). Zichmni then attempts to attack Iceland. After finding it too well-defended, he attacks seven islands along its eastern side: Bres, Talas, Broas, Iscant, Trans, Mimant, and Damberc. All of these islands are fictitious. An alternative interpretation finds that in transcribing the letters the Zeno brothers' descendant mistook a reference to "Estlanda" for "Islanda" or Iceland, thus accounting for both the presence of those superfluous islands off Iceland and the mysterious absence of an equal number of islands off of the Shetland Islands. Further evidence in support of this claim is the similarity of placenames in the Zenos' "Islanda" to placenames in modern‐day Shetland, for instance the island of Bressay for "Bres", and Danaberg sound near Lerwick for "Damberc".

Zichmni then builds a fort on Bres and leaves Nicolò in charge of it. Nicolò makes a voyage to Greenland and finds a monastery with central heating. According to the alternative interpretation cited above, in which the travellers had yet to leave Estlanda, the subsequent destination is in fact Iceland, explaining the presence of geothermal heating and other observations.

Zichmni receives word that a group of lost fishermen from Frislanda have returned after an absence of over twenty-five years. The fishermen describe making landfall in the far west in unknown countries called Estotiland and Drogeo. They claim to have encountered strange animals as well as cannibals, from whom they escaped only after teaching the cannibals how to fish. Inspired by the tales of the fishermen, Zichmni undertakes a voyage to the west with Antonio in charge of his fleet. To the west of Frislanda (see the Zeno map), they encounter a large island called Icaria, which does not exist.

According to the letters, the inhabitants of Icaria greet them before they can make landfall. Only one person among the Icarians is able to speak a language that Zichmni understands. The inhabitants state that visitors to the island are not welcome and that they will defend the island to the last man if need be. Zichmni sails along the island looking for a place to make landfall, but the inhabitants chase him and Zichmni abandons the effort.

Sailing west, they make landfall at a promontory called Trin on the southern tip of "Engrouelanda". Zichmni likes the climate and the soil, but his crew find it inhospitable. The sailors return home with Antonio, while Zichmni stays on to explore the area and build a town.

The map

Phantom islands

Estotiland
"Estotiland" appears on the Zeno map ostensibly on the western side of the Atlantic Ocean, in the approximate location of what is now known to be Labrador, on the northeast coast of North America. Estotiland is listed along with Eden and Arcadia under the heading "utopia, paradise, heaven, heaven on earth" in Roget's International Thesaurus. It is one of the sources for the Russian "Estoty", featured in Vladimir Nabokov's Ada.

Frisland

"Frisland" appeared on virtually all maps of the North Atlantic from the 1560s to the 1660s. It is not to be confused with the similarly named Friesland in the Netherlands, nor the two Frieslands (East and North) in Germany. The placename originally referred to Iceland ("Freezeland"), but after the Zeno map placed it as an entirely separate island south (or occasionally southwest) of Iceland, it appeared that way on maps for the next 100 years.

Other islands
"Islanda" is clearly Iceland. "Estland" is presumed to be Shetland, with various placenames recognisable as belonging to that island group. It has been tentatively suggested that "Podalida" is a corruption of Pomona, a historical name for Mainland, Orkney. "Icaria", or "Caria" if the initial "I" means "Island", has been suggested as a misplaced Kerry or Kilda, but may simply be an invention of the mapmaker. "Neome" has been identified as Fair Isle or Foula.

Controversy and criticism
The account of the voyages given by the younger Nicolò continues to attract debate. Some of the islands the Zeno brothers allegedly visited either conflate existing locations or do not exist at all. Research has shown that the Zeno brothers were occupied elsewhere when they were supposedly doing their exploring. Contemporary Venetian court documents place Nicolò as undergoing trial for embezzlement in 1394 for his actions as military governor of Modone and Corone in Greece from 1390–1392.  He wrote his last will and testament in Venice in 1400, many years after his alleged death in Frislanda around 1394. There is disagreement about the brothers' whereabouts at the time of the supposed voyages, with some readings of archival records placing the brothers in Venice at that time. Andrea di Robilant suggests this interpretation is in error.

According to The Dictionary of Canadian Biography Online, "the Zeno affair remains one of the most preposterous and at the same time one of the most successful fabrications in the history of exploration." Herbert Wrigley Wilson described and analysed the story at length in The Royal Navy, a History from the Earliest Times to the Present, and was sceptical about its veracity, noting "At the date when the work was published Venice was extremely eager to claim for herself some share in the credit of Columbus's discoveries as against her old rival Genoa, from whom Columbus had sprung." Di Robilant disagrees, stating that the younger Nicolò was "a first-class muddler, not a fablemonger", whose inaccuracy was the result of second-hand retelling that still contains much of the truth of his forebears' voyages.

Modern views
Most historians regard the map and accompanying narrative as a hoax, perpetrated by the younger Zeno to make a retroactive claim for Venice as having discovered the New World before Christopher Columbus.

The evidence against the authenticity of the map is based largely on the appearance of many phantom islands in the North Atlantic and off the coast of Iceland. One of these non-existent islands was Frisland, where the Zeno brothers allegedly spent some time.

Current scholarship regards the map as being based on existing maps of the 16th century, in particular:

The Olaus Magnus map of the North, the Carta marina
The Caerte van Oostland of Cornelis Anthoniszoon
Claudius Clavus-type maps of the North

Footnotes

Sources
 Cooper, Robert L. D. (Ed.) The Voyages of the Venetian Brothers Nicolo & Antonion Zeno to the Northern Seas in the XIVth Century. Masonic Publishing Co. 2004. .
 Di Robilant, Andrea. Irresistible North: From Venice to Greenland on the Trail of the Zen Brothers. Publisher Alfred A. Knopf. New York, 2011

 Smith, Brian.  Earl Henry Sinclair's fictitious trip to America.  New Orkney Antiquarian Journal, vol 2., 2002

Further reading
 Cooper, Robert L. D. (Ed.) The Voyages of the Venetian Brothers Nicolo & Antonio Zeno to the Northern Seas in the XIVth Century. Masonic Publishing Co. 2004. .

External links
The Voyages of the Venetian Brothers, Nicolò and Antonio Zeno, to the Northern Seas in the XIVth Century, comprising the latest known Accounts of the Lost Colony of Greenland; and of the Northmen in America before Columbus. Translated and Edited, with Notes and an Introduction, by Richard Henry Major, Hakluyt Society, 1st ser., London 1873. Pages ciii, 64 + 4 maps.
Earl Henry Sinclair's fictitious trip to America by Brian Smith, First published in New Orkney Antiquarian Journal, vol. 2, 2002
"Early Italian Images of America" by Scaglione, Aldo

14th-century births
Explorers from the Republic of Venice
Pre-Columbian trans-oceanic contact
House of Zeno
15th-century deaths
14th-century Venetian people

Voyage of the Zeno brothers


Culturescapes (Eigenschreibweise: CULTURESCAPES) ist ein spartenübergreifendes, alle zwei Jahre in Basel stattfindendes Kulturfestival, bei dem jeweils die Kulturlandschaft eines anderen Landes oder einer Region vorgestellt wird. Im Jahr 2002 gegründet, wurden zunächst vor allem osteuropäische Länder vorgestellt. Mit Ausgaben, die der Türkei, Aserbaidschan, der Volksrepublik China und Israel gewidmet waren, wurden in den letzten Jahren Schritte darüber hinaus gemacht. Mit Moskau 2012 stellte Culturescapes zum ersten Mal die kulturelle Topografie einer Stadt in den Fokus des Festivals. Die Ausgabe Balkan 2013 beleuchtete nicht nur ein Land, sondern eine ganze Kulturregion. 2015 wurde der Inselstaat Island vorgestellt. Gleichzeitig wurde auch verkündet, dass das Festival zukünftig im Biennale-Rhythmus stattfinden wird. Die folgenden Ausgaben fanden 2017 mit dem Fokus auf Griechenland und 2019 mit dem Fokus auf Polen statt.

2021 eröffnete Culturescapes eine neue Festivalreihe, die kritischen Zonen gewidmet ist, welche über die Grenzen von Nationalstaaten hinausgehen. Im Jahr 2021 widmete sich das Festival der Region Amazonas, 2023 wird der Sahara-Raum, 2025 die Himalaya-Region und 2027 werden die grossen Ozeane fokussiert.

Das Festival kooperiert mit bestehenden Kulturinstitutionen wie der Kaserne Basel oder dem Schauspielhaus Zürich, aber auch mit den offiziellen Vertretern sowohl der Schweiz, z. B. der DEZA, wie auch der jeweiligen Gastländer auf Regierungsniveau. Das Festival ist vielspartig, neben darstellenden Künsten wie Musik, Theater und Tanz werden auch Film, Bildende Kunst, Handwerk, Literatur, oder Neue Medien vorgestellt. In der Sparte Fokus werden in Zusammenarbeit mit Schweizer Bildungsinstitutionen wie der Universität Basel oder der Universität Zürich Gegenwartsthemen, die Populäre Kultur, sowie die Geschichte der jeweiligen Fokusregion thematisiert und diskutiert. Kontroverse Themen werden nicht ausgelassen, sodass es schon mehrfach zu Protesten und Auseinandersetzungen kam als etwa der Armenische Genozid oder Aspekte des Nahostkonfliktes thematisiert wurden oder aserbaidschanische Regimekritiker zu Wort kamen. Gründer und Kurator aller bisherigen Ausgaben ist der niederländische Kulturunternehmer Jurriaan Cooiman.

Idee und Perspektive
Die Ursprungsidee von Culturescapes war, Transformationsprozessen und deren Ausdruck im zeitgenössischen Kunstschaffen in den damals nahezu unbekannten Ländern des ehemaligen Ostblocks nachzuspüren. Nach und nach löste sich dieser Bezug auf und es geriet Neues in den Fokus: "Kultur-Landschaften" mit einer langen Tradition künstlerischer Vielfalt deren aktuelle Form durch eine spezielle Konstellation historischer, politischer, sozialer und wirtschaftlicher Spannungsfelder geprägt wird.

Festivalausgaben

Spielstätten (Auswahl)
 Aarau: Theater Tuchlaube
 Baden: Kurtheater
 Basel und Region: Atelier Mondial, Basler Marionettentheater, Basler Münster, Cartoonmuseum, Fondation Beyeler, Goetheanum, Gare du Nord, Haus für elektronische Künste, Kaserne, Kultkino Atelier, Kloster Schönthal (Langenbruck), Kunsthaus Baselland, Literaturhaus, Literaturfestival BuchBasel, Museum Tinguely, Museum der Kulturen, neues Kino, Neues Theater (Dornach), Offene Kirche Elisabethen, oslo 8, Philosophicum, RappazMuseum, SUD, Stadtkino, Theater Basel, Theater Roxy Birsfelden, the bird's eye jazz club, Universität Basel, Verein flatterschafft, Villa Incognito
 Bellinzona: Teatro Sociale, Sconfinare Festival.
 Bern: bee-flat im PROGR, Dampfzentrale, Kino Kunstmuseum, Kornhausforum, ONO, Punto Buchowski, Zentrum Paul Klee
 Chur: Theater
 Genf: BFM, Cinelux, Théatre du Grütli
 Lausanne: Les docks, Théâtre Vidy-Lausanne
 Lörrach: Burghof
 Luzern: Luzerner Theater, Südpol, Kultur- und Kongresszentrum Luzern. KleinTheater
 Olten: Tanz in Olten
 St. Gallen: Lokremise
 Scuol: Fondation NAIRS
 Solothurn: Schloss Waldegg
 Thun: Im Rathaus um 4
 Winterthur: Fotomuseum Winterthur, Coalmine, Marionettentheater im Waaghaus
 Zürich und Region: Schauspielhaus, Helmhaus, Kosmos, Karl der Grosse, Kino Riffraff, Literaturhaus, Theaterhaus Gessnerallee, Universität Zürich.

Rückspiele
Angefangen mit der Ausgabe Aserbaidschan kam es immer mehr auch zu Rückspielen in dem Schweizer Künstler in dem jeweiligen Fokusland auftraten. So gastierte die Basel Sinfonietta 2009 in Baku, 2011 kam es zu einer "Swiss Season" in Israel und 2012 gastierte das Symphonieorchester Basel in Moskau und St. Petersburg. Unter dem Namen "Swiss Culturescapes" wurde im Jahr 2013 aktuelles Schweizer Kunstschaffen in den acht Ländern des Westbalkans gezeigt. Unter anderem die Knabenkantorei Basel, der Musiker Nik Bärtsch mit seinem Projekt "Ronin" oder auch "Imitation of life" von Boris Nikitin. Christoph Marthalers "King Size" wurde mit grosser Begeisterung im International Theatre Festival, Sarajevo (MESS) sowie beim World Theatre Festival in Zagreb aufgenommen.

Resonanz und Kritik
Bei der Ausgabe Armenien kam es zu verschiedene Auseinandersetzungen bis auf höchste politische Ebene wegen Thematisierung des Armenischen Genozids. Auch weitere Ausgaben waren kontrovers wegen einzelner Themen das Gastland betreffend: so bei der Ausgabe Türkei kritische Artikel in der Festivalzeitung, sowie den Spielfilm "Gitmek", bei dem Festival zu Aserbaidschan die Rede- und Pressefreiheit und bei Israel, wie erwartet werden konnte, die Palästinenser-Frage, etliche Akteure in der Schweiz warben für einen kompletten Kulturboykott Israel gegenüber.

Trägerschaft und Patronat
Culturescapes wurde in den Anfangsjahren als Label des Vereins PASS (Performing Art ServiceS, Basel) betrieben, firmiert aber seit 2009 als selbständige Stiftung Culturescapes. Präsident ist Pius Knüsel, Direktor Jurriaan Cooiman. Die Schirmherrschaft übernahmen öfters die Staatspräsidenten der jeweiligen Gastländer zusammen mit einem Schweizer Bundesrat. 2008 Abdullah Gül, Türkischer Staatspräsident und Pascal Couchepin, 2010 Hu Jintao Staatspräsident der Volksrepublik China und Doris Leuthard, 2011 Micheline Calmy-Rey. Die Komponistin Sofia Gubaidulina, der Philosoph Hans Saner (1934–2017) sowie der Basler Regierungsrat Guy Morin und der Schriftsteller Iso Camartin gehören bzw. gehörten ebenfalls zum Patronat.

Literatur
 Culturescapes Aserbaidschan: Kultur, Geschichte und Politik zwischen Kaukasus und Kaspischem Meer. Christoph Merian Verlag, Basel 2009, ISBN 978-3-85616-488-1 (Online).
 Culturescapes China: Chinas Kulturszene ab 2000. Christoph Merian Verlag, Basel 2010, ISBN 978-3-85616-514-7. (Online)
 Culturescapes Israel: Kultur im Spannungsfeld des Nahen Ostens. Christoph Merian Verlag, Basel 2011, ISBN 978-3-85616-528-4. (Online)
 Culturescapes Moskau: Schauplatz der Inszenierungen. Christoph Merian Verlag, Basel 2012, ISBN 978-3-85616-572-7. (Online)
 Culturescapes Balkan: Kosovo 2.0 - Balkart. Christoph Merian Verlag, Basel 2013, ISBN 978-3-85616-626-7. (Online)
 Culturescapes Island: Zwischen Sagas und Pop. Christoph Merian Verlag, Basel 2015, ISBN 978-3-85616-676-2. (Online)
 Culturescapes Greece / Griechenland: Archaeology of the Future / Archäologie der Zukunft. Christoph Merian Verlag, Basel 2017, ISBN 978-3-85616-845-2.
 «ON THE EDGE»: Culturescapes Poland ISBN 978-3-033-07245-9.
 CULTURESCAPES 2021 Amazonas: Amazonia. Anthology as Cosmology. Sternbergpress, Berlin 2021, ISBN 978-3-95679-611-1.

Weblinks
 Website von Culturescapes

Einzelnachweise

Kultur (Basel)
Musikfestival in der Schweiz
Veranstaltung in Basel
Erstveranstaltung 2003

Culturescapes


Bürden ist ein Ortsteil der Stadt Hildburghausen im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Bürden liegt nordöstlich von Hildburghausen auf einer größeren Freifläche des Hildburghäuser Waldes. Durch den Ortsteil führt die Kreisstraße 117. Ausflugsziele für Bürger und Gäste sind  Solaberg und -hütte sowie der Ruderteich.

Geschichte
Am 10. Juli 1338 wurde das Dorf erstmals urkundlich genannt.
Bürden wurde am 8. März 1994 nach Hildburghausen eingemeindet. 226 Einwohner leben in dem Ortsteil.
Die St.-Katharina-Kirche ist eine Sehenswürdigkeit. Der Ortsteil ist vom Tourismus und der Gästebetreuung sowie der Landwirtschaft geprägt worden.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Hildburghausen)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1338
Gemeindeauflösung 1994

Bürden


US Open-mesterskabet i damesingle 2019 var den 133. turnering om US Open-mesterskabet i damesingle. Turneringen var en del af US Open 2019 og blev spillet i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA. Hovedturneringen med deltagelse af 128 spillere blev spillet i perioden 26. august - 8. september 2019, mens kvalifikationen afvikledes den 19. - 23. august 2019.

Mesterskabet blev vundet af Bianca Andreescu, som dermed blev den første canadiske spiller, der vandt en grand slam-titel i single. Det var en passende kulmination Andreescus bemærkelsesværdige debutsæson på WTA Tour, hvor hun inden US Open allerede havde vundet de to store turneringer i Indian Wells og Toronto). I finalen besejrede hun Serena Williams med 6−3, 7−5 på en time og 39 minutter.

Bianca Andreescu var den første spiller, der nåede US Open-finalen i damesingle i hendes hovedturneringsdebut, siden Venus Williams udførte samme bedrift som 17-årig i 1997, og det første spiller i den åbne æra, der vandt US Open-mesterskabet i damesingle i sin hovedturneringsdebut i US Open. Den 19-årige canadier blev samtidig den første teenager, der vandt en grand slam-titel i single, siden Marija Sjarapova vandt US Open 2006, og den første spiller født i 2000'erne, der vandt en grand slam-titel i single. Det var blot fjerde gang, at Andreescu deltog i hovedturneringen i en grand slam-turnering i damesingle, og hun tangerede dermed Monica Seles' rekord for den hurtigste vej til sin første grand slam-titel. Seles vandt French Open 1990 i sin fjerde grand slam-hovedturnering. Resultaterne medførte, at Bianca Andreescu avancerede til femtepladsen på WTA's verdensrangliste, hvilket var en tangering af den højeste rangering opnået af en canadisk kvinde. Et år tidligere var hun rangeret som nr. 208.

Det var tredje år i træk, at US Open-mesterskabet i damesingle blev vundet af en spiller, der vandt sin første grand slam-titel (Sloane Stephens i 2017 og Naomi Osaka i 2018), og det var tredje gang inden for de seneste 12 måneder, at en grand slam-titel i damesingle blev vundet af en spiller, der var i sin første grand slam-finale i single (de to første var Naomi Osaka i US Open 2018 og Ashleigh Barty i French Open 2019).

Serena Williams tabte sin fjerde grand slam-finale i træk, hvilket hun ikke havde prøvet tidligere i karrieren, og det mislykkedes derfor for fjerde gang i træk for amerikaneren at tangere Margaret Courts rekord på 24 grand slam-titler i damesingle. Til gengæld nåede hun op på 101 vundne kampe i US Open-mesterskabet i damesingle, hvilket var en tangering af Chris Everts rekord. Williams spillede sin 33. grand slam-finale i damesingle, og det var hendes 10. nederlag i disse finaler. Serena Williams blev i en alder af 37 år og 347 dage den ældste grand slam-finalist i damesingle i tennishistorien, hvilket var en forbedring af hendes egen rekord. Aldersforskellen på de to finalister, 19-årige Andreescu og 37-årige Williams, var 18 år og 263 dage, hvilken var den største aldersforskel mellem to grand slam-finalister i den åbne æra.

Den forsvarende mester, Naomi Osaka, blev slået ud i fjerde runde af Belinda Bencic med 7−5, 6−4.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damesingle androg $ 23.222.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 5,7 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 104 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 15. juli 2019 (seks uger før turneringens start).
 8 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 16 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

På grund af sene afbud fra seks af de direkte kvalificerede spillere blev der endvidere plads til seks lucky losere fra kvalifikationen (markeret med LL).

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på WTA's verdensrangliste pr. 19. august 2019 (en uge før turneringsstart) blev seedet. Da 17.-seedede Markéta Vondroušová meldte afbud, blev gruppen af seedede spillere udvidet med Zhang Shuai.

Følgende spillere fra toppen af WTA's verdensrangliste deltog ikke i mesterskabet.

Wildcards

Otte spillere modtog et wildcard til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr. 19. august 2019 er angivet.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen fra kvalifikationen, jf. afsnittet Kvalifikation.

Lucky losere

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen fra kvalifikationen som lucky losere:

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 128 spillere om 16 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde ni spillere har modtaget et wildcard (WC). Kampene blev spillet i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA i perioden 19. - 23. august 2019.

Følgende 16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:

Resultater

Se også
 US Open-mesterskabet i herresingle 2019
 US Open-mesterskabet i herredouble 2019
 US Open-mesterskabet i damedouble 2019
 US Open-mesterskabet i mixed double 2019

Eksterne henvisninger
 US Open

Noter

US Open 2019
2019
WTA Tour 2019

US Open-mesterskabet i damesingle 2019


Indenfor molekylærbiologi og genetik er sense et begreb, der bruges til at sammenligne nukleinsyremolekylers polaritet. Afhængig af konteksten indenfor molekylærbiologi kan sense have en smule forskelligartede betydninger.

Molekylærbiologer kalder en enkelt DNA-streng sense-strengen (eller positiv (+)) hvis en RNA-version af den samme sekvens oversættes eller kan oversættes til protein. Dens komplementære streng kaldes antisense-strengen (eller negativ (-) sense). Antisense kan gribe ind i proteinoversættelse, hvilket kan anvendes indenfor eksempelvis medicin.

Eksterne henvisninger
 Antisense-medicin - en vej til bedre lægemidler

Molekylærbiologi

Sense (molekylærbiologi)


Lale Aytaman (d. 11 Haziran 1944, İstanbul), Türk bürokrat ve siyasetçi. Türkiye'nin ilk kadın valisi olarak 1991-1995 yılları arasında Muğla'da görev yapmıştır.

Eğitimi
Lale Aytaman, İstanbul Avusturya Kız Lisesi'nden mezun olduktan sonra 1962 Phoenix, Arizona'da AFS öğrenci değişimi programına katılmıştır. İstanbul Üniversitesi Alman dili ve Edebiyatı bölümünden mezun olmuş ve Hamburg'da Alman Dili ve Edebiyatı doktorası yapmıştır.

Kariyeri

Ankara Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak Almanca dersler vermiştir. 6 Temmuz 1991 tarihinde Cumhurbaşkanı Turgut Özal tarafından Muğla valiliği görevine getirilmiş ve bu görevi 1995 yılına kadar sürdürmüştür. 1994-1995 yıllarında Muğla Valisi olarak Avrupa Konseyi Yerel ve Bölgesel Planlamalar Kongresi Türk Milli Heyeti Başkanlığı yapmış, "Avrupa Planlamaları Çalışma Grubu" başkan yardımcısı olmuştur. Muğla İlinde kadının el emeğinin değerlendirilmesi ve tütüne alternatif projeler geliştirilmesi kapsamında, geleneksel dokumacılığın korunması için Yeşilyurt Modelini oluşturmuş ve "MELSA"yı kurmuştur (Muğla El Sanatları). Muğla Üniversitesi'nin kurulması, çevreye yönelik faaliyetleri ile öne çıkmıştır.

1995 yılında ANAP'tan Muğla milletvekili seçilmiştir. TBMM Kadının Statüsünü Araştırma Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. TBMM ANAP Grup Yönetim Kurulu üyeliği ve ANAP Merkez Karar Yönetim Kurulu üyeliklerine seçilmiştir. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) ve Batı Avrupa Birliği Milli Heyet Üyeliği yapmıştır. AKPM'de bir Komisyon Başkanlığına seçilen ilk Türk Milletvekili olarak "Çevre, Yerel ve Bölgesel Yönetimler Komisyonu" Başkanlığı yapmıştır. Hâlen AKPM onur üyesidir.

Aile hayatı
Babası 1975–1980 yılları arasında Kocaeli Senatörü olarak Cumhuriyet Senatosunda bulunan Abdullah Köseoğlu, annesi ise Mukadder Hanım'dır. Eski başbakanlardan Nihat Erim, Lale Aytaman'ın dayısıdır. Emekli Büyükelçi Reha Aytaman ile evlidir.

Valilik döneminde yaşadığı anıları, Turkuvaz Kitap'tan çıkan İğneli Koltukta Dört Buçuk Yıl adlı kitapta toplamıştır.

Kaynakça

1944 doğumlular
TBMM 20. dönem Muğla milletvekilleri
TBMM İçişleri Komisyonu
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Türk kadın milletvekilleri
Anavatan Partisi mensubu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi komite başkanları

Lale Aytaman


ranmasu uyana was made by KING MUTASIWA . It is situtueted in POLONNARUWA

රන්මසු උයන (මඟුල් උයන)