Das Haus Blasiistraße 21 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt. Es dient heute als Sitz des Auktionshauses Breitschuh.

Lage
Das Haus befindet sich südwestlich des Marktplatzes der Stadt in der Quedlinburger Altstadt und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe. Östlich des Gebäudes steht das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Blasiistraße 20. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist das Gebäude als Wohnhaus eingetragen.

Architektur und Geschichte
Das historische Fachwerkhaus zieht sich in mehreren Teilen entlang der Nordseite der Blasiistraße. Ältester Gebäudeteil ist der östliche Flügel, der bereits aus der Zeit um 1570 stammt. Andere Angaben nehmen bereits die Zeit um 1550 an. Dort finden sich an der Fassade auch einige Reste der ursprünglich üppigeren Schnitzereien, so Fächerrosetten und Kerbschnitt. Der westliche Teil ist etwas jüngeren Datums und entstand nach einer Bauinschrift im Jahr 1697. An den Stockschwellen der Fachwerkfassade befinden sich flache Schiffskehlen. Die Eckgefache weisen Fußbänder auf. Auf dem Hof des Anwesens befindet sich ein dreistöckiges Fachwerkhaus aus dem 17. Jahrhundert.

Im zweiten Viertel des 19. Jahrhunderts erfolgte ein Umbau, auf den drei bemerkenswerte, im Stil des Klassizismus gestaltete Türen zurückgehen.

Das dann stark sanierungsbedürftige und baufällige Haus wurde ab 1990 umfangreich restauriert und zum Auktionshaus umgenutzt. Es entstanden 850 m² Ausstellungsfläche, die sich in allen Etagen, vom Gewölbekeller bis zum Boden verteilt. Im Keller ist eine Waffensammlung untergebracht. Die Auktionen finden seit 1991 in der Tenne des Hauses statt, die früher als Unterstell- und Reparaturmöglichkeit für Kutschen diente. Seit 1992 werden Kunstauktionen durchgeführt.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 86.

Weblinks
Homepage des Auktionshauses Breitschuh mit Informationen zum Gebäude

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Fachwerkhaus in Quedlinburg
Wohngebäude in Quedlinburg
Erbaut im 16. Jahrhundert
Blasiistraße (Quedlinburg)

Blasiistraße 21 (Quedlinburg)


Den anden verden har flere betydninger:
 Den anden verden – en kategori af nationer
 Den anden verden (album) – et MC Clemens-album fra 1999
 Den anden verden (julekalender) – en tv-julekalender sendt på DR1 i 2016

Den anden verden (flertydig)


Der Hafen Oakland () ist ein amerikanischer Seehafen in Oakland (Kalifornien) in der Bucht von San Francisco. Die Hafenanlagen mit 20 Anlegern befinden sich im Nordwesten der Stadt und wurde offiziell 1927 eröffnet.
Der Tiefwasserhafen bietet 50.000 Arbeitsplätze in Nordkalifornien.

Im Jahr 2014 wurden hier 18,9 Millionen tn. sh. Güter umgeschlagen. Damit lag er 2014 auf Rang 33 innerhalb der Vereinigten Staaten. Im Jahr 2008 betrug der Schiffsdurchsatz 1.928 Fahrzeuge und das umgeschlagene Containervolumen 2,24 Millionen TEU.

Siehe auch
 Liste der Seehäfen
 Hafen San Francisco (benachbart)

Weblinks

Einzelnachweise

Oakland
Oakland
Oakland
Verkehrsbauwerk in Kalifornien
Oakland
Bauwerk im Alameda County

Hafen Oakland


Minha Oração é o quinto álbum ao vivo da cantora Aline Barros, lançado em 20 de janeiro de 2022 pela Sony Music Brasil. O álbum foi lançado em janeiro de 2022 em sua versão standard, e em fevereiro de 2022 em sua versão deluxe, trazendo versões estendidas de algumas faixas. E em maio de 2022, a cantora lançou o seu primeiro curta-metragem, que faz parte do projeto Minha Oração. O álbum visual foi o primeiro do mercado e teve Paulo Alberto, profissional premiado, como Diretor Executivo.

Gravação
A gravação do álbum áudio-visual foi divida em 3 etapas. O álbum contém onze faixas. A produção começou no ITX Studio, em Curitiba, Paraná. A gravação de voz guia e arranjos em estúdio ocorreu durante o mês de junho de 2021, concluindo assim a primeira etapa do projeto.

A segunda etapa do projeto ocorreu entre 15, 16 e 17 de julho de 2021, no Palácio Garibaldi, onde foram gravados os clipes das canções do projeto e também foram feitas as captações de áudio. As live sessions foram gravadas num formato minimalista que trazem elementos visuais próprios, como as luzes através dos janelões do palácio, e também elementos visuais que fazem referências ao curta-metragem.

A terceira etapa do projeto ocorreu em agosto de 2021, onde foi feita a captação das imagens utilizadas no curta-metragem. Aline gravou em algumas locações em cidades no sul do país, como em Santa Catarina, Curitiba, entre outras locações.

Lançamento
O projeto teve como primeiro lançamento o single "Imensurável", que apresentou o formato de lançamento do projeto. O single foi lançado na versão de rádio, na versão estendida que trazia uma ministração, e em playback, e o clipe no canal oficial do YouTube, com a música em sua versão estendida. Assim foi feito também sucessivamente nos singles seguintes: "Sol da Justiça" e "Jeová Jireh".

O lançamento do álbum aconteceu em 20 de janeiro de 2022. A versão standard do álbum traziam todas as músicas em suas versões de rádio. Os clipes. A faixa de trabalho do álbum foi a canção "Refinador", versão da canção "Refiner", da banda americana "Maverick City Music".

Após isso, tivemos o lançamento da versão Deluxe do álbum. Ocorreu em 11 de fevereiro de 2022, trazendo a versão estendida de todas as canções do álbum, e também, o lançamento semanal dos clipes do álbum. O primeiro lançamento em vídeo foi do clipe "Amor do Pai", seguido assim pelas demais faixas do álbum. Conforme eram lançados os clipes, Aline também lançou uma série de vídeos intitulada de "Por trás das canções", onde falava um pouquinho do processo de criação, composição, escolha de cada canção.

O curta-metragem, baseado no álbum Minha Oração, teve sua estreia no dia 24 de maio de 2022, às 20:30h da noite no canal oficial de Aline no YouTube. O curta-metragem é uma produção de SigFilms, fala sobre a caminhada de Aline com Deus, possui aproximadamente 1h40 de duração. O filme tem a ordem das canções diferente da ordem do álbum, e traz antes de cada canção um vídeo temático que introduz o tema da canção. Todos os clipes do projeto possuem em sua cenografia algum elemento que faz referência ao vídeo temático passado antes da canção durante o curta-metragem, causando a continuidade do curta.

Os singles do álbum tiveram grandes destaques nas plataformas digitais e no YouTube, o álbum já acumula mais de 60 Milhões de streamings.

O conceito de todo projeto nasceu em uma conversa entre Aline Barros, Pr. Gilmar Santos e Paulo Alberto.

Faixas do álbum

Versão Standard

Versão Deluxe

Vídeos

Lançamento do Curta-Metragem "Minha Oração" - 24 de maio de 2022.

Episódios do curta-metragem lançados de 27 de maio a 7 de junho de 2022.

Ficha Técnica
Direção Executiva: Paulo Alberto

Produção Musical: Johnny Essi

Direção: Lucas Carvalho (SigFilms)

Direção de Fotografia: Vinni Gennaro

Diretora de Arte: Amanda Hagemann

Diretora de Produção: Debiane Miyaoka

Prêmios e indicações
Em 2022, foi vencedor da Categoria Inovação no Melhores do Ano Gospel. Receberam prêmios, Aline Barros [Artista], Paulo Alberto Nascimento [Diretor Executivo].

Em 2023, foi indicada a faixa Jeová Jireh na categoria Videoclipe no Troféu Gerando Salvação 2022.

Álbuns de Aline Barros
Álbuns de música cristã contemporânea
Álbuns de 2022
Álbuns da AB Records
Álbuns lançados pela Sony Music Brasil
Álbuns em língua portuguesa
Curtas-metragens brasileiros
Curtas-metragens musicais do Brasil
Curtas-metragens em língua portuguesa
Curtas-metragens de 2022

Minha Oração


Anatoli Vasílievich Demiánenko (Dnipropetrovsk, Unión Soviética, 19 de febrero de 1959), es un exfutbolista ucraniano, actualmente ejerce de entrenador.

Como internacional llegó a disputar 80 partidos con la selección de fútbol de la Unión Soviética, entre 1981 y 1990.

Clubes

Entrenador

Palmarés

Jugador

FC Dinamo Kiev

 Primera División de la Unión Soviética: 1979-80, 1980-81, 1984-85, 1985-86, 1989-90
 Copa de la Unión Soviética: 1982, 1985, 1987, 1990
 Supercopa de la Unión Soviética: 1980, 1985, 1986
 Trofeo Santiago Bernabéu: 1986
 Liga Premier de Ucrania: 1992-93
 Copa de Ucrania: 1993

Entrenador

FC Dinamo Kiev

 Liga Premier de Ucrania: 2005-06
 Copa de Ucrania: 2006, 2007

FC Nasaf Qarshi

 Copa de la AFC: 2011

Enlaces externos

Futbolistas de la Unión Soviética en la Copa Mundial de 1982
Futbolistas de la Unión Soviética en la Copa Mundial de 1986
Futbolistas de la Unión Soviética en la Copa Mundial de 1990
Futbolistas del FC Dnipró
Futbolistas del FC Dinamo de Kiev
Futbolistas del 1. FC Magdeburg en los años 1990
Futbolistas del Widzew Łódź
Futbolistas de la Unión Soviética en la Eurocopa 1988
Entrenadores de fútbol de Ucrania
Entrenadores del Dinamo de Kiev
Nacidos en Dnipró

Anatoli Demianenko


est une série télévisée américaine de sitcom en trente-deux épisodes de 21 à 23 minutes, diffusés entre le  et le  sur IFC.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Maurice Marable et Tim Kirkby
 Scénario : Hank Azaria, Joel Church-Cooper, Amanda Sitko, Mel Cowan, Sheena Datt, Arbel Kodesh, Jason Belleville, Alex Reid, Rene Gube, Annie Mebane, Carl Tart, Andrew Guest et Jenny Lee
 Casting : Nicole Abellera et Leslie Woo
 Montage : Luis Colina, Paul Swain, A. J. Catoline, Peter CabadaHagan, Bryan Irving, Martin Wilson, Spencer Houck, Nicholas Monsour, Greg Tillman et Braden Friedman
 Décors : Sarah Carter, Mazzy Solana et Devita Walker
 Costumes : Tiffany White Stanton, Peggy Stamper, Sekinah Brown et Lorraine Coppin
 Production : Elizabeth Baquet, Kate Lilly, James Spies, Caitlin Daley et Buddy Enright
 Producteur délégué : Hank Azaria, Joel Church-Cooper, Joe Farrell, Mike Farah, Ves D'Elia, Tim Kirkby, Maurice Marable, Anna Wenger, Matthew Spiegel et Wendy Williams
 Producteur associé : Matt Levin, Stephen G. Cowan, Dan Kuba et Omneya Mazen
 Coproducteur : Sheena Datt et Rhonda L. Moore
 Sociétés de production : Funny or Die et How 2 Pictures
 Société de distribution : IFC
 Chaîne d'origine : IFC
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Sitcom
 Durée : 21 à 23 minutes

Distribution

Acteurs principaux
 Hank Azaria : Jim Brockmire
 Tyrel Jackson Williams : Charles
 Amanda Peet : Jules James
 Hemky Madera : Pedro Uribe
 Katie Finneran : Lucy Brockmire

Acteurs récurrents et invités
 Tawny Newsome : Gabby Taylor
 Paul Rae : Dale
 Victoria Blade : Limon
 Reina Hardesty : Beth
 Richard Kind : Gus Barton
 Steve Coulter : le coach des pom-pom girls
 Utkarsh Ambudkar : Raj
 Molly Ephraim : la barmaid
 Toby Huss : Johnny
 Ryan Lee : John Elton
 Adan Rocha : Danny Cruz
 Alex Phipps : Ryan Stanton
 Daisuke Tsuji : Yoshi Takatsu
 J. K. Simmons : Matt Hardesty
 Martha Plimpton : Shirley
 David Walton : Gary
 Dreama Walker : Whitney
 Christine Woods : Maggie Nickols
 Ego Nwodim : Liz
 Joe Buck : lui-même
 Becky Ann Baker : Jean Brockmire Glasscock
 Carrie Preston : Elle
 Phil Reeves : Art Newlie
 John Ales : le propriétaire des Yankees de New York
 Bob Costas : lui-même
 Linda Lavin : Lorraine
 Paul F. Tompkins : Harold K. Finnegan
 Clifton Powell : Charles Sr.
 Ron Perkins : le médecin de l'avortement
 Matthew Myers : un patient
 George Brett : lui-même
 Brian Kenny : lui-même
 David Silverman : le père de Dylan
 Dan Castellaneta : Duke Yipkowski
 J. Adam Larose : Chef Sango Whitehorse
 Ross Marquand : le père de Brockmire

Épisodes

Saison 1

Saison 2

Saison 3

Saison 4

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2017
Série télévisée disparue en 2020
Série télévisée d'IFC
Série télévisée se déroulant à Los Angeles
Série télévisée se déroulant en Pennsylvanie
Série télévisée tournée en Géorgie (États-Unis)

Brockmire


Le musée d'art régional Nikanor-Onatsky à Soumy est un musée situé en Ukraine. Il a été fondé en 1920 et est un musée national. Il a été fondé par Nikanor Onatsky qui était un professeur, peintre et élève d'Ilia Répine. Basé sur des collections privées, il fut privatisé et la collection de Gansen y fut ajoutée. Il est situé dans un bâtiment édifié fin  qui appartenait à la Banque de Russie.

Notes et références

Liste de musées en Ukraine.

Liens externes

Soumy
Musée fondé en 1920
Soumy

Musée d'art régional Nikanor-Onatsky


Et glimt af Danmark er et quizprogram fra DR, med Sisse Fisker som vært. To livsstilseksperter skal ud fra forskellige oplysninger som området gætte, hvor i Danmark de er landet. Oplysningerne inkluderer bl.a. befolknings statistikker om spise- indkøbs- og arbejdsvaner, lokale attraktioner, skoleforhold og meget andet. I løbet af tre runder skal deltagerne skyde sig nærmere ind på, hvor de befinder sig. For at de ikke har en ide om det på forhånd bliver de med bind for øjnene bragt til stedet med helikopter.

Sæsoner

Sæson 1

Sæson 2

Referencer

DR-programmer
Tv-quizzer

Et glimt af Danmark


Brada (lat. Mentum) u anatomiji čovjeka označava dio donje čeljusti (mandibule) ispod usta.

Etimologija
Hrvatska riječ brada korijen ima iz praslavenskog borda (stsl. brada, rus. borodá, polj. broda). Slični oblici postoje i u litavskom (barzda) i latvijskom (barba).

Postanak i razvoj
Prema evolucijskoj biologiji, brada se u čovjeka pojavila tijekom srednjeg i kasnog pleistocena, iako su njezino podrijetlo i pojava u čovjeka i dalje temom znanstvenih rasprava. Prema najpoznatijoj pretpostavci, brada se razvila usporedno s pojavom govora, žvakanja. ili pojave tzv. spolnog odabira među pripadnicima muškog i ženskog spola, prema kojoj je pojava brade povezana s pojavom spolnog dimorfizma prema "razvojnoj pretpostavci" evolucijske biologije.

Slonovi se među životinjama smatraju jedinima sa sličnom pojavom, iako se vode rasprave oko toga može li se takva pojava nazvati bradom.

Izvori

Anatomija

Brada (anatomija)


Mortal Kombat (Original Motion Picture Soundtrack) é o álbum de partituras do filme Mortal Kombat de 2021, baseado na franquia de videogame de mesmo nome e uma reinicialização da série de filmes. Composta por Benjamin Wallfisch, o álbum de 24 faixas foi lançado em 16 de abril de 2021 pela WaterTower Music e é liderado por dois singles: "Techno Syndrome 2021" uma faixa experimentada da música tema homônima que apareceu na trilha sonora da série de videogames por The Immortals foi lançado em 9 de abril e "I Am Scorpion", tema do personagem Hanzo Hasashi/Scorpion foi lançado em 15 de abril, antes do álbum.

Wallfisch foi contratado no início de 2020 durante a pré-produção do filme, mas a composição e gravação da trilha sonora do filme ocorreram por mais de um ano devido às restrições da pandemia de COVID-19, já que cada membro da orquestra teve que gravar individualmente. Ao marcar o filme, ele sentiu que estava muito ciente da responsabilidade que vem com "compor uma franquia que está profundamente enraizada na cultura pop e com uma base de fãs tão apaixonada". A música recebeu críticas geralmente positivas.

Desenvolvimento
O diretor do filme, Simon McQuoid, se encontrou com Wallfisch no início da pré-produção, mesmo antes de seu envolvimento ser confirmado em março de 2021, que ele descreveu como uma "conexão instantânea", acrescentando que "a música em Mortal Kombat é uma grande parte disso" ao usar os temas pré-existentes da série de videogames. Isso incluiu o tema "Techno Syndrome" composto pelo grupo belga de música eletrônica The Immortals. Wallfisch queria experimentar a faixa antes mesmo de fazer a trilha para o filme, para que pudesse reinventar o material principal como uma peça orquestral. Ele escreveu de três a quatro notas da melodia e alguns riffs da faixa original, enquanto adicionava formas criativas de brincar com o andamento e as harmonias.

Reinventar a faixa-título foi "uma grande oportunidade de abraçar a icônica base de fãs", segundo Wallfisch, que acrescentou ter muita responsabilidade para isso. Ele tocou uma demo da faixa para McQuoid, que a chamou de "incrível" e sentiu que "essa música tornou minha vida muito mais fácil. Ao conversar com os atores, não precisei fazer tanto esforço porque tinha essa música para eles e eles sabiam exatamente que tipo de filme estávamos fazendo." A faixa foi mixada e masterizada por Tom Norris, que fez o mesmo para o restante da partitura. Wallfisch disse que "[Norris] trouxe uma força e energia inacreditáveis para a faixa e foi uma grande honra trabalhar com ele".

A fim de manter a nostalgia que os fãs associam à série, Wallfisch manteve os temas centrais na vanguarda das composições, ao mesmo tempo em que distinguiu o filme como uma peça contemporânea própria. Por isso, tentou usar tons diferentes e experimentou a música, para replicar a energia e a intensidade das sequências de ação "vanguarda" e distingui-las com os personagens e a história, o que levou Wallfisch a chamá-la de "as coisas mais desafiadoras que ele já fez". Como seus empreendimentos anteriores, o gênero musical EDM inspirou na trilha sonora do filme.

Apesar de estar comprometido com o projeto antes mesmo do lançamento, a gravação da trilha sonora do filme teve que ser adiada devido ao bloqueio da pandemia de COVID-19; Wallfisch teve que reestruturar completamente o processo de gravação, pois estava acostumado a trabalhar com grandes orquestras. Wallfisch admitiu que a partitura foi escrita em grande escala para um som sinfônico que exige uma orquestra de 100 instrumentos e um enorme coro. O álbum foi gravado no Studio 301 em Sydney e por causa das restrições da pandemia, ele só podia ter de 35 a 40 músicos na sala ao mesmo tempo, portanto, ele teve que construir a partitura em pequenos pedaços e colocá-la em camadas. Sem a experiência de gravação ao vivo, ele e sua equipe sentiram mais dificuldade em "captar a energia e a coordenação de tocar em uma sala junto com todos", resultando na partitura a ser gravada por mais de um ano, em comparação com seus outros filmes, onde poderia terminá-lo com seis semanas.

Alinhamento de faixas

Recepção critica
Zanobard Reviews deu 6/10 à pontuação e "uma pontuação decentemente composta (certamente em termos de estilo)... mas não particularmente memorável". O Film Music Central comentou que a música de Mortal Kombat é "muita ação, mas também momentos mais do que suficientes de calma e relativa quietude, embora seja mais frequentemente do tipo "calma antes da tempestade". Há uma quantidade impressionante de equilíbrio acontecendo entre os dois extremos de alto e baixo."

Jonathan Broxton escreveu "Benjamin Wallfisch escreveu uma partitura que existe dentro dos parâmetros musicais estabelecidos do jogo e do gênero – algo que ele teve que fazer – e abraça totalmente o aspecto eletrônico/EDM disso. Ele então se esforça para combinar isso com a composição para orquestra e coro que é muito mais sofisticada do que deveria ser, ao mesmo tempo em que incorpora várias ideias temáticas recorrentes reconhecíveis [...] Embora certamente existam partes de Mortal Kombat que irão desafiar, irritar, ou talvez até mesmo perturbar os ouvintes que estão mais sintonizados com a escrita orquestral mais direta, há muito disso para ser realmente divertido." O crítico do Empire, Amon Warmann, chamou-a de "trilha sonora inteligente e enérgica" que nos dá "um dos melhores momentos musicais do ano na espera do momento perfeito para liberar as icônicas notas de abertura de 'Techno Syndrome' fala muito sobre o respeito Mortal Kombat 2021 tem para seu público." Blake Goble do Consequence chamou-a de "partitura intensamente sônica".

Filmtracks.com escreveu "Os colecionadores de música de filme descobrirão que as faixas de luta em Mortal Kombat estão insuportavelmente ligadas a um som techno/eletrônico em desacordo com a metade orquestral da trilha sonora, mas Wallfisch fez o melhor que qualquer um poderia fazer ao fundir esses sons díspares em um todo funcional. Os momentos de fantasia sinfônica rivalizarão com Shazam!, e o lirismo de alguns dos temas dos personagens é sublime. O mais importante, no entanto, é a contínua qualidade de gravação do compositor, suas mixagens vibrantes e permitindo uma distribuição fantástica entre cada camada. O álbum é uma perspectiva desafiadora para qualquer público devido à dupla personalidade da partitura, mas há inteligência nesta música que vai muito além da sujeira sem sentido que a maioria dos compositores teria jogado nos cineastas desse conceito."

Equipe e colaboradores
Créditos adaptados do AllMusic.

 Benjamin Wallfisch — compositor, mixagem, produtor
 Kim Baum — executivo responsável pela música
 Craig Beckett — engenheiro
 Elaine Beckett — coordenadora de pontuação
 Clifford Bradley — preparação musical
 Silvio Buchmeier — orquestração
 Matthew Chin — preparação musical
 Reuben Cohen — masterização
 Kaitlyn Delle Donne — assistência técnica
 Karen Elliott — coordenadora de pontuação
 Matan Franco — preparação musical
 Jared Fry — preparação musical, programação
 Jeff Gartenbaum — assistência técnica
 Christopher Gordon — maestro
 Kim Green — autorização musical
 Jared Haschek — preparação musical
 Oliver Jean Jacques — compositor
 Alison Johnston — mestre do coro
 Brett Kelly — maestro
 Minh Khuat — assistente do compositor
 David Krystal — orquestração

 Jon Kull — orquestração
 Gavin Lurssen — masterização
 Rose Mackenzie-Peterson — ferramentas profissionais
 Loclan Mackenzie-Spencer — preparação musical
 Evan McHugh — mixagem
 Liam Moses — ferramentas profissionais
 Tom Norris — masterização, mixagem
 Jen O'Malley — coordenação da trilha sonora
 Alexander Palmer — preparação musical
 Alfredo Pasquel — assistência técnica
 Tim Ryan — edição
 Ariane Sallis — preparação musical
 Katrina Schiller — edição
 Elizabeth Scott — mestre do coro
 Erin Scully — executiva responsável pela música
 Scott Smith — mixagem
 Sandeep Sriram — direção de arte, produtor
 Ari Taitz — negócios musicais
 João F.X. Walsh — assuntos de negócios musicais
 Jessica Wells — preparação musical

Histórico de lançamento

Mortal Kombat
Álbuns de 2021
Bandas sonoras de filmes

Mortal Kombat (trilha sonora de 2021)


Luc Walpot (* 1959 in Hermalle-sous-Argenteau, Lüttich) ist ein belgischer Journalist.

Leben und Wirken
Luc Walpot stammt aus Kelmis in der Deutschsprachigen Gemeinschaft in Ostbelgien. Nach dem Abitur am Collège Patronné in Eupen studierte er von 1978 bis 1983 Politikwissenschaft und Soziologie an der RWTH Aachen. Von 1983 bis 1996 war er Nachrichtenredakteur und Reporter beim Belgischen Rundfunk in Brüssel und bis 1997 beim WDR in Köln.

Seit 1997 arbeitet Walpot für das ZDF, zunächst als Redakteur und Reporter des ZDF-Morgenmagazins. Von 1998 bis 2001 berichtete er als Auslandskorrespondent für die Hauptredaktion "Aktuelles" aus den Studios Washington, Paris, Brüssel, Moskau, Tel Aviv und aus dem ehemaligen Jugoslawien sowie aus weltweiten Krisengebieten für das ZDF. Von 2001 bis 2008 arbeitete Walpot als Leiter des ZDF-Studios in Kairo. Von 2009 bis Ende 2011 war Walpot Leiter der heute-Redaktion des ZDF. Von 2012 bis 2017 leitete Walpot das ZDF-Studio in Istanbul. Im Januar 2018 kehrte er als Reporter und Redakteur ins ZDF-Sendezentrum nach Mainz zurück.

Verheiratet war er mit der Ärztin, Verkehrspilotin und ehemaligen Leistungssportlerin sowie DLR-Astronautin Heike Walpot.

Auszeichnungen
 Hanns-Joachim-Friedrichs-Preis 2017

Weblinks

Einzelnachweise

Journalist (Belgien)
Journalist (Deutschland)
Fernsehjournalist
Hörfunkjournalist
ZDF-Korrespondent
Auslandskorrespondent
Person (Westdeutscher Rundfunk)
Belgier
Geboren 1959
Mann

Luc Walpot


Polkadot je zamišljen kao heterogeni višestruki lanac (multi-chain) koji će omogućiti razmjenu i prijevod arhitekture koja omogućuje da se različiti lanci (sporedni lanci, side-chains) povezuju s javnim blok-lancem (blockchainom). Pomoću Polkadota, različiti blockchaini mogu razmjenjivati poruke međusobno u sigurnom okruženju u kojem je problem povjerenja riješen.

Protokol je stvorio jedan od suosnivača Ethereuma, Gavin Wood, ite je prikupio $144,3 milijuna u ICO-u u listopadu 2017. godine.

Polkadot je projekt pod pokroviteljstvom Zaklade Web3, koji je švicarski fond s misijom razvoja tehnologija i aplikacija u području decentraliziranih web softver protokola. Posebno su zainteresirani za razvoj  onih projekata koji koriste moderne kriptografske metode zaštite decentralizacije, u interesu i za stabilnost Web3 ekosustava.

Protokol

Opći opis
Protokol Polkadot je dizajniran kao tehnologija koja omogućuje skalabilne multi-chains. Za razliku od prethodnih blockchain izvedbi, koje su bile usmjerene na pružanje potencijalne koristi na samo jednom lancu, Polkadot će poslužiti kao temelj  za međusobno spojene lance na kojima će moći postojati veliki broj potvrđenih, globalno smislenih struktura podataka.

Polkadot se može smatrati kao skup nezavisnih lanaca (na primjer, skup koji sadrži Ethereum, Ethereum Classic, Namecoin i Bitcoin) osim što se razlikuje u dvije vrlo važne točke: sigurnosti unutar skupa i mogućnost razmjene između lanaca bez potrebe za povjerenjem.

Polkadot se smatra "skalabilnim" u svom dizajnu. U načelu, problem pokretanja se može paralelizirati, odnosno raspršiti preko velikog broja parachain-a. Svi aspekti svakog parachain-a se mogu provoditi paralelno na drugom segmentu mreže, sustav ima mogućnosti za skalabilnost.

Polkadot je dizajniran za pružanje osnovne infrastrukture, ostavljajući većinu kompliciranijih zadataka razini middleware razini.

Polkadot je osmišljen kako bi se povezali privatni/grupni lanci, javne/javno dospne mreže i buduća tehnološki postignuća u Web3 ekosustavu. On omogućava internet gdje samostalni blockchain-i mogu izmjenjivati informacije te radit transakcije preko Polkadot lanca s temeljem rasta, kontrole, te mogućnosti razmjene informacija.

Na višoj razini, Polkadot pokušava riješiti sljedeće probleme:
 Kompatibilnost: Polkadot je dizajniran kako bi aplikacije i pametni ugovori s jednog blockchain-a mogli nesmetano razmjenjivati informacije i transakcije s drugih lanaca.
 Skalabilnost: Polkadot omogućuje pokretanje nekoliko parachain-a, od kojih svaka obrađuje nekoliko poslova paralelno, što omogućuje mrežama neograničene mogućnosti skalabilnosti.
 Zajednička sigurnost: s Polkadot-om, sigurnost se nalazi unutar same mreže, što znači da pojedini lanci mogu koristiti sigurnost ostalih pripadnika kolektiva, bez potrebe stjecanja povjerenja iznova.

Povijest

Dr. Gavin James Wood

Gavin Wood jedan jeod osnivača i trenutni direktor Parity Technologies. Nekada je bio Glavni tehnološki direktor (CTO) i suosnivač Ethereum projekta, jedan od dizajnera Ethereum protokola, autor Ethereum specifikacije, te stvaratelj i pisac prve implementacije Ethereuma. On je sudjelovao u izvedbi Solidity jezika, postao je voditelj IDE projekta i dizajner Whisper protokola. Gavin ima doktorat iz računalnih znanosti s University of York.

Dr. Wood je objavio white paper Polkadot projekta 14. studenog 2016.g. Kasnije je odlučeno da će Web3 Foundation voditi Polkadot protokol, točnije, u lipnju 2017.g.

Initial Coin Offering (ICO)
Polkadot je pokrenula prodaju tokena 15. listopada 2017.g. Prodaja je provedena na principu nizozemska aukcije. ICO je zatvoren 27. listopada 2017.g.te je prikupljeno 485,331 ЕТН (ETher, valuta na Ethereum blockchainu).

Token (DOT)

Opcije
DOT token ima 3 funkcije: Upravljanje mrežom, operacijski procesi i povezivanje.

Vlasnici tokena imaju potpunu kontrolu nad protokolom. Sve povlastice, koje su na drugim platformama rezervirani za minere, bit će distribuirani sudionicima lanca (vlasnicima DOT tokena), uključujući i upravljanje izvanrednim događajima, kao što su nadogradnje protokola i popravci istoga.

Teorija igara potiče vlasnike tokena da budu iskreni. Dobri sudionici su automatski nagađeni, dok su loši sudionici kažnjeni gubitkom svog udjela u mreži. Na ovaj način je osigurano da mreža ostane zaštićena.

Novi parachain-i se dodaju spajanjem tokena. Zastarjeli ili beskorisni parachain-i se brišu na način da se razbija veza između tokena. Ovo je primjer Proof of Stake (PoS).

DOT token je ugrađen u Polkadot protokol te će tokeni biti dostupni nakon postavlljanja prvog Polkadot bloka (genesis blok).

Razvoj
Web3 Foundation je zaposlio Parity Technologies da naprave Polkadot protokol. Izrada je u tijeku. .

Stvaranje prvog Polkadot bloka se očekuje u 3. kvartalu (Q3) 2019.g. Nekoliko high-profile blockchain protokola je već izrazilo interes u izgradnji Polkadot parachain-a, kao što je Melonport.

Linkovi

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Programska podrška

Polkadot (projekt)


Die Familie von Rastenberg war ein thüringisches ritterliches Burgmannengeschlecht aus Rastenberg an der Finne.

Geschichte
Die Familie ist urkundlich seit 1252 nachzuweisen. Mitglieder erscheinen als Zeugen in verschiedenen Urkundenbüchern. Sie waren u. a. Lehnsleute der Grafen von Rabenswald, Hohnstein und Stolberg.

1265 war Dietrich von Rustiberg Komtur des Deutschen Ordens in Plauen. Philipp war 1317 auf dem Reichstag. Dietrich war 1331 zu Heldrungen und Hans 1346 zu Allstedt Burgmann. 1357 wird der Knappe Dietrich erwähnt. Hans, Johann und Heinrich von Rastenberg waren 1368 Burgmannen zu Heldrungen, und 1371 Ludwig von Rastenberg zu Erfurt. Barbara war 1456 Priorin des Klosters zu Arnstadt, und 1516 war Sophia dort Konventualin und später Priorin. Stolbergische Vögte waren 1454 Friedrich von Rastenberg und 1502 Heinrich von Rastenberg.

Die Familie besaß Güter u. a. in Rudersdorf (1323) und Orlishausen (1411). In Arnstadt hatte Hermann ein freies Haus und einen Hof auf der Kolgasse, und Heinrich, Friedrich, Dietrich und Hans hatten dort in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts einen freien Hof und 1508 auch in Frohndorf Besitz.

Zuletzt werden 1494/95 Heinrich von Rastenberg als herzoglicher sächsischer Amtmann von Plauen, am 22. Oktober 1531 Philipp von Rastenbergk in eine Schwarzburger Urkunde, und schließlich in den Jahren 1533 bis 1543 der ehrsame Rat und gestrenge und feste Hans von Rastenberg, Amtmann und Bürgermeister zu Ballenstedt urkundlich genannt.

Die Familie erlosch zwischen den Jahren 1576 und 1580 durch den Tod von Philipp von Rastenberg auf Nausitz.

Sage
"Die letzten Raubritter auf der Raspenburg waren zwei Brüder, Hayno und Wolfram von Raspenburg. Sie hatten den friedlichen Bewohnern des Landes sowie vorüberziehenden Fremdlingen schon unendlich viel Leid zugefügt, da wagten sie es auch, einen Brautzug zu überfallen, als derselbe eben von der Trauung aus der Kirche heimwärts kehrte. Alles Bitten der Landleute war umsonst; die Ritter schleppten nicht nur die junge Frau, sondern auch selbst ihre Eltern mit auf ihr Raubnest. Als sie oben auf der Burg angekommen waren, sprach sich der Vater der jungen Frau gegen die Ritter Hayno und Wolfram ziemlich derb aus und rief ihnen drohend zu: "Nur Geduld, Euch trifft schon noch die Strafe und ehe Ihr es denkt, wird mein Eidam mich und meine liebe Tochter befreien." Oho, lachten die Ritter, wer will uns auf unserer Veste zu nahe kommen? Wenn sich die Schwalben nicht gegen uns bewaffnen, werden wir wohl sicher wohnen. Der alte Vater schwieg und wartete auf die Hilfe seines Schwiegersohnes, aber vergebens. Als jedoch Landgraf Friedrich mit seinen Truppen anrückte, befand sich unter denselben auch ein armer Ritter mit Namen Luitfried von Schwalb, dessen bewaffnete Scharen nach ihrem Kommandanten die Schwalben genannt wurden. Luitfried hörte von dem durch Hayno und Wolfram verübten Frauenraube und erfuhr gar bald, dass die Geraubte einst seine Erkorene war. Er erbat sich darum von seinem Landesfürsten sogleich die Erlaubnis, die Burg erstürmen und die Raubritter lebendig oder tot seinem Herrn überbringen zu dürfen. Da Luitfried von Schwalb die Burg genau kannte, so wurde ihm die erbetene Erlaubnis gern gegeben. Als er nun vor der Raspenburg erschien, verhöhnten die zwei Raubhähne den jungen Ritter und meinten, er werde sich an ihrer Veste jedenfalls die Zähne vergebens ausbeißen. Aber Luitfried faßte die Burg an der ihm wohlbekannten schwächsten Seite an, erstürmte sie kampfesmutig, und ehe es sich Hayno und Wolfram versahen, waren sie in seiner Gewalt. Sie wollten sich ihm nicht ergeben und wurden darum erschlagen. Die junge Frau war nun befreit. Sie erkannte in Luitfried von Schwalb bald ihren Liebling und Retter, darum verließ sie ihren angetrauten Eheherrn und reichte ihre Hand dem Ritter, den der Landgraf als Anerkenntnis seiner Tapferkeit mit Gütern und Ehren belohnte".

Literatur
 Johann Heinrich Falckenstein: Von der Grafschaft und Grafen von Raspenburg, In: Thüringische Chronik, Bd. 2, Erfurt 1738, 4. S. 911–912
 Die Raspenburg, In: Das Pfennig-Magazin für Belehrung und Unterhaltung, F. Brockhaus, 1855, S. 109–110

Einzelnachweise

Thüringer Adelsgeschlecht
Ersterwähnung 1252

Rastenberg (Adelsgeschlecht)


El autillo de las Palau (Pyrroglaux podarginusi) es una especie de búho de la familia Strigidae. Es endémica de Palaos y es el único miembro del género monotípico Pyrroglaux.

Referencias

Enlaces externos

Strigidae
Aves de Micronesia
Fauna endémica de Palaos
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1872
Taxones descritos por Gustav Hartlaub
Taxones descritos por Otto Finsch

Pyrroglaux podarginus


Boris Krčmar (Zagreb, 13. rujna 1979.) hrvatski je pikadist, peterostruki svjetski i četverostruki europski prvak u pojedinačnoj te trostruki europski prvak u ekipnoj konkurenciji.

S 10 svjetskih, 24 europska i 16 državnih odličja (listopad, 2015.) ubaja se među najbolje pikadiste svih vremena. Zbog svojih je uspjeha prozvan Hvatski pikado Ronaldo.

Prvi je Hrvat koji je nastupio na PDC Svjetskom prvenstvu, na drugom izdanju natjecanja 2010. u Londonu.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski športaši
Pikado

Boris Krčmar


The Whistler é um filme de mistério estadunidense de 1944 dirigido por William Castle e estrelado por Richard Dix, Gloria Stuart e J. Carrol Naish. Foi o primeiro de oito filmes produzidos pela Columbia Pictures, baseado em uma popular série de rádio da CBS de mesmo nome.

Elenco

Filmes dirigidos por William Castle
Filmes dos Estados Unidos de 1944
Filmes baseados em programas de rádio
Filmes de mistério dos Estados Unidos
Filmes de mistério da década de 1940
Filmes em preto e branco
Filmes da Columbia Pictures
Filmes em língua inglesa

The Whistler


تقنية Mashups: يتم إستخدامها بصفة عامة للحصول على مواقع ديناميكية أو تطبيق تفاعلي يكون محتواه ناتجا عن المزج بين العديد من التطبيقات وأبرز نتائج هذه الخدمات Googl mup.

في مجال تطوير الشبكة، المزج هو صفحة ويب أو تطبيق يجمع بيانات أو وظائف من اثنين أو أكثر من المصادر الخارجية لإنشاء خدمة جديدة. والمزج مصطلح يعني السهولة، سريع التكامل، وكثيرا ما تستخدم واجهة التطبيق البرمجية ومصادر البيانات لإعطاء نتائج لم تكن السبب الأصلي لإنتاج مصدر البيانات الخام. مثال على المزج هو استخدام البيانات لرسم الخرائط لإضافة معلومات عن الموقع إلى البيانات والعقارات، وبالتالي خلق شبكة جديدة ومتميزة وهي جهات برمجة التطبيقات التي لم تقدَم في الأصل من قبل أي مصدر.

أنواع المزج
توجد أنواع كثيرة من عمليات المزج، مثل المزج المستهلك، ومزج البيانات، ومزج المشاريع. والنوع الأكثر شيوعا من المزج هو المزج المستهلك، وتهدف إلى عامة الجمهور.

مزج البيانات تجمع بين أنواع مماثلة من وسائل الاعلام والمعلومات من مصادر متعددة في تمثيل واحد. مثال واحدعلى ذلك هو خريطة الحذر، التي تجمع بيانات من أكثر من 200 من المصادر ذات الصلة بالظروف المناخية القاسية، وبتهديدات الخطر الحيوي، والمعلومات الزلزالية، ويعرضها على خريطة العالم، وآخر هو خريطة جريمة شيكاغو، التي تشير إلى معدل الجريمة ومكان الجريمة في شيكاغو

مزج المشاريع تركز البيانات إلى تمثيل واحد والسماح للعمل التعاوني بين الشركات ومطوري البرامج. هذا العمل يفيد مشروع التطوير السريع، وهو العمل الذي يتطلب التعاون بين المطورين والعملاء بالوكالة لتحديد وتنفيذ متطلبات العمل. مزج المشاريع آمنة، غنية بالتطبيقات المرئية التي تعرض معلومات من مصادر متنوعة من المعلومات الداخلية والخارجية.

المزج مقابل البوابات

المزج والبوابات هي تقنيات تجميع المحتوى على حد سواء. البوابات هي عبارة تقنية قديمة صممت كامتداد لتطبيقات الويب الديناميكية التقليدية، التي تتم فيها عملية تحويل البيانات إلى المحتوى تنقسم إلى مرحلتين: إنشاءأجزاء من العلامات «الحزم المرسله»، وتجميع الحزم المرسلة في صفحات. كل حزمة مرسلة يتم إنشاؤها بواسطة "مدخل" ، والبوابة تجمعهم في صفحة ويب واحدة. قد تكون المداخل استضافت محليا على ملقم المدخل أو عن بعد على خادم آخر.

تقنية البوابة تغطي نموذج الحدث قراءة وتحديثات. طلب الحصول على الصفحة الكليَة على المدخل هو ترجمتها إلى عمليات القراءة الفردية على كل المداخل التي تشكل صفحة («تقدم» بشأن العمليات المحلية، وجسر 168 المداخل أو "getMarkup" العمليات على المداخل البعيدة). إذاأرسل الزر المضغوط على أي مدخل في صفحة المدخل، يتم ترجمتهاإلى عملية تحديث على هذا المدخل وحده («عملية معالجة» على المدخل المحلي أو «تنفيذ حظر التفاعل» عن بعد، مدخل WSRP). التحديث يأتي بعد ذلك فورا متبوع بقراءة جميع المداخل الموجودة في الصفحة.

بوابة التكنولوجيامن جانب الخادم، والعرض - تجميع الطبقة. لا يمكن استخدامها لقيادة أشكال متينة من تكاملات التطبيقات مثل تنفيذ مرحلتين.

المزج تختلف عن البوابات في النواحي التالية:

نموذج بوابة لم يعد له حول وتمت زيادة الاستثمار المنتج والبحوث. بوابة التكنولوجيا أصبحت أكثر توحيدا ونضوجا. بمرور الوقت، زادنضج وتوحيد تكنولوجيا المزج وهذاجعله أكثر شعبية من بوابة التكنولوجيا. إصدارات جديدة من منتجات البوابة ومن المتوقع أن تضاف في نهاية المطاف دعم المزج في حين لا تزال تدعم مدخل التطبيقات. مزج التكنولوجيات، في المقابل، لا يتوقع أن تقدم الدعم لمعايير المدخل.

مزج الأعمال

يستخدم المزج في توسيع نطاق استخدام بيئة الأعمال التجارية. مزج الأعمال مفيدة لدمج الأعمال وخدمات البيانات، وتكنولوجيَات مزج الأعمال توفَر القدرة على تطوير خدمات متكاملة جديدة بسرعة، لتجمع بين الخدمات الداخلية أو الخارجية مع المعلومات الشخصية، وجعل هذه الخدمات الملموسة لمستخدم العمل من خلال واجهات متصفح الويب السهلة الاستخدام.

مزج الأعمال تختلف عن المزج المستهلك في مستوى التكامل مع بيئات الحوسبة التجارية والأمن وميزات التحكم في الوصول، والحكم، ومدى تطور أدوات البرمجة (محررين المزج) المستخدمة. آخر فرق بين مزج الأعمال والمزج المستهلك هو اتجاه متزايد لاستخدام مزج الأعمال التجارية في مجال البرمجيات كتقديم خدمة (SaaS).

بعد عدة سنوات من وضع المعايير، والأعمال التجارية السائدة هي بداية لاعتماد هيكلية خدمية(الخدمية) لدمج البيانات المختلفة من خلال جعل هذه البيانات المتاحة عن خدمات ويب منفصلة (مايكروسوفت تفضل على المدى استخدام XML خدمات الشبكة العالمية للإشارة إلى المعايير القائمة على الخدمات الخدمية). توفير خدمات الإنترنت، فتح الإتفاقيات القياسية الموحَدة لتوفير وسيلة موحدة للوصول إلى المعلومات من مجموعة متنوعة من المنصات (نظام التشغيل، لغة البرمجة، والتطبيقات). ويمكن لخدمات الويب أن تستخدم لتوفير كامل الخدمات والتطبيقات الجديدة داخل وعبر المنظمات، وتوفير مرونة الأعمال.

العديد من مزودي تقنيات مزج الأعمال قد أضافواعليها السمات الخدمية.

الجوانب المعمارية من عمليات المزج
معماريا، هناك أنماط من المزج: مستند الويب، ومستندالخادم. في حين مزج مستند الويب عادة يستخدم متصفح الويب المستخدم في جمع هذه البيانات وإعادة صياغتها، مستندالخادم قائم على المزج وتحليل البيانات وإعادتها على خادم بعيد ونقل البيانات إلى متصفح المستخدم في شكله النهائي.

يبدو أن الاختلاف بينهما في نمط الواجهة.  وهذا هو، بل هو نمط برنامج التصميم الهندسي الذي يوفر واجهة مبسطة لهيئة أكبر من مصطلح (في هذه الحالة مصطلح لتجميع مختلف يغذي واجهة التطبيق البرمجيةالمختلفة.

ويمكن استخدام المزج مع البرمجيات المقدمة كخدمة (SaaS).

بعد عدة سنوات من وضع المعايير، والأعمال التجارية السائدة هي بداية لاعتماد تقنيات البنية التحتية الخدمية (الخدمية) لدمج البيانات المتفاوتة التي جعلها خدمات متميزة متاحة على الإنترنت. توفير خدمات الإنترنت فتح، الإتفاقيات القياسية الموحَدة لتوفير وسيلة موحدة للوصول إلى المعلومات من مجموعة متنوعة من المنصات (نظام التشغيل، لغات البرمجة، والتطبيقات. ويمكن لخدمات الويب أن تستخدم لتوفير كامل الخدمات والتطبيقات الجديدة داخل وعبر المنظمات، وتوفير مرونة الأعمال.

انظر أيضًا

 وب 2.0
 خدمات الويب

المراجع

وصلات خارجية
 http://ar.tech-faq.com/mashup.shtml
 http://www.swalif.net/%D9%85%D9%86%D9%88%D8%B9%D8%A7%D8%AA/search-crystal-new-visual-search/
 http://knol.google.com/k/%D9%85%D8%A7-%D9%87%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B7%D8%A8%D9%8A%D9%82%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%83%D8%A8%D8%A9-mashups#

تطوير الويب
مصطلحات مستحدثة في ويب 2.0
معمارية البرمجيات
ويب
ويب 2.0

المزج (تهجين تطبيقات الويب)


Acajete Municipality is a municipality located in the central zone in the Mexican state of Veracruz, about 20 km from state capital Xalapa. It has a surface of 90.48 km2. It is located at . In the middle of 1586 this village was formed, on one of the adjoining old men of Tlacolulan's dominion. The decree N ° 64 of November 3, 1893, extinguished the municipality of La Hoya, annexing its territory to San Salvador Acajete. On November 5, 1932, the municipal head-board San Salvador Acajete changes the name to Acajete.

Agriculture

It produces principally maize, potatoes, apples, pear and plum.

Celebrations

In  Acajete , in August takes place the celebration in honor to San Salvador, Patron of the town, and in December takes place the celebration in honor to Virgen de Guadalupe.

Geography
Acajete Municipality is delimited to the north by Tlacolulan and Las Vigas de Ramírez to the east by Rafael Lucio, to the south by Tlalnelhuayocan and to the west by Perote. It is watered by affluent creeks of the Río Sedeño, which are tributaries of the Actopan. The principal creek is the Pixquiac.

Climate
Despite being in the tropics, due to its high altitude (2023 m or 6637 ft.), Acajete features a humid subtropical highland climate (Köppen climate classification: Cfb).

Demographics
As of 2020, the municipality had a population of 9,701 inhabitants. 20 % resides in the municipal seta of the same name (1,854 hab.). Other localities includes La Joya (1,489 hab.), Mazatepec (1,234 hab.), Plan de Sedeño (654 hab.) and Acocota (646 hab.)

References

External links
  Municipal Official Site
  Municipal Official Information

Municipalities of Veracruz

Acajete Municipality, Veracruz


Bokito (né le  et décédé le 4 avril 2023) est un gorille mâle de l'ouest né en captivité, qui a passé la majorité de sa vie au zoo de Diergaarde Blijdorp à Rotterdam, aux Pays-Bas. Le 18 mai 2007, il a fait l'objet d'une forte médiatisation après s'être échappé de son enclos et avoir enlevé et gravement blessé une visiteuse.

Bokito est né au Zoologischer Garten de Berlin, en Allemagne. Il est abandonné par sa mère à la naissance, et est donc pris en charge par des soigneurs humains. Pour éviter tout risque de consanguinité, il est transféré à Rotterdam en août 2005, où a lieu un incident de mutilation.

En novembre 2021, Bokito et d'autres gorilles de sa famille ont été infectés par le coronavirus.

Incidents
À la mi-2004, Bokito s'est échappé de son enclos à Berlin et a escaladé le mur de 3 mètres de haut (9,8 pieds). Il a été raccompagné dans son enclos sans autre incident.

Le 18 mai 2007, Bokito a sauté par-dessus le fossé rempli d'eau qui séparait son enclos de Rotterdam du public et a violemment attaqué une femme, la traînant sur des dizaines de mètres et lui infligeant des fractures osseuses ainsi que plus d'une centaine de morsures. Il est ensuite entré dans un restaurant voisin, semant la panique parmi les visiteurs. Au cours de cette rencontre, trois autres personnes ont été blessées en raison de la panique. Bokito a finalement été endormi à l'aide d'un pistolet tranquillisant et remis dans sa cage.

La femme attaquée était une habituée de l'enclos des grands singes, qu'elle visitait en moyenne quatre fois par semaine. Elle avait l'habitude de toucher la vitre qui séparait le public des gorilles, tout en établissant un contact visuel avec Bokito et en lui souriant. Bien que le sourire soit souvent associé à un comportement soumis ou non agressif chez les gorilles, le contact visuel est une pratique déconseillée par les primatologues, car les singes sont susceptibles d'interpréter le contact visuel comme un défi ou une forme d'agressivité. Les employés du zoo l'avaient déjà mise en garde contre cette pratique, mais elle a continué, affirmant avoir un lien spécial avec lui : dans une interview accordée à De Telegraaf, elle a déclaré : "Quand je lui souris, il me sourit en retour".

Après l'évasion
La semaine suivant l'évasion de Bokito, une compagnie d'assurance santé locale a sponsorisé la production de 2 000 BokitoKijkers ("visionneurs de Bokito"), des visières en papier qui dissimulent la direction du regard du porteur. Les visières ont été conçues par l'agence de publicité DDB Worldwide et ont remporté un Lion de bronze pour leur stratégie de communication au Festival international de la créativité de 2008  et un Eurobest d'argent au Festival européen de la publicité Eurobest 2007.

Le mot "bokitoproof", qui signifie "suffisamment durable pour résister aux actions d'un gorille enragé" et, par extension, "suffisamment durable pour résister aux actions d'une situation extrême non spécifique", a été élu mot de l'année 2007 aux Pays-Bas.

Progéniture
Bokito est le mâle dominant de son groupe de gorilles. Il a jusqu'à présent engendré cinq petits, avec deux femelles de son groupe, nées entre octobre 2006 et juillet 2011. Le principal prétendant au titre de mâle dominant, Dango, a été transféré au zoo de Shanghai en 2007 avec ses deux compagnes.

Notes et références

Singe connu

Bokito (gorille)


(14098) Šimek, denumire internațională (14098) Simek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14098 Šimek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de Adrián Galád și Alexander Pravda. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,94 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

14098 Šimek


Francine Brunel-Reeves, née le  à Montréal et morte le  dans la même ville, est une chercheuse, chanteuse, guitariste et câlleuse québécoise.

Biographie

Enfance et début de vie professionnelle
Née en 1933 à Montréal dans une famille de sept enfants, Francine Brunel-Reeves grandit dans une famille instruite. Son père, Jules Brunel, est biologiste et botaniste, et elle reçoit elle-même une éducation poussée pour une femme canadienne-française à l'époque.

Jeune adulte, elle fait son premier contact avec le milieu folklorique à travers la troupe de danse Les Folkloristes de Québec, sous la direction de Simonne Voyer. Vers la même période, elle rencontre le scientifique Hubert Reeves, alors jeune étudiant. Ils se marient et habitent tour à tour les États-Unis, le Québec puis la France, où ils divorcent. Elle y restera durant 27 ans.

Au début des années 1970, toujours en France, elle intègre les cercles d'auteurs-compositeurs-interprètes parisiens en présentant notamment du matériel de chanteur québécois connus (Félix Leclerc, Gilles Vigneault, etc.) ou moins connus ainsi que ses propres compositions. Puis, de fil en aiguille, elle commence à animer des veillées de danse québécoises pour le public français (selon le modèle européen des « Bal Folks »).

Implication dans le milieu des arts traditionnels
À partir de cette période, Francine Brunel-Reeves commence alors le métier de câlleuse (personne qui mène des danses traditionnelles québécoises à la voix) et intègre de plus en plus profondément le milieu des arts traditionnels, notamment en côtoyant des chercheurs connus du milieu. Sa première formation musicale, Francine Reeves et Les Maudzits Français, naît dans ce contexte d'animation de danse, et avec eux, elle se rend au Québec pour collecter différents musiciens, dont Louis « Pitou » Boudreault et Alphonse Morneau. C'est d'ailleurs en rencontrant ce dernier qu'elle entend pour la première fois la complainte de la Blanche Biche.

Bien que ses recherches et sa collecte de documents couvrent un spectre très large au sein des arts traditionnels, la complainte de la Blanche Biche devient son sujet de prédilection. Elle retourne alors s'installer définitivement au Québec et passe son temps à faire de la recherche et à s'impliquer dans différents organismes de valorisation du patrimoine vivant. Elle publie en 2004 le fruit de ses recherches sur l'histoire de la complainte, explorant entre autres les différentes versions répertoriées aux États-Unis et leurs possibles liens avec des légendes amérindiennes.

Francine Brunel-Reeves a également siégé sur le conseil d'administration du Centre Mnémo, et a publié quelques articles pour le Bulletin Mnémo, dont :

 À propos du Money Musk : Une pièce instrumentale, une famille et un village d'Écosse, un vieux reliquaire : Bulletin Mnémo, vol. 5, , Été 2000
 L'homme aux 400 chansons n'est plus : Bulletin Mnémo, vol. 12, , Printemps 2010
 Le mystérieux manuscrit « JH » de Batiscan : Bulletin Mnémo, vol. 14, , Été 2013

Honneurs reçus
 2009 : Récipiendaire du prix Aldor décernée par le festival La Grande Rencontre (Festival Trad Montréal)

Filmographie
 2008 : Tant qu'il reste une voix, documentaire sur sa vie et ses recherches, réal. Jean-Nicolas Orhon (prix Mnémo 2009)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Prix Mnémo
 Ethnomusicologie

Liens externes

 Les États-Unis et la Blanche-Biche par Francine Brunel-Reeves

Chanteuse québécoise francophone
Guitariste québécoise
Naissance en octobre 1933
Naissance à Montréal
Décès en février 2018
Décès à Montréal
Décès à 84 ans
Hubert Reeves

Francine Brunel-Reeves


An Mormolyca suareziorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dodson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Mormolyca suareziorum in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormolyca

Mormolyca suareziorum


A hearing test provides an evaluation of the sensitivity of a person's sense of hearing and is most often performed by an audiologist using an audiometer.  An audiometer is used to determine a person's hearing sensitivity at different frequencies. There are other hearing tests as well, e.g., Weber test and Rinne test.

Ear examination
Prior to the hearing test, the ears of the patient are usually examined with an otoscope to make sure they are free of wax, that the eardrum is intact, the ears are not infected, and the middle ear is free of fluid (indicating middle ear infection).

Pure tone audiometry
The standard and most common type of hearing test is pure tone audiometry, which measures the air and bone conduction thresholds for each ear in a set of 8 standard frequencies from 250Hz to 8000Hz. The test is conducted in a sound booth using either a pair of foam inserts or supraural headphones connected to an external audiometer.  The result of the test is an audiogram diagram which plots a person's hearing sensitivity at the tested frequencies. On an audiogram an "x" plot represents the softest threshold heard at each specific frequency in the left ear, and an "o" plot represents the softest threshold heard at each specific frequency in the right ear. There is also a high frequency version of the test which tests frequencies over 8000Hz to 16000Hz which may be employed in special circumstances.

In-situ audiometry using mobile applications
The availability of stereo headphones and smartphones or tablets equipped with sound reproduction systems led to the appearance of new audiologic diagnostic methods which help people identify their degree of hearing loss without assistance. For users of these mobile devices, there are a number of applications available with a function for audiometric hearing testing. There are also hearing aid applications with a built-in hearing test for making hearing aid adjustments.

In the process of hearing test with specialized applications, initial hearing thresholds of perception of tone signals on different frequencies (audiogram) are identified.

Hearing thresholds, like with traditional audiometry, and with a special application, are determined on a standard set of frequencies from 125 Hz to 8 kHz. Also, an application can be integrated with a function for testing the relevance of perception of separate sounds and figures of intelligibility in various acoustic conditions

Technically, the hearing test application consists of the following blocks:
 program module-generator of tone signals of the required frequency;
 graphic interface options (for fixing the user's reaction to exceeding tone perception threshold);
 interpreter of test results (text and graphics);
 database with the results of previous examinations and hearing age norms parameters

Hearing test results obtained through the application will be in error as compared to the results of hearing test conducted by an audiologist because of the following reasons:
 the use of specialized calibrated equipment;
 sound-proofing of the room where hearing test is held;
 heterogeneity of parameters of sound-recording systems in smartphones and tablets, and also headphones or headsets;
 noise masking effect of tone signals

Advantages of the audiometry conducted with a specialized application or hearing aid application include availability and possibility to do the hearing test without assistance.

Despite possible errors in the results of diagnostics, the undoubted advantages of hearing testing with a special application or hearing aid application include the ability to do the hearing test without assistance and the availability of hearing testing.

Scientists suggest that the hearing test using a mobile application can be used to identify hearing pathologies and also for hearing screening tests.

Weber and Rinne

A complete hearing evaluation involves several other tests as well. In order to determine what kind of hearing loss is present, a bone conduction hearing test is administered.  In this test, a vibrating tuning fork is placed behind the ear, on the mastoid process. When the patient can no longer feel/hear the vibration, the tuning fork is held in front of the ear; the patient should once more be able to hear a ringing sound. If they cannot, there is conductive hearing loss in that ear. Additionally, the tuning fork is placed on the forehead. The patient is then asked if the sound is localised in the centre of the head or whether it is louder in either ear. If there is conductive hearing loss, it is likely to be louder in the affected ear; if there is sensorineural hearing loss, it will be quieter in the affected ear. This test helps the audiologist determine whether the hearing loss is conductive (caused by problems in the outer or middle ear) or sensorineural (caused by problems in the cochlea, the sensory organ of hearing) or neural - caused by a problem in the auditory nerve or auditory pathways/cortex of the brain.

Hearing in Noise
The Hearing in Noise Test (HINT) measures a person's ability to hear speech in quiet and in noise.  In the test, the patient is required to repeat sentences both in a quiet environment and with competing noise being presented from different directions.  More specifically, there are four conditions: (1) sentences with no competing noise, (2) sentences with competing noise presented directly in front of the patient, (3) noise presented at 90° to the right of the patient, and (4) noise presented at 90° to the left of the patient.  The test measures signal-to-noise ratio for the different conditions which corresponds to how loud the sentences needed to be played above the noise so that the patient can repeat them correctly 50% of the time.

Words-in-Noise Test
The Words-in-Noise Test (WIN) uses monosyllabic words presented at seven different signal-to-noise ratios with masking noise - typically speech spectrum noise.   The WIN test will yield a score for a person's ability to understand speech in a noisy background.  Unlike a pure-tone audiogram, the WIN test may provide a more functional test of a person's hearing in a situation that is likely to occur.

Modified Rhyme Test
The Modified Rhyme Test (MRT) is defined in the American National Standard ANSI S3.2 Methods for Measuring the Intelligibility of Speech Over Communication Systems.   The method consists of 50 sets of six monosyllabic words that differ in initial or final consonant (e.g. not, tot, got, pot, hot, lot or ray, raze, rate, rave, rake, race).  The listener is typically presented with one of the words in the couplet preceded by a phrase, "You will mark the word ___".  The six words that rhyme are presented to the listener to select what they believe to be the correct answer. The MRT has been extensively used by the US Air Force to test the performance of different communication systems, which often include a noise interference component.  If a condition achieves a score of 80% correct responses or better, then that is often an acceptable performance level.

Other
 The audiologist or hearing instrument specialist may also conduct speech tests, wherein the patient repeats the words he or she hears.
 In addition, a test called a tympanogram is generally done. In this test, a small probe is placed in the ear and the air pressure in the ear canal is varied.  This test tells the audiologist how well the eardrum and other structures in the middle ear are working.  The ear canal volume indicates whether a perforation in the eardrum (tympanic membrane) may be present.  The middle ear pressure indicates whether any fluid is present in the middle ear space (also called "glue ear" or "otitis media with effusion").  Compliance measurement indicates how well the eardrum and ossicles (the three ear bones) are moving.
 The last test the audiologist may perform is an acoustic reflex test. In this test a probe is placed in the ear and a loud tone, greater than 70 dBSPL, is produced.  The test measures the reflexive contraction of the stapedius muscle, which is important in protecting the ear from loud noises, such as a person's own speech which may be 90 dBSPL at the eardrum. This test can be used to give information about the vestibular and facial nerves and indicate if a lesion may be present.

References

External links
 Online Hearing Exam

Physical examination
Ear procedures
Hearing

Hearing test


ස්ථර  7ක්  සහිත OSI ආකෘතිය ඇති  පරිගණක අන්තර්ජාලගතකරණයේ අන්තර්ජාල ස්ථරය 3 වන ස්ථරය වේ. අන්ත්රජාල ස්ථරයෙන් දත්ත පැකට්ටු ගෙනයාම මෙන්ම අතරමැද ඇති රවුටර් වලින් දත්ත පැකට්ටු ගෙනයාම සදහා මං සැකසුම සිදුවේ. එහෙත් දත්ත සමබන්ධ කරන ස්ථරය මගින් සන්නිවේදන පිවිසුම් පාලකය,  ප්‍රවාහය පාලනය සහ දෝෂ පරික්ෂාව සිදුවේ.

අන්තර්ජාල ස්ථරය  මගින් කෘත්‍යාත්මක සහ පරිපටිගත ආකාරයට එකිනෙකට වෙනස් දිගකින් යුත් දත්ත ප්‍රවාහය   මුලශ්‍රයේ සිට නියමිත ස්ථානය කරා එක්  හෝ අන්තර්ජාල කිහිපයකින් රැගෙන යන්නේ දත්ත හුවමාරු කාර්යයේ ගුණාංග  කෘත්‍යයන් තහවුරු කරමිනි.

අන්තර්ජාල ස්ථරයේ කාර්යයන් :
අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධ වන අකාරය: connectionless සන්නිවේදනය
 නිදසුනක් වශයෙන්, අන්තර්ජාල ප්‍රොටොකෝලය connectionless නම්, ලබන්නාට බාරගැනීම සදහා පණිවිඩයක් එවීමෙන් තොරව  දත්ත පැකට්ටු වලට යවන්නාගේ සිට ලබන්නා දක්වා ගමන් කිරීමට හැකිය. සම්බන්ධය දිශානත කරගත් ප්‍රොටෝකෝලය ලබන්නාගේ OSI  ආකෘතියේ ඉහල ස්ථර වල පවතී .
 හොස්ට් ඇමතීම
අන්තර්ජාලයේ තිබෙන ඕනම හොස්ට් එකක් සදහා අනිවාර්යෙන් ම විශේෂ වූ ලිපිනයක් තිබිය යුතුමය. ඒ මගින් හොස්ට් එක තිබෙන තැන දැන ගත  හැකිය.  මෙම ලිපිනය  සාමාන්‍යයෙන් අනුපිළිවෙලකට නියම කරනු ලැබේ. උදාහරණයක් වශයෙන්  ඔබගේ නම ෆ්‍රෙඩ් මර්ෆි  නම්, ඔයාගේ නිවසේ ඉන්න අයට ෆ්‍රෙඩ් මර්ෆි, අංක 1, මහා වීදීය ලෙසත් ඔබගේ රටේ ඉන්න අයට ෆ්‍රෙඩ් මර්ෆි, අංක 1, මහා වීදීය, ඩබ්ලෛනර්ස්  ලෙසත් වෙනත් රටක ඉන්න අයෙක් සදහා ෆ්‍රෙඩ් මර්ෆි, අංක 1, මහා වීදීය, ඩබ්ලෛනර්ස්, අයර්ලන්තය ලෙසත් ලිපිනය පවසයි. අන්තර්ජාලයේදී ලිපින හදුන්වන්නේ අන්තර්ජාල ප්‍රොටොකෝලය (IP) ලෙසිනි.
 පණිවිඩ ඉදිරියට ගෙනයාම
විශාල ලෙස ව්‍යාප්ත වූ සන්නිවේදනයක් සදහා  බොහොමයක් අන්තර්ජාල උප අන්තර්ජාල වලට බෙදා එකිනෙකට සම්බන්ධ කොට  ඇත. මේ සදහා අන්තර්ජාලයන් විශේෂ වූ හොස්ට් භාවිත කරනු ලැබේ.  ඒවා ගේට්වයිස් එහෙම නැත්නම් routers ලෙස හැදින් වේ,මෙවා  මගින් දත්ත පැකට්ටු අන්තර්ජාල අතර ඉදිරියට ගෙන යාම සිදු කරයි. මෙම ක්‍රියාවලිය ජංගම දුරකථන ක්‍රියාවලියට සමාන වේ ජංගම දුරකථනය භාවිත  කරන්නා එක ස්ථානයක සිට තවත් ස්ථානයකට ය හැකිය එවිට ඔහුට ලැබෙන පණිවිඩ ද ඔහු සිටින තැනට ලැබෙන සේ සකස් කල යුතු වේ. නමුත් මෙම ලක්ෂණය අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝලය (IPv4) හි දැකිය නොහැකිය එනමුත් ජංගම දුරකථන  ව්‍යාප්තියේ මෙය දක්නට ලැබුණ නිසාම IPv6 මෙම ලක්ෂණය සහිතව නිර්මාණය කොට ඇත
OSI අන්තර්ජාල ආකෘතියේ සේවා ස්ථර වලට පිළියෙළ කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තුල අන්තජාල ස්ථරය සේවා ඉල්ලිම් transport layer එක මගින්  සදහා ප්‍රතිචාර දක්වන අතර එම ඉල්ලීම් සදහා සේවා ප්‍රතිචාරදත්ත සම්බන්ධ කරන ස්ථරය (data link layer) මගින් නිකුත් කරනු ලබයි.

ප්‍රොටෝකෝල් වර්ග
 IPv4/IPv6, අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝලය
 DVMRP, දුර දිශා බහුවිකාශ රවුටින් ප්රෝටෝකොලය
 ICMP, අන්තර්ජාල පාලක පණිවිඩ ප්‍රොටෝකෝලය
 IGMP, අන්තර්ජාල කාණ්ඩ බහුවිකාශ ප්‍රොටෝකෝලය
 PIM-SM, ස්වාධින දුරස් බහුවිකාශ ප්‍රොටෝකෝලය
 PIM-DM, ස්වාධින ගහන බහුවිකාශ ප්‍රොටෝකෝලය
 IPsec, අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝල සුරක්ෂණය
 IPX, අන්තර්ජාල අතර දත්ත පැකට් හුවමාරුව
 RIP, මං සැලසුම් තොරතුරු පෙන්වන ප්‍රොටෝකෝලය
 DDP, දත්ත පැකට් බාරදීමේ ප්‍රොටෝකෝලය
 RSMLT මං සැකසු-SMLT
 ARP, ලිපින නිශ්චය කිරීමේ ප්‍රොටෝකෝලය
 සේතු ලෑමේ කෙටිම මාර්ගය

පහත විස්තරය TCP/IP ආකෘතිය සම්බන්ධයෙනි
මෙම TCP/IP ආකෘතිය විස්තර කරන්නේ අන්තර්ජාලයේ භාවිත කරන ප්‍රොටෝකෝල සම්බන්දයෙනි. මෙම ආකෘතිය අන්තර්ජාල ස්ථරය නමැති ස්ථරයෙන් සමන්විත වේ. මෙය පිහිටා තිබෙන්නේ  සම්බන්ධ කිරීමේ ස්ථරයට ඉහළිනි. බොහෝ පාඨ ග්‍රන්ථ වල හා අනෙකුත් ද්විතිය නිර්දේශන ග්‍රන්ථ වල අන්ත්ර්ජාල ස්ථරය සමාන කොට ඇත්තේ OSI ආකෘතියේ ජාල ස්ථරය සදහායි. කොහොම නමුත් මෙම සැසදීම වැරදිය. මෙම ස්ථර වලට  ප්‍රොටොකෝල වල  ලක්ෂණ සලකා බලන විට(උදා-: ඒවා connection-oriented එහෙම නැත්නම්  connection-less වුවද)  එය හොදින් පැහැදිලි වේ. ඇත්ත වශයෙන් TCP/IP ආකාරයේ අන්තර්ජාල ස්ථරය අන්තර්ජාල ස්ථරයේ කාර්යයන් වල උප කුලකයක් පමණක් වේ. එය අන්තර්ජාලයේ එක් ජාල ආකෘතියක් ගැන පමණක් විස්තර කරයි.

TCP/IP ක්‍රමයේ ස්ථර පිළියෙළ කිරීම මුලික සැලසුම් නිර්ණායකයක් නොවන නිසාත් මෙම ආකෘතින් අතර සැසදීම් කිරීම "හානිදායක" විය හැකි නිසාත්  සාමාන්‍යයෙන් මෙම ආකෘතින් අතර  ඍජු හෝ විධිමත් සැසදීමක් නොකරනු ලැබේ. .

මේවා ද බලන්න
 Datakit(තාත්වික මාර්ග මාරුව)
 රවුටරය
 DECnet(ජාල ප්‍රොටෝකෝල පෙළ)
 AppleTalk(හිමිකාරිත්වයක් ඇති ජාල ප්‍රොටෝකෝල පෙළ)

නිර්දේශන

බාහිර බැදීම්
 OSI Reference Model—The ISO Model of Architecture for Open Systems Interconnection, Hubert Zimmermann, IEEE Transactions on Communications, vol. 28, no. 4, April 1980, pp. 425 – 432. (PDF-Datei; 776 kB)

OSI protocols
Network layer protocols

de:OSI-Modell#Schicht 3 – Vermittlungsschicht

අන්තර්ජාල ස්ථරය


Matamèye (auch: Matamaye, Matamey) ist eine Stadtgemeinde in Niger und die De-facto-Hauptstadt des Departements Kantché.

Geographie

Lage und Gliederung

Matamèye liegt am Übergang der Großlandschaft Sudan zur Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Doungou und Ichirnawa im Norden, Dogo im Osten, Kourni und Yaouri im Süden sowie Kantché und Tsaouni im Westen.

Die Gemeinde Matamèye besteht aus einem urbanen und einem ländlichen Gemeindegebiet. Das urbane Gemeindegebiet ist in neun Stadtviertel gegliedert. Diese heißen Abidjan, Kanguiwa, Limanawa, Marni, N'Wala, Sabon Gari, Zangouna, Zangouna Matamey und Zangouna Hayin Mota. Bei den Siedlungen im ländlichen Gemeindegebiet handelt es sich um 35 Dörfer und 41 Weiler.

Klima
In Matamèye herrscht trockenes Wüstenklima vor. Die Niederschlagsmessstation im Stadtzentrum wurde 1981 in Betrieb genommen.

Natur
In Matamèye gibt es eine vielfältige Pflanzenwelt und mehrere bewaldete Gebiete. Oberflächen- und Grundwasser sind reichhaltig vorhanden.

Geschichte
In der französischen Kolonialzeit war Matamèye zunächst noch ein unbedeutendes Hirtendorf im Kanton Kantché. Der traditionsreiche Kantonshauptort Kantché sollte 1954 zum Sitz eines Kolonialbeamten werden, der den neu geschaffenen Bezirk Kantché verwalten sollte. Da der einheimische Kantonschef von Kantché diesen Vorgesetzten aber nicht im selben Ort haben wollte, ließ er dessen Amtssitz im sieben Kilometer entfernten Matamèye einrichten. So wurde das kleine Dorf unvorhergesehen zum Bezirkshauptort. Die nach jener von Maradi landesweit zweite Ölmühle nahm 1956 in Matamèye ihren Betrieb auf. Im Jahr 1964 ging aus dem Bezirk Matamèye das Arrondissement Matamèye hervor. Der Arrondissement-Hauptort profitierte als solcher von mehreren neu geschaffenen infrastrukturellen Einrichtungen wie einer Krankenstation, Schulen und einem großen Wochenmarkt. Damit ging ein starkes Bevölkerungswachstum einher.

Bei einer Verwaltungsreform unter Präsident Ibrahim Baré Maïnassara im Jahr 1998 wurden die Arrondissements Nigers in Departements mit erweiterter Selbstverwaltung umgewandelt. Im Zuge dessen gelang es dem Kantonschef von Kantché noch im selben Jahr eine Ergänzung der Verwaltungsreform durchzusetzen, laut der das Departement Matamèye in das Departement Kantché umgewandelt und als dessen Hauptort Kantché bestimmt wurde. Tatsächlich wurde diese Ergänzung aber nie in die Praxis umgesetzt und die Verwaltungseinrichtungen des Departements blieben, nicht zuletzt aufgrund der mit einer Übersiedlung verbundenen Kosten, in Matamèye. Im Jahr 2002 wurde Matamèye als einzige Gemeinde Nigers, die offiziell keine Departements- oder Regionalhauptstadt ist, in den Rang einer Stadtgemeinde erhoben.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Stadtgemeinde 64.988 Einwohner, die in 10.413 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 41.382 in 6506 Haushalten.

Im Stadtgebiet ohne den ländlichen Siedlungen lebten bei der Volkszählung 2012 27.615 Einwohner in 4246 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 17.930 in 2864 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 11.198 in 2053 Haushalten. Bei der Volkszählung 1977 waren es 7085 Einwohner.

In Matamèye leben Angehörige der vor allem Ackerbau betreibenden Hausa-Untergruppe Katsinawa und der auf Agropastoralismus spezialisierten Fulbe-Untergruppen Daourawa und Tchilanko'en. Außerdem leben Tuareg in der Stadtgemeinde.

Politik und Justiz
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 18 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 8 PNDS-Tarayya, 4 RDR-Tchanji, 3 RPP-Farilla, 2 CDS-Rahama und 1 MDEN-Falala.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 32 Dörfern im ländlichen Gemeindegebiet.

Die Stadt ist der Sitz eines Tribunal d'Instance, eines der landesweit 30 Zivilgerichte, die unterhalb der zehn Zivilgerichte der ersten Instanz (Tribunal de Grande Instance) stehen. Die Haftanstalt Matamèye hat eine Aufnahmekapazität von 100 Insassen.

Wirtschaft und Infrastruktur

Wirtschaft
Die Einwohner betreiben Ackerbau, Viehzucht und Forstwirtschaft sowie Handel und Handwerk. Am Markt von Matamèye wird insbesondere mit Zuckerrohr gehandelt, das bis in die Hauptstadt Niamey verkauft wird. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle in der Stadt.

Gesundheit und Bildung
Im Stadtzentrum sind ein Distriktkrankenhaus und ein über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation verfügendes Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden.

Allgemein bildende Schulen der Sekundarstufe sind der CEG FA Matamèye und der CES Matamèye. Das auf einen Schwerpunkt auf die arabische zusätzlich zur französischen Sprache hinweisende Kürzel CEG FA steht dabei für Collège d'Enseignement Général Franco-Arabe und das Kürzel CES für Collège d'Enseignement Secondaire. Beim Collège d'Enseignement Technique de Matamèye (CET Matamèye) handelt es sich um eine technische Fachschule. Das Berufsausbildungszentrum Centre de Formation aux Métiers de Matamèye (CFM Matamèye) bietet Lehrgänge in Landwirtschaftsmechanik, Metallbau, Maurern, Tischlern und Schneidern an.

Verkehr
Die 69,8 Kilometer lange und ausgebaute Nationalstraße 10 zwischen Takeita und der Staatsgrenze mit Nigeria verläuft durch das urbane Zentrum. Sie ist in einem guten Zustand und wird für den grenzüberschreitenden Fernverkehr nach Kano in Nigeria genutzt. Von der Nationalstraße 10 zweigt im Stadtzentrum die 28,8 Kilometer lange Nationalstraße 46 ab, die an der Nationalstraße 20 endet. Im urbanen Zentrum beginnen außerdem die 90,6 Kilometer lange Landstraße RR7-004, die über das Dorf Gado Haoussa zur Nationalstraße 11 führt, und die 37,4 Kilometer lange Landstraße RR7-001, die nach dem Weiler Gidan Moutoun Daya in Kafin Baka endet. In Gidan Moutoun Daya zweigt die 53,24 Kilometer lange Route 743 nach Gada Garin Gjadi ab. Es handelt sich um eine wenig ausgebaute Landstraße. Die 3,65 Kilometer lange Route 742, ebenfalls eine einfache Landstraße, verbindet das Dorf Kawari mit der Nationalstraße 10.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Matamèye


Antipodocottus megalops es una especie de pez perteneciente a la familia de los Cottidae.

Hábitat
Es un pez marino y abisal que vive entre 400-600 m de profundidad.

Distribución geográfica
Se encuentra al Pacífico sud-occidental: Nueva Zelanda.

Observaciones
Es inofensivo para los humanos.

Referencias

Bibliografía
 Wu, H.L., K.-T. Shao y C.F. Lai (eds.), 1999. Latin-Chinese dictionary of fishes names. The Sueichan Press, Taiwán.

Enlaces externos

  (en inglés)
 AQUATAB
 ITIS (en inglés)

Cottidae

Antipodocottus megalops


An Schoenoplectiella praelongata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Louis Marie Poiret, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Schoenoplectiella praelongata in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectiella, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectiella

Schoenoplectiella praelongata


Zorislav Antun Petrović (Zagreb, 14. lipnja 1966.), hrvatski novinar, aktivist i publicist. Neovisni kandidat za zastupnika na izborima za deveti saziv Hrvatskog sabora na listi Hrvatskih laburista za sedmu izbornu jedinicu. Od siječnja 2019. je predsjednik stranke ORaH.

Novinarska karijera
Prvi novinski tekst objavio je 1. ožujka 1993. u rubrici Zagreb u novinama Slobodna Dalmacija, gdje je radio kao honorarni suradnik do kolovoza 1994. kada prelazi u tjednik Globus. Nakon pola godine u Globusu vraća se u Slobodnu Dalmaciju gdje radi do 1997., a zatim prelazi u novoosnovani list Tjednik. U prosincu 1998. prelazi u Jutarnji list kao prvi urednik gospodarstva, a potom prvo u Poslovni tjednik, pa 1999. u mjesečnik Kapital. Od 2000. radi kao dopisnik Austrijske press agencije (APA) iz Hrvatske. Tekstovi su mu objavljivani i u mjesečniku Banka, Glasu Slavonije, tjednicima Nedjeljna Dalmacija i Panorama, te dnevnicima Salzburger Nachrichten i Wiener Zeitung.

Javni rad

Jedan je od osnivača Transparency International Hrvatska, nacionalnog ogranka međunarodne organizacije koja se bavi suzbijanjem korupcije, s početkom djelovanja u lipnju 2000. godine. Član Upravnog odbora postaje 2001., a predsjednik u prosincu 2002. i na toj funkciji ostaje puna dva mandata, do prosinca 2010. Kao predsjednik Transparency International Hrvatska aktivno je promovirao uvođenje antikorupcijskih propisa javnim zagovaranjem i promotivnim akcijama poput "Imamo pravo znati"
, u kojoj je promoviran Zakon o pravu na pristup informacijama, ili "Kulturom po korupciji" u kojoj se kroz kino, knjige i kazališne predstave upozoravalo na štetnost korupcije. Intenzivno se zalagao za zakonsko reguliranje sukoba interesa, prava na pristup informacijama, javne nabave i financiranja političkih stranaka.

U Povjerenstvo za odlučivanje o sukobu interesa imenovan u siječnju 2005. kao jedan od tri člana iz redova uglednih javnih djelatnika gdje je sudjelovao u donošenju odluka o prvim postupcima pokrenutim zbog sukoba interesa dužnosnika u Republici Hrvatskoj. Između ostalih protiv tadašnjih gradonačelnika Varaždina, Ivana Čehoka, i Požege, Zdravka Ronka, župana Požeško-slavonskog Antuna Bagarića, zastupnika Radimira Čačića i drugih. U ožujku 2007. u postupku protiv premijera Ive Sanadera, za kojeg je Povjerenstvo zaključilo da nije prekršio zakon jer nije prijavio kolekciju satova u imovinsku karticu, imao je izdvojeno mišljenje, ocijenivši da bi premijer morao snositi posljedice zbog nepotpune imovinske kartice. Ponovo je izabran za člana Povjerenstva iz redova uglednih javnih djelatnika u srpnju 2008. i bio član do siječnja 2015., kad je imenovano prvo profesionalno Povjerenstvo.

U listopadu 2006. izabran je u Nacionalno vijeće za praćenje provedbe Nacionalnog programa suzbijanja korupcije kao predstavnik nevladinih udruga, a u Etičko izborno povjerenstvo biran je na prijedlog većinske koalicije za parlamentarne izbore 2003. i izbore za EU parlament 2016., a na prijedlog oporbe za parlamentarne izbore 2007. Bio je član Antikorupcijskog povjerenstva Grada Zagreba od 2012. do 2013.

Publicistika

Autor

"Novac i politika", 2007.
"Kako u Hrvatskoj postati milijunaš", 2009.
"Transparentnost financiranja izbora i predizbornih kampanja", 2013.

Urednik
"Zašto i kako regulirati financiranje političkih stranaka", 2013.
"Suzbijanje korupcije u Hrvatskoj u srednjem vijeku", 2014.

Autor projekta
"Ispod stola – najljepše antikorupcijske priče", 2011.

Ostalo
 Predsjednik Financijske komisije Hrvatskoga novinarskog društva 1999. – 2002. godine.
 Član izvršnog odbora Hrvatskog hokejskog saveza 2005. – 2008. godine.
 Sudionik Domovinskog rata u 149. brigadi Hrvatske vojske, aktivno sudjelovanje od 4. listopada 1991. do 13. travnja 1992. godine – nositelj spomenice Domovinskog rata.
 Jedan od scenarista na TV seriji Bumerang 2005.

Izvori

Vanjske poveznice
 Povjerenstvo za odlučivanje o sukobu interesa
 Etičko izborno povjerenstvo
 Nacionalno vijeće za praćenje provedbe Strategije suzbijanja korupcije
 Antikorupcijsko Povjerenstvo grada Zagreba

Hrvatski novinari

Zorislav Antun Petrović


Isabella Hervey, également appelée Isabella de Pauw depuis son mariage, est une , , préparatrice physique et socialite britannique, née le . Elle est la fille de Victor Hervey (6e marquis de Bristol), la sœur de Lady Victoria Hervey et de Frederick Hervey (8e marquis de Bristol), et la demi-sœur de John Hervey (7e marquis de Bristol).

Jeunesse
Isabella Frederica Louisa Hervey est née à Monaco de Victor Hervey (6e marquis de Bristol) et de Lady Yvonne Sutton. Ses parrains et marraines sont la reine Fadila d'Égypte et son demi-frère John Hervey (7e marquis de Bristol) . Elle fait ses études à l'école de Woldingham. Son père meurt quand elle a trois ans et elle est envoyée en internat à l'âge de six ans. Elle souffre de boulimie dans sa jeunesse, mais s'est rétablie après avoir été soignée à l'hôpital du Priory. Elle rejoint Overeaters Anonymous. Elle aime les sports dès son plus jeune âge, notamment le saut d'obstacles professionnel .

Carrière
Elle apparait dans l'émission de Téléréalité Channel 4 The Games (2004) et dans l'émission Celebrity Love Island d'ITV (2005). En 2005, elle est nommée "visage de Playboy UK" . Elle est candidate à Celebrity MasterChef et à l'émission de télévision britannique Sky One Vroom Vroom. Elle participe également à l'émission Cirque De Celebrite de Sky One et à l'émission Hole in the Wall de BBC1. Elle reçoit le titre d'aristocrate la plus sexy en mai 2006 et se classe 62e parmi  100 femmes les plus sexy du monde selon FHM .

Sa participation aux Jeux lui inspire de tenter une nouvelle carrière en tant qu'entraîneur personnel. Elle commence à organiser une série de cours de fitness qui comprend un jogging autour de Hyde Park .

Famille
Lady Isabella a deux frères et sœurs aînés, Frederick Hervey (8e marquis de Bristol) et sa collègue personnalité médiatique Victoria Hervey. En plus de John, qui est le  marquis, elle a un demi-frère Nicholas ; tous deux sont maintenant décédés.

Dans une interview en 2005, elle déclare que son titre la retient dans sa carrière de mannequin. "Quand j'ai commencé, les bookers ont supposé que je n'avais pas besoin d'argent, donc ils ne m'ont pas proposé pour les gros boulots. En fin de compte, ce n'est pas parce que je suis une Lady que je suis riche."  Son demi-frère, le  marquis, dépense la majeure partie de la fortune familiale de 35 millions de livres sterling de son vivant, et elle s'est ensuite plainte de n'avoir eu "pratiquement rien" . Son père est décédé avant de créer un fonds en fiducie pour elle comme il l'avait fait pour ses deux frères et sœurs aînés .

Le 6 septembre 2014, Lady Isabella épouse le millionnaire belge Christophe de Pauw à l'église de Notre Dame de la Cambre à Bruxelles . Le couple a un fils, Victor, né le 5 janvier 2016 et nommé d'après son père, le  marquis. Il est le premier membre de la famille Hervey à être baptisé à l'église Ickworth en près de 40 ans. En 2010, son père est réenterré dans l'église, comme c'est la tradition pour les comtes et marquis de Bristol, et elle assiste à la cérémonie avec sa famille.

Notes et références

Liens externes

Socialite britannique
Participant à une émission de téléréalité
Naissance en mars 1982

Isabella Hervey


Aceasta este o listă de filme britanice din 1953:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1953 la Internet Movie Database

Vezi și
1953 în Marea Britanie
1953 în film
1953 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1953


José Carlos Chacorowski CM (* 26. Dezember 1956 in Curitiba) ist ein brasilianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Caraguatatuba.

Leben
José Carlos Chacorowski trat der Ordensgemeinschaft der Lazaristen bei und legte am 16. April 1980 die Profess ab. Der Weihbischof in Curitiba, Ladislau Biernaski CM, weihte ihn am 20. April 1980 zum Diakon. Papst Johannes Paul II. spendete ihm am 2. Juli 1980 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 22. Dezember 2010 zum Weihbischof in São Luís do Maranhão und Titularbischof von Casae Nigrae. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von São Luís do Maranhão, José Belisário da Silva OFM, am 19. Februar des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Ladislau Biernaski CM, Bischof von São José dos Pinhais, und Vicente Joaquim Zico CM, Alterzbischof von Belém do Pará. Als Wahlspruch wählte er EVANGELIZARE PAUPERIBUS MISIT.

Am 19. Juni 2013 ernannte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Caraguatatuba.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Weihbischof
Lazarist
Brasilianer
Geboren 1956
Mann
Person des Christentums (Brasilien)
Religion (Bundesstaat São Paulo)
Person (Caraguatatuba)

José Carlos Chacorowski


جزيرة تيران (وتذكرها بعض المصادر باسم ثيران) هي جزيرة سعودية غير مأهولة تقع في مدخل مضيق تيران الذي يفصل خليج العقبة عن البحر الأحمر وتبلغ مساحتها 61.5 كم² وتبعد عن جارتها جزيرة صنافير بحوالي 2.5 كم. الجزيرة إدارياً في خضم انتقالها من التبعية لمصر لتصير للمملكة العربية السعودية بناءً على اتفاقية تعيين الحدود البحرية الموقعة بين البلدين في 8 أبريل 2016 والتي أقرت بتبعية الجزيرة للمملكة العربية السعودية. يتواجد في الجزيرة مطار صغير من أجل تقديم الدعم اللوجستي لقوات حفظ السلام التابعة للأمم المتحدة. تمتاز الجزيرة بالجزر والشعاب المرجانية العائمة. وهي أيضاً مقصدٌ لمحبي رياضة الغوص لصفاء مائها وجمال تشكيلاتها المرجانية، وبالرغم من وقوعها في مدخل مضيق تيران إلا أن خطوط الملاحة البحرية تمر من غربها من أمام شرم الشيخ، لأن تشكيل قاع البحر إلى شرقها وجزيرة صنافير القريبة يجعل الملاحة مستحيلة، إلا أنها كانت قديماً نقطة للتجارة بين الهند وشرق آسيا وكان بها محطة بيزنطية لجبي جمارك البضائع.

احتلت إسرائيل الجزيرة عام 1956 ضمن الأحداث المرتبطة بالعدوان الثلاثي ومرة أخرى في الأحداث المرتبطة بحرب 1967 وانسحبت منها عام 1982 ضمن اتفاقية كامب ديفيد. بعد الانسحاب الإسرائيلي عادت الجزيرة إلى الحماية والإدارة المصرية ويتواجد بها حالياً قوات دولية متعددة الجنسيات بحسب اتفاقية كامب ديفيد ومعاهدة السلام المصرية الإسرائيلية ووقوعها في المنطقة ج.

طالبت المملكة العربية السعودية مصر بتبعية الجزيرة وجارتها صنافير في أكثر من مناسبة، وفي 8 أبريل 2016 وقعت الحكومة المصرية والمملكة العربية السعودية اتفاقية تعيين الحدود البحرية بين البلدين والتي طبقاً لبنودها تقع الجزيرة داخل الحدود البحرية السعودية، في 8 أبريل 2016 وقع البلدان اتفاقية تعيين الحدود البحرية بين مصر والسعودية، والتي أقرت بتبعية الجزيرة وجارتها جزيرة صنافير للمملكة العربية السعودية، وفي 14 يونيو 2017 أقر البرلمان المصري الاتفاقية، ثم صدق عليها الرئيس المصري عبد الفتاح السيسي في 17 يونيو 2017، ونشرت في الجريدة الرسمية في 17 أغسطس 2017. وذلك بعد جدلٍ واسعٍ حول السيادة على الجزيرتين بين البلدين. وبإتمام التصديق والنشر يتبقى فقط تبادل كلا البلدين رسائل التصديق، ومن ثم تدخل الاتفاقية حيز التنفيذ، ثم يتم إخطار الأمين العام للأمم المتحدة وفقاً لأحكام المادة 102 من ميثاق الأمم المتحدة.
إلا أن محكمة القضاء الإداري أصدرت حكمها في 21 يونيو 2016 ببطلان توقيع الاتفاقية، وأيدتها في ذلك دائرة فحصن الطعون بالمحكمة الإدارية العليا بحكمها الصادر في 16 يناير 2017، وقابل هذا المسار القضائي، أحكام قضائية لمسار قضائي موازي، تمثل في حكم محكمة الأمور المستعجلة الصادر في 2 أبريل 2017 بإسقاط أسباب حكم المحكمة الإدارية العليا واستمرار سريان الاتفاقية، وأيدها في ذلك حكم محكمة مستأنف الأمور المستعجلة الصادر في 28 مايو 2017، ما استدعى إصدار رئيس المحكمة الدستورية العليا أمراً وقتياً في 21 يونيو 2017، بوقف تنفيذ كلا الحُكمين للمسارين القضائيين، وذلك لحين الفصل في تنازع الأحكام القضائية. فيما أقر البرلمان المصري الاتفاقية في 14 يونيو 2017، وقام الرئيس المصري عبد الفتاح السيسي بالتصديق عليها في 17 يونيو 2017. ونشرت في الجريدة الرسمية في 17 أغسطس 2017، وفي 3 مارس 2018 قضت المحكمة الدستورية العليا بعدم الاعتداد بجميع الأحكام المتناقضة الصادرة من مجلس الدولة (محكمة القضاء الإداري، المحكمة الإدارية العليا) ومحكمة الأمور المستعجلة، في قضية ترسيم الحدود البحرية بين مصر والسعودية، ما يعني استمرار تطبيق اتفاقية ترسيم الحدود البحرية بين مصر والسعودية وعدم تغير موقفها القانوني.

التسمية
اختلفت الآراء حول تسمية الجزيرة، فبعضهم قال إنّ اسمها القديم عند العرب «تاران»، وبعضهم قال إنّ الاسم يعود إلى جمع كلمة «تير» التي تعني في اللهجات العربية موج البحر. بينما هناك رأي آخر يقول بأن أصل الكلمة «ثيران» وهو جمع كلمة «ثور».

التاريخ
رأى المؤرخ ملخوس الفيلادلفي في تاريخه أن "Iotaba" هي جزيرة تاران، وقال ياقوت الحموي في وصفه جزيرة تَارَان في زمانه فقال «جزيرة في بحر القلزم بين القلزم وأيلة، يسكنها قوم من الأشقياء يقال لهم بنو جدّان، يستطعمون الخبز ممن يجتاز بهم، ومعاشهم السمك، وليس لهم زرع ولا ضرع ولا ماء عذب، وبيوتهم السفن المكسرة، ويستعذبون الماء ممن يمرّ بهم في الديمة، وربما أقاموا السنين الكثيرة ولا يمر بهم إنسان، وإذا قيل لهم: ماذا يقيمكم في هذا البلد؟ قالوا: البطن البطن أي الوطن الوطن قال أبو زيد: في بحر القلزم ما بين أيلة والقلزم مكان يعرف بتاران، وهو أخبث مكان في هذا البحر، وذاك أن به دوران ماء في سفح جبل، إذا وقعت الريح على ذروته انقطعت الريح قسمين فتلقي المركب بين شعبتين في هذا الجبل متقابلتين فتخرج الريح من كليهما كل واحدة مقابلة للأخرى، فيثور البحر على كل سفينة تقع في ذلك الدوران باختلاف الريحين فتنقلب ولا تسلم أبدا، وإذا كان الجنوب أدنى مهبّ فلا سبيل إلى سلوكه مقدار طوله نحو ستة أميال، وهو الموضع الذي غرق فيه فرعون وجنوده.».
وقد تكون تيران هي جزيرة «ايات اب» (اليونانية: Ἰωτάβη) التي ذكرها بروكوبيوس القيسراني والتي كانت محطة هامة للنقل التجاري البحري في هذه المنطقة، في سنة 473م حاكم عربي يدعى عمور-كيسوس (امرؤ القيس) سيطر على الجزيرة وفرض الضرائب، لكن الإمبراطورية البيزنطية بعد 25 عام استعادت السيطرة على الجزيرة ومنحت السكان حكم ذاتي وفرضت الضرائب على السلع المصدرة إلى الهند، حولي عام 534م أعاد البيزنطيون السيطرة مرة أخرى على الجزيرة من مجموعة من السكان المحليين الذين رفضوا دفع الضرائب. لا يوجد ذكر لجزيرة ايات اب بعد الفتح الإسلامي مما يعني أن الجزيرة كانت خالية من السكان في ذلك العصر.

في التاريخ الحديث وتحديداً في عام 1967 فقد قامت القوات المصرية بالنزول على جزيرتي تيران وصنافير وإغلاق مضيق تيران وكان هذا الإغلاق سبباً في نشوب حرب 1967، وخلال الحرب سيطرت القوات الإسرائيلية على جزيرتي تيران وصنافير وبقيت الجزيرتين تحت السيطرة الإسرائيلية حتى سنة 1982؛ حيث استبدلت القوات الإسرائيلية بقوات دولية متعددة الجنسيات بموجب اتفاقية كامب ديفيد.

الجغرافيا

تبعد جزيرة تيران 6 كم عن ساحل سيناء الشرقي وتبعد عن جزيرة صنافير بحوالي 2.5 كم، وتبلغ مساحتها 80 كم²، وهي من جزر الشعاب المرجانية العائمة. تتكون من صخور القاعدة الجرانيتية القديمة وتختفي تحت أغطية صخور رسوبية وتنحصر مصادر الماء في الجزيرة من مياه الأمطار والسيول الشتوية التي تتجمع في الحفر الصخرية التي كونتها مياه الأمطار والسيول الشتوية بإذابتها للصخور. تتصف مياه البحر حول الجزيرة في اتجاه الساحل السعودي بأنها ذات منسوب ضحل، يصل عمق المياه فيها من 10 إلى 20 متر، بينما يحدهما من الغرب وفي اتجاه السواحل المصرية مجرى ملاحي عميق يمر من أمام شرم الشيخ، ويصل عمقه في بعض الأماكن إلى أكثر من 200 متر وهو الممر الذي تعبر من خلاله الملاحة الدولية.

تصنع جزيرة تيران بجوار جارتها جزيرة صنافير ثلاثة ممرات من وإلى خليج العقبة، الأول منها بين ساحل سيناء وجزيرة تيران، وأقرب إلى ساحل سيناء، وهو الأصلح للملاحة عمقه 290 مترا وأسمه ممر «إنتربرايز»، والثاني أيضا بين ساحل سيناء وجزيرة تيران، ولكن أقرب إلى الجزيرة، وهو ممر «جرافتون»، وعمقه 73 متراً فقط، في حين يقع الثالث بين جزيرتي تيران وصنافير، وعمقه 16 متراً فقط.

تتناثر حول الجزيرة الشعاب المرجانية بكثرة والتي تنشط بها الحياة البحرية لأسراب الأسماك النادرة، وتعد مياه الجزيرة من الجهات المفضلة لهواة رياضة الغوص. ومن أشهر مناطق الغوص حول الجزيرة، منطقة شعاب مضيق تيران على مقربة من منطقة الغرقانة، التي يقصدها السياح في رحلات بحرية من منتجع شرم الشيخ في مصر للإبحار حولها والغوص والاستمتاع بالطبيعة، وقد سميت منطقة الغرقانة بذلك نسبة إلى سفينة تجارية ألمانية كانت قد غرقت نتيجة اصطدامها بالشعاب المرجانية وكان ذلك في الخمسينات الميلادية من القرن العشرين.
يبلغ عمق مياه خليج العقبة في منطقة جزيرة تيران حوالي 1800 متر، ويوجد بها أنواع نادرة من المخلوقات البحرية كسمكة نابوليون والسلاحف البحرية النادرة، كما أنه من المحتمل وجود أسماك القرش وأسماك شيطان البحر والباراكودا في المياه الأكثر عمقاً.

السيادة على الجزيرة

أثارت اتفاقية تعيين الحدود البحرية بين مصر والسعودية جدلاً واسعاً داخل المجتمع المصري فيما عرف بقضية تيران وصنافير، لما يترتب عليها من وقوع جزيرة تيران وجارتها صنافير داخل الحدود البحرية السعودية، حيث ظهر اختلاف وجدل بين طوائف الشعب المصري حول هذه الاتفاقية، انقسموا بين معارضين ومؤيدين لسريانها. قام المعارضين برفع قضية لإلغاء هذه الاتفاقية أمام محكمة القضاء الإداري وانتهى هذا المسار إلى قرار المحكمة الإدارية العليا ببطلان هذه الاتفاقية، وبشكل موازي قام المؤيدين للاتفاقية برفع قضية أمام محكمة الأمور المستعجلة، وانتهى هذا المسار إلى إسقاط أسباب حكم المحكمة الإدارية العليا القاضي ببطلان توقيع الاتفاقية، واستمرار سريانها، ومع وجود حكمين قضائيين متناقضين وافق مجلس الوزراء المصري على الاتفاقية وأحالها إلى مجلس النواب في 29 ديسمبر 2016، الذي وافق عليها بدوره بعد تصويت أجري بالجلسة العامة في 14 يونيو 2017، وصدق عليها الرئيس عبد الفتاح السيسي في 24 يونيو 2017، وحالياً لا تزال الاتفاقية معروضة أمام المحكمة الدستورية العليا.

معرض صور

انظر أيضًا
 قضية تيران وصنافير
 جزيرة صنافير
 مضيق تيران
 مشروع جسر بري بين مصر والسعودية

مصادر

مراجع
 عاتق بن غيث البلادي، «معجم معالم الحجاز»، طبعة 2010، 10 أجزاء، 2007 صفحة، دار مكة للنشر والتوزيع - مؤسسة الريان للطباعة والنشر والتوزيع.
 أحمد بن محمد الغزاوي، محمد بن أحمد الراشد، عبد الله بن صالح العنيزان، «جزر المملكة العربية السعودية في البحر الأحمر والخليج العربي»، طبعة 2007، 452 صفحة، هيئة المساحة الجيولوجية السعودية.
 محمد بن أحمد الراشد، عبد الله بن صالح العنيزان، «المملكة العربية السعودية حقائق وأرقام»، طبعة 2012، 116 صفحة، هيئة المساحة الجيولوجية السعودية.
 شهاب الدين أبى عبد الله ياقوت بن عبد الله الحموي الرومي البغدادي، «معجم البلدان»، طبعة 1977، 5 أجزاء، دار صادر.

العلاقات السعودية المصرية
جزر البحر الأحمر
جزر السعودية
جزر غير مأهولة
مناطق تحت الحماية والإدارة المصرية
جزر غير مأهولة في السعودية

تيران (جزيرة)


René Teuteberg (* 5. Februar 1914 in Basel; † 12. Februar 2006 ebenda) war ein Schweizer Historiker.

Leben
René Teuteberg, Sohn eines Wirts, besuchte die Schulen in Basel und Schiers. Anschliessend studierte er Geschichte an der Universität Basel, wo er 1945 zum Dr. phil. promoviert wurde. Danach wirkte er als Mittelschullehrer an der Mädchenoberschule Basel (seit 1971 Diplommittelschule). Teuteberg verfasste zahlreiche Publikationen zur Basler Geschichte, darunter eine populärwissenschaftliche Überblicksdarstellung, und führte zu diesem Themenbereich regelmässig Volkshochschulkurse durch. Er schrieb auch den Text zu sechs historischen Hörspielen für das Schweizer Radio.

René Teuteberg war mit Susi, geborene Bentz (1920–2014), verheiratet. Seine letzte Ruhestätte fand er auf dem Wolfgottesacker in Basel.

Schriften (Auswahl)
 Prosper de Barante (1782–1866): Ein romantischer Historiker des französischen Liberalismus, Basel 1945 (Dissertation).
 Berühmte Basler und ihre Zeit. Sieben Biographien – ein Volkshochschulkurs an der Universität Basel im Wintersemester 1976, Basel 1976
 Basler Geschichte, Basel 1986 (2. Aufl. 1988).
 Das Kloster St. Alban und die Vorstadtgesellschaft zum hohen Dolder, Basel 1992.
 Wer war Jacob Burckhardt? Basel 1997.
 Mitautor: Albert Oeri – 1875 bis 1950. Journalist und Politiker aus Berufung, Basel 2002.

Weblinks

 Interview mit René Teuteberg (PDF; 5,7 MB), Basler Banner, 4/1993 (S. 9)

Landeshistoriker (Schweiz)
Sachbuchautor
Schullehrer
Person (Basel)
Schweizer
Geboren 1914
Gestorben 2006
Mann

René Teuteberg


Olaylar

Doğumlar
 İbn Hibbân, Müslüman alim, muhaddis, tarihçi (ö. 965)

Ölümler
 I. Aşot, Ermeni Pakraduni Hanedanlığı'nın ilk kralı

890


An Lycaste deppei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Conrad Loddiges ngan John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Lycaste deppei in nahilalakip ha genus nga Lycaste, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Lycaste

Lycaste deppei


Salomon (de) Koninck (1609-1656) fue un pintor y grabador holandés.

Nacido en Ámsterdam, fue alumno de Pieter Lastman, David Colijns, François Venants y Claes Corneliszoon Moeyaert y contemporáneo de Rembrandt.

Su Filósofo con libro abierto fue atribuido durante mucho tiempo a Rembrandt y expuesto junto con el Filósofo meditando de este, en el Louvre.

Por su parte, el Museo Nacional del Prado alberga una obra suya, Un filósofo (1635), que durante algún tiempo estuvo atribuida a Abraham van der Hecken.

En sentido contrario, durante mucho tiempo, la obra Judit con la cabeza de Holofernes, de Salomon de Bray, fue atribuida a Koninck por el Museo Nacional del Prado.

Referencias

Enlaces externos

«Salomon Koninck» en el Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie

Pintores del Siglo de oro neerlandés
Grabadores de los Países Bajos del siglo XVII
Pintores retratistas de los Países Bajos
Pintores de historia de los Países Bajos
Nacidos en Ámsterdam

Salomon Koninck


George Elmer Pataki (Peekskill, Nueva York; 24 de junio de 1945) es un político estadounidense del Partido Republicano. Fue el 53.º gobernador de Nueva York del 1 de enero de 1995 al 31 de diciembre de 2006.

Biografía
Graduado de Yale en 1967 y de la Facultad de Derecho de Columbia en 1970.

Se desempeñó como alcalde de Peekskill de 1981 a 1984. De 1985 a 1992, estuvo en la Asamblea Estatal de Nueva York y luego, de 1993 a 1994, en el Senado del mismo estado.

El 8 de noviembre de 1994, George Pataki fue elegido gobernador el estado de Nueva York, al derrotar al gobernador en el cargo, el demócrata Mario Cuomo. En 1998, es reelegido para el segundo mandato con el 54 % de los votos contra el 33 % del demócrata Peter Vallone. Finalmente, en 2002, fue reelegido para un tercer mandato con el 49% de los votos frente al 33% del demócrata Carl McCall y el 14% del candidato independiente Tom Golisano.

Durante su mandato, Pataki realizó numerosos recortes en el gasto público en educación y sanidad, aunque fue autor de un proyecto de ley que establecía la cobertura médica para los más desfavorecidos. Restablece la pena de muerte en el  de Nueva York.

Con el alcalde Rudolph Giuliani, tuvo que hacer frente a los atentados del 11 de septiembre de 2001. En agosto de 2004, fue quien presentó a George W. Bush en la Convención Nacional Republicana en la ciudad de Nueva York.

El 27 de julio de 2005, después de tres mandatos consecutivos, George Pataki anuncia que no se presentará a un cuarto mandato. Así, dejó su puesto el 31 de diciembre de 2006, después de doce años en el cargo.

En septiembre de 2007, George W. Bush nombró a Pataki delegado de Estados Unidos ante las Naciones Unidas; esta decisión fue aprobada por amplia mayoría por el Senado de la Nación. En 2008, George Pataki fue considerado como uno de los posibles candidatos del Partido Republicano para las elecciones presidenciales.

George Pataki, un conservador moderado, está a favor del derecho al aborto , ciertos derechos de los homosexuales y la pena de muerte. También está en contra del matrimonio entre personas del mismo sexo.

George Pataki está casado y tiene cuatro hijos.

En mayo de 2015, lanzó su candidatura a la nominación del Partido Republicano para las elecciones presidenciales de 2016. En diciembre de 2015, sin embargo, suspendió su campaña.

Referencias

Enlaces externos

 George Pataki for President
 Video of speech at cornerstone laying ceremony for the Freedom Tower on July 4, 2004

Alumnado de la Universidad de Columbia
Católicos de Estados Unidos
Candidatos a la presidencia de Estados Unidos en 2016
Gobernadores del estado de Nueva York
Políticos católicos
Republicanos de Nueva York
Miembros del Senado de Nueva York

George Pataki


බීටා අංශු (β-අංශු) යනු ඉලෙක්ට්‍රෝන සහ පොසිට්‍රෝන පොදුවේ හඳුන්වන නාමයයි.

රසායන විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
විද්‍යාව
බීටා අංශු ඉලෙක්ට්‍රෝනවලට සමානය

බීටා අංශු


Aztekisk religion og mytologi er den polyteiske religion, dyrket af aztekere i Mexico, indtil deres civilisation blev knust af de kristne spanske erobrere i 1500-tallet. Den aztekiske religion var meget kompleks med mange guddomme, afbildet i aztekisk kunst, og kendes især for de storslåede pyramideformede templer, hvor der blev foretaget blodige menneskeofringer til ære for de mange solguder. Aztekerne troede, at solen ville holde op med at lyse, hvis ikke solguderne blev fodret med menneskeblod og menneskehjerter hver dag.

Aztekerne tilbad mange af deres solguder, majsguddomme og andre guder i form af hellige dyr, her især slanger, de prægtige quetzal-fugle og kolibrifuglen, samt de hellige edderkopaber Ozomatli. Således har mange aztekiske guddome et navn, hvor Nahuatl ordet for slange "coatl" eller ordet "quetzal" indgår, såsom Quetzalcoatl (fjerslange), Coatlicue (slangeskørt) eller Xiuhcoatl (turkise slange).

Regnguden Tlaloc var en af de vigtigste guder, og sammen med sin kone regerede han også over deres dødsrige Tlaloclan, en form for paradis, hvor de mest fortjente aztekere kom efter døden. Desuden troede aztekerne også på dødsriget Mictlan, hvor de fleste mennesker kom efter døden, guidet på vej af hundeguden Xolotl.

Aztekiske guder
Nogle af de mest kendte aztekiske guder er blandt andet følgende:
 Atlahua - vand og fiskeriguden
 Centzonuitznaua - 400 guder for sydlige stjerner og stjernebilleder; de onde sønner af Coatlicue
 Centzonmimixcoa - 400 guder for nordlige stjerner og stjernebilleder
 Chantico - arnets, ildens og vulkangudinde
 Chicomecoatl - majsgudinde
 Chalchiuhtlicue (jadeskørt); - regn- og vandgudinde
 Chimalma
 Coatlicue (slangeskørt); - den store gudinde, moder af alle guder, der fødte månen, solen, stjernerne og stod for hele verdensorden
 Coyolxauhqui - månegudinde, datter af Coatlicue, den onde søster af Huitzilpochtli
 Huitzilopochtli - kolibriguden for solen og krig, søn af Coatlicue, der beskytter hende
 Huixtocihuatl - salt og saltvandsgudinde
 Patecatl - lægegud og peyotegud
 Tlaloc - regn, storm og vejrguden
 Tonatiuh (solens bevægelse); - den 5. solgud
 Quetzalcoatl (fjerslangen); den fjerklædte slangegud for visdom, orden, skabelse og opstandelse
 Xiuhcoatl - den turkise ildslange; brugt af Huitzilopochtli som våben
 Xolotl - hundeguden, der gav menneskeheden ilden
 Xochiquetzal - seksualitetens, forførelsens og fornøjelsens gudinde

Noter

Religioner
Mytologi
Aztekerne

Aztekisk mytologi


Sachsenburg-Irbersdorf war von 1992 bis Ende 1993 eine kurzlebige Gemeinde in Sachsen. Heute bildet sie die Ortschaft Sachsenburg/Irbersdorf der Stadt Frankenberg/Sa. im sächsischen Landkreis Mittelsachsen.

Geschichte

Die Gemeinde Sachsenburg-Irbersdorf entstand juristisch am 1. Januar 1992 aus dem Zusammenschluss von Irbersdorf und Sachsenburg im Landkreis Hainichen, statistisch jedoch erst zum 1. Juli 1992. Mit Ablauf des 31. Dezember 1993 wurde Sachsenburg-Irbersdorf aufgelöst und am 1. Januar 1994 in die Stadt Frankenberg/Sa. eingemeindet. Die Gemeinde bestand somit nur zwei Jahre.

Die Gemeinde hatte am 31. Dezember 1993 eine Fläche von zirka 909 Hektar und 914 Einwohner.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Frankenberg/Sachsen)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Mittelsachsen)
Gemeindegründung 1992
Gemeindeauflösung 1994
Ort im Landkreis Mittelsachsen

Sachsenburg-Irbersdorf


Soarele răsare din mare este un film documentar românesc din 1985 regizat de Adrian Sârbu.

Rezumat

Premii
Soarele răsare din mare a obținut, alături de Drum bun, cutezători" al lui David Reu, premiul Consiliului Național al Organizației Pionierilor pe anul 1985 în domeniul filmelor documentare.

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme din 1985
Filme românești
Filme în limba română

Soarele răsare din mare


Amurrio İspanya'nın kuzeyinde otonom bölgelerinden biri olan Bask Özerk Bölgesi'nin Alava eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2010 itibarıyla nüfusu 10.050 kişidir.

Álava'nın belediyeleri

Amurrio