Defileul Trinca este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Edineț, Republica Moldova. Este amplasat la sud-vest de satul Trinca, în valea râului Draghiște. Are o suprafață de 70 ha conform Legii ariilor protejate sau 58,3 ha conform unor măsurări mai recente. Obiectul este administrat de Primăria comunei Trinca.

Descriere
Acest defileu s-a format în urma acțiunii râului Draghiște asupra recifului de calcar badenian-volhinian. Rezultatul este o vale cu lungimea de aprox. 500 m, lățimea de 250 m și adâncimea de aprox. 40 m, mărginită de pereți stâncoși, abrupți pe alocuri. Împreună cu defileele Burlănești și Fetești, alcătuiește Complexul natural Trinca–Fetești–Burlănești din bazinul râului Draghiște.

În versanții defileului se află câteva grote, trei dintre care erau stațiuni ale vânătorilor preistorici neandertali din paleoliticul mediu, reprezentanți ai culturii musteriene (80-60 mii ani în urmă). Datorită specificului activității locuitorilor, grotele abundă în resturi scheletice ale animalelor vânate: în una din grote au fost descoperite peste 440 de resturi scheletice aparținând a 15 indivizi de urs, în alta au fost scoase la suprafață circa 383 de reminiscențe provenind de la 15 specii de mamifere.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este Primăria comunei Burlănești.

Situl are valoare peisagistică, cognitivă, instructivă și ecoturistică și prezintă interes pentru cercetătorii istoriei geologice, a faunei, paleogeografiei și a societății omenești din zona dată.

Conform situației din anul 2016, aria naturală nu are un panou informativ și nici borne de delimitare a zonei protejate. Pentru ameliorarea conservării, este recomandată interzicerea calcarului din zona protejată și lichidarea gropilor de ardere a pietrei-de-var.

Galerie de imagini

Note

Bibliografie

Legături externe

Trinca, Defileul
Raionul Edineț

Defileul Trinca


Aktivist za ljudska prava, borac za ljudska prava ili branitelj ljudskih prava (eng. human rights defender) osoba je koja pojedinačno ili s drugima djeluje na promicanju ili zaštiti ljudskih prava. To mogu biti novinari, ekolozi, zviždači, sindikalisti, pravnici, učitelji, ili tek pojedinci koji djeluju sami. Oni se mogu baviti zaštitom ljudskih prava profesionalno, u sklopu svog posla (npr. odvjetnici ili novinari), ili to mogu raditi dobrovoljno. Zbog tih aktivnosti ponekad mogu postati meta odmazde i različitih vrsta napada kao što je ocrnjivanje u javnosti, nadzora, uznemiravanja, lažnih optužbi, ograničenja prava na slobodu udruživanja ili slobodu kretanja, sve do fizičkih napada.

UN-ova Deklaracija o borcima za ljudska prava
Deklaracija Ujedinjenih naroda o pravu i odgovornosti pojedinaca, grupa i organa društva za promicanje i zaštitu univerzalno priznatih ljudskih prava i temeljnih sloboda (A/RES/53/144) od 9. prosinca 1998., obično poznata kao Deklaracija o borcima za ljudska prava, označava povijesno postignuće u borbi za bolju zaštitu onih kojima prijeti opasnost zbog bavljenja zaštitom legitimnih ljudskih prava i prvi je instrument UN-a koji prepoznaje važnost i legitimitet rada aktivista za ljudska prava, kao i pravo i odgovornost svih da ljudska prava štite.

Deklaracija propisuje međunarodne standarde koji štite djelovanje aktivista za ljudska prava diljem svijeta. Prepoznaje legitimnost djelovanja na zaštiti ljudskih prava, kao i potrebu da te aktivnosti budu zaštićene, kao i oni koji ih provode. Prema Deklaraciji, branitelj ljudskih prava je svatko tko sam, kao dio grupe ili institucije, djeluje na promicanju i zaštiti ljudskih prava. Ova široka definicija obuhvaća profesionalne kao i neprofesionalne aktiviste za ljudska prava, volontere, novinare, odvjetnike i sve druge čija je, makar i povremena aktivnost povezana s ljudskim pravima.

Deklaracija artikulira postojeća prava na način koji olakšava njihovu primjenu na okolnosti u kojima djeluju aktivisti za ljudska prava. Način na koji se prava primjenjuju na aktiviste sadržan je u glavnim dokumentima o ljudskim pravima, uključujući i pravo na slobodno izražavanje, udruživanje i okupljanje.

Prava zaštićena ovom Deklaracijom, između ostalog, uključuju pravo na razvijanje i raspravu o novim idejama o ljudskim pravima te pravo na zagovaranje njihovog prihvaćanja; pravo na kritiku državnih tijela i agencija i pravo na iznošenje prijedloga za poboljšanje njihova funkcioniranja; pravo na pružanje pravne ili druge vrste pomoći u obrani ljudskih prava; pravo na nadgledanje sudskih procesa; pravo na nesmetan pristup i komunikaciju s nevladinim i međuvladinim organizacijama; pravo pristupa resursima u svrhu zaštite ljudskih prava, uključujući primanje sredstava iz inozemstva.

Države su odgovorne za provedbu i poštovanje svih odredba Deklaracije. Osobito, države imaju dužnost zaštititi aktiviste za ljudska prava od svakog nasilja, odmazde i zastrašivanja zbog njihovog rada na ljudskim pravima.

Instrumenti zaštite

Nakon usvajanja Deklaracije o aktivistima za ljudska prava 1998. godine, pokrenute su brojne inicijative, kako na međunarodnoj, tako i na regionalnoj razini, kako bi se povećala zaštita aktivista i pridonijelo provedbi Deklaracije. U tom kontekstu uspostavljeni su sljedeći mehanizmi i smjernice:

 Mandat posebnog izvjestitelja Ujedinjenih naroda za branitelje ljudskih prava (2000.)
 Mandat posebnog izvjestitelja za aktiviste za ljudska prava u Afričkoj komisiji za ljudska prava i prava naroda (2004.)
 Jedinica za zaštitu aktivista za ljudskih prava u Međuameričkoj komisiji za ljudska prava (2001.)
 Smjernice Europske unije o braniteljima ljudskih prava (2004.)
 Deklaracija Odbora ministara Vijeća Europe o poboljšanju zaštite aktivista za ljudska prava i promicanju njihovih aktivnosti (2008.)
 Mehanizam Europske unije za zaštitu aktivista za ljudskih prava, koji provode organizacije civilnog društva (2015.)

Godine 2008. Opservatorij za zaštitu aktivista za ljudska prava, koji je zajednički program Međunarodne federacije za ljudska prava (FIDH) i Svjetske organizacija protiv mučenja (OMCT), inicirao je okupljanje svih nositelja institucionalnih mandata branitelja ljudskih prava (stvorenih u UN-u, Afričkoj komisiji za ljudska prava i prava naroda, Međuameričkoj komisiji za ljudska prava, Vijeću Europe, Organizaciji za europsku sigurnost i suradnju te Europskoj uniji) kako bi poboljšali koordinaciju međusobnih aktivnosti i suradnju s nevladinim organizacijama. Godine 2010. stvorena je jedinstvena internetska stranica koja prikuplja sve relevantne javne informacije o aktivnostima različitih nositelja zaštite aktivista za ljudskih prava. Cilj stranice je povećati vidljivost dokumentacije koju izrađuju institucije (priopćenja za javnost, studije, izvještaji, izjave), kao i vidljivost njihovih aktivnosti (posjeti zemljama, institucionalni događaji, praćena suđenja).

Međunarodni ured za ljudska prava objavio je 2016. Model nacionalnog zakona o priznavanju i zaštiti branitelja ljudskih prava. Ovaj dokument državama pruža mjerodavne smjernice o načinu provedbe UN-ove Deklaracije o braniteljima ljudskih prava na nacionalnoj razini. Razvijen je u suradnji sa stotinama aktivista, a podržali su ga i vodeći stručnjaci za ljudska prava i pravnici.

Nekoliko zemalja uvelo je nacionalno zakonodavstvo ili politike za zaštitu branitelja ljudskih prava, uključujući Kolumbiju, Brazil, Meksiko i Gvatemalu. Međutim, tek treba riješiti ključne izazove u provedbi ovih zakona.

Istraživanje koje je proveo Resursni centar za poslovanje i ljudska prava dokumentirao je da je 2017. godine prema 2016. bilo 34 posto više napada na aktiviste za ljudska prava u svijetu. Te je godine ubijeno 120 aktivista i dogodile su se stotine incidenata koji su uključivali napad, maltretiranje i prijetnje. U 2017. godini bilo je 388 napada u usporedbi sa samo 290 u 2016. Ista studija identificirala je aktiviste za ljudskih prava u sferi agrobiznisa, rudarstva i obnovljivih izvora energije kao sektore koji u kojima su aktivisti u najvećoj opasnosti.

Prema procjenama UN-a tijekom 2019. zabilježeno je 357 ubojstava i 30 nestanaka aktivista za ljudska prava, novinara i sindikalista u 47 zemalja svijeta.

Nagrade aktivistima za ljudska prava

 UN-ova nagrada za ljudska prava
 Nagrada Martin Ennals, zajednička nagrada nekoliko nevladinih organizacija za zaštitu ljudskih prava. Martin Ennals je bio poznati branitelj ljudskih prava i glavni tajnik Amnesty Internationala. Nagrada uz priznanje nosi i 20.000 švicarskih franaka za daljnji rad na zaštiti ljudskih prava.
 Nagrada Robert F. Kennedy, ustanovljena 1984.
 Nagrada Saharov Europskog parlamenta, ustanovljena 1988.
 Tulipan za branitelje ljudskih prava, nagrada nizozemske vlade ustanovljena 2008.
 Nobelova nagrada za mir, iako nije specifično namijenjena aktivistima za ljudska prava, do sada je ovu nagradu dobila nekolicina poznatih branitelja ljudskih prava, poput kineskog aktivista Liu Xiaobo 2010. godine
 Nagrada The Front Line Defenders Award namijenjena braniteljima ljudskih prava koji su u opasnosti. Ustanovljena je 2005. "u čast braniteljima ljudskih prava koji nenasilnim angažmanom hrabro doprinose promociji i zaštiti ljudskih prava."
 Nagrada Ginetta Sagan za aktivistice za ljudska prava, ustanovljena 1997. da "pomogne ženama diljem svijeta u njihovoj borbi protiv ugnjetavanja, te da znaju da nisu same."

Nagrade aktivistima za ljudska prava u Republici Hrvatskoj
U Hrvatskoj se na Dan ljudskih prava dodjeljuje nekoliko nagrada pojedincima i organizacijama zaslužnima za promicanje i zaštitu ljudskih prava. Najpoznatije i najdugovječnije su nagrade koje dodjeljuju nevladine organizacije Hrvatski helsinški odbor te nagrada za promicanje mirotvorstva, nenasilja i ljudskih prava "Krunoslav Sukić" koju dodjeljuje Centar za mir, nenasilje i ljudska prava Osijek.

Izvori

Pokret za ljudska prava

Aktivist za ljudska prava


Violales is a botanical name of an order of flowering plants and takes its name from the included family Violaceae; it was proposed by Lindley (1853). The name has been used in several systems, although some systems used the name Parietales for similar groupings. In the 1981 version of the influential Cronquist system, order Violales was placed in subclass Dilleniidae with a circumscription consisting of the families listed below. Some classifications such as that of Dahlgren placed the Violales in the superorder Violiflorae (also called Violanae).

The Angiosperm Phylogeny Group (APG) system does not recognize order Violales; Violaceae is placed in order Malpighiales and the other families are reassigned to various orders as indicated.

 order Violales Perleb 1826
 family Achariaceae → order Malpighiales
 family Ancistrocladaceae → order Caryophyllales
 family Begoniaceae → order Cucurbitales
 family Bixaceae → order Malvales
 family Caricaceae → order Brassicales
 family Cistaceae → order Malvales
 family Cucurbitaceae → order Cucurbitales
 family Datiscaceae →  order Cucurbitales
 family Dioncophyllaceae →  order Caryophyllales
 family Flacourtiaceae → included in family Salicaceae, in order Malpighiales
 family Fouquieriaceae → order Ericales
 family Frankeniaceae → order Caryophyllales
 family Hoplestigmataceae → uncertain position
 family Huaceae → eurosids I (direct placement)
 family Lacistemataceae →  order Malpighiales
 family Loasaceae →  order Cornales
 family Malesherbiaceae →  order Malpighiales (optionally inside Passifloraceae)
 family Passifloraceae →  order Malpighiales
 family Peridiscaceae →  order Saxifragales
 family Scyphostegiaceae → included in family Salicaceae, in order Malpighiales
 family Stachyuraceae → order Crossosomatales
 family Tamaricaceae → order Caryophyllales
 family Turneraceae →  order Malpighiales (optionally inside Passifloraceae)
 family Violaceae → order Malpighiales

References

Bibliography

Historically recognized angiosperm orders

Violales


Astelija (lat. Astelia), rod visećih oblikovanih trajnica iz porodice astelijevki. Postoji 31 priznata vrsta s juga Južne Amerike, Novog Zelanda, Tasmanije i jugoistočne Australije, Nove Gvineje i nekih otoka u Pacifiku i Indijskom oceanu: Vanuatu, Markižansko otočje, Samoa, Tubuai,  Réunion, Fidži, Mauricijus, Hawaii, Društveni otoci.

Rod je opisan 1810.

Vrste

  Astelia alpina R.Br.
  Astelia argyrocoma A.Heller ex Skottsb.
  Astelia australiana (J.H.Willis) L.B.Moore
  Astelia banksii A.Cunn.
  Astelia chathamica (Skottsb.) L.B.Moore
  Astelia fragrans Colenso
  Astelia graminea L.B.Moore
  Astelia grandis Hook.f. ex Kirk
  Astelia hastata Colenso
  Astelia hemichrysa (Lam.) Kunth
  Astelia linearis Hook.f.
  Astelia menziesiana Sm.
  Astelia microsperma Colenso
  Astelia montana Seem.
  Astelia nadeaudii Drake
  Astelia neocaledonica Schltr.
  Astelia nervosa Banks & Sol. ex Hook.f.
  Astelia nivicola Cockayne ex Cheeseman
  Astelia papuana Skottsb.
  Astelia petriei Cockayne
  Astelia psychrocharis F.Muell.
  Astelia pumila (J.R.Forst.) Gaudich.
  Astelia rapensis Skottsb.
  Astelia samoense (Skottsb.) Birch
  Astelia skottsbergii L.B.Moore
  Astelia solandri A.Cunn.
  Astelia spicata Colenso
  Astelia subulata (Hook.f.) Cheeseman
  Astelia tovii F.Br.
  Astelia trinervia Kirk
  Astelia waialealae Wawra

Vanjske poveznice

Izvori

Astelijevke

Astelija


Hideki Nishimura (født 15. april 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hideki Nishimura


Sahelspurv () er en fugleart, der lever i Sahel.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Sahelfugle
Spurve

Sahelspurv


Fulya Gürses, (d. 1950, İstanbul ö. 4 Mayıs 2003, İstanbul), sosyolog, edebiyatçı ve eğitimci.

Hayatı
Orta öğrenimini Bakırköy Lisesi'nde, yüksek öğrenimini İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji bölümünde tamamladı. 1969'da Sosyalist Gençlik Örgütü'ne (SGÖ) ve daha sonra Türkiye İşçi Partisi'ne (TİP) üye oldu. TÖB-DER ve TÜM-DER gibi örgütlenmelerde etkin olarak yer aldı. 1975 ve 1980 yılları arasında dernek 12 Eylül yönetimi tarafından kapatılıncaya kadar TÜM-DER Genel Merkezi GYK üyeliğini sürdürdü. 1981'de tutuklanarak yargılandı. İstanbul'da ve çeşitli illerde 20 yıl süreyle felsefe öğretmenliği yaptı. Eşi Hasan Basri Gürses'le birlikte hazırladığı alanında en kapsamlı eserlerden Dünya'da ve Türkiye'de Gençlik araştırması Cumhuriyet gazetesinin düzenlediği 1977-1978 Yunus Nadi Armağanı yarışması birinciliğini kazandı. 1980 yılında KÖY-KOOP tarafından düzenlenen araştırma-inceleme yarışmasında Kır Yoksullarının Günümüzdeki Durumu ve Geleceği başlıklı sosyolojik çalışmasıyla birincilik ödülü aldı. Bu çalışması matbaada baskı aşamasındayken 12 Eylül darbesi gerçekleştiğinden kitaplaşıp okuyucuya ulaşamadı. Ekmek isimli öykü dosyası, 1991 yılında Seyhan Belediyesi tarafından Orhan Kemal'in anısına düzenlenen öykü yarışmasında Orhan Kemal Ödülü'''ne değer görüldü ve 1992 yılında Dünya Yayınları tarafından yayınlandı. Ekmek ve ardından Duvar adlı öykü kitapları Sosyalist Yayınlar tarafından yayınlandı. Çocuk ve Toplum başlıklı yayınlanmamış bir eseri bulunan yazar, kadın hareketi, gençlik sorunları, çocukların toplumsal gelişimi gibi çeşitli konularda sosyolojik araştırmalarını sürdürdü. Sosyalist dünya görüşünden ödün vermeyen Gürses, SSCB'de Gorbaçov reformlarıyla başlayan sürecin etkilerine karşı çıktı ve özellikle 90'lı yıllarda Hepileri ve Ürün gibi dergilerde yayınlanmak üzere, sosyalist kimliğin erozyonu olarak gördüğü eğilimlere karşı sert eleştiri ve inceleme yazıları kaleme aldı.

 Eserleri

 Dünya'da ve Türkiye'de Gençlik, Hasan Basri Gürses'le birlikte, (1977-78 Yunus Nadi Armağanı), 1. Baskı Der yay. İstanbul. 1979, 2. Baskı Toplumsal Dönüşüm Yayınları, İstanbul, Mart 1997
 Kır Yoksullarının Günümüzdeki Durumu ve Geleceği, 1980, (KÖY-KOOP Akın Özdemir İnceleme-Araştırma yarışması birincilik ödülü.)
 Ekmek, (Orhan Kemal Öykü Ödülü), 1991, 1. Baskı Dünya Yay., İstanbul, Mayıs 1992, 2. Baskı Sosyalist yay., İstanbul, Mayıs 1997
 Duvar "The Wall" (Öyküler), Sosyalist yay., İstanbul, Mayıs 1997
 Yazılar (Hepileri dergisindeki yazılarının bir kısmı),Sosyalist yay., İstanbul, Mayıs 1997
 Çocuk ve Toplum, yayınlanmamış araştırma.
 Türkiye'de Kadın Hareketi -Tarihi, Günümüzdeki Durumu ve Geleceği-'', yayınlanmamış araştırma.
 Oya Baydar'ın bir edebiyat yazıcısı olduğuna ve "Hiçbir Yere Dönüş"e inanalım mı? (makale), Ürün, sayı:1, Nisan-Mayıs 1999
 Çeşitli güncel konularda deneme ve anekdotlar: bkz. https://web.archive.org/web/20071010095701/http://www.seyyahamca.com/kose_yazilari.asp?s=1&isl=yazar&yid=1

Türk komünistler
Türk sosyologlar
1950 doğumlular
2003 yılında ölenler
İstanbul doğumlu yazarlar
Türk sosyalistler

Fulya Gürses


Palestina es un municipio brasileño del estado de São Paulo. La ciudad se localiza en el norte del estado y tiene una población de 11.051 habitantes (IBGE/2010). Palestina pertenece a la Microrregión de São José do Río Preto.

Geografía
Se localiza a una latitud 20º23'24" sur y a una longitud 49º25'59" oeste, estando a una altitud de 550 metros.

Posee un área de 695,5 km².

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 11.051
 Urbana: 9.188
 Rural: 1.863
 Hombres: 5.595
 Mujeres: 5.456
Densidad demográfica (hab./km²): 15,89

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 15,25

Expectativa de vida (años): 71,55

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,21

Tasa de alfabetización: 86,37%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,764
 IDH-M Salario: 0,688
 IDH-M Longevidad: 0,776
 IDH-M Educación: 0,827
(Fuente: IPEADATA)

Clima
El clima de Palestina puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Hidrografía
 Río Preto
 Río Turvo

Carreteras
 SP-423

Administración
 Prefecto: Fernando Luis Semedo (Progresistas, 2016/2020)
 Viceprefecto: Reinaldo Aparecido Cunha (PSDB, 2016/2020)
 Presidente de la cámara: (2019/2020)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Palestina (São Paulo)


Octavia Estelle Butler (Pasadena, 22. srpnja 1947. – 24. veljače 2006.) bila je afro-američka kalifornijska spisateljica znanstvene fantastike. Više je puta osvajala nagrade Hugo i Nebula, a 1995. godine svojila je MacArthurovu stipendiju.

Rani život
Butler je rođena u Pasadeni u Kaliforniji 22. lipnja 1947. godine. U mladosti je izgubila oca. Butler je odgojila njezina majka koja je radila kao sobarica. Rano je počela stvarati vlastite priče. Butler je bila disleksična, ali nije dopustila da joj taj izazov spriječi u razvoju ljubavi prema knjigama. Pisanje je učinila svojim životnim pozivom već s deset godina. Kao dijete Butler je bila poznata po svojoj sramežljivosti i impresivnoj visini.

Pohađala je mnoge fakultete. Diplomu suradnika stekla je na gradskom koledžu u Pasadeni. Također je otišla na Državno sveučilište u Kaliforniji i na Kalifornijsko sveučilište u Los Angelesu.

Javni život
Butler je studirala beletristiku kod Harlana Ellisona i postala je autor knjiga za djecu i odrasle. Bila je vrlo dobra spisateljica znanstvene fantastike. Važne knjige koje je napisala bile su Pattermaster i Mind of My Mind. 1984. godine osvojila je priznanje za najbolju kratku priču za "Govor zvukova" i nagradu Nebula. Octavia je bila poznata po afroameričkom Spiritrualizmu.

Smrt
Butler je umrla u svojoj kući od moždanog udara u Seattlu u Washingtonu 24. veljače 2006. godine.

Izvori

Američki književnici
Pisci znanstvene fantastike
Pisci za djecu

Octavia E. Butler


Diablo II: Resurrected é um jogo de RPG de ação co-desenvolvido pela Blizzard Entertainment e Vicarious Visions e publicado pela Blizzard Entertainment. É uma remasterização de Diablo II (2000) e sua expansão Lord of Destruction (2001). O jogo foi lançado para Microsoft Windows , Nintendo Switch , PlayStation 4 , PlayStation 5, Xbox One e Xbox Series X e Series S em 23 de setembro de 2021.

Diablo II: Resurrected


Alex James Mowatt (født 13. februar 1995 i Doncaster, England) er en engelsk fodboldspiller, der til daglig spiller hos Barnsley.

Karriere statistik

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Leeds United F.C.

Alex Mowatt


Rio Escondido (titlul original: Rio Escondido) este un film dramatic - romantic mexican, realizat în 1948 de regizorul Emilio Fernández, protagoniști fiind actorii María Félix, Fernando Fernández, Carlos López Moctezuma și Columba Domínguez.

Conținut

Președintele Mexicului trimite tânăra învățătoare Rosaura într-o localitate îndepărtată din statul Coahuila, cunoscut cu numele de Río Escondido, pentru a alfabetiza populația din zonă. Intențiile bune ale lui Rosaura sunt neavenite pentru Don Regino Sandoval, șeriful tiran al orașului. Situația devine și mai critică atunci când Regino se îndrăgostește de învățătoare, făcându-i viața amară.

Distribuție

Premii și nominalizări
Filmul a avut in Mexic un succes răsunător, primind la Festivalul de film Ariel din Mexic, 10 nominalizări din care 7 premii câștigate:

Premiile Ariel (1948)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1948
Filme dramatice
Filme mexicane
Filme dramatice mexicane
Filme în limba spaniolă
Filme regizate de Emilio Fernández

Rio Escondido


(  or ) refers to "the conditions under which States may resort to war or to the use of armed force in general." This is distinct from the set of rules that ought to be followed during a war, known as jus in bello, which govern the behavior of parties in an armed conflict.<ref>{{cite web|title="Can jus ad bellum override jus in bello?"|url=https://international-review.icrc.org/articles/can-jus-ad-bellum-override-jus-bello-reaffirming-separation-two-bodies-law|publisher=International Committee of the Red Cross |date=23 Jan 2015 |access-date=8 March 2023}}</ref>

Definition is sometimes considered a part of the laws of war, but the term "laws of war" is more often considered to refer only to jus in bello, which, as noted above, concerns whether a war is conducted justly, or lawfully (regardless of whether the initiation of hostilities was just). Jus ad bellum rules focus on the criteria concerning what conditions make an armed conflict just, or lawful."

Under modern public international law, the UN Charter establishes the fundamental rules of the jus ad bellum. Article 2, paragraph 4 of the Charter states: "All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any State, or in any other manner inconsistent with the purposes of the United Nations."

Article 51 of the UN Charter later clarifies: "Nothing in the present Charter shall impair the inherent right of individual or collective self-defense if an armed attack occurs against a Member of the United Nations."

An international agreement limiting the justifiable reasons for a country to declare war against another is concerned with jus ad bellum. In addition to bilateral non-aggression pacts, the twentieth century saw multilateral treaties defining entirely new restrictions against going to war. The three most notable examples are the Kellogg-Briand Pact outlawing war as an instrument of national policy, the London Charter (known also as the Nuremberg Charter) defining "crimes against peace" as one of three major categories of international crime to be prosecuted after World War II, and the United Nations Charter, chapter VI of which binds nations to seek resolution of disputes by peaceful means and requires authorization by the United Nations before a nation may initiate any use of force against another, beyond the inherent right of self-defense against an armed attack.

By contrast, agreements defining limits on acceptable conduct while already engaged in war are considered "rules of war" and are referred to as the jus in bello. Thus, the Geneva Conventions are a set of "jus in bello". Doctrines concerning the protection of civilians in wartime, or the need for "proportionality" when force is used, are addressed to issues of conduct within a war, but the same doctrines can also shed light on the question of when it is lawful (or unlawful) to go to war in the first place.

Principles

Proper authority and public declaration
The principle of right authority suggests that a war is just only if waged by a legitimate authority. Such authority is rooted in the notion of state sovereignty.  In his Summa Theologica St. Thomas Aquinas notes that to be a just war, war has not only to be declared publicly, but also must be declared by the proper authority.

Proper authority is what differentiates war from murder: "It is the rules of warfare that give the practice meaning, that distinguish war from murder and soldiers from criminals". A soldier is treated as a prisoner of war and not a criminal because they are operating under the proper authority of the state and cannot be held individually responsible for actions committed under the orders of their military leadership.

Just cause
According to the principle of right intention, the aim of war must not be to pursue narrowly defined national interests, but rather to re-establish a just peace. This state of peace should be preferable to the conditions that would have prevailed had the war not occurred.  Wars cannot be fought simply to annex property or install a regime change.  Current doctrines of "anticipatory self-defense" or preemptive strikes, sometimes associated with the Bush Doctrine, have challenged concepts of right intention/just cause. Right cause includes humanitarian intervention, particularly when actions "shock the conscience".  The responsibility to protect covers more in depth the nature of humanitarian intervention.
Probability of success
According to this principle, there must be good grounds for concluding that aims of the just war are achievable. This principle emphasizes that mass violence must not be undertaken if it is unlikely to secure the just cause.  This criterion is to avoid invasion for invasion's sake and links to the proportionality criteria.  One cannot invade if there is no chance of actually winning.  However, wars are fought with imperfect knowledge, so one must simply be able to make a logical case that one can win; there is no way to know this in advance. These criteria move the conversation from moral and theoretical grounds to practical grounds. Essentially, this is meant to gather coalition building and win approval of other state actors.

Last resort
The principle of last resort stipulates that all non-violent options must first be exhausted before the use of force can be justified.  Diplomatic options, sanctions, and other non-military methods must be attempted or validly ruled out before the engagement of hostilities.  Further, in regard to the amount of harm—proportionally—the principle of last resort would support using small intervention forces first and then escalating rather than starting a war with  massive force such as carpet bombing or nuclear warfare.

History

St. Thomas Aquinas is one of the earliest philosophers on what makes a just war.  His list of criteria were intended to protect civilians and guarantee that wars were not just fought for the interest of private parties.

After the Peace of Westphalia, which ended the Thirty Years' War, scholars became concerned with finding a way to control interstate war while respecting state sovereignty. It wasn't until the formation of the United Nations after World War II that notions of jus ad bellum were formalized.

The modern era
Since the 1950s, declarations of jus ad bellum have dropped dramatically.   In "Why States No Longer Declare War" Tanisha Fazal notes the drop in formal declarations of war since the 1950s.  This may be as a result of the nuance of war in modern times, given the rise of non-state actors such as terrorist groups.

 See also
 Casus belli Jus post bellum Just war theory
 List of Latin phrases
 Tyrannicide

References

Further reading

External links
 War & Law
 Crimes of War
 Characteristics Of Intractable Conflicts
 Internet Encyclopedia of Philosophy
 Rutgers: Book/Reading List
 Essay hosted at USAF site
 Joseph R. Cerami, James F. Holcomb (Editors). U.S. Army War College guide to strategy. Strategic Studies Institute, 2001. ., pp. 19–30. Chapter 3. Ethical issues in War, An overview'', Cook, Martin L.
 Stanford encyclopedia entry for war
 Brander, Kenneth Rabbi. "Is All Fair in Love & War?" Just & Unjust Wars through the prism of Jewish and Secular Thought", part 1 and part 2

Just war theory
Latin legal terminology

Jus ad bellum


Maianthemum canadense es una especie de planta con rizoma perteneciente a la familia de las asparagáceas. Es originaria de  Canadá y norte de los Estados Unidos.

Descripción
Alcanza un tamaño de hasta 10-25 cm de altura, y tiene 1-3 hojas, con  12 a 25 grupos de estrellas en forma de flores. La flores son producidos a partir de finales de primavera hasta mediados de verano, y tienen cuatro pétalos y 4 estambres, tiene una estrecha relación con Maianthemum bifolium y Maianthemum dilatatum. El fruto es una baya redonda que contiene 1-2 semillas que se convierten en rojo y translúcido cuando están maduras. Las bayas son de color rojo moteado a principios de verano y de color rojo oscuro  a mediados de verano. La semilla se reproduce con poca frecuencia y la mayoría de las plantas en un lugar se vegetativo son clones, la difusión de las plantas se realiza por sus rizomas, que son poco profundos. Las hojas son alternas,  de forma ovalada, y una pequeña muesca en la base.

Taxonomía
Maianthemum canadense fue descrita por René Louiche Desfontaines y publicado en Annales du Muséum National d'Histoire Naturelle 9: 54, en el año 1807.
Sinonimia
Convallaria canadensis (Desf.) Poir.
Maianthemum bifolium f. canadense (Desf.) Farw.
Maianthemum canadense var. carolinianum Butters
Maianthemum canadense subsp. interius (Fernald) Á.Löve & D.Löve
Maianthemum canadense var. interius Fernald
Maianthemum canadense f. oswaldii Moldenke
Maianthemum canadense var. ovale (Pursh) Butters
Maianthemum canadense f. trifolium (Pursh) Vict.
Smilacina bifolia var. canadensis (Desf.) A. Gray
Smilacina canadensis (Desf.) Pursh
Smilacina canadensis var. ovalis Pursh
Smilacina canadensis var. trifolia Pursh
Styrandra amplexicaulis Raf.
Styrandra canadensis (Desf.) Raf.
Unifolium bifolium var. ovale (Pursh) Farw.
Unifolium bifolium var. trifolium (Pursh) Farw.
Unifolium canadense (Desf.) Greene
Unifolium canadense var. interius House
Unifolium eschscholtzianum W.Wight ex J.P.Anderson

Referencias

Enlaces externos

 Flora of North America: Maianthemum canadense

canadense
Flora de Canadá oriental
Flora de la América subártica
Flora de Canadá occidental
Flora de América del Norte continental
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1807
Plantas descritas por Desfontaines

Maianthemum canadense


Adbacum Festival este un festival de muzică techno din România. Acesta se va desfășura  în minicipiul Bacău la CAEx - Centrul de Afaceri și Expoziții "Mircea Cancicov" Bacău

Artiști

2018(Prima Ediție)

 Dubfire
 Deborah De Luca
 Joey Daniel
 Alex Kennon
 Mahony
 Olivian Nour
 Cugler
 iar
 Vid aka Egal 3
 Just2
 Luca M
and many more..

Referințe

Legături externe
 Site Oficial

Festivaluri de muzică în România
Festivaluri de muzică techno
Festivaluri de muzică minimal
Festivaluri în Bacău

Adbacum Festival


Aralieae, tribus brestanjevki, dio potporodice Aralioideae. Sastoji se od čretiri roda sa 81 vrstom, od kojih je tipični aralija. Ime je dobia po rodu aralija (Aralia)

Rodovi:
 Harmsiopanax Warb. (3 spp.)
 Cephalaralia Harms (1 sp.)
 Aralia L. (76 spp.)
 Motherwellia F. Muell. (1 sp.)

Izvori

Aralioideae

Aralieae


Yu or YU may refer to:

Arts and entertainment

Music
 Yu (wind instrument), an ancient Chinese free-reed mouth organ, larger than the sheng
 Yu (percussion instrument), an ancient Chinese musical instrument in a shape of a tiger with a serrated back or/and front

Other media
 Yu (film), a 2003 Austrian film
 Yu-Gi-Oh!, a Japanese manga series
 YuYu Hakusho, a Japanese manga series
 Yu (Stargate), a System Lord from the science fiction series Stargate SG-1
 Yu Narukami, a character from the video game Persona 4

Businesses and organizations

Universities
 Yale University, New Haven, United States
 Al-Yamamah Private University, Riyadh, Saudi Arabia
 Yamagata University, Yamagata, Japan
 Yarmouk University, Irbid, Jordan
 Yeshiva University, New York City, United States
 Yeungnam University, Gyeongsang, South Korea
 Yonsei University, Seoul, South Korea
 York University, Toronto, Canada

Other businesses and organizations
 YU Televentures, an Indian mobile handset manufacturer
 Youth United, an Indian organization in Delhi, Chandigarh, Patiala and Bangalore
 Youth Unlimited, a youth ministry in Canada and the United States
 YU, the IATA code for EuroAtlantic Airways

Letters
 U, in English
 Yu (Cyrillic), in the Cyrillic alphabet (Ю)
 Yu (kana), romanisation of the Japanese ゆ and ユ

Names and people

 Yu (Chinese surname) (, , /, /, , , , , , , , , , , , , /)
 List of people with surname Yu
 Yu (Chinese given name)
 Yū, a Japanese given name, including variants Yu, Yuu, and Yui
 Yu People (), an ethnic group in ancient China
 Yoo (Korean surname) (, , , ), a common Korean family name
 You (surname), transliteration of several Chinese surnames, spelled Yu in the Wade–Giles romanization system

Places

In China
 Chongqing, officially abbreviated to Yú ()
 Henan, officially abbreviated to Yù ()
Yu opera, Chinese opera of Henan
 Yü (region) (, ), geographic division of Tibet
 Yu County, Hebei ()
 Yu County, Shanxi ()
 Yu (Chinese state) (), an ancient duchy in what is today China overthrown by Duke Xian of Jin
 Yu River (Guangxi) (), China
 Yu River (Ningxia) (), China

Other places
 Yugoslavia:
 Socialist Federal Republic of Yugoslavia (old ISO country code and derived ccTLD .yu)
 Federal Republic of Yugoslavia (old ISO country code and derived ccTLD .yu)
 Yu, a village in Pate, Cambodia
 Yu (Vychegda), a river in Komi Republic, Russia

Other
 Yu, a transparent rice wine from Manipur

See also
 Ye (disambiguation)
 You (disambiguation)

YU


William E. "Bill" Dinwiddie (nacido el  en Muncie, Indiana), es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas en la NBA. Con 2,01 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Su carrera universitaria transcurrió con los Cowboys de la Universidad de New Mexico Highlands de la División II de la NCAA, siendo el único jugador salido de sus aulas en llegar a ser profesional en la NBA.

Profesional
Comenzó su andadura profesional fichando por los Cincinnati Royals en , donde en su primera temporada, actuando como suplente de Jerry Lucas, promedió 5,1 puntos y 3,5 rebotes por partido.

Tras una temporada más en el equipo, al año siguiente fue traspasado a Boston Celtics a cambio de los derechos sobre Bob Cousy, quien se encontraba retirado hacía 6 temporadas, pero que volvió a las canchas con 41 años, ejerciendo como jugador-entrenador en 7 partidos. Por su parte, Dinwiddie jugó una temporada en los Celtics, promediando 4,9 puntos y 3,4 rebotes por partido.

En  fue traspasado a Milwaukee Bucks a cambio de una futura sexta ronda del Draft, pero solo llegó a jugar 23 partidos en los que anotó 37 puntos, antes de ser despedido en el mes de diciembre.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Dinwiddie en NBA.com
 Ficha de Bill Dinwiddie en ultimatenba.com

Baloncestistas de Indiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los New Mexico Highlands Cowboys
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Milwaukee Bucks

Bill Dinwiddie


Enrico Macias (d. Gaston Ghrenassia, 11 Aralık 1938), Fransız şarkıcı. Cezayirli Yahudi kökenlidir. Cezayir'in Konstantin kentinde doğmuştur.

Babası Arap-Endülüs müziği türü olan Maluf kemancısı olan Macias, 15 yaşındayken daha sonra kayınbabası olacak olan Cheikh Raymond Leyris'in orkestrasında çalmaya başladı. İş yaşamına öğretmen olarak başladı, ancak bu arada gitar çalışmalarını da sürdürdü.

1961 yılında, Cezayir Bağımsızlık Savaşı kızışırken, Yahudi ve Avrupa kökenliler genellikle Fransa'nın yanını tuttular, bu nedenle de bağımsızlık yanlılarının tepkisini çektiler. 22 Haziran 1961'de kayınbabası Cheikh Raymond Leyris bağımsızlığa karşı olduğu ve Fransa'nın yanını tuttuğu için öldürüldü. Bunun üzerine şarkıcı 29 Temmuz 1961'de, karısı Suzy ile Cezayir'den ayrılıp Fransa'ya gitti. O zamandan beri Cezayir'e dönmesine izin verilmemiştir.

Fransa'ya geldikten kısa bir süre sonra Paris'e yerleşen Macias, iş yaşamını müzik alanında sürdürmeye karar verdi. Önceleri Arap Maluf parçalarını Fransızcaya çevirip söylemeyi denedi. Daha sonra yeni Fransızca parçalar yaparak kafelerde ve kabarelerde seslendirmeye başladı. Genel olarak Fransa'da Arap-Endülüs müziğinin, Arap-Musevi müziğinin bir yorumcusu olarak tanındı. Bu dönemde adını Gaston Ghrenassia'dan 'Enrico Macias'a çevirdi.

1962 Yılında Cezayir'den Fransa'ya gelirken gemide bestelediği "Adieu mon pays" ("Hoşçakal ülkem") adlı parçayı yayınladı. Parçayı TV'de seslendirmesi parçanın bir günde Fransa'da tanınmasını sağladı. Bunun sonucu olarak ilk Fransa turunu 1963'te Paola ve Billy Bridge'in alt şarkıcısı olarak yaptı. 1964 Yılında da Türkiye, İsrail ile Yunanistan'da ilk yurt dışı dinletilerini verdi. Bunu Güney Avrupa ülkelerindeki, Sovyetler Birliği, Japonya ve daha sonra ABD ile Kanada'daki dinletileri izledi. Şarkıları daha çok Fransızca konuşulan ülkelerde ve eski Fransız sömürgelerinde tutuldu. Türkiye'de de bir dönem çok tanınan şarkıcının birçok şarkısı Türk şarkıcılarca Türkçe seslendirildi.

İsrail'e olan sevgisi, desteği ile bilinen Enrico Macias, 14 Şubat 2007'de Fransa'daki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde sağcı Nicolas Sarkozy'yi desteklediğini açıklamıştır. Genel olarak sol görüşlü olarak bilinen şarkıcı, bu desteğinin nedeni olarak sosyalist aday Ségolène Royal'in İsrail ile Hizbullah'ı eşit düzeyde görmesi olarak açıklamıştır.

Diskografi

Stüdyo Albümleri
 1963: Enrico Macias
 1966: 12 Nouvelles Chansons
 1968: Un Rayon de Soleil
 1970: Bravo Enrico!
 1970: De Musique en Musique
 1971: Un Grand Amour
 1972: A la Face de l'Humanité
 1973: Un Homme A Traversé la Mer
 1974: Vous les Femmes
 1974: Enrico Macias 1975
 1975: Melisa
 1977: Aimez-Vous les Uns les Autres
 1977: Le Violon de Mon Père
 1979: Ou la Poésie de la Méditerranée
 1979: En Egypte
 1980: Enrico Macias
 1981: Un Berger Vient de Tomber
 1983: Enrico Macias
 1984: Générosité
 1985: Enregistrement Public
 1986: Mon Chanteur Préféré
 1989: Macias
 1991: Enrico
 1993: A Suzy
 1995: Et Johnny Chante l'Amour
 2003: Oranges Amères
 2006: La Vie Populaire
 2011: Voyage d'Une Mélodie

Konser Albümleri
 1964: Enrico Macias A l'Olympia 1964
 1965: Enrico Macias A l'Olympia 1965
 1968: Olympia 68
 1974: C'est Ça l'Amour - A l'Olympia
 1980: Olympia 80
 1982: Olympia 82
 1990: Olympia 1989
 1996: La Fête à l'Olympia - 1996
 1997: Je Me Souviens 1964-1995 - En Concert
 1999: Hommage à Cheikh Raymond
 2001: Musicorama
 2004: Olympia 1972-1980
 2004: A l'Olympia - Live 2003

Derleme Albümleri
 1998: 20 Chansons d'Or
 2000: L'Oriental
 2002: Talents Du Siècle
 2003: Master Serie Vol 1
 2003: L'Essentiel
 2003: Le Meilleur d'Enrico Macias
 2004: 25ème Anniversaire
 2004: Experience
 2005: Chanter
 2007: Talents
 2007: Gold
 2007: Les 50 plus belles chansons d'Enrico Macias
 2008: Platinum Collection

Enrico Macias'ın aranjmanları için bk. Türkçe aranjmanlar listesi

Kaynakça

1938 doğumlular
Cezayir Yahudileri
Cezayir Yahudisi asıllı Fransızlar
Fransa'daki Cezayirli göçmenler
Personae non gratae
Fransız erkek şarkıcılar
Fransız pop şarkıcıları
Fransız besteciler
Fransız söz yazarları
Yaşayan insanlar

Enrico Macias


An Buchloe dactyloides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Nuttall, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg George Engelmann. An Buchloe dactyloides in nahilalakip ha genus nga Buchloe, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Buchloe

Buchloe dactyloides


Ewa Paradies (17 December 1920 – 4 July 1946) was a Nazi concentration camp overseer.

In August 1944, Paradies arrived at the Stutthof SK-III camp for training as an Aufseherin, or overseer. She soon finished training and became a wardress. In October 1944, she was reassigned to Stutthof's Bromberg-Ost subcamp, and in January 1945, back to the main Stutthof camp.  In April 1945, Paradies accompanied one of the last transports of women prisoners to the Lauenburg subcamp and fled. After she was captured, she was a defendant in the Stutthof trial. One witness testified:She ordered a group of female prisoners to undress in the freezing cold of winter, and then doused them with ice cold water. When the women moved, Paradies beat them.

Execution

For this and other brutalities, including causing the deaths of some prisoners , Paradies was sentenced to death. She was publicly executed by short-drop hanging on 4 July 1946 with 10 other Stutthof guards and kapos (five women and six men in all); Paradies was the last of the women to hang.

See also

 Female guards in Nazi concentration camps

References

Sources
 Daniel Patrick Brown. The Female Auxiliaries Who Assisted the SS in Running the Nazi Concentration Camp System. Atglen, Pennsylvania: Schiffer Publishing, Ltd., 2002. p. 288;
 Jack G. Morrison: Ravensbrück: Everyday Life in a Women's Concentration Camp 1939–45. Markus Wiener Publishers, 2000. p. 380;
 Rochelle G. Saidel: The Jewish Women of Ravensbrück Concentration Camp. University of Wisconsin Press, 2004. p. 336;

External links

ExecutedToday.com 1946: Eleven from the Stutthof concentration camp
Death on the gallows (many photos)

1920 births
1946 deaths
Executed German women
People from Lębork
German people convicted of crimes against humanity
People from the Province of Pomerania
Stutthof trials executions
Executed people from Pomeranian Voivodeship
Female guards in Nazi concentration camps
Filmed executions
Publicly executed people

People executed for crimes against humanity

Ewa Paradies


للفنان راشد الماجد العديد من الأغاني خلال مشواره الفني الممتد لأكثر من 20 سنة في مجال الغناء
وفيما يلي قائمة بأعمال الفنان راشد الماجد الرسمية والغير رسمية (أغاني خاصة):

أغاني الألبومات الرسمية

الأغاني الخاصة

إحصائيات

الألبومات الرسمية
للفنان راشد الماجد 28 شريط غنائي رسمي طرحوا بـ اسمه، منهم :

 22 ألبوم استديو : يضمون أغنيات تم تسجيلها بطريقة الاستديو (منهم 4 ألبومات وطنية).
 ألبومين حفلة : عبارة عن تسجيل من حفلة مباشرة (حفلة باريس وجدة).
 ألبومين جلسة : تم تسجيل الأغاني بطريقة الجلسة.
 ألبوم منوع : يضم أكثر من فنان، حمل اسم راشد وأحبابه.

بالإضافة لعدد آخر من الألبومات المنوعة التي ضمت أغنية أو أغنتين للفنان راشد الماجد، وحمل الألبوم اسم مستقل لا علاقة له بالفنان راشد الماجد.

إحصائيات الألبومات الرسمية
 عدد الأغاني في الألبومات الرسمية : 228 أغنية.

الالحان
أكثر ملحنين تعاون معهم الفنان راشد الماجد في الألبومات الرسمية فقط:
  راشد الماجد (لنفسه) : 40 أغنية.
  صالح الشهري : 31 أغنية.
  مشعل العروج : 28 أغنية (منهم 16 أغنية طرحوا في ألبوم البارحة).
  أحمد الهرمي : 23 أغنية.
  حامد الحامد : 11 أغنية.

أكثر ملحن حمل اسم الألبوم أغنية من ألحانه:

 راشد الماجد : 5 ألبومات، هي : (أول أبي قربك، طال انتظاري، الدنيا حظوظ، وطني، شمعة حياتي).
  صالح الشهري : 5 ألبومات، هي : (أبشر من عيوني، شرطان الذهب، أغلى حبيبة، السعودية، على مين تلعبها).
  حامد الحامد : 3 ألبومات، هي : (آه يا قلبي، خلي التغلي، قصة ضياع عبيد).
  عبد الرب إدريس : ألبومين، هما : (المسافر، الحل الصعب).

المصادر

 مملكة راشد الماجد - الموقع الرسمي للفنان راشد الماجد
 أغلفة الألبومات الرسمية

قوائم أغاني
ألبومات راشد الماجد
أغان عربية

قائمة أغاني راشد الماجد


Der Arroyo del Arenal Chico ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt einige Kilometer westlich von Trinidad und unmittelbar südlich der Quelle des Arroyo Marincho. Von dort fließt er auf dem Gebiet des Departamentos Flores in überwiegend westliche Richtung. Er mündet an der Grenze zum Nachbardepartamento Soriano als rechtsseitiger Nebenfluss in den Arroyo Grande.

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Flores

Arroyo del Arenal Chico


د.جان ليونار ماري بُوَازُويِ  طبيب وعالم فرنسي في الفيزياء وعلوم وظائف الأعضاء (الفيزيولوجيا) (22 أبريل 1797 - 26 ديسمبر 1869). ولد في باريس، ودرس في المدرسة متعددة التقانات فيها (École Polytechnique) بين عامي 1815 - 1816 ، حيث درس فيها الفيزياء والرياضيات.

حاز بوازييه على شهادة الدكتوراه عام 1828، وكان عنوان أطروحته أبحاث حول قوة القلب الأبهري ، حيث كان اهتمامه منصباً على تدفق دم الإنسان في الأوعية الضيقة، حيث أنه وضع قانون بوازوي «المعرفة الآن بمعادلة هاغن-بوازوي» التي تطبق على تدفق السوائل غير المضطربة من خلال الأنابيب مثل تدفق الدم في الشعيرات الدموية والأوردة.
سميت وحدة قياس اللزوجة الحركية بالبواز تكريماً لهذا العالم.

روابط خارجية

مراجع

أطباء فرنسيون في القرن 19
علماء ديناميكا الموائع
علماء وظائف الأعضاء
فسيولوجيون فرنسيون
مواليد 1799
وفيات 1869

جان ليونار ماري بوازوي


Skúmhöttur getur átt við:

Skúmhött norður af Loðmundarfirði.
Skúmhött í Skriðdal.
Skúmhött sunnan við Gerpi í Fjarðabyggð

Aðgreiningarsíður

Skúmhöttur


Pedro Maurício (Damaia, 1991), mais conhecido pelo nome artístico Pedro da Linha (por vezes conhecido por PEDRO ou Kking Kong), é um DJ e produtor musical português. Além de um álbum a solo, editado em 2020, assinou a produção de álbuns como Casa Guilhermina (2022), de Ana Moura, Estava No Abismo E Dei Um Passo Em Frente (2023), de Pedro Mafama, e Declive (2023), álbum de estreia de EU.CLIDES.

Percurso
Iniciou o seu percurso musical no final da adolescência por volta de 2008 - ao chumbar um ano na escola, ficou com bastante tempo livre e começou a fazer música para passar o tempo. A inspiração chegou dos Buraka Som Sistema.

À medida que avançou na produção, colocou os bootlegs que ia fazendo na sua página de Soundcloud, chamando à atenção de Branko, que entrou em contacto consigo. Surgiu, assim, a ligação à Enchufada e o convite para tocar nas Hard Ass Sessions, festas mensais da editora.

Lançou o primeiro EP em 2016, sob o nome artístico Kking Kong. Com o selo da Enchufada, Damaia era uma homenagem do músico à sua terra natal.

Entretanto, já há algum tempo que produzia temas para outros artistas, como "Entre o Céu e a Terra" e "Contigo" de Carlão, "Hei" de Profjam, "Erro" de Diogo Piçarra ou "Nova Lisboa" de Dino D'Santiago.

Em 2018, editou "Na Quebrada", uma colaboração com o músico brasileiro Rincon Sapiência.

A estreia nos álbuns a solo chegou em 2020, com mais uma homenagem às suas origens nos subúrbios de Lisboa. Da Linha, referência à linha de Sintra, foi o seu primeiro registo com edição física. Apesar de ser maioritariamente instrumental, contou com a participação de Pedro Mafama. Os Pedros já tinham trabalhado juntos na música "Lacrau", de Mafama, e voltaram a fazê-lo na estreia de Mafama no formato longa-duração, em Por Este Rio Abaixo (2021). O segundo álbum de Mafama, Estava No Abismo E Dei Um Passo Em Frente, também contou com a produção de Pedro da Linha.

Participou no Festival da Canção 2021, como compositor convidado. Colaborando com Tota, levou a concurso a canção "Volte-Face", interpretada por EU.CLIDES. O tema alcançou a oitava posição na final. Em 2023, assinou a produção do álbum de estreia do músico com origens cabo-verdiana, Declive.

Em maio de 2023, voltou a editar um registo em nome próprio. O EP Rua Rosa, 24 saiu pelo selo alemão Man Recordings UG.

Discografia

 Damaia EP (Enchufada, 2018)
 Da Linha (Enchufada, 2020)
 Rua Rosa, 24 EP (Man Recordings UG, 2023)

Referências

Produtores musicais de Portugal
Participantes no Festival RTP da Canção
DJs de Portugal

Pedro da Linha


NR, Nr or nr may refer to:

Arts and media
 National Review, an American political magazine
 Newsround, a British news programme for children
 Nollywood Reinvented, a Nigerian cinematic review website
 Numerical Recipes, a series of books on numerical computation
 Not Rated, referring to a work without a content rating in North America

Places
 NR postcode area, UK, for the area surrounding Norwich, England
 Nauru (ISO 3166-1 country code)
 .nr, the country code top-level domain for Nauru
 North Riding of Yorkshire, England
 Northern Rhodesia
 New Rockford, North Dakota, US

Businesses and organizations

Military bodies
 National Resources Division, the domestic division of the United States Central Intelligence Agency
 Naval Reserve (disambiguation), various bodies
 Naval Reactors, the governing body of the United States Navy Nuclear Power Program

Rail bodies in Great Britain
 National Rail, a generic term for passenger services
 Network Rail, the state-owned track owner (2002–)
 Northern Rail, a train operating company (2004–2016)
 Northern Railway (India)

Other businesses and organizations
 Northern Rock, a defunct British bank (1965–2012)
 Norwegian Computing Center (NR, in Norwegian: Norsk Regnesentral)
 Networked Robotics Corporation
 New Right (Netherlands), a former Dutch political party

Language
 Nr., a numero sign in some languages
 Southern Ndebele language, a Bantu language spoken in South Africa (ISO 639-1 code: NR)

Science and technology

Biochemistry
 Nuclear receptor, a class of receptor proteins in the cell
 Nicotinamide riboside, a form of Vitamin B3
 Reactive nitrogen (Nr)

Computing and telecommunications

 .nr, the top-level domain for Nauru
 New Radio, a fifth generation (5G) wireless technology
 Noise reduction, the process of removing noise from a signal
 Numerical Recipes, a series of books on numerical computation

Other uses in science and technology
 Nanorod, in nanotechnology and materials science
 Non-redundant sequence clustering, in genetics and bioinformatics
 NR Vulpeculae, a red supergiant star

Other uses
 NR class, an Australian diesel locomotive
 Non Resident Nepali (NRN)

NR


Amphiglossa, rod biljaka iz porodice Asteraceae smješten u tribus Gnaphalieae. Priznato je 10 vrsta koje rastu po jugu Afrike (Namibija, Južna Afrika).

Vrste
 Amphiglossa callunoides DC.
 Amphiglossa celans Koek.; rijetka
 Amphiglossa corrudaefolia DC.
 Amphiglossa foliosa J.C.Manning & Helme
 Amphiglossa grisea Koek.
 Amphiglossa rudolphii Koek.
 Amphiglossa susannae Koek.
 Amphiglossa tecta (Brusse) Koek.; kritično rijetka
 Amphiglossa thuja (Merxm.) Koek.
 Amphiglossa tomentosa Harv.

Izvori

Gnaphalieae

Amphiglossa


Les Championnats du monde juniors de ski alpin 1992 sont la onzième édition des Championnats du monde juniors de ski alpin. Ils se déroulent du  au  à Maribor, en Slovénie. L'édition comporte dix épreuves : descente, super G, slalom géant, slalom et combiné dans les catégories féminine et masculine. Les combinés ne sont pas des courses supplémentaires mais la combinaison des résultats des descentes, slaloms géants et slaloms. Avec six médailles dont quatre titres, la Suède est la nation avec le meilleur bilan, devant l'Allemagne et la Slovénie. Côté performances individuelles, l'Allemande Regina Häusl se distingue avec deux titres mais c'est le Suédois Tobias Hellman qui marque l'édition en remportant trois titres et une médaille dans chaque discipline.

Tableau des médailles

Podiums

Hommes

Femmes

Notes et références

Notes

Références

1992
Ski alpin juniors
Alpin Monde juniors
Ski 1992
Compétition de ski alpin en Slovénie
Sport en Slovénie en 1992
Sport en février 1992
Sport en mars 1992


În chimia organică, propil este o grupă alchil formată din trei atomi de carbon, cu formula chimică – (în forma sa liniară). Din punct de vedere teoretic, este un substituent obținut prin eliminarea unui atom de hidrogen legat de un carbon terminal din molecula de propan. Se reprezintă de obicei cu simbolul Pr (dar nu trebuie confundat cu elementul praseodim).

Forma izomeră a grupei propil se obține prin ramificarea atomilor de carbon la carbonul central, și se numește 1-metiletil sau mai comun izopropil, cu formula chimică –)2.

Exemple

Următorii compuși conțin o grupă propil:
 Acetat de propil (acetat de n-propil)
 Propanol, denumirea generală pentru:
 1-propanol (alcool n-propilic)
 izopropanol (alcool izopropilic)

Referințe

Grupe funcționale

Propil


අමරාවතී ස්තූපය හෙවත් අමරාවතී මහා චෛත්‍යය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශ් හි ගුණ්ටූර් දිස්ත්‍රික්කයේ අමරාවතී ගම්මානයේ පිහිටි නටබුන් වූ ස්තූපයක් ඇතුළු බෞද්ධ ස්මාරක සමූහයකි. මේවා ක්‍රි.පූ. තෙවන සියවස සිට ක්‍රි.ව. 250 පමණ දක්වා වූ කාලය තුළ වරින්වර නිර්මාණය වී ඇත. මෙම අඩවිය ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙස නම්කොට් ඇත. මෙම පරිශ්‍රයට ස්තූපය සහ පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ඇතුළත් වේ.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ ස්තූප
ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශ් හි බෞද්ධ ස්ථාන
ඉන්දියානු බෞද්ධ ප්‍රතිමා කලාව

අමරාවතී ස්තූපය


Dark Shadows ist eine US-amerikanische Horrorkomödie aus dem Jahr 2012 des Regisseurs Tim Burton mit Johnny Depp in der Hauptrolle. Der Film basiert auf der in den 1960er und 70er Jahren für ABC produzierten gleichnamigen Fernsehserie.

Handlung
Im Jahr 1760 machen sich Joshua und Naomi Collins mit ihrem kleinen Sohn Barnabas vom Hafen von Liverpool aus auf die Reise nach Übersee, um das Imperium der Familie Collins auch auf die Neue Welt auszuweiten. Im Bundesstaat Maine gründen sie innerhalb eines Jahres ein Fischereiunternehmen und die Stadt Collinsport. In den folgenden 15 Jahren wird ihr großzügiges Anwesen mit dem Namen Collinwood errichtet.

Der inzwischen zum jungen Mann herangewachsene Barnabas hat eine Affäre mit der Bediensteten Angelique. Deren Liebe kann Barnabas aber nicht erwidern, weshalb Angelique ihre Hexenkräfte dafür einsetzt, dass Barnabas' Eltern von herabfallenden Steinen erschlagen werden. Zudem treibt sie Barnabas' wahre Liebe Josette dazu, von der Klippe Widow's Hill in den Tod zu springen. Barnabas springt ihr hinterher, doch da Angelique ihn mit einem Fluch belegt und in einen ewiglebenden Vampir verwandelt hat, bleibt er am Leben. Angelique hetzt nun die Bürger der Stadt gegen "das Monster" Barnabas, das sie bei lebendigem Leibe in einem mit Ketten verschlossenen Sarge begraben.

Im Jahre 1972 macht sich Maggie Evans aufgrund einer Stellenanzeige, in der eine Gouvernante gesucht wird, auf nach Collinwood. Wegen ihrer persönlichen Vorgeschichte (später erfährt man, dass sie zuvor aus einer Irrenanstalt geflohen ist, in welche sie von ihren Eltern abgeschoben wurde) will sie sich nicht unter ihrem Namen vorstellen und wählt aufgrund eines Werbeplakats für Wintersport in Victoria spontan den Namen Victoria Winters.

Kurz darauf stoßen Bauarbeiter auf Barnabas' Sarg und brechen diesen auf. Der ausgehungerte Vampir tötet alle elf Arbeiter und begibt sich zu seinem alten Anwesen. Dort hypnotisiert er den Hausmeister Willie, der von nun an sein Diener sein soll. Barnabas muss feststellen, dass sein prächtiges Anwesen Collinwood, ebenso wie der Fischereibetrieb, stark vernachlässigt wurden. Zudem ist er von den technischen Neuerungen sowie den Konventionen der Zeit überrascht und überfordert. Seiner Nachfahrin Elizabeth Collins Stoddard gegenüber gibt sich Barnabas als Vampir zu erkennen, verspricht jedoch, keinem Bewohner des Hauses zu schaden, sondern vielmehr der Familie wieder zu Reichtum und Erfolg zu verhelfen. Elizabeth akzeptiert unter der Bedingung, dass niemand anderes in der Familie davon erfährt.

So wird Barnabas als entfernter Verwandter aus England in die Familie eingeführt, die noch aus Elizabeths aufsässiger Tochter Carolyn, Elizabeths Bruder Roger Collins und dessen Sohn David besteht, der mit dem Geiste seiner verstorbenen Mutter spricht und aus diesem Grunde von der meist betrunkenen Psychiaterin Dr. Julia Hoffman sowie der neuen Gouvernante Victoria Winters betreut wird. Letzte sieht Barnabas' einstiger Liebe Josette zum Verwechseln ähnlich, weshalb er sich sofort in Victoria verliebt.

Barnabas versucht, mit Hilfe eines bisher geheimen Familienschatzes die familieneigene Fischkonservenfabrik wieder zur alten Größe zurückzuführen, und schafft es auch, einen wirtschaftlichen Aufschwung herbeizuführen. Doch das größte Konkurrenzunternehmen wird von Angelique geführt, die seit zweihundert Jahren in der Stadt lebt. Sie verführt Barnabas, doch ihre Liebe erwidert er immer noch nicht.

Dr. Hoffman ist inzwischen hinter Barnabas' Geheimnis gekommen, als sie diesen für ein Therapiegespräch hypnotisiert hat. Sie verspricht Barnabas, ihm dabei zu helfen, sich in einen Menschen zurückzuverwandeln, indem sie bei ihm Bluttransfusionen mit menschlichem Blut vornimmt. Barnabas kommt allerdings dahinter, dass es ihr nur darum ging, sich selbst die Blutkonserven von Barnabas zu verabreichen und somit zu einem unsterblichen Vampir zu werden.

Barnabas tötet daraufhin Dr. Hoffman und versenkt ihre Leiche mithilfe seines Dieners im Meer. Davids Vater Roger entpuppt sich als diebischer Schmarotzer, den Barnabas kurzerhand vor die Wahl stellt, entweder der vorbildliche Vater zu werden, den David verdiene, oder aber mit einer Abfindung für immer zu verschwinden. Roger Collins entscheidet sich ohne Zögern für die Abfindung und lässt seinen Sohn im Stich.

Angelique, die nun die gesamte Familie Collins zerstören möchte, nimmt ein Geständnis von Barnabas, dass er die Menschen getötet habe, auf Band auf und sperrt ihn mit einer List ein weiteres Mal in einen eisernen Sarg. Darauf lässt sie die Fischkonservenfabrik der Familie in Flammen aufgehen und präsentiert anschließend den herbeigelaufenen Schaulustigen und dem Sheriff die Aufnahme des Geständnisses von Barnabas. Als die Polizei nichts gegen Barnabas ausrichten kann, kämpft Angelique selbst gegen die Familie Collins. Dabei wird offenbart, dass Carolyn ein Werwolf ist.

Angelique bekennt, dass sie es war, die seinerzeit auf die noch in der Wiege liegende Carolyn einen Werwolf ansetzte, welcher sie beißen und so verwandeln sollte. Sie gibt auch zu, dass sie für den Tod von Davids Mutter ebenso verantwortlich ist wie für den Mord an Barnabas' Eltern, und dass sie die gesamte Familie Collins verflucht hat. David fordert Angelique auf, Barnabas und den Rest der Familie in Ruhe zu lassen, wovon die Hexe sich wenig beeindruckt zeigt.

Da erscheint der Geist von Davids Mutter und schleudert Angelique gegen einen Kronleuchter, sodass sie gemeinsam mit diesem zu Boden stürzt. Sie beteuert abermals ihre Liebe zu Barnabas. Er unterstellt, dass es ihr Fluch sei, überhaupt nicht lieben zu können und sie ihn eigentlich nicht lieben, sondern besitzen wolle. Sie reißt sich zum Gegenbeweis ihr Herz aus der Brust und streckt es ihm entgegen, bis es kurz darauf in kleine Scherben zerfällt und sie schließlich stirbt. Die Familie muss zusehen, wie Collinwood ein Raub der Flammen wird.

Victoria, die noch unter dem Einfluss eines letzten Zauberbanns von Angelique steht, ist kurz davor, sich ebenso wie damals Josette von der Klippe zu stürzen. Barnabas kann sie kurz vor ihrem Fall greifen. Doch Victoria, die aus Liebe alle Ewigkeit mit dem Vampir verbringen will, lässt sich absichtlich fallen und zwingt Barnabas damit, sie noch im Fallen zu beißen und sie somit vor dem tödlichen Aufprall in einen Vampir zu verwandeln, was auch gelingt. Als Barnabas Victorias Namen ruft, öffnet diese ihre Augen und erwidert "Josette".

In der letzten Szene wird die vermeintlich tote Dr. Hoffman gezeigt, die zwar noch auf dem Grund des Meeres gefesselt ist, dort aber, zu einem Vampir verwandelt, überlebt hat.

Hintergrund
 Dark Shadows ist der dritte Spielfilm, welcher auf Basis der gleichnamigen Fernsehserie entstand, die von 1966 bis 1971 erfolgreich im US-Fernsehen lief und nationalen Kultstatus erlangte. Filmversionen der Serie wurden bereits 1970 mit Das Schloß der Vampire (OT: House of Dark Shadows) und 1971 mit Das Schloß der verlorenen Seelen (OT: Night of Dark Shadows) veröffentlicht.

 Vier Darsteller aus der Originalserie haben im Film einen kurzen Gastauftritt und sind als Ballgäste von Collinwood zu sehen: Kathryn Leigh Scott, Lara Parker, David Selby und Jonathan Frid. Für den ehemaligen Barnabas-Darsteller Frid, der im April 2012 verstarb, war dies sein letzter Filmauftritt. In der letzten Zeile des Filmabspanns ist eine Widmung an Dan Curtis zu lesen, dem 2006 verstorbenen Schöpfer der Fernsehserie.

 Der Film wurde von Warner Bros. produziert, die sich im Juli 2007 die Filmrechte aus dem Nachlass von Dan Curtis gesichert hatten. Für das Drehbuch zeichnete 2009 zunächst John August verantwortlich, der jedoch durch Seth Grahame-Smith ersetzt wurde. Grahame-Smith wird im Film als alleiniger Drehbuchautor genannt, August aber zusammen mit Grahame-Smith als Autor der auf dem Drehbuch basierenden Geschichte erwähnt. Auch der Oscar-preisgekrönte Produktionsdesigner Rick Heinrichs sowie die mit drei Oscars ausgezeichnete Kostümdesignerin Colleen Atwood gehören zum kreativen Team des Films.

 Die Dreharbeiten fanden vom 18. Mai bis zum 30. September 2011 statt. Es wurde größtenteils in Großbritannien gefilmt. Drehorte waren Beckenham Place Park in Kent, Bourne Wood bei Farnham, Surrey, die Grafschaft Cornwall, die Isle of Mull sowie Argyll and Bute in Schottland, South Devon sowie die Trafalgar Castle School in Whitby im kanadischen Ontario. Die Innenaufnahmen fanden in den Pinewood Studios statt.

 Offizieller Filmstart in Deutschland war am 10. Mai 2012, in den USA am Tag darauf. Die Produktionskosten wurden auf 150 Millionen US-Dollar geschätzt. Der Film spielte an den Kinokassen weltweit rund 239 Millionen US-Dollar ein, davon 79 Millionen in den Kinos der Vereinigten Staaten.

 Rocksänger Alice Cooper hat in der Horrorkomödie einen Gastauftritt, indem er mit seiner Band auf einer hippiesken Party in der Villa des Vampirs Barnabas Collins seine beiden Songs No More Mr. Nice Guy und Ballad of Dwight Fry singt, bei der letztgenannten Nummer trägt der Rockstar seine legendäre weiße Zwangsjacke. In Bezug auf den Auftritt von Alice Cooper erklärt der beiwohnende Vampir Barnabas: "Das hässlichste Frauenzimmer, das ich je sah." Vor dem Auftritt von Alice Cooper hört man einen Ausschnitt des Songs Get It On von T. Rex. Als sich Vampir Barnabas und das Mädchen Carolyn beim Essen über Alice Cooper unterhalten, sieht man auf dem Tisch eine frühe Ausgabe des amerikanischen Musikmagazins Rolling Stone liegen, mit dem Rockstar auf dem Titelblatt. 2015 nahmen Johnny Depp und Alice Cooper zusammen mit dem Aerosmith-Gitarristen Joe Perry ein Album unter dem Bandnamen Hollywood Vampires auf, danach begaben sich die drei Musiker mehrmals auf Welttournee.

Kritiken

Weblinks
 Offizielle Webseite zum Film (deutsch)

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
Horrorfilm
Horrorkomödie
Vampire im Film
Filmkomödie
Tim Burton

Dark Shadows (2012)


Lionginas Šepetys (* 23. November 1927 in Kazliškiai, Bezirk Ukmergė; † 9. Dezember 2017 in Vilnius) war sowjetischer Politiker. Er war Abgeordneter des Obersten Sowjets sowie in der Litauischen SSR Minister und Mitglied des Parlaments (Seimas).

Leben
Nach dem Abitur in Ukmergė absolvierte Šepetys 1953 das Diplomstudium am Polytechnischen Institut in Kaunas (KPI) und wurde Bauingenieur. Von 1953 bis 1957 war er Assistent und Hochschullehrer am KPI. Von 1960 bis 1963 studierte er in der Aspirantur an der Akademie für Gesellschaftswissenschaften in Moskau. 1963 promovierte er als Kunstwissenschaftler und habilitierte sich 1987 in Philosophie. Von 1963 bis 1968 arbeitete er an der Kunstakademie Vilnius und lehrte dort ab 1964 als Dozent. Von 1967 bis 1976 war er Kultusminister der Litauischen SSR, ab 1984 litauischer Abgeordneter im Obersten Sowjet der UdSSR, ab 1967 Deputat und ab 1981 Vorsitzender des Obersten Sowjets der Litauischen SSR. Von 1990 bis 1992 gehörte er dem Seimas an. Von 1995 bis 1997 arbeitete er als Pressesprecher am Energiewirtschaftsministerium der Republik Litauen.

Šepetys war verheiratet und hatte zwei Kinder.

Bibliographie
 Daiktų grožis. Mintis, Vilnius, 1965 ("Die Schönheit der Dinge")
 Modernizmo metmenys. Vaga, Vilnius, 1967, 2. Auflage 1982 ("Umriss der Moderne")
 Ispanija: Siluetai ir spalvos. Vaga, Vilnius, 1973 ("Spanien: Shilouetten und Farben")
 Žmogus. Menas. Aplinka. Vaga, Vilnius, 1978 ("Mensch – Kunst – Umwelt")
 Menas ir aplinka ("Kunst und Umwelt", russisch)
 Kultūra ir mes:  lietuvių tarybinė kultūra brandaus socializmo sąlygomis. Vaga, Vilnius, 1985 ("Kultur und wir")

Einzelnachweise

Kunstwissenschaftler
Litauischer Abgeordneter (Oberster Sowjet der UdSSR)
Kultusminister (Litauische Sozialistische Sowjetrepublik)
Abgeordneter (Oberster Sowjet der Litauischen Sozialistischen Sowjetrepublik)
Parlamentspräsident
Mitglied des Seimas
Hochschullehrer (Technische Universität Kaunas)
Hochschullehrer (Kunstakademie Vilnius)
KPdSU-Mitglied
Person (Rajongemeinde Ukmergė)
Mitglied der Litauischen Akademie der Wissenschaften
Politiker (20. Jahrhundert)
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1927
Gestorben 2017
Mann

Lionginas Šepetys


Amanita verna, Amanitaceae familyasından çok zehirli bir mantar türü. Bu tür özellikle Avrupa'da bahar aylarından belirmektedir. Bu mantar, çok yıllık bitkilerle veya tek yıllık bitkilerle ortakyaşam içine girebilir.

verna
Zehirli mantarlar
1780'de tanımlanan mantarlar

Amanita verna


Prințesa Eleonore Erdmuthe Louise de Saxa-Eisenach (13 aprilie 1662 – 9 septembrie 1696) a fost prințesă de Saxa-Eisenach, mama Carolinei de Ansbach, care va deveni regină a Marii Britanii ca soție a regelui George al II-lea al Marii Britanii.

Biografie
Eleonore Erdmuthe Louise a fost fiica cea mare a lui Johann Georg I, Duce de Saxa-Eisenach și a soției acestuia, Joanna de Sayn-Wittgenstein.

În 1681 ea a devenit a doua soție a lui John Frederick, Margraf de Brandenburg-Ansbach. A avut un fiu Wilhelm Frederick, și o fiică, Caroline. În 1685 a devenit văduvă. Ea și copii ei au trăit în sărăcie la Crailsheim.

La Leipzig, la 17 aprilie 1692, Eleonore Erdmuthe s-a recăsătorit cu Johann Georg al IV-lea. Tânărul Elector a fost forțat să se căsătorească de către mama sa, Prințesa Anna Sofia a Danemarcei, care dorea moștenitori legitimi pentru Electorat și în special dorea să pună capăt relației dintre fiul ei și Magdalena Sibylla de Neidschutz. O altă cauză ar fi putut fi o alianță între Brandenburg și Saxonia.

Imediat după ce a devenit Elecor de Saxonia, Johann Georg al IV-lea a trăit în mod deschis cu metresa sa, care a devenit prima metresă oficială înregistrată vreodată (Favoritin) a Electoratului de Saxonia. Eleonore Erdmuthe, umilită în fiecare zi de la nuntă, a fost trimisă la Hofe (reședința oficială a Electorului). Johann George s-a mutat în alt palat împreună cu Magdalena Sybilla.

Disperat să se căsătorească cu metresa sa, Johann George a încercat să-și omoare soția dar a fost împiedicat de către fratele său mai mic, Frederic August (viitorul rege August al II-lea al Poloniei). Când Johann George a încercat să o înjunghie pe Eleonore cu o sabie, Frederic neînarmat a întors impactul cu mâna lui, lăsându-l cu un handicap pe tot parcursul vieții.

Eleonore a pierdut două sarcini în timpul mariajului, în august 1692 și februarie 1693. Ea s-a confesat diplomatului englez George Stepney, care a scris pe larg despre ea și curtea saxonă. Magdalene Sybille s-a îmbolnăvit de variolă și a murit la 4 aprilie 1694, în brațele Electorului, care, de asemenea, a fost infectat. Johann George a murit 23 de zile mai târziu, la 27 aprilie, la vârsta de 25 de ani. Ca văduvă, Eleonore și copiii ei s-au exilat la Pretzsch. A murit după doi ani, la 9 septembrie 1696, la 34 de ani. După 9 ani, fiica ei se va căsători cu George Augustus, prinț de Hanovra care în 1727 va deveni regele George al II-lea al Marii Britanii.

Nașteri în 1662
Decese în 1696
Casa de Wettin
Casa de Hohenzollern
Luterani germani

Eleonore Erdmuthe de Saxa-Eisenach


Beykent Kalesi, Siirt'in Kurtalan İlçesi'nin 6 km güneyindeki Beykent köyünde bulunan kaledir.

Beykent Kalesi'nin ne zaman ve kim tarafından yaptırıldığı bilgilerini içeren bir belge günümüzde bulunmamaktadır. Kalenin Bizans döneminde gözetleme kulesi veya karakol niteliğinde yapıldığı düşünülmektedir. Moloz taşları ve yer yer de tuğladan örülmüş duvar kalıntıları dışında bir kalıntı günümüzde ulaşmamıştır. Kale için seçilen bölgenin yüksek bir noktada olması, bir zamanlar sınır görevi görmüş olabileceği ihtimalini göstermektedir. Kale alanının geniş bir arazi üzerine kurulu olmaması, Siirt ve Bitlis güzergâhları üzerinde olması, kalenin güney tarafdan gelen bir kuvvete karşı kurulduğu düşüncesini vermektedir. Kale, Bizans-Sasani ve Bizans-Arap savaşlarında kullanılmıştır. Kalenin çok uzun bir zamandır kullanılmadığı taşların uğradığı erozyondan dolayı anlaşılabilir. Avasım şehirleri olarak bilinen Mardin, Siirt, Bitlis şehirleri; Silvan ilçesi ve civarındaki birçok kale ile benzerlik taşır. Buna örnek Hasankeyf Kalesi diğer adıyla Hısn-ı Keyfa Kalesi'dir.

Siirt'teki kaleler
Siirt ilindeki arkeolojik sitler
Kurtalan

Beykent Kalesi


Hypoderris es un género de helechos perteneciente a la familia Tectariaceae.

Taxonomía
El género fue descrito por R.Br. ex Hook. y publicado en Genera Filicum t. 1. 1838. La especie tipo es: Hypoderris brownii J. Sm. ex Hook.

Especies
Hypoderris brownii J. Sm. ex Hook.
Hypoderris stubelli Hieron.

Referencias

Tectariaceae

Hypoderris


Die Römerstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße.

Die Straße beginnt an der Kreuzung Binsfelder Straße/Wewordenstraße und endet an der Einmündung der Eberhard-Hoesch-Straße. Im weiteren Verlauf in östliche Richtung heißt sie Binsfelder Straße und in westliche Richtung Frankenstraße. Sie überquert die Euskirchener Straße, die Bundesstraße 56. Zwischen dieser Straßenkreuzung und dem Ortsausgang in Richtung Binsfeld ist die Römerstraße als Landesstraße 271 klassifiziert.

Geschichte
Der Straßenname basiert nicht auf einer Straße aus der Römerzeit. Sie wurde nach den Römern benannt, weil in diesem Viertel weitere Straßen mit historischen Völkernamen existieren, z. B. Frankenstraße, Keltenstraße, Ubierstraße etc.

Durch Beschluss des Stadtrates vom 12. Juni 1914 wurde der alte Binsfelder Weg in Römerstraße umbenannt.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Quellen
 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF-Datei; 56 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Römerstraße (Düren)


الاستبداء  في الحواسيب أو أنظمة نقل البيانات، الاستبداء هي إزالة أية أخطاء أو أحداث وإعادة النظام إلى حالته الطبيعية أو الأولى. ويتم عادة استجابة لخطأ عندما يستحيل المضي قدما في النشاط أو لا يُرغب في ذلك.

مراجع

أخطاء الحاسوب
مصطلحات حوسبة
نقل البيانات

استبداء


සබරගමුව පලාතේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පැරණිතම නගර සභාව මෙය වේ. වර්ෂ 1939 දී සර් හෙන්ඩිරි බ්‍රවුනි ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් පිහිට වු මෙම නගර සභාවේ මුල්ම සභාපතිවරයා වුයේ ලෝකයේ ප්‍රථම අග්‍රාමාත්‍යවරිය වු සිරිමාවෝ ඩයස් බණ්ඩාරණායක මැතිණියගේ පියාණන් වු බාන්ස් රත්වත්ත දිසා‍වේ මැතිතුමාය. එදා දවස සෙනටරි බෝඩි නමින් ආරමිභ වු මෙම නගර සභාව අද වන විට නගරාධිපතිවරුන් 10 දෙනෙකු පාලනය කර ඇති අතර වර්ෂ 9 විශේෂ කොමසාරිස්වරෙයෙකු විසින් පාලනය කර ඇත. වර්තමානය වන විට ගරු සභාපති ලෙස කටයුතු කරන්නේ නිමල් ගාමිණී වීරසිංහ මැතිතුමා විසින් වන අතර අද වන විට නිත්‍ය පදිංචි ජනගහනය 23220 වන අතර වර්ග කිලෝමීටර් 16.2 ක විශාලත්වයකින් යුතු දෛනිකව නගරය ප්‍රයෝජනයට ගන්නා 35000 පමණ ජනතාවකගේ මුලික පහසුකමි සපයන ආයතනයකි. අද වන විට ස්ථීර අනුමත කාර්යය මණ්ඩලය 95 වන අතර ආදේශක 37 ක කාර්යය මණ්ඩලයකින් සමන්විත වේ.

2005 වර්ෂයේ හොදම පලදායිතාව සපිරි නගර සභාව

2005 වර්ෂයේදී ජාතික පලදායිතා ලේකමි කාර්යාලය මගින් සංවිධානය කරන ලද ජාතික පලදායිතා තරගයේදී පලාත් පාලන අංශයෙන් දිවයිනේ පළමු ස්ථානය බළන්ගොඩ නගර සභාව දිනාගන්නා ලදී. වීථි රේඛා සහතික ලබා ගැනීම, ජල හා විදුලි සහතික ලබා ගැනීම, ගොඩනැගිලි සැලසුමි අනුමත කිරීම ආදි සේවා සදහා ගතවන කාලය හා ඒ සදහා අවශ්‍ය ලියකියවිලි නගර සභා කාර්යාලයේ පුවරු වල සටහන් කර ඇති අතර ජනතාවට ඉතා කඩිනමින් සේවා ලබා දීම සිදු කරයි. තවද ජනතාවගේ අදහස් ලබා ගැනීම සදහා ප්‍රජා ප්‍රතිචාර පෝර්ම භාවිතා කිරීමද සිදුකරනු ලැබේ.

2016 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාවේ හොදම නගර සභාවට හිමි ස්වර්ණ පුරවර සම්මාන ප්‍රථම ස්ථානය බළන්ගොඩ නගර සභාව හිමිවිය.

දකුණු ආසියාවේ සුවිශාලම පරිසර හිතකාමී කොමිපෝස් පොහොර ව්‍යාපෘතිය :'''

අප නගර සභාව මගින් එකතු කරනු ලබන සියඵම කසල දිරන හා නොදිරන ලෙස වෙන් කරන අතර නොදිරන කසල අලෙවි කරනු ලැබේ. දිරන සියඵම කසල කොමිපෝස් පොහොර සෑදීම සදහා යොදාගනී. දකුණු ආසියාවේ සුවිශාලතම කොමිපෝස්ටි අංගනය අප නගර සභාව සතු වේ. මෙම ව්‍යාපෘතිය ශ්‍රි ලංකාවේ සාර්ථකම කොම්පොස්ටි පොහොර ව්‍යාපෘති කීපය අතරින්ද ඉදිරියෙන් සිටින අතර කොමිපොස්ටි සැදීම සදහා වන පුහුණු වැඩසටහන්ද ක්‍රියාත්මක කරයි.

ශ්‍රි ලංකාවේ පළමු හා එකම ස්වයංක්‍රිය විද්‍යුත් පුස්තකාලය :

ශ්‍රී ලංකාවෙි පලාත් පාලන ආයතනයක් සතු එකම හා ප්‍රථම ස්වයංක්‍රිය විද්‍යුත් පුස්තකාලය බළන්ගොඩ නගර සභාව විසින් පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. විද්‍යුත් පොත්පත්, විද්‍යුත් විශ්වකෝෂ, විද්‍යුත් සිතියමි, විද්‍යුත් සගරා හා අධ්‍යාපනික විඩියෝ සංයුක්ත තැටි ආදි බොහෝ විද්‍යුත් තොරතුරු මුලාශ්‍ර මෙය සතුව ඇත. පාසැල් සිසුන්, ගුරුභවතුන්, විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් ඇතුඵ ප්‍රදේශයේ මහජනතාව මෙය ප්‍රයෝජනයට ගනී. මෙම විද්‍යුත් පුස්තකාලයේ තවත් සුවිශේෂත්වයක් වන්නේ මෙය ක්‍රියාත්මකව පාලනය වන්නේ ශබ්ද නගා කථා කල හැකි ස්වයංක්‍රිය පරිගණක වැඩසටහනකින් විමයි. මෙවැනි වැඩසටහනක් ශ්‍රී ලංකාව තුල පලාත් පාලන ආයතනයක පුස්තකාලයක් පාලනය සදහා භාවිත වන්නේ මෙම විද්‍යුත් පුස්තකාලයේ පමණි.

ඊ–බළන්ගොඩ තොරතුරු තාක්ෂණ ප්‍රවර්ධන ව්‍යාපෘතිය :

ශ්‍රී ලංකාවෙි පලාත් පාලන ආයතනයක් ප්‍රථම හා පළමු වරට ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන තොරතුරු තාක්ෂණ ප්‍රවර්ධන වැඩසටහන ඊ–බළන්ගොඩ නමින් දැන් ක්‍රියාතමකව පවතී. තොරතුරු තාක්ෂණය ජනතාව වෙතට සමීප කරවීම මෙහි අරමුණයි. රාජ්‍ය සේවකයින් සදහා එක්දින ඉන්ටර්නෙටි වැඩමුඵ පැවැත්වීම, පාසැල් සිසුන් සදහා පරිගණක දේශන හා වැඩමුඵ, පරිගණක දැනුම මිණුම තරග පැවැත්විම ආදි බොහෝ කටයුතු මෙමගින් සිදුකරයි.

බළන්ගොඩ නගර සභාවේ කෙටි පණිවුඩ සේවාව

ශ්‍රී ලංකා පළාත් පාලන ඉතිහාසයේ පළමු වරට බළන්ගොඩ නගර සභාව සිය සේවා පිළිබද තොරතුරු ලබා දීම උදෙසා කෙටි පණිවිඩ සේවාවක් ආරම්භ කරන ලදී. මෙම සේවාව සම්පුර්ණයෙන්ම නොමිලේ හිමිවන අතර මොබිටෙල්, ඩයලොග්, එටිසෙලාට් දුරකථන සේවා සමගින් පමණක් දැනට ක්‍රියාත්මක වේ. බදු ගෙවන ජනතාව වෙත කෙරෙන නිවේදන, බළන්ගොඩ නගර සභාවේ සේවා හා ක්‍රියාකාරකම් පිළිබද තොරතුරු මෙම කෙටි පණිවිඩ සේවාව ඔස්සේ ගෙනඒමට බලාපොරොත්තු වේ. ටුවිටර් වෙබ් සේවාව ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක වන බැවින් ඔබගේ දුරකථන අංකයේ රහස්‍ය භාවය හොදින්ම සුරැකේ. ලියාපදිංචිය හෝ ලැබෙන කෙටි පණිවිඩ සදහා කිසිදු ගාස්තුවක් අය නොවේ. සියල්ල ඔබ වෙත නොමිලේ හිමිවේ. මෙම සේවාව 2013-01-01 දින සි‍ට නිල වශයෙන් ආරම්භ කරන ලදී.
මෙම සේවාව සක්‍රීය කිරීමට පහත පියවර අනුගමන කරන්න.
ඔබේ දුරකථනයේ නව කෙටිපණිවිඩයක් ලබා ගෙන Follow ucbalangoda යනුවෙන් ටයිප් කර 40404 වෙත යවන්න ( මෙම පණිවිඩය යැවීමට පමණක් ඔබට සාමාන්‍ය කෙටි පණිවිඩයක් යැවීමේ ගාස්තුව අයවේ )

බළන්ගොඩ නගර සභාව


El IX Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Bruselas (Bélgica) en el año 1905 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Real Federación Belga de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1905


An Diplacrum pygmaeopsis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Hendrikus Kern, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Diplacrum pygmaeopsis in nahilalakip ha genus nga Diplacrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diplacrum

Diplacrum pygmaeopsis


Gæsaland er stór skagi innarlega í Scoresby-sundi sem skilur á milli Fönfjarðar í norðri og Gæsafjarðar í suðri, sunnan við Milne-land. Danmerkurey liggur við austurenda Gæsalands, sem nefnist Gæsatangi (danska: Gåse Pynt). Skaginn einkennist af háum basaltfjöllum þar sem hæsti tindurinn er rúmlega 2000 metrar. Hugsanlega á fyrsta stig hraunflæðisins sem myndaði flæðibasaltið á Austur-Grænlandi fyrir 50-60 milljón árum upptök sín á Gæsalandi.

Carl Ryder gaf landinu þetta nafn af því þar er mikið af helsingja og heiðagæs. Báðir firðirnir norðan og sunnan við Gæsaland eru mikilvægir veiðistaðir náhvala og þar er að finna kofa sem eru notaðir af íbúum Ittoqqortoormiit á sumrin.

Tilvísanir

Grænlenskir skagar
Scoresby-sund

Gæsaland


WrestleMania 31 a fost al treizecișiuna WrestleMania, un eveniment pay-per-view (PPV) de wrestling profesionist, produs de WWE. A avut loc pe 29 martie de 2015, pe Levi's Stadium din orașul Santa Clara, California. tema oficială a evenimentului a fost "Rise" de David Guetta feat. Skylar Grey și "Money and the Power" de Kid Ink.

Acesta a fost primul eveniment WrestleMania să fi avut loc în zona Golfului San Francisco, cea de-a șasea a avut loc în statul California (după edițiile 2, VII, XII, 2000 , 21), iar al șaselea a avut loc într-o locație în aer liber (după edițiile a IX-a, XXIV, XXVI, XXVIII, și 29).

Rezultate
 Kick-Off: Tyson Kidd si Cesaro i-au învins pe The New Day, Los Matadores și The Usos păstrându-și titlul WWE Tag Team Championship (10:07)
 Cesaro l-a numărat pe Big E după un «Samoan Splash» a lui Jey.

 Kick-Off: Big Show a câștigat 30- Battle Royal și trofeul în memoria lui Andre the Giant (18:05)
 Show l-a eliminat pe Damien Mizdow câștigând meciul.

 Daniel Bryan i-a învins pe Bad News Barrett (c), Dolph Ziggler, R-Truth, Dean Ambrose, Luke Harper și Stardust într-un Ladder Match câștigând titlul WWE Intercontinental Championship (13:47)
 Bryan a câștigat dupa ce a desfăcut campionatul.

 Randy Orton l-a învins pe Seth Rollins (cu Jamie Noble & Joey Mercury) (13:15)
 Orton l-a numărat pe Rollins după un «RKO»

 Triple H l-a învins pe Sting într-un No Disqualification Match (18:36)
 Triple H l-a numarat pe Sting dupa ce l-a lovit cu barosul
 În timpul meciului DX (Road Dogg, Billy Gunn, X-Pac, Shawn Michaels) au intervenit în favoarea lui Triple H iar nWo (Hulk Hogan, Scott Hall si Kevin Nash) in favoarea lui Sting
 După meci ambi si-au dat mâna

 AJ Lee si Paige lea-u învins pe The Bella Twins (6:42)
 Lee a facuto pe Nikki să cedeze cu «Black Widow».

 John Cena l-a învins pe Rusev (cu Lana) câștigând titlul WWE United States Championship (14:31)
 Cena l-a numărat pe Rusev după un «Attitude Adjustment».

 The Undertaker l-a învins pe Bray Wyatt (15:12)
 Undertaker l-a numarat pe Wyatt dupa un «Tombstone Piledriver».
 După meci, recordul lui Undertaker la WrestleMania a suit la 22-1

 'Seth Rollins i-a învins pe Brock Lesnar (c) (cu Paul Heyman) și Roman Reigns câștigând Titlul Mondial din WWE
 Rollins l-a numarat pe Reigns dupa un «Curb Stomp».
 Meciul era între Lesnar și Reigns pentru titlul dar Rollins a încasat valiza Money in the Bank'' în timpul meciului

Note

WrestleMania

WrestleMania 31


Jaguar aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Jaguar, Felidae familyasına ait bir kedi
 Jaguar, otomobil markası
 Jaguar,  yönetmenliğini Francis Veber'in yaptığı, 1996 yapımı sinema filmi.

Jaguar (anlam ayrımı)


Kiril Metkov (født 1. februar 1965) er en tidligere bulgarsk fodboldspiller.

Bulgariens fodboldlandshold

|-
|1989||1||0
|-
|1990||0||0
|-
|1991||3||0
|-
|1992||2||0
|-
|1993||3||0
|-
!Total||9||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Bulgarien

Kiril Metkov


Domaći miš (Mus musculus) mali je sisavac iz reda Rodentia.

Osobine
Tijelo domaćeg miša je dugačko između 7,5 i 12,5 cm, a rep je obično jednako dug kao i tijelo.
Prosječno je težak oko 30 grama. Domaći miševi imaju sivo ili smeđe krzno, na trbušnoj strani svjetlije sivo ili smeđe, nerijetko i bijelo krzno. Rep je pokriven vrlo kratkom dlakom tako da se na prvi pogled čini golim. Lukav je i stalno u pokretu. Živi u skupinama ali se dobro snalazi i pojedinačno.

Podrijetlo
Domaći miš je podrijetlom iz Srednje Azije. Najčešće živi uz čovjeka, po kućama, ostavama i u skladištima hrane.

Zanimljivosti
 Domaći miševi mogu osjetiti razlike u temperaturama i promjene u zemljanim tlima kroz svoje brkove.
 Miševi su jako dobri skakači; mogu skočiti i do 46 cm visoko u zrak. Uz to su i odlični penjači i plivači.
 Mišje srce kuca i do 632 otkucaja u minuti, dok ljudsko srce kuca između 60-100 otkucaja/min.
 Miš će sam otkinuti svoj rep ako ga grabežljivac uhvati.

Miševi

Domaći miš


Les chansons de la guerre civile espagnole font pleinement partie de la propagande politique de l'époque. Si quelques-unes ont été écrites pour la guerre, des mélodies traditionnelles ont également été adaptées avec de nouvelles paroles, de nouveaux poèmes. Diffusées rapidement et efficacement par la transmission orale, l'origine et les auteurs d'une grande partie de ces chanson sont inconnus.

Pendant le conflit, elles ont été chantées par les sympathisants et combattants des deux camps, du côté "républicain", partisan du Frente Popular et de la Seconde République espagnole, et du côté "national" avec l'armée et les insurgés commandés par le général Francisco Franco et ses partisans (requeté, Phalange etc.) . Certaines d'entre elles sont encore interprétées et demeurent dans la mémoire collective des Espagnols, avec parfois une portée internationale.

Ces chansons servaient à maintenir le moral des troupes dans les tranchées et les barricades urbaines, à diffuser des messages idéologiques, insister sur les raisons de la lutte, renforcer le sacrifice. Les membres des Brigades internationales et de diverses tendances idéologiques (anarchistes, socialistes, communistes, libéraux pour les républicains ; fascistes, nationalistes, catholiques et carlistes pour les insurgés) les ont utilisées pour s'identifier mutuellement selon l'origine ou l'affinité politique (entre partis mais aussi entre factions au sein d'un même camp).

Difficultés d'identification
Les versions ont subi plusieurs modifications pendant et après la guerre civile.

Dans le premier cas, il s'agit de difficultés idiomatiques (des milliers de miliciens étrangers ne connaissaient pas l'espagnol ou une autre langue que leur langue maternelle - polonais, anglais, français, etc.) et des changements en accord avec les différentes situations (par exemple: "si me quieres escribir / ya sabéis mi paradero / en el frente de batalla / primera línea de fuego", est aussi chanté "si me quieres escribir / ya sabéis mi paradero / Tercera Brigada Mixta / primera línea de fuego"). Dans une autre version : "ya sabes mi paradero / en el frente de Gandesa / primera línea de fuego".

Dans le second cas, en raison de diverses circonstances, dans le but d'échapper à la censure franquiste (dans le cas des chansons républicaines), de petites et successives variations s'opèrent lors de la transmission orale. Les versions sont également transposées à d'autres contextes socio-politiques (comme dans les années 1960 et 1970 en Amérique latine, notamment au Chili et en Argentine).

La plupart des chansons est elle-même issue de modifications ou d'appropriations d'anciennes œuvres, selon les orientations politiques et idéologiques des Espagnols et des courants révolutionnaires (telles que l'Himno de Riego, L'Internationale ou La Marseillaise). Des chansons postérieures à la guerre mais qui font référence à cette époque sont à leur tour confondues avec les chansons écrites durant la guerre, parmi lesquelles celles de Chicho Sánchez Ferlosio et reprises par Joaquín Sabina, Quilapayún ou Víctor Jara, comme "Círculos viciosos", "Gallo rojo, gallo negro", "Por allí viene Durruti" et "La hierba de los caminos". De même, le poème "Vientos del pueblo", écrit par Miguel Hernández en 1937 a été mis en musique a posteriori.

Chansons du camp républicain

Chansons républicaines

 ¡Ay, Carmela! est une chanson populaire du  des guérilleros espagnols dans leur lutte contre les troupes de Napoléon. Plusieurs versions existent, mais les plus populaires sont celles consacrées au paso del Ebro et à la XV Brigade internationale. Il s'agit également du titre d'un film réalisé par Carlos Saura.
 El paso del Ebro est l'une des versions de ¡Ay, Carmela! chantée lors de la bataille de l'Èbre.
 ¡Viva la Quince Brigada! est l'une des versions de ¡Ay, Carmela!, Consacrée à la XV Brigade internationale, elle a été enregistrée par Pete Seeger. C'est également le titre d'une chanson composée en 1983, d'abord intitulée ¡Viva la quinta brigada! par l'artiste irlandais Christy Moore rendant hommage aux combattants irlandais des Brigades Internationales.
 Puente de los Franceses : la mélodie de cette chanson sur la défense de Madrid est inspirée de celle de la chanson Los cuatro muleros.
 El tren blindado, aussi connue sous le nom de El pino verde ou Anda, jaleo a été composée en 1936, à partir d'une chanson populaire copiée par Federico García Lorca, Los contrabandistas de Ronda. Cette version relate les actions d'un train blindé avec trois des généraux insurgés contre le gouvernement de la République : Francisco Franco, Emilio Mola et Gonzalo Queipo de Llano. Les trains blindés ont été des machines de guerre utilisées par les républicains. La chanson mentionne un train vers l'Andalousie.
 L'Himno de Riego, composé en 1820 avec des paroles de Evaristo San Miguel, est proclamé hymne officiel de la Seconde République espagnole. Sa version anticléricale est également connue : "Si los curas y frailes supieran / la paliza que van a llevar / subirían al coro cantando / libertad, libertad, libertad".
 La plaza de Tetuán tire son origine de la guerre hispano-marocaine de 1859-1860.
 Si me quieres escribir, aussi connue sous le titre de Ya sabes mi paradero ou El frente de Gandesa.
 Cabo de Palos : aussi connue comme Frente al Cabo de Palos ou ¿Qué será? traite de la victoire républicaine lors de la Bataille du Cabo de Palos, bataille navale la plus importante de la guerre civile. Dans la chanson, le personnage espagnol de la marine républicaine est opposé aux étrangers de la marine insurgée "Tanto alemán que tienen, tanto italiano, y a un español le basta con una mano". La mélodie est inspirée d'une chanson populaire enfantine, Arrión tira del cordón.
 En el pozo María Luisa
 Los campesinos
 En el barranco del Lobo
 Alas rojas : hymne de la FARE.

Chansons anarchistes

 A las barricadas : hymne anarchiste, version de Valeriano Orobón Fernández inspirée de  La Varsovienne, chanson composée en prison par le poète polonais Waclaw Swiecicki. Très populaire parmi les adhérents de la CNT et de la FAI, elle est devenue leur hymne.
 En la plaza de mi pueblo : adaptation de la mélodie d'El Café de Chinitas.
 Hijos del pueblo
 Viva la FAI

Chansons socialistes et communistes

 L'Internationale : composée en France en 1871, musique de Pedro Degeyter et paroles du poète Eugène Pottier. Traduite en plusieurs langues, elle est l'hymne de l'Internationale socialiste.
 El Quinto Regimiento ou El Vito del Quinto Regimiento : adaptation du thème populaire El vito et de Los contrabandistas de Ronda, par Federico García Lorca.
 Compañias de acero

Chansons des Brigades internationales

 Bandiera rossa (Drapeau rouge) est une chanson populaire utilisée comme hymne par les socialistes et les communistes italiens. Elle est la chanson de lutte de ce pays la plus connue à l'internationale avec Bella ciao. La version la plus diffusée est Avanti popolo, qui est celle du Parti Communiste Italien.

 Jarama Song (Canción del Jarama ou El valle de Jarama) est un hymne basé sur une mélodie du folklore anglo-canadien, Red River Valley, en souvenir de l'action du bataillon Lincoln de volontaires nord-américains dans la bataille du Jarama.
 Jamie Foyers a été composée par Ewan MacColl entre 1937 et 1939.
 Freiheit, connue également sous le nom de Spaniens Himmel ou Die Thälmann-Kolonne, est une chanson écrite en 1936 par Gudrun Kabisch et Paul Dessau.
 Hymne de la Brigade Garibaldi
 Hymne des Brigades Internationales

Chansons nationalistes

 Els Segadors est une chanson historique populaire catalane, chantée à l'origine en mémoire du soulèvement paysan contre le roi . Elle a été déclarée hymne national de Catalogne, l'un de ses symboles nationaux avec les fêtes et le drapeau, en 1993.
 Eusko gudariak : durant la guerre et la dictature, cette chanson acquiert le statut d'hymne national du Pays basque, bien que le gouvernement basque de 1936 ait désigné une autre mélodie. Aujourd'hui, la gauche abertzale continue de la chanter comme hymne basque.

Chansons du camp national

Chansons phalangistes

 Cara al sol : hymne officiel de la Phalange espagnole des JONS, paroles d'Agustín de Foxa inspirées de l'hymne du fascisme italien "Giovinezza".
 Canción del Flecha : chanson du Frente de Juventudes
 Falangista soy (Canción del falangista) : de Fernando Moraleda Bellver, cette chanson est très connue jusqu'aux années qui suivent la guerre. C'est la chanson phalangiste la plus caractéristique de la période 1936-1939.
 Himno del bandera gallega de la Falange
 Isabel y Fernando : chanson du Frente de Juventudes
 La centuria Ruiz de Alda : chanson du Frente de Juventudes, version espagnole de la chanson des Jeunesses Hitlériennes, Unsere Fahne flattert uns voran.
 Marchando
 Himno del trabajo
 Camarada
 Prietas las filas

Chansons militaires

 El novio de la muerte est l'hymne de la Légion.

Chansons carlistes

 Marcha de Oriamendi est l'hymne de la tendance politique traditionnaliste et antilibérale connue sous le nom de carlisme, qui a intégré le mouvement insurgé avant d'être persécuté par le franquisme.
 Alto! ¿Quién vive?
 Cálzame las alpargatas : c'est une chanson née lors de la troisième guerre carliste.
 Por el río Nervión
 Eta tira eta tunba

Documents

Disques

 Behind the Barbed Wire, Bart Vont der Schelling & the Exiles Chorus. League of American Writers, 1938.
 Six Songs for Democracy, Ernst Busch, Keynote Records, 1940.
 Songs of the Lincoln Battalion Baldwin 'Butch' Hawes, Bess Lomax Hawes, Pete Seeger, Tom Glazer. Asch. 1944
 Songs of the Spanish Civil War Volume 1, Folkways Records.1961 (Réédition des deux antérieurs)
 Chansons de la guerre civile espagnole, interprétées par Rolando Alarcón. 1967.
 1936 Un village en Armes - Sans Dieu (Guerre à la guerre, 1997)
 Chansons de la Guerre Civile et Résistance Espagnole. Óscar Chávez. Suramusic. 1999
 Il VA - Spain in My Heart. Songs of the Spanish Civil War. Sceau: Appleseed Records. 2003. ASIN B0000C0FBP
 Cara al Sol. Chansons de la Guerre Civile Phalangistes, Nationalistes et Carlistes. Études Talkback. 2011.
 Chansons Phalangistes. Musique et Discours de la Phalange espagnole des J.O.N.S. José Antonio Primo de Rivera. Études Talkback. 2011
 Contre les fantômes. Chansons et hymnes de révolutions qui n'ont pas eu lieu. Le violoniste de l'amour et les enfants qui regardaient. Scatter Records/Nonsense+Négatif Records. 2013.
 Songs of the Spanish Civil War volumes. 1 & 2. Divers artistes. Smithsonian Folkways Recordings 2014.

Livres
 De la Ossa, Marco Antonio, La musique dans la guerre civile espagnole. Univ de Castille-La Manche, 2011 .
 Klein, Fernando, Chansons pour la mémoire : La Guerre Civile espagnole. Ed. Bellaterra. 2008 . Anthologie des chansons les plus fameuses des deux partis.
 Palácio, Carlos, Collection de chansons de lutte, Compilation de chansons et hymnes des premiers mois de la guerre civile. Imprimerie Tipografía Moderne. Valence, 1939.

Articles académiques
 Labajo, Joaquina, "La pratique d'une mémoire durable : le répertoire des chansons internationales de la Guerre Civile espagnole", RBOR Science, Pensée et Culture, , septembre- , .
 López Gómez, Lidia. Usages de propagande des chansons populaires de guerre dans le cinéma de la guerre civile espagnole. 17º Congrès Biennal de IASPM.

Films en lien avec ces chansons
La filmographie sur la guerre civile espagnole et de l'époque est conséquente. Il est possible d'entendre certaines chansons dans de nombreux films, notamment dans Canciones para después de una guerra de Basilio Martín Patino, de 1971. Il s'agit d'un documentaire réalisé à partir d'images d'archives et de chansons populaires de l'après-guerre. Le film a été censuré et n'est pas sorti avant 1976, soit un an après la mort de Francisco Franco, au moment de la Transition démocratique. Parmi les chansons sélectionnées, Cara al sol, Canción del legionario et Ya hemos pasao! dans laquelle Celia Gámez se moque de la devise No pasarán! des républicains de Madrid, qui devait être la "tombe du fascisme".

Notes et références

Liens externes
 Chansons du parti républicain
 Chansons du parti républicain
 Chansons du parti insurgé
 Haut-parleur du front
 Friendship village
 Version chantée de "Vientos del Pueblo", par Víctor Jara
 Version chantée de "Vientos del Puebllo", par Los Lobos
 Version de "Bella Ciao" diffusée par le Collettivo Baruda
 Versions de "Bella Ciao" en neuf langues

Chanson liée à la guerre d'Espagne

Chansons de la guerre civile espagnole


Speed er en amerikansk action-thriller fra 1994 instrueret af Jan de Bont. I filmen medvirker Keanu Reeves, Dennis Hopper, Sandra Bullock og Jeff Daniels. Den vandt 2 Oscars for bedste lyd og redigering. Filmen udspiller sig i Los Angeles.

Medvirkende
 Keanu Reeves som Police Officer III Jack Traven
 Dennis Hopper som Howard Payne
 Sandra Bullock som Annie Porter
 Jeff Daniels som Police Officer III
 Joe Morton som Lieutenant II "Mac" McMahon
 Richard Lineback som Sergeant II Norwood
 Alan Ruck som Doug Stephens
 Margaret Medina som Police Officer III Robin
 Glenn Plummer som Jaguar-eier
 Hawthorne James som Sam
 Beth Grant som Helen
 Carlos Carrasco som Ortiz
 David Kriegel som Terry
 Natsuko Ohama som Mrs. Kamino

Eksterne henvisninger

Engelsksprogede film
Thrillerfilm fra USA
Actionfilm fra USA
Amerikanske film fra 1994

Speed (film fra 1994)


Karl Friedrich Benz (25 Kasım 1844, Karlsruhe - 4 Nisan 1929, Ladenburg), Alman makine mühendisi ve motor tasarımcısıdır.

Benz yaygın olarak benzinle çalışan otomobilin mucidi olarak bilinir. Çağdaşları olan diğer Alman mucitler olan Gottlieb Daimler ve Wilhelm Maybach ile aynı anda aynı proje üzerinde çalışmışlardır, ancak Benz önce çalışmasının, ardından da içten yanmalı motorun otomobillere uygulanabilirliğini sağlayan bütün süreçlerin patentini almıştır. Karl Benz 1878'de tasarladığı ilk motorunun patentini 1879'da almıştır.

Benz 1885'te dünyanın satmak amacıyla üretilen ve benzin motoruyla çalışan ilk otomobili olan Motorwagen'i üretti. Üç tekerlekli, önden döndürülen bu arabada motor arka tarafta, yolcuların tam altındaydı. Diğer icatları arasında, karbüratör, gaz/fren sistemi, bir pilden elektrostatik kıvılcımlanmayla ateşleme sistemi, buji, debriyaj, vites değiştirme sistemi ve radyatör vardır.

Karl Benz 1896'da boxer tipi motoru tasarlamış ve yine aynı yıl patentini almıştır. Bu motor hâlâ motorsporlarında temel tasarım prensibi olarak kullanılır.

Benz ayrıca Daimler-Benz, Mercedes-Benz, ve Daimler-Chrysler şirketlerinin atası olan Benz Şirketini de kurmuştur. Ölmeden önce icatlarının sayesinde olan 1920'lerdeki otomobil patlamasını görebilmiştir.

Erken dönem

Carl Benz, Karl Friedrich Michael Vaillant' 25 Kasım 1844'te , şimdi modern Almanya'nın bir parçası olan Baden-Württemberg'in Karlsruhe ilçesine bağlı Mühlburg'da  doğdu. Ebeveynleri Josephine Vaillant ve birkaç ay sonra evlendiği lokomotif sürücüsü Johann Georg Benz'di. Alman yasalarına göre çocuk, ebeveynlerinin yasal evliliği ile "Benz" adını aldı.
İki yaşındayken babası zatürreden öldü, ve babasının anısına adı Karl Friedrich Benz olarak değiştirildi.

Yoksulluk içinde yaşamasına rağmen annesi ona iyi bir eğitim vermek için çabaladı. Benz, Karlsruhe'deki yerel okula gitti ve okulda harika bir öğrenciydi. 1853'te dokuz yaşındayken bilimsel odaklı Lyceum'a başladı. Daha sonra Karlsruhe'nin politeknik okulu'nda Ferdinand Redtenbacher'den eğitim aldı.

Benz başlangıçta çalışmalarını çilingirlik üzerine odaklamıştı ancak sonunda babasının lokomotif mühendisliğine yönelik adımlarını takip etti. 30 Eylül 1860'ta, 15 yaşındayken, Karlsruhe Politeknik Okulu'nun makine mühendisliği giriş sınavını kazandı ve orada öğrenim gördü. Benz, 9 Temmuz 1864'te 19 yaşında mezun oldu.

Örgün eğitiminin ardından Benz, birkaç şirkette yedi yıllık mesleki eğitim aldı ancak hiçbirine uyum sağlamadı. Eğitim'i Karlsruhe'deki bir makine mühendisliği şirketinde iki yıllık çeşitli işlerle başladı.

Daha sonra bir terazi fabrikasında teknik ressam ve tasarımcı olarak çalışmak için Mannheim'a taşındı. 1868'de "Gebrüder Benckiser Eisenwerke und Maschinenfabrik" köprü yapım şirketinde çalışmak üzere Pforzheim'a gitti. Sonunda bir demir konstrüksüyon şirketinde çalışmak üzere kısa süreliğine Viyana'ya gitti.

Benz'in ilk fabrikası ve ilk icatları (1871–1882)
1871'de yirmi yedi yaşındayken Karl Benz, Mannheim'daki Demir Dökümhanesi ve Mekanik Atölyesi'nin açılışında August Ritter'a katıldı daha sonra burasının adı Sac Metal İşleme Makineleri Fabrikası olarak değiştirildi.

İşletmenin ilk yılı çok kötü geçti. Ritter'ın güvenilmez biri olduğu ortaya çıktı ve işletmenin araçlarına el konuldu. Benz'in nişanlısı Bertha Ringer, Ritter'in şirketteki hissesini çeyizini kullanarak satın aldığında zorluk aşıldı.

20 Temmuz 1872'de  Karl Benz ve Bertha Ringer evlendi. Beş çocukları oldu: Eugen (1873), Richard (1874), Clara (1877), Thilde (1882) ve Ellen (1890).

Dış bağlantılar

 Automuseum Dr. Carl Benz, Ladenburg (Heidelberg)
 Bertha Benz Memorial Route

Kaynakça

1844 doğumlular
Karlsruhe doğumlular
1929 yılında ölenler
Alman makine mühendisleri
Alman mucitler
Alman şirket kurucuları
Alman Roma Katolikleri
Karlsruhe Teknoloji Enstitüsünde öğrenim görenler
Otomotivin öncüleri
İçten yanmalı motorlar

Carl Benz


Charles Wilson (April 1808 – May 4, 1877) was a Canadian businessman and politician.

Background
Wilson was born at Coteau-du-Lac, Quebec, in 1808. He was the son of Alexander Wilson (b.1758), a native of Huntly, Aberdeenshire, who came to Quebec City where he was a merchant, magistrate and later Seigneur of Granville. Wilson's mother, Catherine-Angélique d'Ailleboust de Manthet (1781-1845), was the daughter of Nicholas d'Ailleboust des Musseaux de Manthet (1747-1826), descended from Louis d'Ailleboust de Coulonge, 4th Governor of New France.

Wilson established a hardware business, and became a prosperous and respected merchant near the Montreal waterfront. In 1835, he married Ann Tracey, sister of Daniel Tracey.

Montreal city politics
He served as a City Councillor of Montreal from 1848 to 1849 and from 1850 to 1852 and Mayor of Montreal from 1851 to 1854.

Protestant journalists such as John Dougall of the Montreal Witness persisted in accusing the mayor for the Gavazzi Riots. When in September 1855, at Ignace Bourget's request, Wilson received the cross of commander of the Order of St. Gregory the Great from Pope Pius IX, the Protestant press resumed its accusations against the man responsible for the "St Bartholomew of Montreal."

Member of the upper house
In 1852, he became a member of the Legislative Council of the Province of Canada and, following the creation of the Canadian Confederation in 1867, he was appointed to the Senate of Canada in the new nation's capital Ottawa as a Conservative party representative for the riding of Rigaud.

Death
Charles Wilson is interred in the Notre-Dame-des-Neiges Cemetery in Montreal. He is commemorated by both Wilson Avenue in Notre-Dame-de-Grâce and by rue Charles-Wilson in Mercier-Hochelaga-Maisonneuve.

References

1808 births
1877 deaths
Burials at Notre Dame des Neiges Cemetery
Businesspeople from Montreal
Canadian senators from Quebec
Mayors of Montreal
Members of the Legislative Council of the Province of Canada
People from Montérégie

Charles Wilson (Quebec politician)