Problema punctelor, numită și problema împărțirii mizei (potului), este o problemă clasică de probabilitate, ce a motivat începuturile teoriei moderne a probabilităților în secolul XVII. Rezolvarea ei l-a condus pe Blaise Pascal la explicitarea pentru prima dată a ceea ce astăzi se cunoaște drept "valoare așteptată (sperată)".

Problema se referă la un joc de noroc cu doi jucători ce au șanse egale pentru câștigarea fiecărei runde. Jucătorii contribuie în mod egal la formarea potului și convin în avans ca primul jucător ce câștigă un anumit număr de runde să încaseze miza. Presupunând că jocul este întrerupt de anumite circumstanțe externe înainte ca vreun jucător să câștige potul, obținând victoria, întrebarea ce se pune este: Cum se va împărți miză în mod corect? Se înțelege implicit că împărțirea ar trebui să depindă de numărul de runde câștigate (până la întrerupere) de fiecare jucător, așa încât jucătorul mai aproape de victorie să ia partea mai mare din pot. Totuși, problema nu ține doar de calculul matematic; ea include de asemenea accepțiunea noastră asupra ceea ce ar trebui să fie o împărțire corectă..

Soluții inițiale
Luca Pacioli a luat în considerare o astfel de problemă în cartea sa din 1494 Summa de arithmetica, geometrica, proportioni et proportionalita. Această metodă presupunea împărțirea potului în proporție cu rundele câștigate de fiecare jucător până la întreruperea jocului, fără să se ia în seamă numărul de runde ce mai trebuiau jucate.

La mijlocul secolului XVI, Niccolò Tartaglia a observat că metoda lui Pacioli duce la rezultate contraintuitive, dacă jocul este întrerupt după desfășurarea unei singure runde. În acest caz, regula lui Pacioli ar atribui întreg premiul câștigătorului acelei singure runde, deși un avans de o rundă câștigată într-un joc cu multe runde poate fi insignifiant. Tartaglia produce o metodă de rezolvare care evită acest impediment prin întemeierea împărțirii potului pe raportul dintre rundele în plus câștigate față de adversar și lungimea jocului. Această soluție are însă dificultățile ei; spre exemplu, într-un joc de 100 de runde, Tartaglia împarte potul în aceeași manieră pentru un scor de 65 la 55 ca și pentru un scor de 99 la 89. În primul caz jocul este încă deschis, pe când în cel de-al doilea victoria este aproape certă pentru jucătorul ce conduce la scor. Tartaglia însuși a fost nesigur de posibilitatea rezolvării acestei probleme într-un mod care să fie corect față de ambii jucători: "în orice fel s-ar face împărțirea, tot vor exista pricini pentru litigii".

Pascal și Fermat
Problema a apărut din nou în jurul anului 1654, când Cavalerul de Méré i-a propus-o lui  Blaise Pascal. Acesta din urmă va discuta rezolvarea ei cu Pierre de Fermat. Datorită acestei corespondențe, Pascal și Fermat nu numai că au ajuns la o soluție convingătoare și consistentă, dar au dezvoltat în același timp concepte ce au rămas fundamentale în teoria probabilităților.

Perspectiva de pornire a celor doi a fost aceea că împărțirea potului nu ar trebui să depindă atât de mult de istoria jocului înainte de întrerupere, ci de posibilitățile în care jocul ar fi putut fi continuat dacă nu ar fi fost întrerupt. Intuitiv, este corect ca jucătorul ce conduce cu scorul de 7 la 5 într-un joc de 10 runde să aibă aceeași șansă de câștig a jocului ca și unul ce conduce cu 17 la 15 într-un joc de 20 de runde. Astfel, Pascal și Fermat s-au gândit că întreruperea jocului în oricare din aceste două situații trebuie să ducă la aceeași împărțire a potului. Cu alte cuvinte, nu este important numărul de runde câștigate deja de jucători, ci numărul de runde ce mai trebuiesc a fi câștigate până la adjudecarea potului de unul dintre ei..

Fermat a judecat problema în felul următor:dacă un jucător are nevoie de r runde câștigătoare pentru a câștiga jocul, pe când celălalt are nevoie de s runde, jocul va fi cu siguranță câștigat de cineva după  runde. Prin urmare, presupunând că jucătorii ar mai juca  runde, în total ar exista  rezultate diferite pentru aceste runde. În unele din aceste viitoruri posibile, jocul va fi decis după mai puțin de  runde, dar nu strică să ne imaginăm că jucătorii continuă jocul fără scop determinat. Doar astfel, presupunând aceeași întindere în timp a jocului (i.e. număr de runde), ne putem convinge că fiecare din cele   posibilități de desfășurare a rundelor este egal probabilă. Fermat a fost astfel capabil să calculeze șansa ca fiecare jucător să câștige prin simpla enumerare într-un tabel a celor  posibile continuări, numărând pe rând câte dintre ele ar favoriza fiecare jucător. Fermat considera absolut îndreptățita o astfel de împărțire a potului, corespunzătoare proporțiilor rezultate.

Soluția lui Fermat, corectă după standardele de azi, a fost îmbunătățită de Pascal în două moduri. În primul rând, Pascal a produs un argument mai elaborat pentru motivul considerării împărțiri propuse de Fermat drept corectă. În al doilea rând, a arătat cum se pot calcula proporțiile de împărțire a potului într-un mod mai eficient, căci metoda tabulară a lui Fermat devine impracticabilă (fără ajutorul calculatoarelor moderne) pentru  mai mare decât 10.

În locul considerării în exclusivitate a probabilității de câștigare a întregului joc rămas, Pascal a conceput o metodă bazată pe un principiu al pașilor mici: Presupunând că jucătorii ar fi capabili a juca încă o rundă înainte de a fi întrerupți, și că s-a decis modul în care să se împartă corect potul după acea rundă adițională (posibil deoarece acea rundă permite unuia dintre jucători să câștige), runda adițională poate conduce la una din două posibile scenarii, fiecare cu propria modalitate corectă de împărțire a potului, dar de vreme ce jucătorii au șanse egale pentru câștigarea rundei următoare (celei adiționale), ar trebui să împartă diferența dintre cele două modalități viitoare de împărțire a potului în mod egal. În acest fel, cunoașterea modului de împărțire a potului pentru jocuri cu mai puține runde rămase poate ajuta în calcularea împărțirii potului în cazul celor cu mai multe runde rămase.

Este mai ușor a convinge pe cineva despre corectitudinea acestui principiu decât dacă s-ar folosi metoda tabulară a lui Fermat, care are o ipoteză dificilă de vreme ce se presupune că jocul poate continua chiar și după ce un anume jucător l-a câștigat. Analiza lui Pascal în acest caz este unul dintre primele exemple a folosirii valorii așteptate (sperate) în locul cotelor când vine vorba de probabilități. La scurt timp după aceasta, ideea lui Pascal va forma baza primului tratat sistematic despre probabilități scris de Christiaan Huygens. Mai târziu, conceptul modern de probabilitate s-a dezvoltat din folosirea valorilor așteptate (denumite și valori expectate sau valori sperate).

Aplicarea directă a regulii lui Pascal oferă o soluție mai rapidă decât metoda lui Fermat, atunci când rămân multe runde de jucat. Pascal a folosit această regulă ca punct de plecare pentru dezvoltarea altor metode computaționale mai avansate. Prin iscusita manipulare a identităților specifice Triunghiului lui Pascal
(incluzând câteva din primele demonstrații unde inducția se folosește în mod explicit), Pascal a arătat că într-un joc unde unui jucător îi trebuiesc r puncte pentru a câștiga, iar celuilalt îi trebuiesc s, împărțirea corectă a potului se calculează conform formulei:

Problema de împărțire a potului a devenit o motivație majoră pentru lucrarea lui Pascal Traité du triangle arithmétique (Tratat despre triunghiul artimetic).

Deși Pascal a găsit această metodă independent de Fermat cu a sa metodă tabulară, este evident că cuprinde numărarea diferitelor rezultate a celor   runde suplimentare, după cum a sugerat Fermat.

Note

Referințe
 Anders Hald: A history of Probability and Statistics and their Applications before 1750. Wiley 2003, ISBN 978-0-471-47129-5, p. 35, 54
 Keith Devlin: The Unfinished Game: Pascal, Fermat, and the Seventeenth-Century Letter that Made the World Modern. Basic Books 2010, ISBN 978-0465018963

Link-uri externe

 The Early Development of Mathematical Probability
 Problem of points at MathForum

Teoria probabilităților

Problema punctelor


Harpactognathus (nombre que significa "mandíbula aferrante") fue un género de pterosaurio que vivió en el período Jurásico Superior en la formación de Morrison del Condado de Albany, Wyoming, en Estados Unidos. Está basado en el ejemplar NAMAL 101, un cráneo parcial consistente en el hocico, recuperado cerca de Bone Cabin Quarry en 1996. El nombre de la especie honra al descubridor, Joe Gentry, un voluntario de los Laboratorios Paleontológicos Occidentales, en Lehi, Utah.

Sus descriptores lo encontraron muy similar entre los pterosaurios a Scaphognathus, aunque sería sustancialmente mayor (la longitud estimada del cráneo es de 280-300 milímetros, y una envergadura estimada de al menos 2.5 metros. Debido a su semejanza, Harpactognathus fue asignado a la subfamilia Scaphognathinae de la familia Rhamphorhynchidae. Este género es también notable por tener una cresta ósea baja corriendo a lo largo del hocico hasta la punta del pico (las crestas óseas de los pterosaurios usualmente no alcanzan la punta) y por ser el más antiguo pterosaurio conocido de la formación de Morrison, habiendo sido encontrado en el Miembro Salt Wash (Kimmeridgiense).

Paleobiología
Como un ranforrínquido, Harpactognathus pudo haber sido un depredador aéreo de pequeñas presas; los autores hipotetizaron que los escafognatinos se especializaban en vivir en hábitats de agua dulce de tierra adentro.

Referencias

Rhamphorhynchidae
Pterosaurios de América del Norte
Fauna de Morrison
Pterosaurios del Jurásico Tardío

Harpactognathus


La chapelle Gaddi est la deuxième chapelle du transept gauche de la basilique Santa Maria Novella de Florence en Italie, de style Renaissance tardive.

Histoire et description

Contrairement aux nombreuses autres chapelles de la basilique Santa Maria Novella à Florence, la chapelle Gaddi a été réalisée dans un laps de temps relativement court et jouit donc d'une unité stylistique. L'architecture de la chapelle et tous ses chefs-d'œuvre de sculpture et de peinture ont  été réalisés pendant une période de seulement 7 ans, de 1570 à 1577, grâce à la générosité de Niccolò di Sinibaldo Gaddi qui a voulu nommer la chapelle d'après saint Jérôme de Stridon, patron de sa famille.

Toute l'architecture de la chapelle est réalisée en 1575-1577 par Giovanni Antonio Dosio, élève de Michel-Ange. Les contemporains ont reconnu dans la chapelle la première architecture florentine incrustée de marbre et de pierres semi-précieuses, de style roman.

On lui attribue également la décoration de la voûte en stuc, de l'autel, de l'estrade en dessous, du sol et des tombes latérales, dans lesquelles sont inhumés deux cardinaux de la famille Gaddi, donc parents du commanditaire. Les bas-reliefs en marbre au-dessus des tombes latérales sont de Giovanni Bandini (1576-1577) et représentent la Présentation de Marie au temple (à gauche) et le Mariage de la Vierge (à droite). Les vitraux, aux armes des Gaddi, parmi les grotesques, sont d'artistes flamands et datent de 1578-1580.

Le retable est la dernière œuvre de Bronzino et a été réalisé en 1570-1572, avant la mise en place du décor de la chapelle. Il n'y a été déplacé que plus tard. Il représente la Résurrection de la fille de l'archisynagogue par l'œuvre de Jésus-Christ. Les fresques insérées dans les intrados de la voûte et de l'arc d'entrée sont d'Alessandro Allori, élève de Bronzino, signées et datées de 1577. Ils représentent des Scènes de la vie de saint Jérôme, la Vertu et d'autres figures allégoriques.

Dans la tombe sur le mur du fond repose fra' Remigio de' Girolami (décédé en 1319), un théoricien dominicain dont Dante Alighieri a appris les enseignements de Thomas d'Aquin.

Références

Bibliographie
 Guida d'Italia, Firenze e provincia ("Guida Rossa"), Italian Touring Club Editions, Milan, 2007.
 Santa Maria Novella e i suoi Chiostri Monumentali, Becocci Editore, Florence, 2004.

Articles connexes
 Basilique Santa Maria Novella
 Chapelle Bardi (Santa Maria Novella)
 Chapelle Brancacci
 Chapelle Gondi
 Chapelle de Filippo Strozzi
 Chapelle Strozzi de Mantoue
 Chapelle Rucellai
 Chapelle Tornabuoni

Renaissance italienne
Chapelle en Toscane
Basilique Santa Maria Novella

Chapelle Gaddi


Respiratory syncytial virus (RSV), also called human respiratory syncytial virus (hRSV) and human orthopneumovirus, is a common, contagious virus that causes infections of the respiratory tract. It is a negative-sense, single-stranded RNA virus. Its name is derived from the large cells known as syncytia that form when infected cells fuse.

RSV is a common cause of respiratory hospitalization in infants, and reinfection remains common in later life: it is a notable pathogen in all age groups. Infection rates are typically higher during the cold winter months, causing bronchiolitis in infants, common colds in adults, and more serious respiratory illnesses, such as pneumonia, in the elderly and immunocompromised.

RSV can cause outbreaks both in the community and in hospital settings. Following initial infection via the eyes or nose, the virus infects the epithelial cells of the upper and lower airway, causing inflammation, cell damage, and airway obstruction. A variety of methods are available for viral detection and diagnosis of RSV including antigen testing, molecular testing, and viral culture.

The main prevention measures include hand-washing and avoiding close contact with infected individuals. In May 2023, the US Food and Drug Administration (FDA) approved the first RSV vaccines, Arexvy (developed by GSK plc) and Abrysvo (Pfizer). The prophylactic use of palivizumab or nirsevimab (both are monoclonal antibody treatments) can prevent RSV infection in high-risk infants.

Treatment for severe illness is primarily supportive, including oxygen therapy and more advanced breathing support with continuous positive airway pressure (CPAP) or nasal high flow oxygen, as required. In cases of severe respiratory failure, intubation and mechanical ventilation may be required. Ribavirin is an antiviral medication licensed for the treatment of RSV in children. RSV infection is usually not serious, but it can be a significant cause of morbidity and mortality in infants and in adults, particularly the elderly and those with underlying heart or lung diseases.

History
RSV was discovered in 1956 when researchers isolated a virus from a population of chimpanzees with respiratory illness. They named the virus chimpanzee coryza agent (CCA). In 1957, this same virus was identified by Robert M. Chanock in children with respiratory illness. Studies of human antibodies in infants and children revealed that the infection was common in early life. The virus was later renamed human orthopneumovirus, or human respiratory syncytial virus (hRSV).

Several other pneumoviruses show great similarity to hRSV. Bovine RSV (bRSV) shares approximately 80% of its genome with hRSV. It also shares hRSV's predilection for the young, causing more severe disease in calves less than six months old. Because bRSV-infected calves have almost identical symptoms to hRSV-infected children, they have proven to be an important animal model in RSV research.

Signs and symptoms
RSV infection can present with a wide variety of signs and symptoms that range from mild upper respiratory tract infections (URTI) to severe and potentially life-threatening lower respiratory tract infections (LRTI) requiring hospitalization and mechanical ventilation. While RSV can cause respiratory tract infections in people of all ages and is among common childhood infections, its presentation often varies between age groups and immune status. Reinfection is common throughout life, but infants and the elderly remain at risk for symptomatic infection.

Children
Children will experience at least one RSV infection by age two. Childhood RSV infections are fairly self-limited with typical upper respiratory tract signs and symptoms, such as nasal congestion, runny nose, cough, and low-grade fever. Inflammation of the nasal mucosa (rhinitis) and throat (pharyngitis), as well as redness of the eyes (conjunctival infection), may be seen on exam. Approximately 15–50% of children will go on to develop more serious lower respiratory tracts infections, such as bronchiolitis, viral pneumonia, or croup. Infants are at the highest risk of disease progression.

Bronchiolitis is a common lower respiratory tract infection characterized by inflammation and obstruction of the small airways in the lungs. While several viruses can cause bronchiolitis, RSV is responsible for about 70% of cases. It usually presents with 2 to 4 days of runny nose and congestion followed by worsening cough, noisy breathing, tachypnea (fast breathing), and wheezing. As infants work harder to breathe, they can also show signs of respiratory distress, such as subcostal retractions (when the belly pulls under the ribcage), intercostal retractions (when the muscles between the ribs pull inward), grunting, and nasal flaring. If the child has not been able to feed adequately, signs of dehydration may also be present. Fever may be present, but high-grade fever is uncommon. Crackles and wheezing can often be heard on auscultation, and oxygen saturation levels may be decreased.

In very young infants under six weeks of age, and particularly in premature infants, signs of infection may be less specific. They may have minimal respiratory involvement. Instead, they may exhibit decreased activity, irritability, poor feeding, or breathing with difficulties. This can also be accompanied by apneic spells, or brief pauses in breathing.

Adults
Reinfection with RSV remains common throughout life. Reinfection in adulthood often produces only mild to moderate symptoms indistinguishable from the common cold or sinus infection. Infection may also be asymptomatic. If present, symptoms are generally isolated to the upper respiratory tract: runny nose, sore throat, fever, and malaise. In the vast majority of cases, nasal congestion precedes the development of cough. In contrast to other upper respiratory infections, RSV is also more likely to cause new onset wheeze in adults. About 25% of infected adults will progress to significant lower respiratory tract infection, such as bronchitis or tracheobronchitis.

While RSV very rarely causes severe disease in healthy adults, it can cause morbidity and mortality in the elderly and in those with underlying immune compromise or cardiopulmonary disease. Older adults have a similar presentation to younger adults but tend to have greater symptom severity with increased risk of lower respiratory tract involvement. In particular, the elderly are more likely to experience pneumonia, respiratory distress, and death.

Immunocompromised
In both adults and children, those who are immunocompromised are at an increased risk of severe infection with RSV. Infected individuals in this group are more likely to progress from upper to lower respiratory tract involvement and have prolonged viral shedding. Symptom severity seems to be closely related to the extent of immune suppression. Those who have undergone hematopoietic stem cell transplant (HSCT), intensive chemotherapy, and lung transplant are particularly susceptible. Bone marrow transplant patients appear to be at highest risk, especially prior to marrow engraftment. In this group, RSV infection carries a nearly 80% risk of both pneumonia and death.

Complications

Risk factors
Risk factors for development of severe lower respiratory tract infection with RSV vary by population.

Virology

Taxonomy
RSV is a negative-sense, single-stranded RNA virus. The scientific name for this viral species is human orthopneumovirus. This is synonymous with human respiratory syncytial virus (hRSV), which is often shortened to just RSV. It belongs to the genus Orthopneumovirus, family Pneumoviridae, order Mononegavirales. Its name comes from the fact that F proteins on the surface of the virus cause neighboring cell membranes to merge, creating large multinucleated syncytia.

Antigenic subtypes
RSV is divided into two antigenic subtypes, A and B, based on the reactivity of the F and G surface proteins to monoclonal antibodies. The subtypes tend to circulate simultaneously within local epidemics, although subtype A tends to be more prevalent. Generally, RSV subtype A (RSVA) is thought to be more virulent than RSV subtype B (RSVB), with higher viral loads and faster transmission time. To date, 16 RSVA and 22 RSVB clades have been identified. Among RSVA, the GA1, GA2, GA5, and GA7 clades predominate; GA7 is found only in the United States. Among RSVB, the BA clade predominates worldwide.

Genome

RSV has a negative-sense, single-stranded RNA genome. The genome is linear and approximately 15,000 nucleotides in length. It is non-segmented which means that, unlike influenza, RSV cannot participate in the type of genetic reassortment and antigenic shifts responsible for large pandemics. It has 10 genes encoding for 11 proteins. The gene order is NS1-NS2-N-P-M-SH-G-F-M2-L, with the NS1 and NS2 gene serving as nonstructural promoter genes.

Structure and proteins

RSV is a medium-sized (~150 nm) enveloped virus. While many particles are spherical, filamentous species have also been identified. The genome rests within a helical nucleocapsid and is surrounded by matrix protein and an envelope containing viral glycoproteins. There are 11 proteins, described further in the table below.

G protein

Surface protein G (glycoprotein) is primarily responsible for viral attachment to host cells. This protein is highly variable between strains. G protein exists in both membrane-bound and secreted forms. The membrane-found form is responsible for attachment by binding to glycosaminoglycans (GAGs), such as heparan sulfate, on the surface of host cells. The secreted form acts as a decoy, interacting with antigen presenting cells to inhibit antibody-mediated neutralization. G protein also contains a CX3C fractalkine-like motif that binds to the CX3C chemokine receptor 1 (CX3CR1) on the surface of ciliated bronchial host cells. This binding may alter cellular chemotaxis and reduce the migration of immune cells into the lungs of infected individuals. G protein also alters host immune response by inhibiting signaling from several toll-like receptors, including TLR4.

F protein
Surface protein F (fusion protein) is responsible for fusion of viral and host cell membranes, as well as syncytium formation between viral particles. Its sequence is highly conserved between strains. While viral attachment appears to involve both F and G proteins, F fusion occurs independently of G. F protein exists in multiple conformational forms. In the prefusion state (PreF), the protein exists in a trimeric form and contains the major antigenic site Ø. Ø serves as a primary target of neutralizing antibodies in the body. After binding to its target on the host cell surface (its exact ligand remains unclear), PreF undergoes a conformational change during which Ø is lost. This change enables the protein to insert itself into the host cell membrane and leads to fusion of the viral and host cell membranes. A final conformational shift results in a more stable and elongated form of the protein (postfusion, PostF). Opposite of the RSV G protein, the RSV F protein also binds to and activates toll-like receptor 4 (TLR4), initiating the innate immune response and signal transduction.

Replication cycle
Following fusion of the viral and host cell membranes, the viral nucleocapsid (containing the viral genome) and the associated viral polymerase are delivered into the host cell cytoplasm. Transcription and translation both occur within the cytoplasm. RNA-dependent RNA polymerase transcribes the genome into 10 segments of messenger RNA (mRNA) which is translated into structural proteins by host cell machinery. During replication of the negative-sense viral genome, RNA-dependent RNA polymerase synthesizes a positive-sense complement called the antigenome. This complementary strand is used as a template to construct genomic negative-sense RNA, which is packaged into nucleocapsids and transported to the plasma membrane for assembly and particle budding.

Mechanism

Transmission
RSV is highly contagious and can cause outbreaks from both community and hospital transmission. For each person infected with RSV, it is estimated that an average of 5 to 25 uninfected people will become infected. RSV can spread when an infected person coughs or sneezes, releasing contaminated droplets into the air. Transmission usually occurs when these droplets come into contact with another person's eyes, nose, or mouth. RSV can also live for up to 25 minutes on contaminated skin (i.e. hands) and several hours on other surfaces like countertops and doorknobs. It has an incubation period of 2 to 8 days. Once infected, people are usually contagious for 3 to 8 days. In infants and in people with weakened immune systems, however, the virus may continue to spread for up to 4 weeks (even after they are no longer showing symptoms).

Pathogenesis
Following transmission through the nose or eyes, RSV infects ciliated columnar epithelial cells of the upper and lower airway. RSV continues to replicate within these bronchial cells for about 8 days. After the first several days, RSV-infected cells will become more rounded and ultimately slough into the smaller bronchioles of the lower airway. This sloughing mechanism is also thought to be responsible for the spread of virus from the upper to lower respiratory tract. Infection causes generalized inflammation within the lungs, including the migration and infiltration of inflammatory cells (such as monocytes and T-cells), necrosis of the epithelial cell wall, edema, and increased mucous production. Inflammation and cell damage tends to be patchy rather than diffuse. Together, the sloughed epithelial cells, mucous plugs, and accumulated immune cells cause obstruction of the lower airway.

Diagnosis

Laboratory diagnosis
A variety of laboratory tests are available for the diagnosis of RSV infection. While the American Academy of Pediatrics (AAP) does not routinely recommend the use of lab testing to diagnosis RSV bronchiolitis (for which the treatment is largely supportive), confirmation of RSV infection may be warranted in high-risk groups if the result will guide clinical decisions. Common identification techniques include antigen testing, molecular testing, and viral culture.

Antigen testing
Antigen testing involves detection of RSV antigen fragments (or pieces of molecular viral structures), usually from an nasopharyngeal swab or aspirate. This can be accomplished either by viewing fluorescently labeled antigens under a microscope (direct fluorescence assay, or DFA) or using a commercially available rapid antigen detection test (RADT). Overall, antigen testing is highly sensitive in young children (80–90%) but substantially less reliable in older children and adults, who have less viral shedding. Antigen tests are also subject to higher false positive rates outside of the peak RSV season, such as in the summer months. In these scenarios, the use of either viral culture or nucleic acid amplification testing (NAAT) may aid in an accurate RSV diagnosis.
 Rapid antigen detection tests (RADT) are commonly used as point-of-care testing due to their ease of use and quick turnaround time (as little as 10 minutes). These include both enzyme immunosorbent assays (EIA) and chromatographic immunoassays (CIA).
 Direct fluorescence assay (DFA) allows for direct microscopic examination of virus-infected cells. The sensitivity of DFA testing depends on an adequate specimen.

Molecular testing
Molecular assays, such as nucleic acid amplification tests (NAATs), enable sensitive detection of very small amounts of virus in nasopharyngeal swabs and aspirates. NAAT assays such as polymerase chain reaction (PCR) detect virus-specific genetic material, rather than viral antigens. They have a sensitivity and specificity approaching 100%. However, they tend to be more expensive and require more complex equipment than other testing methods, making them less practical in resource limited areas.
 Polymerase chain reaction (PCR) is type of NAAT which allows a very small sample of genetic material to be rapidly amplified into millions of copies for study. PCR is more sensitive than either antigen testing or viral culture. Therefore, it can be used to detect virus in those with lower viral shedding, such as older children and adults. It may also be used to detect the disease earlier in at-risk individuals (such as hospitalized or immunocompromised patients), when the viral burden may still be too low to be identified by traditional techniques. Because of its sensitivity, PCR can also often detect asymptomatic carriers and may remain positive even days after an infection has clinically resolved.
 Multi-pathogen panels are also available, which can detect the presence of multiple viral infections (including RSV) in a single patient.

Viral culture
In traditional viral culture, a sample of the virus is introduced to different cell lines and allowed to replicate so it can be studied. Benefits of this technique include the ability to perform genetic characterization, strain typing, and antiviral susceptibility testing. However, it is limited by its prolonged turnaround time of 3–7 days, making it less common in patient care and more common in research settings.

Serologic testing
Serology (the measurement of virus-specific antibodies in the serum) is not frequently used in RSV diagnosis. The time required for the body to mount a significant serologic response (and demonstrate a significant rise in antibodies that can be detected in serum) is usually not useful in guiding patient care. Up to 30% of patients with documented RSV infection will have negative serology results. As such, this method is generally reserved for research and surveillance studies.

Imaging findings

Chest X-rays findings in children with RSV bronchiolitis are generally nonspecific and include perihilar markings, patchy hyperinflation, and atelectasis. However, the American Academy of Pediatrics (AAP) does not recommend routine imaging for children with presumed RSV bronchiolitis because it does not change clinical outcomes and is associated with increased antibiotic use. Chest X-ray is sometimes considered when the diagnosis of bronchiolitis is unclear or when there is an unexpected worsening. In adults with RSV infection, chest films are often normal or demonstrate nonspecific changes consistent with viral pneumonia, such as patchy bilateral infiltrates.

Differential diagnosis
The differential diagnosis for individuals presenting with signs and symptoms of upper and lower respiratory tract infection includes other viral infections (such as rhinovirus, metapneumovirus, and influenza) and primary bacterial pneumonia. In children, inhaled foreign bodies and congenital conditions such as cystic fibrosis or asthma should also be considered.

Prevention

General prevention measures
The main prevention measure is to avoid close contact with infected individuals.

Vaccines

There is interest and research in RSV vaccine discovery, given the virus's disease burden and the lack of disease-specific therapies. Vaccine development has faced obstacles that have blocked its progress. Among these are infant-specific factors, such as the immature infant immune system and the presence of maternal antibodies, which make infantile immunization difficult.

Potential vaccines being researched fall into five broad categories: live-attenuated, protein subunit, vector-based, virus particle subunit, and messenger RNA. Each targets different immune responses, and thus may be better suited to prevent disease in different at-risk groups. Live-attenuated vaccines have shown some success in RSV-naive infants. Other vaccine candidates hope to target vulnerable populations across the lifespan, including pregnant women and the elderly.

In May 2023, the US Food and Drug Administration (FDA) approved the first RSV vaccines, Arexvy (developed by GSK plc) and Abrysvo (Pfizer). Multiple RSV vaccine studies have been completed in 2023.

Immunoprophylaxis

Passive immunization is available to prevent RSV infection and hospitalization in the highest risk infants. Historically, RSV-specific intravenous immunoglobin (IVIG) was used to provide passive immunity. This involved monthly administration of RSV-neutralizing antibodies (or immunoglobins) from human donors recovering from the disease. While this transfer of antibodies was reasonably effective in providing short-term immunization to at-risk infants, it was limited by both its intravenous administration and cost.

RSV-IVIG has since been replaced with the use of a monoclonal antibody (MAb) that can be delivered through muscular injection. Palivizumab (Synagis) is a monoclonal antibody directed against the surface fusion (F) protein of the RSV virus. It was licensed in 1998 and is effective in providing temporary prophylaxis against both RSV A and B. It is given by monthly injections, which are begun just prior to the RSV season and are usually continued for five months. Palivizumab has been shown to reduce both hospitalization rates and all-cause mortality in certain groups of high-risk children (such as those with chronic lung disease, congenital heart disease, and those born preterm). However, its cost limits its use in many parts of the world. More potent derivatives of this antibody have since been developed (including motavizumab) but were associated with considerable adverse events.

The American Academy of Pediatrics (AAP 2014) recommends RSV prophylaxis with palivizumab during RSV season for:
 Infants born at ≤28 weeks 6 days gestational age and <12 months at the start of RSV season
 Infants <12 months old with chronic lung disease of prematurity
 Infants ≤12 months old with hemodynamically significant congenital heart disease
 Infants <24 months old with chronic lung disease of prematurity requiring medical therapy

Per AAP guidelines, palivizumab prophylaxis may also be considered in infants with:
 Congenital airway abnormality
 Neuromuscular disorder
 Cystic fibrosis
 Severe immunocompromise
 Recent or upcoming heart transplantation

Nirsevimab (Beyfortus) is another antiviral monoclonal antibody, that has been approved for the prevention of RSV lower respiratory tract disease in newborns and infants during their first RSV season. Nirsevimab requires only one dose that lasts the entire RSV season, unlike palivizumab, which has to be injected about once a month for up to four times to remain effective. Nirsevimab was approved for medical use in the European Union and the United Kingdom in November 2022, and in Canada in April 2023.

Treatment

Supportive care
Treatment for RSV infection is focused primarily on supportive care. This may include monitoring a patient's breathing or using suction to remove secretions from the upper airway. Supplemental oxygen may also be delivered though a nasal cannula or face mask in order to improve airflow. In severe cases of respiratory failure, intubation and mechanical ventilation may be required to support breathing. If signs of dehydration are present, fluids may also be given orally or through an IV.

Additional supportive treatments have been investigated in infants hospitalized with RSV bronchiolitis. These include:
 Nebulized hypertonic saline has been shown to reduce length of hospitalization and reduce clinical severity in infants with viral bronchiolitis. A possible mechanism is reduced airway edema and mucus plugging to decrease airway obstruction.
 Heliox, a mixture of oxygen with helium, may reduce respiratory distress within the first hour of treatment. It works by decreasing airway resistance and easing the work of breathing. However, it has not been shown to affect overall illness outcomes.
 Chest physiotherapy including forced respiratory techniques for infants has not been found to reduce disease severity or yield any other improvement. Evidence supporting other physiotherapy approaches including instrumental physiotherapy and rhinopharyngeal retrograde technique (RRT) is very limited, The effects and any potential use needs further assessment in clinical trials. There is also no evidence to support hypertonic saline therapy combined with chest physiotherapy. There is very weak evidence to suggest that passive slow expiratory technique physiotherapy may contribute to a "mild to moderate" positive change in the severity of bronchiolitis for hospitalized infants, however the benefit of this approach for infants treated in ambulatory settings is not known.
 Inhaled recombinant human deoxyribonuclease (rhDNase), an enzyme that digests the DNA that contributes to mucus plugging and airway obstruction, has not been shown to improve clinical outcomes in this group.

Viral-specific therapies
 Ribavirin is an antiviral medication licensed for the treatment of RSV in children. It is a guanosine analog that acts by inhibiting viral RNA synthesis and capping. It was approved in 1986 for treatment of RSV infection. However, the use of ribavirin remains controversial due to unclear evidence of efficacy and concerns about toxicity to exposed staff members, as well as cost. As such, treatment guidelines do not make recommendations for its use in children. In adults, ribavirin is used off-label and is generally reserved for the severely immunocompromised, such as those undergoing hematopoietic stem cell transplants.
 Presatovir, an experimental antiviral drug, has shown promising results in clinical trials but has not yet been approved for medical use. It acts as a fusion inhibitor by inhibiting the RSV F protein.
 Immunoglobins, both RSV-specific and non-specific, have historically been used for RSV-related illness. However, there is insufficient evidence to support the use of immunoglobins in children with RSV infection.

Anti-inflammatories
 Corticosteroids (systemic or inhaled) have not been found to decrease hospitalization length or disease severity in viral bronchiolitis. Their use may also prolong viral shedding, and thus is not commonly recommended. However, the use of oral corticosteroids remains common in adults with RSV-related exacerbation of underlying lung disease.
 Leukotriene inhibitors such as montelukast have been used in the treatment of infants and children with bronchiolitis. However, the evidence supporting their use remains inconsistent with no definitive conclusions on their efficacy.

Bronchodilators
Bronchodilators, medications commonly used to treat asthma, are sometimes used to treat the wheezing associated with RSV infection. These medications (such as albuterol or salbutamol) are beta-agonists that relax the muscles of the airways to allow for improved airflow. However, bronchodilators have not been found to improve clinical severity of infection or rate of hospitalization among those with RSV infection. Given their limited benefit, plus their adverse event profile, they are not routinely recommended for use in RSV bronchiolitis.

Antibiotics
Antibiotic therapy is not appropriate for treatment of RSV-related bronchiolitis or viral pneumonia. Antibiotics target bacterial pathogens, not viral pathogens such as RSV. However, antibiotics may be considered if there is clear evidence that a secondary bacterial infection has developed. Ear infections may also develop in a small number of infants with RSV bronchiolitis, in which case oral antibiotics may sometimes be used.

Epidemiology

Infants and children
Worldwide, RSV is the leading cause of bronchiolitis and pneumonia in infants and children under the age of 5. The risk of serious infection is highest during the first 6 months of life. Of those infected with RSV, 2–3% will develop bronchiolitis, necessitating hospitalization. Each year, approximately 30 million acute respiratory illnesses and over 60,000 childhood deaths are caused by RSV worldwide. An estimated 87% of infants will have experienced an RSV infection by the age of 18 months, and nearly all children will have been infected by 3 years. In the United States, RSV is responsible for up to 20% of acute respiratory infection hospitalizations in children under the age of 5. However, the vast majority of RSV-related deaths occur in low-income countries that lack access to basic supportive care.

Adults
It is rare for healthy young adults to develop severe illness requiring hospitalization from RSV. However, it is now recognized as a significant cause of morbidity and mortality in certain adult populations, including the elderly and those with underlying heart or lung diseases. Its clinical impact among elderly adults is estimated to be similar to that of influenza. Each year, approximately 5–10% of nursing home residents will experience RSV infection, with significant rates of pneumonia and death. RSV is also responsible for 2–5% of adult community-acquired pneumonias.

Immunocompromised
In both adults and children, immunosuppression increases susceptibility to RSV infection. Children living with HIV are more likely to develop acute illness, and are 3.5 times more likely to require hospitalization than children without HIV. Bone marrow transplant patients prior to marrow engraftment are at particularly high risk, with RSV accounting for nearly half of the viral infections in this population. This group has also demonstrated mortality rates of up to 80% among those with RSV pneumonia. While infection may occur within the community, hospital-acquired infection is thought to account for 30–50% of cases among immunocompromised individuals.

Seasonality
RSV seasonality varies around the world. In temperate climates, infection rates tend to be highest during the cold winter months. This is often attributed to increased indoor crowding and increased viral stability in the lower temperatures. In tropical and arctic climates, however, the annual variation is less well defined and seems to be more prevalent during the rainy season. Annual epidemics are generally caused by the presence of several different viral strains. Subtype A and B viruses will often circulate simultaneously within a specific geographic region, although group A viruses are more prevalent.

COVID-19
Public health measures taken in response to the COVID-19 pandemic resulted in a significant decline in the prevalence of RSV. There was then a significant unseasonal rebound when lockdowns and other restrictive measures were relaxed. In November 2022, the RSV hospitalization rate for newborns was seven times the rate in 2018. This, combined with increasing influenza circulation, caused the US state of Oregon to declare a state of emergency. The Children's Hospital Association and the American Academy of Pediatrics asked US President Joe Biden to declare a state of emergency.

Notes

References

Atypical pneumonias
Viral respiratory tract infections

Respiratory syncytial virus


Peter Maximilian Jordan (São Paulo, 3 de janeiro de 1977) é um youtuber e empresário brasileiro. É mais conhecido por ser dono do canal Ei Nerd, considerado um dos maiores canais de cultura pop e geek no Brasil. É criador do site Cifras.com.br e CEO da empresa de tecnologia Petaxxon.

Carreira

Entretenimento
Peter teve interesse na cultura pop e geek na sua infância, inicialmente quando começou a ler história em quadrinhos. Mais tarde, ganhou seu primeiro computador, o que, segundo ele, o tornou "oficialmente nerd". Formado em programação e já tendo exercido a profissão, Peter disse que sempre quis trabalhar de casa, para ficar perto de sua família, já que, como programador, "passava muito tempo na estrada". Este foi um dos motivos que o levaram a se interessar pela produção de conteúdo na Internet. Em 2013, criou o canal Ei Nerd, voltado para conteúdo de entretenimento. Peter disse que o canal foi pensado desde o início para ser diversificado e agradar diferentes públicos, como aqueles que gostam de "cinema, animes e super-herói ao mesmo tempo".

O Ei Nerd se tornou o principal trabalho de Peter e sua maior fonte de renda. Com o crescimento de seu canal — o que ele atribui, em parte, ao fortalecimento da cultura pop — teve que se afastar de sua empresa de venda de publicidade na Internet. Em 2019, a produção do Ei Nerd era gerida por uma equipe, formada por dez roteiristas, quatro editores de vídeo, um thumbmaker (pessoa responsável pela imagem de capa dos vídeos) e outro profissional para publicar os conteúdos no YouTube, além de postagens nas redes sociais. Em 2015, Peter criou o canal de curiosidades Acredite ou Não e, dois anos depois, um canal para falar de assuntos pessoais e dos bastidores de outros canais, o Peter Aqui. Em maio de 2019, participou do The Noite com Danilo Gentili. No mês seguinte, após quatro anos morando dos Estados Unidos, retornou ao Brasil, e participou do programa Zero1, de Tiago Leifert. Em setembro, foi uma das atrações do VideoGameShow.

Em maio de 2020, Peter afirmou que ganhava cerca de 40 mil dólares mensais apenas com AdSense no Ei Nerd. No mês seguinte, chegou à marca de 10 milhões de inscritos no canal. Em dezembro, o canal foi hackeado, transformando-se um canal para divulgar golpes com criptomoedas, e recebeu um strike. A situação foi resolvida tempo depois. Em setembro de 2022, lançou o canal Mala Feita, ao lado da esposa, com a proposta de trazer bastidores das viagens que fazem e da vida nos Estados Unidos, onde moram atualmente.

O Ei Nerd já foi criticado por utilizar a técnica de clickbait. Sobre isso, Peter declarou: "Hoje em dia, há uma tendência gigante de se falar que tudo é clickbait. Não tem como você, em certas notícias, chamar atenção da audiência sem colocar um certo tipo de sensacionalismo. É hipocrisia negar isso." Ele também ressaltou que o canal não usa informações falsas.

Empreendedorismo
Peter afirma que, no tempo extra após seu emprego, desenvolvia novos projetos. Assim foi criado o site Cifras.com.br, em 2003. Sua popularidade escalou financeiramente a ponto de ser possível deixar o emprego. Peter é o CEO da Petaxxon, empresa de tecnologia com sede no Brasil e nos Estados Unidos, que gere o Cifras.com.br. Em 2020, criou o canal Nerds de Negócios, que aborda assuntos financeiros.

Prêmios e indicações

| 2018
| rowspan=3 |Prêmio Influenciadores Digitais
| rowspan=3 |Cultura e Entretenimento
| rowspan=6 |Ei Nerd
|
|
|-
| 2019
|
|
|-
| rowspan=2 |2020
|
|
|-
| Prêmio iBest
| Cinema e Cultura
|
|
|-
| rowspan=5 |2021
| Prêmio Influenciadores Digitais
| Cultura e Entretenimento
|
|
|-
| rowspan=2 |Prêmio iBest
| Cinema, TV e Streaming
|
|
|-
| Economia e Negócios
| rowspan=2 |Nerds de Negócios
|style="background: #DFF; vertical-align: middle; text-align: center;" class="table-cast" |Top 3
|
|-
|rowspan=2 |Prêmio Influency.me
|Negócios, Finanças & Empreendedorismo
|
|rowspan=2 |
|-
|Arte & Cultura
|Ei Nerd
|
|-
|rowspan=3 |2022
|rowspan=3 |Prêmio iBest
|Creator do Ano
|rowspan=2 |Peter Jordan
|
|
|-
|Youtuber do Ano
|
|
|-
|Cinema, TV e Streaming
|Ei Nerd
|
|
|}

Leitura adicional

Naturais da cidade de São Paulo
Empresários do estado de São Paulo
Youtubers do estado de São Paulo

Peter Jordan


Saliya Gunaratne (* 1. November 1988) ist ein australischer Badmintonspieler sri-lankischer Herkunft.

Karriere
Saliya Gunaratne wurde 2010 australischer Meister im Herrendoppel mit Chad Whitehead. Mit ihm erkämpfte er sich im gleichen Jahr auch Bronze bei der Ozeanienmeisterschaft. Bei der Weltmeisterschaft 2010 schieden sie jedoch schon in Runde eins aus.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Australien)
Australischer Meister (Badminton)
Australier
Geboren 1988
Mann

Saliya Gunaratne


باك جت بروفوست  طائرة تدريب عسكرية نفاثة قادرة على القتال من إنتاج شركة هانتينج للطائرات البريطانية (لاحقاً شركة باك) دخلت الطائرة الخدمة في سلاح الجو الملكي سنة 1955 كما صدر منها العديد من النسخ إلى دول مختلفة، في الوقت الحالي الطائرة خارج الخدمة لدى كل الدول المستخدمة لها.

التصميم والتطوير
في الخمسينيات من القرن الماضي أبدى سلاح الجو الملكي البريطاني عن حاجته لطائرة جديدة لاستخدامها في مجال تدريب الطياريين، وقد طورت الطائرة من النسخة الأقدم «بيركفل بروفوست» المخصصة للتدريب.

في 26 يونيو 1954 حلق النموذج المبدئي للطائرة في أول رحلة إقلاع له وبعدها طلب وزير الطيران البريطاني ديك والدون 10 طائرات من الجت بروفوست حملت الطراز "T1" أعقبها طلبية أخرى لسلاح الجو البريطاني لـ 40 طائرة من طراز "T3" والتي تميزت بمحركها الجديد وإعادة تصميم هيكلها بالإضافة إلى المقاعد القاذفة للطائرة.

سلم لسلاح الجو الملكي ما مجموعه 201 طائرة من الطراز T3 ما بين عامي 1958 و 1962، تبعها بالطراز T4 عام 1961 مع محرك جديد ثم الطراز T5 عام 1967.

بينما خصص الطراز T51 كنسخة تصديرية مسلحة بيعت لسيريلانكا والكويت والسودان سلح هذا الطراز بمدفعين آليين عيار 7.7 ملم وكان الطراز الأخر T52 نسخة تصديرية مسلحة ثانية بيعت لفينزويلا والعراق واليمن الجنوبي.

تاريخ الخدمة

لقد أثبتت الجت بروفوست على قدراتها كطائرة تدريب فختيرت بعد تجربة ناجحة للنموذج T1 كطائرة تدريب لسلاح الجو الملكي البريطاني الذي قبل النموذج وطلب 10 طائرات، يكمن الفرق بين الطراز T4 وT5 في المحرك الأقوى من نوع فيبرز الذي زود للطراز T5 ويعطي هذا المحرك سرعة قصوى تصل إلى 708 كم بالساعة كما أنه يخفض تكاليف التشغيل.

كان استخدام طائرة الجت بروفوست بشكل أساسي كطائرة تدريب قادرة على القتال كما يمكن استخدامها للتدريب على استخدام الأسلحة التكتيكية والطيران المتقدم وبالإضافة إلى خدمتها في سلاح الجو البريطاني وجدت الجت بروفوست نجاحاً في تسويقها في الأسواق الخارجية كطائرة تدريب.

في عام 1993 خرجت الطائرة من الخدمة في سلاح الجو الملكي كما هو الحال مع باقي الدول المستخدمة لها.

الفئات

المستخدمون

الشرق الأوسط

 سلاح الجو السوداني: 12 طائرة
 4 طائرات من طراز "T51"
 8 طائرات من طراز "T52"

 القوة الجوية العراقية: 12 طائرة من طراز "T52"

 القوة الجوية الكويتية: 6 طائرات من طراز "T51"

 سلاح الجو العماني سلم 5 طائرات من الطراز "T55"

 سلاح الجو اليمني الجنوبي

دول أخرى

 سلاح الجو الملكي

 سلاح الجو الفنزويلي سلم 15 طائرة من الطراز "T52"

 سلاح الجو السريلانكي سلم 12 طائرة من الطراز "T51"

المواصفات (T5)

الخصائص العامة
 الطاقم: 2
 الطول: 10.36 متر
 باع الجناح:10.77 متر
 الأرتفاع: 3.10 متر
 مساحة الأجنحة:19.80 متر
 الوزن فارغة:2,222 كجم
 الوزن محملة:3,170 كجم
 أقصى وزن للإقلاع 4,173 كجم
 المحرك: محرك نفاث من نوع أرمسترونغ سيدلي فيبر Mk-202

الأداء
 عدد المحركات: محرك واحد نفاث
 السرعة القصوى: 708 كم بالساعة
 المدى: 1,450 كم مع خزانات الوقود
 سقف الطيران:11,200 متر
 معدل الصعود: 20.3 متر بالثانية
 حمل الجناح: 160 كجم

التسليح
 مدفع: مدفعين آليين عيار 7.7 ملم (Mark 55)
 القنابل: 4 قنابل زنة 245 كجم
 القذائف:
 6× 27 كجم أو
 12× 11 كجم أو
 28 قذيقة عيار 68 ملم من قواذف "SNEB" تحمل على 4 منصات إطلاق

مصادر
Notes

Bibliography

 Clarke, Bob. Jet Provost - The Little Plane With The Big History. Stroud, UK: Amberley Publishing Plc, 2008. ISBN 978-1-84868-097-5.
 Taylor, John W.R. "Hunting Jet Provost and BAC 167." Combat Aircraft of the World from 1909 to the present. New York: G.P. Putnam's Sons, 1969. ISBN 0-425-03633-2.
 Taylor, John W.R. (ed.) Jane's All The World's Aircraft 1971–72. London: Janes's Yearbooks,1971. ISBN 0-354-00094-2.

وصلات خارجية
 Jet Provost heaven
 Warbird Alley: Jet Provost page
 British Aircraft Directory entry

طائرات باك
طائرات تدريب عسكرية بريطانية 1950–1959
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات هاندلي بيج

باك جت بروفوست


Gerçekte bir soğutma çevrimi olan ısı pompası çevriminin temel prensibini Nicolas Léonard Sadi Carnot 1824 yılında ortaya atmıştır. 26 yıl sonra 1850 yılında Lord Kelvin'in, soğutma cihazlarının ısıtma maksadı ile kullanılabileceğini ileri sürmesiyle ısı pompası uygulamaya girdi. II. Dünya Savaşı'ndan önce ısı pompasının geliştirilmesi ve kullanılır hâle getirilmesi için birçok mühendis ve bilim insanı bu alanda araştırmalar ve çalışmalar yaptı. Savaş yıllarında endüstri, imkânlarını daha acil problemlere yönelttiği için ara verilen bu çalışmalara savaştan sonra tekrar başlandı.

Isı pompası endüstrisinin 1950'lerde sahip olduğu potansiyel, yüksek kuruluş maliyeti, doğalgaz ve petrole dayanan enerjinin ucuzlaması nedeniyle ısı pompasına olan güven 1960'lı yıllarda azaldı. Isı pompalarının bu duraklamadan sonra önem kazanması 1973'teki enerji krizinden sonra olmuş ve bu tarihten sonra birçok çalışma yapılmıştır.

Çalışma ilkeleri

Isı pompası, dışarıdan enerji verilmesi ile düşük sıcaklıktaki bir ortamdan aldığı ısıyı yüksek sıcaklıktaki ortama veren bir makinedir. Kışın ısıtma maksadı ile kullanılan ısı pompası, yazın da soğutma için kullanılabilir (bu durumda soğutma makinesi olarak adlandırılır).

Bir ısı pompasının en önemli karakteristiği performans katsayısıdır (COP veya COPIP). Verimli bir ısı pompası sistemin COP değerleri 4 ve daha yüksek olabilir, yani sisteme girilen her bir birim girdi karşılığında 4 birim enerji hasıl olur. Japonya'daki COP değerleri 5'in üzerindedir. En iyi ısı pompaları 6.8 COP değerine ulaşmaktadır.

Soğutma makineleri ve ısı pompaları aynı çevrimi gerçekleştirirler fakat kullanım amaçları farklıdır. Bir soğutma makinesinin amacı düşük sıcaklıktaki ortamı, ortamdan ısı çekerek çevre sıcaklığının altında tutmaktır. Daha sonra çevreye veya yüksek sıcaklıktaki bir ortama ısı geçişi, çevrimi tamamlaması için yapılması zorunlu bir işlemdir fakat amaç değildir. Isı pompasının amacı ise bir ortamı sıcak tutmaktır. Bu işlevi yerine getirmek için düşük sıcaklıktaki bir ısıl enerji deposundan alınan ısı, ısıtılmak istenen ortama verilir. Düşük sıcaklıktaki ısıl enerji deposu genellikle soğuk çevre havası, kuyu suyu veya toprak, ısıtılmak istenen ortam ise bir evin içidir.

Isı pompası sistemlerinde, buharlaştırıcıların ısı çektiği ortamlara "ısı kaynakları" denir. Isı pompası için çok önemli olan bu kaynakların ısı pompası ile uyum sağlayabilmesi, aşağıda belirtilen şartlara bağlıdır:

 Kaynak sıcaklığının fazla değişmemesi,
 Kaynak sıcaklığının mümkün olduğu kadar yüksek olması,
 Kaynağın bol bulunabilir olması ve coğrafi koşullardan mümkün olduğu kadar az etkilenmesi,
 Kaynağın kirli olmaması,
 Korozyona sebep olmaması

Bir ısı pompasının teknik ve ekonomik performansı, ısı kaynağının karakteristiğine bağlıdır. Binalarda kullanılan ısı pompaları için ideal bir ısı kaynağı, ısıtma dönemi boyunca yüksek ve fazla değişmeyen sıcaklığa, bol bulunabilirliğe, aşındırıcı ve kirletici etkenler taşımamasına, uygun termofiziksel özelliklere, düşük yatırım ve işletim maliyetine sahip olmalıdır. Çoğu durumda ısı kaynağının bulunabilirliği, en önemli etken olmaktadır. Isı pompalarında kaynak olarak :

 Çevre havası
 Toprak
 Deniz, nehir, göl suyu
 Yeraltı suları
 Artık sıvılar
 Artık gazlar
 Artık ısılar
 Güneş
 Kaya

kullanılabilir. Hepsinin farklı özellikleri vardır.

Çevre havası :
Bolca bulunur ve ısı pompaları için en çok kullanılan ısı kaynağıdır. Hava kaynaklı ısı pompalarının mevsimlik performans faktörü (SPF) toprak kaynaklı ısı pompalarından %10 – 30 daha düşüktür. Bunun nedeni olarak, dış hava sıcaklığının düşmesi ile buharlaştırıcıda yüksek sıcaklık farkı oluşması ve bu durumda buharlaştırıcının buzlanması ve fanların çalıştırılması için gerekli enerji, kapasite ve performansta hızlı düşüşe yol açması gösterilebilir. Hava kirliliği de bir dezavantajdır.

Toprak :
İyi bir kaynaktır fakat ısı değiştiricisini toprağa gömmek, korozyonu önlemek için de iyi malzeme kullanmak gerekir. Bu da ilk yatırım masrafını artırır.

Deniz, nehir, göl suları :
Isı pompaları için iyi bir kaynaktırlar. Nehir ve göl sularının kışın donma sorunu vardır. Bu sorun deniz için çok önemli değildir. Bu sularda kirlilik sorunu vardır. Coğrafi şartlardan da çabuk etkilenirler.

Yeraltı suları :
Yıl boyunca sıcaklık değişimi azdır. Taşınması için pompa kullanılıyorsa ek enerji kullanılıyor demektir. İçine pis suların karışması tehlikelidir. Isı değiştiricilerinin yer altına gömülmesi korozyona neden olabilir ve maliyeti artırır.

Artık gazlar :
Ev ve ticari binalardaki ısı pompaları için önemli ısı kaynağıdır. Isı pompası, havalandırmadan aldığı ısıyı hacim ve su ısıtmak için kullanır.

Artık ısılar :
Prosese bağlı olarak bazı avantajları veya dezavantajları olabilir.

Güneş :
İyi bir kaynaktır. İlk yatırım masrafı çok, fakat bakım masrafı az ve temizdir.

Isı pompaları ayrıca, tek başına ya da ek bir sistemle birlikte kullanılabilir. Isıtma ihtiyacını tek başına karşılayanlara "monovalent ısı pompaları", ek kaynak yardımıyla bu ihtiyacı karşılayanlara ise "bivalent ısı pompaları" denir. Bivalent durumda ısı pompası ısıtma yükünün %50 – 95'ini karşılar. Bivalent sistemlere örnek olarak güneş toplayıcıları ve kazanlar verilebilir. Bu ikili sistemlerin çalışması da sıralı veya birlikte olmaktadır. Sıralı çalışma, bir sistem devreden çıktığında ötekinin devreye girmesidir. Isı pompası – kazan sistemi bu şekilde çalıştırılabilir. Isı pompasının çalıştırılmasının ekonomik olmadığı durumlarda ısı pompası devreden çıkar ve kazan devreye girer. Birlikte çalışmaya örnek olarak da ısı pompası – güneş toplayıcıları sistemi verilebilir. Binanın ısıtılmasında kullanılan ısı pompasının çalışması için gerekli sıcaklık aralığı güneş enerjisi sayesinde sağlanabilir.

Isı pompası termodinamiği

Isı pompasını, basitçe ısı makinesinin tersi bir çevrim olarak göz önüne alabiliriz. Isı makinesi, yüksek sıcaklıktaki ortamdan ısı çekerek, düşük sıcaklıktaki ortama aktaran ve bu işlemi yaparken dışarıya iş veren makinedir. Isı pompası ise, dışarıdan enerji verilmesi ile düşük sıcaklıktaki ısı kaynağından aldığı ısıyı yüksek sıcaklıktaki ortama veren makinedir.

Kışın ısıtma maksadı ile kullanılan ısı pompası, yazın da soğutma için kullanılabilir. Isının, soğuk ısı kaynağından sıcak ısı kaynağına nakledilmesi çeşitli şekillerde gerçekleştirilebilir. Buna göre ısı pompası çeşitleri aşağıdaki gibidir:

Genellikle "Buhar sıkıştırmalı çevrimli" ve "Absorbsiyonlu" ısı pompası çeşitleri kullanılır.

Isı pompalarının büyük çoğunluğu buhar sıkıştırmalı çevrim prensibine göre çalışır. Basit bir ısı pompasının ana elemanları kompresör, genişleme vanası (expansion valve) ile buharlaştırıcı (evaporator) ve yoğuşturucu (condenser) olarak adlandırılan iki adet ısı değiştiricisidir.

T – s ve P – h diyagramlarından da görüleceği gibi çevrimi oluşturan hal değişimleri şöyledir:

 1 – 2' : Kompresörde izentropik (tersinir – adyabatik) sıkıştırma
 2' – 3 : Yoğuşturucuda çevreye sabit basınçta ısı geçişi
 3 – 4 : Genişleme vanasında sabit entalpide genişleme
 4 – 1 : Buharlaştırıcıda akışkana sabit basınçta ısı geçişi

Buharlaştırıcıdan çıkan doymuş buhar kompresörde izentropik olarak daha yüksek bir basınç ve sıcaklığa sıkıştırılarak kızgın buhar haline getirilir (1 – 2' durumu). Daha sonra yoğuşturucuya giren kızgın buhar, kullanılabilir ısısını dışarıya vererek sabit basınçta yoğuşur (2' – 3 durumu). Doymuş sıvı haldeki yüksek basınçlı akışkanın basıncı ve sıcaklığı genişleme vanasında buharlaştırıcı şartlarına getirilir (3 – 4 durumu). Buharlaştırıcıya giren akışkanın sıcaklığı ısı kaynağının sıcaklığından düşük olduğundan, ısı kaynağından akışkana sabit basınçta ısı geçişi olur ve akışkan buharlaşır (4 – 1 durumu). Buradan sonra çevrim yeniden başlar ve bu şekilde devam eder.

Ayrıca bakınız

 Soğutma çevrimi
 Buhar sıkıştırmalı ısı pompası çevrimi
 Isı değiştiricisi
 Kompresör
 Yoğuşturucu
 Buharlaştırıcı

Termodinamik

Isı pompası


La Iglesia Santa Lucía, denominada como "Parroquia Eclesiástica de Santa Lucía", es un templo parroquial católico ubicado en el tradicional barrio de El Empedrao, ícono cultural del municipio Maracaibo, estado Zulia, Venezuela. Fue construido en el , utilizando el estilo neogótico, por iniciativa de un grupo de parroquianos que se reunían desde 1834 en una de sus casas con la intención de levantar un templo dedicado a la mártir siracusana, hecho que se dio por orden del presidente del Zulia Venancio Pulgar, dando inicio a las obras en 1867 y finalizando en 1876, posteriormente fue completamente reconstruido en el  por el Pbro. José Luis Castellano, con el aporte exclusivo de la feligresía. Es uno de los templos más destacados de la ciudad, sobre todo por la devoción patronal y su gran riqueza patrimonial, destinada mayormente a la liturgia y a la piedad popular. Cuenta además con el privilegio de ser cuna de una de las devociones más importantes de Maracaibo: la de Santa Lucía, virgen y mártir, patrona de la vista y la garganta, devoción únicamente comparable a la que se profesa en honor de Ntra. Sra. de Chiquinquirá, patrona del estado, y a la cual le sigue en popularidad y arraigo dentro de la fe marabina. También destaca la devoción mariana hacia Ntra. Sra. de la Natividad, implantada a finales del siglo XIX y quien es co-patrona de la Parroquia, y la de San Benito de Palermo de la calle Delgado.

Historia

La devoción tributada a Santa Lucía fue traída por parte de los conquistadores, y sobre todo por españoles e italianos, mayoritariamente inmigrantes que llegaban a la ciudad. A finales de 1667 existían documentos en la Iglesia Parroquial Mayor, posteriormente Catedral de Maracaibo, en los que se hablaba sobre la existencia de un Altar dedicado a Santa Lucía. El espacio que ocuparía el futuro templo pertenecía a la Parroquia catedralicia. Había un pequeño caño o sajón que de vez en cuando dificultaba el paso hacia el templo mayor, por lo que fue creciendo en los vecinos el anhelo de tener un templo propio, al cual los feligreses pudiesen acudir sin tener que pasar las dificultades de la cañada nueva. Para 1830 existía la parroquia civil de Santa Lucía. Desde el 31 de julio de 1834 se reunían en casa de Velasco Ramírez, un grupo de parroquianos que proponían levantar un templo en honor a la mártir. Después de varios años, fue cuando se produjo la construcción del único templo de estilo neogótico que para entonces existiría en la ciudad, por orden del Presidente del Zulia, el General Venancio Pulgar''. En julio de 1867 se inician las obras, que finalizan en 1876. En 1877 se crea la Parroquia eclesiástica de Santa Lucía por decisión del presbítero Tomás Zerpa, quien designó como primer párroco al padre Francisco José Delgado. La bendición del templo fue en 1879 y la imagen de Santa Lucía adquirida en 1890. Ya en el siglo XX, por iniciativa del padre José Luis Castellanos Ortiz, es reconstruida completamente.

En 1910, fue fundada la Sociedad y los Chimbangueles de San Benito de Palermo de la calle Delgado. En el , el Pbro. José Luis Castellano Ortiz inicia la reconstrucción del templo, conservando el estilo neogótico y sufragado con fondos provenientes exclusivamente de los parroquianos. El interior del templo, con sus grandes arcadas neogóticas, le dan un aspecto majestuoso a la estructura. La Parroquia de Santa Lucía fue dividida por la Arquidiócesis de Maracaibo en 1989, a pesar de la negativa de sus habitantes, en dos parroquias: Santa Lucía desde la calle 93 Padilla hasta la calle 86 Pichincha, zona que constituye el corazón de la parroquia, y San Benito de Palermo, desde Pichincha hasta la calle 78. En un principio se pretendió llevar al nuevo templo el San Benito de la calle Delgado, que se encuentra en una pequeña capilla fundada por la familia Chaparro, y que cuenta con el arraigo y la tradición de su celebración el último domingo de enero por parte de los moradores de este sector. Sin embargo, nunca se llegó a un acuerdo, por lo que la fiesta del Santo de la calle Delgado, sigue formando parte de la Parroquia empedraera.

Véase también
 Arquidiócesis de Maracaibo
 Maracaibo
 Edificios religiosos

Enlaces externos

 Campaners.com Documentación completa sobre las campanas del Templo de Santa Lucía.

Iglesias de Venezuela del siglo XIX
Iglesias católicas de Maracaibo
Iglesias neogóticas de Venezuela
Monumentos de Maracaibo
Monumentos católicos de Venezuela
Arquitectura de 1876
Venezuela en 1876
Maracaibo

Iglesia de Santa Lucía (Maracaibo)


Dujam Došen (Lika, 17. stoljeće) - hrvatski krajiški kapetan i vojvoda u borbama za oslobođenje Like od Turaka.

Njegov otac Marko Došen doselio se iz Hercegovine u Liku 1645. godine, što je bio začetak bunjevačko-ličke obitelji Došen, čiji su članovi naselili Liku i proširili se kasnije i izvan nje u Slavoniju, Podravinu i područja oko Bjelovara. Marko Došen poginuo je u borbi s Turcima na Takalicama kod Brušana. Ostavio je iza sebe tri sina, od kojih je najpoznatiji bio Dujam Došen, krajiški kapetan i vojvoda, koji je zbog svojih doprinosa u borbi protiv Turaka u Lici nagrađen plemstvom. Spominje ga fra Andrija Kačić Miošić u knjizi Razgovor ugodni naroda slovinskoga, iz 1756. godine, koja je jedno od najvrjednijih djela hrvatske književnosti 18. stoljeća i jedna od najčitanijih i najizdavanijih knjiga hrvatske dopreporodne književnosti uopće. Na 230. stranici nalaze se stihovi: "Pitali su ključkog kapetana, tko najbolje odsjecaše glave. Al' se zakle hlibom i čitapom: Najbolja je sablja Starčevića; A za njime Došen kapetana, Po imenu Dujma Ličanina. Oba dva su glave odsjecali. Oba dva su na mejdanu bili."

Obitelj Došen je nakon Marka i Dujma Došena tradicionalno davala visoke vojne časnike, a jedan dio obitelji bavio se poljoprivredom. Dujmov unuk Karlo Došen spominje se 1804. godine kao satnik Ličke pješačke i graničarske pukovnije. Praunuci Dujma Došena, a sinovi Karla bili su: Petar Došen i Antun Došen. Petar pl. Došen Vidovgradski († 1878.) bio je pukovnik austrijske carsko-kraljevske vojske i časnik Napoleonove vojske. Sudjelovao je u Napoleonovoj vojni na Rusiju 1812. godine. Tada je bio satnikom u predstraži zbora Napoleonova brata Eugena Bonapartea. Antun Došen, njegov brat (1793. – 1874.) bio je feldmaršal-poručnik austrijske carsko-kraljevske vojske. Petrov sin Lavoslav Došen bio je general austrijske carsko-kraljevske vojske.

Izvori

Hrvatski vojni zapovjednici
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)
Hrvatsko plemstvo

Dujam Došen


Los Parra de Chile es un álbum en vivo del dúo de cantautores chilenos Isabel y Ángel Parra, hijos de Violeta Parra. El mismo recoge parte del espectáculo brindado por ambos en el Teatro El Galpón de Montevideo (Uruguay) el 15 de noviembre de 1969. El álbum abre con las palabras de Washington Carrasco, quien tuvo a su cargo la presentación del dúo en el concierto. La mayoría de los temas interpretados son obra de Violeta Parra, aunque también integraron el repertorio de la noche canciones folklóricas de Chile, Venezuela y Ecuador, así como obras compuestas por Carlos Puebla y Daniel Viglietti, entre otros. El disco fue editado al año siguiente de su grabación por el sello uruguayo América Hoy y el técnico de sonido fue Henry Jasa.

(*) Isabel y Ángel Parra a dúo
(**) Isabel Parra como solista
(***) Ángel Parra como solista

Referencias

Álbumes de Chile de 1970
Álbumes en vivo de Isabel Parra
Álbumes en vivo de Ángel Parra
Álbumes en español

Los Parra de Chile (álbum de 1970)


La exodeoxiribonucleasa fago SP3 inducida () es una enzima nucleasa que cataliza la reacción de rotura exonucleolítica de deoxinucleótidos en la dirección 5' → 3' para formar nucleósido-5'-fosfatos. Un organismo que sintetiza esta enzima es el bacteriofago SPe. Los nombres alterntivos de esta enzima son ADN 5'-dinucleotidohidrolasa y fago SP3 DNAasa. Tiene preferencia por el ADN de cadena simple.

Referencias

Nucleasas
EC 3.1.11

Exodeoxiribonucleasa fago SP3 inducida


En fornaldersaga er en saga, der til forskel fra islændingesagaerne finder sted før koloniseringen af Island. Der er visse undtagelser som Yngvars saga víðförla, som foregår i 1000-tallet. Sagaerne blev sandsynligvis skrevet på Island fra omkring midten af 1200-tallet til omkring 1400, selv om det er muligt, at nogle først er nedskrevet senere, så som Hrólfs saga kraka.

Beskrivelse
Formen ligner meget andre saga-genrer: ofte lineære episodiske fortællinger. Lige som andre sagaer er mange skrevet på vers, men i fornaldersagaer er det næsten ufravigeligt på samme versfod som Ældre Edda til forskel fra skjaldevers, som findes i de fleste andre sagaer. De foregår typisk i Skandinavien i tiden før koloniseringen af Island, men bevæger sig lejlighedsvis til mere eksotiske lokationer, eller personerne i dem møder kristen kultur (som Örvar-Odds saga). Ofte er der også mytologiske elementer som dværge, elverfolk, kæmper og magi. Tidligere har fornaldersagerne været opfattet og brugt som troværdige historiske kilder af skandinaviske lærde, men efter 1800-tallet har man betragtet deres historiske indhold som meget begrænset. Men konsensus er, at selv om sagaerne indeholder en lille del, som ikke er fiktion eller er baseret på historiske personer, så har deres primære funktion været underholdning. Målet med sagerne har ikke været at videregive historisk korrekte fortællinger. For nylig er det påpeget, at sagaerne er nyttige kilder til den islandske kultur i 1200- og 1300-tallet "i form af det lys de kan kaste på den kultur, hvori de blev skrevet" dvs. Island i middelalderen. Som Margaret Clunies Ross skriver:
Temaerne, karakteren og hele verden i fornaldersagaerne egner sig til fortolkning, ikke som realistiske fortællinger, men mere som emner, der beskæftiger sig med dybe og foruroligende problemer, der ikke kan ses fra den verdslige verdens perspektiv, men mere i en litterær verden, hvor ofte tabubelagte emner kan hæves og luftes, men ikke nødvendigvis løses. De kan også betragtes som en komedie eller som en parodi.

Nogle af sagaerne bygger på fjerne historiske personer, og de er tydeligere, hvor der også findes underbyggende kilder som Ragnars saga Loðbrókar, Yngvars saga víðförla og Völsunga saga. I Hervarar saga videregives historiske navne i Ukraine fra omkring år 150-450,, og sidste del af sagaen bliver brugt som historisk kilde til Sveriges historie. Ofte indeholder de meget gamle germanske historier som Hervarar saga og Völsunga saga, som begge indeholder poesi om Sigurd Fafnersbane, der ikke er med i Ældre Edda, og som ellers ville have været tabt (se også Great Lacuna). Andre sagaer omhandler helte som Ragnar Lodbrog, Rolf Krake og Orvar-Odd. Disse sagaer overlapper nogle gange indholdet i kongesagaerne.

Fornaldarsagaer har stor værdi for forskning i legender, da de indeholder motiver og komplekse motiver fra mange typer legender, som der ellers ikke er dokumentation for i Skandinavien før midten af 1800-tallet. De er også af stor værdi for forskere, der beskæftiger sig med middelalderlige skandinaviske ballader, særligt de færøske kvæði, som ofte er baseret på de samme fortællinger. Derudover er fornaldersagaerne vigtige for studiet af skandinaviske og germanske heroiske legender sammen med Saxo Grammaticus' Gesta Danorum, som er baseret på den samme heroiske poesi og traditioner.

Filologer har generelt anset fornaldersagaerne som mindre værdifulde i deres litterære værdi end de islandske sager. Deres indhold er typisk mindre realistisk, personerne er to-dimensionelle, og sagaerne har lånt temaer fra hinanden og fra folkeeventyr. I stilen overlapper disse sagaer til dels riddersagaerne, særligt dem, der er skrevet på Island i middelalderen.

Fornaldersagaerne har haft indflydelse på langt senere forfattere som den svenske Esaias Tegnér, som skrev Frithiof's saga baseret på Friðþjófs saga ins frœkna.

Liste over sagaer

 Áns saga bogsveigis
 Ásmundar saga kappabana - En saga baseret på den germanske Hildebrandslied.
 Bósa saga ok Herrauðs - ligesom Beowulf har den gøtisk helte.
 Egils saga einhenda ok Ásmundar berserkjabana
 Eireks saga víðförla
 Frá Fornjóti ok hans ættmönnum
 Friðþjófs saga ins frœkna
 Gautreks saga
 Gríms saga loðinkinna
 Göngu-Hrólfs saga
 Hálfdanar saga Brönufóstra
 Hálfdanar saga Eysteinssonar
 Hálfs saga ok Hálfsrekka - En norsk legende om en helt som kan sammenlignes med Rolf Krake.
 Hervarar saga ok Heiðreks kan have svenske oprindelse. Den indeholder svenske, gøtiske og gotiske helte. Denne saga bruges stadig som kilde til Sveriges historie.
 Hjálmþés saga ok Ölvis
 Hrólfs saga Gautrekssonar - En saga om en svensk krigerprinsesse som vindes af en gøtisk prins.
 Hrólfs saga kraka - En saga som kan relateres til det engelske digt Beowulf.
 Hrómundar saga Gripssonar
 Illuga saga Gríðarfóstra - En saga af mere traditionel eventyrtype, hvori en ung mand redder en troldekvinde og hendes smukke datter fra en forbandelse.
 Ketils saga hœngs
 Orvar-Odds saga (to versioner)
 Ragnars saga Loðbrókar (to versioner) - Sagaer om Ragnar Lodbrog der er en legendarisk vikingekriger og hans sønner.
 Sturlaugs saga starfsama - En forhistorie til Göngu-Hrólfs Saga.
 Sögubrot af fornkonungum - en rest af en større tekst om gamle danske og svenske konger.
 Sörla saga sterka
 Völsunga saga - en skandinavisk udgave af Nibelungenlied.
 Yngvars saga víðförla - En sen saga af svensk oprindelse, som finder sted i 1000-tallet, og hvis historiske grundlag er underbygget af historiske kilder.
 Ynglinga saga - En saga om grundlæggelsen af Ynglingedynastiet af Freyr og dets historie.
 Þorsteins saga Víkingssonar

Þættir (kort historier)
 Helga þáttr Þórissonar
 Norna-Gests þáttr
 Ragnarssona þáttr
 Sörla þáttr
 Tóka þáttr Tókasonar
 Völsa þáttr
 Þorsteins þáttr bæjarmagns

Referencer

Eksterne henvisninger
 Fornaldarsögur norðurlanda: En bibliografi af manuskripter, udgaver, oversættelser og sekundær litteratur samlet af M. J. Driscoll & Silvia Hufnagel , Arnamagnæan Institut, København
 Fornaldarsögur Norðurlanda in Old Norse and modern Norwegian from heimskringla.no
 Online publication of the legendary sagas in the original language
 A presentation of the Fornaldarsögur in Old Norse with all available English translations online.

Nordiske sagaer

Fornaldersaga


زيتيستي (Житиште) هي مدينة في سريدنجي-بانات في مقاطعة فويفودينا في صربيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3338 نسمة.

أعلام

 رادومير أنتيتش

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في فويفودينا
مقاطعة سنترال بانات
بلديات ومدن فويفودينا

جيتيشتي


بن شكاو بلدية من بلديات دائرة وزرة بولاية المدية الجزائرية، تبعد عنها حوالي 12 كم من بين أغنى مدن المدية، تشتهر بخيراتها من التفاح والعنب والتين والكرز... كما تشتهر بجمال شوارعها ونظافة أحيائها العصرية، بها كل متطلبات الحياة العصرية (محلاتا تجارية، مستشفى، الدرك الوطني، الحرس البلدي، ثانوية، متوسطة، صيدلية....الخ) وسكانها يمتازون باللطافة وحسن الضيافة، كرمهم لا يوصف بها حديقة للالعاب والتسلية تم انشائها حديثا وهي حديقة رائعة يزورها الجزائريون من كل الولايات لموقعها الجميل والمرتفع.
و من أهم المناطق التابعة لبلدية بن شكاو نجد: دار الطفولة، حي ماسكوني، الباصور، بوسبسي، عين عيسى، الزاوية، اولاد عمران، اولاد العربي، بياتة....
و لعل بوسبسي أو ما يعرف إداريا بحي اللواتة الفواقة من أكبر المناطق التابعة للبلدية، فهو ملتقى لكل أبناءالاحياء والمناطق الأخرى مثل بياتة واولاد العربي واولاد عمران...، يتميز اهله باللطف والجود والكرم، كما أن كل خريف ينظم فيه سوق للفواكه وخاصة الباكور، والتين، العنب، التفاح، البرقوق...... يجتمع في هذا السوق الكثير من تجار الجملة من مختلف الولايات: الجزائر، البليدة، تيبازة، البويرة، تيزي وزو، عين الدفلى، المسيلة، الجلفة...بل وحتى من ورقلة والأغواط. كما أن البيع بالتجزئة موجود فيه هو الآخر

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
بن شكاو

بن شكاو


Odbojkaški klub "Grobničan" (OK "Grobničan"; Grobničan Čavle; Grobničan) je ženski odbojkaški klub iz Čavala, općina Čavle, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. "Grobničan" se natječe u "Prvoj B hrvatskoj ženskoj odbojkaškoj ligi. Zapad", ligi trećeg stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene.

O klubu
OK "Grobničan" je osnovan 1981. godine, kao odbojkaška sekcija Sportskog društva "Grobničan". Po osnivanju je klub djelovao samo s muškom ekipom. Kao samostalan klub OK "Grobničan" djeluje od kraja 1993. godine. 1995. godine se formira ženska sekcija, a muška se s vremenom gasi, te klub postaje isključivo ženski. 2013. godine se osniva muški klub MOK "Grobničan".
Najveći uspjesi odbojkašica "Grobničana" su osvajanje "1. B lige" u sezoni 2004./05., a između sezona 2005./06. i 2012./13. su bile hrvatske prvoligašice (članice "1. A lige", odnosno "Superlige").

Uspjesi

 1. HOL / 1. B HOL
 prvakinje: 2004./05.

 1. B HOL - Zapad
 prvakinje: 2014./15.

Pregled plasmana po sezonama

 Rezervna ekipa

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 Čavle
 Čavle
 Mavrinci
 OK Grobničan Čavle (muškarci)
 MOK Grobničan Čavle

Vanjske poveznice
 ok-grobnican.hr
 Odbojkaški klub Grobničan-Čavle, facebook stranica
 findglocal.com, Odbojkaški klub Grobničan-Čavle
 natjecanja.hos-cvf.hr, OK GROBNIČAN
 hos-web.dataproject.com, OK Grobničan
 women.volleybox.net, OK Grobničan
 sportilus.com, OK GROBNIČAN ČAVLE
 sportcom.hr, odbojka / grobničan

Izvori

 ok-grobnican.hr, Klub, pristupljeno 23. ožujka 2021.
 ok-grobnican.hr, Povijest, pristupljeno 23. ožujka 2021.
 crovolleyball.com, Odbojkaški klub Grobničan , objavljeno 29. siječnja 2021., pristupljeno 31. ožujka 2021.
 fininfo.hr, OK "GROBNIČAN"
 bisnode.hr, OK "GROBNIČAN"
 companywall.hr, ODBOJKAŠKI KLUB "GROBNIČAN"

Hrvatski ženski odbojkaški klubovi

OK Grobničan Čavle


Fenotip ya da Dışyapı, genetik (genotip) ve çevresel etkenlerin yarattığı özelliklerin canlının dış görünüşündeki yansıması. Fenotip çoğunlukla genler tarafından belirlenir ancak bazı koşullarda diğer etkenler, fenotipin genotipe yüzde yüz uymasını engelleyebilir. Bu duruma hipomorfizm denir.

Fenotip, zaman içinde değişebilir. Birden çok genle kontrol edilen özelliklerin fenotipleri de karmaşıklık gösterir. Genlerin durumuna göre çeşitlilik gösteren fenotip sınıflarına pleitropik fenotipler denir.

Örneğin kıvırcık saçlı anne ile düz saçlı baba çiftleşirse doğacak çocuklar 1. kuşak olur. Kıvırcık saç, düz saça baskın olduğundan kıvırcık saçlı birey AA ve düz saçlı birey aa olur. Mendel'in de yaptığı gibi bireyler arasında çaprazlama yapılır. AA ve aa olan bireylerin harfleri çaprazlanır. A ile a, A ile a, a ile A ve a ile A genleri ortaya çıkar. Fakat baskın gen harfi (büyük harf) başa yazıldığından tüm bireyler %100 melez döl; fakat kıvırcık saçlı doğar. Çünkü çekinik gen, baskın genin yanında özelliğini gösteremez. 2. kuşağın bireyleri ise şöyledir:
Aa, Aa, Aa ve Aa 1. kuşak üyeleriydi. Bir Aa diğer bir Aa ile çiftleşirse: Aa, Aa bireyleri çaprazlanır ve 2. kuşak bireyleri AA, Aa, Aa ve aa olur. Yani 2. kuşak bireylerinin %25'i arıdöl ve kıvırcık, %50'si melez ve kıvırcık, %25'iyse düz saçlı doğar. Yani fenotip olarak 2. kuşağın bireylerinin %75'i kıvırcık saçlı ve %25'i düz saçlı doğar.

Genetik

Fenotip


An Kyllinga pumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Michaux. An Kyllinga pumila in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kyllinga

Kyllinga pumila


Giovanni Guasco (né vers  à Reggio d'Émilie – mort le  dans la même ville) est un littérateur italien.

Biographie
Né à Reggio vers 1680, il fit de très-bonnes études, et prit tous ses grades en droit ; il embrassa ensuite l'état ecclésiastique, devint secrétaire du cardinal Gonzague, administrateur des diocèses de Palerme et de Messine, et séjourna plusieurs années dans cette dernière ville. De retour à Reggio, l'évêque l'honora de sa confiance, et l'Académie des Muti l'admit au nombre de ses membres avec le titre de son historiographe. Quelque temps après, il fut reçu à l'Académie d'Arcadie, sous le nom de Matildo Stinfelio, et mourut à Reggio le .

Œuvres

 La Purità trionfante del Sospetto, oratorio per musica, Reggio, 1705, in-fol. ;
 Storia litteraria del principio e progresso dell'accademia di belle lettere in Reggio, ibid., 1711, in-4°. La suite de cet ouvrage qu'il annonçait n'a point paru. Tiraboschi lui reproche de manquer de discernement et d'exactitude.
 Vita di Ercole Berossi, dans le tome  des Notizie degli Arcadi ;
 l'Oraison funèbre d'Ottavio Picenardi, évêque de Reggio, et des Poésies éparses dans différents recueils.

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle

Giovanni Guasco


Myrtama, monotipski rod grmova iz porodice Tamaricaceae raširen po Aziji (Pakistan, Tadžikistan, Tibet, zapadna Himalaja i Xinjiang ).

Prvi puta opisan je kao Myricaria elegans, a vernakularno je poznat kao »elegantni lažni tamarisk« ili »lažni tamarisk«. To je listopadni grm koji naraste do pet metara visine. Raste bujno na visinama od 3 000-4 300 m uz potoke, obalne rijeke i pješčanim mjestima uz jezera. Cvate u lipnju i srpnju.

Dokazi iz DNK sekvenci i morfoloških znakova govore da Myicaria elegans ne treba stavljati ni u Myricaria ni Tamarix, već da se drži u svom vlastitom monotipskom rodu.

Sinonimi
 Tamaricaria Qaiser & Ali
 Myricaria elegans Royle
 Myricaria elegans var. tsetangensis P.Y.Zhang & Y.J.Zhang
 Tamaricaria elegans (Royle) Qaiser & Ali
 Tamarix ladachensis B.R.Baum

Izvori

Metlikovke
Flora Pakistana
Flora Afganistana
Flora Tadžikistana
Flora Tibeta
Flora Himachal Pradesha
Flora Đamu i Kašmira
Flora Uttar Pradesha
Flora Xinjianga

Myrtama


Jānis Čakste () a fost primul președinte al Letoniei din  până în .

Biografie
S-a născut în  în Lielsesava. Acesta a primit educația primară în Școala Primară Sfânta Anne și a intrat în Academia Petrina din Jelgava unde participa la mai multe idei Neo-Letone. După absolvire, a intrat în Universitatea de drept a Moscovei.

Note

Nașteri în 1859
Decese în 1927
Președinți ai Letoniei

Jānis Čakste


The .45 GAP (Glock Auto Pistol) or .45 Glock (11.43×19mm) is a pistol cartridge  designed by Ernest Durham, an engineer with CCI/Speer, at the request of firearms manufacturer Glock to provide a cartridge that would equal the power of the .45 ACP, have a stronger case head to reduce the possibility of case neck blowouts, and be shorter to fit in a more compact handgun. The .45 GAP is the first commercially introduced cartridge that has been identified with Glock.

Development
The .45 GAP has the same diameter as the .45 ACP pistol cartridge but is slightly shorter, and uses a small-pistol primer instead of the large-pistol primer most commonly used in .45 ACP ammunition. Originally, the maximum bullet weight of the .45 GAP was . In order to provide terminal ballistics that matched the standard  .45 ACP loads, the .45 GAP was designed to operate at a higher standard pressure—roughly equivalent to the higher pressures found in .45 ACP "+P" rounds. Since the .45 GAP has a much smaller cartridge volume than the .45 ACP, the desired pressure and resulting velocity needed to be achieved through powder selection alone. Later development concluded that the .45 GAP can also fire  projectiles, as does the .45 ACP; though this pushes the .45 GAP cartridge to its limits.

Glock .45 GAP pistols
The full-size Glock 37 pistol was introduced by Glock to use the .45 GAP cartridge and was followed by the compact Glock 38 and the subcompact Glock 39. Glock's .45 GAP–sized pistols use the same frame as their 9×19mm/.40 S&W/.357 SIG line of pistols. The slide is slightly wider to accommodate the larger diameter .45 round and is flush with the frame. Magazines for the .45 GAP are of the same dimensions as those of the 9×19mm/.40 S&W/.357 SIG line of pistols.

Other .45 GAP firearms
Initially, due to its acceptance by law enforcement and the popularity of subcompact handguns for concealed carry, a small number of manufacturers decided to produce pistols that were chambered in .45 GAP, but they no longer produce any pistols in that caliber. Only Glock continues to manufacture pistols in the .45 GAP cartridge. Springfield Armory, Inc. did make the XD series in .45 GAP, and indeed it was the first commercially available pistol for it, but discontinued that chambering soon thereafter.

Law enforcement applications
Modern law enforcement as a whole has moved away from .45 caliber weapons in favor of firearms chambered in .40 S&W and 9×19mm. Despite this change, the .45 GAP has had a following amongst many law enforcement departments. Three state law enforcement agencies have adopted the .45 GAP as a replacement for their current issue 9×19mm Parabellum (New York) or .40 S&W service handguns (South Carolina and Florida). The New York State Police (New York Police have recently completed the transition to .45 ACP for their duty round), South Carolina Highway Patrol, and Florida Highway Patrol have all adopted the Glock 37 and .45 GAP.

The Pennsylvania State Police also carried the Glock 37 from 2007, but, due to ammunition supply problems, replaced them in 2013 with the fourth generation Glock 21 in .45 ACP. After recall issues with the new fourth generation Glocks, the Pennsylvania State Police switched to the SIG Sauer P227 in .45 ACP.

See also
 .44 Magnum
 .45 Super
 10mm Auto
 11 mm caliber
 List of firearms
 List of handgun cartridges
 List of rifle cartridges
 Table of handgun and rifle cartridges

References

External links

 .45 GAP
Pistol and rifle cartridges

.45 GAP


Događaji

Rođenja
 (oko 560.) – Sveti Izidor Seviljski, biskup i crkveni naučitelj († 636.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

560.


La raya tigre o pez obispo, también llamado rata o chucho (Pteromylaeus bovinus) es una especie de pez miliobatiforme de la familia Myliobatidae. No se reconocen subespecies.

Descripción
Es de aspecto similar al águila marina (Myliobatis aquila), pero se diferencia por presentar un hocico pronunciado y puntiagudo, así como por su mayor tamaño y envergadura, la cual llega a alcanzar 1,5 m. Su coloración es marrón clara en el dorso y blanco ventralmente. Los ejemplares inmaduros tienen en el dorso entre siete y ocho bandas transversales que suelen desaparecer al alcanzar la edad adulta. Muestra la aleta dorsal situada en el mismo nivel que las aletas pélvicas.

Distribución y hábitat
Está ampliamente distribuido en el océano Atlántico oriental y el Índico suroccidental, así como en el mar Mediterráneo y el mar Negro. La distribución exacta en el Atlántico es dudosa, aunque su presencia está confirmada fehacientemente en Marruecos, Sahara Occidental, Senegal, islas Canarias (España), Madeira (Portugal), Mauritania, Gambia, Guinea y Guinea-Bissau.

Es una especie propia de aguas templadas o tropicales que habitualmente entra en estuarios y lagunas.

Comportamiento
Ocasionalmente se encuentra en pequeños grupos.

Su alimentación se compone principalmente de crustáceos y moluscos del fondo marino.

Es ovovivíparo. La hembra pare una camada de entre tres o cuatro crías tras una gestación registrada de entre cinco y doce meses.

Referencias

Enlaces externos

Myliobatidae
Peces del océano Atlántico
Peces del océano Índico
Peces del mar Mediterráneo

Pteromylaeus bovinus


Min krop er min - en introduktion er en undervisningsfilm fra 1992 instrueret af René Bo Hansen efter manuskript af René Bo Hansen.

Handling
En introduktion til undervisningsfilmen »Min krop er min« i 3 dele - henvendt til voksne og anvendelig ved lærer- og forældremøder. I introduktionen bringes citater fra undervisningsvideoen, og der gives bud på, hvordan det samlede undervisningsmateriale - inklusive det skriftlige materiale, som Dansklærerforeningen har udgivet - kan bruges.

Referencer

Eksterne henvisninger

Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Min krop er min - en introduktion


Josip Granić (Banja Luka, 10. srpnja 1941.) je slikar.

Životopis
Realnu gimnaziju završio je u Banjoj Luci 1960. Četiri godine kasnije diplomirao je na beogradskom Pravnom fakultetu. Studirao je slikarstvo na zagrebačkoj Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Voditelj je umjetničkog programa od 1969., a od 1979. do 1987. vodi likovne škole pri Domu kulture Banja Luka. Od 1974. do 1987. imao je vlastitu galeriju u rodnom gradu. Godine 1969. potaknuo je osnivanje Društva likovnih umjetnika Banje Luke. Bio je predsjednik tog društva od 1980. do 1982. Od 1987. djeluje kao slobodni umjetnik te živi od 1995 u Poreču. Slika u tehnici pastela. Tematske poticaje pronalazi u narodnim rukotvorinama Bosanske krajine, kao i u pejzažu Mediterana i Bosne i Hercegovine.

Djela
 Predjeli svjetla i tame (1969. – 1981)
 Predjeli i vinogradi Iža (1981. – 1994)
 Slikarske etide
 Tragom križa
 Istarsko hodočašće 1996.
 Kartona za tapiseriju Banja Luka kroz stoljeća (1975.)

Izložbe
Granić je samostalno izlagao u Sinju (1966.), Banjoj Luci (1968., 1980., 1983. – 1986., 1988., 1990.), Bihaću (1971.), Sarajevu (1972., 1986.), Zenici (1974.), Kotor Varošu (1979.), Skoplju (1979.), Rijeci (1981.), Ljubljani (1986.), Zrenjaninu (1987.), Laktašima (1989.), Poreču (1995., 1997.), Rovinju (1996.), Benkovcu (1997.). Sudjelovao je na mnogim skupnim izložbama poput Jesenji salon u Banjoj Luci (1964. – 1983.; 1972. 1, nagrada), izložbe ULUBiH-a (od 1966.), Sarajevski salon (1971. – 1974., 1976. – 1977., 1983.), Umjetnost Bosne i Hercegovine 1945. – 1974. (Sarajevo 1974.). Postavio je niz izložba u banjolučkome Domu kulture za koje je napisao predgovore u katalozima.

Izvori

 Josip Granić, Hrvatski biografski leksikon, pristu0pljeno 15. lipnja 2023.

Bosanskohercegovački slikari
Životopisi, Banja Luka

Josip Granić


Hans Flössel; eigentlich: Johannes Flössel; (* 16. Januar 1903 in Leipzig; † 30. Januar 1973 in Teltow) war ein deutscher Schauspieler.

Leben
Hans Flössel, der Sohn des Leipziger Berufsschul-Oberlehrers Johannes Flössel, besuchte ab 1913 das Königin-Carola-Gymnasium, das er 1923 mit dem Reifezeugnis verließ.
Anschließend studierte er Rechtswissenschaften an der Universität Leipzig, wandte sich aber dann der Schauspielerei zu. Sein Debüt hatte er am Leipziger Schauspielhaus, die Theater von Kattowitz, Chemnitz, Altenburg und Potsdam waren weitere Stationen in seiner Bühnenlaufbahn.

1954 erhielt Flössel seine erste Filmrolle. Er wirkte in über 40 Kinofilmen und in zahlreichen Fernsehproduktionen der DEFA mit.

Seit 1961 war der Charakterdarsteller Mitglied des Ensembles des Maxim-Gorki-Theaters in Berlin. Er verstarb am 30. Januar 1973 in einem Krankenhaus in Teltow.

Filmografie (Auswahl)
 1954: Ernst Thälmann – Sohn seiner Klasse
 1954: Alarm im Zirkus
 1954: Stärker als die Nacht
 1956: Thomas Müntzer – Ein Film deutscher Geschichte
 1957: Betrogen bis zum jüngsten Tag
 1957: Polonia-Express
 1958: Klotz am Bein
 1959: Simplon-Tunnel
 1959: Kabale und Liebe
 1959: Senta auf Abwegen
 1959: Eine alte Liebe
 1959: Fernsehpitaval: Der Fall Jakubowski (Fernsehreihe)
 1960: Die Entscheidung des Dr. Ahrendt
 1960: Das Zaubermännchen
 1960: Leute mit Flügeln
 1960: Gerichtet bei Nacht (TV)
 1961: Fünf Tage – Fünf Nächte
 1961: Professor Mamlock
 1961: Drei Kapitel Glück
 1961: Gewissen in Aufruhr (TV)
 1961: Fernsehpitaval: Der Fall Denke (Fernsehreihe)
 1961: Der Ermordete greift ein (TV)
 1961: Eine Handvoll Noten
 1962: Mord ohne Sühne
 1962: Die Jagd nach dem Stiefel
 1962: Wenn Du zu mir hältst
 1962: Der Kinnhaken
 1963: Tote reden nicht (TV)
 1964: Der fliegende Holländer
 1965: Der Frühling braucht Zeit
 1965: Berlin um die Ecke
 1966: Ohne Kampf kein Sieg (TV)
 1966: Irrlicht und Feuer (Fernsehfilm, Zweiteiler)
 1967: Der Mann aus Kanada (TV)
 1968: Heißer Sommer
 1969: Hans Beimler, Kamerad (TV)
 1970: Der Staatsanwalt hat das Wort: Strafversetzt (TV-Reihe)
 1970: Jeder stirbt für sich allein (Fernsehfilm, 3 Teile)
 1970: Effi Briest (Fernsehfilm)
 1971: Verwandte und Bekannte (TV)
 1972: Die Bilder des Zeugen Schattmann (TV)
 1972: Der Dritte

Theater
 1964: Claus Hammel: Frau Jenny Treibel (Kammerdiener Mützell) – Regie: Horst Schönemann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1965: Slátan Dudow: Der Feigling (Revisor Ebers) – Regie: Dieter Kolditz (Maxim-Gorki-Theater Berlin)

Weblinks
 Bild Hans Flössel in der Objektdatenbank des Stadtgeschichtlichen Museums Leipzig

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Darstellender Künstler (Leipzig)
Darstellender Künstler (Berlin)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1903
Gestorben 1973
Mann

Hans Flössel


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 25. studenog – Franjo Bučar, hrvatski književnik, književni povjesničar i športski djelatnik. († 1946.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1866.


Klein Rheide Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 12,82 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 357 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Henning Reimer tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kropp.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Klein Rheide


Shahbaz Khan Kamboh (* 1529; † 11. November 1599) war der bedeutendste General des indischen Mogulreiches unter dem Großmogul Akbar I..

Er nahm an vielen der Feldzüge Akbars teil, u. a. gegen Rathod, Rana Pratap, Arab Bahadur und Bahadhur Khan-i-Shaibani, und eroberte dem Mogulreich mehrere Länder.

Ab 1583 war er Statthalter und Oberbefehlshaber von Bengalen, wo er mehrfach gegen Isha Khan kämpfte, vor allem am Brahmaputra und um die Provinzen Bihar und Dekkan.

Als strenggläubiger Sunnit entsprach Shahbaz Khan nicht den Vorstellungen Akbars, doch war er beim Herrscher wegen seiner Fähigkeiten in Militärwesen und Verwaltung hoch angesehen. Persönlich lebte er als Asket und wurde wegen seiner Wohltätigkeit gerühmt.

Einzelnachweise

Person (indische Geschichte)
Mogulreich
Geboren 1529
Gestorben 1599
Mann
General

.

Shahbaz Khan Kamboh


Balaken Rayonu (), Azerbaycan'ın rayonlarından biridir. Azerbaycan'ın kuzeybatısındadır. Antik Yunan coğrafyacısı Strabon, Balaken'i 'Mabetler diyarı' adıyla anmıştır.

Tarih
Tarihi bir Alban yerleşim yeridir, eski Kafkas Alban Krallıklarının güzey-batı hattını çevreleyen lojistik yapısı ile Alban Krallığı için her zaman birincil öneme sahip olmuştur, özellikle Albanlar'a ait eski tapınaklar ve bir kısmı hala ayakta olan eski kiliseler, Alban swastikaları nakşedilmiş tarihi duvar süslemeleri, mezar taşları ve bazı dikitler önemli kültürel öğeleridir.

Rus İmparatorluğu zamanı Car-Balaken okruguna () dahildi. 1841'de feshedilerek  Gürcü-İmereti vilayetine () katılmış, 1860'tan yeniden özerk Car-Balaken okrugu kurulmuştur. 1860 yılından Zakatala okruguna, 1920 yılından ise Zakatala kazasına () dahil idi. Balaken rayonu 1930'da kurulmuş, 1963'te Zaqatala rayonuna birleştirilmiş, 1965'te yeniden bağımsız rayon olmuştur. Kuzeyinde Dağıstan'la, batısında Gürcistan'la komşudur.

Coğrafya
Rayon, yüksek Kafkas dağ silsilelerinin uzantılarından oluşmaktadır.

Balaken, kuzeyden Rusya Federasyonu, Dağıstan, batıdan Gürcistan Cumhuriyeti, güneyden Zakatala Rayonu ile komşudur.

Kafkas sıradağlarının güney doğusu içinde kalan Balaken, derin ve verimli vadi ve ovalarla, hayvancılığa uygun meralara sahiptir. Doğal güzellikleri ve el değmemişliği ile turizm açısından geleceğe yönelik önemli olanaklara sahiptir.

Nüfus
Rayon etnik bakımdan zengindir. Burada nüfusun büyük bölümü Azeri'dir. Etnik azınlıklarlar içerisinde bir Doğu Kafkas dili konuşan Avarlar en büyük azınlıktır. Balaken Avarlar'ı Avarlar içinde "Tshorosul Avar" () olarak bilinir. Rayonda ayrıca Yengiloylar, Çingeneler, Sahurlar, Ruslar, Ukraynalılar da yaşar. Etnik Dağıstan halklarının birçoğu II. Dünya Savaşı sırasında zengin doğal güzellikleri olan Balaken bölgesine göç etmişlerdir.

Ekonomi
Yerli halk daha çok tütünçülük, arıcılık, meyvecilik  yapmaktadır. Rayonun ekonomisinde hayvancılık ve tahılçılık da önemli yer tutmaktadır. Daha ziyade kırsal bölgeye ait tüketim malları imal edilir.

Eğitim
Rayonda 10 ilkokul, 40 ortaokul, teknik meslek ve müzik okulu, 44 kütüphane, 99 dernek vardır.

Mimarlık
 Kullar köyünde Perikalesi (12.-13. yüzyıl),
 Talalar köyünde "Nur Kilise"
 Kazma köyünde "Darvazbine Kilisesi",
 Kateh köyünde burçlu bir kale (12. yüzyıl), bir cami (1912)
 Balaken şehrinde tek minareli cami (19. yüzyıl).
 Kortala köyünde cami (1905)

İdari birimler
Rayonda 1 şehir, 1 kasaba ve 57 köy vardır.

Balaken şehri
 Katex kasabası
Kabakçöl kasabası
 Abjit köyü
 Acılıkbine köyü
 Ağkilse köyü
 Bayrambine köyü
 Bedağar köyü
 Biçaqarbinə köyü
 Böyüktala köyü
 Cillik köyü
 Cincartala köyü
 Çederovtala köyü
 Çorçorbine köyü
 Darvazbins köyü
 Eyritala köyü
 Gerekli köyü
 Gülüzenbine köyü
 Hetovlar köyü
 Henefki köyü
 İsaklıgerme köyü
 İti köyü
 Kilisebugov köyü
 Kortala köyü
 Mahamalar köyü
 Mazımgara köyü
 Mazımkarışan köyü
 Mazımçay köyü
 Meşeşambul köyü
 Melikzade köyü
 Mollaçıbine köyü
 Murğuztala köyü
 Öküzovtala köyü
 Poçtbine köyü
 Püştetala köyü
 Kamıştala köyü
 Karacalarbine köyü
 Karahacılı köyü
 Karavelili köyü
 Gasbine köyü
 Gaysa köyü
 Kazma köyü
 Kızlartala köyü
 Koztala köyü
 Kullar köyü
 Roçehmed köyü
 Sarıbulag köyü
 Salban köyü
 Şambulbine köyü
 Şambul köyü
 Şerif köyü
 Talalar köyü
 Tülü köyü
 Halatala köyü

Not

Azerbaycan'ın rayonları
Azerbaycan'ın en uç noktaları

Balaken (rayon)


Niilo Anton Mannio (Kustavi, 5 de novembro de 1884 – Helsinque, 8 de abril de 1968) foi um advogado finlandês, que serviu como ministro dos assuntos sociais no governo de Oskari Mantere.

Mannio foi um dos principais responsáveis pelo desenvolvimento da legislação trabalhista e de política social, sendo também fundador de estruturas administrativas na área.

Nascidos em 1884
Mortos em 1968
Advogados da Finlândia
Ministros dos Assuntos Sociais

Niilo Mannio


Thermalia es un centro temático dedicado a la cultura del agua termal emplazado en Caldas de Montbuy, en la comarca del Vallés Oriental (Cataluña).
Thermalia presenta la historia de las aguas termales de la población, que brotan del suelo a 76 °C, y su incidencia y vinculación con la gente y su entorno. El museo está situado en un edificio de época medieval que hasta la década de 1970 hacía la función de hospital y servicio de baños termales. Forma parte de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona.
En 1994 se abrió al público el centro temático, que ofrece la exposición permanente "Efervescencia balnearia", que explica las relaciones sociales y comerciales que han tenido lugar alrededor de las aguas termales. También consta de una exposición permanente dedicada al escultor Manolo Hugué.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial
 Web del Museo más grande de Cataluña

Museos del agua
Museos monográficos de España
Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Museos de España inaugurados en 1994
Caldas de Montbui
Arquitectura en Cataluña en el siglo XX

Thermalia. Museo de Caldes de Montbui