Ömer Alp Kulga (* 8. Januar 1989 in Sint-Niklaas) ist ein belgisch-türkischer Fußballspieler.

Karriere

Belgien und Niederlande
Ömer Kulga kam 1989 in der belgischen Kleinstadt Sint-Niklaas als Sohn türkischer Arbeiter zur Welt. Hier startete er in der Jugend seines Ortsvereins CS Visé mit dem Vereinsfußball.

Bei CS Visé fiel er den Talentsichtern von MVV Maastricht auf. So wechselte er in die Jugend der Niederländer. Hier trainierte er unter ehemaligen bekannten Spielern wie Phillip Cocu und Ernest Faber. 2008 erhielt er einen Vertrag und wurde Teil des Profi-Kaders. In zwei Spielzeiten absolvierte er 33 Ligaspiele.

Türkei
Im Sommer 2011 wechselte er in die höchste türkische Spielklasse zu Kayserispor. Hier spielte er ausschließlich für die Reservemannschaft.

Ohne ein Spiel für Kayserispor absolviert zu haben, wechselte er zum Frühjahr 2012 innerhalb der Liga zu Orduspor. Bis zum Saisonende kam er auf sieben Süper-Lig-Spiele.

Zum Sommer 2013 löste er mit Orduspor seinen noch zwei Jahre gültigen Vertrag vorzeitig auf und wechselte zum Zweitligisten Mersin İdman Yurdu.

Zur Winterpause 2013/14 unterschrieb er einen Vertrag beim Zweitligisten Denizlispor. Nach der Saison verlängerte er seinen auslaufenden Vertrag um ein weiteres Jahr bis Mai 2015, der im Februar 2015 jedoch vorzeitig aufgelöst wurde.

Daraufhin unterschrieb Kulga beim Ligarivalen Boluspor. Hier spielte er eine Spielzeit lang und wechselte anschließend zum Erstligisten Osmanlıspor FK. Dieser Verein lieh ihn für die Hinrunde der Saison 2015/16 an den Drittligisten Bugsaşspor aus und holte ihn zur Rückrunde zurück.

Zur Saison 2016/17 wechselte er zu seinem ehemaligen Verein Denizlispor.

Nach zwei Spielzeiten bei Denizlispor wechselte Kulga zu Manisa Büyükşehir Belediyespor und unterschrieb bis zum Saisonende 2018/19. Doch schon nach sechs Monaten wechselte er bis Saisonende weiter zu Tokatspor.

Im Sommer 2019 schloss er sich dann Ergene Velimeşe SK an, sein Vertrag wurde jedoch im Dezember wieder aufgelöst.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (CS Visé)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Bugsaşspor)
Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (MVV Maastricht)
Fußballspieler (Orduspor)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Fußballspieler (Manisa FK)
Geboren 1989
Türke
Belgier
Mann

Ömer Kulga


Økolingvistik eller den økologiske tilgang til sproglig kommunikation repræsenterer et  nyere felt indenfor sprogvidenskab. Sprogforskningsområdet udvides fra sociolingvistisk forskning, hvor sprog antages indlejret i sociale kontekster, til også at omfatte økologiske kontekster. Grundlaget for den økologiske tilgang til sprog har ophav i kritik af konventionelle sprogsystemer. M.A.K Hallidays banebrydende artikel New Ways of Meaning: The challenge to applied linguistics fra 1990 betragtes som skelsættende, idet den inspirerer lingvister til at overveje den økologiske kontekst og sproglige konsekvenser. Artiklen vidner om en lingvistisk konstruktivisme, hvor sprog antages at konstruere verden. I artiklen diskuterer han emner som sexisme, klassicisme og speciesisme  i forhold til deres manifestation i den leksikalske og syntaktiske struktur i vores sprog. Diskursanalyse, pragmatik, antropologisk lingvistik, teoretisk lingvistik og undervisningsforskning var blandt de forskningsområder der opdagede gevinsten ved brug af økologiske parametre såsom sammenhænge, miljø og diversitet. I takt med at opmærksomhed på klimaforandringer og miljøbeskadigelse øges, kombineret med nyt syn på sammenhæng mellem sprog og miljø, dannes en ny gren indenfor sprogvidenskab, betegnet som økolingvistik.

Overblik

Siden Hallidays bidrag er økolingvistik vokset i forskellige retninger. Forskellige redskaber og arbejdsramme er dermed lagt til at undersøge sproget i en økologisk kontekst. The international Ecolinguistic Association karakteriserer økolingvistik vha. følgende engelske citat:

"Eco linguistics explores the role of language in the life-sustaining interactions of humans, other species and the physical environment. The first aim is to develop linguistic theories which see humans not only as part of society, but also as part of the larger ecosystems that life depends on. The second aim is to show how linguistics can be used to address key ecological issues, from climate change and biodiversity loss to environmental justice."

Økolingvistik beskrives som en undersøgelse af sprogets rolle i forhold til den livsopretholdende funktion som interaktionen mellem menneske, art og øvrigt fysiologisk miljø har. Deraf følger at man ønsker at udvikle teorier der betragter mennesket ikke kun som et medlem af et samfund eller et fællesskab, men også som en del af et større livsnødvendigt økosystem. Derudover er hensigten at vise, at lingvistik kan anvendes til at adressere nøgleemner som klimaforandringer, biodiversitet og miljøret.

Nyere bidrag indenfor den økologiske sproglige tilgang viser ikke kun at økolingvistiske teorier er redskaber eller arbejdsrammer, men at det økologiske system er integreret i vores kommunikation og naturlige sprog. På samme vis som det økologiske miljø opretholdes positivt via korrekt sprogbrug, og til gavn for alle organismer, skal man forebygge tab af naturlige etniske sprog. Overvejelserne har ophav i det newtonnske paradigme, hvor alle fænomener i livet optræder i en materialistisk verden af atomarisk konstruerede biologiske livsformer og kognitive systemer – individuelt, kollektivt og socialt. Dermed bliver de naturlige sprog til en arts kulturgenstand, der skal reddes fra at uddø.

Seneste bud på økolingvistisk forskning er S. Puppels analyse der beskriver menneskeligt sprog som en levende organisme og betegner lingvistiske processer som biologiske, sociale og kulturelle kontekster i semiosfæren (Boguslawska-Tafelska (2016)). Jævnfør den biosemiotisk antagelse er betydning og mening (sema) indbygget i kroppens natur (soma). Kroppen er dermed hverken hjerne eller psyke. Kroppen forstås derimod som en helhedsdynamik der er indlejret i den kommunikative vekselvirkning, hvor celler, væv og organer i kroppen er i samspil med sociale kontekster.
Puppel anser naturligt og etnisk sprog for levende organismer, som er i et komplekst forhold til andre sprog. Sprog konkurrerer, samarbejder og viser en form for hierarkisk overvægt når de er i gensidig påvirkning af hinanden. På globalt plan vil naturlige sprog altid vise en dominans ved interaktion med andre sprog. Den hierarkiske overvægt eller dominans udtrykker en hyppig brugt metafor "livet er en kamp", hvilket beskriver den kamp som levende organismer gennemgår, for at bevare deres status som høj rang i kontrast til lav rang. Deraf følger, at verdens sproglige systemer er i et overlevelsesforhold ved kontakt med hinanden, idet lånte ord, sætninger, ordsprog mm. påvirker sproget i begge lejre, og derfor må de sproglige systemer konkurrere om at bevare deres status som "høj" i forhold til "lav".

Den økologiske sproglige analyse

Den økologiske sproglige analyse trækker på mange lingvistiske redskaber og metodologier for at udforske måden hvorpå vi lever vores levede liv. Alt fra kritisk diskursanalyse, kognitiv lingvistik og identitetsteori til retorisk og systemisk funktionel grammatik. Måden vi mennesker forholder os til os selv og verden på, er resultat af individets kognitive strukturer, indlejret i det sociale fællesskab, i et bestemt samfund. Disse strukturer afgør, hvordan mennesker behandler andre mennesker, dyr, planter, skove, havet eller andet organisk miljø. Ved at stille sig kritisk til menneskets levemåde - fra et overvejet økolingvistisk perspektiv – er det muligt at opfordre mennesker til at beskytte vores livsopretholdende økosystemer. Det bliver dermed også muligt at opfordre til forebyggelse af destruktiv adfærd, som skader økosystemet. Mange eksempler er gennem tiden blevet brugt til at understøtte det økolingvistiske projekt, bl.a. opmærksomhed på brug af eufemisme i atomkraftdebatten, eller det ringe vokabular ved adressering af miljøsager i offentlige debatter.
Da sprog berører alle aspekter i vores liv, mener økolingvister, at uhensigtsmæssig adfærd og skadelige virkninger kan adresseres via eksempler såsom overdrevent forbrug, uetisk dyreproduktion eller intensivt landbrug. "Vores moder jord voldtages" er et af de eksempler, der viser vores adfærd mod jorden, og holdning til at jorden ses som et maskineri (Fill & Mühlhäusler (2011)). "Voldtægt" er normalt et negativt ord, men ved bevidst at bruge den i den nævnte sammenhæng vendes virkningen til positiv påvirkning. Udforskning af naturpoesi, miljørettet forfatterskab og kreativ anvendelse af diverse verdenssprog har ydermere givet økolingvister nye måder at omtale vores liv og jord positivt (positiv diskursanalyse). Hvad der startede som kritisk diskursanalyse, hvor hensigten var at undersøge skjulte antagelser og indirekte beskeder om miljøet, er nu en diskursanalyse, der behandler ethvert emne, der kan have indflydelse på vores fremtidige økosystem: f.eks. neoliberal økonomisk diskurs, køn, politik, natur, landbrug etc. (behandlet i Goatly (2000) jf. Fill & Mühlhäuser (2011)). Således bliver økologisk kommunikation og økokritisk studie til tilgange, som placerer økosystemet som omdrejningspunktet for undersøgelse i det økolingvistiske projekt.

Økologisk kommunikation

Kommunikation i den økolingvistiske forståelse tager afstand fra enhver form for disciplinære studier. Kommunikation må nemlig hverken antages for kohærent videnskab eller akademiske discipliner. Økolingvister anser konventionelle kommunikationsstudier for budskabs-drevne, idet de fokuserer på budskaber og effekten deraf. (Jf.Krippendorff i Fill & Mühlhäuser( 2011)).
Økologisk kommunikation skal derimod kunne give os nye indsigter i hvordan vi forholder os til naturkatastrofer – ikke kun budskaber om hvordan situationen er, men sproglig intervention i naturens gang. Ydermere skal kommunikation kunne skabe nye kreative tiltag for at redde planeten, og dermed afhjælpe miljøkrisen.

Kilder

Litteratur

 Door, Jørgen & Christian Bang, Jørgen, Edited by Sune Vork Steffensen and Joshua Nash (2007): Language, Ecology and Society – A Dialectical Approach. Continuum. S. 1-20
 Fill, Alwin & Peter Mühlhäusler (2011): THE ECOLINGUISTICS READER – LANGUAGE, ECOLOGY AND ENVIRONMENT. CONTINUUM. London and New York.
J. Cowley, Stephen: Distributed Language. Volume 34. John Benjamins Publishing Company. Amsterdam. S. 137-200

Tafelska – Boguslawska, Marta (2016): Ecolinguistics – Communication Processes at the Seam of Life. Peter Lang Edition.

Vork Steffensen, Sune: Language, languaging and the Extended Mind Hypotheis. University of Southern Denmark. (Review Article: Supersizing the Mind: Embodiment, Action and Cognitive Extension. Andy Clark. Oxford University press.)

Eksterne henvisninger
 ecolinguistics-association.org The International Ecolinguistics Associassion

Sprogforskning

Økolingvistik


La Confédération générale des travailleurs (CGT) est un nom porté par des organisations syndicales dans plusieurs pays :
 Angola : Confédération générale des travailleurs d'Angola ;
 Bénin : Confédération générale des travailleurs du Bénin ;
 Brésil : Confédération générale des travailleurs ;
 Colombie : Confédération générale des travailleurs démocratiques ;
 France : Confédération générale du travail
 Grèce : Confédération générale des travailleurs grecs ;
 Mexique : Confédération générale des travailleurs ;
 Pérou : Confédération générale des travailleurs du Pérou ;
 Porto Rico : Confédération générale des travailleurs ;
 Portugal : Confédération générale des travailleurs portugais - Intersyndicale nationale ;
 Tunisie : Confédération générale des travailleurs tunisiens ;
 Venezuela : Confédération générale des travailleurs.

Voir aussi

Confédération générale des travailleurs


වර්තමාන ක්රිkයාකාරකම්

වසර 7 – 20 කාලය තුළ යටි වගා චක්රාය දක්වන රූප සටහන

දකුණු බ්රිරතාන්යායේ යටි වගාව ලෙස ඕක්,  ash හෝ බීච් ශාක අතර වැඩුණු හේසල්, හෝන් බීන් බීච්, ඈෂ් හෝ ඕක් ශාක යොදා ගනී. තෙත් ප්ර‍දේශවල ඇල්ඩර් (alder)  සහ විලෝ (Willow) ශාක භාවිතා වේ. මෙම ශාක විවිධ අවශ්යවතා සඳහා දැව සපයයි. විශේෂයෙන්ම ලෝපස් උණූකර ලෝහ ලබා ගැනීමේදී අතුරු ලෙස දැව යොදා ගනී. මෙම දැවවලින් සුළු කොටසක් කවුළු (hurdles) තැනීමට , වහල සෑදීමට, ගල් අඟුරු දහනයට සංරක්ෂණ සංවිධාන මගින් යොදාගනී. මෙම යටිවගා වනාන්තර අතරින් දැනට ඉතිරිව ඇත්තේ East Sussex සහ Kert හි ඇති Sweet Chestnut වනාන්තරය පමණි. මේවායින් වැඩි ප්රලමාණයක් 19 වන සියවසේදී වතුවගා ලෙස ව්යාhප්තව පැවතුණි. එම වගාවන් hop – pole නිපදවීමට යොදාගන්නා ලදී. වර්තමානයේ 12 – 18 වන වසර චක්රනයක් ලෙස වැටවල් තැනීම‍ට යොදාගනී. එසේත් නොමැති නම් 20 – 35 චක්ර යක් ලෙස rail fencing සඳහා යොදා ගනී. මීට අමතරව කුඩා කැබලි බවට පත්කර ගෘහනිර්මාණ කටයුතු සඳහා යොදා ගනී. ඉතිරි දැව වගා ගොවිපොළවල වැටවල් සෑදීමට, නවීන උණූසුම් උපකරණ පද්ධති සඳහා භාවිතා වේ.

උතුරු සහ බටහිර එංගලන්තයේ ප්රසමිතියක් සහිත යටිවගා සඳහා සම්මතය ලෙස තරමක යටිවගාවක් සහිත ඕක් වගාව භාවිත කරයි. දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසුව කොනිෆර් (Conifers) ශාක වගාකිරීම ඇරඹූ අතර යට වගා ශාක නොසලකා හරින ලදී. මෙහිදී යටි වගා ශාක ඉවත් කරන ලද නමුත් තවමත් ස්වල්ප පිරිසක් යටිවගා ශාක නිෂ්පාදන සඳහා යොමු වී සිටී. Bill Hogarth MBE ඔහුගේ පාඨමාලා, සංදර්ශන, රේඩියෝ, රූපවාහිනී වැඩසටහන් සහ චිත්රරපටි මගින් මෙම වගාවට නව ජීවයක් දීමට සමත් විය. සමහර පිරිස් සම්පූර්ණව හෝ අර්ධකාලීනව යටිවගා නිෂ්පාදනවල යෙදී සිටී.

වේවැල්වලින් සිදුකරන කටයුතු ඉටුකර ගැනීමට විලෝ (Willow) විශේෂ එනම්, Osier නම් කුඩ ආදිය සෑදීමට ගන්නා විලෝ විශේෂය වගා කරයි. බොහෝ රටවල යුකැලිප්ටස් (Eucalyptus) විශේෂ යටිවගා ලෙස යොදා ගනී. සමහර අවස්ථාවල යටිවගා භූමි විශාල වනාන්තර බවට singling මගින් පරිවර්තනය කර ඇත. මෙහිදී නැවත වර්ධනය වන කඳන් කපන අතර ඉතිරි කරන කඳන් නොකැපූ ශාක ලෙස වර්ධනය වේ. යටිවගාවල නීත්යාඳනුකූල මායිම් ශාක අතු මගින් හෝ කපන ලද ශාක කොටස් මගින් සලකුණු කරයි.

http://en.wikipedia.org/wiki/Coppicing# Current practice

වර්තමාන ක්රිකයාකාරකම්


Henry Trujillo (* 11. Januar 1965 in Mercedes, Uruguay) ist ein uruguayischer Schriftsteller.

Leben
Trujillo, der seit 1981 in Montevideo lebt und einen Abschluss in Soziologie vorweisen kann, lehrt an der Universidad de la República. 1993 erschien sein erster Roman Torquator, für den er beim vom Verlag Ediciones de la Banda Oriental ausgerichteten Wettbewerb der Erzählkunst ebenso wie seitens der Fundación Lolita Ruibal im selben Jahr ausgezeichnet wurde. Torquador bildete später auch Grundlage des Drehbuchs des Aldo-Garay-Films La espera (2002). Drei Jahre später veröffentlichte er mit El vigilante seinen zweiten Roman, für den er seitens des Uruguayischen Bildungs- und Kulturministeriums den Dritten Preis erhielt. Ebenfalls 1996 waren seine Geschichten auch Teil der Anthologie La cara oculta de la luna. Es folgte 1998 Gato que aparece en la noche, das eine Zusammenfassung der beiden zuvor erschienenen Romane unter Hinzufügung dreier Kurzgeschichten darstellte. Auch griff der Sammelband 32 Narradores del Sur auf Werke Trujillos zurück. Mit La persecución publizierte er 1999 eine weitere Novelle. Im Jahr 2000 nahm Trujillo am in Perus Hauptstadt Lima ausgerichteten Literatur-Kongress La Literatura del Siglo XXI: hablan los jóvenes teil. Im Folgejahr die Geschichtssammlung El fuego y otros relatos. 2005 und 2007 veröffentlichte er mit Ojos de caballo und Tres buitres zwei weitere Romane. Trujillo arbeitete auch für die El País Cultural, eine Beilage der Zeitung El País. Sowohl dort als auch in La República und Graffiti wurden seine Kurzgeschichten ebenfalls gedruckt.

Veröffentlichungen
 1993: Torquator, Roman
 1996: El vigilante, Roman
 1998: Gato que aparece en la noche
 1999: La persecución, Roman
 2001: El fuego y otros relatos
 2005: Ojos de caballo, Roman
 2007: Tres buitres, Roman

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 335

Weblinks
 Henry Trujillo, escritores uruguayos del siglo XXI (spanisch) auf www.viajeauruguay.com, abgerufen am 5. März 2012

Autor
Uruguayer
Person (Mercedes, Uruguay)
Geboren 1965
Mann

Henry Trujillo


Vinterrejse i Norge er en film med ukendt instruktør.

Handling
Et tog trukket af et damplokomotiv kører langs elv gennem norsk snelandskab.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1914

Stumfilm fra Danmark

Vinterrejse i Norge


Bøkesuden var et kongeskib for kong Inge Haraldsson i årene 1158 til 1162.

Kilderne er sparsomme med oplysninger om dette kongeskib, men nævner at det blev brugt i et par større søslag. I en ældre oversættelse er skibet betegnet som en Konge-Snekke, som placerer det blandt de mange betegnelser brugt for langskibe i vikingetiden og middelalderen.

Se også
 Sud
 Vikingeskib

Eksterne henvisninger
 Privat nettside om Sagaskipene

Skibe fra Norge

Bøkesuden


Koprivnica este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 688 de locuitori. Se învecinează cu comuna Stuľany.

Istoric
Localitatea Koprivnica este atestată documentar din 1283.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Koprivnica, Bardejov


Teófilo Otoni es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Localizado en el nordeste del estado, cuenta con cerca de 135 mil habitantes en un área de más de 3.242 kilómetros cuadrados. Localizado en el nordeste de Minas, en la Mesorregión del Valle del Mucuri, la sede municipal está a 349 m de altitud.

Geografía
La ciudad está localizada en el nordeste minero, en la Mesorregión del Valle del Mucuri, que alberga cerca de 133 mil habitantes. El clima es tropical con inviernos fríos y secos, y veranos calientes y lluviosos, la temperatura media de la ciudad es de cerca de 23 gra

Referencias

Enlaces externos

 Página de la Prefectura Municipal
 Página de la Cámara Municipal

Localidades de Minas Gerais

Teófilo Otoni


Population statistics for former Israeli settlements in the Gaza Strip, which were evacuated in 2005 as part of Israel's unilateral disengagement plan.

Israeli settlements in the Gaza Strip

Footnotes
Population Statistic Sources
 * Source: List of Localities: Their Population and Codes, 31.12.1999. Jerusalem: Central Bureau of Statistics, 2000.
 ** Source: List of Localities: Their Population and Codes, 31.12.2000. Jerusalem: Central Bureau of Statistics, 2001.
 *** Source: Peace Now Settlement Watch for 31.12.2001
 **** After evacuation by the Israeli government, in which all Israeli settlers in Gaza were removed

Settlement Date Sources
 The first date is given by the Settlement Division of the Zionist Organization.
 The second date is given by the Yesha Council of Jewish Communities in Judea, Samaria and Gaza.
 Third dates are from Peace Now.

See also
Israeli settlements
Gush Katif

References

External links
Foundation for Middle East Peace
PeaceNow

Former Israeli settlements in the Gaza Strip
Israel geography-related lists
Gaza Strip
Palestine (region)-related lists
Demographic lists

Population statistics for Israeli settlements in the Gaza Strip


1587 (MDLXXXVII) perşembe günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 1 Ekim - İran şahı I. Abbas tahta geçti.

Doğumlar
 8 Ocak - Johannes Fabricius, Alman gökbilimci (ö. 1616)
 17 Mayıs - Esaias van de Velde, Hollandalı ressam (ö. 1630)

Ölümler
 8 Nisan – John Foxe, İngiliz yazar (d. 1516)

1587


Strangling from Within debitantski je studijski album norveškog avangardnog metal sastava Peccatum. Album je 23. studenog 1999. godine objavila diskografska kuća Candlelight Records.

O albumu
Glazbeni aspekt albuma se u najširem smislu može opisati simfonijskim i neoklasičnim uz utjecaj black metala.

Pjevačica Ihriel u velikoj mjeri doprinosi opernoj i simfonijskoj atmosferi albuma. Ovo je dodatno postignuto korištenjem raznih klasičnih glazbenih instrumenata koji su ili nakratko prisutni ili nose naglašavajuću ulogu; među takvim instrumentima izdvajaju se violine, violončela i čembala te oni često sviraju tijekom određenih ambijentalnih dijelova i recitiranih interludija.

Popis pjesama

Zasluge

Peccatum
 Ihsahn – svi instrumenti, vokali, inženjer zvuka
 Ihriel – vokali, naslovnica, dizajn
 Lord PZ – vokali, ilustracija (simbola)

Ostalo osoblje
 Kaia Lia Solberg – koprodukcija (vokala)
 Thorbjørn Akkerhaugen – koprodukcija, miksanje
 Knut Jacobsen – fotografija
 Trym Torson – logotip

Izvori

Albumi iz 1999.
Albumi sastava Peccatum

Strangling from Within


Akçörten, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Tarihçesi ile ilgili kesin bir bilgi yoktur.

Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 132 km, Çermik ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Akçörten, Çermik


Toru Mateariki, né le  à Rarotonga aux Îles Cook, est un footballeur international cookien. Il évolue au poste d'attaquant.

Biographie

Carrière en club
Mateariki joue pour Nikao Sokattack depuis 2016. Cette année-là, il marque en finale du championnat des moins de 17 ans pour remporter le titre. En 2018, il joue avec l'équipe première en première division. En 2021, l'attaquant marque contre Tupapa Maraerenga lors des finales de la Cook Islands Round Cup et de la Cook Islands Cup pour être titré pendant ces deux compétitions. L'équipe remporte également la Cook Islands Cup en 2020.

Carrière internationale
Mateariki fait partie de l'équipe des Îles Cook pour le tour préliminaire du Championnat d'Océanie des moins de 17 ans 2017. Cependant, il ne joue aucun des trois matchs de l'équipe. Il est à nouveau sélectionné pour le tour préliminaire du Championnat d'Océanie des moins de 16 ans 2018. Le cookien transforme un penalty contre les Samoa américaines (défaite 1-3) pour le seul but de son équipe dans le tournoi.

En mars 2022, Mateariki est inclus dans l'équipe des Îles Cook pour les éliminatoires de la Coupe du monde 2022. Le 17 mars 2022, il fait ses débuts avec les Îles Cook en tant que titulaire lors du match d'ouverture contre les Îles Salomon (défaite 0-2).

Vie privée
Il est le frère du footballeur Tamaiva Mateariki.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international cookien
Joueur du Nikao Sokattack
Naissance en juin 2002
Naissance aux îles Cook

Toru Mateariki


Goldberg, bir yer ismi ve Alman ve Yahudi soyadı, şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim birimi
Goldberg (Mecklenburg) – Almanya'da Mecklenburg-Vorpommern eyaletinde yer alan bir şehir

Soyadı Goldberg olanlar
Adam Goldberg (d. 1970), Yahudi asıllı Amerikalı oyuncu, yönetmen ve yapımcı
Bill Goldberg (d. 1966), Rusya Yahudisi asıllı Amerikalı futbolcu, profesyonel güreşçi, aktör ve spiker
Dave Goldberg (1967–2015), Amerikalı iş adamı
Ephraim Goldberg (d. 1929), Kanadalı mimar
Evan Goldberg (d. 1982), Kanadalı film senaristi ve yapımcı
Ken Goldberg (d. 1961), Amerikalı sanatçı, yazar, mucit ve kaşif
Miriam Goldberg (1916–2017), Amerikalı eski haber muhabir ve gazeteci
Rube Goldberg (1883–1970), Amerikalı karikatürist
Shana Goldberg-Meehan, Amerikalı televizyon yapımcısı ve yazar
Whoopi Goldberg (d. 1955), Amerikalı komedyen, oyuncu ve sunucu

Almanca soyadları
Yahudi soyadları
Yidiş soyadları
Toponimik soyadları

Goldberg


Buildings and structures

 1680
 St Clement Danes, London, designed by Christopher Wren, is completed.
 Church of San Lorenzo, Turin, designed by Guarino Guarini, is substantially completed.
 Star Building at Windsor Castle and Cassiobury House in England, designed by Hugh May, are completed; and his work on St George's Hall, Windsor Castle, is beginning.
 1681
 Basilica of Santa Maria della Salute in Venice, designed by Baldassare Longhena in 1631, is dedicated.
 Sobieski Royal Chapel in Gdańsk, designed by Tylman van Gameren, is completed.
 Old Ship Church Puritan meeting house in Hingham, Massachusetts, which will become the oldest church building in continuous ecclesiastical use in the United States, is erected.
 Basilica of Our Lady of the Pillar in Zaragoza, Aragon, is begun to the design of Francisco Herrera the Younger (completed 1754).
 1682
 Abingdon County Hall in Oxfordshire, England, designed by Christopher Kempster, is completed.
 Tom Tower at Christ Church, Oxford, England, designed by Christopher Wren, is completed.
 College of Matrons in Salisbury, England, probably designed by Christopher Wren, is built.
 Khan al-Wazir in Aleppo is completed.

 1683
 The Old Ashmolean Museum in Oxford, probably designed by the mason Thomas Wood, is opened, the first purpose-built university museum (the modern day Museum of the History of Science).
 Ramsbury Manor in Wiltshire, England, designed by Robert Hooke, is completed (his Ragley Hall in Warwickshire is nearing completion at this time).
 Château de Dampierre in France, designed by Jules Hardouin Mansart, is completed.
 Église Saint-Thomas-d'Aquin (Paris), designed by Pierre Bullet, is consecrated.
 1684
 The Royal Hospital Kilmainham in Dublin, Ireland, designed by William Robinson, is completed as a home for retired soldiers.
 The Hall of Mirrors at the Palace of Versailles in France, designed by Jules Hardouin Mansart, is completed.
 The Château de Marly in the Marly-le-Roi commune is completed for Louis XIV.
 The Canal de l'Eure with its notable aqueduct, designed by the military engineer Lieutenant Général Vauban to serve Versailles for Louis XIV, is begun; work is abandoned about 1690.
 Middle Temple gateway, Fleet Street, London, designed by Roger North, is completed.
 The original Kaohsiung Confucius Temple is built.
 1685
 Ishak Pasha Palace in eastern Anatolia is begun.
 1686
 The Het Loo Palace at Apeldoorn in the Netherlands, designed by Jacob Roman and Johan van Swieten and begun in 1684, is completed; the garden is designed by Claude Desgotz.
 Kinross House in Scotland, designed by Sir William Bruce for himself, is begun.

 1687
 Neanderkirche in Düsseldorf (begun 1683) is completed.
 The rebuilding of Chatsworth House in Derbyshire, England, begins under William Talman.
 The Parthenon in Athens is extensively damaged in the Morean War.
 1688
 Belton House in Lincolnshire, England, perhaps designed by William Winde, is completed.
 Friends meeting house at Jordans, Buckinghamshire, England.
 1689
 Windsor Guildhall in Berkshire, England, designed by Sir Thomas Fitz (or Fiddes), is completed by Christopher Wren.
 Swallowfield Park, near Reading, Berkshire, England, is designed by William Talman.
 Bieliński Palace in Otwock Wielki, Poland, designed by Tylman van Gameren, is completed.
 Lubomirski bathing pavilion at Łazienki Palace, Warsaw, Poland, designed by Tylman van Gameren, is completed.

Events
 1682: October 27 – The city of Philadelphia, Pennsylvania is founded by William Penn, laid out on a grid pattern.
 1689: May – William Talman appointed Comptroller of the King's Works in England.

Births
 1682
 William Benson, English amateur architect and politician (died 1754)
 December 23 – James Gibbs, Scottish-born architect (died 1754)
 1683 – Thomas Ripley, English architect (died 1758)
 c. 1685 – William Kent, English architect and designer (died 1745)
 1686
 September 29 – Cosmas Damian Asam, German Baroque architect and painter (died 1739)
 Giacomo Leoni, Venetian-born architect (died 1746)
 1687: January 27? – Balthasar Neumann, German architect (died 1753)
 1689: October – William Adam, Scottish architect (died 1748)

Deaths
 1680: November 28 – Gian Lorenzo Bernini, Italian sculptor and architect (born 1598)
 1682: February 18 – Baldassare Longhena, Venetian Baroque architect (born 1598)
 1684
 February 20 – Roger Pratt, English gentleman architect (born 1620)
 February 21 – Hugh May, English architect (born 1620)
 1688: October 9 – Claude Perrault, French architect (born 1613)

References

Architecture

1680s in architecture


මධ්‍යම මැෂින් තුවක්කු [MMG] රයිෆල් විශ්කම්භය සතු සම්පූර්ණ බලයම භාවිතාවන ස්වයංක්‍රීය අවියක්වන අතර කුඩා ස්වයංක්‍රීය අවියකට වඩා ප්‍රහාරයක ශක්තියකින් යුක්තය. එහෙත් මෙම MMG අවිය බයිපොඩ් (bipod) ආධාරකයක් සමග භාවිත කල හැක. සාමාන්‍යයෙන් මෙම අවියක් රාත්තල් 15 ත් 40 ත් අතර බරකින් යුක්තය.

එසේම මෙම කුඩා සහ මධ්‍යම අවි දෙකම "බයිපොඩ්" ආධාරකයක සහාය ලබා ගත හැකි අතර විශාල මැෂින් තුවක්කු බර ආධාරක යොදාගනී. තවද, විශාල අවිය හැසිරවීමට කණ්ඩායමක් අවශ්‍යවන අතර මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ අවිය හැසිරවීමට සොල්දාදුවකු හෝ දෙදෙනෙක් පමණක් සෑහේ. කුඩා ප්‍රමාණයේ අවිය මාරු කළ නොහැකි තුවක්කු කාණූවක් සහිතව නිපදවනු ලබන අතර මධ්‍යම අවිය තරමක් බර තුවක්කු කාණුවකින් යුක්තවන අතර තුවක්කු කාණුව මාරුකළ හැකි ලෙස නිපදවනු ලබයි.

මේවාත් බලන්න
ස්නයිපර් තුවක්කු
විශාල මැෂින් තුවක්කු (කාල තුවක්කු)

තුවක්කු
මැෂින් තුවක්කු
ආයුධ

මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ මැෂින් තුවක්කු


Karl Mutter (* 2. April 1869 in Utzenfeld; † 12. Dezember 1952 in Karlsruhe) war ein deutscher Landschaftsmaler.

Leben
Nach dem Besuch der Kunstgewerbeschule in Karlsruhe studierte Mutter an der dortigen Kunstakademie, zuerst bei Friedrich Fehr und Ludwig Schmid-Reutte, später bei Hans Thoma. Finanziell möglich geworden war das durch seine Serie von 100 aquarellierten Ansichten, deren Druck als Postkarten große Verbreitung gefunden hatte. Aus Gründen des Broterwerbs wurde Mutter nach dem Studium Zeichenlehrer am Gymnasium in Durlach, wo er auch lebte.

Ein Bild von Karl Mutter ist im Besitz der Kunsthalle Karlsruhe.

Literatur
 Die Rheinlande 2, 1901/02, Dezember-Heft, S. 78.
 Joseph August Beringer: Badische Malerei 1770–1920. Karlsruhe 1922, S. 160 (Text).

 Siegmar Holsten: Malerei des 20. Jahrhunderts. Bestandskatalog Staatliche Kunsthalle Karlsruhe. Michael Imhof Verlag, Petersberg 2011, ISBN 978-3-925212-82-6, S. 268–269.

Weblinks

 Postkarten von Karl Mutter

Anmerkungen

Maler (Karlsruhe)
Landschaftsmaler
Deutscher
Geboren 1869
Gestorben 1952
Mann

Karl Mutter


Roðaþerna (fræðiheiti: Sterna dougallii) er tegund af máffuglaætt, sem einkum er að finna við sjó á hitabeltissvæðum. Hún er náskyld íslensku kríunni.

Nafnið tekur hún af því að það myndast oft roði á kvið á sumrin.

Tilvísanir

Þernur

Roðaþerna


Un practicable es un elemento tridimensional de escenografía que es parte de un decorado teatral. Son estructuras básicas como rampas, plataformas (tarimas), escaleras o gradines (escaleras de dos o tres peldaños). Se denominan también practicables los pequeños escenarios desmontables.

Son sólidas piezas que pueden soportar el peso de uno o varios actores, y sirven para conseguir diferentes alturas sobre el escenario. Los practicables se construyen sobre una estructura liviana pero resistente, hecha de listones de madera o de perfiles de aluminio. Para integrarlos en el decorado, los utileros los ambientan dándoles el acabado requerido: pintura, barniz o revestimientos de todo tipo de materiales (láminas de corcho, plástico, madera, metal, tejidos, etc.). Se pueden combinar y los hay de todas las formas. Pueden ser fijos o móviles -desplazándose sobre ruedas o rieles-, giratorios o de altura regulable.

Fuente utilizada
 Rafael Portillo, El teatro en tus manos: iniciación a la práctica escénica, Editorial Complutense, 1995, ISBN 84-89365-06-7

Enlaces externos
 Practicables, in Teatro-Técnica-Escenariografía, Elementos que forman la escenografía, en Teatralizarte.com.ar. Consultado el 09-10-2011.

Partes de un teatro

Practicable


Ferndale est une banlieue de la cité de New Plymouth, située dans l'ouest de l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée au sud du centre de la cité de New Plymouth.

Municipalités limitrophes

Installation
Le Ferndale Hall fut construit en 1960 après une levée de fonds de la part de la « Ferndale Progressive Association ».

Démographie

La ville de Ferndale, qui couvre une zone de , avait une population de  lors du recensement de 2018 en Nouvelle-Zélande, en augmentation de  soit 7,0 % depuis le recensement de 2013, et une augmentation de  soit 10,3 % depuis celui de recensement de 2006. Il y avait . On comptait  et , donnant ainsi un sexe ratio de 1 homme pour une femme. L'âge médian était de  (comparé aux  au niveau national), avec soit 23,2 % âgées de moins de ,  soit 15,0 % âgées de ,  soit 49,2 % âgées de , et  soit 12,2 % âgées de .

L'ethnicité était de 92 % Européens/Pākehā, 11,0 % de Māoris, 1,2 % personnes originaires du Pacifique, 3,7 % d'Asie, et 2,8 % d'autre ethnicité (le total fait plus de 100 % dans la mesure où une personne peut s'identifier de multiples ethnicités).

La proportion de personnes nées outre-mer était de 16,7 %, comparée aux 27,1 % au niveau national.

Bien que certaines personnes objectent à donner leur religion, 53,7 % disent n'avoir aucune religion, 37,0 % sont chrétiens , 0,4 % étaient bouddhistes et 2,4 % avaient une autre religion.

Parmi celles de plus de ,  (soit 25,4 %) avait un niveau de bachelier ou un degré supérieur et  (soit 13,8 %) n'avaient aucune qualification formelle.

Les revenus médians étaient de , comparés avec les  au niveau national.

Le statut d'emploi de ceux de plus de  était pour  (soit 50,8 %): employés à plein temps,  (soit 18,5 %) étaient employées à temps partiel et  soit 2,6 %, étaient sans emploi.

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue
New Plymouth
District de New Plymouth
Taranaki

Ferndale (Nouvelle-Zélande)


Model zvjezdane evolucije, model kojim se izračunavaju osobine zvijezde prateći osobine njene evolucije. Proučava se sjajnost, boja i stopa pulsiranja zvijezde i iz tih se podataka izvodi kolko je zvijezda velika, sjajna i u kojoj je životnoj dobi. Kad se te stvari izračuna, nije teško naći koliko je zvijezda daleko. Model je osobito dobar za Cefeide, jer im je stopa pulsiranja zvijezda u upravno srazmjerna njihovoj luminoznosti, pa je lako izračunati udaljenost prema bilo kojoj od tih zvijezda.

Vidi
Standardni solarni model

Izvori

Zvijezde

Model zvjezdane evolucije


Ligeia Mare  este un lac din regiunea polară nordică a satelitului planetei Saturn, Titan. Este cel mai mare cunoscut corp lichid de pe satelit, după Kraken Mare. Mai mare decât Lacul Superior de pe Pământ, acesta este compus din metan lichid (compus organic) aproape pur. Se află la 78° N, 249° W, și a fost în întregime fotografiat de către nava spațială Cassini. Măsoară aproximativ de la 420 km (260 mi) la 350 km (217 mi), având o suprafață de aproximativ 126,000 km2 și o linie de coastă de peste 2000 km (1240 mi) ca lungime. Este posibil să fie conectat hidrologic cu lacul Kraken Mare. Este denumit după Ligeia, una din sirenele din mitologia greacă.

Descriere

Ligeia Mare are două tipuri predominante de coastă "crenelată" și "atenuată".  Prima formă se caracterizează prin prezența unor movile și a terenurilor erodate, iar a doua are o topografie blândă și se caracterizează prin prezența unui număr mai mare de canale care sunt și mai lungi. Forma crenelată predomină la estul și la sudul lacului, în timp ce terenul "atenuat" se află la vest și nord, cu excepția sud-est-ului. Țărmul are numeroase golfuri.

Ligeia Mare era principalul obiectiv al misiunii Titan Mare Explorer (TiME), misiune ce prevedea coborârea unei sonde spațiale în lac.  Misiunea a fost anulată de către NASA deoarece aceasta a renunțat la dezvoltarea și folosirea unei propulsii pe baza unui generator avansat Stirling cu radioizotopi.

Note

Referințe

Legături externe
 Labelled map of the liquid bodies in the north polar region of Titan

Titan (satelit)Lacuri de pe Titan

Ligeia Mare


දෙසැම්බර් යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව අවුරුද්දේ දොළොස්වැනි (අවසන්) මාසය වේ.

මාස
දෙසැම්බර්
ග්‍රෙගරි දින දසුනේ මාස

දෙසැම්බර්


حميد بناني (مواليد 5 نوفمبر 1940)، مخرج وكاتب سيناريو مغربي.

مسيرته

في عام 1958، استفاد حميد بناني من تدريب داخلي في الفن الدرامي وورشة عمل للإبداع والكتابة نظمتها وزارة الشباب والرياضة. أكمل دراسته الثانوية في ثانوية بول فاليري بمكناس، ثم ثانوية مولاي إسماعيل، قبل التحاقه بكلية الآداب بالرباط حيث حصل على إجازة في الفلسفة عام 1964.

في عام 1965، بدأ دراساته السينمائية في المعهد العالي للدراسات السينمائية (باريس) (حاليًا La Fémis)، وحصل على جائزة في عام 1967، قسم "الإخراج والإنتاج والتحكم"، وقد كان المخرج المغربي مومن السميحي زميله في الفصل. في نفس وقت دراسته، في الرباط كما في باريس، حضر بناني عدة ندوات من تأطير الفلاسفة جاك دريدا ورولان بارت وبول ريكور.

في عام 1968، التحق بالتلفزيون والإذاعة المغربية حيث شغل منصب رئيس قسم العلاقات الخارجية. استقال منها، ثم في سنة 1970 أسس شركة الإنتاج (Sigma 3) بالتعاون مع أحمد البوعناني ومحمد عبد الرحمن التازي ومحمد السقاط. كان نفس العام الذي أنتجت فيه الشركة أول فيلم روائي طويل لها وشمة.

أعماله
سينما
 1967: الخادمات، من مسرحية لجان جينيه
 1967: من القلب إلى القلب
 1970: وشمة
 1993: صلاة الغائب
 2012: الطفل الشيخ
 2017: ليالي جهنم

تلفزيون

قناة الأولى:

 الواد (1995)
 السراب (1998)
 خريف الأحلام (فيلم) (2004)

دوزيم :
 وهم في المرآة (2000)
 الضيف (2003)
 الحلم الصغير (2005)
 النور في قلبي (2006)

روايات

 2017 : Le dernier chant des insoumises، (آخر أغنية للمتمردين)، دار نشر سيروكو

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص مغاربة في القرن 20
أشخاص من مكناس
صانعو أفلام أفارقة
كتاب سيناريو مغاربة
كتاب وكاتبات مغاربة
مخرجو أفلام مغاربة
مغاربة في القرن 21
مواليد 1359 هـ
مواليد في مكناس
مصورون سينمائيون مغاربة

حميد بناني


කඩවත යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ කොළඹ උප නගරයක් වන අතර ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නාගරික ප්‍රදේශයකි. කොළඹ අග නගරයේ සිට කි.මී. 16 පමණ දුරින් A1 මාර්ගයේ කඩවත ප්‍රදේශය පිහිටා ඇත. කඩවත ප්‍රධාන වශයෙන් මහර ප්‍රාදේශීය සභාව මගින් පාලනය වන අතර සුළු කොටසක් බියගම ප්‍රාදේශීය සභාව මගින් පාලනය වේ.

ඓතිහාසික පසුබිම
කඩවත යන වචනයේ තේරුම Gurad-Post
යනුවෙන් සිංහල ඉංග්‍රිසි ශබ්දකෝෂයේ සදහන් වෙයි
Guard-Post යන්නෙහි තේරුම ආරක්ෂක කණුව යන්නයි. ඉහත සදහන් ආකරයට පැරැන්නන් පවසන්නේ  කඩවත නගරය කොළඹ හා වෙනත් ප්‍රදේශ හා විවිද දිශාවලට යෑමට තිබුනු දොරටුවක් යන්නයි. මීට වසර දහයකට පහලවකට පෙර කඩවත රාගම පාර යට උමං මාර්ගයේ යම් ස්ථානයක අදාල කඩුල්ල තිබුනායැයි සැලකේ. එය මැණික් හා රන් වලින්
නිම වී තිබුණු අතර එය නිදන් මක්කොල්ලකරුවන් විසින් සොරාගත් බව පැවසේ. ඊට වසර කිහිපයකට කලින් කඩුල්ල තියනාවායැයි සිතු තැනට සොරෙකු විසින් උමං මාරයක් හාර එය සොරා ගැනීමට තැත්කල අවස්ථාවක් පිලිබඳව එවකට සිටි වැඩිහිටියන්
විස්තරාත්මකව පවසයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා

මූලාශ්‍ර

කඩවත


Algorismus er en kort tekst om matematik skrevet på norrønt. Det er den ældste tekst om matematik på et skandinavisk sprog, og har overlevet som kopi i Hauksbók fra begyndelsen 1300-tallet. Det er sandsynligvis en oversættelse fra latin til norrønt, af nogle sider som er inkluderet i ældre bøger som Carmen de Algorismo af De Villa Dei fra 1200, Liber Abaci af Fibonacci fra 1202 og Algorismus Vulgaris af De Sacrobosco fra 1230.

Referencer

Værker om matematik
Litteratur fra Island
Nordisk litteratur fra middelalderen

Algorismus (nordisk tekst)


A guerra civil boliviana, também chamada de Guerra Federal, foi um conflito armado ocorrido entre 1898 e 1899 na Bolívia, entre o lado conservador, que detinha o poder do Estado com o apoio majoritário das forças armadas e da elite econômica e religiosa que defendiam um modelo de ordem unitária, e o lado liberal, que contava com o apoio do campesinato, dos ameríndios e de pequenos empresários de maioria cristã católica, contrapondo-se às políticas de Estado que o governo realizava e pretendia instalar um modelo de ordem federativa.

Os antecedentes principais para a eclosão da guerra civil foi que a Bolívia encontrava-se em crise política e social devido às diferenças que existiam entre os grupos sociais que habitavam o país desde a independência, o golpe de Estado contra o presidente Hilarión Daza Groselle por partidários que posteriormente se juntaram ao lado conservador, a disputa entre La Paz e Sucre para  ostentar a designação de "cidade capital" e, finalmente, a perda do Departamento do Litoral na Guerra do Pacífico, além de não atender ao pedido da República Peruana para envolver novamente o exército boliviano na guerra, apesar da pressão da oposição liberal que exigia um retorno à guerra contra o Chile.

Durante a guerra, ambos os lados realizaram perseguições e cometeram massacres de populações civis. Os interesses estrangeiros estiveram presentes no conflito, já que os liberais tinham vínculos com o Peru e os conservadores com o Chile. Dentro do território controlado por cada lado, eclodiram revoluções e contrarrevoluções, complicando a situação humanitária dos civis.

A vitória do lado liberal significou uma mudança contundente na política boliviana, já que os poderes executivo e legislativo foram transferidos à força da cidade de Sucre — forte núcleo da desaparecida facção conservadora — para La Paz, cidade onde se originou o lado liberal, embora isso não significasse a instalação definitiva de uma capital nacional.

O período pós-guerra foi marcado pelo desencanto da recém-criada Junta Federal de Governo (composta por integrantes da ala liberal) porque, embora tenha realizado algumas reformas tépidas, deu continuidade ao sistema político unitário de seu antecessor, desperdiçando qualquer possibilidade de instalação uma federação ou confederação, da mesma forma, o fim da guerra não significou o desaparecimento das lutas de classes promulgadas pelo lado liberal; um exemplo é que o novo governo diante dos protestos ameríndios — como consequência do não cumprimento das promessas feitas ao referido setor social por seu apoio na guerra civil — respondeu com violência e execuções em massa. O assassinato mais importante realizado pela Junta Federal de Governo foi contra Pablo Zárate Willca, que durante a guerra civil foi o maior aliado ameríndio do lado liberal.

Ligações externas
 Periódico Los Tiempos - Portada de la edición digital
 Mira Bolivia - Foro: Breve historia de la Guerra Civil 1898-1899
 Federalist War (1898–1899) - Encyclopedia.com

Guerras envolvendo a Bolívia
Conflitos em 1898
Conflitos em 1899

Guerra Civil Boliviana


Forstercooperia ist eine ausgestorbene  Gattung aus  der Familie der Indricotheriidae und gehört damit in die nähere Verwandtschaft der heutigen Nashörner. Er ist der kleinste und ursprünglichste Vertreter dieser fossilen Säugetiergruppe, die mit Paraceratherium auch das bisher größte bekannte Landsäugetier der Erdgeschichte stellte, und lebte im Mittleren und Oberen Eozän vor 48 bis 37 Millionen Jahren in Zentral- und Ostasien. In der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts wurde Forstercooperia als die einzige Form der Indricotherien angesehen, die auch in Nordamerika vorkam, was allerdings heute widerlegt ist. Die gültige Erstbeschreibung der Gattung erfolgte 1939. Es sind mehrere Arten anerkannt.

Merkmale
Es handelt sich um mittelgroße Vertreter der Säugetiere, die etwa die Größe eines heutigen Ponys erreichten. Die Gattung ist dabei weitgehend von einzelnen Schädel- und Zahnfunden bekannt. Der Schädel selbst war mindestens 40 cm lang und besaß ein leicht ausgezogenes Hinterhauptsbein. Die urtümliche Stellung der Gattung wird durch einen klein ausgeprägten Scheitelkamm angezeigt. Das Nasenbein hatte in der Aufsicht eine stumpf dreieckige Form und wies in der Seitenansicht einen leicht gewölbten Verlauf auf, war aber insgesamt schwach ausgeprägt. Die Stirnlinie hatte einen leicht gewölbten Verlauf. Die Orbita befand sich relativ weit hinten im Schädel und lag oberhalb des dritten Backenzahns. Der Vorderschädel wies zusätzlich eine kleine, linear verlaufende Erhebung auf, die nahe dem Eckzahn begann und bis zum Bereich oberhalb des Augenfaches reichte. Diese Erhebung wird als Muskelansatzstelle für eine stark bewegliche Oberlippe angesehen, die möglicherweise auch einen kurzen, tapirähnlichen Rüssel formte.

Der Unterkiefer war etwa 36 cm lang und niedrig gebaut. Das Gebiss umfasste die vollständige ursprüngliche Zahnanzahl, die Zahnformel lautete somit: . Der vordere Zahnapparat bildete keine geschlossene Reihe. Die Schneidezähne waren konisch geformt und glichen dem Eckzahn. Darüber hinaus wiesen sie nur eine geringe Größe auf und waren wenig spezialisiert. Der Eckzahn dagegen war deutlich größer ausgeprägt und bis zu 1,8 cm lang. Zum hinteren Gebiss bestand jeweils ein kurzes Diastema. Die Prämolaren waren relativ klein und zeigten durch das Vorhandensein nur eines querverlaufenden Zahnschmelzbandes keinerlei Molarisierung auf, das heißt, sie unterschieden sich deutlich von den Molaren. Diese hatten wesentlich größere Ausmaße, wobei der zweite Molar am größten wurde, und besaßen des Weiteren zwei Schmelzbänder, die aber nur wenig gewunden waren. Der primitive Aufbau des Gebisses mit den nicht molarisierten Vorbackenzähnen und den unspezialisierten Schneidezähne spiegeln die basale Stellung von Forstercooperia innerhalb der Indricotherien wider. Die hinteren Zähne wiesen eher niedrige Zahnkronen (brachyodont) auf.

Fundstellen
Überreste von Forstercooperia sind bisher nur aus Asien überliefert. Ein 1923 gefundener, partiell erhaltener Schädel stammt aus der Irdin-Manha-Formation nahe Iren Dabasu im östlichen Teil des Erlian-Beckens in der Inneren Mongolei (China) und weist ein späteozänes Alter auf. Er stellt den Holotyp der Gattung dar. In derselben Formation, aber mehrere Kilometer vom ersten Fund entfernt, wurde sieben Jahre später ein weiterer Schädel mit einem Unterkiefer eines erwachsenen Tieres und ein Unterkiefer eines jüngeren Tieres nebst isolierten Zähnen entdeckt. Aus dem westlichen Abschnitt des Erlian-Beckens liegt ein 45 cm langer Schädel aus der Ulan-Shireh-Formation vor. Weitere Funde stammen aus dem östlichen Kasachstan, wo sie ebenfalls in mitteleozänen Ablagerungen nahe der Flussmündung des Schinchali zum Vorschein kamen.

Systematik

Forstercooperia gehört zur ausgestorbenen Familie der Indricotheriidae, welche mittelgroße bis sehr große Tiere repräsentieren und in die nähere Verwandtschaft der heutigen Nashörner gehören. Im Gegensatz zu Nashörnern war bei den Indricotherien kein Horn ausgebildet. Weitere Unterschiede finden sich im vorderen Gebiss, das bei den Indricotherien sowohl oben als auch unten aus kurzen, konisch geformten Schneidezähnen bestand, die sich bei moderneren Formen zu jeweils einem Paar dolchartiger Zähne entwickelten. Abweichend davon wiesen die frühesten Nashörner nur dolchartige Schneidezähne im Unterkiefer auf, im oberen zeigten sie eine meißelartige Gestalt. Dabei repräsentiert Forstercooperia aufgrund seines Alters, seiner geringen Größe und der einfachen Zahnmorphologie den urtümlichsten Vertreter der Familie. Aufgrund der geringen Größe und der unspezialisierten Vorderzähne sehen einige Paläontologen die Gattung zusammen mit dem stammesgeschichtlichen Nachfolger Juxia auch gelegentlich in einer Nahverwandtschaft zu Eggysodon (Familie der Eggysodontidae, teilweise auch Unterfamilie der Alloceropinae innerhalb der Hyracodontidae). In der Regel wird heute Forstercooperia gemeinsam mit Pappaceras zur Unterfamilie der Forstercooperiinae innerhalb der Indricotherien gestellt.

Es wurden mehrere Arten der Gattung Forstercooperia beschrieben, von denen heute insgesamt drei gültig sind:
 Forstercooperia mazhuangensis (Wang, 1976)
 Forstercooperia totadentata (Wood, 1938)
 Forstercooperia ulanshirehensis Wang, Bai, Meng & Wang, 2018
Als weitere Arten galten lange Zeit F. confluens und F. minuta. F. confluens war ursprünglich im Jahr 1963 von Horace Elmer Wood als Pappaceras beschrieben worden, nachfolgende Analysen ordneten aber sowohl die Art als auch die Gattung zu Forstercooperia. Eine Studie aus dem Jahr 2016 erkennt die Gattung Pappaceras unter Einbeziehung der von Wood etablierten Nominatform, der 1981 von Spencer George Lucas und Forscherkollegen aufgestellten Art F. minuta sowie einer neuen Form, Pappaceras meiomenus, wieder an und fasst sie als Seitenlinie innerhalb der Indricotherien auf. Mit F. shiwopuensis stellten Chow Minchen und Kollegen 1974 eine weitere Art auf, die aber als synonym zu F. totadentata gilt. Stark angezweifelt wird auch die 1972 neu benannte Art F. jigniensis, deren Beschreibung auf fragmentierten Zähnen aus Pakistan beruht. Dagegen gilt F. crudus, informell im Jahr 1977 für einige Gebissreste aus dem Zaisan-Becken in Kasachstan genutzt, als Nomen nudum. Das 1964 von Chow Mincheng benannte Juxia wurde nur drei Jahre später von Leonard B. Radinsky mit Forstercooperia gleichgesetzt, was aber nur wenig Unterstützung erhielt. Die Gattung gilt daher wieder als eigenständig. Im Jahr 1976 etablierte Wang Jinmeng anhand einzelner Oberkieferreste und Zähne aus dem  Wucheng-Becken in der chinesischen Provinz Henan die Gattung Irmequincisoria mit den Arten I. mazhuangensis und I. micracis. Spätere Autoren sahen die Gattung Irmequincisoria als identisch mit Juxia an. Jedoch wurde die Art I. mazhuangensis im Jahr 2007 zu Forstercooperia verschoben.

Teilweise besaß Forstercooperia den Status des einzigen bekannten Vertreters der Indricotherien in Nordamerika. Dies geht auf Leonard Radinsky zurück, der im Jahr 1967 die bereits 1919 als Hyrachyus grande beschriebenen Fossilien aus dem Uinta-Becken in Utah in F. grandis umbenannt hatte. Weitere Reste liegen aus Wyoming vor, Spencer George Lucas und Kollegen ordneten 1981 noch einen Unterkieferknochen aus New Mexico der Art F. minuta bei. Die Entdeckung von weiteren Knochenfunden in Utah im Jahr 1987 und anschließende anatomische Studien der Funde von F. grandis führten aber zur Auflösung der Art und zur Aufstellung der neuen Gattung Uintaceras. Diese  gehört je nach Ansicht entweder an die Basis der Entwicklung der Nashörner oder in das nähere Umfeld der Indricotherien. Der Unterkiefer von F. minuta wurde nach der Verschiebung zur Gattung Pappaceras aus den Indricotherien ausgeschlossen.

Die Erstbenennung von Forstercooperia erfolgte 1938 durch Horace Elmer Wood unter der Bezeichnung Cooperia, ihr lagen Funde eines Teilschädels mit vorderer Maulpartie aus der Mongolei zu Grunde (Exemplarnummer: AMNH-20116), die 1923 während einer Expedition des American Museum of Natural History gefunden worden waren. Da der ursprüngliche Gattungsname Cooperia schon bei einer Gattung der Fadenwürmer Verwendung fand und dadurch präokkupiert ist, benannte ihn Wood 1939 in Forstercooperia um. Diese Veröffentlichung stellt die gültige Erstbeschreibung der Gattung dar. Beide Bezeichnungen beziehen sich auf den britischen Paläontologen Clive Forster Cooper, der 1911 mit Paraceratherium den größten und entwicklungsgeschichtlich jüngsten Vertreter der Indricotheriidae beschrieben hatte.

Literatur
 Haibing Wang, Bin Bai, Jin Meng und Yuanqing Wang: Earliest known unequivocal rhinocerotoid sheds new light on the origin of Giant Rhinos and phylogeny of early rhinocerotoids. Scientific Reports 6, 2016, S. 39607 doi:10.1038/srep39607
 Horace Elmer Wood: Cooperia totadentata, a remarkable rhinoceros from the eocene of Mongolia. American Museum Novitates 1012, 1938, S. 1–22

Einzelnachweise

Weblinks

 The Paleobiology Database Forstercooperia

Unpaarhufer
Ausgestorbener Unpaarhufer
Perissodactyla

Forstercooperia


Panteizm ya da tüm tanrıcılık, her şeyi kapsayan içkin bir Tanrı'nın, Evren'in ya da doğanın Tanrı ile aynı olduğu görüşüdür. Panteistler kişileştirilmiş ya da antropomorfik bir Tanrıya inanmazlar.

Panteizm, genellikle monizm ile ilişkili bir kavramdır. Panteizmde her şey Tanrı'nın bir parçası olarak kabul edilir, Tanrı her şeydir ve her şey Tanrı'dır. Tanrı doğada, nesnelerde, insan dünyasında vardır.

Panteizm, 17. yüzyıl filozofu olan Baruch Spinoza'nın çalışmalarına dayalı bir teoloji ve felsefe olarak modern çağda popüler oldu. Monizm, Spinoza'nın felsefesinin temel bir parçasıdır. Spinoza, terim ölümünden sonrasına kadar icat edilmemesine rağmen panteizmin en ünlü savunucusu olarak kabul edilir.

Etimoloji
Panteizm, Yunanca  ("tüm" anlamında) ve  ("Tanrı" anlamında) köklerinden türetilmiştir.

Tarihçe
Tahminen 2. veya 3. yüzyılda yayınlanan ve Hermetik bir derleme olan Asclepius (logos teleios) da "Her şey bir bütünün parçasıdır veya tek biri hepsidir" cümlesi ile karşılaşıyoruz.

Felsefî bir görüş olarak panteizm, Eski Yunan felsefesinde Plotinos (205-270), Rönesans'tan sonra Giordano Bruno (1548-1600) ve Spinoza (1632-1677) tarafından ağırlıklı olarak temsil edilmiştir. Spinoza ağırlıklı panteizm algılayışına göre Tanrı her şeydir ve her şey Tanrı'dır. Tanrı-Evren-insan ayrımı yoktur, böyle bir ayrım aklın illüzyonu, yanılsamasıdır. Bilimsel olarak Tanrı, evren ve insan birdir, aynıdır.

19. yüzyılda panteizm pek çok önde gelen yazar ve filozofun teolojik bakış açısı oldu. Britanya'da William Wordsworth ve Samuel Taylor Coleridge; Almanya'da Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling ve Georg Wilhelm Friedrich Hegel; Amerika Birleşik Devletleri'nde Walt Whitman, Ralph Waldo Emerson ve Henry David Thoreau panteist yaklaşıma sahip kişilerdir.

Albert Einstein birçok yazısında panteist eğilimler sergiler, kişileştirilmiş bir tanrıya inanmadığını belirten "Asla doğaya bir amaç ya da hedef ya da insanmerkezci (antroposantris) olarak anlaşılabilecek herhangi bir şey yüklemedim" sözü, Spinoza hayranlığını belirttiği yazısı "Evren'in harikulade düzenlenmiş olduğunu ve belli yasalara uygun hareket ettiğini görüyoruz ama bu yasaları sadece bulanık bir şekilde anlayabiliyoruz. Spinoza'nın panteizmine hayranım, ama onun modern düşünceye katkısına çok daha fazla hayranım, çünkü o ruh ve bedenî iki ayrı şey değil de bir bütünmüş gibi gören ilk filozoftur" ve "Tanrıya inanıyor musun?" sorusuna verdiği cevap "Varolanların düzenli uyumunda kendini gösteren Spinoza'nın Tanrısı'na inanıyorum, insanların kaderiyle ve eylemleriyle ilgilenen bir Tanrı'ya değil."

20. yüzyılın sonlarına doğru panteizm, genellikle neopaganizmin benimsediği teolojik yaklaşım olarak ilan edildi. ve panteistler, panteizm için özel olarak örgütler kurmaya başladı.

Sınıflandırma

Yakın zamanda Paul D. Feinberg panteizmi sınıflandırmıştır; göreli monistik, akosmistik, absolutistik, immanentistic, hylozoistic, karşıtlıkların özdeşliği, neoplatonik ya da emanationistik panteizm.

Örgütler
20. yüzyılın son çeyreğinde iki panteist örgüt kuruldu. Tüm çeşitli panteistlere açık olan Evrensel Panteist Derneği 1975 yılında kuruldu. Dünya Panteist Hareketi bir çevreci, yazar ve eski Evrensel Panteist Derneği'nin başkan yardımcısı olan Paul Harrison tarafından yönetilmektedir. Dünya Panteist Hareketi panteizmin natüristik sürümünü teşvik amacıyla 1999 yılında kurulmuştur.

Dinlerde panteizm
Dinlerde panteizmin kökeni Hint ve yerli Amerikan dinlerine kadar uzanır. Bilinen en eski panteist fikirlerin Hindu dini metinlerinde yer aldığı iddia edilmektedir.Alevilik panteist unsurlar içerir. Alevilik'te vahdet-i vücud olarak isimlendirilen yaklaşımda Dünya'daki bütün varlıklar ve tüm Evren, Tanrı'nın yansımaları olarak görülür. Vika gibi modern pagan dinleri panteist görüşler içermektedir.

Ayrıca bakınız
 Akosmizm
 Monizm
 Pandeizm
 Panenteizm
 Panteistler listesi
 Teopanizm

Kaynakça

Panteizm


Straight Outta Compton kan henvise til:

 Straight Outta Compton (album) – studiealbum fra 1988 af N.W.A
 Straight Outta Compton (sang) – single fra albummet
 Straight Outta Compton (film) – fra 2015 instrueret af F. Gary Gray

Straight Outta Compton


وسمية تخرج من البحر رواية للكاتبة الكويتية ليلى العثمان. أصدرت النشرة الأولى سنة 1986 وتحوّلت إلى فيلم تلفزيونيّ ناجح بعد عشر سنوات من إصدارها 1996، وصنّفت من أفضل مائة رواية في القرن العشرين. الكاتبة معروفة بانحيازها للمرأة بشكل واضح في كتاباتها، وذلك نبع من ظلم المجتمع للمرأة آنذاك. كتاباتها كانت سببًا في سجنها.

نبذة عن أحداث الرواية
تتحدّث الرواية عن قصة حب بريء، جمع بين وسميّة بنت الحسب والنسب وعبد الله بن مريومة، في إحدى القرى الساحليّة الكويتيّة. بدأت قصّة الحبّ هذه من طفولتهما، ولكن عند بلوغ وسميّة قامت بارتداء الحجاب ومنعت من رؤية حبيبها عبد الله. إتّخذا القرار بأن يتقابلا لمرّة واحدة على شاطئ البحر صباحا، حيث يكون الشاطئ خاليا من الناس، وبينما هما جالسان يتبادلان أطراف الحديث مرّ رجل من الشرطة بجانب الشاطئ فحلّ الذعر في قلب وسميّة، فقامت واختبأت في البحر لكي لا يتمّ قتلها هي وحبيبها عبد الله، ولم تخرج وسميّة من البحر منذ ذلك اليوم، فقد اختطفت أمواج البحر جثّتها.

تحليل الرواية
رواية «وسميّة تخرج من البحر» رواية واقعيّة اجتماعيّة ونقديّة للعادات والتقاليد الكويتيّة، التي تظهرها الكاتبة بأنّها صارمة على المرأة. الرواية تدعو بالحداثة والتّحديث بعد قضيّة النفط، إلا أنّ التقدّم حصل في الناحية الاقتصاديّة فقط، ولم يطرأ أيّ تغيير على سلوك البشر نحو المرأة وأهميّتها ومكانتها في المجتمع. الروائيّة تعرض من خلال هذه الرواية حياة المجتمع الذكوريّة، إذ يسمح للرجل بالكثير من الأمور والمرأة لا، أنّ المرأة هي عدوة نفسها فهي تربّي أبناءها على هذا النمط التقليديّ، حيث البحر كان للرجال فقط، فهو مكان مفتوح وواسع يرمز للحريّة التي يتمتّع فيها الرجل. أمّا المرأة مكانها البيت، فالبيت هو مساحة مغلقة ترمز لعدم الحريّة التي تعيشها المرأة.

الروائيّة تعرض الواقع بشفافيّة دون نفاق وخوف، فقد أحبت وسميّة ابنة التاجر عبد الله، ابن الدّلالة الذي لا يناسب طبقتها الاجتماعيّة كما هو متّبع، فإنّ الطبقيّة تفرض عليها الزواج من شخص من طبقتها الاجتماعيّة والاقتصاديّة، رفض المجتمع لهذا الحبّ جعل عبد الله يعيش الحسرة والالم على محبوبته المفقودة.

تستخدم الراوية الذكر لتبيّن ما تعاني منه المرأة وما يعانيه الرجل من هذه القيود التي سبّبت خسارة حبيبته.

نقد الرواية
كتابات ليلى العثمان معروفة بالجرأة في اللغة وفي عرض الأحداث والمواقف، والتشدّد مع المرأة ضد الرجل، لهذا بعض كتاباتها  منعت لجرأتها وإساءتها لبعض القيم في المجتمع الكويتي. في روايتها «وسميّة تخرج من البحر»  عرضت قصّة الحب بين وسميّة وعبد الله الغير مقبولة حسب القيم الكويتيّة. الرواية فيها ذكر للدين، فالفتاة الصغيرة قامت بارتداء الحجاب كما هو مفروض بحسب التقاليد، وما هو متّبع أنّها لا تستطيع الخروج من المنزل كونها وصلت سن البلوغ. العادات والتقاليد الكويتيّة التي كانت سائدة آنذاك، جعلت وسميّة التي لم تقترف ذنبًا سوى مقابلة رفيق وحبيب الطفولة على الشاطئ، ترمي بنفسها في البحر حتى لا يراها الشرطيّ الذي مرّ من هناك. فهذا نقد لاذع للمجتمع وعاداته. طريقة كتابة الرواية وعرض الكاتبة للمواقف والأفكار قاسية ونابع من عدم تقبّل لمعاناة المرأة في مجتمع ذكوري متسلّط ومستبدّ.

المراجع

أدب عربي
أفلام تلفزيونية كويتية
روايات 1986
روايات كويتية
روايات متلفزة

وسمية تخرج من البحر


اصطلاح الحرب الوطنية العظمى (بالروسية: Великая Отечественная война (تُختصر في "ВОВ")، نح: ڤيليكايا أتتشيستڤينايا ڤاينا، ) هو مصطلح مُستخدم في روسيا وجمهوريات الاتحاد السوفيتي السابق لوصف الفترة ما بين 22 يونيو 1941 و9 مايو 1945 على الجبهات المختلفة للحملة الشرقية خلال الحرب العالمية الثانية والتي دارت معاركها بين الاتحاد السوفيتي من جهة وألمانيا النازية وحلفائها من جهة أخرى.

التاريخ

استخدم اصطلاح الحرب الوطنية العظمى لوصف المقاومة الروسية للغزو الفرنسي للإمبراطورية الروسية بقيادة نابليون الأول والتي عُرفت فيما بعد بالحرب الوطنية لعام 1812، والمصطلح نفسه يعني الحرب من أجل أتتشيستفو، أي الوطن، أو بمعنى أخر فهي حرب للدفاع عن وطن الفرد.

وظهرت عبارة الحرب الوطنية العظمى (Великая отечественная война) عام 1914 لأول مرة وكانت عنوانا لملحق خاص صادر عن مجلة «المسرح والحياة» (Театр и жизнь) الصادرة في سانت بطرسبرغ، وأفرد الملحق في ذلك الوقت كل صفحاته للحديث عن الجبهة الشرقية للحرب العالمية الأولى والتي قاتلت فيه روسيا ضد الإمبراطورية الألمانية والإمبراطورية النمساوية المجرية، كما استُخدمت أيضا عبارات الحرب الوطنية الثانية (Вторая отечественная война) والحرب الوطنية العالمية العظمى (Великая всемирная отечественная война) خلال فترة الحرب العالمية الأولى في روسيا.

وظهرت عبارة الحرب الوطنية العظمى مجددا في الاتحاد السوفيتي من خلال صحيفة برافدا (Правда) الصادرة بتاريخ 23 يونيو 1941 في في أعقاب الغزو النازي للاتحاد السوفيتي، حيث وُجدت العبارة في عنوان مقالة الحرب الوطنية العظمى للشعب السوفيتي (Великая Отечественная война советского народа) وهي مقالة طويلة للكاتب يميليان ياروسلافسكي عضو هيئة تحرير الصحيفة، وكان الهدف من وراء هذه العبارة تشجيع جموع الجماهير على القتال من أجل وطنهم وطرد الغزاة ولم يوجد أصدق من الحرب الوطنية لعام 1812 رمزا لتحفيز الشعب على هذا الكفاح المرير.

كما تم الاعتراف بمصطلح الحرب الوطنية (Отечественная война) رسميا من جانب حكومة الاتحاد السوفيتي والتي أصدرت وساما يحمل نفس الاسم، وسام الحرب الوطنية، في 20 مايو 1942 مُنح لأصحاب الأعمال البطولية خلال الحرب، ثم لكل من عاصروها عام 1985.

وعلى النقيض، أزالت أوكرانيا مصطلح الحرب الوطنية العظمى من معجم اللغة الأوكرانية بموجب قرار البرلمان الأوكراني الصادر في 9 إبريل 2015، والذي ضمّن المصطلح وتعويضه مرة أخرى بمصطلح الحرب العالمية الثانية والاكتفاء به للإشارة إلى تلك الحُقبة الزمنية من تاريخ البلاد.

المقاصد الدعائية وراء المصطلح
 إظهار إعلان الاتحاد السوفيتي للحرب كقضية عادلة وإظهار شفافية السياسة الخارجية للاتحاد السوفيتي.
 تصوير الاتحاد السوفيتي في صورة المخلص الوحيد للشعوب والأمم من أطماع هتلر التوسعية.
 إبراز الدور القيادي للحزب الشيوعي في تحقيق النصر.
 إذكاء روح المقاومة الشعبية ضد المحتل في كافة أرجاء البلاد.

الاستخدام

لا يتمتع مصطلح الحرب الوطنية العظمى خارج الاتحاد السوفيتي السابق بنفس الانتشار الذي حققه داخله (انظر الجبهة الشرقية)، فهو مصطلح وطني ورمزي في المقام الأول؛ وخلال تلك الفترة من الحرب العالمية الثانية لقي 6.4 مليون عسكري وضابط سوفيتي حتفهم في المعارك الدائرة علاوة على 4.4 مليون آخرين لقوا حتفهم في الأسر، كما بلغت الخسائر البشرية في صفوف المدنيين 26.6 مليون رجل وامرأة وهي خسائر لم تمن بها أي دولة على مدار التاريخ البشري خلال حرب واحدة.

علاوة على ذلك فهناك اختلاف فيما ترمي إليه كلا من عبارتي الحرب الوطنية العظمى من جهة والحرب العالمية الثانية من جهة أخرى؛ حيث يُستخدم المصطلح السوفيتي للدلالة على العمليات العسكرية التي دارت رحاها بين القوات النازية ودول المحور الأوروبي الحليفة لألمانيا من جهة والقوات السوفيتية من جهة أخرى، وبذلك لا يتضمن المصطلح السوفيتي معارك الحرب على اليابان (بما في ذلك الغزو السوفيتي لمنشوريا) كما لا يتضمن أيضا معارك الجبهة الغربية أو العمليات العسكرية السوفيتية ضد بولندا وفنلندا أو الغزو السوفيتي لدول البلطيق عام 1940 وكذلك الغزو السوفيتي لإيران عام 1941.

في 9 أبريل 2015، تبنى الرادا الأوكراني قانونًا يعيد تسمية يوم 9 مايو من يوم «النصر في الحرب الوطنية العظمى» إلى «يوم النصر على النازية».

طالع أيضا

 العمليات الإستراتيجية للجيش الأحمر في الحرب العالمية الثانية
 المرحلة الثالثة للحرب العالمية الثانية - وتضم تأريخ العمليات العسكرية على الجبهة الشرقية خلال الفترة ما بين 1 يناير 1944 وحتى 11 مايو 1945
 الحرب الوطنية الثانية - مصطلح روسي يشير للعمليات العسكرية على الجبهتين الشرقيتين خلال الحرب العالمية الأولى والحرب العالمية الثانية
 بابيديتيلي - مشروع روسي حر غير ربحي للاحتفال بالذكرى الستين للانتصار السوفيتي في الحرب العالمية الثانية والاحتفال بالجنود المعاصرين لهذا الانتصار والذين لا زالوا على قيد الحياة

مراجع

وصلات خارجية
 انتصار الاتحاد السوفيتي في الحرب العالمية الثانية (بالإنكليزية)
 أفلام وثائقية وشرائط أخبار عن الحرب الوطنية العظمى (بالروسية والإنكليزية)
 أشعار عن الحرب الوطنية العظمى (بالإنكليزية)
 Bryan Fugate, Operation Barbarossa: Strategy And Tactics On The Eastern Front, 1941

استعراضات في موسكو
الاتحاد السوفيتي في الحرب العالمية الثانية
الجبهة الشرقية للحرب العالمية الثانية
الحرب السوفيتية الألمانية
الحرب العالمية الثانية
دعائية في الاتحاد السوفيتي
كلمات وعبارات روسية

الحرب الوطنية العظمى (مصطلح)


Bojan Čop (* 23. Mai 1923 in Ljubljana; † 3. August 1994 in Ljubljana) war ein jugoslawischer Sprachwissenschaftler.

Leben
Čop studierte von 1941 bis 1947 an der Universität Ljubljana Klassische Philologie und Indoeuropäische Sprachen. Er erhielt 1947 sein Diplom und arbeitete als Assistent in verschiedenen Seminaren der Universität. 1971 promovierte er, 1972 wurde er Professor und 1976 zum Mitglied der Slowenischen Akademie der Wissenschaften und Künste ernannt. Seine Forschungsschwerpunkte waren die Indogermanistik, Hethitologie, Uralistik und Tocharologie.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Prispevek k zgodovini labialnih pripon v indoevropskih jezikih. Ljubljana 1973 (= Diss. Ljubljana 1970, dt. Titel: Ein Beitrag zur Geschichte der Labialsuffixe in den indogermanischen Sprachen)
 Indouralica I. Ljubljana 1974
 Die indogermanische Deklination im Lichte der indouralischen vergleichenden Grammatik. Ljubljana 1975
 Miscellanea Tocharologica I.  Ljubljana 1975
 Collectanea Indoeuropaea I. Ljubljana 1978 (Herausgeber)
 Paulo Tekavčić sexagenario in honorem oblata. 2 Bände, Ljubljana 1991f. (Herausgeber, Festschrift)
 Mélanges Lucien Tesnière. Ljubljana 1993 (Herausgeber, Festschrift)

Literatur

  (Auch in: Südosteuropäisches Biographisches Archiv (SOBA). T. 1, Fiche 91, S. 7f.)

Einzelnachweise

Sprachwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Ljubljana)
Mitglied der Slowenischen Akademie der Wissenschaften und Künste
Absolvent der Universität Ljubljana
Jugoslawe
Geboren 1923
Gestorben 1994
Mann
Slowenistischer Linguist

Bojan Čop


Sejrskoalitionen (, ), er en islamistisk, irakisk politisk alliance etableret 14. december 2017 af den tidligere irakiske premierminister Haider al-Abadi.

Selvom der til at begynde med eksisterede en større koalition mellem Erobringskoalitionen og Sejrskoalitionen, under navnet Sejr for Irak), forlod Erobringskoalitionen 15. januar denne efter beskyldninger om at grupper fra Sejrskoalitionen havde været involveret i korruption.

Henvisninger

Eksterne henvisninger
 Officiel webside

Iraks politik

Sejrskoalitionen


Die Wohnsiedlung "Quenz" gehört zum Stadtteil Altstadt der Stadt Brandenburg an der Havel. Der Name entstand durch den nahe gelegenen Quenzsee.

Entstehung

Das Gebiet war vor der Besiedlung geprägt durch Wiesen- und Gartenlandschaft mit vereinzelten Gehöften und Scheunen. Während des 18. Jahrhunderts kamen auf Initiative König Friedrichs II. verschiedene Kolonistensiedlungen mit Siedlern aus Sachsen und Thüringen hinzu. Jede Familie erhielt ein Wohnhaus und einen Morgen Land sowie das Recht auf Leseholz. Diese Siedlungen und Vorwerke dienten der Versorgung und Entlohnung  der Ratsherren und städtischen Bediensteten. Textilgewerbe sollte die Region beleben.

Weit vor den Toren der Stadt entstand um 1830 an der Magdeburger Landstraße, Teil der früheren Handelsstraße Magdeburg–Berlin, der Gutshof Wilhelmshof, der dem Mechaniker Brexendorf gehörte und daher auch als Vorwerk Brexendorf bezeichnet wurde. 1860 befanden sich auf dem Ackerhof zwei Wohn- und fünf Wirtschaftsgebäude. Das Gut wurde 1928 in die Stadt eingemeindet.

Lehmvorkommen am Quenzsee bewirkten um 1870 die Entstehung einer Ziegelei. Ab der Wende zum 20. Jahrhundert wurden entlang der Blosendorfer Straße nahe am Quenzsee Wohn- und Mietshäuser städtischen Charakters errichtet. Auf dem Gelände der Brandenburger Klinkerwerke von F. Körting (bis 1910 Brandenburger Dampfziegelei und Kiesgruben GmbH am Quenzsee/vormals August Goerisch) entstand im Oktober 1914 ein großes Gefangenenlager. Südlich des Lagers, abseits der Straße zwischen Siedlung Wilhelmshof und Neuendorf, wurde ein Friedhof angelegt, der im Herbst 1942 eingeebnet wurde, um den Flugplatz der Arado Flugzeugwerke zu erweitern. Im November 1918 wurde das Lager aufgelöst, das Areal erwarben die Hansa- und Brandenburger Flugzeugwerke.

Walzwerksiedlung

Mit der Grundsteinlegung des Stahlwerkes 1912 begann der Aufbau der Walzwerksiedlung. Im Jahre 1919 kaufte die Werkleitung von der Stadt die Kleinhaussiedlung Wilhelmshof mit anfänglich 24 Häuser auf. Im Frühjahr 1920 konnten im heutigen Bereich der Bayernstraße und Thüringer Straße 146 neue Wohnungen bezugsfertig übergeben werden. Sie waren mit Unterstützung der Deutsch-Luxemburgische Bergwerks- und Hütten-AG geschaffen worden und vor allem für die aus dem Saarland zugereisten Stahl- und Walzwerker bestimmt, welche zwischen 1912 und 1914 während der Errichtung des Stahl- und Walzwerkes, aber auch später nach Brandenburg kamen. Weitere Doppelhäuser wurden 1921 nach den Plänen des Stadtbaurats Moritz Wolf errichtet. Der Siedlungsgedanke mit der Verbindung von Wohnen, Gartenarbeit und Nahrungsmittelproduktion gewann in den 1930er Jahren neue Aktualität. Grundgedanke war, mit den billigen, von den künftigen Bewohnern zum Teil in Eigenarbeit zu errichtenden Häusern auf Grund, der von der Stadt zur Verfügung gestellt wurde, der Wohnungsnot zu begegnen. Gleichzeitig sollte den Arbeitslosen eine zumindest teilweise Selbstversorgung durch Gartenbau ermöglicht werden. Gegenüber der Hauptverwaltung des Stahlwerkes begann Anfang der 1930er Jahre der Ausbau der Wohnsiedlung. Die Erwerbslosenwohnungen an der heutigen Hannoverschen Straße und an der Klingenberg- und Karl-Sachs-Straße von 1931 gehören zu den ersten, die in Deutschland nach den Entwürfen von Karl Erbs gebaut wurden. Sie sind der verwirklichte Teil viel umfangreicherer Planungen, nach denen sich Kleinhaussiedlungen im Westen der Stadt bis zur Blosendorfer Straße erstrecken sollten. 1934 wurde die nach Erbs Entwürfen in die bestehenden Reihenhäuser der Thüringer Straße integrierte Kapelle St. Bernhard geweiht. Karl Erbs wurde 1928 als Stadtbaurat Nachfolger von Moritz Wolf.

Zeit des Nationalsozialismus
Am 15. Oktober 1939 wurde die "Baulehrkompanie z. b. V.800" ins Leben gerufen. Hinter der Bezeichnung verbarg sich eine landläufig "Division Brandenburg" genannte geheime Truppe. Sitz der sogenannten Agentenschule war das Quenzgut, wo einst im Ersten Weltkrieg das Gefangenenlager stand und von der Außenwelt hermetisch abgeschirmt war.

Einen Höhepunkt erreichte das Lagerwesen der Stadt Brandenburg in der NS-Zeit. Über 40 Gefangenenlager beziehungsweise Zwangsarbeitslager hatte Brandenburg im Zweiten Weltkrieg. Das Barackenlager am Quenz bestand von 1937 bis Anfang der 50er Jahre entlang der Magdeburger Landstraße. Zunächst wurde das Lager für die Unterbringung von Arbeitern der Stahlwerke genutzt, die keine Wohnung hatten und hier Unterkunft fanden. Von 1938 bis 1943 entstanden jährlich neue Gebäude und mit Beginn des Zweiten Weltkrieges wurde das Lager als Gefangenenlager genutzt. Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges wurden im Gefangenenlager am Quenz, jetzt unter sowjetischer Militäraufsicht, deutsche Kriegsgefangene interniert. Ein Teil wurde als Auffanglager für Zwangsarbeiter, Flüchtlinge, Umsiedler oder Vertriebene genutzt.

Literatur

Sebastian Kinder, Haik Thomas Porada (Hrsg.): Brandenburg an der Havel und Umgebung: eine landeskundliche Bestandsaufnahme im Raum Brandenburg an der Havel, Pritzerbe, Reckahn und Wusterwitz, Band 69, Verlag Böhlau Verlag Köln Weimar, 2006, ISBN 3-412-09103-0.

Einzelnachweise

Siedlung (Städtebau) in Brandenburg
Ort in Brandenburg an der Havel

Quenzsiedlung


Functionalism may refer to:

 Functionalism (architecture), the principle that architects should design a building based on the purpose of that building
 Functionalism in international relations, a theory that arose during the inter-War period
 Functional linguistics, a theoretical approach to the study of language
 Functionalism (philosophy of mind), a theory of the mind in contemporary philosophy
 Functionalism versus intentionalism, a historiographical debate about the origins of the Holocaust
 Structural functionalism, a theoretical tradition within sociology and anthropology
 Biological functionalism, an anthropological paradigm

See also
 Danish functional linguistics
 Functional (disambiguation)
 Functional psychology
 Neofunctionalism

Functionalism


جورج باركلي  (12 مارس 1685 - 14 يناير 1753) الشهير بلقب «الأسقف باركلي» (أسقف كلوين)، فيلسوف أيرلندي كان إنجازه الرئيسي تطوير نظرية أطلق عليها اسم «اللامادية» (أشار إليها آخرون فيما بعد باسم «المثالية الذاتية»). تنكر هذه النظرية وجود الجوهر المادي، إذ تؤكد بدلًا من ذلك على أن الموجودات المألوفة -مثل الطاولات والكراسي- ما هي إلا أفكار في عقول من يدركونها حسيًا، وبالتالي فليس بإمكانها أن توجد دون أن تُدرَك. يُعرف باركلي كذلك بنقده للتجريد، وكان يتخذ ذلك مقدمةً منطقيةً هامةً في مناقشته لصالح اللامادية.

يتشارك باركلي في التهجئة الإنجليزية لاسمه مع مدينة بيركلي في ولاية كاليفورنيا (سُميت تيمنًا به)، التي تشتهر بوجود «جامعة كاليفورنيا، بيركلي» فيها، مع أخذ الاختلاف الطفيف في اللفظ بينهما بعين الاعتبار: (الطريقة الدقيقة للفظ اسمه هي «باركليه - Barclay»).

في عام 1709، نشر باركلي أول أعماله الرئيسية «مقال نحو نظرية جديدة للإبصار» الذي ناقش فيه حدود الإبصار البشري وقدّم النظرية التي تقول إن المدرَكات الحقيقية للبصر ليست العناصر المادية، بل الضوء واللون. ومهّد هذا المبدأ لعمله الفلسفي الرئيسي الأكبر «بحث في مبادئ المعرفة الإنسانية» المنشور في عام 1710، والذي أعاد كتابته -عقب ما لاقاه من سوء تلقٍ- على شكل حوار نشره تحت عنوان «المحاورات الثلاث بين هيلاس وفيلونوس» في عام 1713.

في هذا الكتاب، قُدمت آراء باركلي على لسان شخصية فيلونوس (الذي يعني اسمه اليوناني «مُحب العقل»)، بينما جسّد هيلاس (الذي يعني اسمه اليوناني «المادة») مناوئي المفكر الأيرلندي، ومن بينهم جون لوك على وجه الخصوص. جادل باركلي ضد مبدأ الفضاء والزمن والحركة المطلقة لإسحاق نيوتن في عمله المعنون «في الحركة»، المنشور عام 1721، وكانت الحجج الواردة فيه حجر أساس مهّد لآراء ماخ وأينشتاين. وفي عام 1732، نشر كتاب «السيفرون: أو الفيلسوف الصغير»، وهو دفاع تبريري مسيحي في وجه المفكرين الأحرار. ثم نشر في عام 1734 كتاب «المحلل» الذي كان بمثابة نقد لأسس حساب التفاضل والتكامل، وكان له تأثير في تطور الرياضيات.

ويستهلّ باركلي آخر أعماله الفلسفية الرئيسية «سيريس» (1744)، بالدفاع عن الاستخدام الدوائي لماء القطران، ثم يتابع ليناقش سلسلة واسعة من المواضيع تتراوح بين العلوم والفلسفة والإلهيات. تزايد الاهتمام بأعمال باركلي بعد الحرب العالمية الثانية لأنه تطرق إلى العديد من القضايا ذات الأهمية العالية بالنسبة إلى الفلسفة في القرن العشرين، مثل مشاكل الإدراك الحسي والفرق بين الخصائص الأولية والثانوية وأهمية اللغة.

سيرته

أيرلندا
وُلد باركلي في مسكن عائلته، قلعة ديسارت، الواقعة قرب توماستاون في مقاطعة كيلكيني بأيرلندا، وكان الابن البكر لويليام باركلي، سليل عائلة باركلي النبيلة. المعلومات المتوفرة عن والدته شحيحة. وقد تلقى باركلي تعليمه في مدرسة كيلكيني الثانوية ثم ارتاد كلية الثالوث في دبلن، حيث اختير ليحوز على منحة دراسية في عام 1702، فحصل على درجة البكالوريوس في عام 1704 ثم أتم درجة الماجستير في عام 1707. وبقي في كلية الثالوث بعد حصوله على الشهادة، فعمل فيها مدرسًا ومحاضرًا في اللغة اليونانية.

كانت أولى منشوراته تدور حول الرياضيات، لكنّ أول عمل لفت الانتباه إليه كان مؤلَفه المعنون «مقال نحو نظرية جديدة للإبصار» الذي نُشر لأول مرة عام 1709. يبحث باركلي في المقال المفاهيم البصرية المتعلقة بالمسافة والمدى والموضع، ومشاكل الرؤية واللمس. ورغم أن هذا العمل قد أثار جدلًا كبيرًا آنذاك، فإن الاستنتاجات التي توصل إليها مقبولة اليوم بوصفها جزءًا راسخًا من نظرية البصريات.

وكان المؤلَف الثاني الذي قام بنشره هو «بحث في مبادئ المعرفة الإنسانية» في عام 1710، الذي لاقى نجاحًا عظيمًا ومنحه سمعةً ما تزال باقية إلى يومنا هذا، بالرغم من أن قلة من الناس هم من تقبلوا نظريته التي تقول «لا شيء يوجد خارج العقل». تبع ذلك عام 1713 عمله المعنون «المحاورات الثلاث بين هيلاس وفيلونوس» وفيه قدّم لمنظومته الفلسفية التي يقول مبدؤها الأساسي إن العالم -كما يتمثل لحواسنا- يعتمد من أجل وجوده على أن يُدرَك.

في ما يتعلق بهذه النظرية، فإن «بحث في مبادئ المعرفة الإنسانية» يطرح شرحًا لها بينما يقدم «المحاورات الثلاث بين هيلاس وفيلونوس» دفاعًا عنها، وكان التصدي للمادية السائدة في عصر باركلي أحد أهدافه الرئيسية. ولقد قوبلت النظرية بالسخرية على نطاق واسع، في حين أن أشخاصًا -مثل صموئيل كلارك وويليام ويستون اللذين أقرا بما يملكه باركلي من «عبقرية استثنائية»- كانوا مقتنعين مع ذلك بخطأ مبادئه الأولى.

إنجلترا وأوروبا
بعد ذلك بوقت قصير، زار باركلي إنجلترا واستُقبل داخل دائرة أديسون وبوب وستيل الاجتماعية. في الفترة التي امتدت بين عامي 1714 و1720، تخللت مساعيه الأكاديمية فتراتٌ من التنقل الموسع ضمن أوروبا، شملت واحدة من أوسع رحلات الـ «غراند تور» في أنحاء إيطاليا على الإطلاق. في عام 1721، رُسِّم برتب كهنوتية في كنيسة أيرلندا إذ نال درجة الدكتوراه في اللاهوت، واختار مرة أخرى أن يبقى في كلية الثالوث في دبلن محاضرًا هذه المرة في اللاهوت واللغة العبرية. وفي النصف الثاني من عام 1721 عُيّن كبير كهنة دورمور، ثم كبير كهنة ديري في عام 1724.

في عام 1723، عقب شجارها العنيف مع جوناثان سويفت، الذي كان صديقها الحميم لسنوات، سمّت استير فانهورميغ (التي ابتكر لها سويفت اسم «فانيسا» المستعار) باركلي وارثًا لها إلى جانب محامي القضاء العالي روبرت مارشال؛ فأثار اختيارها هذا مفاجأة كبيرة إذ لم تكن على معرفة جيدة بأي منهما، رغم أن باركلي كان قد عرف والدها في شبابه المبكر. قال سويفت بشهامة إنه لم يحسد باركلي على توريثه، الادعاء الذي زال على أي حال كأنه لم يكن عندما رُفعت دعوى قضائية. والقصة التي تقول إن باركلي ومارشال أهملا شرطًا من شروط التوريث كان ينص على وجوب أن ينشرا المراسلات المتبادلة بين سويفت وفانيسا هي قصة غير صحيحة أغلب الظن.

في عام 1725، باشر باركلي مشروع تأسيس كلية في برمودا لتأهيل الكهنة والمبشرين في المستعمرة، وتخلى في سبيل متابعته لهذا المشروع عن منصب كبير الكهنة والدخل البالغ 1100 جنيه إسترليني الذي كان يرده منه.

زواجه وإقامته في أمريكا
في عام 1728، تزوج باركلي من آن فورستر، ابنة جون فورستر-رئيس المحكمة الأيرلندية للدعاوى العامة- من زوجته الأولى ريبيكا مونك. وذهب باركلي عقب ذلك إلى أمريكا براتب سنوي كان مقداره مئة جنيه إسترليني. نزل إلى اليابسة قرب نيوبورت، رود آيلاند، حيث اشترى مزرعة واسعة في ميدلتاون - منزل «وايت هول» الشهير. وثمة مزاعم تقول إنه «أدخل هندسة بالاديو إلى أمريكا باستعارته تصميمًا من كتاب (تصاميم إنيغو جونز) لمؤلفه ]ويليام[ كينت من أجل أبواب منزله في رود آيلاند، وايت هول». واستقدم باركلي كذلك جون سميبرت إلى نيو إنغلاند، وهو الفنان البريطاني الذي «اكتشفه» في إيطاليا، والذي يُعتبر عمومًا الأب المؤسس لرسم البورتريه الأمريكي. وفي تلك الأثناء، وضع باركلي مخططات للمدينة النموذجية التي كان يعتزم تشييدها في برمودا، وعاش في المزرعة الواسعة منتظرًا وصول التمويل من أجل كليته، ولم يكن ذاك التمويل وشيكًا على أي حال، وفي عام 1732 غادر أمريكا وعاد إلى لندن. أنجب مع آن أطفالًا عاش أربعة منهم إلى ما بعد سن الرضاع، وهم: هنري وجورج وويليام وجوليا، إلى جانب اثنين آخرين على الأقل قضيا نحبهما رضيعين. وسببت وفاة ويليام في عام 1751 حزنًا جسيمًا لوالده.

مراجع

روابط خارجية

أنجلو إيرلنديون في القرن 17
أشخاص من مقاطعة كيكني
أكاديميون في الفلسفة
أكاديميون من كلية الثالوث (دبلن)
أنطولوجيون
أيرلنديون مغتربون في إنجلترا
تاريخ الأفكار
تاريخ التفاضل والتكامل
تاريخ الفلسفة
تاريخ علم النفس
خريجو كلية ترينيتي (دبلن)
دارسون من كلية الثالوث (دبلن)
زملاء كلية الثالوث (دبلن)
فلاسفة أخلاق
فلاسفة أنجليكان
فلاسفة أيرلنديون
فلاسفة أيرلنديون في القرن 18
فلاسفة الأديان
فلاسفة التنوير
فلاسفة الرياضيات
فلاسفة الطبيعة أيرلنديون
فلاسفة العصر الحديث المبكر
فلاسفة العقل
فلاسفة القرن 18
فلاسفة اللغات
فلاسفة بريطانيون
فلاسفة بريطانيون في القرن 18
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة علوم
فلاسفة نظرية المعرفة
قديسون أنجليكانيون
كتب فلسفية
كتاب أيرلنديون في القرن 18
كتاب دينيون أيرلنديون
كتاب ذكور أيرلنديون في القرن 18
كتاب عن الدين والعلم
كتاب غير روائيين ذكور أيرلنديون
كتاب غير روائيين في القرن 18
كتاب في القرن 18
لاهوتيون أنجليكيون في القرن 17
لاهوتيون أنجليكيون في القرن 18
لاهوتيون في القرن 18
لاهوتيون مسيحيون أيرلنديون
مواليد 1685
مواليد في مقاطعة كيكني
ميتافيزيقيون
وفيات 1753
وفيات في أكسفورد
أنجلو إيرلنديون في القرن 18

جورج بيركلي


العدد الهرمي الثلاثي أو عدد رباعي الأوجه هو عدد شكلي يمثل شكل هرم ذو قاعدة على شكل مثلث وأربع أوجه بشكل يسمى رباعي الأوجه.

يعطى العدد الهرمي الثلاثي للعدد n بإضافة أول n عدد مثلثي إلى بعضها.

الأعداد الأولى من سلسلة الأعداد الهرمية الثلاثية هي:

0 - 1 - 4 - 10 - 20 - 35 - 56 - 84 - 120 - 165 - 220 - 286 - 364 - 455 - 560 - 680 - 816 - 969 - ...

تعطى صيغة العدد الهرمي المثلثي للعدد n بالعلاقة:

مراجع

وصلات خارجية

 Geometric Proof of the Tetrahedral Number Formula by Jim Delany, The Wolfram Demonstrations Project.

أعداد شكلية

عدد هرمي ثلاثي


හැරල්ඩ් ඩෙනිස් "ඩිකී" බර්ඩ්, OBE (උපත 1933 අප්‍රේල් 19),  යනු ඉංග්‍රීසි විශ්‍රාමික ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි. ඔහුගේ දිගු විනිසුරු ජීවිතය තුළ, විනිසුරුවරයෙකු ලෙස ඔහුගේ විශිෂ්ටත්වය, නමුත් ඔහුගේ බොහෝ විකේන්ද්‍රිකතා හේතුවෙන් ක්‍රීඩකයින් සහ නරඹන මහජනතාව අතර බෙහෙවින් ආදරය කරන චරිතයක් බවට පත්විය.

බර්ඩ් දකුණත් පිතිකරුවෙකු ලෙස යෝක්ෂයර් සහ ලෙස්ටර්ෂයර් වෙනුවෙන් පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළ නමුත් තරග 93කදී රැස් කර ගත්තේ ශතක දෙකක් පමණි. ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය දණහිසේ ආබාධයකින් අවුල් වූ අතර, අවසානයේ ඔහු වයස අවුරුදු 31 දී විශ්‍රාම යාමට හේතු විය. ඔහු ටෙස්ට් තරග 66ක (එවකට ලෝක වාර්තාවක්) සහ ලෝක කුසලාන අවසන් තරග 3ක් ඇතුළුව එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග 69ක විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළේය.

2014 පෙබරවාරියේදී, යෝක්ෂයර් නිවේදනය කළේ මාර්තු 29 දින පැවති ඔවුන්ගේ වාර්ෂික මහා සභා රැස්වීමේදී බර්ඩ් සමාජයේ සභාපතිවරයා ලෙස ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට නියමිත බවයි.

1997 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද බර්ඩ්ගේ ස්වයං චරිතාපදානය පිටපත් මිලියනයකට වඩා අලෙවි වී ඇත.

ළමා අවධිය
හැරල්ඩ් ඩෙනිස් බර්ඩ් 1933 අප්‍රේල් 19 වැනි බදාදා එංගලන්තයේ යෝක්ෂයර් හි වෙස්ට් රයිඩින් හි පල්ලිය පටුමගෙහි උපත ලැබීය, නමුත් ඔහුට වයස අවුරුදු දෙකේදී, ඔහු තම පවුල සමඟ නිව් ලොජ් වත්තට පදිංචියට ගියේ ඔහුගේ නිවස, මුඩුක්කු ඉවත් කිරීමේ යෝජනා ක්‍රමය මගින් කඩා දැමූ බැවිනි. ගල් අඟුරු පතල් කම්කරුවෙකුගේ පුත්‍රයෙකු වූ ඔහුට පාසලේදී 'ඩිකී' යන අන්වර්ථ නාමය ලැබුණි. 1944 දී, බර්ඩ් ඔහුගේ 11 ප්ලස් විභාගය අසමත් වූ අතර, වයස අවුරුදු 15 දී රේලි ද්විතීයික නවීන පාසලට ගියේය. ටික කලක් ඔහු ගල් අඟුරු ආකරයක වැඩ කළ නමුත් එය තමාට නොවන බව තීරණය කරමින් එය අත්හැරියේය. ඒ වෙනුවට ඔහු ක්‍රීඩාවේ වෘත්තියකට යොමු විය.

ක්‍රීඩා වෘත්තිය
වෘත්තීය වශයෙන් පාපන්දු ක්‍රීඩා කිරීමට දණහිසේ ආබාධයක් ඇති වූ විට, ඔහු ඔහුගේ දෙවන ආදරය වන ක්‍රිකට් අනුගමනය කළේය. බාර්න්ස්ලි හි ඔහුගේ මුල් වෘත්තීය ජීවිතයේදී, ඔහු ජෙෆ් බෝයිකොට් සහ මාධ්‍යවේදියෙකු සහ චැට් සංදර්ශන සත්කාරක මයිකල් පාකින්සන් සමඟ එකම කණ්ඩායමේ ක්ලබ් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළේය. 1956 දී, බර්ඩ් ඔහුගේ උපන් ප්‍රාන්තය වන යෝක්ෂයර් සමඟ ලියාපදිංචි විය. බොයිකොට් පිතිකරුවෙකු ලෙස බර්ඩ්ගේ හැකියාව ගැන ඉතා ඉහළින් කතා කර ඇත, නමුත් ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කිරීමට ඔහුගේ උත්සාහය ඔහුගේ ස්නායු පාලනය කිරීමට ඇති නොහැකියාව බාධා කළ බව හැඟේ. නමුත් ආරම්භක පිතිකරුවා සඳහා දැඩි තරඟයක් ඔහුට උදව් නොකළද ස්ථානය: ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔහුගේ පළමු (සහ එකම) ප්‍රාන්ත ශූරතාවලියේ ශතකය 181* ලබා ගැනීමෙන් පසුව, නිත්‍ය ආරම්භක පිතිකරු කෙන් ටේලර් ( එංගලන්තය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කරමින් සිටි) නොමැති විට රැස් කළ තරගයේදීම, ටේලර් ජාත්‍යන්තර රාජකාරිවලින් ආපසු පැමිණි විට ඔහුව ඉවත් කරන ලදී. බර්ඩ් එම වාරයේ තවත් ශූරතා තරඟ පහක් පමණක් ක්‍රීඩා කළේය. (එමෙන්ම MCC එදිරිව චැම්පියන් ප්‍රාන්ත තරඟය) හතරක් ඔහු කැමති ආරම්භක පිතිකරුගේ ස්ථානයට වඩා මැද පෙළේ ක්‍රීඩා කළේය, සහ වාරයේ වැඩි කාලයක් ගත කළේ "දොළොස්වන මිනිසා" ලෙස ය: ඔහුගේ පිතිකරණයේ විශ්වාසය ගොඩනැගීමට කිසිසේත්ම හිතකර තත්වයක් නොවේ. 1960 වාරය ආරම්භ වීමට ටික කලකට පෙර ඔහු ලෙස්ටර්ෂයර් වෙත ගිය අතර එහිදී ඔහු මුලින් කණ්ඩායමේ අඩු වැඩි වශයෙන් නිත්‍ය ස්ථානයක් භුක්ති වින්දේය - 1960 ඔහුගේ පළමු වාරයේ දී ඔහු සංචාරක දකුණු අප්‍රිකානුවන්ට එරෙහිව ශතකයක් ඇතුළුව ලකුණු 1000 කට වඩා රැස් කළේය. ඔහුගේ එකම පළමු පන්තියේ ශතකය බව ඔප්පු කරන්න - නමුත් පසුව කණ්ඩායමෙන් ඉවත් විය, 1964 දී ඔහුගේ අවසන් තරඟය ක්‍රීඩා කරමින්, ඔහුගේ දණහිසේ නිරන්තර ආබාධය නැවත ඇතිවීම, පෝරමය අහිමි වීම, විශ්වාසය සහ ඔහුගේ අඛණ්ඩ දණහිසේ ආබාධයේ එකතුවකට ස්තුතිවන්ත විය. සමස්තයක් වශයෙන්, 1956 සහ 1964 අතර, බොහෝ දුරට ඉංග්‍රීසි ප්‍රාන්ත ශූරතාවලියේදී, බර්ඩ් යෝක්ෂයර්  සහ ලෙස්ටර්ෂයර් සඳහා පිතිකරුවෙකු ලෙස පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළේ තරඟ 93 ක්ය.

ඔහුගේ ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් දිවිය අවසන් වූ පසු බර්ඩ් 1965 සහ 1969 අතර පයින්ටන් වෙනුවෙන් ක්‍රිකට් වෘත්තිකයෙකු වූ අතර ලකුණු 10,000 කට වඩා රැස් කළේය. ඔහු 1966 සහ 1968 අතර ප්ලිමවුත් විද්‍යාලයේ ක්‍රිකට් පුහුණු කර ඇති අතර 1968 සහ 1969 දී ජොහැන්නස්බර්ග් හි පුහුණුකරු ලෙස කටයුතු කළේය

විනිසුරු වෘත්තිය
ඔහු 1970 දී ඔහුගේ පළමු ප්‍රාන්ත තරඟයට පෙනී සිටියේය. වසර තුනකට පසුව, ඔහු ලීඩ්ස් හි හෙඩින්ග්ලිහිදී එංගලන්තය සහ නවසීලන්තය අතර ඔහුගේ පළමු ටෙස්ට් තරගය විනිශ්චය කළේය. එංගලන්තය ඉනිමකින් සහ එක ලකුණකින් ජයගත් අතර අනෙක් විනිසුරුවරයා වූයේ චාලි එලියට් ය.  එම ගිම්හානයේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සංචාරයේ දෙවැනි සහ තෙවැනි ටෙස්ට් තරගවලදී ද බර්ඩ් විනිසුරු විය - ඒ දෙකම සිද්ධිදායක බව ඔප්පු විය: එජ්බැස්ටන්හි පැවැති දෙවැනි ටෙස්ට් තරගයේදී, බර්ඩ්ට පන්දු යවන්නාගේ අන්තයේ සිට ඕවර කිහිපයක් සඳහා ආදේශකයකු සමඟ විනිසුරු කිරීමට සිදු විය. ඒ ආතර් ෆාග් බටහිර ඉන්දීය ක්‍රීඩකයන්ගේ හැසිරීමට විරෝධය පළ කරමින් දිගින් දිගටම තරග කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසාය. ඉන්පසුව, ලෝඩ්ස් හි පැවති තුන්වන ටෙස්ට් තරඟයේදී IRA බෝම්බ බියකින් ක්‍රීඩාවට බාධා එල්ල විය (පසුව එය ප්‍රෝඩාවක් බව සොයා ගන්නා ලදී). ප්‍රේක්ෂකයින් වාර්තාගත වේලාවට පිටියෙන් ඉවත් වෙද්දී, බෝම්බයක් නොමැති බව දැනගත් බර්ඩ් සහ ක්‍රීඩකයින් තණතීරුව මධ්‍යයේ වාඩි වූහ. ඔහු කාලගුණය සඳහා ක්‍රීඩාව නැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් කීර්තියක් ලබා ගත් අතර, කිසි විටෙකත් පිතිකරුවන්ට LBW ලබා දුන්නේ නැත - ඔහු LBW ලබා දුන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි, ඔහු එය ලබා දුන්නේ නම්, පිතිකරු දැවී ගිය බවට සැකයක් නැත. බර්ඩ් කෙටි තණතීරු සහිත පන්දු යැවීම් සහ ඉහළ ෆුල් ටෝස් යන දෙකින්ම "බිය ජනක පන්දු යැවීමේ" නිර්වචන සම්බන්ධයෙන් ඉතා දැඩි වූ අතර, ඔහු ඒ කිසිවක් නොඉවසන බව හොඳින්ම පැහැදිලි කළේය.

බර්ඩ් 1975 සමාරම්භක ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරඟාවලියේ අවසන් තරඟයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළා. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලේ ලකුණු 17ක ජයග්‍රහණයෙන් පසුව තණතීරුව ආක්‍රමණයක් සිදු වූ අතර, ක්‍රීඩකයින් සහ විනිසුරුවන්ගේ ක්‍රීඩා ඇඳුම් " සමරු "  ලෙස ප්‍රේක්ෂකයින් විසින් ලබා ගෙන තිබුණි.  වසරකට පසුව, බර්ඩ් දකුණු ලන්ඩනයේ බස් රථයක මගියෙකු වූ අතර, කොන්දොස්තරවරයා තමාගේ තොප්පියට බොහෝ සමාන සුදු තොප්පියක් පැළඳ සිටිනු දැක, කොන්දොස්තරගෙන් ඔහු එය ලබා ගත්තේ කොහෙන්දැයි විමසීය."මචං, ඔයා මිස්ටර් ඩිකී බර්ඩ් ගැන අහලා නැද්ද" ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය. "මෙය ඔහුගේ තොප්පියකි. ලෝක කුසලාන අවසන් තරගයේදී මම එය ඔහුගේ හිසෙන් ඉවත් කළෙමු. අපි සියල්ලෝම පිටියට දිව ගිය අතර මම තරඟය දිනුවෙමි."  1980 වසරේ ලෝඩ්ස් පිටියේදී එංගලන්තය සහ ඕස්ට්‍රේලියාව අතර පැවති සියවස් සංවත්සර ටෙස්ට් තරගයේදී බර්ඩ්ගේ අවධානය යොමු විය. මෙම විශේෂිත තරගයේ සෙනසුරාදා දින බොහෝ දුරට ප්‍රසන්න හිරු එළියක් තිබුණද, බර්ඩ් සහ ඔහුගේ සෙසු විනිසුරු ඩේවිඩ් කොන්ස්ටන්ට්, පෙර රාත්‍රියේ වර්ෂාව නිසා තරගය ආරම්භ කිරීමට ඉඩ නොදුන්නේය. නිළධාරීන්ට අනුව, පිටියේ සමහර කොටස් තවමත් ජලයෙන් යටවී ඇත. ඔහු සහ කණ්ඩායම් නායකයින් පස්වන තණතීරුව පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු නැවත ලෝන්ග් රූම් වෙත පැමිණෙන විට කෝපාවිෂ්ට මැරිලිබෝන් ක්‍රිකට් සමාජයේ (MCC) සාමාජිකයින් කොන්ස්ටන්ට් සමඟ පොර බැදුහ. නායකයන් දෙදෙනා වන ඉයන් බොතම් සහ ග්‍රෙග් චැපල්ට කොන්ස්ටන්ට් ආරක්ෂා කිරීමට මැදිහත් වීමට සිදු විය. කෙසේ වෙතත්, බර්ඩ්, ඔහුගේ පොතේ සිද්ධිය පිළිබඳ ඔහුගේම විස්තරයට අනුව, ඒ වන විටත් තණතීරුවේ සිටියේය. අවසානයේ 3:45ට තරගය ආරම්භ වූ විට ලෝන්ග් රූම් හරහා පිටියට යාමට විනිසුරුවන් කැඳවාගෙන යාමට පොලිසියට සිදු විය.  පෙර අයහපත් කාලගුණය හේතුවෙන්, වත්මන් අව්ව තත්ත්‍වයන් තිබියදීත්, බර්ඩ්ට ක්‍රීඩාව නැවැත්වීමට සිදු වූ එකම අවස්ථාව මෙය නොවේ: බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට එරෙහිව 1988 හෙඩිංලි හි පැවති ටෙස්ට් තරඟයේදී, එක රැයකින් වැස්සක් වැසී ගිය කාණුවක් ප්‍රමාද වූ ක්‍රියාවකින් පිටාර ගැලීමට හේතු විය: තණතීරුව හොඳින් තිබුණත් පන්දු යවන්නාගේ දුවද්දීම යටින් සෙමින් ගලා එන්නට විය, කර්ට්ලි ඇම්බ්‍රෝස්ගේ බූට්ලේස් මතින් ජල මට්ටම ඉහළ යමින් තිබුණි, ඔහු විමර්ශනය කිරීමට යන විට බර්ඩ්ගේද, විනිසුරුවන්ට ක්‍රීඩකයන් පිටියෙන් ඉවත් කිරීමට සිදු විය.

බර්ඩ්ගේ එක් ශක්තියක් වූයේ ක්‍රීඩාවේ සමහර වඩාත් චංචල ක්‍රීඩකයින් කළමනාකරණය කර ගැනීමට සහ උපයා ගැනීමට ඔහුට හැකි වීමයි, සමහර විට ඔහුගේ බෝවන හාස්‍යය භාවිතා කිරීමෙනි.

විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු
බර්ඩ් ඔහුගේ ස්වයං චරිතාපදානය ලිවීමට ගියේ මගේ ස්වයං චරිතාපදානය ( මයිකල් පාකින්සන්ගේ පෙරවදනක් සමඟ) ලෙසිනි, එය පිටපත් මිලියනයකට වඩා අලෙවි විය.  White Cap and Bails - Adventures of a Much Traveled Umpire නමින් අනුක්‍රමිකයක් 1999 දී Hodder and Stoughton විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.  වයස අවුරුදු 18 ට අඩු අවාසි සහගත අයට ක්‍රීඩාවේ ඔවුන්ගේ හැකියාවන් සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා බර්ඩ් ඩිකී බර්ඩ් පදනම පිහිටුවීය.

Trigger Happy TV හි එක් කථාංගයක බර්ඩ් පෙනී සිටියේය. ඔහු 2010 දී Top Gear හි කථාංගයක ද පෙනී සිටියේය  එම වසරේ ඔහු BBC හි The Young Ones සඳහා ද සහභාගී වූ අතර, එහි හැත්තෑව සහ අසූව ගණන්වල ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් හය දෙනෙකු, 1970 ගණන්වලට ආපසු හැරී යාමෙන්, වයසට යාමේ සමහර ගැටලු මඟහරවා ගැනීමට උත්සාහ කළහ.  ඔහු ක්‍රිකට් තරගයක විනිසුරුවෙකු වූ Heartbeat හි Series 16 Ep 7 හි ආරාධිතයෙකු ද පෙනී සිටියේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1933 උපත්

ඩිකී බර්ඩ්


, ou Enlevée au Québec, ( / ) est une série télévisée norvégo-israélienne en dix épisodes d'environ  réalisée par le Norvégien Stian Kristiansen et l'Israélien Uri Barbash, diffusée entre le  et le  sur TV 2 (Norvège), et à partir du  sur Hot. Elle a été doublée dans plusieurs langues et mise en ligne sur Netflix.

Mettant en vedette Amos Tamam, Anneke von der Lippe, Andrea Berntzen, Raida Adon, la série se déroule en Norvège, en Israël, à Gaza, en Égypte dans le Sinaï et dans les Territoires palestiniens.

Synopsis
Une jeune norvégienne, déboussolée par une nouvelle récente, accepte une invitation et se rend dans le désert du Sinaï avec un frère et sa sœur. Là-bas, un groupe de soldats armés au service de DAECH les enlèvent. Leurs revendications sont simples : libérer 12 otages retenus par Israël ainsi qu'un de leur lieutenant, condamné pour appartenance terroriste en Norvège. Des années après les négociations d'Oslo de 1993, la mère de la jeune norvégienne retrouve en Terre Sainte deux anciennes connaissances, des négociateurs pour les partis respectifs d'Israël et de Palestine. Cette mère sera prête à tous les risques pour libérer sa fille, à commencer par faire chanter le ministre israélien chargé de l'affaire, l'ancien négociateur d'Oslo, et ancien amant.

Distribution
Les otages :

 Andrea Berntzen : Pia Bakke, la fille d'Oslo
 Daniel Litman : Nadav
 Shira Yosef : Noa, sa petite sœur

Distribution principale :

 Anneke von der Lippe : Alex Bakke, ancienne négociatrice d'Oslo et mère de Pia
 Raida Adon : Layla, ancienne négociatrice d'Oslo pour la Palestine, mère de Jusuf
 Amos Tamam : Arik, ancien négociateur d'Oslo, ministre israélien

Distribution secondaire :

 Shadi Mar'i : Yusuf, fils de Layla
 Jamil Khoury : Bashir, Haut dirigeant de Gaza
 Abhin Galeya : Abu Salim, lieutenant de Daech en Norvège
 Anders T. Anderson : Karl Bakke, père de Pia et avocat
 Hisham Suliman (II) : chefs des ravisseurs de l'enlèvement
 Shaniaz Hama Ali : Selma, envoyés du Hamas en Norvège
 Vered Feldman : Anat, mère de Nadav et Noa
 Rotem Abuhab : Dana, femme d'Arik
 Boaz Komforty : Grant, militaire ami d'Arik
 Heli Amresh Sanka : Maski, femme chargée de la coordination des drones

Production

Épisodes
Les épisodes, sans titres, sont numérotés de un à dix.

Accueil critique

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée norvégienne des années 2020
Série télévisée israélienne des années 2020
Série télévisée de TV 2 (Norvège)
Série télévisée de Netflix

The Girl from Oslo


Pastörizasyon, gıda sanayide, besin maddelerini hastalık yapıcı mikroorganizmalardan arındırmak amacıyla uygulanan ısıtma yöntemi. İlk kez 1860'larda Fransız bilim insanı Louis Pasteur tarafından geliştirilen ve onun adıyla anılan bu yöntem, mikroorganizmaların ısı yardımıyla tahrip edilmesi esasına dayanır. İçinde enzim ve bakteri bulunan besleyici özelliği olan maddenin 60 °C'den 100 °C dereceye kadar ısıl işlemle öldürme veya etkisiz hale getirilme işlemidir.

Bakterilerin ölüm eğrisi canlının bulunduğu asitlik yüzdesi ve uygulanan sıcakla orantılıdır ve bazı sebzelerdeki enzimlerin parçalanma başlangıcı olan 60 °C'den 100 °C dereceye kadar ısı uygulanarak o besin maddesindeki bozulma enzimi parçalanana ve o besin maddesine özgü bakteri öldürme ya da etkisiz hâle getirilme derecesine kadar ısı uygulanır. Besinin merkezindeki sıcaklık esas alınır. Ürünler besi kuvvetine göre bir yıldan bir haftaya kadar dayanıklık kazanır. Pastörize gıdaların ev buzdolabı şartlarında (5-7 °C) saklanması ve satışa sunulması uygundur. Tazeden daha uzun süre tüketilecek gıdalar pastörize edilerek kullanma süresi uzatılır. Süt 63 °C, Turşular 82 °C, Domates suyu 94 °C dereceye kadar ısıtılarak bakterileri etkisiz hale getirilir. Pastörize etme süresinin yarı süresinde madde genellikle suyla soğutularak 40 °C dereceye getirilmelidir, yoksa renk, kalite kayıpları olur.

Et ve etsular pastörize edilemez, faydası çok kısa süreli olur. Bu yöntemin yaygın olarak uygulandığı gıdaların başında süt gelir. Ayrıca meyve suları, bira ve şarap gibi içeceklerle bazı katı yiyecekler için de bu yöntem kullanılır. Isıl işlemin 101 ve üstündeki derecelerinde basınç da uygulanması gerekir ve buna sterilizasyon denir. Yüksek proteinli olan et ve baklagilli sebzelerde ve un gibi karbonhidratlar ihtiva eden gıdalarda uygulanır. Hazır gıda olarak nitelendirilebilir.

Sütün içeriğindeki protein yapısına ne kadar ihtiyaç var ise sıcaklık o kadar düşük tutulur.
Örneğin;
Isıl işlem sonrası yapı oluşumu olması gereken kaşar peyniri 70 C de pastörize edilirken,
Günlük süt,Yoğurt, Ayran 93-95 C'de pastörize edilir.
UHT süt 135 C'de pastörize edilir.

Kaynakça

Yemek yapma yöntemleri
Fransız icatları

Pastörizasyon


Arbutoideae é uma subfamília de plantas com flor da família das Ericaceae, nativa principalmente de regiões com clima mediterrânico do hemisfério norte (América do Norte, Europa, África do Norte, Oriente Médio ), compreendendo na sua presente circunscrição taxonómica seis géneros.

Descrição
A análise filogenética apoiou todos os géneros da subfamília como monofiléticos, exceto Arbutus. Além disso, foi sugerido que a relação não-irmã entre as espécies do Mediterrâneo e da América do Norte pode ser explicada por uma distribuição que outrora se repartia por todo o hemisfério norte antes do Neógeno.

Os géneros Arbutus, Arctostaphylos e Comarostaphylis apresentam nas raízes um tipo particular de micorrizas resultante da simbiose com tipos específicos de fungos, designadas por micorrizas arbutoides, que se assemelha a ectomicorrizas.

Na sua presente circunscrição taxonómica, a subfamília Arbutoideae inclui os siguentes géneros:
 Arbutus -
 Arctostaphylos -
 Arctous
 Comarostaphylis -
 Ornithostaphylos -
 Xylococcus

Taxonomia
Géneros, subgéneros, secções e espécies

Referências

Ligações externas

 Arbutoideae in the Flora of North America

Asterídeas

Arbutoideae


An Eragrostis chalarothyrsos in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Eragrostis chalarothyrsos in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis chalarothyrsos


Sokol Grad, Sokol grad ili Sokol može biti:
Sokol grad (Konavle), tvrđava u Hrvatskoj
Sokol Grad (Gračanica), tvrđava u Usori, BiH
Sokol Grad (Pliva), srednjovjekovni utvrđeni grad u Donjim Krajima, na lijevoj obali Plive
Sokol Grad (Međurječje), srednjovjekovni utvrđeni grad u Međurječju, kod sutoka Tare i Plive u Drinu

Vidi
Soko grad

Sokol Grad


UCI Europe Tour 2018 er den 14. sæson af UCI Europe Tour.

Gennem sæsonen bliver der uddelt point til rytterne efter placering på etaperne, endagsløb og slutposition i løb. Antal point varierer efter rangering i de forskellige løb. Hvert løb har én kategori som afgør hvilke hold der kan deltage, point der uddeles, udover at det viser hvilken type løb der er tale om:

 Etapeløb: 2.HC, 2.1 og 2.2
 Endagsløb: 1.HC, 1.1 og 1.2

Løb

Januar

Februar

Marts

Referencer

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2018


Tro og politik er en dokumentarfilm instrueret af Kristian Paludan, Peter Flemington efter manuskript af Kristian Paludan, Peter Flemington.

Handling
I det fattige område Caxias lige uden for Rio de Janeiro i Brasilien arbejder kirkens folk for at forbedre befolkningens levevilkår. Kirken danner ramme om en bevidstgørelse, der kan bruges i kampen mod den sociale vold, som regering og myndighed udøver.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1984

Brasilien
Dokumentarfilm fra Danmark

Tro og politik


En skægøkse eller Skeggöx (fra norrønt Skegg, skæg og öx, økse) er en type økse hvis nederste del af bladet går ned i som et fipskæg, hvilket lagt givet den navnet.
Den skærende del af bladet går således længere ned en selve øksehovedet, hvilket øger den effektive æg men holder samtidig vægten nede. Typen kendes helt tilbage fra 500-tallet, men den associeres hyppigst med vikingetidens Skandinavien, hvor vikingerne brugte dem i kamp.

Skægøkser kan både anvendes som et værktøj til træarbejde, men den har også været anvendt som stridsøkse. "Skægget" har været anvendeligt til at gribe fat om en modstanders våben eller skjold.

Designet med "skægget" gør desuden typen anvendelig til finere træarbejde, hvor kun mindre spån skal høvles af, eller hvor træ på anden måde skal afrettes. Skægøkser bruges også i moderne tid af tømrere og visse skovarbejdere.

Se også
 Vikingetidens rustning og våben
 Daneøkse

Referencer

Eksterne henvisninger

Økser

Skægøkse


Penghu 1 este o fosilă a maxilarului (mandibula) ce a aparținut unei specii dispărute de om din genul Homo din Taiwan.

Fosila a fost recuperată cândva înainte de anul 2008 de către pescarii ce munceau în Canalul Penghu – între Insulele Penghu și Taiwan – și descrise în 2015 de o echipă internațională de japonezi, taiwanezi, și australieni. Penghu 1 este estimat a avea între 10.000 și 190.000 de ani.

Referințe

Specii timpurii de Homo

Homo tsaichangensis


Església Major est une station de la ligne 9 du métro de Barcelone.

Situation sur le réseau
La station se situe sous la rue Abbé Camil Rosell (), sur le territoire de la commune de Santa Coloma de Gramenet. Elle s'intercale entre les stations Fondo et Singuerlín de la ligne 9 du métro de Barcelone.

Histoire
La station ouvre au public le , à l'occasion de la mise en service d'un premier tronçon de la ligne 9.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station dispose de deux voies superposées, dotées chacune d'un quai latéral équipé de portes palières, un aménagement caractéristique de la L9.

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Barcelone
 Liste des stations du métro de Barcelone
 Ligne 9 du métro de Barcelone

Liens externes
 .

Station de la ligne 9 du métro de Barcelone
Station de métro mise en service en 2009

Església Major (métro de Barcelone)


Augustin Juretić (Jelenje, 1890. – Frieburg, Švicarska, 1954.), hrvatski katolički svećenik, novinar i političar.

Životopis
Rodio se u Jelenju. Studirao je filozofiju i teologiju (1909. – 1914.) u Senju, a potom u inozemstvu. Međuratni sudionik na brojnim područjima vjerskog i političkog života. Pisao za novine i časopise (Hrvatska prosvjeta i dr.) i bio urednik novina i časopisa. Poslije rata djelovao u inozemstvu, zbog čega za vrijeme komunizma nije se o Juretiću smjelo pisati. Iza Juretića ostao bogat arhiv. Umro je u Frieburgu u Švicarskoj. Dio Juretićeva arhiva čuva se u Hrvatskom zavodu sv. Jeronima u Rimu.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski novinari
Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Hrvatski političari

Augustin Juretić


Georg Christian Philipp Friedrich Seefried (* 31. Mai 1814 in Wüstenrot; †  3. Oktober 1881 in Göppingen) war ein deutscher Jurist und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Georg Seefried wurde als Sohn des Pfarrers Wilhelm Eberhard Ludwig Seefried und dessen Ehefrau Friederike Auguste, geborene Pfister, geboren und studierte nach dem Abitur in Stuttgart von 1832 bis 1835 Kameral- und Rechtswissenschaften an den Universitäten in Tübingen und Heidelberg. In Tübingen schloss er sich 1832 den Feuerreitern und der Burschenschaft Germania Tübingen an und wurde Mitglied eines burschenschaftlich-politischen Klubs, weswegen er zeitweise auf dem Hohenasperg inhaftiert wurde. Von 1835 bis 1837 war er Gerichtsreferendar in Ellwangen und Göppingen und von 1837 bis 1839 Gerichtsaktuar in Schwäbisch Hall und Welzheim. In Göppingen wurde er 1840 Stadtrat und war von 1840 bis 1881 als Rechtskonsulent tätig. Von 1858 bis 1881 war er Stadtschultheiß in Göppingen. 1843 war er im Vorstand des Göppinger Liederkranzes, von 1845 bis 1852 und von 1856 bis 1861 Mitglied der Württembergischen Kammer der Abgeordneten. Am 6. April 1847 ehelichte er in Göppingen Marie Dorothea Ernestine Glocker. 1848 war er Abgeordneter im Vorparlament und 1849 als Ersatzmann in der Frankfurter Nationalversammlung und des Stuttgarter Rumpfparlaments für den Wahlbezirk Württemberg 1 (Donaukreis, Göppingen). Er gehörte keiner Fraktion an. Von 1849 bis 1850 war er Mitglied der Ersten bis Dritten Verfassungsrevidierenden Landesversammlung des Königreichs Württemberg.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 5: R–S. Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1256-9, S. 401–402.

Einzelnachweise

Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Landtagsabgeordneter (Württemberg, Zweite Kammer)
Mitglied des Vorparlaments
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Bürgermeister (Göppingen)
Ehrenbürger im Landkreis Göppingen
Württemberger
Deutscher
Geboren 1814
Gestorben 1881
Mann


Božo Žepić (Živinice, 1938.) je hrvatski sociolog iz Bosne i Hercegovine. Akademik je HAZU BiH te profesor emeritus Sveučilišta u Mostaru.

Životopisi

U rodnim Živinicama završio je osnovnu i srednju školu. Na Fakultetu političkih znanosti u Sarajevu 1968. godine je diplomirao sociologiju. Po osnivanju mostarskog Sveučilišta 1978. izabran je u zvanje docenta na Pravnom fakultetu. Kao predavač radio je na više sveučilišta i fakulteta u zemlji i inozemstvu. Autor je više od 200 znanstvenih, stručnih i publicističkih radova iz različitih oblasti. Autor je i dvanaest knjiga. Kao kolumnist pisao je za zagrebački Večernji list, viteški Privrednik i portal Hrvatski medijski servis (hms.ba).

Potpredsjednik je Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti BiH.

Djela

(popis nepotpun)

 Osnove sociologije, 1999.
 Suvremeni politički sustav, 2000.
 Radno i socijalno pravo, 2001.
 Sociologija, 2007.
 Pravni i politički sustav Bosne i Hercegovine, 2013.
 Moj životni put, 2018.

Izvori

Bosanskohercegovački znanstvenici
Sociolozi

Božo Žepić