C++ පරිගණක ක්‍රමලේඛනයෙහිදී, විබෙදන්නන් යනු සම්මත එකතුවෙහි වැදගත් සංරචකයකි. සම්මත එකතුව විසින් කන්ටේනර ලෙසින් පොදුවේ හැඳින්වෙන වන, ලැයිස්තුව සහ කුලකය වැනි, බොහෝ දත්ත ව්‍යුහ සපයයි. මෙම කන්ටේනර තුල පවතින පොදු ගති ලක්ෂණයක් වන්නේ ක්‍රමලේඛයේ සම්පාදනය තුලදී ඒවායේ තරම වෙනස් කර ගැනීමට ඇති හැකියාවය. මෙය සාක්ෂාත් කරගැනුම සඳහා, සාමාන්‍යයෙන් යම් ආකාරයක ගතික මතක විබෙදුමක් අවශ්‍ය වෙයි. විබෙදන්නන් දෙන ලද කන්ටේනරයක් සඳහා වන මතකය විබෙදුම සහ නිදහස් කිරීම(allocation and deallocation) වෙනුවෙන් ලැබෙන ඉල්ලීම් සියල්ල හසුරුවයි. C++ සම්මත එකතුව සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා වන පොදු කාර්යය විබෙදන්නන් සපයන අතර ක්‍රමලේඛකයා(:en:programmer)ට තමන් නිර්මාණය කල විබෙදන්නන්ද සැපයිය හැක.

විබෙදන්නන් සම්මත අච්චු එකතුවේ(:en:Standard Template Library)(STL) කොටසක් ලෙස නිමවන ලද්දේ ඇලෙ‍ක්සැන්ඩර් ස්ටෙපනොෆ්(:en:Alexander Stepanov) විසිනි. ඒවා නිපදවීමේ අරමුණ වූයේ සම්මත එකතුව වඩාත් නම්‍යශීලී කිරීම සහ මතක ආකෘතියෙන් (memory model) නිදහස් කර ක්‍රමලේඛකයාට නිර්මාණය කරන ලද සූචක(pointer) සහ යොමු(reference) ආකාර සම්මත එකතුවත් සමඟ භාවිතා කිරීමට ඉඩ දීමටය. කෙසේ වෙතත් STL C++සම්මත(:en:C++ standard) යක් බවට පත්කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී, මතක ආකෘතිය සම්පූර්නයෙන්ම උපුටා ගැනීම(abstraction ) නිසා පිළිගත නොහැකි කාර්ය ඵල(performance) ප්‍රශ්න මතුවන බව C++ ප්‍රමිතිකරණ කමිටුවට අවබෝධ විය. මෙයට පිළියමක් ලෙස විබෙදන්නන්ගේ අවශ්‍යතාවය වඩාත් සීමා කරන ලදී. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස විබෙදන්නන් විසින් සපයන වෙනස්කම් කිරීමේ හැකියාව ස්ටෙපනොෆ්ගේ දැක්මෙහි වූවාට වඩා වැඩියෙන් සීමා වී තිබේ.

එහෙත්, වෙනස් කල විබෙදන්නන් අවශ්‍යය වන අවස්තා බොහෝ ඇත. වෙනස් කල හැකි විබෙදන්නන් අවශ්‍යය වීමට පොදු වූ හේතු කිහිපයක් නම් මතක සංසද(:en:memory pool) භාවිතා කර විබෙදුමේ කාර්ය ඵලය වර්ධනය කරගැනීම සහ පොදුවේ බෙදාගත් මතකය (:en:shared memory) හෝ එකතු කර ගත් අනවශ්‍යය(garbage-collected) මතකය වැනි විවිධ මතක ආකාර වලට ප්‍රවේශය සංක්‍ෂිප්තකරණයයි. සාමාන්‍යයෙන්, කුඩා ප්‍රමාණයේ මතකයන් බහුලව විබෙදන අවස්තාවලදී විශේෂ වූ විබෙදන්නෙක් සිටීම වාසිදායකය.

පසුබිම
ඇලෙ‍ක්සැන්ඩර් ස්ටෙපනොෆ්(:en:Alexander Stepanov) සහ මෙන්ග් ලී සම්මත අච්චු එකතුව(:en:Standard Template Library), C++(:en:C++) ප්‍රමිතිකරණ කමිටුවට 1994 වසරේ මාර්තු මාසයේදි ඉදිරිපත් කලේය.  සම්මත එකතුවට මූලික අනුමැතිය ලැබුනමුත් ගැටළු කිහිපයක් පැන නැගුනි. විශේෂයෙන් කන්ටේනර එකතුව මතක ආකෘතියෙන් (memory model) නිදහස් කර සාදන ලෙස ස්ටෙපනොෆ්ට උපදෙස් ලැබුනි.  මෙය විබෙදන්නන් නිර්මාණය කිරීමට හේතු විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සියලුම STL කන්ටේනර අතුරු මුහුනත් විබෙදන්නන් පිළිගන්නා අයුරින් නැවත ක්‍රමලේඛනය කරන්නට සිදු විය.

STL C++ සම්මත එකතුව(:en:C++ Standard Library)ට එකතු කරන්නට වෙහෙස වුන කාලයේදී ඇන්ඩෘ කෝනින්ග්(Andrew Koenig) සහ බියානෙ ස්ට්‍රවුස්ටෘප්(:en:Bjarne Stroustrup) සමඟ එක්ව වැඩ කරන්නට ස්ටෙපනොෆ්ට අවස්ථාව ලැබුනි.

කමිටුව මගින් ඒ දක්වා අනුමත නොවූ සමහර භාෂා ලක්ෂණ විබෙදන්නන් ගැනවූ මුල්ම යෝජනාව තුල අන්තර්ගත විය. මෙම ලක්ෂණ එවකට තිබූ කිසිඳු සම්පාදකය(:en:compiler)කින් සම්පාදනය කල නොහැකි වූ නිසා බියානෙ [ස්ට්‍රවුස්ටෘප්] සහ ඇන්ඩෘ [කෝනින්ග්] දෙදෙනාගේ කාලයෙන් වැඩි කොටසක් ගත වූයේ එම ලක්ෂණ නිවැරදිව භාවිතා කර ඇත්දැයි බැලීම සඳහායි.

මතක ආකෘතිය සම්පූර්නයෙන්ම සංක්‍ෂිප්තකරණය ස්ටෙපනොෆ්ගේ අදහස වුවත්, එමගින් කාර්යක්ෂමතාව අඩුවීමේ අවදානමක් පවතින බව ප්‍රමිතිකරන කමිටුවට අවබෝධ විය.  මෙය වැලක්වීම සඳහා අමතර කාර්යයන් කිහිපයක් කිරීමට සිදු විය. විශේෂයෙන්, කන්ටේනර ක්‍රමලේඛනයේදී විබෙදන්නාගේ සූචක සහ අදාළ නිඛිලමය ආකාර(integral types) සඳහා වන ආකාර අර්ථ දැක්වීම(type definitions) සාමාන්‍යය(default) විබෙදන්නා සපයන ඒවාට සමාන බව උපකල්පනය කරන අතර දෙන ලද විබෙදන්නන් ආකාරයක නිදර්ශනය(instances ) සෑමවිටම සමාන ලෙස සංසන්දනය කරයි. මෙමගින් පළමු සැලැස්මේ අඩංගු වූ දේ ඵලදායී ලෙස වෙනස් කරන ලදී. විබෙදන්නන් ඵලදායී ලෙස භාවිතා කිරීමට නම් යොමු(references) වලට අදාලව භාෂාවේ අභ්‍යන්තර වෙනසක් සිදු කල යුතු බව ස්ටෙපනොෆ් පැවසීය.

C++ සම්මතයෙහි 2011 සංශෝධනයට(2011 revision of the C++ Standard) අනුව දෙන ලද ආකාරයක විබෙදන්නන් සමාන ලෙස සංසන්දනය කරන සහ සාමාන්‍යය සූචක භාවිතා කිරීමට අවශ්‍යය මුගටි වචන (weasel words) ඉවත් කර ඇත. මෙමගින් විබෙදන්නන් වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් ලෙස භාවිතා කිරීමට අවස්ථාව ලැබී ඇත. සංශෝධිත සම්මතයන්ට අනුව විබෙදන්නන්ගේ C++ ආමන්ත්‍රණ ආකෘතීන්(C++ address model)වලට ව්‍යාප්තවීම පෙන්වීමේ හැකියාව ඉවත් කර ඇත.

අවශ්‍යතා
ඕනෑම විබෙදන්නෙකුට අවශ්‍ය දේවල් සහිත සරණිය(class)ක්, විබෙදන්නෙක් ලෙස භාවිත කල හැක. විශේෂයෙන්, T ආකාරයේ වස්තුවකට මතකය විබෙදා දීමේ හැකියාවකින් යුක්ත වීමට සරණියක් A වස්තූන් පොදුවේ ප්‍රකාශ කිරීමේදී සහ T ආකාරයේ වස්තූන් වෙත යොමු හෝ සූචක ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා A::pointer, A::const_pointer, A::reference, A::const_reference, සහ A::value_type ආකාර සැපයිය යුතුය. එමෙන්ම A::size_type ආකාරයේ, A ලෙස අර්ථ දක්වන ලද විබෙදන ආකෘතියක වස්තුවකට තිබිය හැකි විශලතම තරම නිරූපනය කල හැකි නිලකුණු ආකාරයක් සැපයිය යුතුය. තවද, විබෙදන ආකෘතියේ සූචක)(pointer)  2ක් අතර වෙනස නිරූපනය කල හැකි ලකුණක් සහිත නිඛිලමය(integral) A::difference_type ආකාරයක්ද සැපයිය යුතුය.

එහෙත් සම්මත එකතු ක්‍රමලේඛනයේදී විබෙදන්නන්ගේ A::pointer සහ A::const_pointer යනු T* සහ T const* හි ආකාර අර්ථ දැක්වීම(:en:typedef) ලෙස උපකල්පනය කරයි, පොදු විබෙදන්නන්ව අනුමත කිරීමට එකතු ක්‍රමලේඛකයන්ව දිරිමත් කර ඇත.

A විබෙදන්නෙකුට T ආකාරයේ වස්තු සඳහා A::pointer A::allocate(size_type n, A<void>::const_pointer hint = 0) මුද්‍රාව සහිතව සාමාජික ශ්‍රිතයක් පැවතිය යුතුය. මෙහි ඵලය විබෙදූ T ආකාරයේ වස්තු n ප්‍රමාණයක් සහිත අරාව(array)ක පළමු අංගයේ සූචකය ලැබේ; මතකය පමණක් විබෙදේ, වස්තූන් නොසෑදේ. තවද, යොමු ප්‍රදේශය(locality) වර්ධනය කිරීම සඳහා මතක විබෙදුම සිදුවිය යුතු ස්ථානය ගැන ඉඟියක් ලෙස අනවශ්‍ය සූචකයක්(A මගින් විබෙදූ වස්තුවක් දක්වන) භාවිතා කල හැක.

අනුරූප void A::deallocate(A::pointer p, A::size_type n) සාමාජික ශ්‍රිතය, A::allocate ශ්‍රිතයේ මුල් ආයාචනයේ(invocation) ඵලයක් වන ඕනෑම සූචකයක් සහ නිදහස් කිරීමට අවශ්‍යය අංග ගණන පිළිගනී. A::max_size() යන සාමාජික ශ්‍රිතයේ ඵලය වන්නේ A::allocate ශ්‍රිතයේ ආයාචනයෙන්(invocation) සාර්ථකව විබෙදෙන T ආකාරයේ උපරිම වස්තු සංඛ්‍යාවයි. සාමාන්‍යයෙන් ඵලය ලෙස ලැබෙන අගය A::size_type(-1) / sizeof(T) ආකාර වේ. තවද, A::address යන සාමාජික ශ්‍රිතයට A::reference දුන් විට ඵලය ලෙස වස්තුවකට ආමන්ත්‍රණයේ(address) සූචකය A::pointer ලැබේ.

වස්තු නිර්මාණය හා විනාශ කිරීම, විබෙදුම හා නිදහස් කිරීම යන ක්‍රියාවලදී වෙනමම සිදුවේ. විබෙදන්නා සතුව වස්තු නිර්මාණය හා විනාශ කිරීම උදෙසා සාමාජික ශ්‍රිතයන් 2ක් පැවතිය යුතුය. පිළිවෙලින් A::construct සහ A::destroy ශ්‍රිතයේ අර්ථ විචාරය පහත ආකාර විය යුතුය.
template <typename T>
void A::construct(A::pointer p, A::const_reference t) { new ((void*) p) T(t); }

template <typename T>
void A::destroy(A::pointer p){ ((T*)p)->~T(); }
ඉහත කේතය, placement new යන කාරක රීති භාවිතා කිරීම සහ destructor යන්න කෙලින්ම ආමන්ත්‍රණය කරයි.

නිර්මාණය කල විබෙදුම්
කාර්ය ඵලය වැඩිකර ගැනීම සහ මතකය භාවිතය දියුනු කර ගැනීම නිර්මාණය කල විබෙදුම් භාවිතා කිරීමේ අරමුණයි. සාමාන්‍යය විබෙදුම් මතකය විබෙදීමට operator new භාවිතා කරයි. සාමාන්‍යය විබෙදුම C heap allocation functions වටා සිහින් තීරයක් ලෙස ක්‍රමලේඛනගත කර ඇත, මෙය විශාල කොටස් ලෙස මතකය විබෙදන කන්ටේනර(vector සහ :en:deque ) වලට සාර්ථක වුවත්, කුඩා ප්‍රමාණයන්ගෙන් නිතර මතකය විබෙදන කන්ටේනර(map සහ list) වලට මෙමගින් මතකය විබෙදීම සාමාන්‍යයෙන් සෙමින් සිදුවේ.

කාර්ය ඵලය වැඩි කිරීමේ ප්‍රසිද්ධ ක්‍රමයක් නම් මතක සංසද(:en:memory pool) පදනම් කරගත් විබෙදන්නෙක් නිර්මාණය කිරීමයි. මෙහිදී එක්වරම මතකයෙන් විශාල ප්‍රමාණයේ කොටසක් වෙන්කෙරේ. නිර්මිත විබෙදන්නා සෑම විබෙදුමකදීම මතක සංසදයට සූචකයක් ඵලය ලෙස සපයයි. මතක සංසදය තුළ ආයුකාළය(lifetime) අවසන් වන විට මතකය නිදහස් වීම සිදු වේ. මතක සංසද පදනම් කරගත් විබෙදන්නෙක්ට උදාහරනයක් මෙහි ඇත.:en:Boost C++ Libraries

මතකය පාදක වූ වැරදි නිවැරදි කිරීම(:en:debugging) සඳහා යොදා ගැනීම නිර්මිත විබෙදන්නන්ගේ තවත් ප්‍රයෝජනයකි. වැරදි නිවැරදි කිරීමට අදාල තොරතුරු(debugging information) ගබඩා කරගැනීමට අමතර මතකයක් වෙන් කරන විබෙදන්නෙක් නිර්මාණය කර මෙය සිදු කල හැක.

භාවිත
සම්මත කන්ටේනරයක් භාවිතා කරන විට, සාමාන්‍යයෙන් std::allocator<T>: වන අච්චුව(template)ක් හරහ විබෙදන්නා හඳුන්වයි.
namespace std {
  template <class T, class Allocator = allocator<T> > class vector;
// ...
අනෙක් සියලුම සරණි අච්චු මෙන්ම සම්මත අච්චු එකතුවේ ඇති එකිනෙකට වෙනස් විබෙදුම් පරාමිතීන් සහිත කන්ටේනර වල අවස්ථා(instantiations)ද එකිනෙකට වෙනස් වේ. std::vector<int> පරමිතියක් අපේක්ෂාවෙන් සිටින ශ්‍රිතයක් vector ආකාරය පමණක් පිළිගනී.

:en:C++11 හි විබෙදන්නන්ට කල සංශෝධන
නවතම C++ සම්මත අනුව විශයපථ(scoped) විබෙදන්නන්ට ඉඩ ලබා දෙන ලෙස විබෙදුම් අතුරු මුහුණත වැඩි දියුනු කර ඇත. එම නිසා දාමයක්(nested) ලෙස මතකය විබෙදීමට අවශ්‍යය කන්ටේනර වලට ඔවුන්ගේ විබෙදන්නාගෙන්ම මතකය වෙන්කල හැක.

යොමුව

බාහිර සබැඳි
CodeGuru: Allocators (STL) .
An introductory article "C++ Standard Allocator, An Introduction and Implementation".
A custom allocator implementation based on malloc

C++ Standard Library
Generic programming
Articles with example C++ code

පවරන්නෝ (C++)


Angie Geschke (født 24. maj 1985 i Lübeck) er en tysk håndboldspiller, som spiller for VfL Oldenburg og Tysklands håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Tyskland
Håndboldspillere fra Vipers Kristiansand
Håndboldspillere fra Randers HK
Håndboldspillere fra VFL Oldenburg

Angie Geschke


The Computer Science Network (CSNET) was a computer network that began operation in 1981 in the United States. Its purpose was to extend networking benefits, for computer science departments at academic and research institutions that could not be directly connected to ARPANET, due to funding or authorization limitations. It played a significant role in spreading awareness of, and access to, national networking and was a major milestone on the path to development of the global Internet.  CSNET was funded by the  National Science Foundation for an initial three-year period from 1981 to 1984.

History

Lawrence Landweber at the University of Wisconsin–Madison prepared the original CSNET proposal, on behalf of a consortium of universities (Georgia Tech, University of Minnesota, University of New Mexico, University of Oklahoma, Purdue University, University of California, Berkeley, University of Utah, University of Virginia, University of Washington, University of Wisconsin, and Yale University). The US National Science Foundation (NSF) requested a review from David J. Farber at the University of Delaware. Farber assigned the task to his graduate student Dave Crocker who was already active in the development of electronic mail. The project was deemed interesting but in need of significant refinement. The proposal eventually gained the support of Vinton Cerf and DARPA. In 1980, the NSF awarded $5 million to launch the network. It was an unusually large project for the NSF at the time.
A stipulation for the award of the contract was that the network needed to become self-sufficient by 1986.

The first management team consisted of Landweber (University of Wisconsin), Farber (University of Delaware), Peter J. Denning (Purdue University), Anthony C. Hearn (RAND Corporation), and Bill Kern from the NSF.  Once CSNET was fully operational, the systems and ongoing network operations were transferred to a team led by Richard Edmiston at Bolt Beranek and Newman (BBN) of Cambridge, Massachusetts by 1984.

The Purdue team, consisting of Peter Denning, Douglas Comer, and Paul McNabb, was responsible for designing and building the kernel interfaces that would allow sites outside of the ARPANET infrastructure to connect via public X.25 networks, such as Telenet. The mechanism allowed systems with TCP/IP network stacks to use an X.25 network device, with IP datagrams being sent through dynamically allocated X.25 sessions. Purdue and other sites with ARPANET access would act as gateways into the ARPANET, allowing non-ARPANet sites to have email, telnet, ftp, and other forms of network access directly into the ARPANET.

By 1981, three sites were connected: University of Delaware, Princeton University, and Purdue University. By 1982, 24 sites were connected expanding to 84 sites by 1984, including one in Israel. Soon thereafter, connections were established to computer science departments in Australia, Canada, France, Germany, Korea, and Japan. CSNET eventually connected more than 180 institutions.

One of the earliest experiments in free software distribution on a network, netlib, was available on CSNET.

CSNET was a forerunner of the National Science Foundation Network (NSFNet) which eventually became a backbone of the Internet. CSNET operated autonomously until 1989, when it merged with Bitnet to form the Corporation for Research and Educational Networking (CREN). By 1991, the success of the NSFNET and NSF-sponsored regional networks had rendered the CSNET services redundant, and the CSNET network was shut down in October 1991.

Components
The CSNET project had three primary components: an email relaying service (Delaware and RAND), a name service (Wisconsin), and TCP/IP-over-X.25 tunnelling technology (Purdue). Initial access was with email relaying, through gateways at Delaware and RAND, over dial-up telephone or X.29/X.25 terminal emulation. Eventually  CSNET access added TCP/IP, including running over X.25.

The email relaying service was called Phonenet, after the telephone-specific channel of the MMDF software developed by Crocker. The CSNET name service allowed manual and automated email address lookup based on various user attributes, such as name, title, or institution. The X.25 tunneling allowed an institution to connect directly to the ARPANET via a commercial X.25 service (Telenet), by which the institution's TCP/IP traffic would be tunneled to a CSNET computer that acted as a relay between the ARPANET and the commercial X.25 networks. CSNET also developed dialup-on-demand (Dialup IP) software to automatically initiate or disconnect SLIP sessions as needed to remote locations. CSNET was developed on Digital Equipment Corporation (DEC) VAX-11 systems using BSD Unix, but it grew to support a variety of hardware and operating system platforms.

Recognition
At the July 2009 Internet Engineering Task Force meeting in Stockholm, Sweden, the Internet Society recognized the pioneering contribution of CSNET by honoring it with the Jonathan B. Postel Service Award. Crocker accepted the award on behalf of Landweber and the other principal investigators. A recording of the award presentation and acceptance is available.

References

External links
Living Internet: CSNet
Exploring the Internet: Round Three, Madison

See also
 National Science Foundation Network

Experimental computer networks
Wide area networks
History of the Internet
Academic computer network organizations
1981 in computing
1980s in computing
1991 in computing
Computer-related introductions in 1981
1981 establishments in the United States
1991 disestablishments in the United States

CSNET


Charles Bowman ist der Name folgender Personen:

* Charles Calvin Bowman (1852–1941), US-amerikanischer Politiker
Charles D. Bowman (* 1935), US-amerikanischer Kernphysiker
 Charles Lewis Bowman (1890–1971), US-amerikanischer Architekt

Charles Bowman


In geometry, an inscribed angle is the angle formed in the interior of a circle when two chords intersect on the circle. It can also be defined as the angle subtended at a point on the circle by two given points on the circle.

Equivalently, an inscribed angle is defined by two chords of the circle sharing an endpoint.

The inscribed angle theorem relates the measure of an inscribed angle to that of the central angle subtending the same arc.

The inscribed angle theorem appears as Proposition 20 on Book 3 of Euclid's Elements.

Theorem

Statement

The inscribed angle theorem states that an angle θ inscribed in a circle is half of the central angle 2θ that subtends the same arc on the circle.  Therefore, the angle does not change as its vertex is moved to different positions on the circle.

Proof

Inscribed angles where one chord is a diameter

Let O be the center of a circle, as in the diagram at right.  Choose two points on the circle, and call them V and A.  Draw line VO and extended past O so that it intersects the circle at point B which is diametrically opposite the point V. Draw an angle whose vertex is point V and whose sides pass through points A and B.

Draw line OA.  Angle BOA is a central angle; call it θ.  Lines OV and OA are both radii of the circle, so they have equal lengths.  Therefore, triangle VOA is isosceles, so angle BVA (the inscribed angle) and angle VAO are equal; let each of them be denoted as ψ.

Angles BOA and AOV add up to 180°, since line VB passing through O is a straight line.  Therefore, angle AOV measures 180° − θ.

It is known that the three angles of a triangle add up to 180°, and the three angles of triangle VOA are:

 180° − θ
 ψ
 ψ.

Therefore,

Subtract

from both sides,

where θ is the central angle subtending arc AB and ψ is the inscribed angle subtending arc AB.

Inscribed angles with the center of the circle in their interior

Given a circle whose center is point O, choose three points V, C, and D on the circle.  Draw lines VC and VD: angle DVC is an inscribed angle.  Now draw line VO and extend it past point O so that it intersects the circle at point E.  Angle DVC subtends arc DC on the circle.

Suppose this arc includes point E within it.  Point E is diametrically opposite to point V.  Angles DVE and EVC are also inscribed angles, but both of these angles have one side which passes through the center of the circle, therefore the theorem from the above Part 1 can be applied to them.

Therefore,

then let

so that

Draw lines OC and OD.  Angle DOC is a central angle, but so are angles DOE and EOC, and

Let

so that

From Part One we know that  and that .  Combining these results with equation (2) yields

therefore, by equation (1),

Inscribed angles with the center of the circle in their exterior

The previous case can be extended to cover the case where the measure of the inscribed angle is the difference between two inscribed angles as discussed in the first part of this proof.

Given a circle whose center is point O, choose three points V, C, and D on the circle.  Draw lines VC and VD: angle DVC is an inscribed angle.  Now draw line VO and extend it past point O so that it intersects the circle at point E.  Angle DVC subtends arc DC on the circle.

Suppose this arc does not include point E within it.  Point E is diametrically opposite to point V.  Angles EVD and EVC are also inscribed angles, but both of these angles have one side which passes through the center of the circle, therefore the theorem from the above Part 1 can be applied to them.

Therefore,
.
then let

so that

Draw lines OC and OD.  Angle DOC is a central angle, but so are angles EOD and EOC, and

Let

so that

From Part One we know that  and that .  Combining these results with equation (4) yields

therefore, by equation (3),

Corollary
By a similar argument, the angle between a chord and the tangent line at one of its intersection points equals half of the central angle subtended by the chord.  See also Tangent lines to circles.

Applications

The inscribed angle theorem is used in many proofs of elementary Euclidean geometry of the plane.  A special case of the theorem is Thales' theorem, which states that the angle subtended by a diameter is always 90°, i.e., a right angle.  As a consequence of the theorem, opposite angles of cyclic quadrilaterals sum to 180°; conversely, any quadrilateral for which this is true can be inscribed in a circle.  As another example, the inscribed angle theorem is the basis for several theorems related to the power of a point with respect to a circle. Further, it allows one to prove that when two chords intersect in a circle, the products of the lengths of their pieces are equal.

Inscribed angle theorems for ellipses, hyperbolas and parabolas
Inscribed angle theorems exist for  ellipses, hyperbolas and parabolas, too. The essential differences are the measurements of an angle. (An angle is considered a pair of intersecting lines.)
 Ellipse
 Hyperbola
 Parabola

References

External links

 Relationship Between Central Angle and Inscribed Angle
 Munching on Inscribed Angles at cut-the-knot
 Arc Central Angle With interactive animation
 Arc Peripheral (inscribed) Angle With interactive animation
 Arc Central Angle Theorem With interactive animation
 At bookofproofs.github.io

Euclidean plane geometry
Angle
Theorems about circles
Articles containing proofs

Inscribed angle


T36, T-36 ou T.36 peut faire référence à :

Domaine militaire
 T36, une version américaines du HK G36.

Médecine
 Intoxication par antibiotiques systémiques, d'après la classification internationale des maladies.

Sports
 , une classification en athlétisme handisport.

Transports
 FN T36 ou FN TB II, un trolleybus du constructeur belge FN Herstal ;
 T36, une station de métro d'Osaka au Japon ;
 , une locomotive à vapeur.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

Sigle de 3 caractères

T36


XY gonadal dysgenesis, also known as Swyer syndrome, is a type of hypogonadism in a person whose karyotype is 46,XY. Though they typically have normal female external genitalia, the person has functionless gonads, fibrous tissue termed "streak gonads", and if left untreated, will not experience puberty. The cause is a lack or inactivation of an SRY gene which is responsible for sexual differentiation. Pregnancy is often possible in Swyer syndrome with assisted reproductive technology, the phenotype is usually similar to Turner syndrome (45,X0) due to a lack of X inactivation. The typical medical treatment is hormone replacement therapy.
The syndrome was named after Gerald Swyer, an endocrinologist based in London.

Signs and symptoms
Humans with Swyer syndrome develop with external phenotypes typical of females and nonfunctional gonads instead of ovaries or testes. Individuals are most commonly diagnosed during puberty after menstruation fails to occur (primary amenorrhea).

The consequences of Swyer syndrome without treatment:
 the individual's gonads do not have two X chromosomes, so the breasts will not develop and the uterus will not grow and menstruate until estrogen is administered. This is often given transdermally.
 their gonads cannot make progesterone, so menstrual periods will not be predictable until progestin is administered, usually as a pill.
 their gonads cannot produce eggs, so conceiving children is not possible without embryo transfer. There has been a case of unassisted pregnancy in one woman with XY gonadal dysgenesis, who had a predominantly 46,XY karyotype – a 46,XY karyotype in peripheral lymphocytes, mosaicism in cultured skin fibroblasts (80% 46,XY and 20% 45,X), and a predominantly 46,XY karyotype in the ovary (93% 46,XY and 6% 45,X) –  who gave birth to a 46,XY female with complete gonadal dysgenesis.
 streak gonads with Y chromosome-containing cells have a high likelihood of developing cancer, especially gonadoblastoma. Streak gonads are usually removed within a year or so of diagnosis, since the cancer can begin during infancy.
 osteopenia is often present.

Genetics

Genetic associations of Swyer syndrome include:

Seven other genes have been identified with probable associations that are as-yet less clearly understood.

Pure gonadal dysgenesis
There are several forms of gonadal dysgenesis. The term "pure gonadal dysgenesis" (PGD) has been used to describe conditions with normal sets of sex chromosomes (e.g., 46,XX or 46,XY), as opposed to those whose gonadal dysgenesis results from missing all or part of the second sex chromosome. The latter group includes those with Turner syndrome (i.e., 45,X) and its variants, as well as those with mixed gonadal dysgenesis and a mixture of cell lines, some containing a Y chromosome (e.g., 46,XY/45,X).

Thus Swyer syndrome is referred to as PGD, 46,XY, and XX gonadal dysgenesis as PGD, 46,XX. People with PGD have a normal karyotype but may have defects of a specific gene on a chromosome.

Pathogenesis
The first known step of sexual differentiation of a normal XY fetus is the development of testes. The early stages of testicular formation in the second month of gestation requires the action of several genes, one of the earliest and most important of which is SRY: the sex-determining region of the Y chromosome.

When such a gene is defective, the indifferent gonads fail to differentiate into testes in an XY fetus. Without testes, no testosterone or antimüllerian hormone (AMH) is produced. Without testosterone, the wolffian ducts fail to develop, so no internal male organs are formed. Also, the lack of testosterone means that no dihydrotestosterone is formed and consequently the external genitalia fail to virilize, resulting in normal female genitalia.  Without AMH, the Müllerian ducts develop into normal internal female organs (uterus, fallopian tubes, cervix, vagina).

Diagnosis
Due to the inability of the streak gonads to produce sex hormones (both estrogens and androgens), most of the secondary sex characteristics do not develop. This is especially true of estrogenic changes such as breast development, widening of the pelvis and hips, and menstrual periods. As the adrenal glands can make limited amounts of androgens and are not affected by this syndrome, most of these persons will develop pubic hair, though it often remains sparse.

Evaluation of delayed puberty usually reveals elevation of gonadotropins, indicating that the pituitary is providing the signal for puberty but the gonads are failing to respond. The next steps of the evaluation usually include checking a karyotype and imaging of the pelvis. The karyotype reveals XY chromosomes and the imaging demonstrates the presence of a uterus but no ovaries (the streak gonads are not usually seen by most imaging). Although an XY karyotype can also indicate a person with complete androgen insensitivity syndrome, the absence of breasts, and the presence of a uterus and pubic hair exclude the possibility. At this point it is usually possible for a physician to make a diagnosis of Swyer syndrome.

Related conditions
Swyer syndrome represents one phenotypic result of a failure of the gonads to develop properly, and hence is part of a class of conditions termed gonadal dysgenesis. There are many forms of gonadal dysgenesis.

Swyer syndrome is an example of a condition in which an externally unambiguous female body carries dysgenetic, atypical, or abnormal gonads. Other examples include complete androgen insensitivity syndrome, partial X chromosome deletions, lipoid congenital adrenal hyperplasia, and Turner syndrome.

Treatment
Upon diagnosis, estrogen and progestogen therapy is typically commenced, promoting the development of female characteristics.

Hormone replacement therapy can also reduce the likelihood of osteoporosis.

Epidemiology
A 2017 study estimated that the incidence of Swyer syndrome is approximately 1 in 100,000 females. Fewer than 100 cases have been reported as of 2018. There are extremely rare instances of familial Swyer syndrome.

History
Swyer syndrome was first described by G. I. M. Swyer in 1955 in a report of two cases.

People with XY gonadal dysgenesis

 Arisleyda Dilone, director and actress
 Stanisława Walasiewicz (also known as Stella Walsh), Polish-American Olympic athlete whose genetic condition was confirmed after her death
 Sara Forsberg, a Finnish singer and actress.

See also

XX male syndrome

References

Further reading

External links

Syndromes
Gynaecologic disorders
Congenital disorders of genital organs
Intersex variations

XY gonadal dysgenesis


Die JVC Kenwood Corporation (jap. , Kabushiki-gaisha JVC Ken'uddo) ist ein japanischer Hersteller von Unterhaltungselektronik.

Die JVC Kenwood Corporation entstand am 1. Oktober 2008 aus der Fusion der Victor Company of Japan Limited, bekannt unter der Marke JVC, und der Kenwood Corporation.

JVC Kenwood tritt mit den Marken JVC und Kenwood in der Öffentlichkeit auf. Bis Anfang 2012 trat man in Japan ausschließlich unter der Marke Victor auf. Die Marke wurde danach zugunsten des Namens JVC aufgegeben.

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Japan)
Unterhaltungselektronik
Unternehmen (Yokohama)

JVC Kenwood


An Papilionanthe hookeriana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Papilionanthe hookeriana in nahilalakip ha genus nga Papilionanthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Papilionanthe

Papilionanthe hookeriana


Le Peabody Museum of Salem (1915-1992), anciennement Peabody Academy of Science (1865-1915), était un musée et une société antiquaire basée à Salem, dans le Massachusetts. L'académie avait été organisée en partie pour succéder à la  (fondée en 1799), qui était devenue moribonde mais détenait une grande collection d'artefacts maritimes au East India Marine Hall, construit en 1825 sur Essex Street. Le musée Peabody a fusionné avec l' pour former le Peabody Essex Museum en 1992.

Le East India Marine Hall, désormais intégré à la structure moderne de ce dernier, a été désigné National Historic Landmark en décembre 1965 en reconnaissance de ce patrimoine, qui représente la plus ancienne collection muséale en activité continue, puis classé au Registre national des lieux historiques en octobre 1966.

Historique
La Peabody Academy of Science (1868-1915), successeur de l'East India Marine Society, a été organisée en 1868 après avoir reçu des fonds de l'homme d'affaires George Peabody pour la promotion de la science et des connaissances utiles dans le comté d'Essex. L'académie a maintenu un musée qui présentait des animaux, des fossiles, des minéraux et des plantes, ainsi que des artefacts ethnologiques tels que des armes, des costumes, des outils, des statues et des instruments de musique. En 1915, l'Académie a changé son nom en Peabody Museum of Salem.

À partir de 1949, le musée a organisé ses collections en trois départements : ethnologie, histoire maritime et histoire naturelle. La division d'ethnologie du musée comprenait des spécimens d'Hawaï, du Japon, des Îles Marquises et de la Nouvelle-Zélande. Le musée a exposé ses collections dans le East India Marine Hall, agrandi en 1953 avec les Crowninshield Galleries. En 1984, le China Trade Museum de Milton, Massachusetts, a fusionné avec le Peabody Museum. En 1992, le Peabody Museum a fusionné avec l pour former le Peabody Essex Museum.

 East India Marine Hall
Le East India Marine Hall a été construit en 1824-25 pour que la East India Marine Society abrite sa collection. La conception du bâtiment a été récemment attribuée à . Il se trouve du côté sud de Essex Street et est maintenant intégré au corps du Peabody Essex Museum.

L'intérieur du bâtiment a été modifié à plusieurs reprises au fil des ans, perdant ainsi une quantité importante de détails d'origine. Le premier étage, qui était à l'origine occupé par des commerces de détail, a été adapté en espace muséal en 1867-69, à la suite de son acquisition par la Peabody Academy of Science. Dans le cadre de cette modification, les entrées de la façade principale ont été fermées et de nouvelles entrées ont été ajoutées à l'est et à l'ouest. Le premier étage a depuis été complètement intégré aux nouvelles installations construites par le Peabody Essex Museum'' dans les années 2000. Le niveau supérieur de la salle, conçu comme une salle de bal et un auditorium, a toujours été conservé comme une grande galerie ouverte, mais a perdu une quantité importante de tissu historique lors des modifications des années 1860.

 Galerie

 Voir aussi

 Notes et références Bibliographies''' :
Allen Kent; et al., eds. (1977). "Peabody Museum of Salem". Encyclopedia of Library and Information Science. 21. New York: Marcel Dekker. .
T.F. Hunt (1880), "Peabody Academy of Science", Visitor's Guide to Salem, Salem, Mass.: H.P. Ives, OCLC 10361879

Liens internes
 Liste de musées aux États-Unis
 Salem Maritime National Historic Site

Liens externes

Musée maritime au Massachusetts
Bâtiment dans le comté d'Essex (Massachusetts)
Fondation en 1868
Musée classé National Historic Landmark
National Historic Landmark au Massachusetts
National Historic Landmark en 1965
Registre national des lieux historiques en 1966
Salem (Massachusetts)

Peabody Museum of Salem


An Costularia leucocarpa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Heinrich Pfeiffer. An Costularia leucocarpa in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia leucocarpa


Le raïon de Podilsk (en ) est un raïon (district) dans l'oblast d'Odessa en Ukraine.

Patrimoine

Références

Podilsk

Raïon de Podilsk


قرية عمرة إحدى قرى محافظة السويداء، سوريا وتقع قرية عمرة إلى الشمال الشرقي من مدينة شهبا بحوالي 5ر5 كم وترتفع عن سطح البحر حوالي 1008 متر وتبلغ أبعاد البلدة القديمة (230X220) مترا تتواجد حول مساكنها بركتا مياه تقعان في الجهتين الغربية والشمالية الشرقية منها.

القرية قديما
من خلال التمعن في مخطط القرية القديم يُلاحظ وجود:
 ما لا يقل عن عشرة منازل قديمة فخمة ومهمة
 وجود معبد وثني مكرس للإلهة آثينا (اللات) قائمٌ في الجهة الجنوبية الشرقية من البلدة
 كنيسة واضحة المعالم عثر فيها على العديد من الكتابات اليونانية المسيحية العائدة إلى القرنين  و الميلاديين.

الاسم القديم
لم يعثر في المصادر القديمة على الاسم القديم لقرية عمرة.

رحالة زاروا القرية
زار قرية عمرة وفقا لبعض المصادر عدد من الرحالة والباحثين كان أهمهم:
 السويسري ج. ل. بركها ردت عام 1810 م
 اللورد و. ج. بانكس عامي 1816 م و1818 م الذي نسخ العديد من الكتابات اليونانية ورسم كروكي لواجهة الكنيسة الغربية وأخر لواجهات وباحة منزل كبير
 بعد منتصف القرن التاسع عشر بقليل زارها الباحث غليوم راي الذي وجدها مأهولة بالسكان كما ذكر وجود كتابات يونانية ومسيحية في مبنى أثرى كبير مربع الشكل يفترض أنه كنيسة وفيها أنقاض تعود لواجهة بناء تحمل زخارف غنية.

وخلال عامي 1863 م 1864 م قام الباحثان دوفوغييه والمهندس المعماري إدوارد دوتوا بتقديم وصف جميل لهندسة منازل هذه القرية منفذين مخططا ومقطعا للمنزل المذكور سابقا وشارك اللغوي و. هوانغتون بجزء من الحملة الأثرية فاستطاع نسخ حوالي عشر كتابات يونانية وكان و. ج. بانكس قد أشار إلى معظمها سابقا وفي الآونة الأخيرة تم العثور على ست من هذه الكتابات اثنتان منها تعودان على ما يبدو لقبور والأربع الأخر للعصر البيزنطي وفيها ذكر لشخصيات دينية ورعة قامت بتأسيس وتشييد مبان مسيحية مختلفة ضاع أثرها.

مكتشفات

رومانية
عثر في عمرة على إهداء منقوش باليونانية على محراب صغير مكون من ثلاثة أسطر إلى الإلهة آثينا (اللات) يعود تاريخه إلى عام 295 م كما لوحظ أن هناك شخصيات كانت تنتسب إلى تلك الإلهة كالاسم الذي عثر عليه ضمن كتابة في عمرة درسها اللغوي وادنغتون حيث ورد فيها اسم (أواب اللاتون).

وظهر ذلك في كتابات عدة من مواقع في الجبل حبران (وهب اللات أو عبد اللات) - القريا (أمة اللات) - كناكر (عيص اللات) - سيع (تعاج اللات)...الخ

وهذا يدل على أنه كان لهذه الآلهة معبد في عمرة عثر على بقايا له في الجهة الجنوبية الشرقية من البلدة ولكن تأسيس هذه القرية قد بدأ خلال العصرين النبطي والروماني كما كان لها بعض الشأن خلال العصر البيزنطي بدليل وجود أماكن العبادة المسيحية العديدة فيها.

بيزنطية
وتم العثور في قرية عمرة على:
 كتابة تذكر تدشين بناء كنيسة عام 473 م
 كتابة تذكر تشييد كنيسة عام 550 م
 كتابة حول الانتهاء من بناء كنيسة تقع شمال القرية ولا تزال بقايا واجهة الكنيسة موجودة والكتابة ممتدة بشكل كبير على طول ساكف (حنت) المدخل المزخرف وهناك صلبان منحوتة تزين الواجهة مع وجود أقواس وبرجان على جانبي البناء وفي الباحات المجاورة عدة مبان وساكف منقوش يحمل زخرفة لصليب
 كتابة تعود إلى عام 550 م وفيها ذكر اسم لكاهنين (إيليا وكايونوس)
 كتابة تعود إلى عام 555 م
 كتابة تذكر تأسيس مصلى تكريما للقديس الشهيد (سرجيوس/سركيس)
 كتابة تذكر تشييد معبد من قبل مسيحيين من عمرة عام 633 م  ثم أضيف إليه عام 667 م بعد الفتح العربي الإسلامي باحة مدخلية.
 كتابة تذكر بناء كنيسة للقديس جاورجيوس وفيها ذكر لكاهن وأرشمندريت يدعى (ثيودوروس) ورئيس الدير (أنتيباتورس)
 كتابة عثر عليها في دير أو مسكن للرهبان تذكر اسم رئيس الدير المذكور سابقا مؤرخة من عام 555 م.

كانت في هذه القرية كنيستان ومنازل سكنية مهمة حالتها المعمارية جيدة وقد قام بتشييدها أشخاص أغنياء منذ القرن الثالث الميلادي.

منازل أثرية
في القرية منزل كبير يتجه نحو الشرق وإلى يمين الباب الرئيسي الخارجي يرتفع برج مؤلف من ثلاثة طوابق يدخل المرء منه إلى صحن المنزل حيث تحتل القاعة الرئيسية الكبرى صدر المنزل مقابل البوابة وتحمل سقفها قنطرة واحدة فتحتها كبيرة وعلوها يساوى تقريبا ارتفاع طابقين ويحوى المنزل عدة شقق وكل شقة مؤلفة من غرفتين متجاورتين وهناك غرف مخصصة لإقامة ضيوف المنزل وفي الصحن درج حجري يؤدي إلى الطابق العلوي وخلف هذا المنزل هناك ممر طويل يفصله عن الملحقات، بابه يتجه نحو الجنوب وأمامه باحة صغيرة مكشوفة وخلفه عدد من المعالف والإسطبل الخاص بالخيول والذي كان له باب خاص في الجهة الشمالية وعلى جهة الشمال هناك درج خارجي يؤدي إلى مساكن خدم المنزل في الطابق العلوي.

وأهم المنازل الأثرية الأخرى في عمرة:
 منزل كبير يدعى بيت الملك في الجهة الغربية من القرية
 بيت التوت ويقع وسط البلدة القديمة من جهة الغرب
 بيت العواميد وهو مجاور للبيت السابق من الجهة الشمالية
وقد استخدمت تلك المنازل والمباني خلال العصر العربي الإسلامي والفترات اللاحقة للسكن ولأغراض مختلفة.

وصلات خارجية
 موقع قرية عمرة
 موقع السويداء

مراجع وهوامش

قرى محافظة السويداء

عمرة (السويداء)


Hickleton Hall est une demeure seigneuriale géorgienne classée Grade II à Hickleton (Yorkshire du Sud, Angleterre), à environ  à l'ouest de Doncaster. Pendant plus de 50 ans (jusqu'en 2012), c'est une maison Sue Ryder Care. Elle est convertie en appartements de luxe.

Le bâtiment est construit en 1745-1748 en pierre de taille calcaire avec des toits en ardoise graduée. Le bâtiment principal a une façade de sept baies avec des pavillons flanquants.

Histoire

Au , une maison appelée Hickleton Palace se dresse sur le site, construite pour le juge Francis Rodes. Le manoir actuel est construit en 1745-1748, juste au sud de la maison d'origine, conçue par l'architecte James Paine (architecte) pour Godfrey Wentworth de Woolley, près de Barnsley, qui achète le domaine vers 1730. Il fait agrandir la maison vers 1775 avec l'ajout de deux ailes basses de chaque côté et d'une aile pour les domestiques. Il est décédé en 1789 et le manoir passe à son petit-fils, Godfrey Wentworth Armytage, qui change son nom en Godfrey Wentworth Wentworth. Il est nommé haut shérif du Yorkshire pour 1796-1797. Lorsque son activité bancaire périclite, il est contraint de vendre la propriété .

Il est acheté en 1828 par Sir Francis Lindley Wood (2e baronnet) de Hemsworth et Garrowby et à sa mort en 1846, il passe à son fils Charles Wood,  baronnet (1800-1885). Charles Wood est député de Grimsby, Wareham, Halifax et Ripon. Il est chancelier de l'Échiquier de 1846 à 1852 et créé vicomte Halifax en 1866. Il est décédé en 1885 au manoir, qui passe à son fils Charles Lindley Wood (1839-1934), le  vicomte et à sa mort à son fils, Edward Wood,  vicomte d'Halifax, qui est vice-roi des Indes de 1926 à 1929, ministre des Affaires étrangères de 1938 à 1940 et créé comte d'Halifax en 1944 .

Pendant la Seconde Guerre mondiale, la maison est le quartier général du  Corps après l'évacuation de Dunkerque en mai 1940 .

La famille Halifax préfère son domaine de Garrowby à Hickleton et en 1947 vend le contenu de Hickleton Hall et loue les locaux en tant qu'école pour filles, l'école St Hilda's Church of England dirigée par des membres de l'Ordre du couvent du Saint-Paraclet. De 1961 à 2012, le manoir et le parc immédiat sont gérés par Sue Ryder Care. La maison est mise en vente en 2015 .

Références

Sources

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Yorkshire du Sud

Hickleton Hall


Paul Dierichs (* 14. September 1901 in Bochum; † 3. November 1996 in Kassel) war ein deutscher Zeitungsverleger und Kunstmäzen.

Leben und Wirken

Herkunft und Ausbildung
Dierichs war Sohn eines Verlegers und Druckereibesitzers in Bochum. Dem Wunsch seines Vaters folgend, studierte er zunächst Hüttenwesen an der Bergakademie Clausthal. Nach dessen Tod wechselte er zum Studium der Volkswirtschaftslehre nach München. In Clausthal war Dierichs Mitglied des Corps Montania, in München des Corps Suevo-Guestphalia.

Journalistische Laufbahn
Seine journalistische Laufbahn begann Dierichs in Brandenburg, Köthen und Ludwigshafen am Rhein. Nach der Promotion zum Dr. oec. publ. wurde er 1929 Verleger des im eigenen Verlag Laupenmühlen & Dierichs in Bochum erscheinenden Bochumer Anzeigers, den er nach dem Zweiten Weltkrieg in die Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ) einbrachte. Die Beteiligung an der WAZ verkaufte er in den 1960er Jahren, um in Kassel Druckerei und Verlag der heutigen Zeitung Hessische/Niedersächsische Allgemeine zu übernehmen.

Besonders angelegen war Dierichs die Förderung von Wissenschaft und Kunst. So gehörte er zu den Unterstützern der 1970 gegründeten Gesamthochschule Kassel. 1976 gründete er die Paul-Dierichs-Stiftung. Die Sammlungen der Stadt Bochum, die Antikensammlung der Ruhr-Universität Bochum sowie die Staatlichen Museen Kassel unterstützte er beim Ankauf von antiken und modernen Kunstwerken.

Privates
Dierichs starb am 3. November 1996 in Kassel und liegt auf dem Friedhof Mulang begraben.

Werke
 Der Zeitungsmarkt in Deutschland unter besonderer Berücksichtigung der Verhältnisse in Westfalen und am Niederrhein. Dissertation, München 1928.

Literatur
 Peter Gercke: Funde aus der Antike. Sammlung Paul Dierichs, Kassel. Kassel 1981.

Weblinks
 Archivportal der Kösener und Weinheimer Corps

Unternehmer (Bochum)
Unternehmer (Hessen)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Verleger (20. Jahrhundert)
Mäzen
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1996
Mann
Verlag Dierichs

Paul Dierichs


Anuşe Ansari (, d. 12 Eylül 1966), İran kökenli Amerikalı iş insanı. Uzaya giden dördüncü turist. İlk uzay blogcusu, ilk kadın uzay turisti, ilk Müslüman kadın astronot. 10.000.000$'lık Ansari X Ödülü isim sponsoru ve X-Prize vakfı mütevelli heyeti üyelerinden biri.

Ansari'yi taşıyan Rus Soyuz uzay aracı 18 Eylül 2006'da Kazakistan'dan fırlatıldı. Ansari bu gezi için 4 yıl beklemek zorunda kalmış ve 6 ay boyunca yoğun eğitime tabii tutulmuştu. Uzay aracında bir Amerikalı astronot ve bir Rus Kozmonot bulunuyordu. Amerika'da kitle iletişim sektöründeki yatırımlarıyla zengin olan Ansari, 26 Eylül 2006 günü dünyaya döndü.

Dış bağlantılar
 Anuşe Ansari (Farsça)

Kaynakça

1966 doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
İranlı mühendisler
İran asıllı Amerikalılar
Ansari X Ödülü
Yaşayan insanlar

Anuşe Ansari


Ippolito Antonio Vincenti Mareri (Rieti, 20 de janeiro de 1738 - Paris, 21 de março de 1811) foi um cardeal do século XVIII e XIX

Nascimento
Nasceu em Rieti em  20 de janeiro de 1738. O mais novo dos cinco filhos de Cinzio Francesco Vincenti Gentili Mareri, conde de Ascrea, Bulgaretto e Mirandella, e gonfaloneiro de Rieti em 1747, e Caterina Razza di Sermoneta. Os outros irmãos eram Lavinia, Filippa Margareta (uma freira), Cecilia, Alessandro ( gonfaloneiro de Rieti em 1780) e Maria (falecida na infância). Ele foi batizado naquele mesmo dia. Por parte de pai tinha um tio-avô, Giuseppe, e um tio, Adriano, que eram padres. Seu primeiro nome também está listado apenas como Ippolito; e sobrenome apenas como Mareri; apenas como Vincenti; e como Vicentino.

Educação
Aos nove ou dez anos, entrou no Seminário diocesano de Rieti, onde estudou gramática, retórica e humanidades; quando tinha quase dezessete anos, foi enviado a Roma para continuar sua formação sacerdotal; em novembro de 1754, iniciou seus estudos na Universidade La Sapienza , em Roma; estudou instituições canônicas com o professor Dario Guicciardi e instituições civis com o professor Michelangelo Petrocchi; obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 27 de abril de 1764; durante sua estada em Roma, residiu no Dominante .

Início da vida
Depois de terminar os estudos, voltou para Rieti e no verão daquele ano concluiu as negociações para o casamento de sua irmã Lavinia e do barão Bernardino Gagliarid de Aquila. Entrou no estado eclesiástico tornando-se um clerico Reatino . Nomeado auditor da nunciatura na Espanha em 11 de abril de 1764; tomou posse no mês de agosto seguinte; durante o seu mandato, teve de lidar com a supressão da Companhia de Jesus ordenada pelo rei D. Carlos III em 1767; ocupou o cargo até o final de 1775. Referendário do Tribunal da Assinatura da Justiça e da Graça. Protonotário onorário apostólico . Prelado doméstico de Sua Santidade. Relator da SC da Sagrada Consulta, abril de 1776; como tal, assumiu provisoriamente o governo de Roma na ausência do titular, monsenhor Ferdinando Spinelli, entre setembro de 1783 e fevereiro de 1784. Nomeado preceptor geral do Arquihospital do Espírito Santo em Sassia em 16 de janeiro de 1784, após a morte de monsenhor Domenico Sampieri; no dia 29 de janeiro seguinte, recebeu do Papa Pio VI as insígnias de seu ofício e prestou juramento; em 14 de fevereiro de 1785, recebeu a notícia de sua iminente nomeação como núncio na Espanha e renunciou ao cargo três dias depois.

Sacerdócio
Ordenado em 19 de março de 1785.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Corinto, em 11 de abril de 1785. Consagrada, em 8 de maio de 1785, catedral de Frascati, pelo cardeal Henry Benedict Mary Stuart, duque de York, auxiliado por Girolamo Volpi, arcebispo titular de Neocesarea em Ponto, e por Pier Luigi Galletti , OSB, bispo titular de Cirene. Nomeado núncio na Espanha em 24 de maio de 1785.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 21 de fevereiro de 1794; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com Monsenhor Francesco Carafa d'Andria, camareiro particular de Sua Santidade, com um breve apostólico datado de 25 de fevereiro de 1794; O rei Carlos IV de Espanha impôs-lhe o barrete em Madrid na presença de toda a corte; chegou a Roma da Espanha em 5 de abril de 1795; recebeu o chapéu vermelho em 28 de maio de 1795; e o título de Ss. Nereo ed Achilleo, 1º de junho de 1795. Atribuído à SS. CC. dos Bispos e Regulares, Propaganda Fide, Conselho Tridentino, Index, Paludi Pontine , Chiane, e China. Legado em Bolonha, 1º de junho de 1795 até a ocupação francesa em junho de 1796; ele foi para Rieti em 1797; de lá, ele foi feito prisioneiro para Roma em março de 1798 e estava prestes a renunciar ao cardinalato, mas acabou sendo libertado após pagar um resgate e voltou para Rieti em maio daquele ano. Ele permaneceu em Rieti até a convocação do conclave. Participou do conclave de 1799-1800 , celebrado em Veneza, que elegeu o Papa Pio VII. Prefeito da Economia do Collegio Romano, dezembro de 1801. Optou pela ordem dos bispos e pela sede suburbicária de Sabina, em 3 de agosto de 1807. Pró-camerlengo da Santa Igreja Romana, temporariamente, na ausência do cardeal Giuseppe Maria Doria Pamphili, em 26 de março de 1808. Forçado a ir para Paris, ele deixou Roma em 2 de janeiro de 1810 e chegou a Fontainebleau no dia 29 do mesmo mês. Não se sabe ao certo se ele assistiu ou não ao casamento do imperador Napoleão I Bonaparte e Maria-Louise da Áustria, celebrado em Paris em 2 de abril de 1810.

Morte
Morreu em Paris em 21 de março de 1811, assistido por seu humilde anfitrião e por seu fiel camareiro, Michele Torraca. Exposto na igreja de Saint-Thomas d'Aquino, Paris, sua paróquia, onde teve lugar o funeral; e sepultado na Abóbada III, no primeiro vão (a partir da porta) do lado esquerdo, na igreja de Sainte-Geneviève, atual Panteão, Paris (2) . Em 1861, o arcebispo de Paris, cardeal François-Nicholas-Madeleine Morlot, avisou Giacinto, sobrinho-neto do cardeal Vincenti-Mareri, que a igreja onde repousavam os restos mortais não era mais destinada ao culto católico; e Giacinto decidiu transferir os restos mortais para casa. O caixão foi exumado e transferido de trem para Marselha; depois, num barco a vapor da Messaggerie Imperiale, levado para Civitavecchia em 4 de setembro e depositado na igreja paroquial; na noite de 22 de outubro, os restos mortais chegaram a Rieti em um carro funerário de uma funerária romana e depositados na catedral; e após um funeral solene, foram sepultados no túmulo da família na capela de S. Catalina, junto ao túmulo do seu irmão, Alessandro (3) .

Cardeais nomeados pelo papa Pio VI

Ippolito Antonio Vincenti Mareri


DISA eller disa har flere betydninger:
 DISA - fra Dansk Industri Syndikat A/S
 Disa elektronik - Teglværksgade 27.
 Disa (motorcykel) - produceret i Hareskovby, Danmark i 1950'erne af Jørgen Skafte Rasmussen.
 Disa-serien; litteratur - se Marianne Gade.
 Disa (fornavn) navnedag: 3. februar (:sv:Disa)
 Disa (gudinde) (:sv:Disa)
 1319 Disa - småplanet.
 Disa (planteslægt) - under orkidéer; eksempler: Disa graminifolia og Disa uniflora.
 HMS Disa - flere svenske flådefartøjer (:sv:HMS Disa)
 Disa Records - del af Universal Music Group.
 Defense Information Systems Agency - myndighed under det amerikanske Forsvarsdepartement.

Se også
 DISAMATIC

DISA (flertydig)


Barringerov krater meteoritski je udarni krater. Nalazi oko 69 km istočno od Flagstaffa u blizini Winslowa u Arizoni. Nosi ime po Danielu Barringeru koji je bio koji je spoznao da je krater nastao od udara meteorita.

Krater nije zaštićen kao nacionalni spomenik, jer zemljište nije u vlasništvu države. Zemljište se nalazi u privatnom vlasništvu Barringerove obitelji. Dobio je status Nacionalne prirodne znamenitosti u studenom 1967.

Barringerov krater se nalazi na nadmorskoj visini od oko 1.740 m. Promjer iznosi oko 1.200 m a dubok je oko 170 m. Okružen je prstenom, koji se diže 45 m iznad okolne ravnice. Sredina kratera je ispunjena s 210-240 m prašine i krhotina. Jedna od zanimljivosti kratera je kvadratni oblik, za koji se smatra da je izazvan već postojećim pukotinama na tlu na mjestu udara.

Nastanak
Udar meteorita se dogodio prije otprilike 50.000 godina. Meteorit imao je promjer od 45 metara i težinu od 300.000 tona. Sastojao se uglavnom od željeza. Udario je brzinom od oko 15-30 km/s. Eksplozija je bila tri puta jača od eksplozije u Tunguski 1908.

U radijusu od četiri kilometra sav život je izginuo.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica, engl.
 službena stranica, engl

Arizona
Udarni krateri na Zemlji
Geološke depresije u Sjevernoj Americi

Barringerov krater


The Young Thugs er en kortfilm instrueret af Muhamed Vejzovic efter manuskript af Muhamed Vejzovic.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

The Young Thugs


Narcisse Quellien (* 27. Juni 1848 in La Roche-Derrien; † 16. März 1902 in Paris) war ein französischer Journalist und Dichter.

Leben
Narcisse Quellien war ein Sohn von Guillaume Quellien und dessen Frau Françoise Jaffrezou. Er besuchte zunächst das "Petit Seminar" in Tréguir und zog dann nach Paris.
Quellin publizierte viele Dichtungen in bretonischer und französischer Sprache, darunter Annaïk (1880), L'Argot des nomades en basse Bretagne (1886) und Contes et Nouvelles du pays de Tréguier et Breizh (1898).

Nachdem er gegen zehn Uhr morgens am 16. März 1902 von Agamemnon Schliemann auf dem boulevard du Port-Royal auf der Höhe der rue Bertholet überfahren worden war, wurde er bewusstlos ins Hospital Cochin eingeliefert, wo er 20 Minuten später starb. Er hinterließ seine Frau und zwei Söhne. Quellien, der in der rue d'Assas 118 gewohnt hatte, wurde zunächst provisorisch in Paris bestattet, später aber in seinen Heimatort umgebettet. Auf der Place du Pouliet in La Roche-Derrien steht eine Stele mit einem Bildnismedaillon Quelliens, die von Paul Le Goff und Yves Hernot geschaffen wurde. Das Denkmal aus dem Jahr 1912, das zunächst auf dem Friedhof stand, trägt mehrere Inschriften: Auf dem Medaillon ist zu lesen: NARCISSE QUELLIEN / 1848 / 1902. Die Vorderseite der Stele trägt die Inschrift: HON INE GWENN VEL ER MINN / PELECH'H A GOUSKO HE C'HNIK / ME CAREE WAR CALON MAMMIC / N. QUELLIEN. Links ist sie mit P. Le Goff signiert.

Einzelnachweise

Autor
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Französisch)
Franzose
Geboren 1848
Gestorben 1902
Mann

Narcisse Quellien


السين المثلثة التحتية  حرف من الحروف الإضافية في الأبجدية العربية. يضاف هذا الحرف إلى الأبجدية العربية لترجمة بعض الأحرف الأجنبية ترجمة صوتية. كان الحرف مستخدمًا في  القديمة، وعند تتر بولندا المسلمين مقابل cz (و أو ) في بعض المصاحف.

الكتابة

الحرف بلغات البرمجة

انظر أيضًا
 الخط العربي في يونيكود

مراجع

حروف عربية مشتقة

ڛ


من أجل مزيد من الدقة، انظر إلى قائمة المواضيع المنسوبة إلى ليونهارد أويلر#أعداد أويلر.

أعداد أويلر في نظرية الأعداد، هي متتالية حسابية  من الأعداد الصحيحة، معرفة بمتسلسلة تايلور التالية:

حيث  هي دالة جيب التمام الزائدية.

أمثلة
أعداد أويلر ذات  فردية كلها تساوي الصفر. تلك الأعداد التي لها أدلة زوجية لها إشارات متناوبة. بعض القيم هي:

{|
|E0 ||=||align=right| 1
|-
|E2 ||=||align=right| −1
|-
|E4 ||=||align=right| 5
|-
|E6 ||=||align=right| −61
|-
|E8 ||=||align=right|
|-
|E10 ||=||align=right|
|-
|E12 ||=||align=right|
|-
|E14 ||=||align=right|
|-
|E16 ||=||align=right|
|-
|E18 ||=||align=right|
|}

انظر أيضا
 عدد بيرنولي
 عدد بيل
 عدد جينوتشي
 تبديل متناوب

مراجع

سلاسل عددية
ليونهارت أويلر

أعداد أويلر


An Tillandsia denudata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Éduard-François André. An Tillandsia denudata in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. d. denudata
 T. d. vivipara

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia denudata


Spurzheim ist der Familienname folgender Personen:

 Carl Spurzheim (1810–1872), Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
 Johann Spurzheim (1776–1832), deutscher Arzt und Phrenologe

Spurzheim


Dănilă Gabor (n. 1885, Voila, comitatul Făgăraș, Austro-Ungaria – d. 1 iulie 1923, Voila, județul Făgăraș, România). A fost inginer la Ministerul Lucrărilor Publice, Serviciul de Poduri și șosele Directoratul Cluj și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Note

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Bibliografie
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1885
Decese în 1945
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Dănilă Gabor


Suat Taşer (d. 1919, İstanbul - ö. 17 Kasım 1982, İstanbul), Türk tiyatro oyuncusu, şair ve çevirmen.

1919 yılında İstanbul'da doğdu. Ankara Devlet Konservatuvarı tiyatro bölümünden mezun oldu. Ankara Devlet Tiyatrosu'nda oyunculuk, Ankara Radyosu'nda spikerlik yaptı. Ege Üniversitesi tiyatro bölümünde ders verdi. İzmir Devlet Tiyatrosu'nun müdürlüğünü de yaptı.

İlk şiiri 1938'de Servet-i Fünûn dergisinde yayınlandı. Adımlar, Ataç, Dost, Kaynak, Pınar, Yeditepe, Yürüyüş, Varlık ve Yeryüzü dergilerinde de şiirleri yayınlandı.

Yeryüzü dergisinde yayınlanan bir şiiri nedeniyle Türk Ceza Kanunu'nun 142. Madde'sine aykırı davranmaktan hakkında dava açıldı ve dava sonunda beraat etti. 1940 Kuşağı'nın toplumcu şairleri arasında yer aldı. 17 Kasım 1982'de öldü. İzmir'deki Karşıyaka Açıkhava Tiyatrosu'na adı verilmiştir.

Yapıtları
 Üç Duvarlı Bir Dünya
 Hürriyet
 Merhaba
 Aşk ve Barış
 Deli Dumrul
 Bir (1942)
 1943 ([943, Fethi Giray'la birlikte)
 Hürriyet (1945, Ömer Faruk Toprak'la birlikte]
 Merhaba (1952)
 Haraç Mezat (1954)
 İkinci Kurtuluş (1960)
 Hayret Bey'in Serüveni (1968)
 Evrende Ellerimiz (1968)
 Sahneye Koyma Sanatı (çeviri) Bilgi Yayınevi, 1967, Ankara

1919 doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
20. yüzyıl Türk şairleri
Türk çevirmenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
1982 yılında ölenler
Suat_Taşer
İstanbul'da ölenler
İzmir Devlet Tiyatrosu müdürleri
Türkçeye çeviri yapanlar
İstanbul doğumlu çevirmenler

Suat Taşer


Veronika Fischer (* 28. Juli 1964 in Straelen; † 6. Mai 2012 in Mayen) war eine deutsche Politikerin (CDU) und von 2008 bis zu ihrem Tod Oberbürgermeisterin der Stadt Mayen.

Leben

Fischer erwarb 1984 ihr Abitur und studierte Jura in Gießen und Bonn. Von November 1993 bis April 1994 arbeitete sie als Rechtsanwältin in einer Lüneburger Anwaltskanzlei. Danach war sie von 1994 bis 1997 in der Kreisverwaltung von Ahrweiler als Abteilungsleiterin für Soziales und Vorsitzende des Kreisrechtsausschusses tätig, ab 1. März 1997 war sie Leitende Staatliche Beamtin und Dezernentin für Jugend und Soziales, nachdem ihr Vorgänger Alexander Saftig zum Bürgermeister der Verbandsgemeinde Mayen-Land ernannt worden war, und ab Juni 1999 als Dezernentin auch für den Bereich Gesundheit zuständig. Am 1. März 2001 wurde sie hauptamtliche Bürgermeisterin für Soziales in Mayen. Bei der Oberbürgermeisterwahl 2008 löste sie Günther Laux (SPD) ab.

Fischer war verheiratet und hatte zwei Kinder. Sie lebte zuletzt allein, von ihrer Familie getrennt. Am Abend des 6. Mai 2012 wurde sie, nach einer regionalen Suchaktion, tot in ihrer Wohnung aufgefunden. Nach Polizeiangaben beging sie Suizid. Sie wurde am 15. Mai 2012 in ihrem Heimatort Straelen beigesetzt.

Weblinks

Einzelnachweise

Bürgermeister (Mayen)
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1964
Gestorben 2012
Frau

Veronika Fischer (Politikerin)


Židovi su nekadašnja etnička i vjerska skupina koja je djelovala u Bihaću, u Bosni i Hercegovini. Sjedište Židovske općine se nalazilo u Bihaću.

Povijest

Židovi su se doseljavali u Bihać iz Sarajeva, Travnika i Banjaluke pred kraj osmanske vladavine u Bosni i Hercegovine. Nisu dolazili u skupno, nego pojedinačno. Vremenom broj je rastao, ali nikada nije prelazio 165 osoba, koliko ih je bilo do 1910. godine. U Bihaću je 1910. godine živjelo 128 Sefarda i 37 Aškenaza. Iste godine u cijelom Bihaćkom okrugu živjelo je 206 Sefarda i 69 Aškenaza. Aškenazi su bili u Bihaću u manjini i, bez obzira na sve otpore i netrpeljivosti u odnosima između Sefarda i Aškenaza, domaćih i stranih Židova, prisutne u većim gradovima Bosne i Hercegovine, toga u Bihaću nije bilo i oni su se mirno uključili u rad Sefardske židovske općine, koja je osnovana između 1903. i 1904. godine. Sastajanja i službe su se odvijale u kućnom ambijentu. Godine 1906. na inicijativu rabina Avrama Atijasa započeta je izgradnja sinagoge, koja je bila iste godine osvećena. Predvorje i krov sinagoge držali su četiri grčka stuba. Sinagoga je bila namjenski pravljena, bila je funkcionalna, akustična i s mnogo svjetla.

Židovi Bihaća bili su mali trgovci, voćari, ali uglavnom zanatlije: obućari, limari, instalateri, opančari, sajdžije, brijači, kožari, tapetari, geometri, liječnici, sudije, učiteljice, veterinari i knjigovođe. Osim nekoliko državnih osnovnih škola, jednog klostera, koji su pohađala ženska djeca, postojala je još i Trgovačka škola. Iz Trgovačke škole regrutirale su se prve knjigovođe i mali činovnici. Godine 1912. se ukida Trgovačka škola i osniva osmogodišnja klasična gimnazija. Skoro nije bilo ni jedne židovske obitelji čija 2—3 člana nisu prošla kroz gimnaziju. Djeca koja nisu mogla završiti gimnaziju izučavala su zanate.

U predvečerje Drugog svjetskog rata u Bihaću je živjelo 168 Židova. Živjeli su u svim dijelovima grada, izmiješani s ostalim stanovništvom. Prve njemačke postrojbe došle su u Bihać 13. travnja, a talijanske 17. travnja 1941. godine. Vlast su držale ustaše. U židovske radnje su postavljeni povjerenici. Vlasnici radnji su postavljeni kao besplatna radna snaga. Svi Židovi koji su bili u državnoj službi otpušteni su bez prava na mirovinu. Židovi su se morali registrovati i nositi žutu traku.

Ubrzo su uhićeni, a zatim poubijani, komunisti, među njima i Salamon (Braco) Kaveson i David Atijas. Ugledni Židovi su uhićeni kao taoci. Određena je kontribucija, da Židovi skupe i predaju ustašama 25 kg zlata i 100 kg srebra. Svi su donosili što su imali, ali je sve bilo malo, pa je pokupljeno iz sinagoge što je tamo bilo od srebra: svijećnjaci, nakit za tore i zastori. Sve je to prenijeto ustaškom logorniku.

Dan nakon napada Njemačke na Sovjetski Savez Sovjetski Savez, 23. lipnja 1941. godine, održano je u Županiji veliko savjetovanje i donesena odluka o uništenju Srba i Židova Bihaća. Dana 24. lipnja 1941. godine ustaše su u rane jutarnje sate pokupile sve Židove i Srbe, prebrojavale ih i strpale u 24 kamiona, koje im je stavila na raspolaganje talijanska komanda. Vozači su bili Talijani i odvukli su ih u Kulen Vakuf.

Iz Kulen-Vakufa Židovi su prebačeni u Bosanski Petrovac, a odatle u Prijedor. Kotarski predsjednik iz Bihaća dao je Židovima dozvolu da mogu ići gdje god žele, samo ne u Bihać. Oni su se razišli po raznim mjestima. Većina je ostala u Prijedoru. Nakon prvog oslobođenja Prijedora u svibnju 1942. godine mladi su stupili u narodnooslobodilački borbu i otišli na Kozaru i Grmeč. Oni Židovi koji su ostali u Prijedoru zajedno su sa Židovima Prijedora, nakon povlačenja partizana, odvedeni u logor i pobijeni. Židovi koji su otišli u Cazin odmah su pokupljeni i odvedeni natrag u Bihać. Svi su poubijani u selu Žegar pokraj Bihaća. Ustaše su porušile Bihaćku sinagogu.

Od ukupno 168 Židova iz Bihaća rat je preživjelo 25. osoba. Danas u Bihaću nema više nijednoga Židova.

Bihaćki rabini
Prvi rabin u Bihaću je bio Davičo Perera, koji se malo zadržao u Bihaću. Njega je naslijedio Benjamin Alhalel, treći i posljednji rabin je bio Avram Juda Atijas. Došao je vrlo mlad, pun poleta i snage. Voljeli su ga ne samo njegovi Židovi nego i svi građani bez obzira na vjeru. Predavao je i vjeronauku u osnovnim školama i gimnaziji.

Izvori

Vanjske poveznice
 Iako u Bihaću više nema Jevreja tragovi njihovog postojanja još su vidljivi

Bihać
Židovi u Bosni i Hercegovini

Židovi Bihaća


Tugboat Annie Sails Again é um filme estadunidense de 1940, de comédia e romance, dirigido por Lewis Seiler e estrelado por Marjorie Rambeau, Alan Hale, Jane Wyman e Ronald Reagan. Trata-se de uma sequência do filme Tugboat Annie de 1933.

Elenco
 Marjorie Rambeau como Capt. Annie Brennan
 Alan Hale, Sr. as como . Horatio Bullwinkle
 Jane Wyman como Peggy Armstrong
 Ronald Reagan como Eddie Kent
 Clarence Kolb como Joseph B. 'Joe' Armstrong
 Charles Halton como Alec 'Alex' Severn
 Paul Hurst como Pete
 Victor Kilian como Sam
 Chill Wills como Shiftless
 Harry Shannon como Capt. Mike Mahoney
 John Hamilton como Capt. Broad
 Sidney Bracey como Limey (billed as Sidney Bracy)
 Jack Mower como Johnson
 Margaret Hayes como Rosie
 Josephine Whittell como Margaret Morgan

Ligações externas
Tugboat Annie Sails Again (em inglês) no Rotten Tomatoes

Filmes dos Estados Unidos de 1940
Filmes dirigidos por Lewis Seiler
Filmes em preto e branco
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes sobre navegação marítima
Filmes da Warner Bros.
Filmes com trilha sonora de Adolph Deutsch

Tugboat Annie Sails Again


Treća hrvatska rukometna liga za žene u sezoni 2021./22. se sastoji od četiri skupine - Istok, Sjever, Središte i Zapad.

Istok

 Izvori:
 hrs.hr, 3. HRL Istok - Žene
 hrs.hr, 3. HRL Istok - Žene, wayback

Sjever

 Izvori:
 hrs.hr, 3. HRL Sjever - Žene
 hrs.hr, 3. HRL Sjever - Žene, wayback

Središte

 Izvori:
 hrs.hr, 3.HRL Središte -  Žene
 hrs.hr, 3.HRL Središte - Žene, wayback

Zapad

 Izvori:
 hrs.hr, 3.HRL Zapad -  Žene
 hrs.hr, 3.HRL Zapad - Žene, wayback

Povezani članci
 1. HRL 2021./22.
 2. HRL 2021./22.
 Hrvatski kup 2021./22.
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2021./22.

Vanjske poveznice
 hrs.hr
 hrs.hr, Novosti o hrvatskim rukometnim ligama

Izvori

2021-22
ž-3

3. HRL za žene 2021./22.


Die 22. Orientierungslauf-Juniorenweltmeisterschaften fanden vom 3. bis 8. Juli 2011 in der Gegend um Rumia und Wejherowo in Polen statt.

Zeitplan
 3. Juli 2011: Sprint
 4. Juli 2011: Langdistanz
 5. Juli 2011: Ruhetag
 6. Juli 2011: Mitteldistanz (Qualifikation)
 7. Juli 2011: Mitteldistanz
 8. Juli 2011: Staffel

Herren

Sprint

Sprint: 3. Juli 2011
Ort: Lębork (Karte)
Länge: 2,9 km
Steigung: 35 m
Posten: 23

Mitteldistanz

Mitteldistanz: 7. Juli 2011
Ort: Wejherowo Kalwaria (Karte)
Länge: 4,2 km
Steigung: 205 m
Posten: 17

Erstmals in der Geschichte der Junioren-Weltmeisterschaften gewannen gleich drei Läufer die Goldmedaille. Merl, Nakonetschnij und Tiainen waren allesamt zeitgleich.

Langdistanz

Langdistanz: 4. Juli 2011
Ort: Wejherowo Park (Karte)
Länge: 11,1 km
Steigung: 410 m
Posten: 23

Staffel

Staffel: 8. Juli 2011
Ort: Gniewowo 2 (Karte)

Damen

Sprint

Sprint: 3. Juli 2011
Ort: Lębork (Karte)
Länge: 2,5 km
Steigung: 30 m
Posten: 22

Mitteldistanz

Mitteldistanz: 7. Juli 2011
Ort: Wejherowo Kalwaria (Karte)
Länge: 3,5 km
Steigung: 140 m
Posten: 14

Langdistanz

Langdistanz: 4. Juli 2011
Ort: Wejherowo Park (Karte)
Länge: 7,7 km
Steigung: 285 m
Posten: 20

Staffel

Staffel: 8. Juli 2011
Ort: Gniewowo 2 (Karte)

Medaillenspiegel

Weblinks
 Website des Veranstalters
 Junior World Orienteering Championships 2011 International Orienteering Federation

Einzelnachweise

2011
Sportveranstaltung 2011
Sportveranstaltung in der Woiwodschaft Pommern
Wejherowo

Orientierungslauf-Juniorenweltmeisterschaften 2011


La Norvège participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa vingt-quatrième participation à des Jeux d'hiver. Elle termine à nouveau en tête du tableau des médailles et bat même son record de médailles d'or (16), mais pas de podiums (37), celui-ci ayant été établi quatre ans plus tôt à PyeongChang (39).

Participation
Aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, les athlètes de l'équipe de Norvège participent aux épreuves suivantes :

Médaillés

Résultats

Biathlon

Combiné nordique

Curling

Patinage de vitesse

Saut à ski

Ski acrobatique

Ski alpin

Ski de fond

Snowboard

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Norvège aux Jeux olympiques

Liens externes
 La Norvège sur le site du CIO

Références

Délégation aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Norvège aux Jeux olympiques
Sport en Norvège en 2022

Norvège aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Ahmet İhsan Tokgöz (1868, Erzurum - 28 Aralık 1942, Değirmendere), Türk gazeteci, tercüman, matbaacı, yayımcı, siyasetçi ve spor yöneticisi.

Türk matbuât tarihinin en uzun süreli dergilerinden olan Servet-i Fünûnun kurucusudur. Jules Verne'i Türkiye'de ilk tanıtan yazar olması sebebiyle "Jules Verne mütercimi" adıyla ün kazanmıştır.  Avrupa'daki matbaa teknolojilerinin Osmanlı İmparatorluğu'na getirilmesine, Türk matbaacılığının modernleşmesine öncülük etmiştir.  TBMM IV. V. ve VI. dönem Ordu milletvekilidir.

Yaşamı
1868 yılında Erzurum'da doğdu. Aslen Kastamonu'nun Taşköprü kazasındandı. Babası, Osmanlı İmparatorluğu'nda defterdarlık ve muhasebecilik görevlerinde bulunmuş Ahmet Halit Bey'dir. Babasının Erzurum, Priştine, İşkodra, Kastamonu, İstanbul, Şam, Ankara ve Bursa'da defterdarlık yapması nedeniyle çocukluğu farklı şehirlerde geçti.  Şam Askerî Rüştiyesi'nde Arapça ve Fransızca öğrenmeye başladı, ardından babasının Ankara defterdarlığı yaptığı dönemde onunla birlikte Ankara'ya gitti. O sırada Ankara'da sürgünde bulunan, babasının yakın arkadaşı Agâh Efendi'den ders alarak Fransızcasını ilerletti. Agâh Efendi'nin evinde Jules Verne'in onu  çok etkileyen romanları ile tanıştı. Ortaöğrenimini Şam Askeri Rüşdiyesi ve Üsküdar İdadisi'nde tamamladı.

1881'de Mülkiye Mektebi'ne girdi. Bu okulda edebiyat hocası Recaizade Mahmut Ekrem'in yenilik, inkilapçılık, modernlik ve Batılılaşma hakkındaki fikirlerinden etkilendi. Okul yıllarında Fransızca'dan çeviriler yaptı. İlk çevirisi, Bir Serseri adıyla çevirdiği, Etien Enol ve Lui Judimi'nin Vagabond adlı  romanıdır. Kitabı, Asır Kütüphanesi sahibi Kirkor Faik Kayseryan eliyle yayımladı (1884). Ardından Jules Vernes eserlerini çevirmeye başladı ve okulda Mütercim İhsan olarak tanındı.

Jules Vernes çevirileri
Seksen Günde Devriâlem romanı Türkçeye çevirdiği ilk Jules Vernes romanı idi. Bu eseri 1888 yılında formalar halinde yayımladıktan sonra Jules Verne'nin Esrarlı Ada adlı bir diğer bilimkurgu romanını da Türkçeye çevirerek yayımladı. Seksen Günde Devr-i Âlem ve Esrarlı Ada beklenenden fazla ilgi görünce romanların Paris'teki yayımcısı Hetzel Yayınevi ile iletişime geçti;  eserin orijinalinde kullanılmış olan resimler yayınevi tarafından şimşir kalıplardan galvanolar şeklinde gönderildi ve böylece Verne'nin Denizler Altında Seyahat romanını resimli olarak bastı. Arakel Kitabhânesi'nin siparişi üzerine Kaptan Grant'ın Çocukları'''nı çevirdi.

Ahmet İhsan, Jules Vernes'in  toplam 12 eserini çevirmiş, Jules Vernes dışında ve Georges Ohnet, André Theuriet Octave Feuillet, Eugène Sue Emile Richbourg, Paul de Kock, Xavier de Montepin, François Coppée, Alphonse Daudet, Roland Dorgéles ve Paul Bourget gibi dönemin çok okunan yazarlarının eserlerini Türkçeye çevirmiştir.

 Ümran dergisi
1887'de Mülkiye Mektebi'nden mezun oldu ve Hariciye Nezareti Tercüme Kalemi'nde Fransızca mütercimliğine atandı. Altı ay sonra Tophane Müşirliği'ne geçti. Burada memuriyeti devam ederken Maarif Nezareti'nden izin alıp Ümran dergisini kurdu. İlk sayısı 3 Ekim 1887 tarihinde çıkan dergi 15 günde bir yayımlandı.  Yazar, 19 Mayıs 1885'te Moskova'dan başlayıp 2 Ağustos 1885'te Vladivostok kentinden sonlanan hayali bir seyahati derginin 1-19 sayıları arasında 17 mektup olarak Asya-yı Şarkiye Seyahâti adıyla tefrika etti. Tophane Meclis-i Harbiye Dairesi'nin gazeteciliği ya da Tophane'deki işini bırakmasını söylemesi üzerine resmî görevini bıraktı. Devrin hükûmeti bütün dergilerin ruhsatlarını iptal edince Ümran 29. sayısında kapandı.

 Ahmet İhsan Matbaası

Ümran dergisi kapandıktan sonra yayıncılığa devam etmek isteyen Ahmet İhsan, matbaa kurmak için gerekli sermayeyi biriktirmek üzere tercüme faaliyetlerine devam etti. Bir süre Nikolaidis Efendi tarafından çıkarılan Servet gazetesinde tercüman olarak çalıştı. 1891'de Âlem Matbaası'na ortak oldu. Matbaa, birçok defa isim değiştirdikten sonra Ahmed İhsan Matbaası adını aldı. Ahmet İhsan, matbaacılık hayatı boyunca 63 eser yayımladı ve bu eserlerin 49'unu kendi matbaasında bastı.

Ahmet İhsan, Avrupa'daki matbaacılık tekniklerini öğrenmek için 1891 yılının Mayıs ayında Avrupa'ya bir inceleme gezisine çıktı. Dört ay süren seyahatine ait izlenimlerini  Avrupa'da Ne Gördüm adlı kitapta anlattı. Dönüşte matbaasını ülkedeki  çinkografi ve klişehaneye sahip ilk Türk matbaası haline getirdi. Matbaacılık alanına katkılarından ötürü kendisine II. Meşrutiyet'te Maarif Nişanı verildi.

Matbaasında bastığı İstanbul manzaralı resimler, Osmanlı matbaacılığında rastlanan ilk resimli yayınlar arasındadır.

 Servet-i Fünûn

Ahmet İhsan, 1891'de haftalık bir gazete kurma imtiyazı almak için uğraşmış ancak otuz yaşın altında olduğu için kendisine ruhsat verilmemiştir. Bu nedenle Servet gazetesinin sahibi Nikolaidis Efendi ile anlaşarak, çıkarmak istediği dergi bu gazetenin haftalık ilâvesiymiş gibi başvurdu ve gerekli izinleri aldı. Böylece 27 Mart 1891'de  Servet-i Fünûn adıyla yeni bir mecmua çıkarmaya başladı.

Dergi başta 1895 yılına kadar resimli bir fen dergisi idi. Ahmet İhsan, 1895'ten itibaren hocası Recaizade Mahmud Ekrem'in tavsiyeleri ile edebiyata daha fazla yer verdi; 1896'da 256. sayıdan itibaren Tevfik Fikret'i yazı işleri müdürlüğüne getirdi. Böylece Servet-i Fünûn Türk edebiyatını yenilemek isteyen Edebiyat-ı Cedide akımının eserleri için bir mahfil haline geldi.

1901'de Tevfik Fikret'in ayrılmasından sonra Hüseyin Cahit'ın yönetiminde devam eden dergi bir jurnal sonucu 1901'de bir buçuk ay kapalı kaldı. Yayın yasağından sonra Ahmet İhsan dergiyi edebi havadan uzaklaştırdı; Servet-i Fünûn yine fen, tıp ve teknoloji alanında yazıların yer aldığı bol resimli bir magazin dergisi haline geldi. Derginin estetik tasarımı, çıkan haberler ve eklenen fotoğraflar ağırlıkla Ahmet İhsan tarafından seçildi. Ahmet İhsan'ın kendisi de çok çeşitli konular hakkında yazılar yayımladı.

1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilanıyla Ahmet İhsan Servet-i Fünûnu günlük olarak çıkarmaya başladı. 1909 yılında 31 Mart Vakası ile II. Abdülhamid tahttan indirilip İttihat ve Terakki yönetimi başa gelince dergisini tekrar eski haftalık durumuna çevirdi. Servet-i Fünûn, 1909'da yeniden edebî bir dergi halini aldı. Fecr-i Ati akımından genç yazarlar dergide yazdı.Servet-i Fünûn 1914 yılından itibaren üç yıl süreyle günlük gazete olarak yayımlandı. Ahmet İhsan, bu dönemde bir yandan da  Abdullah Zühdi ile Le Soir adlı Fransızca bir gazete çıkardı. Ahmed İhsan'ın rahatsızlanması ve tedavi olmak için 1917'de İsviçre'ye gitmesiyle Servet-i Fünûn yayımına dört yıl ara verdi.

Ahmet İhsan dergiyi 1924'te daha çok bir magazin dergisi şeklinde yeniden çıkarmaya başladı. 1928'de Harf Devrimi ile birlikte derginin adını Servet-i Fünûn Uyanış olarak değiştirdi. Ahmet İhsan'ın ölümünden sonra yayımlanmaya bir süre daha devam eden dergi, II. Abdülhamid devrinde kapatıldığı 43 gün ve Mütareke döneminde kapalı olduğu dört yıl hariç devamlı olarak kırk beş sene yayımlanmış ve 2464 sayı çıkmıştır.

 Romanları
Ahmet İhsan, Servet-i Fünûnda muhtelif konularda yazılar yayımlamasının yanı sıra Ülfet ve Haver başlıklı iki de roman yazmış;  bu eserleri Servet-i Fünûnda 1891 ve 1892 yıllarında tefrika etmiştir. 1893 yılında kitap olarak basılan Ülfet, fakirlikten kurtulmak için yaşlı ve zengin bir tüccara cariye olarak satılmayı tercih eden ve kocasının yeğenine aşık olup bir sürü felakete sebep olan genç ve güzel bir kadının öyküsüdür. Romanın kahramanı Ülfet, Halid Ziya Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu romanındaki Bihter karakterinin öncülüdür. Haver romanında ise çocuksuz evlilik ve tek-eşli/çok eşli evlilik ana temaları işlenir.

 Diğer faaliyetleri

Ahmet İhsan matbaacılık faaliyetleri dışında Ahırkapı Kereste Fabrikası'nda yöneticilik (1900-1901), Yüksek Ticaret Mektebi'nde Coğrafya öğretmenliği (1909-1917), Beyoğlu 6. Daire Belediye Müdürlüğü (1911-1913) de yaptı. Belediye müdürlüğünü İttihat ve Terakki yönetiminin baskıları ve belediyeleri merkeze bağımlı hale getirme istekleri yüzünden bıraktı.

1908'de Osmanlı Millî Olimpiyat Cemiyeti adıyla kurulan Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi'nin ilk başkanı oldu. Osmanlı Devleti, onun başkanlığı döneminde Uluslararası Olimpiyat Komitesi'ne 1911'de resmen üye oldu. Ahmet İhsan, başkanlık görevini 1921'e kadar sürdürdü.

 Millî Mücadele yılları
Mütareke döneminde İstanbul'da Piyer Loti Cemiyeti adlı cemiyetin kurucuları arasında yer aldı (1919). Millî Mücadele sırasında oturduğu Değirmendere'de Hâzım Çarıklı grubu ile yer altı mukavemet faaliyetini sürdürdü (1920). Tutuklanacağını haber alınca Avusturya'ya kaçtı; bir haber ajansı kurarak.Almanya ve Avusturya'daki basın organlarında Anadolu harekâtı haberlerini yayımlattı.

Lozan Barış Konferansı'nın ikinci dönem görüşmelerine TBMM  Almanya-Avusturya basın temsilcisi olarak katıldı.  1922-1938'de Cemiyet-i Akvâm'da Türkiye'yi temsil etti.

 Milletvekilliği
Ahmet İhsan, Tokgözoğlu Saraç Abdurrahman Ağa ailesine mensup olduğu için Soyadı Kanunu'ndan sonra."Tokgöz" soyadını aldı.   1931, 1935 ve 1939 Türkiye Genel Seçimleri'nde Cumhuriyet Halk Partisi'nden milletvekili adayı oldu. TBMM IV. V. ve VI. Dönem Ordu milletvekili olarak görev yaptı.

 Ölümü
Ömrünün son yıllarını Değirmendere'de geçirdi ve 28 Aralık 1942'de buradaki evinde  öldü. Vasiyeti üzerine aynı yerde Garipler Mezarlığı'na defnedildi.

 Eserleri
 Matbuât Hatıraları (Hatırat: İlk olarak Osmanlıca yayımlandı, daha sonra Servet-i Fünûn'da (Yeniden Uyanış) Latin harfleriyle yayımlandı, 1931'de kitap olarak neşredildi, ikinci defa yayına hazırlayan kişi Alpay Kabacalı idi, son olarak 2021'de Necati Tonga tarafından yayına hazırlandı.)
 Avrupa'da Ne Gördüm (Gezi Yazısı)
 Haver (Roman)
 Ülfet'' (Roman)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ahmet İhsan Tokgöz ve "Servet-i Fünun" , İletişim Arkeolojisi, Bölüm VII, TRT 2, 2022.

1868 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
1942 yılında ölenler
Türk çevirmenler
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
TBMM 4. dönem Ordu milletvekilleri
TBMM 5. dönem Ordu milletvekilleri
TBMM 6. dönem Ordu milletvekilleri
Fransızcadan Türkçeye çeviri yapanlar

Ahmet İhsan Tokgöz


Larry Parks (født Samuel Klausman Lawrence Parks; 13. december 1914, død 13. april 1975) var en amerikansk teater- og filmskuespiller. Hans karriere havde medtaget både biroller og hovedroller før det endte, da han indrømmede, at han engang havde været medlem af en celle i USA's kommunistiske parti. Som følge heraf blev han sortlistet af alle Hollywood-studioer. Hans mest kendte roller var som Al Jolson, som han skildrede i to film, Hele verdens sanger (1946) og Sangen er mit liv (1949).

Opvækst
Født som Samuel Klausman Lawrence Parks voksede han op i Joliet, Illinois. Parker blev uddannet på Joliet Township High School i 1932. Han studerede medicin ved University of Illinois, men tog kun den første semester for medicinske studier. I et par år var han medlem af et rejsende teaterfirma, inden han blev medlem af Columbia Pictures i 1941.

Karriere
Som de fleste af Columbias skuespillere på kontrakt spillede han biroller i højtbudgeterede film og havde store roller i B-film, såsom Atlantic Convoy i 1942.

Da Columbia var ved at forberede en biografisk film om Al Jolson havde mange store navne på listen for titelrollen, herunder James Cagney og Danny Thomas. Larry Parks var den første til at blive interviewet. Parker imponerede producenterne og fik rollen, da han var 31 år gammel. Hans spil i Hele verdens sanger (1946) gav ham en nominering til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle.

Efter at Parker havde været en stjerne gav Columbia ham roller i overdådige produktioner (herunder et par kostumefilm), indtil han medvirkede i efterfølgeren, Sangen er mit liv (1949), som var en anden stor blockbuster. Han spillede i filmen over for Barbara Hale, DE spillede sammen igen i komedien Emergency Wedding.

I 1951 blev Parker indkaldt til at møde Senatskomiteen for HUAC, med truening med sortlistning i filmindustrien. Han bad om ikke at blive tvunget til at forklare. Parker måtte forklare grædende, men blev stadig sortlistet. Han måtte angive tidligere kolleger og gav dem til udvalget. Som et resultat, brød Columbia Pictures deres konkrakt, og en romantisk komedie planlagt for Metro-Goldwyn-Mayer blev lagt på is i tre år. Parker spillede kun i et par film og forsøgte at brødføde sig på tilfældige skuespil og tv-programmer. Hans sidste store rolle var i en film af John Huston, Hemmelige lidenskaber (1962).

Parker forlod filmindustrien og startede en succesfuld firma i byggeindustrien, hvor han og sin kone Betty Garrett ejede mange lejlighedskomplekser i Los Angeles. I stedet for at sælge lejlighederne, så snart de var færdige, valgte Parks at beholde ejerskab og tjene en leje, en beslutning der viste sig at være meget rentabel. I løbet af denne periode spillede parret i Las Vegas om sommeren og med rejseteatre såvel som på Broadway.

Død
Parker døde af myokardieinfarkt 60 år gammel. Han giftede sig med skuespilleren Betty Garrett i 1944. Garrett spillede i Hollywood-film som Sømænd på vulkaner og på tv som herskabsfruen Edna Babish i Laverne and Shirley. Hendes karriere havde også problemer som følge af hendes ægteskab med Parker, og de to brugte meget af 1950'erne med teater og musikalsk udstillingshow. Sammen havde de to sønner, skuespiller Andrew Parks og komponist Garrett Parks. Han var også gudfar for skuespilleren Jeff Bridges.

Filmografi
 Mystery Ship (1941), Tommy Baker
 Harmon of Michigan (1941), Harvey
 You Belong to Me (1941), Blemish
 Three Girls About Town (1941), Reporter
 Sing for Your Supper (1941), Mickey
 Harvard, Here I Come! (1941), Eddie Spellman
 Blondie Goes to College (1942), Rusty Bryant
 Canal Zone (1942), Recruit Kincaid
 Alias Boston Blackie (1942), Joe Trilby
 North of theVRockies (1942), Jim Bailey
 Hello, Annapolis (1942), Paul Herbert
 Submarine Raider (1942), Sparksie
 They All Kissed the Bride (1942), Joe Krim
 Flight Lieutenant (1942), Cadet Sandy Roth
 Atlantic Convoy (1942), Gregory
 A Man's World (1942), Chick O'Driscoll
 The Boogie Man Will Get You (1942), Bill Layden
 You Were Never Lovelier (1942), Tony
 Power of the Press (1942), Jerry Purvis
 Reveille with Beverly (1943), Eddie Ross
 Redhead from Manhattan (1943), Flirt
 First Comes Courage (1943), Capt. Langdon
 Destroyer (1943), Ens. Johnson
 Is Everybody Happy? (1943), Jerry Stewart
 The Deerslayer (1943), Jingo-Good
 The Racket Man (1944), Larry Lake
 Hey, Rookie (1944), Jim Leighter
 Jam Session (1944), Actor at Superba Pictures
 The Black Parachute (1944), Michael Kaligor Lindley
 Stars on Parade (1944), Danny Davis
 Sergeant Mike (1944), Pvt. Tom Allen
 She's a Sweetheart (1944), Rocky Hill
 Counter-Attack (1945), Kirichenko
 Renegades (1946), Ben Dembrow (Ben Taylor)
 The Jolson Story (1946), Al Jolson
 Down to Earth (1947), Danny Miller
 The Swordsman (1948), Alexander MacArden
 The Gallant Blade (1948), Lt. David Picard
 Jolson Sings Again (1949), Al Jolson
 Emergency Wedding (1950), Peter Judson Kirk Jr.
 Love Is Better Than Ever (1952), Jud Parker
 Etter at han blev sortlista:
 Tiger by the Tail (UK,1955), John Desmond
 Freud: The Secret Passion (UK, 1962), Dr. Joseph Breuer

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Kansas
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Larry Parks


1904 Yaz Olimpiyatları ya da resmî adıyla III. Olimpiyat Oyunları, 1904 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin Saint Louis şehrinde düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik. Olimpiyatlara 12 ülkeden 6'sı kadın 651 sporcu katıldı.

Önemli olaylar
Küba'lı atlet Carvajal yarışın yapılacağa yere parasızlıktan koşarak gitmiş ve açlıktan koşuyu rahatsızlıkla ve gündelik kıyafetleri ile yarışıp 4.olmuş.

Spor Dalları
 Atletizm
 Boks
 Dalma
 Eskrim
 Futbol
 Golf
 Güreş
 Halat çekme
 Halter
 Jimnastik
 Kriket
 Kürek çekme
 Okçuluk (ilk kez bu olimpiyatlarda okçuluk yer almıştır)
 Tenis
 Yüzme

Katılan ülkeler
  Almanya
  ABD
  Kanada
  Avustralya
  Avusturya
  Küba
  Fransa
  Büyük Britanya
  Yunanistan
  Macaristan
  Güney Afrika
  İsviçre

Madalya Durumu

Dış bağlantılar
 Uluslararası Olimpiyat Komitesi - İngilizce

1904 Yaz Olimpiyatları


بير السناسل هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

المراجع

قرى جبل عامل
مدن لبنان

بير السناسل


Park Bo-gum (født 1993 i Seoul, Sydkorea) er en koreansk skuespiller.

Udvalgt filmografi

Film

TV

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sydkorea

Park Bo-gum


Loutraki () is a seaside resort on the Gulf of Corinth, in Corinthia, Greece. It is located  west of Athens and  northeast of Corinth. Loutraki is the seat of the municipality Loutraki-Perachora-Agioi Theodoroi. The town is known for its vast natural springs and its therapeutic spas. There are many tourists who visit Loutraki every year (especially in summer) because of its crystal clear sea. The Casino of Loutraki has thousands of visitors every day. The population in 2011 was 11,654 people.

History
In antiquity a town called Thermae (, hot springs) existed on the site. In 1847, an announcement in Italy asserting the therapeutic benefits of bathing in the natural thermal spas found in Loutraki caused an influx of settlers in the surrounding areas, thereby creating modern Loutraki. In 1928 Loutraki was completely destroyed by earthquake and rebuilt. A large park was created by reclaiming sea area using the rubble of the fallen houses. Another strong earthquake hit the area in 1981 with less destructive effects.

Name
The name Loutraki is a direct reference to the thermal spas of the region. It derives from the Loutro(n) () that means bath, bath-house, spa or thermae. The Greek word loutro is directly translated as thermae in English, which was also the ancient name of the region.

Geography
The town is bordered by the Gulf of Corinth in the west, while the mountain range of Geraneia dominates north and east. There is a small valley in the southwest that leads to the Isthmus of Corinth. Although part of Corinthia Prefecture, Loutraki is situated northwest of the Corinth Canal thus not on the Peloponnese.

Sightseeing
A monastery named Osios Patapios is located about  NW of Loutraki on Geraneia mountain, offering great view of the Isthmos area and the Gulf of Corinth.

Loutraki is well known for its Casino (Club Hotel Casino Loutraki), one of the biggest in Europe.

The Heraion of Perachora (sanctuary of the goddess Hera) is an archaeological site of great significance located at the end of the Perachora peninsula and for the Vouliagmeni lake.

Visitors and tourists can visit several buildings of Loutraki.
 On G. Lekkas str. there is a two-story house, built in 1928, which bears the hallmarks of his era (single volume and form a solid banister, exciting door). It holds a position in the urban fabric of the region and is an interesting group with other buildings of the street.
 Also on G. Lekkas str. is the landmark building of the hotel "Palace", built in 1923 and owned by the George K. Aggelidis Hotel Company SA. This five-storey hotel was repaired in 1928 after an earthquake. The vertical axis of symmetry is predominant. Two marble staircases face each other, passing under the arched openings. The last two floors are unified, with the central part protruding from the building and raised at the end. The decorations are linear. The bearing structure consists of masonry, blocks, reinforced concrete.
 One of the old villas of the old town of Loutraki is on Syros str., with an area of 135 sq.m., which was built in 1956 on the site of a pre-1950 house. The bearing structure consists of reinforced concrete. The purchase and renovation was the work of the Cypriot industrialist distiller Kekkos Ioannidis, when he came to Greece from the Congo of Africa. It bears the hallmarks of his era (simple volume and format, high ceilings, mosaics, solid gate and door), has large terraces, and is surrounded by gardens with fruit trees and roses, the latter of which dominate a fountain garden. Today is in the hands of another owner, who erected in the garden a bronze bust of General George V. Papagiannopoulos, who was wounded in the war.

Nearest places
Perachora (NW)
Corinth (SW)

Historical population

Notable people

Anna Synodinou (1927–2016), actress and politician
Pantelis Zervos (1913–1991), actor

See also
List of settlements in Corinthia
Loutraki-Perachora
Perachora

External links

Municipality of Loutraki
The official Loutraki Tourism Website

Populated places in Corinthia
Loutraki-Perachora-Agioi Theodoroi
Seaside resorts in Greece
Spa towns in Greece
Acropolis Rally

Loutraki


Mohamed Béavogui (Porédaka, 15 de agosto de 1953) é um diplomata e político guineense, que foi primeiro-ministro da Guiné entre 6 de outubro de 2021 e 17 de julho de 2022.

Biografia
Béavogui nasceu em agosto de 1953 em Porédaka, filho de um diplomata e sobrinho do ex-presidente da Comissão da União Africana, Diallo Telli. Ele começou a estudar na Universidade Gamal Abdel Nasser de Conakry em 1972. Ele então obteve um mestrado em engenharia pelo Kalinin Politechnical Institute na União Soviética e um diploma em administração executiva pela Harvard Kennedy School nos Estados Unidos.

De 1982 a 1986, trabalhou na Nigéria, antes de ser recrutado como consultor pela Organização das Nações Unidas para Alimentação e Agricultura. Em 2001, foi nomeado Diretor Regional para a África Ocidental e Central do Fundo Internacional para o Desenvolvimento Agrícola (FIDA), cargo que ocupou até 2011. Em outubro de 2011, tornou-se Diretor de Parceria e Mobilização de Recursos e Conselheiro Sênior do Presidente do FIDA. Em 2015, foi nomeado diretor da African Capacity Building Foundation.

Em 6 de outubro de 2021, um mês após o Golpe de Estado na Guiné em 2021, ele foi nomeado primeiro-ministro de transição da Guiné pelo presidente interino Mamady Doumbouya.

Naturais da Guiné
Políticos da Guiné

Mohamed Béavogui


L'épreuve féminine du  individuel de biathlon aux Jeux olympiques de 2022 a lieu le  au Centre de ski nordique et de biathlon de Guyangshu. Denise Herrmann remporte son premier titre olympique individuel avec une erreur au tir et le deuxième meilleur temps à skis. Comme Anfisa Reztsova, elle est désormais médaillée aux Jeux en ski de fond et en biathlon. Déjà médaillée d'argent avec le relais mixte, Anaïs Chevalier-Bouchet termine deuxième avec elle aussi une erreur au tir. La plus rapide sur la piste est Tiril Eckhoff (plombée par cinq erreurs au tir et  à l'arrivée) avec à skis  d'avance sur Marte Olsbu Røiseland qui compense deux minutes de pénalité pour prendre la médaille de bronze.

Médaillés

Résultats
L'épreuve commence à .

Légende : C - Couché ; D - Debout

Notes et références

Biathlon aux Jeux olympiques de 2022

Individuel féminin de biathlon aux Jeux olympiques de 2022


Agrilus discoloriformis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1920.

Referências

discoloriformis

Agrilus discoloriformis


An Carex culmenicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Julian Alfred Steyermark. An Carex culmenicola in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex culmenicola


Adobe Fireworks ya da eski ismiyle Macromedia Fireworks, bit eşlem ve vektörel grafik editörü programıdır. Başlangıçta Macromedia xRes'in parçaları kullanılarak geliştirilen yazılım, 2005'te Adobe tarafından satın alınmıştır. Yazılım, hızlı web prototipleri ve uygulama ara yüzleri oluşturarak web tasarımcılara yardımcı olmaktadır. Slice ve hotspot ekleme özellikleri vardır. Diğer Adobe ürünleri Adobe Dreamweaver ve Adobe Flash ile entegre tasarlanmıştır. Adobe Creative Suite ile birlikte ya da tek başına satın alınabilmektedir. En son 2012 yılında geliştirilen programın yerini artık Adobe Illustrator ve Adobe Photoshop almıştır.

Kullanıcı arayüzü
Fireworks'un kullanıcı arayüzü Adobe Creative Suite'in geri kalanına, en çok da Adobe Photoshop'a benzer. Mac OS X'de uygulamayı, çoklu belge arayüzünde ya da araç çubuklarının serbest olarak ekranda dolaştığı modda görüntülemek mümkündür.

Özellikleri

Hiyerarşik katmanlar
Fireworks grafik dosyalarında katmanları destekler. Katman, başlangıçta şeffaf olan, boyanabilir bir alandır. Her belge, çoklu katmanlara sahip olabilir. Son görüntü üstteki katmanların örtmediği bütün alt tabakadaki içerik ile katmanların kombinasyonundan oluşur. Katmanlar karmaşık grafik çalışmalarının içerik kompozisyonunda kolaylık sağlar.

Fireworks'te katmanlar hiyerarşiktir, yani her katman sadece kendisini içerir ve diğer katmanlardan bağımsızdır. Bu hiyerarşik yapı karmaşık bir çalışma esnasında katman sayısı arttığında katmanların yönetimini kolaylaştırır.

Bütün katman girişleri Katmanlar sekmesinden ayarlanabilir. Katmanlar çalışmanın kendisinden daha geniş veya daha uzun olabilir. Ancak son görüntü, çalışmanın dışına taşan bu alanlar gizlenerek üretilir.

Akıllı kılavuzlar
Fireworks, kılavuzları desteklemektedir; çizime yardımcı olan yatay ya da dikey gerçekçi cetvelleri barındıran bu özellik çizim, içerik yerleştirme ve görüntü kompozisyonuna yardımcı olmak için gerçek dünya cetveli gibi davranan yatay veya dikey çizgiler. Bir kullanıcı istediği zaman resmin üzerine bir veya daha fazla kılavuz yerleştirebilir ve bunu görsel bir yardım olarak kullanabilir. Örneğin bir kılavuz, bir metin parçasının başka bir grafik öğesiyle aynı hizaya getirilmesi gerektiğinde kullanışlıdır. Buna ek olarak, kullanıcı Fireworks'ün snap özelliğini etkinleştirebilir, bu da nesnelerin (resim, metin veya katman parçaları) kendisine yapışması için bir kılavuzun çevresine sürüklenmesine neden olur.

Ancak akıllı kılavuzlar kullanıcılar tarafından yerleştirilmez. Bunlar, görüntü sınırları, görüntünün ortası veya başka bir nesnenin genel sınırları gibi kullanıcının ilgisini çekebilecek görüntü alanlarıdır. Bir kullanıcı bir nesneyi sürüklediğinde Fireworks, kullanıcının nesneyle ne yapmayı planladığını tahmin etmeye çalışır ve geçici görsel ve yerleştirme yardımcıları çizer Bu özellik CS4'ün yayınlanmasıyla eklenmiştir.

Semboller
Tekrar kullanılabilir elemanlar sembol olarak belirlenebilir ve birden fazla sayfaya veya aynı sayfaya yerleştirilebilir. Ana sembol düzenlendiğinde Fireworks, bu sembolün tüm örneklerini değiştirir.

9 dilimli ölçeklendirme
Bu özellik, kılavuzların yerleşimine bağlı olarak, şeklin dönüştürülmesi sırasında yuvarlatılmış dikdörtgenlerin yuvarlaklıklarının korunmasına olanak tanır. CS4 sürümünde bir araç olarak yayınlanmıştır. CS3 sürümündeki bu özellik tanıtımıyla kullanımı sembollerle sınırlıydı.

Resim optimizasyonu
Fireworks, web tasarımı için özel olarak yaratılmıştır. Her kullanıcı hızlı internet bağlantısına sahip olamayabilir, bunun yanında Fireworks, dijital içeriğin boyutunu en iyi hâle getirerek web geliştiricilerinin yararına çalışır. Görüntü sıkıştırma açısından Fireworks, JPEG, PNG ve GIF resimlerini Photoshop'tan daha iyi sıkıştırır.

Adobe Creative Suite bütünleşmesi
Fireworks Encapsulated PostScript formatı (.eps dosyaları) kadar iyi Adobe Photoshop ve Adobe Illustrator dosya formatlarını (.psd ve .ai dosyaları) okuyabilir.

Dışa aktarma
Fireworks TIFF, PNG, JPEG, GIF, Animasyonlu GIF, PSD, SWF, PICT, BMP, WBMP ya da PDF olmak üzere resimleri birçok farklı formatta kaydedebilir.

States
Eski ismi frames olarak da bilinen states animasyon yapmak amacıyla kullanılır.

Sürüm tarihleri
 1998: Macromedia Fireworks
 1999: Macromedia Fireworks 2
 2000: Macromedia Fireworks 3
 2001: Macromedia Fireworks 4
 2002: Macromedia Fireworks MX (v6.0)
 2004: Macromedia Fireworks MX 2004 (v7.0)
 2005: Macromedia Fireworks 8
 2007: Adobe Fireworks CS3 (v9.0)
 2008: Adobe Fireworks CS4 (v10.0)
 2010: Adobe Fireworks CS5 (v11.0)
 2011: Adobe Fireworks CS5.1 (v11.1)
 2012: Adobe Fireworks CS6 (v12.0)

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 Adobe firmasının web sitesi
 Fireworks Lab

Windows yazılımları
Raster grafik editörleri
Fireworks

Adobe Fireworks


Buildings and structures

Buildings

 1660 – Completion of
 Moti Masjid (Pearl Mosque) in the Red Fort of Delhi.
 Teele Wali Masjid, Lucknow in the regin of Mughal Emperor Aurangzeb, Built in the supervision of Fidai Khan Koka.
 Tilya-Kori Madrasah in the Registan of Samarkand (begun in 1646).
 1661 – Work begins on Versailles, near Paris.
 1662
 King Charles Court of the Greenwich Hospital in London, designed by John Webb.
 Pažaislis Monastery founded (completed in 1755).
 Coleshill House in the Vale of White Horse, England, designed by Roger Pratt, completed (begun in 1649).
 Groombridge Place in Kent, England, built Philip Packer for himself.
 1660-1663 – The arsenal of Civitavecchia designed by Gianlorenzo Bernini built
 1663–1665 – Kingston Lacy in Dorset and Horseheath Hall in Cambridgeshire, both in England and both designed by Roger Pratt, built.
 1664–1667 – Clarendon House in London, designed by Roger Pratt, built.
 1664 – Eltham Lodge near London, designed by Hugh May, completed.
 1665
 1 June – Petersberg Citadel, Erfurt, Germany foundation stone laid
 21 September  – New chapel at Pembroke College, Cambridge, England, Christopher Wren's first completed work of architecture, is dedicated.
 Chapel of Brasenose College, Oxford is consecrated.
 Sant'Andrea al Quirinale in Rome, designed by Bernini, is completed.
 1667
 January 27 – The Opernhaus am Taschenberg in Dresden, designed by Wolf Caspar von Klengel, is opened.
 Saint Peter's Square in the Vatican City, designed by Bernini, is completed.
 1669
 July 9 – Sheldonian Theatre in Oxford, England, designed by Christopher Wren for University ceremonial, is inaugurated.
 September 28 – Second Royal Exchange, London, designed by Edward Jarman, is opened for business.
 Alamgir Mosque, Varanasi, is built.

Events
 1661 – English astronomer Christopher Wren advises on repairs to Old St Paul's Cathedral in London and declines appointment to direct new fortifications at Tangier, his earliest known direct involvement with practical architecture.
 1666: September 2–5 – The Great Fire of London destroys most of the city including Old St Paul's Cathedral.
 1667: August 18 – In an effort to prevent narrow streets from being blocked from all light by tall buildings, the city of Paris enacts its first building code limiting the height of new construction. Buildings may be no taller than eight toise  —  — tall. In 1783, rules are implemented to consider the width of the street.
 1668 – Roger Pratt becomes the first person knighted for services to architecture.
 1668: June – William Talman appointed Comptroller of the King's Works in England.
 1669: March 19 – Christopher Wren appointed Surveyor of the King's Works in England.

Births
 1660 – Jakob Prandtauer, Austrian Baroque architect (died 1726)
 1661 – Daniel Marot, French architect (died 1752)
 1661: May 7 – George Clarke, English politician, scholar and amateur architect (died 1736)
 1661 (probable date) – Nicholas Hawksmoor, English architect (died 1736)
 1664: January 24 – John Vanbrugh, English dramatist and architect (died 1726)
 1666: March 15 – George Bähr, German architect, designer of Protestant churches (died 1738)
 1668 – Johann Lukas von Hildebrandt, Austrian Baroque architect (died 1745)
 c. 1668 – Thomas Archer, English architect (died 1743)

Deaths
 1666
January 28 – Tommaso Dingli, Maltese architect (born 1591)
September 23 – François Mansart, French architect (born 1598)
 1667: August 3 – Francesco Borromini, Italian Baroque architect (born 1599)
 1669: May 16 – Pietro da Cortona, Italian Baroque architect (born 1596)

Architecture

References

1660s in architecture


Baby in Vain er et band fra Danmark som består af Lola Hammerich, Benedicte Pierleoni og Andrea Thuesen. Bandet blev dannet i 2010 og musikken kan beskrives som grunge, blues og indie-inspireret guitarbaseret noise rock.

Baby in Vain har turneret meget i Europa. De spillede på Roskilde Festival i 2013 og i 2018.

I 2017 udgav de debut-albummet More Nothing.

Albums

 2020 See Through (Escho)
 2017 More Nothing (Partisan Records)

Singler

 2016 For The Kids E.P.
 2013 Corny #1/The Thrill
 2013 Taught By Hand/Cowboys
 2013 Seize The End/Alien Arms
 2012 Sweetheart Dreams
 2012 Machine Gun Girl/The Catcher

Eksterne links

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2010

Baby in Vain