Albert Nijenhuis (* 21. November 1926 in Eindhoven; † 13. Februar 2015) war ein niederländisch-US-amerikanischer Mathematiker.

Leben
Nijenhuis wurde 1952 bei Jan Arnoldus Schouten an der Universität Amsterdam promoviert (Theory of the geometric object) und war danach 1952/53 an der Princeton University und 1953 bis 1955 am Institute for Advanced Study (und nochmals 1961/62, als er Guggenheim Fellow war). 1955/56 war er Instructor an der University of Chicago. 1956 wurde er Assistant Professor und später Professor an der University of Washington. 1963 wurde er Professor an der University of Pennsylvania, wo er 1987 emeritierte. Er war unter anderem Gastprofessor an der Universität Genf (1967/68), am Dartmouth College (1977/78) und 1964/64 Fulbright Lecturer an der Universität Amsterdam.

Nijenhuis befasste sich mit Kombinatorik inklusive Algorithmen, globaler und lokaler Differentialgeometrie und Theorie der Deformationen in Algebra und Geometrie. Verschiedene Lie-algebraische Strukturen sind nach ihm benannt (Frölicher-Nijenhuis-Klammer, Nijenhuis-Richardson-Klammer, Schouten-Nijenhuis-Klammer).

1958 war er Invited Speaker auf dem Internationalen Mathematikerkongress in Edinburgh (Geometric aspects of formal differential operations on tensor fields).

Er war seit 1955 verheiratet und hatte vier Kinder. Nijenhuis besaß die US-amerikanische Staatsbürgerschaft. Er war korrespondierendes Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften und Fellow der American Mathematical Society.

Siehe auch
 Schouten-Nijenhuis-Klammer
Nijenhuis-Tensor

Schriften
 mit Herbert Wilf Combinatorial algorithms for computers and calculators, Academic Press 1978

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of Washington)
Hochschullehrer (University of Pennsylvania)
Fellow der American Mathematical Society
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Niederländer
Geboren 1926
Gestorben 2015
Mann

Albert Nijenhuis


Crkva i samostan sv. Frane u Splitu nalazi se na adresi Trg Franje Tuđmana 1, na zapadnom kraju splitske rive, pred početkom predjela Veli Varoš, na mjestu gdje se u ranom srednjem vijeku nalazila ranokršćanska crkvica sv. Feliksa. Crkvica je u 13. stoljeću predana na upravu franjevcima konventualcima, koji su uz nju osnovali franjevački samostan. Prema legendi, samostan je osnovao sv. Franjo Asiški (1181. – 1226.).

Povijest

Samostan sv. Frane nastao je na ranokršćanskom lokalitetu, uz grob i crkvicu sv. Feliksa, kršćanskog mučenika koji je stradao 304. godine u Saloni tijekom Dioklacijanovih progona kršćana. Godine 1237. došli su franjevci u Split te su na obali, uz staru crkvicu sv. Feliksa osnovali franjevački samostan.

Samostan je djelomično porušen za vrijeme Kandijskog rata (1645. – 1669.), a građevni materijal je iskorišten za izgradnju obrambenih zidina koje su trebale braniti grad od Osmanlija. Krajem 19. stoljeća stari samostan je ponovno porušen, da bi 1908. godine bio sagrađen u današnjem vanjskom izgledu. Posljednja rekonstrukcija pročelja obavljena je 1995. godine.

Samostan nosi počasni naslov Malog panteona hrvatskog naroda, jer su u njemu pokopani znameniti velikani poput Tome Arhiđakona (1200. – 1268.), autora kronike Historia Salonitana, Marka Marulića (1450. – 1534.), oca hrvatske književnosti, Ivana Lukačića (1585. – 1648.), oca hrvatske barokne glazbe i autora zbirke Sacrae cantiones (1620.), Jeronima Kavanjina (1643. – 1714.), pjesnika te grob hrvatskog političara i načelnika Splita, dr. Ante Trumbića (1864. – 1938.).

Crkva i samostan sv. Frane izgrađeni su nakon 1240. na mjestu ranokršćanske crkve posvećene sv. Feliksu, lokalnom mučeniku iz doba Dioklecijanovih persekucija. Od starog samostana sačuvan je klaustar s početka 14. st. dok su crkva i samostan temeljito preinačeni u neoromaničkom slogu koncem 19. i početkom 20. st. Crkva je jednobrodna građevina s pravokutnom apsidom. Zvonik je podignut 1902. prema projektu Ante Bezića. U crkvi se nalaze grobnice historičara Tome Arhiđakona, književnika Marka Marulića i Jerolima Kavanjina te skladatelja Ivana Lukačića. U klaustru je sarkofag političara Ante Trumbića, djelo Ivana Meštrovića. Ističe se i slikano raspelo Blaža Jurjeva Trogiranina iz 1450.

Zaštita
Pod oznakom Z-4687 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralne građevine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Samostan sv. Frane - svfrane-split.com
 Crkva i samostan sv. Frane - visitsplit.com
 O crkvi i samostanu sv. Frane - ofmconv.hr

Frane
Splitsko-makarska nadbiskupija
Split, Frane
Split
Konventualci u Hrvatskoj
Frane

Franjevačka crkva i samostan sv. Frane u Splitu


Campanula heterophylla er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Krít.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula heterophylla


ميتل سونيك(بالإنجليزية: Metal Sonic ؛ باليابانية: メタル ・ソニック، ميتاروه سونيكوه) هو شخصية خيالية من سلسلة ألعاب فيديو القنفذ سونيك من إنتاج سيگا، وهو الآلي يشبه سونيك، المخترع من قبل الد. إغمان ظهر أول مرة في لعبة سونيك سي دي.

مراجع

شخصيات خيالية
شخصيات القنفذ سونيك
شخصيات ألعاب فيديو ذكور

ميتل سونيك


Fantje ist ein 2010 gleichzeitig in Polen und Deutschland erschienenes, von dem polnisch-deutschen Verleger und Autor Adam Jaromir geschriebenes und von der polnischen Illustratorin Gabriela Cichowska illustriertes Bilderbuch.

Allgemeines

"Fantje" ist die erste Zusammenarbeit von Cichowska und Jaromir und gleichzeitig das erste Buch überhaupt, das von Cichowska international erschienen ist.

Handlung

Fantje erzählt die Geschichte eines kleinen weißen Elefanten auf dessen Reise von Afrika nach Meißen in einen Porzellanladen. Unterwegs reist Fantje über Ozeane, durch verschiedene Länder und begegnet dabei unterschiedlichen Personen.

Kritiken

Das Buch wurde international ausgezeichnet, unter anderem mit einer lobenden Erwähnung beim Bologna Ragazzi Award 2011. In der Jurybegründung heißt es, Fantje sei getragen "von einer meisterhaften Grafik, die aus dem Reichtum der Kulturen schöpft" und sei eine "gleichermaßen heitere wie ernsthafte Hommage an das Mysterium kindlicher Wahrnehmung in jenen Jahren, in denen alles winzig klein oder überlebensgroß ist". Außerdem erhielt Fantje einen Weißen Raben der Internationalen Jugendbibliothek München 2010, eine lobende Erwähnung des polnischen Verlegerverbandes PTWK als eins der schönsten Bücher des Jahres 2011 und eine Nominierung zum Buch des Jahres 2011 vom IBBY Polen. Für die Zeitschrift "Eselsohr" vereint Fantje "pop-up-artige Formen, osteuropäische Erzähl- und Zeichenkunst und jene zauberhafte Spintisiererei, die man in vielen Bilderbüchern heute vermisst".

Einzelnachweise

Weblinks
 Verlagsseite zu "Fantje"

Literarisches Werk
Kinder- und Jugendliteratur

Fantje


Suzidilara (Sûz-i Dilârâ), Klasik Türk müziğinde birleşik bir makam. Sözcüğün kökeni Farsçadır.

Osmanlı padişahlarından III.Selim'in ilahi aşkla oluşturduğu musiki makamına verilen addır.

Ayrıca bakınız
 suzidil

Dış bağlantılar
 Sûz-i Dilârâ (notalar)

Klasik Türk müziği makamları

Suzidilara


An Eriocaulon sessile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Desmond Meikle. An Eriocaulon sessile in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon sessile


Michael Klint (født 3. december 1958 i København) er en prisbelønnet dansk journalist og dokumentarist. Han er opvokset på Nørrebro og uddannet på Journalisthøjskolen i Århus (afgang i 1986 efter praktik på Dagbladet i Ringsted og på Ekstra Bladet). Han har som tv-dokumentarist og instruktør indtil 2020 tilrettelagt mere end 60 dokumentar-udsendelser til TV2 og DR1 med vægt på undersøgende journalistik. Hertil kommer dokumentarer i feature- og reportage-genren samt en lang række tv-indslag (f.eks. til forbrugerprogrammet "Basta" på TV2). Han har desuden instrueret informationsfilm om brandsikkerhed og førstehjælp.

Michael Klint har været ansat på DSB's pressesektion (1986-87), Jydske TV i Haderslev (1987-90), Nordisk Film TV (1990-99), og har herefter med eget firma været freelance journalist og dokumentar-producent (1999-2014). I 2014 blev han fastansat som undersøgende journalist på DR Dokumentar, der i 2019 blev underlagt DR Nyheder.

Michael Klint er modtager af Billed-Bladets TV Oscar 1995 (for dokumentaren "113 Skud" om Nørrebro-sagen, sendt på TV2), samt modtager af Tvprisen i 2014 og 2019 (uddelt af Producentforeningen, brancheforening for producenter af spillefilm, tv og dokumentarfilm).

Michael Klint har 5 gange været nomineret til Cavlingprisen, som er den mest prestigefyldte journalistpris i Danmark (bl.a. i 1995 for "Alle magtens Mænd", en dokumentar om magtkoncentrationen i justitsministeriet, sendt på TV2). Han har modtaget Cavlingprisen 3 gange. Det var han den første danske journalist til at opnå. Første gang i 1996 for dokumentarerne "Den perfekte Patient" og "Eksperimentet" om Boneloc-sagen (sendt på TV2). Herefter i 2005 sammen med Christian Andersen for dokumentaren "Hævet over mistanke" om Løgstør-sagen (sendt på DR1), og senest i 2013 for dokumentar-serien "I skattely", der afslørede finansielle rådgiveres vejledning om skattely (sendt på DR1). Kun en anden dansk journalist har sidenhen opnået at modtage en tredje Cavling-statuette (noteret 2020). Cavlingpriserne er modtaget i samarbejde med andre journalister.

Michael Klint blev i 2007 optaget i Kraks Blå Bog over betydningsfulde danskere.

Referencer

Eksterne henvisninger
 "Danmarksmesteren i journalistik fylder 60 år".  Hans Faarup 2. december 2018 på fyens.dk
 "Fredag uddeles Cavling"  Rasmus Elmelund 4. januar 2017 på journalisten.dk

Journalister fra Danmark
Personer fra Nørrebro
Personer i Kraks Blå Bog

Michael Klint


خطيب بدلة أديب وكاتب سوري من مواليد مدينة معرتمصرين في محافظة إدلب عام 1952, يحمل شهادة الإجازة في العلوم الاقتصادية من جامعة حلب سنة 1976. له مجموعات قصصية وكتب عدة مسلسلات تلفزيونية وإذاعية مختلفة. تمتاز أعماله الأدبية بالسخرية ويكتب أعماله الإذاعية والتلفزيونية بأسلوب كوميدي شعبي.

أعمال أدبية ودراسات
 حكى لي الأخرس 1987.
 عودة قاسم ناصيف الحق 1989.
 امرأة تكسر الظهر 1994.
 وقت لطلاق الزوجة 1998.
 حادث مرور 2002.
 التداوي بالأدب 2005
 إمبراطورية المجانين الديمقراطية العليا 2006
 سيرة الحب 2009
 احترامي سيدي المواطن 2009.
 عصفورية- 2010
 المستطرف الأزرق 2010
 المستطرف الأخضر 2011
 المستطرف الليلكي 2013
 قصص وحكايات وطرائف من عصر الديكتاتورية في سوريا 2014
 حكايات سورية لها علاقة بالاستبداد (مع نخبة من الكتاب) 2015
 السوريون منبطحاً- 2017
 تجربتي في الثورة السورية- 2018
 كوميديا الاستبداد- 2018
 أبو دياب يتكلم في الأفراح رواية 2019
 السيرة الرحبانية الفيروزية 2020 ـ
 أساطير بعثية- قصص 2021
 أبو فستوك المخبر اللورد 2022
 الداشر رواية 2022
 فريد الفتى الفريد قصة 2023

أعمال درامية
 مسلسل تلك الأيام عن قصة لحسيب كيالي (20) حلقة إخراج رياض ديار بكرلي.
 مسلسل شخصيات على الورق (29 حلقة) إخراج رياض ديار بكرلي.
 مسلسل البصير عن قصة لعبد العزيز هلال 14 حلقة إخراج أنيسة عساف.
 مسلسل دوار القمر، إخراج خالد الخالد (18 حلقة).
 ثلاثية الخلود إخراج حسن عويتي.
 ثلاثية بنت عمو ما حدا غريب بالاشتراك مع مروان فنري، إخراج محمد إسماعيل آغا.
 فيلم العاشق- عن قصة لأديب النحوي حاز الفيلم على الجائزة الذهبية بمهرجان القاهرة لعام 1999

أعمال إذاعية
 شخصيات كوميدية – تقديم عمر حجو، إخراج مروان قنوع.
 لا تواخذونا – إخراج مصطفى فهمي البكار.
 مسرح رمضان الإذاعي - إخراج مظهر الحكيم.
 حكايات ابن العم - عن قصة لحسيب كيالي، إخراج فاضل وفائي.
 أخت الرجال – إخراج فاضل وفائي.
 سلامات - إخراج جمال عقاد.
 تلك الأيام - عن موسوعة الأسدي، ثلاثة أجزاء 75 حلقة إخراج نذير عقيل.

أعمال أخرى
 كتب القصة والمقالة، محلياً في الصحف والمجلات التالية: (البعث– الثورة – ملحق الثورة- تشرين – تشرين الأسبوعي – الدومري – الأسبوع الأدبي – الموقف الأدبي–النور- المبكي- أسامة)
 عربياً: في صحيفة الخليج، ثم في البيان واستمر هذا سنين طويلة. وفي صحيفة السياسة والهدف بالكويت. ومتفرقات في: شؤون أدبية والرافد، ومجلة الوحدة المغاربية، ولوتس التونسية، والبيان الكويتية، والفيصل السعودية.وكتب زاوية فضائيات في القدس العربي- وزاوية مواطنون لا رعايا في موقع زمان الوصل- وكتب في اورينت نت- ومجلة الدوحة- وهنا صوتك الهولندية- ويكتب زاوية أسبوعية في صحيفة العربي الجديد- وله مدونة إمتاع ومؤانسة في العربي الجديد. في سنة 2013- حتى 2016 أصدر مجلة كش ملك الإلكترونية الساخرة.
 إعداد كتاب «الساخرون- نماذج من القصة الساخرة في سورية» عام 1992,
 كتاب عنه: عالم خطيب بدلة السردي 2005 تأليف محمد محي الدين مينو.

مصادر

وصلات خارجية
 المواطنة جيم في زيارة للطبيب فهيم - سيرياميدز
 مقرأ على كيفك - جريدة النور
 حوار مع القاص خطيب بدلة - موقع إدلب

أعضاء رابطة الكتاب السوريين
روائيون سوريون
مواليد 1952

خطيب بدلة


Ne t'éloigne pas () est une mini-série policière britannique en huit épisodes épisodes d'environ  créée par Daniel O'Hara, produite par Red Production Company et mise en ligne le  sur Netflix.

Il s'agit d'une adaptation du roman Ne t'éloigne pas de l'auteur américain Harlan Coben, publié en 2012 aux États-Unis, où l'intrigue originale a été déplacée de la banlieue américaine vers une ville côtière anglaise.

Synopsis

Megan Pierce est une femme mariée, qui travaille tout en élevant ses trois enfants dans la banlieue de Livingston.

Ray Levine était un photographe prometteur mais aujourd'hui, il a encore le cœur brisé depuis la disparition de Cassie, son grand amour. Il est coincé dans un job alimentaire et vit de fausses paparazzades pour des jeunes gens aspirant à la célébrité.

Michael Broome, lui, est un détective incapable de laisser derrière lui une affaire non résolue de disparition datant de dix-sept ans.

Un mari et père local, Stewart Green, a disparu sans laisser de trace. Lorsqu'un autre homme disparaît le jour anniversaire de la disparition de Stewart, Michael Broome prend l'affaire dans l'espoir d'exorciser ses démons.

Distribution

 Cush Jumbo  : Megan / Cassie
 James Nesbitt  : Michael Broome
 Richard Armitage  : Ray Levine
 Eddie Izzard  : Harry
 Jo Joyner  : Erin Cartwright
   : Fester
 Sarah Parish  : Lorraine
   : Dave Shaw
 Dylan Francis : Jordan Shaw
 Andi Osho : Simona
   : Kayleigh Shaw
 Rachel Andrews  : Bea
   : Barbie
 Hyoie O'Grady  : Ken
 Phillip Gascoyne : Inspecteur en chef Gary Blakefield

Production

Tournage
Le tournage a commencé le  et s'est terminé le .

Épisodes
Les épisodes, sans titres, sont numérotés de un à huit.

Accueil critique

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée dramatique de Netflix
Mini-série britannique
Adaptation d'un roman américain à la télévision
Série télévisée en anglais

Ne t'éloigne pas (série télévisée)


Viktor (Victor) Emanuel Bendix (* 17. Mai 1851 in Kopenhagen; † 5. Januar 1926 ebenda) war ein dänischer Komponist, Pianist und Dirigent.

Leben
Viktor Bendix war Bruder des Pianisten Otto Bendix und des Musikers Fritz Emil Bendix. Ab 1867 studierte er am Kopenhagener Konservatorium Komposition bei Niels Wilhelm Gade, Johann Peter Emilius Hartmann und August Winding, später auch Klavier, unter anderem bei Franz Liszt in Weimar. Bendix trat sowohl als Pianist wie auch als Dirigent auf. 1901/02 führte er bei den von ihm 1897 gegründeten Kopenhagener Philharmonischen Konzerten  Richard Wagners Opern Siegfried und Tristan und Isolde konzertant auf.

Bendix komponierte Orchesterwerke, Klavier- und Kammermusik sowie Lieder. Darunter sind 4 Sinfonien, ein Klavierkonzert, ein Chorwerk, ein Klaviertrio und eine Klaviersonate.

Viktor Bendix war in erster Ehe mit der Barnonin Rigmor Stampe verheiratet. Seine zweite Frau war die Pianistin Dagmar Hansine Raven, mit der er auch gemeinsam auftrat. Bendix hatte zusammen mit der Pianistin Augusta Schiøler einen Sohn, den Pianisten Victor Schiøler.

Werke (Auswahl)
 Op. 1 – 5 Klavierstücke (1872)
 Op. 2 – In kleinerem Style. 5 Klavierstücke (1872)
 Op. 7 – Davids 33. Ps. für Chor und Orchester (1874)
 Op. 9 – Stimmungsbilder (1872)
 Op. 12 – Klaviertrio A-Dur (1877)
 Op. 16 – Symphonie Nr. 1 "Fjeldstigning" (Das Bergsteigen) C-Dur (1882)
 Op. 17 – Klavierkonzert g-moll (1884)
 Op. 20 – Symphonie Nr. 2 "Sommerklange fra Syd-Rusland" (Sommerklänge aus Südrussland) D-Dur (1887/88)
 Op. 22 – Album (10 Klavierstücke) (1891)
 Op. 25 – Symphonie Nr. 3 a-moll (1892)
 Op. 26 – Sonate für Klavier g-moll (1901)
 Op. 30 – Symphonie Nr. 4 d-Moll (1905, unveröffentlicht)
 Op. 33 – 5 Klavierstücke (1901)

Weblinks und Quellen

 Victor Bendix im Dansk biografisk leksikon (dänisch)
 Nils Schiørring: Bendix, Victor. In: MGG Online, November 2016.

Komponist (Dänemark)
Musiker (Kopenhagen)
Geboren 1851
Gestorben 1926
Mann
Däne

Viktor Bendix


القُضاعات ومفردها قُضَاعَة، والتي تعرف أيضا باسم ثعالب الماء وكلاب الماء هي ثدييات برمائية (مائية بالكامل بحالة نوع واحد منها) آكلة للأسماك والمحار وغيره من الطرائد المائية. تُشكل الأسرة القضاعيّة  أحد أسر فصيلة العرسيات، التي تضم أيضا بنات عرس، بنات عرس المنتنة أو فئران الخيل، الغريرات، وغيرها. تنتشر القضاعات في جميع أنحاء العالم تقريبا، إذ أن منها 13 نوعا ينتمون إلى 7 أجناس. تقتات هذه الحيوانات على المخلوقات المائية إجمالا، من شاكلة الأسماك والمحار غالبا، لكنها تأكل أيضا ضروبا أخرى من الطعام مثل اللافقاريات، البرمائيات، الطيور، والثدييات الصغيرة.

تعني كلمة قضاعة في اللغة «القَضْعُ» أي القهر، يُقال: قَضَعَه قَضْعاً والقَضْعُ والقُضاعُ تقطيع في البطن شديد، يُقال: وفي بطنه تَقْضِيعٌ، أَي تقطيع وانْقَضَعَ القومُ وتقضَّعوا أي تفرّقوا، وفي اللغة الإنجليزية تأتي كلمة قضاعة  من الإنكليزية العتيقة حيث تُشتق من كلمات otr ،otor أو oter التي برزت، كما بضعة كلمات قريبة أخرى من جذر انبثقت منه الكلمات الإنكليزية "Winter" (شتاء)، Water (مياه)، وWet (رطب).

تسكن القضاعات في جحور تقع على ضفاف الأنهار. يُطلق على ذكر القضاعة اسم «ثعلب» أو «كلب»، والأنثى «ثعلبة» أو «كلبة»، والصغير «جرو». يطلق على مجموعة من القضاعات اسم سرب، عصبة، أسرة، محفل، أو الصاخبون للإشارة إلى طبعهم المرح غالبا، وفي الإنكليزية يطلق عليهم في الشتاء اسم raft أي مجموعة كبيرة أو رمث.

الخصائص

تمتلك القضاعات جسدا طويلا نحيلا، وأطراف قصيرة نسبيّا وأكف ذات أغشية بين الأصابع، كما تمتلك معظمها مخالب حادة على قوائمها، وكلها عدا القضاعة البحرية تمتلك ذيولا عضليّة طويلة. للقضاعات طبقة من الفراء العازل شديد النعومة تقع تحت الطبقة الخارجية من شعرها، وهي تؤدي إلى حجز طبقة من الهواء تبقي هذه الحيوانات جافة ودافئة تحت المياه.

يعيش الكثير من أنواع القضاعة في المياه الباردة، لذا فإنها تمتلك معدلات أيض مرتفعة جدا للمساعدة على إبقائها دافئة. تأكل القضاعات الأوراسية ما تصل نسبته إلى 15% من وزنها يوميّا لتحافظ على درجة حرارة جسدها، أما القضاعات البحرية فتتراوح نسبة ما تأكله يوميّا بين 20 و 25% من نسبة وزنها، وذلك وفقا لدرجة الحرارة في مؤلها خلال النهار أو الموسم المعين. لا يستطيع القضاعة البقاء في المياه التي تصل درجة حرارتها إلى 10° مئوية (50° فهرنهايت)، إلا إذا اقتات على 100 غرام (3 أونصات) من السمك في الساعة. تتراوح فترة الصيد عند معظم الأنواع بين 3 و 5 ساعات، أما الأمهات المرضعة فتصطاد لحوالي 8 ساعات في اليوم.

تُشكل الأسماك الغذاء الرئيسي لمعظم أنواع القضاعة، وهي غالبا ما تستكملها بالضفادع، جراد البحر، والسرطانات. يُعتبر البعض من القضاعات خبيرا في فتح المحار، والبعض الأخر يختص بصيد الثدييات الصغيرة والطيور المائية، إلا أن الاعتماد على نوع واحد من الطرائد يجعل القضاعات معرضة للخطر بحال حصل نقص في مخزون الحيوانات التي تقتات عليها بشكل كبير.

القضاعات حيوانات نشطة للغاية، تطارد فريستها في المياه أو تبحث عنها على ضفاف الأنهار، البحيرات، أو البحار. تعيش معظم الأنواع بالقرب من الماء، التي تغوص وتسبح فيها عندما تسعى وراء طريدتها أو عندما تبغي الانتقال من مكان لأخر، وفي غير هذه الأحيان فهي تبقى على اليابسة لتتجنب غمر فرائها بالماء. أما القضاعة البحرية فهي تعيش في البحر معظم حياتها.

القضاعات حيوانات لعوبة، وهي تبدو وكأنها تُظهر سلوكيات معينة لمجرد المتعة. تختلف التركيبة الاجتماعية باختلاف النوع الذي تنتمي إليه هذه الحيوانات، فالبعض من الأنواع يعيش حياة انفراديّة بينما أنواع أخرى تعيش في مجموعات – وفي بعض الأنواع يكون عدد أفراد المجموعة كثير جدا.

التصنيف

هناك 7 أجناس في الأسرة القضاعية، ينتمي إليها 13 نوعا باقيا ونوعين منقرضين. علامة † تفيد ان هذا النوع منقرض:
الفروع الحيوية لأسرة القضاعيات، وفقا لدراسة العالم «كوبفيلي» et al. 2008 وبينيندا-إدمونز et al. 1999
 جنس: القضاعة (Lutra)
 القضاعة الأوراسية (Lutra lutra)
 القضاعة اليابانية (Lutra nippon)
 القضاعة شعراء الخطم (Lutra sumatrana)
 جنس: القضاعة مرقطة العنق (Hydrictis)
 القضاعة مرقطة العنق (Hydrictis maculicollis)
 جنس: القضاعة الدورية (Lutrogale)
 قضاعة كريت (Lutrogale cretensis) †
 القضاعة البائدة (Lutrogale palaeoleptonyx) †
 القضاعة ناعمة الفراء (Lutrogale perspicillata)
 جنس: قضاعةالعالم الجديد (Lontra)
 قضاعة الأنهار الشمالية (Lontra canadensis)
 قضاعة الأنهار الجنوبية (Lontra provocax)
 قضاعة الأنهار للإقليم المداري الجديد (Lontra longicaudis)
 قضاعة البحار (Lontra felina)
 جنس: القضاعة العملاقة (Pteronura)
 القضاعة العملاقة (Pteronura brasiliensis)
 جنس: القضاعات صغيرة المخالب (Aonyx)
 القضاعة الأفريقية عديمة المخالب (Aonyx capensis)
 القضاعة الشرقية صغيرة المخالب (Aonyx cinerea)
 جنس: القضاعة البحرية (Enhydra)
 القضاعة البحرية (Enhydra lutris)

قضاعة الأنهار الشمالية

كانت قضاعة الأنهار الشمالية (Lontra canadensis) إحدى أنواع الحيوانات الرئيسية التي تعرضت للاضطهاد بشكل مكثف من قبل المستوطنين الأوروبيين عندما وطأوا أمريكا الشمالية، وذلك بسبب صيدها لغرض الإتجار بفرائها. تقتات هذه القضاعات على أنواع مختلفة من الأسماك والمحار، بالإضافة للثدييات الصغيرة والطيور. يصل طول قضاعات الأنهار الشمالية إلى متر واحد (3 إلى 4 أقدام) ويتراوح وزنها ما بين 5 إلى 15 كيلوغرام (10 إلى 30 رطلا). تحظى هذه الحيوانات بالحماية في بعض المناطق، وفي مناطق أخرى هناك محميات وملاجئ خاصة تقوم بمعالجة القضاعات المصابة والمريضة وتعيدها إلى مؤلها في البرية.

القضاعة البحرية

تعيش القضاعات البحرية (Enhydra lutris) على طول ساحل المحيط الهادئ لأمريكا الشمالية حاليّا، وكان موطنها السابق يشمل المياه الضحلة لمضيق بيرنغ وشبه جزيرة كامشاتكا وصولا حتى اليابان. تمتلك القضاعات البحرية قرابة 200 ألف خصلة شعر بكل سنتيمتر مربع من جلدها، وفراء مترف أنيق دفع بالبشر إلى صيدها لحد الانقراض. حظيت هذ الحيوانات بالحماية عام 1911 عندما تم التوقيع على اتفاقية فقمات الفراء لشمال المحيط الهادئ، التي هدفت لتنظيم صيد الفقمات الفروية والقضاعات البحرية بطريقة لا تعرضها للخطر، ولكن بحلول ذلك الوقت كان قد تبقى القليل جدا من هذه القضاعات لدرجة أن تجارة الفراء لم تعد مربحة. تقتات القضاعات البحرية على المحار وغيره من اللافقاريات (وبشكل خاص البطلينوس، أذن البحر، وقنافذ البحر) وغالبا ما تستعمل الحجارة لكسر الصدفة الخارجية التي تحميها. يتراوح حجم هذه الحيوانات بين 1.0 و 1.5 أمتار (2.5 إلى 5 أقدام) وتزن 30 كيلوغراما (65 رطلا). عادت القضاعات البحرية للانتشار عبر موطنها السابق حاليّا، بعد أن شارفت على الانقراض، وذلك انطلاقا من الجمهرات الباقية في كاليفورنيا وآلاسكا.

لا تمتلك القضاعات البحرية، على العكس من الثدييات البحرية الأخرى كالفقمات والحيتان، طبقة عازلة من الشحم للحفاظ على درجة حرارتها، بل تعتمد كما أنواع القضاعة الأخرى على طبقة من الهواء المحبوس في فرائها، والذي تبقي نسبته على حالها عن طريق النفخ في فرائها من أفواهها. تمضي هذه الحيوانات معظم وقتها في المياه، على العكس من باقي الأنواع التي تمضي أغلبية وقتها على اليابسة.

القضاعة الأوراسية

تعتبر القضاعة الأوراسية أو القضاعة الأوروبية (Lutra lutra) أكثر أنواع القضاعات انتشارا، فهي تستوطن أوروبا، ويمتد موطنها ليشمل معظم آسيا وبعض أنحائ شمال أفريقيا. كانت هذه الحيوانات مألوفة جدا عبر مختلف أنحاء الجزر البريطانية حتى عقد الخمسينات من القرن العشرين، ولكنها أصبحت أكثر ندرة فيما بعد في الكثير من المناطق بسبب استعمال مبيدات الآفات الكلورية العضوية من جهة، ولفقدان المسكن وتلوث المياه من جهة أخرى، إلا أنها بقيت شائعة في بعض أنحاء اسكتلندا وإيرلندا. أظهرت الدراسات أن نسبة الجمهرات كانت منخفضة في ثمانينات القرن السابق، لكنها تتعافى حاليّا بشكل واضح، ويقول المسؤولون في برنامج خطة الحفاظ على التنوع الحيوي في المملكة المتحدة  أنهم سيقومون بإعادة إدخال القضاعات إلى جميع مجاري مياه وسواحل المملكة التي كانت الحيوانات تقطنها عام 1960 بحلول سنة 2010. تعتبر حوادث الطرق الخطر الرئيسي حاليّا الذي يهدد نجاح مشروع إعادة توطين هذه الحيوانات.

القضاعة العملاقة

تستوطن القضاعة العملاقة (Pteronura brasiliensis) أمريكا الجنوبية، وبشكل رئيسي حوض نهر الأمازون، لكنها تصبح نادرة شيئا فشيئا بسبب القنص غير الشرعي، فقدان المسكن، ولاستعمال الزئبق وغيره من المواد المسمّة في التنقيب غير الشرعي عن الذهب في الطمي. يصل حجم هذه الحيوانات الاجتماعية إلى 1.8 أمتار (6 أقدام)، وهي أكثر حبا للماء من معظم قضاعات المياه العذبة الأخرى.

القضاعة الأفريقية عديمة المخالب

تعتبر القضاعة الأفريقية عديمة المخالب (Aonyx capensis)، أو قضاعة رأس الرجاء الصالح عديمة المخالب، ثاني أكبر أنواع القضاعات المياه العذبة، وهي تعيش بالقرب من المسطحات المائية الدائمة في السفانا وغابات الأراضي المنخفضة. تنتشر هذه الحيوانات في أفريقيا جنوب الصحراء الكبرى فيما عدا نهر الكونغو والمناطق القاحلة. تتميز بقوائمها شبه المغلفة بغشاء والعديمة المخالب، التي اشتق اسمها منها.

في الثقافة الإنسانية

الدين، الميثولوجيا، والأنساب

يظهر القزم «أوتر، Ótr» في الميثولوجيا الإسكندنافية وهو يتخذ شكل قضاعة على نحو ثابت، وفي الميثولوجيا الآيسلندية تعتبر أسطورة فدية القضاعة نقطة انطلاق ملحمة فولسونغا. تعتبر القضاعة حيوانا طوطميّا في ثقافة بعض الأمريكيين الأصليين. ينظر إلى القضاعة على أنها حيوانٌ طاهر ينتمي إلى الأهورامزدا في المعتقد الزردشتي، ويعتبر قتلها أمرا محرما. «قضاعة» هو اسم قبيلة عربية قديمة تتفرع منها اليوم عدد من القبائل القضاعية مثل: كلب، وجهينة، وبلي، ونهد.

الإعلام

 يروي الكاتب وعالم البيئة الإسكتلندي، غافين ماكسويل، في كتابه خاتم المياه الصافية  قصة احضاره لقضاعة ناعمة الفراء (Lutrogale perspicillata) من العراق وتربيتها في قرية غلينيلغ، على الساحل الغربي لاسكتلندا.
 تنتج بعض مصانع الحلوى في الولايات المتحدة نوعا من الحلويات المجمدة تطلق عليه اسم "Otter Pop"، ويظهر على غلافه رسم كرتوني لقضّاعة.
 تظهر عائلة من القضاعات كشخصيات رئيسية في مسلسل الرسوم المتحركة التابع لشركة والت ديزني، PB&J Otter، وكذلك يظهر «راسل» القضاعة البحرية كأحد الشخصيات الرئيسية في مسلسل الرسوم المتحركة هابي تري فريندز .
 تمتلك هيرمايني جرينجر، أحد الشخصيات الرئيسية في سلسلة هاري بوتر، المقدرة على تحويل الأشخاص والأشياء إلى قضاعة بسحر خاص.
 تظهر القضاعة مارلين في مسلسل بطاريق مدغشقر ، وهي عبارة عن قضاعة ناعمة الفراء أو قضاعة نهرية، وقام بأداء صوتها الممثلة الأمريكية نيكول سوليفان.
 البطل الرئيسي في فيلم «تاركا القضاعة»  هو قضاعة أوراسي.
 إن بعض الشخصيات الرئيسية في سلسلة روايات ريدوال هي قضاعات.
 «راي القضاعة» هو إضافة مخبئة في لعبة «غراند ثافت أوتو: فايس سيتي ستوريز» .
 يقول الممثل والكوميدي الإنكليزي، كريس موريس، في وثائقي المحاكاة الساخر "Brass Eye"، في الحلقة الأولى: الحيوانات، "يمكنك أن تقتل قضاعة في ثانية، عليك فقط ركل وجهها.

مصادر

وصلات خارجية

 آركيف صور وفيديوهات عن القضاعة الأوراسية، وكذلك لقضاعة البحار (Lontra felina)، القضاعة البحرية (Enhydra lutris)، القضاعة ناعمة الفراء (Lutrogale perspicillata) والقضاعة العملاقة (Pteronura brasiliensis)
 إدارة الحفاظ على القضاعات البريطانية
 صندوق الحفاظ على القضاعات العالمي
 شبكة القضاعات
 قصص وصور عن القضاعات

أصنوفات سماها شارل لوسيان بونابرت
ثدييات آسيا
ثدييات إفريقيا
ثدييات أمريكا الجنوبية
ثدييات أمريكا الشمالية
ثدييات طاجيكستان
قضاعات
لواحم أوروبا

قضاعة (حيوان)


Lucy McKenzie (née en 1977 à Glasgow) est une artiste britannique basée à Bruxelles.

Biographie

Née à Glasgow, en Écosse, McKenzie a étudié pour son BA au Duncan of Jordanstone College of Art and Design à Dundee de 1995 à 1999 et à Karlsruhe Kunstakademie en Allemagne en 1998.

McKenzie s'est fait connaître pour la première fois lorsqu'elle a remporté le prix EAST à EASTinternational en 1999, sélectionné par Peter Doig et Roy Arden. Depuis, elle a montré des œuvres dans de nombreuses expositions, telles que The Dictatorship of the Viewer à la Biennale de Venise, Becks Futures 2000 à Londres, Manchester et Glasgow et Happy Outsiders à la Zacheta Gallery de Varsovie. Elle a exposé internationalement dans des galeries et des musées, dont la Tate Britain à Londres, la Kunsthalle Basel en Suisse et le Walker Art Center à Minneapolis.

En 2013, McKenzie a exposé à la Tate Britain dans Painting Now: Five Contemporary Artists.

L'Art Institute of Chicago a présenté McKenzie en 2014 dans une exposition intitulée focus: Lucy McKenzie.
La septième saison de The Artist's Institute du Hunter College de New York a été consacrée à Lucy McKenzie, du 20 septembre 2013 au 2 février 2014, la décrivant comme une artiste qui « réalise des œuvres tirées du lieu artistique des villes et des cercles sociaux qu'elle habite. Les premières peintures se sont approprié le langage des peintures murales écossaises des années 1970, tandis que des projets plus récents ont reconstruit des intérieurs domestiques archétypaux en employant des techniques de faux finis. McKenzie a également fondé une maison de disques, un bar, une ligne de mode et expérimente actuellement le domaine de polar. »

Elle a été professeure invitée à la Kunstakademie Düsseldorf 2011-2013.

Expositions
"Projects 88: Lucy McKenzie" Museum of Modern Art, New York, 10 septembre-1er décembre 2008
"Lucy McKenzie" Museum Ludwig, Cologne, Allemagne, 14 mars-25 juillet 2009

Publications
Neil Mulholland, "Rêves d'une fille provinciale", PARKETT 76, 2006
Isabelle Graw, « Sur la route de la retraite : une entrevue avec Lucy McKenzie », PARKETT 76, 2006
Bennett Simpson, "Lucy McKenzie, elle-même", PARKETT 76, 2006

Références

Liens externes

Artiste contemporain britannique
Plasticienne britannique
Naissance en 1977
Naissance à Glasgow

Lucy McKenzie


Pentru alte persoane cu numele Frank Lloyd, vedeți Frank Lloyd (dezambiguizare).
 A nu se confunda cu Frank Lloyd Wright.

Frank William George Lloyd (2 februarie 1886 – 10 august 1960) a fost un regizor, scenarist, actor și producător de film american, de origine britanic. Lloyd a fost unul din membri fondatori ai Academiei Americane a Artelor și Științelor Filmului (în original  Academy of Motion Picture Arts and Sciences, și președintele acesteia între 1934 și 1935.

Viață personală
După decesul său, la 10 august 1960, Lloyd a fost înhumat la cimitirul  Forest Lawn Memorial Park din orașul Glendale, statul .

Filmografie (incompletă)

 The Spy (1914) (actor)
The Black Box (1915) (actor)
The Gentleman from Indiana (1915)
Jane (1915)
The Reform Candidate (1915)
 Sins of Her Parent (1916)
The Tongues of Men (1916)
The Code of Marcia Gray (1916)
The Intrigue (1916)
David Garrick (1916)
The Call of the Cumberlands (1916)
Madame la Presidente (1916)
The Making of Maddalena (1916)
An International Marriage (1916)
The Stronger Love (1916)
Sins of Her Parent (1916)
The World and the Woman (1916)
A Tale of Two Cities (1917)
The Kingdom of Love (1917)
The Heart of a Lion (1917)
Les Miserables (1917)
When a Man Sees Red (1917)
American Methods (1917)
The Price of Silence (1917)
The Rainbow Trail (1918)
For Freedom (1918)
Riders of the Purple Sage (1918)
The Blindness of Divorce (1918)
The Loves of Letty (1919)
The World and Its Woman (1919)
Pitfalls of a Big City (1919)
The Man Hunter (1919)
Madame X (1920)
The Silver Horde (1920)
The Woman in Room 13 (1920)
 The Great Lover (1920)
The Invisible Power (1921)
 The Grim Comedian (1921)
The Man from Lost River (1921)
Roads of Destiny (1921)
Oliver Twist (1922)
The Eternal Flame (1922)
The Sin Flood (1922)
Black Oxen (1923)
The Voice from the Minaret (1923)
Within the Law (1923)
Ashes of Vengeance (1923)
The Sea Hawk (1924)
The Silent Watcher (1924)
Her Husband's Secret (1925)
The Splendid Road (1925)
Winds of Chance (1925)
The Wise Guy (1926)
The Eagle of the Sea (1926)
Children of Divorce (1927)
Adoration (1928)
The Divine Lady (1929)
 Young Nowheres (1929)
Weary River (1929)
Drag (1929)
Dark Streets (1929)
The Lash (1930)
The Way of All Men (1930)
The Age for Love (1931)
East Lynne (1931)
A Passport to Hell (1932)
Cavalcade (1933)
Berkeley Square (1933)
Hoop-La (1933)
Servants' Entrance (1934)
Mutiny on the Bounty (1935)
Under Two Flags (1936)
Wells Fargo (1937)
Maid of Salem (1937)
If I Were King (1938)
Rulers of the Sea (1939)
The Howards of Virginia (1940)
This Woman is Mine (1941)
The Lady from Cheyenne (1941)
The Spoilers (1942) (producer)
Forever and a Day (1943)
Blood on the Sun (1945)
The Shanghai Story (1954)
The Last Command (1955)

Note, referințe

Legături externe

 Frank Lloyd Films website, includes additional biographical information

Nașteri în 1886
Nașteri pe 2 februarie
Decese în 1960
Decese pe 10 august
Actori britanici
Americani de origine scoțiană
Câștigători ai premiului Oscar pentru cel mai bun regizor
Emigranți britanici în Statele Unite ale Americii
Oameni din Glasgow
Regizori de film britanici
Scenariști britanici

Frank Lloyd


Colony puede referirse a:
 Colony,  álbum de la banda sueca de death metal melódico, In Flames.
 Colony, episodio de la serie de televisión The X-Files.
 Colony, pueblo ubicado en el condado de Cullman en el estado estadounidense de Alabama.
 Colony, ciudad ubicada en el de condado de Anderson en el estado estadounidense de Kansas.
 Colony, pueblo ubicado en el condado de Washita en el estado estadounidense de Oklahoma.
 Colony, serie de televisión.

Colony


Ulrich Strohhäcker (* 9. September 1947) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter und Hürdenläufer.

1969, 1970 und 1975 wurde er Deutscher Hallenmeister mit der 4-mal-400-Meter-Staffel.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1970 in Wien gewann Uli Strohhäcker mit der bundesdeutschen Mannschaft Bronze in der 4-mal-400-Meter-Staffel.

Ulrich Strohhäcker startete für den VfB Stuttgart.

Persönliche Bestleistungen
 400 m: 48,0 s, 14. September 1969, Murrhardt
 400 m Hürden: 51,7 s, 28. August 1969, Stuttgart

400-Meter-Läufer (Deutschland)
4-mal-400-Meter-Staffel-Läufer (Deutschland)
400-Meter-Hürdenläufer (Deutschland)
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Deutscher
Mann
Geboren 1947
Leichtathlet (VfB Stuttgart)

Ulrich Strohhäcker


Das Ungarische Naturwissenschaftliche Museum (ungarisch: Magyar Természettudományi Múzeum, MTTM bzw. NHMUS) ist ein Naturkundemuseum mit Sitz in der ungarischen Hauptstadt Budapest. Das 1802 gegründete Museum ist Europas drittältestes Naturkundemuseum und gilt mit seinen rund 10 Millionen Exponaten auch als eines seiner größten.

Geschichte

Die Geschichte des Naturwissenschaftlichen Museums und seiner Sammlungen war lange Zeit eng mit der des Ungarischen Nationalmuseum (MNM) verbunden. Jene geht zurück auf eine Gründung im Jahr 1802, als Graf Ferenc Széchényi seine etwa 17.000 Bände umfassende Bibliothek samt Münzsammlung dem ungarischen Staat übergab, um damit den Grundstock für eine nationale wissenschaftliche Sammlung und eine nationale Bibliothek (der zukünftigen Széchényi-Nationalbibliothek) zu bilden. Die durch seine Ehefrau, Gräfin Julianna Festetics ein Jahr darauf überlassene Mineraliensammlung wurde zum Grundstock der naturkundlichen Sammlung.

Ab 1810 wurde die gesamte Sammlung in einer Natur- und Kunstkammer (lat.: Camera Naturae et Artis Productorum) präsentiert. 1811 folgte eine Schenkung durch Erzherzog Rainer von Österreich, welche die paläontologische Sammlung begründete, und 1818 wurde für 7.000 Forint die Pflanzensammlung des Botanikers Pál Kitaibel erworben, und damit der Grundstock für die botanische Sammlung gelegt.

1847 zog die Sammlung in den von Mihály Pollack entworfenen Neubau des Nationalmuseums auf dem Museum-Boulevard (Muzeum körút), und durch Schenkungen und Ankäufe wurden die Sammlungen in den Folgejahren zügig erweitert. Die größte Erweiterung in der Zeit nach der Ungarischen Revolution war 1856 der Erwerb der Sammlungen der Königlichen Ungarischen Naturwissenschaftlichen Gesellschaft. Ab 1870 hatte das Ungarische Nationalmuseum gesonderte Abteilungen für Botanik, Mineralogie und Zoologie. Um 1896 umfassten diese Sammlungen bereits über 1 Million Spezimen.

1927 fand der 10. Internationale Zoologische Kongress in Budapest statt. Die Insektensammlung des Nationalmuseums beheimatete zu dieser Zeit rund 3 Millionen Proben und musste in ein eigenes Gebäude in der Baross-Straße 13 verlegt werden. Da die sich ständig erweiternden Sammlungen immer komplexer und überfüllter wurden, wurde 1933 das gesonderte Naturwissenschaftliche Museum gegründet, jedoch immer noch als Teil des Nationalmuseums. Ende der 30er Jahre wurde die Forschungsarbeit am Museum intensiviert und u. a. eine Zusammenarbeit mit der Josef-Universität für Technik und Wirtschaftswissenschaften aufgebaut. Gegen Ende des Zweiten Weltkrieges wurde die Botanische Sammlung nach Váchartyán im Komitat Pest-Pilis-Solt-Kiskun evakuiert und ging dabei zu einem Großteil verloren, während die im Nationalmuseum verbliebenen Sammlungen und Exponate unversehrt blieben.

Während des Ungarischen Volksaufstands 1956 wurde das Hauptgebäude des Nationalmuseums durch Artillerieschüsse getroffen und sowohl die Afrika-Ausstellung als auch ein Großteil der mineralogischen und paläontologischen Sammlungsgegenstände wurden zerstört. Einige Tage später wurde das Gebäude in der Baross-Straße getroffen, und rund 36.000 ausgestopfte Vögel, 22.000 Vogeleier, 13.000 Fische, 40.000 Amphibien und Reptilien, 500.000 Mollusken, 60.000 Großlibellen, 200.000 Zweiflügler fielen den Flammen zum Opfer, zusammen mit rund 100.000 wissenschaftlichen Buchbänden. In den 60er und 70er konnte die Afrika-Ausstellung durch Afrika-Expeditionen des Großwildjägers Zsigmond Széchenyi wieder ersetzt werden, ebenso wie regelmäßige Forschungsreisen ungarischer Wissenschaftler in zu dieser Zeit kommunistische Dritte-Welt-Länder wie Nordkorea, Vietnam, Kuba oder der Mongolei die naturhistorischen Sammlungen ergänzten.

Von Ende der 50er Jahre bis Mitte der 90er Jahre werden einige der Sammlungen des Naturwissenschaftlichen Museums wiederholt an verschiedene Ausstellungsstandorte verlegt. Die ungarische Regierung entschied sich Anfang der 90er, alle Sammlungen des Museums in den Gebäudekomplex der Ludovika-Akademie, der ehemaligen Militärakademie der k.u. Landwehr, zu verlegen. 1995 wurde dieser neue Museumsstandort am Ludovika-Platz (Ludovika tér) 2–6 eröffnet und erfuhr 2004 seine letzte wesentliche Erweiterung. An einigen Teilen der 5.000 m² großen Ausstellungsflächen wird jedoch heute noch gebaut.

Generaldirektor des Museums ist seit 1986 der Zoologe István Matskási.

Forschung und Sammlung

Die fünf wissenschaftlichen Abteilungen des Museums sind interaktiv aufgebaut. In der Ludovika-Akademie befinden sich die Abteilungen für Anthropologie, Geologie und Paläontologie, Mineralogie und Petrologie, sowie die Zentrale der Bibliothek. Des Weiteren befinden sich in der Ludovika die Vogel- und Säugetiersammlung der Zoologische Abteilung, ein molekulargenetisches Labor, eine Paläontologische Forschungsgruppe und die Tierökologische Forschungsgruppe der Ungarischen Akademie der Wissenschaften.

Anthropologische Abteilung
Die Anthropologische Sammlung des Naturwissenschaftlichen Museums umfasst rund 20.000 menschliche Knochen aus der Periode der Jung- und Mittelsteinzeit. In der Sammlung befinden sich auch ungarische Neandertaler-Fundstücke aus der Subalyuk-Höhle und der Istállós-kő-Höhle.

Botanische Abteilung
Das Herbarium hält insgesamt 1.800.000 Belege in den einzelnen Sammlungen der Paläobotanik, Kryptogame, Bedecktsamer und Pilze. Zu den historischen Sammlungsstücken gehören die Herbarien einiger bedeutender Botaniker, wie Pál Kitaibel, Lajos Kossuth, Lajos Haynald, Árpád Degen und Sándor Jávorka. Die ältesten Herbarbelege des Naturwissenschaftlichen Museums stammen aus der Pflanzensammlung des dänischen Botanikers Franz Mygind (1710–1789) aus dem Jahr 1759.

Geologische und Paläontologische Abteilung
The Geologische und Paläontologische Sammlung hält circa 100.000 Fossilien aus Ungarn und dem Ausland. Sie gilt als eine der umfassendsten paläontologischen Sammlung Europas.

Mineralogische und Petrologische Abteilung
Bis 1956 galt die Mineralogische und Petrologische Sammlung als eine der drei kostbarsten Sammlungen weltweit, wurde jedoch durch den Brand fast komplett zerstört. Die neueren Sammlungen decken Mineralien aus der gesamten Region der Karpaten und des Karpatenbeckens ab. Hierzu gehören auch Raritäten wie ein mittlerer Amethyst und ein Stück Mondgestein einer früheren Apollo-Mission. Eine neuere Attraktion der Sammlung ist ein 15 Millionen Jahre alter und 300 Kilogramm schwerer Holzopal aus dem Mátra-Gebirge.

Zoologische Abteilung
Die Zoologische Sammlung ist die fünftgrößte Europas und umfasst insgesamt über 7 Millionen Muster Wirbelloser und Wirbeltiere. In der Eingangshalle des Museums befindet sich ein rund 20 Meter langes Skelett eines Finnwals (Balaenoptera physalus).

Information und Dokumentation
Die Bibliothek des Naturwissenschaftlichen Museums ist die größte naturwissenschaftliche Spezialbibliothek in Ungarn. Der Bestand beläuft sich auf ca. 300.000 Medien und ist über einen digitalen Bibliothekskatalog (OPAC) öffentlich zugänglich; unter anderem über 1.720 laufende Zeitschriften. Jede der fünf Forschungsabteilungen besitzt eigene Fachbibliotheken:

 Anthropologische Bibliothek, Ludovika-Platz 2
 Botanische Bibliothek, Könyves-Kálmán-Boulvd. 40
 Mineralogische Bibliothek, Ludovika-Platz 2
 Pädagogische Bibliothek, Ludovika-Platz 6
 Paläontologische Bibliothek, Ludovika-Platz 2
 Zoologische Bibliothek, Baross-Straße 13

Das Museum veröffentlicht eigene wissenschaftliche Zeitschriften. Die erste Zeitschrift wurde 1877 vom Naturforscher Ottó Herman unter dem Titel "Zeitschrift für Zoologie, Botanik, Mineralogie und Geologie" (Természetrajzi Füzetek) herausgegeben.

Ausstellungen und Öffentlichkeitsarbeit

Das Ungarische Naturwissenschaftliche Museum besitzt in Ungarn eine führende Stellung im Bereich der Wissensvermittlung und Museumspädagogik. Es besteht eine gemeinsame Arbeitsgruppe zwischen dem Ungarischen Naturwissenschaftlichen Museum und der Ungarischen Akademie der Wissenschaften.

Siehe auch
 Liste naturhistorischer Museen

Literatur
 István Matskási: Das neue Naturwissenschaftliche Museum. Gutenberg Press, 1999.
 József Vadas: Museen in Budapest. Corvina Verlag, Budapest 1993, ISBN 963-13-3827-4, S. 137–139.

Einzelnachweise

Weblinks

 Ungarisches Naturwissenschaftliches Museum (hu, en)
 Online-Katalog der Bibliothek des Ungarischen Naturwissenschaftlichen Museum

Naturkundemuseum
Wissenschaft und Forschung in Ungarn
Museum in Budapest
Ungarisches Nationalmuseum
Gegründet 1802
VIII. Budapester Bezirk


Aubigny may refer to:

Places in Australia

Aubigny, North Quay, a historic house in Brisbane, Queensland, Australia
Aubigny, Queensland, a town in Toowoomba Region, Queensland, Australia
County of Aubigny, a county in Queensland, Australia
Electoral district of Aubigny, an electoral district in Queensland, Australia

Places in Canada
Aubigny, Manitoba, a small community in the province of Manitoba

Places in France
Aubigny, Allier, a commune
Aubigny, Calvados, a commune
Aubigny, Deux-Sèvres, a commune
 , a former seigneurie and commune

Aubigny, Somme, a commune
Aubigny, Vendée, a former commune

See also
Duke of Aubigny
Aubigny-au-Bac, Nord
Aubigny-aux-Kaisnes, Aisne
Aubigny-en-Artois, Pas-de-Calais
Aubigny-en-Laonnois, Aisne
Aubigny-en-Plaine, Côte-d'Or
Aubigny-la-Ronce, Côte-d'Or
Aubigny-les-Pothées, Ardennes
Aubigny-lès-Sombernon, Côte-d'Or
Aubigny-sur-Nère, Cher

Aubigny


Tarım veya ziraat, bitkisel ve hayvansal ürünlerin üretilmesi, bunların kalite ve verimlerinin yükseltilmesi, bu ürünlerin uygun koşullarda muhafazası, işlenip değerlendirilmesi ve pazarlanmasını ele alan bilim dalıdır. Diğer bir ifade ile insan besini olabilecek ve ekonomik değeri olan her türlü bitkisel-Hayvansal ürünün bakım, besleme, yetiştirme, koruma ve mekanizasyon faaliyetlerinin tamamı ile durgun sularda veya özel alanlarda yapılan balıkçılık faaliyetlerinin tümüdür.

Bu bilim dalı bilimsel bilginin yanı sıra özel yetenek ve önsezi gerektirir. Uygulamalı bir bilim dalı olup, amacı insanların yararına ekonomik değerler elde etmektir.

Tarım, iki temel üretim dalından oluşur. Bunlar bitkisel üretim ve hayvansal üretimdir. Bu iki temel tarım üretimi dalı ve hatta tanımları arasındaki tek ayrım, kullandıkları materyalin birinde bitki ötekinde ise hayvan materyali oluşudur

Genel
Tarım, insanlığın toplu hayata geçişinde büyük bir rol üstlendi. Taş Devri süresince bulunan avcı-toplayıcı toplulukların, yerini tarımla uğraşan halklara bırakması, toplumları ve devletleri ortaya çıkardı.  Sanayi Devrimi'ne kadar tarım, insanlığın büyük çoğunluğunun temel geçim kaynağı oldu. Ancak günümüzde de tarımda gözle görülür gelişmeler ve teknolojinin getirdiği etkiler bulunmaktadır. Özellikle 20. yüzyıl boyunca tarımda önemli değişiklikler yaşanmıştır. Haber-Bosch işlemine göre, amonyum nitrat karıştırılan tezek sayesinde, ilk yapay gübreler elde edildi. Tarımda işgücünü düşüren makineleşme sayesinde tarımda işçi sayısında azalmalar gözlendi. Üretimin artmasına karşılık işsizlik arttı.

Bunlara karşılık, günümüzde en çok yetiştirilen tarım ürünleri arasında pirinç, mısır ve buğday yer almaktadır. Ayrıca dünyadaki çoğu hükûma kaliteli gıda için tarıma yatırım yapmaktadır. Tarıma yapılan yatırımlardan en büyük payı, buğday, mısır, pirinç, soya ve süt almaktadır. Ancak buna karşılık gelişmiş ülkelerde yapılan yatırımların büyük çoğunluğu etkisiz ve çevre düşmanı olmaktadır. Özellikle tarımdaki makineleşme ve yapay gübre kullanımı, çevreye büyük zararlar vermekte ve su kirliliği başta olmak üzere önemli sorunlara yol açmaktadır. Yine 21. yüzyılda çevre sorunlarının ve küresel ısınma başta olmak üzere anormal doğa olaylarının gündeme gelmesiyle beraber, tarımda makineleşme ve yapay gübre kullanımı düşürülmüştür.

Tarımdaki çevre zararlarına alternatif olarak geliştirilen ve ilk defa 20. yüzyıl başlarında Sir Albert Howard tarafından tartışılan organik tarım ise tüm bunlara karşı temiz ve sağlıklıdır. Organik tarım, günümüzde dünya çapında ilgi görse de pahalı olması nedeniyle sadece üst sınıf kişilerce elde edilebilmektedir. Yine bu tür tarımın dünyadaki en büyük destekçisi Avrupa Birliği'dir. Bu birlik tarafından 1991 yılında organik tarım adıyla literatüre eklenen uygulama, 2005'te CAP adlı kuruluşun kurulmasıyla beraber sürat kazanmıştır. Organik gıdanın savaştığı baş yöntemler arasında hormonlu gıda üretimi yer almaktadır.

2007 yılının sonlarında dünyadaki ekonomik dalgalanmalar sürecinde tahıl ürünleri başta olmak üzere birçok tarım ürününde fiyat katlanmaları gözlendi. Gelecekte, fiyatların çok daha katlanması nedeniyle, Afrika ve birçok 3. dünya ülkesinde gıda savaşlarının baş göstermesi beklenmektedir.  Birleşmiş Milletler'e göre, 2025 yılına gelindiğinde Afrika sadece nüfusunun %25'ini besleyebilecektir.

Uygulamalar

Günümüz dünyasında, tarım iki farklı temel amaç için kullanılmaktadır. Bunlardan ilki, sadece ailesini besleyebilmek için üretim yapan insanlardan oluşan grup, ikincisi ise ticari amaçla tarım yapan insanlardan ve kurumlardan oluşan gruptur. Endüstriyel tarımda, amaç ticaret olduğundan para sahası geniştir ve gübreleme, tohumlama, bakım, sulama gibi olanaklar geniştir. Aynı şekilde endüstriyel tarımda geniş tarım alanları mevcuttur. 20. yüzyılda özellikle tarım kimyasındaki gelişmeler, üretimi katladığı gibi, insan gücü oranını da düşürmüştür. Ancak bu, hem sağlıksız gıda üretimine, hem de işsizliğe neden olmaktadır.

Tarımda görülen haşaratlara karşı kullanılan ilaçlar, bu haşaratların zararlarını büyük ölçüde engellese de, buna kaşılık bu ilaçlar doğal dengeyi bozmakta ve çevreye zarar vermektedir. Tüm bu zararlara karşılık, tarımda kullanılan traktör gibi araçlar, üretimi arttırmakta ve daha çok insan için besin olanağı sağlamaktadır. Özellikle ilkel tarım aletlerinin yerini modern tarım ve sulama birimlerine bıraktığı 1900'ler boyunca tarımda ivmeli bir artış gözlenmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'nde yer alan Ulusal Mühendislik Akademisi'''ne göre, tarımdaki makineleşme, dünyanın yaşadığı 20 devrimden biridir. Yine 1999 verilerine göre, günümüz teknolojisi sayesinde, tek bir çiftçi, 130'dan fazla insanı beslemektedir.

21. yüzyıl teknolojisi sayesinde, günümüzde tarımda çeşitlilik, gen çaprazlaması sayesinde artmakta ve birkaç verimli soy birleştirilerek ortaya çok daha verimli yeni bir soy çıkarılabilmektedir. Bu da tarım üretiminin artmasının altında yer alan etmenlerden biri olarak kabul edilmektedir.

 Tarihi

Tarımın tarihi günümüzden 10.000 yıl öncesine dayanmaktadır. İlk tarım örneklerinin ardından, zamanla birçok toplumun arasındaki etkileşimin bir sonucu olarak tüm dünyada yaygınlaştı. Tarım sayesinde insanlık toplu yaşama geçti ve günümüzdeki devletler oluştu. Gübreleme, ekme-biçme gibi tarım yöntemleri her ne kadar eski olsa da, son yüzyılda büyük bir ivme gösterdi.

 Antik çağlardaki örnekler
Antik çağlarda, Bereketli Hilal ve çevresinde ilk örneklerine rastlanan tarım, öncesinde toplayıcılık ve avcılık ile geçinen toplumları yerleşik yaşama geçirdi. Aynı dönemlerde Çin ve diğer Asya ülkelerinde de başka yöntemlerle uygulanmaya başlayan tarım, zamanla Nil Nehri ve çevresinde yoğun olarak uygulanmaya başlandı. Tarihte, en eski tarım verileri, Anadolu'da Abu Hureyra adlı yerleşimde M.Ö. 13500 yılından kalma tarım aletlerinden edildi. Yine yakın dönemlere ait, Levant ve İran'daki Zagros Dağları çevresinde tarım faaliyetlerinin izine rastlandı. Yine Bereketli Hilal üzerindeki alanda, kimi yerlerde darı, arpa, tahıl, acı bakla, keten, buğday gibi tarım kalıntılarına rastlandı.

Çoğu teoreme göre ilk tarım, insanların vahşi doğadan topladığı bitkisel besinlerini ve tohumlarını mağara önlerine düşürmesiyle başlar. Bu süreçte insanlar tüm gün yiyecek aramaktansa bitkileri toprağa ekerek devamlı olarak yerleşik halde besin elde edebileceğini fark etti. Bu keşif tüm toplumlarca farklı dönemlerde bulundu. Öncelikle Anadolu ve Orta Doğu'da rastlanan tarım etkinlikleri, toplumsal etkileşimler aracılığıyla dünyaya yayıldı. Tarımı daha erken keşfeden toplumlar daha önce yerleşik yaşama geçti ve günümüz uygarlıkları oluştu.

Hindistan'da M.Ö. 7000'lerde rastlanılan tarım, yaklaşık 2000 yıl sonra da diğer Asya ülkelerinde görüldü. Yine bu dönemlerde Nil Nehri çevresinde tarım yapılarına rastlanmaktadır. Mısır ve çevresindeki önemli su kaynakları ve ılıman iklimin mevcut olması tarımın burada daha üretken olmasını sağladı. Yine aynı dönemlerde Mısırlılar Nil'in taşma dönemlerini hesapladı ve ürünlerinin telef olmaması için çeşitli matematiksel formüller ve geometrik hesaplamalara başvurdu. Tarım bu bağlamda günümüz bilim ve teknolojisine farklı yollar aracılığıyla etki bıraktı.

Mezopotamya'da ise Şatt-ül-Arap ve Basra Körfezi çevresinde uygulanan tarım faaliyetleri, ilk kez Sümerler tarafından yapıldı. M.Ö. 5000'lere denk gelen bu süreç, zamanla diğer Mezopotamya uygarlıklarına yayıldı. Yapılan araştırmalarda Fırat ve Dicle nehirleri arasında ahır hayvanlarının kemiklerine rastlandı. Bu da, bölgede hayvancılığın da yer edinmiş olduğunu göstermektedir. Aynı dönemde Amerika kıtasındaki yerliler de basamaklı teraslar aracılığıyla And Dağları başta olmak üzere tarım faaliyetlerine başladı. Güney Amerika'nın Büyük Okyanus kıyılarında yapılan kazılarda, tütün, patates, fasulye, biber, domates, balkabağı gibi tarım ürünlerinin kalıntılarına rastlandı.

Yine Antik Yunanistan ve Antik Roma dönemlerinde de tarım faaliyetleri göze çarpmaktadır. Zeytin, pamuk, mısır gibi Akdeniz bitkilerini yetiştiren Yunanlar, buna karşılık toprakların azlığı ve fakirliği nedeniyle bu alanda çok ileri gidemedi. Romalılar ise tahıl ürünleriyle ticaret yapmaya başladı.

 Orta çağlardaki örnekler

Orta Çağ'da İslam dünyası oldukça ileri düzeyde bir uygarlığa sahipti. Bu doğrultuda Orta Doğu ve çevresinde tarım faaliyetleri ve hayvancılık çok büyük ilerlemeler kaydetti. Hidrolik ve Hidrostatik teknikleriyle çalışan pompalara imza atan Araplar, bu sistemlerle üretimde artış gözledi. Yine su değirmenleri aracılığıyla suyu rahatça taşıyabilen Müslüman çiftçiler, bu sayede sulamadaki kuraklığın önüne geçti. Bu dönemde pamuk, turunçgil, meyve, kayısı, safran, enginar, şeker pancarı gibi tarım ürünleri yetiştirildi. Yine Araplar, İspanya'da Emevi Devleti'nin yer aldığı dönemde, Avrupa'ya limon, badem, incir, portakal, pamuk ve muz gibi ılıman tarım ürünlerini getirdi. Aynı dönemlerde Çin'de sabanın kullanılması tarım alanında Asya'daki önemli değişikliklerdendir.

Yine Kavimler Göçü sonrasında Batı Avrupa'da Roma egemenliğinin sona ermesiyle beraber; bu alanlardaki nüfus hızla arttı. Bu insanların beslenmesi için de daha çok toprağın işlenmesi gerekliydi. Bu süreçte, ormanlar ve bataklıklar, tarıma elverişli arazi durumuna getirildi. Bu geniş toprakları sürebilmek içinse ağır sabanlar taşıyan öküzler kullanıldı. Zaman geçtikçe 8-10 öküz kullanılarak işlenmesi zor killi topraklar da işlenmeye başladı. Romalılar bu dönemde bir yıl tahıl ekip, ertesi yıl da bu alanları bekleterek (nadasa bırakarak) pratik bir ekim nöbeti uyguladı. Bu dönemde, Avrupa'daki halklar zamanla yulaf, çavdar ve arpa ekmeyi öğrendi. Böylece, bir yıl kış, öbür yıl bahar döneminde yapılan ekimler, üçüncü yıl ise nadasa bırakılıyordu. Ancak bu yöntem de verimsiz kumlu topraklara uygun değildi.

800 yılı ve sonrasında Avrupa'da açık tarla sistemi uygulandı. Bu yönteme göre her çiftçi dar ve uzun tarlalara bölünen topraklarında çeşitli tarım ürünü yetiştiriyordu. Bu tür tarlalar genelde eğimli yamaçlara kurulmuştu. Bu da fazla suyun derin hendekten aşağı boşalmasını sağlıyordu. Açık tarla sistemi sayesinde her çiftçi kendi tarlasını işler ve ailesini geçindirirdi. Ancak gübreleme ve tarla sürme gibi işler iş bölümüyle paylaşılırdı. Bu sistem Avrupa'da 20. yüzyılın başlarına kadar devam etti. Orta Çağ'da tarımdaki hemen hemen her işlem el aletleriyle yapılıyordu. Bu da verimi çok daha düşürüyor, ürünlerin hasat zamanının geç kalması neticesinde ürünlerin bir bölümü ziyan oluyordu.

14. yüzyılda Avrupa'da yaşanan veba salgınları yüzünden Avrupa'da birçok insan öldü. Yine bu dönemde çıkan Yüz Yıl Savaşları yüzünden Avrupa genelinde nüfus hızla azaldı. Tarım olaylarının bu olaylar yüzünden asgari seviyeye düşmesiyle halklar kendini yeterince besleyemedi. Sonrasında başta İngiltere olmak üzere tarlalar çevrildi ve bu çevrili tarlalarda ticari ekim yapılmaya başlandı. Bu üretim sonucunda Avrupa kentlerinde tarım pazarları kuruldu. Bu da, kentlerde yaşayan ve tarım ürünlerine rahatça erişebilen insanlar için büyük kolaylık oldu. Bu süreçte kentlerin nüfusunda belirgin ivmeli artışlar gözlendi.

 Tarımda çağdaşlaşma

Tüm tarih çağlarında, geniş tarım üretiminin önünde büyük engeller mevcuttu. Bunlardan ilki tarım bitkileri için sağlanması zorunlu olan besinlerdi. İnsanlar bunun önüne geçmek için hayvan dışkılarını gübre olarak kullandı; topraklarını nadasa bıraktı ve her yıl farklı bir bitki ekti. 18. yüzyılda İngiltere başta olmak üzere batı dünyasında büyük bir devrim yaşandı. Şalgam ve üçgül ekiminin başlamasıyla toprakların nadasa bırakılma zorunluluğu ortadan kalktı. Şalgam; hayvansal üretimde hayvanların kış yiyeceği olarak önemli bir yer tuttu. Şalgam sayesinde hem hayvansal üretim arttı; hem de daha çok hayvan beslenebildi. Yine hayvanların sayısında görülen artışla beraber hayvansal gübrelerde ivmeli bir artış gözlendi.

Bir başka önemli gelişme de, Norfolk'ta yaşayan İngiliz çiftçiler Vikont Charles Townshend ve Thomas William Coke'un geliştirmiş olduğu dörtlü ekim nöbeti sistemiydi. Bu yöntemle ardışık olarak buğday, şalgam, arpa ve üçgül dikiliyordu ve nadasa gerek kalmıyordu. Yine bu dönemde kaliteli hayvanlar, diğer türlerin arasından seçilebildi. Townshend ve Coke, bu sayede verimli türler elde etti ve sonrasında Norfolk'un verimsiz kumlu toprağına kil ve tebeşir ekleyerek verimi arttırdı. Buna karşılık Avrupa'da bu süreç daha yavaş işledi. Fransız ve Alman çiftçiler uzun süre tüm dünyada olduğu gibi geleneksel ekim-biçimden vazgeçmedi.

Tüm bunları başka gelişmeler izledi. İlk defa dökme demir, sabanlarda silindirlerde ve tırmıklarda kullanıldı. Farklı toprak ve gübre türlerinin tarımdaki verimi arttırdığı anlaşıldı. 1840'ta Alman kimyacı Justus von Liebig, potasyum, fosfor ve azotun bitkilerin gelişiminde önemli bir yer tuttuğunu tespit etti. Yine İngiltere'de John Lawes ve Henry Gilbert, fosfat bakımından zengin kayaları sülfürik asit ile tepkimeye sokarak yapay gübre elde etti. Bu, günümüz yapay gübre kullanımının başlangıcıdır. Yine 1843'te kil akaçlama boruları bulundu ve sonraki yıllar boyunca büyük tarlalar ucuz ve basit yöntemlerle akaçlandı. Tüm bunlar, tarımda yeni bir dönemi açtı. Artık tüm dünyada ortaklaşa yapılan tarım faaliyetleri, pazarlarda satılmak üzere ekonomik bir gelir olmaya başladı.

Buna karşılık Avrupa'nın bazı ülkelerinde gidişat daha farklı biçimlendi. Özellikle Fransa'da soylular, kendi toprakları yerine saray çevresinde yaşamaya başlayınca, zamanla topraklar köylülerin tekeline geçti. 1789'a gelindiğinde Fransa topraklarının %40'ı köylülerin elindeydi. Tarımdaki bu gelişmeler toplumsal yaşamı da kökten değiştirmeye başladı. Tüm dünyada tarımda görülen gelişmeler, özellikle Avrupa'daki kırsal sistemi değiştirdi.

 Günümüzde tarım

Günümüzde tarım, büyük oranda ticari amaçlarla yapılmaktır. Özellikle ulaşımdaki kolaylıklar, tarım ürünlerini çok uzaktaki yerleşimlere bile hem ucuz hem de hızlı bir şekilde taşınmasını sağlamaktadır. 19. yüzyılın sona ermesinden önce Amerika'dan Avrupa'ya tahıl, süt ürünleri ve tuzlu et götürülmekteydi. Saklama ve soğutma yöntemleri geliştikçe, Avrupa birçok ülkeyle tarım ticareti yapmaya başladı. I. Dünya Savaşı sıralarında ulaşım güçleşince, dünyanın dört bir yanındaki çiftçiler, ürünlerini pahalı olarak Avrupa'ya sattı. Avrupa bu dönemden sonra Amerika ile büyük rekabete girdi. Ancak başta İngiltere olmak üzere Avrupa ülkeleri tarım alanında yeteri ilerlemeyi gösteremeyince mandıra ve süt üretimine gitti. Bu alanda besili evcil hayvanlarını çaprazlayan bilim adamları verimli üretim sağladı. Özellikle Danimarka ve Hollanda'nın dış dünyaya süt ürünleri satması, Avrupa'yı bu alanda öne geçirdi. Ancak yine II. Dünya Savaşı, bu rekabete bir darbe daha vurdu. Avrupa'da üretim çok geriledi ve Avrupa ile ilişkili ülkeler uzun süre kıtlık tehlikesiyle karşı karşıya kaldı.

Bilimsel gelişmeler sayesinde, tarım faaliyetleri çok farklı coğrafyalarda ve koşullarda yapılabilmektedir. Bitki ve hayvanların genlerinde yapılan değişiklikler sayesinde belli türlerin karşı karşıya olduğu hastalık riskleriyle savaşılabilmektedir. Buna ek olarak başvurulan tarım ilaçlamaları, her ne kadar verimi arttırsa da, doğaya ve ekin kalitesine zarar vermektedir. Ayrıca hayvanlara hormon verilerek daha kısa sürede daha çok et ve süt vermesi sağlanmaktadır. Bu yöntem ekinlerde de kullanılmakta ve bitkisel ürünlerin daha bol üretilmesini sağlamaktadır. Bununla beraber et ve süt üretiminde, hayvanlar küçük koğuşlarda aşırı beslenerek ve gün ışığına çıkarılmayarak verim arttırıcı etki oluşturulmaktadır. Ancak bunlar da yine ürün kalitesini düşürmekte ve doğallığı azaltmaktadır. Özellikle gelişmiş aşılama teknikleri, hayvan ve bitki türlerinin karşı karşıya olduğu hastalık riskleriyle savaşmaktadır. Ayrıca çoğu batılı toplum başta olmak üzere organik tarıma dönüş dikkat çekmektedir.

"Toprak işlemesiz tarım" günümüzde toprak verimliliğinin korunması, sürdürülmesi ve toprak ıslahında dikkate alınmaya başlanan bir yöntemdir.

 Üretim
Dünya üzerinde yapılan tarım ve tarım verimi, coğrafyadan coğrafyaya değişiklikler göstermektedir. Bunun en önemli sebebi iklim koşulları, farklı tarım politikaları, farklı sulama teknikleri ve gübreleme teknikleridir.Acquaah, G. 2002. Agricultural Production Systems. pp. 283-317 in "Principles of Crop Production, Theories, Techniques and Technology". Prentice Hall, Upper Saddle River, NJ.  Az gelişmiş birçok ülkede tarım ve hayvancılık yapılan çiftlikler çok küçüktür ve nadiren ticari amaçla kullanılır. Bu ülkelerdeki çiftçiler hemen hemen her zaman tarla sürmek için öküz veya diğer büyükbaş hayvanların gücünden yararlanır. Aynı şekilde gübreleme sadece hayvan dışkılarıyla yapılan gübrelemeyle sınırlıdır. Yine dünya üstündeki tarım alanların yarısı bu şekildedir. Elde edilen ürünlerin tamamına yakını, çiftçiler ve ailelerince tüketilir ve depolanır. Geriye kalanlar ise satılır. Bu tür tarlalara geçimlik tarım; üretime de geçimlik tarım üretimi denir. Aynı şekilde hayvancılıkta üretilen büyük veya küçükbaş hayvanlar doğada gelişigüzel beslendiklerinden verim çok daha düşüktür.

Dünya üzerindeki birçok yerde coğrafi koşullar ve iklim tarım üretimine uygun değildir. Bu yerlerde ekim alanları devamlı olarak değiştirilerek verimdeki düşüş önlenir. Bu uygulamaya da dönüşümlü tarım denilmektedir. Bu tip uygulamaların yapıldığı en bilindik yerler tropik kuşaktaki ülkelerdir. Bu ülkelerde ormanlar tahrip edilir ve tarlalar açılır. Kesilen ağaçlar ve ormanın taban katmanı tamamen yakılır ve küller gübre olarak kullanılır. Sonrasında toprağın verimi çok düşük seviyeye gelene kadar tarım faaliyetlerine devam edilir. Verim çok azaldığında da yeni ormanlar tahrip edilir. Eski tarım alanı da birkaç yıl boyunca terkedilir. Eski alan tekrar doğal düzenine kavuşunca; bu eski alana tekrar dönülür. Bu sayede tarım süreci devam eder. Bu uygulama ilkel yöntemlerle yapıldığı sürece çevreye kalıcı zararlar vermez. Ancak büyük şirketler ve kurumlarca açılan teknolojik dönüşümlü tarım; genelde çevreye kalıcı hasarlar verir.

Afrika ve Asya'da ise göçebe hayvancılık görülür. Bu nedenle bu kıtalardaki çoğu halk ekim-biçim ile uğraşmaz. Hayvanların beslenmesi için gereken ot ve bitkiler hayvanların sadece bir bölgede durmasıyla yenilenmez. Bu sebeple çoğu kabile göçebe olarak hayvanlarını farklı alanlarda otlatırlar. Ancak bu da uzun vadede bitkisel yenilenmeyi yavaşlatır. Kuzey Afrika'daki inek ve develer; Orta Asya'daki yaklar bu şekilde beslenmektedir. Bu şekilde yaşayan insanlar, tamamen hayvanlarına bağlıdır. Yaşamlarını hayvanlarıyla sürdürmektedir. Eski Türk devletleri de aynı şekilde göçebe hayvancılıkla uğraşmıştır.

Öte yandan çoğu sömürgeci batılı devlet; günümüzde azgelişmiş ülke topraklarındaki verimli tarım alanlarında, çok düşük fiyatlara çiftçi çalıştırır ve yine çok düşük fiyata batılı devletlere satar. Bu sömürgeci tarım dışında çoğu gelişmekte olan ülkede de ticari tarım gözlenmektedir. Çoğu ülke kendi coğrafyasına özgü tarım ürünlerini yetiştirerek hem iç pazara hem de dış pazara satar.

 Üretim istatistikleri
Dünya üzerindeki en önemli tarım ürünleri tahıllardır; bunun arkasında meyve-sebze üretimi, tekstil ürünleri için yetiştirilen tarım ürünleri ve diğer üretimler gelmektedir. Aşağıda Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'nün (FAO) milyon ton olarak üretim grafikleri yer almaktadır;

 Hayvancılık

Hayvancılık, et, süt, yumurta, deri ve yün gibi ürünler elde etmek için hayvan yetiştirmeye verilen addır. Hayvancılıkta, hayvanların kullanıldığı en büyük üretim alanı et üretimi için yapılan üretimdir. Eski ve ilkel hayvancılıkta birçok bölgede hayvanlar çitlerle çevrilmemiş bölgelerde yetişmekteydi. Bu durum zamanla toplu yaşama geçiş ile beraber yerini dar ve belirlenmiş alanda yapılan hayvancılığa bıraktı. Tüm bitki örtüleri içinde en büyük hayvan üretimine sahip olan alanlar yeşilliklere sahip alanlardır. Bunu, çalılık ve dağlık alanlar izler.

 Sığır yetiştiriciliği

Tarihte sığır yetiştiriciliği çok eskilere dayanmaktadır. Geniş bozkırlara ve ovalara sahip ülkelerde, tarih boyunca çit çevirmeksizin sığır yetiştiriciliği yapılmıştır. Zaman ve koşullar değiştikçe açık sığır yetiştiriciliği, yerini çiftliklere bıraktı. Günümüzde et yetiştiriciliği yapılırken kimi zamanlarda sığırlar, tahıl çiftçilerine yavruyken verilir ve burada beslenen sığırlar besili halde satışa sunulur. Bu yöntemle yetiştirilen sığırların etleri daha körpe ve lezzetli olmaktadır.

 Mandıracılık

Mandıracılık, sığır yetiştiriciliğinden farklı olarak, daha çok süt üreten sığırların beslenmesine dayanan bir tür hayvancılık alanıdır. Süt sığırları genel olarak et sığırlarından daha dayanıksızdır ve sürekli soğuğa karşı korunmak zorundadır. Süt üretimi yapılan hayvanlardan verimli ve düzenli süt alabilmek için hayvan sürekli sağılmalıdır. Bu tür sığırlar beslenirken taze ot balyaları ve taze yemler kullanılmaktadır. Bir süt ineği yılda 4 ton kadar silolanmış ot, 900 kg kadar da tahıl yer. Bu doğrultuda mandıracılık genel hatlarıyla sulak ve verimli topraklara sahip ülkelere mahsus bir hayvancılık alanıdır.

 Koyun yetiştiriciliği

Koyunlar, etinin yanında yününden ve sütünden yararlanılabilen bir hayvan türüdür. Koyunların evcilleştirilmesinden sonraki süreçte farklı koyun türleri çaprazlanarak farklı alanda verim sağlayabilen koyun soyları elde edilmiştir. Tropik bölgelerde, koyunlar daha çok derisi için yetiştirilir. Ilıman ülkelerde ise koyunların peynirinden yararlanılır. Yine yünü ve etiyle ünlü melez koyun soyları ılıman iklimde yetişir. Dünyada koyun yetiştiriciliğinde lider ülke Avustralya'dır. Bunu Rusya, Çin, Yeni Zelanda, Türkiye, Hindistan ve Birleşik Krallık gibi ülkeler izler.

Koyun yetiştiriciliğindeki en zahmetli işlerden birisi, koyunların ilkbahardaki kuzulama dönemleridir. Bu dönemde yine koyunlar yünleri alınmak üzere kırkılır. Koyunlar çoğu zaman uzun süreler boyunca çoban gözetiminde otlamaya çıkarılır. Bu otlama dönemleri çoğunlukla yine ilkbahar dönemleridir.

 Domuz yetiştiriciliği

Dünyanın en büyük domuz üreticisi olan Çin ve bu domuzların büyük bir kısmını ihraç eder. Aynı şekilde Avrupa ve Kuzey Amerika'da da yaygın bir üretim olan domuz yetiştiriciliği, diğer hayvancılık dallarına göre daha ucuza mâl olmaktadır. Bunun nedeni domuzların ihtiyaç duyduğu ilginin makinelerle sağlanabilmesidir. Domuz eti, hızlı üretiminden ve zahmetsiz yetiştiğinden dolayı ucuz ve bol bir protein kaynağıdır. Domuz eti, İslam ülkelerin haram sayıldığı için az tüketilen bir besindir.

 Tavukçuluk

Tavukçuluk, et veya yumurta üretimi için yapılan bir hayvancılık alanıdır. Tavuklardan elde edilen et, beyaz ettir. Hangi amaçla yetiştiriliyorsa, o alanda verimi olan tavuklar kullanılır. Yumurta için en verimli soylardan olan Leghorn soyu tavuklar, et için en verimli soylardan olan Cornish ve Beyaz Plymouth çok yetiştirilen tavuklardır. Günümüzde birçok kümeste tavuk yetiştirilirken makineleşme ileri seviyededir. Bilimsel yöntemler uygulanarak günümüzde fazla miktarda beyaz et ve yumurta üretimi yapılabilmektedir. Tavukçuluk sadece tavuğu değil; ördek, kaz, hindi, bıldırcın gibi diğer evcil kuşların yetiştirilmesini de kapsar.

 Çevresel etki
 Dış giderler

Tarım, geniş kitlelere ulaşırken böcek ilaçları, su, aşılar gibi birçok maddi desteğe ihtiyaç duymaktadır. 2000 yılı verilerince göre Birleşik Krallık'ta 1996 yılında 2342 sterlinlik dış tarım giderleri tespit edildi. Bu da her hektar için 208 sterlin (yaklaşık 645.5 TL) anlamına gelmektedir. 2005 yılı araştırmalarına göre aynı tutarlar Amerika Birleşik Devletleri'nde 5 ilâ 16 milyar dolar arasında olduğunu gösterdi. Bu da hektar başına $30 ilâ $96 (yaklaşık 49 ilâ 159 TL) anlamına gelmektedir. Aynı ülkede hayvancılık giderleri de 714 milyon dolar tutmaktadır. Her iki araştırmaya bakıldığında tarım koruma giderlerinin kendi içinde giderilmesi yönünde çalışmalar yapılması gerektiğini bildirmektedir.

 Alan dönüşümü ve İndirim

Verim amaçlı toprak kullanımından oluşturulan alan dönüşümü, insanların dünya ekosisteminin değiştirmesinin en ağır örneği; bu alan dönüşümü biyolojik çeşitliliğin kaybını hızlandırıyor. İnsanlardan kaynaklanan alan dönüşümünün toplamı %39-%50 arası değişiyor. Dünya alanların, özellikle tarım alanların %24'ünde alan dönüşümü oluşarak ekosistemin uzun vadeli kullanım imkânları ve verimliliği azalıyor. UN Fao raporu, alan dönüşümünün en sert etkeni arazi amanejmanı olduğunu ve 1.5 milyon insan alan dönüşümüne katkıda bulunduğunu belirtiyor. Alan dönüşümü, ormanların tahrip edilmesi, çölleşme, taoprak aşınması, mineral tükenmesi veya asitlenme ve tuzlanma gibi toprağın kimyasal açıdan değişmesidir.

 Aşırı yosunlaşma

Aşırı yosunlaşma, tatlı su kaynkalarında rastlanan besinlerin ve organik maddelerin yarattığı bir çevre sorunudur. Bir su kaynağında aşırı kimyasal atık varsa ve oksijen miktarı düşükse, bu alanda aşırı yosunlaşma gözlemlenir. Bu durum toplu balık ölümlerine, biyoçeşitliliğin hızla azalmasına ve suyun kullanımı karşılayamayacak kadar kirlenmesine neden olmaktadır. Tüm bunlar biyolojik dengede azotun ve fosforun doğada dolaşım hızını yavaşlatır ve doğal dengede tahribatlara neden olur.

 Böcek ilaçları

Böcek ilaçlarının kullanım oranı 1950'lerden günümüze artarak yıllık 2.5 milyon tona erişmiştir. Dünya Sağlık Örgütü 1992'de yaptığı bir araştırma, her yıl dünyada 3 milyon zehirlenme vakasının yaşandığını ve 220,000 ölümün gerçekleştiğini ortaya koymuştur. Böcek ilaçları, haşaratların ve kımıl zararlılarının sayısında azaltma yapmak için geliştirilen kimyasal maddelerdir. Yeni haşaratların üremesiyle dünya üzerinde yeni böcek ilacı türleri geliştirilmektedir. Alternatif bir tartışmaya göre, tarımda böcek ilaçları insanlar ve çevre açısından yararlı kimyasallardır. Nitekim dünyadaki büyük kıtlıkların önüne geçmede böck ilaçlarının etkisi azımsanamamaktadır.Center for Global Food Issues. Churchville, VA. "Center for Global Food Issues."  7 Aralık 2008'de erişildi. Ancak çoğu yoruma göre doğa ile gıda gereksiniminin arasındaki bağın kaçınılmaz değildir. Ayrıca böcek ilaçlarınının sadece ekin döngüsü gibi tarım yöntemlerini yenilediği belirtilmektedir.

 İklim değişimi

İklim değişimleri, sıcaklık ve nemdeki değişiklikler dolayısıyla tarım ürünlerine etki etmektedir. Tarım faaliyetleri, küresel ısınmanın etkilerini hafifletebileceği gibi, yanlış kullanımda durumu daha da ağırlaştırabilmektedir. Atmosfere salınan CO2 gazının büyük kısmı toprak altında çürüyen organik atıkların yaydığı metan gazından kaynaklanmaktadır. Yine metan gazının en fazla yayıldığı alanlar olan nemli topraklar; çeltik gibi sulak tarım ürünlerinin yetiştirilmesinin bir sonucudur. Üstelik ıslak veya havasız toprakta azot oluşur. Bu azottan oluşan sera gazı nitrik oksit havaya yayılır. Kullanımda değişiklik yapılarak sera gazların yayılması azaltılabilinir ve toprak, atmosferden CO2 ayırmak için kullanılabilinir.

 Tarım ve petrol

1940'lardan beri tarım verimi, petrokimyasal böcek ilaçlarından, gübrelerden ve zamanla oluşan makineleşmeden arttı. 1950 ve 1984 yılları arası tarımda bütün dünyada gelişen Green Revolution (Türkçede: Yeşil devrim) olarak adlandırılmış makineleşmeden dünya tahıl verimi %250 arttı. Bu gelişmenin sonucu olarak dünya nüfusu son 50 yılda ikiye katlandı. Ancak her bir enerji ünitesi, üretimin artmasıyla doğru orantılı olarak arttı. Ekim-biçim için ayrı, taşıma için ayrı, satış için ayrı enerji kaynakları gerekti. Ancak bu durum petrol yandaşı tarım üretici grupları tarafından tartışılmaktadır. Bu geniş enerji gereksinimlerinin büyük bir bölümü fosil yakıtlardan sağlanmaktadır. Bunun sebebi; günümüz çağdaş tarımının petrokimya ve mekanikleşmeye olan güvenidir.

Çağdaş veya sanayileşmiş tarım daima petrole şu iki alanda bağımlıdır;
 toprağın işlenmesi
 ürünlerin taşınması
Bu da ürünlerin ulaştığı her bir insan başına yaklaşık 400 galon (yaklaşık 1514 litre) petrole karşılık gelmektedir. Bu da dünyada kullanılan petrolün %17'sine eşittir. Petrol ve doğalgaz yine gübrelemenin ana basamaklarını oluşturmaktadır. Ayrıca gıdaların satıştan önceki tüm işleme basamaklarında petrol ürünlerinden elde edilen enerji kullanılmaktadır. Bir kahvaltılık gevreğin üretimi için yarım galon (1.8 litre) petrol harcanmaktadır. Dünyanın dört bir yanında üretilen tarım ürünleri sadece bir noktaya ulaşmak için ortalama 1,500 mil yol katetmektedir.

Petrol ve ürünlerinde görülen herhangi bir azalma, dünyadaki gıda trafiğini büyük bir ivmeyle azaltacaktır. Tüketicilerin bu konuda bilinçlenmesi, yakıt için organik tarıma ve başka sürdürülebilir tarıma ilgi artmasının önemli sebeplerindendir. Modern organik tarım yöntemlerini kullanan çiftçiler, verimlerinin geleneksel tarımın fosil yakıtlı suni gübre ve böcek ilacı kullanılmayan yöntemlerine göre aynı çoklukta olduğunu belirttiler. Monokültür tarım tekniklerinden petrola dayanan teknoloji sayesinde zarar görmüş olan verimlerin toprakta tekrar yenilenmesi zaman alacaktır.

Birleşik Devletlerin yakıta olan bağımlılığı ve besin maddelere olan ihtiyacının karşılanmasının tehlikeli olabilmesi tüketiciyi bilinçlendirme hareketine yol açtı. Tüketici besin maddelerin oluşunun bütün adımlarını izleyerek bilinçlendirildi. Besinin oluşunun adımlarını Leopold Center for Sustainable Agriculture "...besinin yetiştiği yerden tüketicinin satın aldığı yere kadar yolculuğu"  olarak tanımladı. Leopold Center'' 'nın bilim insanları yaptıkları bir araştırmada yörede yetişen besini ve uzak mesafede yetişen besini karşılaştırdığında, yörede yetişen besinin yolunun son hedefe kadar ortalama 44.6 mil, gemiyle getirilen besinin yolunun ise ortalama 1,546 mil olduğunu hesaplamışlardır.

Besinin geldiği mesafeye önem vermekle yerel besin yetişimini destekleyen tüketiciler kendilerine "locavore" diyorlar; besinin organik olmasına önem vermeden yerel besin yetişim sistemine geri dönüşü savunuyorlar. Locavore'lar, gemilerin fosil yakıtlara olan bağımlılıklarından, Kaliforniya'dan gemiyle New York'a getirilen organik marulların sürdürülebilinen bir besin kaynağı olmadığı görüşündeler. "Locavore" hareketiyle birlikte yakıta dayanan tarıma bağlılığa toplumda ve belediye bahçeliğinde ilgi arttı.

Tarım türleri

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Tarımbilim
Gıda endüstrisi

Tarım


Stakčínska Roztoka este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 318 locuitori. Se învecinează cu Príslop, Topoľa, Kalná Roztoka și Stakčín.

Istoric
Localitatea Stakčínska Roztoka este atestată documentar din 1574.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Stakčínska Roztoka, Snina


S. P.Q.R. (Senatus Populusque Romanus; Roma Senatosu ve Halkı), Eski Roma'da cumhuriyet döneminin mutlak yasama yürütme organının simgesi. Logoları şehirde halen pek çok binada ve kamu alanında görülebilir.

İmparator Augustus dönemine kadar Roma Cumhuriyeti 3 büyük aile ve S. P.Q.R. yani senato yönetimi altındaydı. Mutlak yasama ve yürütme gücü Roma halkı ve senatosundaydı. S. P.Q.R. daha sonraki yıllarda İmparatorluk yönetimi olmasına karşın bozulmayan senato sisteminin ve ona bağlı lejyonların simgesi haline geldi.

Günümüz
 Roma İmparatorluğu gibi köklü bir devletin benimsediği bu kısaltma günümüzde "S.P.Q.X", X'e mekan adı gelecek şekilde olmak üzere Avrupa'da özellikle sanat ve belediye binalarında çeşitli kullanımları vardır.
 Espri amaçlı açılımı ise "Sono pazzi questi Romani" dır. Anlamı kabaca "Bu Romalılar çılgın" dır.

Antik Roma hükûmeti
Latince deyişler
Mottolar
Kısaltmalar

SPQR


Marquess Townshend  is a title in the Peerage of Great Britain held by the Townshend family of Raynham Hall in Norfolk. The title was created in 1787 for George Townshend, 4th Viscount Townshend.

History
The Townshend family descends from Roger Townshend, who in 1617 was created a baronet, of Raynham in the County of Norfolk, in the Baronetage of England. He later represented Orford and Norfolk in the House of Commons. His younger son, the third Baronet (who succeeded his elder brother), played an important role in the restoration of the monarchy after the Civil War and was also Member of Parliament for Norfolk. In 1661 he was created Baron Townshend, of Lynn Regis in the County of Norfolk, and in 1682 he was further honoured when he was made Viscount Townshend, of Raynham in the County of Norfolk. Both titles were in the Peerage of England.

He was succeeded by his son, the second Viscount. He was a prominent statesman and served as Secretary of State for the Northern Department from 1714 to 1716 and from 1721 to 1730. Lord Townshend is also remembered for the agricultural reforms he undertook at his Norfolk estate and gained the nickname "Turnip Townshend". His eldest son, the third Viscount, briefly represented Great Yarmouth in the House of Commons. However, in 1723, during his father's lifetime, he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Townshend (although he was styled "Lord Lynn", taken from the territorial designation of the barony, to distinguish him from his father). Lord Townshend later served as Lord Lieutenant of Norfolk.

He was succeeded by his eldest son, the fourth Viscount. He was a Field Marshal in the Army and served as Lord Lieutenant of Ireland and as Master-General of the Ordnance. In 1787 he was created Marquess Townshend in the Peerage of Great Britain. Lord Townshend married as his first wife Charlotte Compton, 16th Baroness Ferrers of Chartley and 7th Baroness Compton. He was succeeded by his eldest son, the second Marquess. He had already on his mother's death in 1770 succeeded in the baronies Ferrers of Chartley and Compton. In 1784, 23 years before he succeeded his father, he was created Earl of Leicester in the Peerage of Great Britain. His choice of title derived from his descent from Lady Lucy Sydney, daughter of Robert Sidney, 2nd Earl of Leicester (a title which had become extinct in 1743). Lord Townshend later held office as Master of the Mint, as Joint Postmaster General and as Lord Steward of the Household.

His son, the third Marquess, was childless. On his death in 1855 the earldom of Leicester became extinct while the baronies of Ferrers of Chartley and Compton fell into abeyance. He was succeeded in the other titles by his first cousin, the fourth Marquess. He was the son of Lord John Townshend, second son of the first Marquess. Lord Townshend was a Rear-Admiral in the Royal Navy and also sat as Member of Parliament for Tamworth. His son, the fifth Marquess, also represented Tamworth in Parliament (as a Liberal).  the titles are held by the latter's great-grandson, the eighth Marquess, who succeeded his father in April 2010.

Several other members of the Townshend family have also gained distinction. Charles Townshend, second son of the third Viscount, was a prominent statesman and orator and served as Chancellor of the Exchequer from 1766 to 1767. The politician Thomas Townshend, 1st Viscount Sydney, after whom the town of Sydney, Australia, was named, was the son of the Hon. Thomas Townshend, second son of the second Viscount. Sydney's grandson was the Liberal politician John Townshend, 1st Earl Sydney. Charles Townshend, 1st Baron Bayning, was the son of the Hon. William Townshend, third son of the second Viscount. See also Roger Townshend, Admiral George Townshend, Lord Charles Townshend, Lord John Townshend, Lord Charles Townshend, Lord James Townshend, Charles Fox Townshend and Major-General Sir Charles Vere Ferrers Townshend.

As Lord Townshend holds no titles with names different from his main title, the territorial designation from his viscountcy is used for his heir, who is styled Viscount Raynham. Between 1807 and 1855 the courtesy title was Earl of Leicester (although the title was not used from 1811 to 1855 as there was no a real heir apparent to the marquessate during this period, but earldom "usurped" by John Dunn-Gardner in 1823–1843), while from 1782 to 1855 the courtesy title used by the heir apparent to the earldom of Leicester was Lord Ferrers of Chartley (and consequently was not used from 1811 to 1855 as there was no a real heir apparent either to the earldom or marquessate).

The current Marquess holds the subsidiary titles: Viscount Townshend, of Raynham in the County of Norfolk (created 1682); Baron Townshend, of Lynn Regis in the County of Norfolk (created 1661); Townshend Baronet, 'of Raynham in the County of Norfolk' (created 1617), all of which in the Peerage of England. As noted above, due to being of the same name as the primary title, the Viscountcy has been called "Viscount Raynham" and the Barony "Baron Lynn".

The family seat is Raynham Hall, Fakenham, Norfolk.

Townshend baronets, of Raynham (1617)

Sir Roger Townshend, 1st Baronet (1596–1637)
Sir Roger Townshend, 2nd Baronet (1628–1648)
Sir Horatio Townshend, 3rd Baronet (1630–1687) (created Baron Townshend in 1661 and Viscount Townshend in 1682)

Viscounts Townshend (1682)

Horatio Townshend, 1st Viscount Townshend (1630–1687)
Charles Townshend, 2nd Viscount Townshend (1674–1738)
Charles Townshend, 3rd Viscount Townshend (1700–1764)
George Townshend, 4th Viscount Townshend (1724–1807) (created Marquess Townshend in 1787)

Marquesses Townshend (1787)
George Townshend, 1st Marquess Townshend (1724–1807)
George Townshend, 2nd Marquess Townshend, 1st Earl of Leicester (1753–1811)
George Ferrars Townshend, 3rd Marquess Townshend, 2nd Earl of Leicester (1778–1855)
John Townshend, 4th Marquess Townshend (1798–1863)
John Villiers Stuart Townshend, 5th Marquess Townshend (1831–1899)
John James Dudley Stuart Townshend, 6th Marquess Townshend (1866–1921)
George John Patrick Dominic Townshend, 7th Marquess Townshend (1916–2010)
Charles George Townshend, 8th Marquess Townshend (b. 1945)

Family tree

Present peer
Charles George Townshend, 8th Marquess Townshend (born 26 September 1945) is the son of the 7th Marquess and his wife Elizabeth Pamela Audrey Luby. He was styled as Viscount Raynham from birth and was educated at Eton College.

On 23 April 2010 he succeeded as Marquess Townshend (G.B., 1787), Viscount Townshend of Raynham (E., 1682), and Baron Townshend of Lynn Regis (E., 1682), and also became  the 13th Townshend baronet, of Rainham, Norfolk (1617).

On 9 October 1975, he married firstly Hermione Ponsonby, daughter of Lt.-Commander Robert Martin Dominic Ponsonby RN and Dorothy Edith Jane Lane. In 1990 he married, secondly Alison Combs, daughter of Sir Willis Ide Combs. With his first wife he has two children:
Thomas Charles Townshend, Viscount Raynham (born 1977)
Lady Louise Elizabeth Townshend (born 1979)

The heir apparent is the present holder's son, whose heir presumptive is his son Rafe Thomas Townshend (born 2014).

 George Townshend, 1st Marquess Townshend (1724–1807)
Lord John Townshend (1757–1833)
 John Townshend, 4th Marquess Townshend (1798–1863)
 John Townshend, 5th Marquess Townshend (1831–1899)
 John Townshend, 6th Marquess Townshend (1866–1921)
 George Townshend, 7th Marquess Townshend (1916–2010)
 Charles Townshend, 8th Marquess Townshend (b. 1945)
(1). Thomas Townshend, Viscount Raynham (b. 1977)
(2). Hon. Rafe Thomas Townshend (b. 2014)
(3). Lord John Patrick Townshend (b. 1962)
(4). George Townshend (b. 2003)
Rev. Lord George Osborne Townshend (1801–1876)
George Ferrars Townshend (1854–1942)
Ferrars Ernest Osborne Townshend (1882–1953)
Henry George Townshend  (1911–1979)
Ferrars Edwin Townshend (1944–2017)
male issue in succession
Ernest Edwin Townshend (1858–1945)
Clifford Edwin Townshend (1884–1958)
John Edwin Townshend (1918–1990)
male issue in succession
George Maling Townshend (b. 1921)
male issue in succession
Charles Roberts Townshend (1926–1987)
male issue in succession

See also
Earl Sydney
Baron Bayning
Baron Compton
Earl of Leicester (1618 creation)

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links
Townshend family website
http://home.worldonline.co.za/~townshend/lordsarms.htm#top

Marquessates in the Peerage of Great Britain
Marquess Townshend
1617 establishments in England
Noble titles created in 1787
People from Raynham, Norfolk

Marquess Townshend


Ersen ve Dadaşlar, Ersen Dinleten tarafından kurulan, 1970'lerde oldukça popüler olan bir müzik grubudur.

Ersen Dinleten, Moğollar ile çalmakta olan Kardaşlar isimli müzik grubu ile çalışmaya başladı. Kardaşlar'la 2 single çıkarttıktan sonra, grubun isminin değişmesini kararlaştırdılar ve Ersen, "Ersen ve Kardaşlar" olarak anılan isimlerini "Ersen ve Dadaşlar" olarak değiştirdi. Uzun süre, listelerde hep zirvede kalan grup, 1993'te müziğe ara verdi. Bu sürede dinî formatta 2 albüm yapan Ersen Dinleten, bu sene Mehmet Mısır, Cevdet Canel, Zafer Şanlı ve Volkan Şanda'dan oluşan yeni Dadaşlar kadrosuyla, eski hitlerinin yeniden düzenlemelerinden oluşacak bir albümle kaldığı yerden devam edecektir. Geçmişte grupta yer alan elemanlar arasında Mithat Danışan, Taner Öngür, Cudi Koyuncu, Özkan Uğur, Fehiman Uğurdemir, Kılıç Danışman, Mehmet Gözüpek sayılabilir.

Diskografi

Albümler

Tekli ve EP'ler

Dış bağlantılar
 Resmî İnternet sitesi
 Ersen - Discogs
 Dadaşlar - Discogs

Türk müzik grupları
Anadolu rock grupları

Ersen ve Dadaşlar


The Pacific gull (Larus pacificus) is a very large gull, native to the coasts of Australia. It is moderately common between Carnarvon in the west, and Sydney in the east, although it has become scarce in some parts of the south-east, as a result of competition from the kelp gull, which has "self-introduced" since the 1940s.

Much larger than the ubiquitous silver gull, and nowhere near as common, Pacific gulls are usually seen alone or in pairs, loafing around the shoreline, steadily patrolling high above the edge of the water, or (sometimes) zooming high on the breeze to drop a shellfish or sea urchin onto rocks.

Diet
The gulls' diet consists of a number various fish species and invertebrates. They frequently consume crabs, most often the species Ovalipes australiensis and Paragrapsus gaimardii. They also commonly eat Platycephalus bassensis (sand flatheads) and cephalopods, both of which are sourced from their regular consumption of waste from fish which have been cleaned on wharves and beaches. Additionally, they may eat insects, eggs, and other seabirds.

The gulls may be found scavenging abattoirs and in rubbish tips, where they will often steal food from other birds.

Taxonomy
The Pacific gull was first described by English ornithologist John Latham in 1801 from a Thomas Watling drawing, where the local name had been recorded as Troo-gad-dill. Its specific epithet refers to the Pacific Ocean.

Two subspecies are recognised: the nominate race L. p. pacificus from the south-east coast and Tasmania, and L. p. georgii from South Australia and Western Australia.

Description

Pacific gulls are the only large gulls in their range, besides the occasional kelp gull. This species can range in length from  and span  across the wings. They typically weigh from . This species is mostly white, with dark wings and back, and a very thick (when compared to other gull species), powerful, red-tipped yellow bill. They have salt glands that secrete salty water through the nostrils. Young birds are mottled-brown all over, and attain their adult plumage only gradually; by its fourth year, a young Pacific gull has usually become difficult to tell apart from an adult bird.

Of the two subspecies, the nominate eastern race prefers sheltered beaches, and the western race L. p. georgii is commonly found even on exposed shores. Both subspecies nest in pairs or loose colonies on offshore islands, making a cup of grasses and sticks in an exposed position, and laying two or three mottled brown eggs.

References

Pacific gull
Birds of South Australia
Birds of Tasmania
Birds of Victoria (state)
Birds of Western Australia
Endemic birds of Australia
Pacific gull
Pacific gull

Pacific gull


Dansk Yorkshire er en dansk svinerace. Racen er en blandt tre, der benyttes til krydsavl i dansk svineproduktion. Dansk Yorkshire benyttes ligesom Dansk Landrace som hundyrrace, der krydses med handyr fra Dansk Duroc.

Racen er oprindeligt baseret på Yorkshire-svin, som blev udviklet i Yorkshire i England omkring 1761. Beslægtede svineracer, som er baserede på Yorkshire-svin, findes i flere lande. I USA findes Amerikansk Yorkshire, der blev importeret fra England i 1830. I Storbritannien kendes den moderne britiske Yorkshire-race i dag som Large White.

Referencer

Svineracer

Dansk Yorkshire


An Trisetum rigidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Marschall von Bieberstein, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Jakob Roemer och Schult.. An Trisetum rigidum in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trisetum

Trisetum rigidum


Pentamerista, monotipski biljni rod iz porodice Tetrameristaceae. Jedina vrsta je P. neotropica, grm ili drvo na savanama sjevera Južne Amerike (Venezuela, Kolumbija, Brazil)

Rod i vrsta opisani su 1972.

Izvori

Tetrameristaceae

Pentamerista


Programul Start–up Nation este un program de încurajare și de stimulare a înființării și dezvoltării întreprinderilor mici și mijlocii, implementat de către Ministerul pentru Mediul de Afaceri, Comerț și Antreprenoriat (MMACA) prin intermediul Oficiilor Teritoriale pentru Întreprinderi Mici și Mijlocii și Cooperație (OTIMMC), în conformitate cu prevederile Ordonanței de Urgență nr. 10/2017 pentru stimularea înființării de noi întreprinderi mici și mijlocii aprobată prin Legea nr. 112/2017, prevederile Legii nr. 346/2004 privind stimularea înființării și dezvoltării întreprinderilor mici și mijlocii, cu modificările și completările ulterioare, precum și ale Hotărârii Guvernului nr. 23/2017 privind înființarea, organizarea și funcționarea Ministerului pentru Mediul de Afaceri, Comerț și Antreprenoriat.

Obiectivul principal al Programului îl constituie stimularea înființării și dezvoltării întreprinderilor mici și mijlocii și îmbunătățirea performanțelor economice ale acestora, crearea de noi locuri de muncă, inserția pe piață muncii a persoanelor defavorizate, șomerilor și absolvenților, creșterea investițiilor în tehnologii noi inovative. Programul se aplică pe întreg teritoriul României, în toate cele 8 regiuni de dezvoltare.

Programul a fost inițiat de către Florin Jianu, fost ministru al Antreprenoriatului, care l-a introdus în programul de guvernare al Cabinetului Grindeanu la începutul anului 2017.

Referințe

Economia României
2017 în România

România Start-up Nation


Tinlib var et integreret bibliotekssystem baseret på et DBMS database system kaldet Tinman. System blev udviklet til brug på MS-DOS og i flerbrugerversion på en server med UNIX.

Historie
Tinlib blev skabt i 1985 af englænderen Peter Noerr, som grundlagde IME Ltd. (Information Management & Engeenering) i London. I løbet af 1980'erne blev systemet udbredt især i Storbritannien, USA og engelsktalende lande som Sydafrika og Australien.

I 90'erne var det udbredt i 32 lande på alle kontinenter. I Danmark blev systemet forhandlet af Unisys og havde en mindre udbredelse på det danske biblioteksmarked.

Produktet mistede med introduktionen af grafiske grænseflader som Windows og OPAC markedsandele. Der var et marked i Østeuropa og et datterselskab i Rumænien IME Romania overtog Tinlib, da IME Ltd lukkedes i 2002. IME Romania videreudviklede systemet til Tinread.

Referencer

Eksterne links
 Cibbarelli's Surveys: User Ratings of Information Navigator Software
 http://www.ime.ro/en/
 http://www.ifnet.it
 http://www.tinread.ro/

DOS-software
UNIX-software

Tinlib


{{Infobox Objet astronomique
| nom				= IC 4538
| image				= IC 4538 PanS.jpg
| légende 			= La galaxie spirale intermédiaire IC 4538.
| découvreur    	= Lewis Swift
| date découverte	=
| désignations		= PGC 54776  ESO 514-10  MCG -4-36-13  UGCA 406  IRAS 15182-2328
| type				= Galaxie spirale intermédiaire
| type de galaxie	= SAB(s)c? SABc SBc
| constellation 	= Balance
| redshift			= 0,009553 ± 0,000007
	| redshift notes =
| vitesse radiale 	= 2864 ± 2
	|vitesse radiale notes =
| ascension droite	= 15/21/11.6
   |ascension droite notes=
| déclinaison		= -23/39/30
| carte UAI             = Balance
| dist 				=
| magnitude apparente	= 12,1
| magnitude apparente notes    = 12,8 dans la Bande B
| brillance de surface 	= 13,89
	| brillance de surface notes =
| angle de position	= 32°
	| angle de position notes=
| dimensions apparentes	= 2,6′ × 2,0′
	| dimensions apparentes	notes =
| dimensions		=  a.l.
| dimensions		= <ref group=alpha>Diamètre isophote du relevé ESO-LV Quick Blue"" IIa-O.</ref>
}}

IC 4538 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Cette galaxie a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1895.

La classe de luminosité de IC 4538 est III et elle présente une large raie HI.

À ce jour, plus d'une dizaine de mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift'') donnent une distance de , ce qui est nettement à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre d'IC 4538 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe de NGC 5903
Selon A. M. Garcia IC 4538 fait partie du groupe de NGC 5903. Ce groupe de galaxies compte cinq membres. Les quatre autres membres du groupe sont NGC 5898, NGC 5903, ESO 514-3 et ESO 582-12.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du IC

Liens externes

 IC 4538 sur le site du professeur C. Seligman

4538
Constellation de la Balance
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie découverte en 1895
Objet céleste découvert par Lewis Swift

IC 4538


Mændenes 1500 meter fri konkurrencen ved EM i svømning 2014 blev holdt den 19.–20. august. En svømmer fra de nordiske lande opnåede finaleplads, det var færingen Pál Joensen, som blev nummer to. Italieneren Gregorio Paltrinieri vand guld og satte ny europæisk rekord samt ny mesterskabsrekord.

Rekorder
Før denne konkurrence var de eksisterende verdens- europæiske- og mesterskabsrekorder således:

Resultater

Indledende heat
De indledende heat startede klokken 10:48.

Finalen
Finalen startede klokken 18:07.

Noter

EM i svømning 2014

EM i svømning 2014 – 1500 meter fri mænd


Mehveş Emeç (d. 29 Ağustos 1963, İstanbul), Türk piyanist, pedagog ve eğitimci.

1998 yılında Kültür Bakanlığı Devlet Sanatçısı ödülünü almıştır.

Hayatı
Gazeteci Çetin Emeç'in kızıdır. Salzburg'taki Mozarteum Üniversitesi'nden 1988 yılında mezun olmuştur. 2004 yılından bu yana Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi'nde öğretim üyesidir.

Yurt içi ve yurt dışı (Avusturya, Almanya, İspanya, Yunanistan, İrlanda, Birleşik Krallık) konserler, resitaller vermiş, özel projeler (Sertab Erener, Yavuz Bingöl), ve beste çalışmaları (enstrümantal ve sözlü eserler) yapmaktadır.

Ödülleri
 Popular Classics Albümü, Rosslyn Hill Chappel, Londra, 1998
 Türk Ordu Senfonisi CD'si ve konserleri, Ankara, 1998
 Schumann Albümü, Wigmore Hall, Londra, 1994
 Asistan, piyano eğitmeni - Mario Curcio, Londra, 1989-1998
 Solist Sanatçı, İzmir Devlet Senfoni Orkestrası, 1986-2004
 Doçentlik unvanı, Bilkent Üniversitesi, Ankara, 1989
 En iyi Ravel yorumcusu ödülü, Fransa, 1988
 Kompozisyon ve emprovizasyon çalışmaları, Prof. Gerhard Wimberger, Mozarteum, Salzburg, 1984
 Bosendorfer Ödülü, Avusturya, 1983
 Piyano çalışmaları, Prof. Peter Lang, Elizabeth Leonskaja Mozarteum, Salzburg, 1980-1988
 İstanbul Belediye Konservatuvarı, 1978

Kaynakça

1963 doğumlular
İstanbul doğumlu müzisyenler
Devlet Sanatçıları
Türk piyanistler
Pedagoglar
Türk eğitimciler
Yaşayan insanlar
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri

Mehveş Emeç


Fyns Guvernement var et dansk guvernement fra 1815 til 1848, der var ledet af en guvernør (kronprinsen). Dets geografiske udstrækning var Fyn og Langeland. Det blev oprettet ved kongelig resolution i kølvandet på tabet af Norge i 1814, hvor den daværende kronprins var udstationeret. Guvernøren boede på Odense Slot.

Liste over guvernører

 Kronprins Christian (1815 - 1839)
 Kronprins Frederik (1839 - 1848)

Kilder

Guvernement
Tidligere subnationale enheder i Danmark
Etableret i 1815
Ophørt i 1848

Fyns Guvernement


Alondra india (Mirafra erythroptera) es una especie de ave, perteneciente a la familia Alaudidae, que se encuentra en el sur de Asia principalmente en la India.

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés)

erythroptera
Aves de Asia
Taxones descritos por Edward Blyth
Animales descritos en 1845

Mirafra erythroptera


زيادة التصبغ هو عبارة عن اغمقاق في مناطق من الجلد أو الأظافر ناتج عن زيادة في الميلانين.

الأسباب
يمكن لزيادة التصبغ أن تنتج عن حروق الشمس، الالتهابات، أو إصابات الجلد الأخرى بما فيها حب الشباب. تكون الأعراق الآسيوية والهندية و الشرق أوسطية أو الإفريقية أكثر عرضة للإصابة وخاصة عند التعرض الزائد للشمس.
كما يمكن لزيادة التصبغ أن تكون مترافقة مع العديد من الأمراض:

 مرض أديسون و غيره من الأمراض المؤدية لقصور في الكظر حيث تحدث زيادة في الهرمون الحاث للخلاياالميلانين MSH.
 القوباء الحلقية
 متلازمة كوشينغ المؤدية لزيادة إفراز هرمون قشرة الكظر الهرمون الموجه لقشر الكظر . حيث أن MSH هو المنتج الثانوي ل ACTH.
 الخط الأسود الناشئ على البطن أثناء الحمل.
 التصبغ عند المدخنين.
 نقص فيتامين بي12
 كما يمكن أن يشاهد فرط التصبغ عند معالجة الجلد بالليزر.

العلاج

يتم العلاج باستخدام إحدى المركبات التالية:

hydroquinone, kojic acid, azelaic acid, ascorbic acid, tretinoin (Retinol), topical glucocorticoids, licorice

مع العلم بأن نجاح المعالجة مرتبط بحماية المنطقة المتأثرة من أشعة الشمس.

مواضيع أخرى
نقص التصبغ

المراجع

علامات طبية
علامات وأعراض: الجلد والنسيج تحت الجلدي
مصطلحات جلدية

فرط التصبغ


An Ochagavia andina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Zizka, Trumpler och Zöllner. An Ochagavia andina in nahilalakip ha genus nga Ochagavia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ochagavia

Ochagavia andina


Colosul este un film românesc din 1969 regizat de Ladislau Labancz.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1969 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1969

Colosul (1969)