Oliver Markus Raoul Janich (* 3. Januar 1969 in München) ist ein deutscher Buchautor sowie Mitbegründer und ehemaliger Vorsitzender der Partei der Vernunft (PDV). Er vertritt libertäre, rechtsextremistische, rassistische, antisemitische und verschwörungsideologische Positionen. Der Verfassungsschutz stuft ihn als Rechtsextremisten und Antisemiten ein. Er wird als in Deutschland reichweitenstärkster QAnon-Propagandist eingeschätzt. Experten halten ihn für einen der einflussreichsten deutschsprachigen Verschwörungsideologen; vom Spiegel und vom Stern wird er als "rechter Telegram-Influencer" bezeichnet. Der 2015 auf die Philippinen ausgewanderte Janich wurde am 17. August 2022 dort auf Grundlage eines deutschen Haftbefehls verhaftet und im Dezember 2022 unter anderem wegen Volksverhetzung und öffentlicher Aufforderung zu Straftaten verurteilt.

Leben und Arbeit

Arbeit als Börsen- und Finanzjournalist

Oliver Janich war mehrere Jahre lang für Focus Money tätig. Nachdem die Zeitschrift die Zusammenarbeit beendet hatte, schrieb er unter anderem für das rechtsextreme Blog Politically Incorrect und für rechtspopulistische Magazine wie Kopp Online und Compact.

Ermittlungen gegen Janich wegen Börsenkursmanipulationen
Zusammen mit zwei Freunden aus der Zeit seines Wirtschaftsstudiums war Janich Bestandteil eines Netzwerkes aus Aktienhändlern und Börsenjournalisten ("Bosler-Clique"), die systematisch die Kurse von eher unbekannten börsennotierten Unternehmen hochschrieben, deren Aktien Personen in ihrem Netzwerk zuvor gekauft hatten. Die Staatsanwaltschaft München ließ im September 2010 Wohnungen und Büros von rund 30 Verdächtigen durchsuchen, darunter die von Janich. Die Rädelsführer dieser Verschwörung, zu denen Janich nach den Erkenntnissen durch den Prozess nicht gehörte, wurden 2012 verurteilt. Verschiedene Börsenjournalisten haben durch Geständnisse ihr Strafmaß reduziert und wurden höchstens auf Bewährung verurteilt.

2015 wurde Janich durch das Amtsgericht München wegen organisierter Kursmanipulationen zu einer Geldstrafe verurteilt. Janich hatte im Anlegerblatt Focus Money aus der Münchner Burda-Gruppe als freier Mitarbeiter in der Rubrik Hot Stocks ("heißer Tipp") eine kanadische Ramschaktie zum Kauf empfohlen – und dafür mindestens 15.000 Euro bekommen. Gleichzeitig hielt er selbst in großem Umfang Aktien des angepriesenen Unternehmens. Die Leser hatten davon nichts erfahren.

Verschwörungstheorien
Schon als Finanzjournalist vertrat Janich in mehreren Artikeln Verschwörungstheorien zum 11. September 2001, auch in seinen Büchern kommen diese vor. Des Weiteren verbreitet er Verschwörungstheorien über angeblichen Wahlbetrug bei der Landtagswahl in Bayern 2018, ohne Belege dafür zu nennen.

Gegen die Ernennung von Sinan Selen als Vizepräsident des Bundesamtes für Verfassungsschutz machte Janich in einem auf YouTube veröffentlichten Video mit der Behauptung Stimmung, Selen hätte den Posten "auf Wunsch der türkischen Regierung bekommen". Die Süddeutsche Zeitung bezeichnete den Beitrag als "Hassvideo" und verwies auf fremdenfeindliche Kommentare darunter. Laut Spiegel Online enthalten seine YouTube-Videos "teilweise rassistische Aussagen und bedienen antisemitische Verschwörungstheorien".

Ende 2020 stellte er die Frage, ob "die Merkel-Kritiker Oppermann und Ohoven ermordet" worden seien, und schrieb, es müsse "ja nicht eine Merkel anordnen, sondern irgendeiner aus dem militärisch-pharmazeutischen-industriellen Komplex".

Im Zuge des russischen Überfalls auf die Ukraine Anfang 2022 positionierte Janich sich laut dem Politikwissenschaftler Jan Rathje gegen Russland wie auch gegen die Ukraine, "weil er beide nur als Parteien in einer jüdischen Weltverschwörung wahrnimmt"; Janich integriere somit den Krieg in ein antisemitisches Weltbild.

Als einer der ersten deutschsprachigen Webvideoproduzenten verbreitete Janich QAnon-Erzählungen, eine umfangreiche Verschwörungstheorie, die von einem Kampf gegen satanistische Eliten des "Tiefen Staats" unter Führung der Erlöserfigur Donald Trump handelte. Dabei greift Janich auch den auch von Xavier Naidoo verbreiteten Mythos auf, in unterirdischen Kellern würden Kinder gequält, um ihnen Adrenochrom abzuzapfen.

Haftbefehl und Verhaftung auf den Philippinen
Am 17. August 2022 wurde Janich auf den Philippinen verhaftet, wohin er 2015 ausgewandert war. Er lebt dort auf der Insel Tablas. Die dortigen Behörden ermitteln wegen einer Straftat vor Ort, während gleichzeitig seit April 2022 auch ein durch das Amtsgericht München ausgestellter deutscher Haftbefehl gegen ihn vorlag. Janich wird beschuldigt, auf seinem Telegram-Kanal, der 150.000 Abonnenten hat, Personen beleidigt sowie zur Hinrichtung von Prominenten und zur Tötung verschiedener Regierungsmitglieder auf Bundes- und Länderebene in der Bundesrepublik Deutschland aufgerufen zu haben. Ende November erging ein Strafbefehl gegen Janich wegen Volksverhetzung, öffentlicher Aufforderung zu Straftaten, Billigung von Straftaten, Beleidigung und übler Nachrede. Der Strafbefehl ist rechtskräftig, was vermuten lässt, dass auch seine Rechtsvertretung der von der Staatsanwaltschaft geforderten Strafe von zehn Monaten auf Bewährung zugestimmt hat. Die Reichweite seines Messenger-Kanals wurde als strafverschärfend seitens der Staatsanwaltschaft gewertet. Durch den Strafbefehl wird der Haftbefehl aufgehoben, trotzdem war Anfang Dezember 2022 unklar, ob die philippinischen Behörden weiterhin eine Abschiebung nach Deutschland anstreben. Im Januar 2023 wurde Janich aus der Haft entlassen.

Einordnung durch Verfassungsschutz
Der Bayrische Verfassungsschutz ordnet Janich als Rechtsextremist und Antisemiten ein. In der Analyse der Behörde wird Janich als "reichweitenstärksten Verbreiter der QAnon-Verschwörungstheorie im deutschsprachigen Raum" bezeichnet.

Partei der Vernunft
Janich gründete die Partei der Vernunft, nachdem er die Parteigründung in einer Focus-Money-Kolumne vorgeschlagen hatte. Am 17. April 2013 trat Janich vom Bundesvorsitz zurück.

Bei der Kommunalwahl in München 2014 wollte Janich als Vertreter der PDV für das Amt des Oberbürgermeisters und für den Münchner Stadtrat kandidieren, erhielt aber nicht die nötige Zahl an Unterstützerunterschriften. In Folge trat er ohne Erfolg als 11. Listenkandidat auf der Liste 3 der Freien Wähler für den Bezirksausschuss 12 Schwabing-Freimann an.

Das Kapitalismus-Komplott
In seinem Buch Das Kapitalismus-Komplott beschreibt Janich die wirtschaftswissenschaftliche Österreichische Schule. Darüber hinaus behauptet Janich, dass es mächtige Interessengruppen gäbe, die gegen eine freiheitliche Wirtschaftsordnung im Sinne der Österreichischen Schule opponierten. Die Süddeutsche Zeitung nennt Janich einen "rabiaten Verfechter des Libertarismus", der Anarchie oder zumindest einen Minimalstaat fordere, auf dass der freie Markt dann eine faire und effiziente Wirtschaftsordnung schaffe. Janich habe mit einer klaren Sprache die Geschichte des Geldschein-Systems wiedergegeben und den Mythos der Geldschöpfung als den zentralen Systemfehler des Kapitalismus aufgedeckt. Während die erste Hälfte des Buches noch als unterhaltsam bewertet wird, wird die zweite Hälfte als im Ansatz gescheiterte Verschwörungstheorie beschrieben. So halte Janich den Leser für naiv und seine Überzeugungen für allgemeingültig. Am Ende bliebe "die These, das kapitalistische System sei ein riesiges Stück Propaganda, mit dem die 'Weltregierung' einer Mafia gleich die Menschen zu beherrschen versucht. Hinter dieser 'kommunistischen Weltverschwörung' verbergen sich angeblich auch die Eugeniker, die Pharmaindustrie, Otto Schily und sogar Angela Merkel." In einem Beitrag im Magazin Der Spiegel aus dem Jahr 2010 wird die Meinung vertreten, Janichs mutmaßliches "Spezl-Netz hätte wunderbar in das Buch hineingepasst", werde jedoch nicht erwähnt.

Politische Ansichten

Janich unterstützte vor der Bundestagswahl 2017 die Alternative für Deutschland. 2018 verglich er eine Dokumentation des Kinderkanals mit der Propaganda von Joseph Goebbels. Die Stuttgarter Zeitung kritisierte diesen Vergleich und bezeichnete Janich als "rechte[n] Blogger". 2018 verbreitete Janich ein Video, das "angeblich zeigen soll[te], wie Journalisten inszenierte Bilder von geflüchteten Menschen in Seenot drehen". Dieses stellte Jacques Pezet jedoch später als Fälschung heraus. Nach der bayerischen Landtagswahl 2018 berichtete der Bayerische Rundfunk, dass Janich Videos verbreite, die von Betrug bei der Landtagswahl sprachen, ohne dass auch nur ein Anhaltspunkt dafür geliefert würde.

Janich leugnet die Existenz des Klimawandels und bestreitet, dass das Treibhausgas Kohlenstoffdioxid zur Erderwärmung beiträgt. Die menschengemachte globale Erwärmung bezeichnet er als "Klimamärchen" und behauptet, die Klimabewegung hätte einen satanischen Hintergrund. Auch hinter der COVID-19-Pandemie vermutet er eine Verschwörung. Im Juni 2020 zeigte die Sendung Frontal21 in einem Beitrag über Verschwörungserzähler, wie Janich über Tribunale für Politiker und Journalisten sprach und sagte: "Viele der Leute, die heute an der Macht sind, gehören eigentlich aufgehängt." Im Dezember 2021 äußerte er sich ähnlich, indem er von einem angeblichen Gutachten schrieb, laut dem "sämtliche Regierungsmitglieder im Bund und in den Ländern standrechtlich hinzurichten" seien.

Am 20. Januar 2021, am Tag der Amtseinführung von Joe Biden, schrieb Janich: "Hängt Biden. Hängt Soros. Hängt sie alle, verdammt nochmal." Im November 2021 veröffentlichte Janich auf seinem Telegram-Kanal im Zusammenhang mit den Anti-COVID-19-Maßnahmen einen Beitrag, in dem er schrieb, selbstverständlich dürfe sich jeder auch unter Einsatz von Schusswaffen dagegen wehren, "zur Zwangsimpfung [ge]schleppt" zu werden. Das sei Notwehr, die Coronaimpfungen seien der "größte Massenmord in der Geschichte der Menschheit".

Im Juni 2021 behauptete Janich in einem Video, bei der Landtagswahl in Sachsen-Anhalt 2021 habe es den "gigantischsten, dilettantischsten Wahlbetrug aller Zeiten" gegeben. Benachteiligt wurde aus seiner Sicht ausschließlich die AfD. Diese Behauptungen basierten jedoch auf seinen persönlichen Ansichten und Spekulationen; schlüssige Belege brachte er nicht, wie das Faktencheckportal Correctiv nachwies.

Veröffentlichungen
 Money-Management. Rationalität und Anwendung des Fixed-fractional-Ansatzes. Diplomarbeit. TM-Börsenverlag, Rosenheim 1996, ISBN 3-930851-10-5
 Das Kapitalismus-Komplott. 6. erweiterte Auflage, FinanzBuch Verlag, München, 2012, ISBN 978-3-89879-718-4
 Die Vereinigten Staaten von Europa. Geheimdokumente enthüllen: Die dunklen Pläne der Elite. FinanzBuch-Verlag, München 2013, ISBN 978-3-89879-820-4
 Sicher ohne Staat: Wie eine natürliche Rechtsordnung ohne Gewaltmonopol funktioniert. CBX-Verlag, München 2017, ISBN 978-3-945794-90-6
 Impossible Mission 9/11: Wie ein kleines Spezialkommando den größten Terroranschlag der Geschichte durchgeführt haben könnte. CBX-Verlag, München 2018, ISBN 978-3-945794-91-3

Fernsehbeiträge
 Verschwörungstheorie – Warum ist QAnon so gefährlich? Frontal21 18. Juni 2020

Weblinks

 Persönliche Website

Einzelnachweise

Vertreter einer Verschwörungstheorie
Person des Antisemitismus
Person des Rassismus
Volksverhetzer nach deutschem Recht
Person (Neue Rechte)
Person (Klimawandelleugnung und -skepsis)
Person des Libertarismus
Bundesparteivorsitzender der Partei der Vernunft
Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1969
Mann
Mitglied der Partei der Vernunft

Oliver Janich


Der Fairfield Horseshoe ist eine Rundwanderung und Austragungsort eines Berglaufes im Lake District, Cumbria, England. Der Weg hat keine festgelegte Richtung in der er absolviert werden muss. Ein Beginn ist sowohl in Rydal wie auch in Ambleside möglich.

Der Wanderweg ist 16 km lang und beinhaltet insgesamt 1100 m Höhendifferenz.

Der Weg führt über:
 Low Pike (508 m)
 High Pike (656 m)
 Dove Crag (792 m)
 Hart Crag (822 m)
 Fairfield (873 m)
 Great Rigg (766 m)
 Heron Pike (612 m)
 Nab Scar (440 m)

Seit 1966 wird alljährlich im Mai ein Berglauf der Fairfield Fell Run entlang des Fairfield Horseshoe über eine Strecke von 14 km mit einem Gesamthöhenunterschied von 900 m veranstaltet.

Quellen
 Alfred Wainwright, A Pictorial Guide to the Lakeland Fells, Book 2 The Far Eastern Fells. ISBN 0-7112-2455-2
 Ambleside Athletics Club (Archivlink)

Weblinks
 Eine Fairfield Horseshoe Wanderung in Bildern (Archivlink)

Wanderweg in England
Laufveranstaltung im Vereinigten Königreich

Fairfield Horseshoe


Sud Express (also called Surexpreso  and Sud Expresso ) is an overnight passenger train connecting Lisbon with Hendaye, a French commune on the Franco-Spanish border. The original service, operated by the Compagnie Internationale des Wagons-Lits, ran to Calais via Madrid and Paris.

The service was suspended in March 2020 due to the outbreak of the COVID-19 pandemic and has not been resumed since.

History

The inaugural trip of the Sud Express took place on 21 October 1887 connecting Lisbon via Madrid to Paris in 45 hours and services were extended on 4 November 1887 to Calais. Initially the service was weekly, but in 1888 was run twice weekly and from London Charing Cross. Also in 1888, the British Royal Mail launched connecting package services from Lisbon to Rio de la Plata and Brazil. The service frequency increased further and on 1 January 1907 started to run daily.

It was suspended between 11 December 1937 and 1 August 1939 due to the Spanish Civil War. It was again suspended on 1 November 1940 due to World War II. It restarted between Paris and Lisbon in March 1945.

Events
A 1939 crash near Tolosa, Spain on 29 March killed, amongst others, the artist Romilly Fedden and his novelist wife Katharine Waldo Douglas.

On 11 September 1985, a Sud Express train collided head-on with another train near Moimenta-Alcafache station. The locomotives exploded and the train, carrying about 400 passengers, immediately caught fire.  Forty-nine deaths were officially confirmed, most caused by the fire, although unofficial estimates put the number of deaths between 100 and 150. A memorial was erected on site.

The service today

With the 1989 opening of the LGV Atlantique, the direct service was discontinued in favour of a (faster) combination of two different trains. The original connection from and to Paris is now made with one TGV to Irun and from Hendaye (the twin border towns on opposite sides of the French/Spanish border).

The continuing Sud Express runs as a night train from Irun at the French/Spanish border to Lisbon and from Lisbon to Hendaye. Until April 2010, facilities existed for 2nd class seated accommodation, 2nd class couchette cars (6-bunk compartments), and 1st class private sleeping compartments for 1, 2 or 3 passengers.

Previously, first class passengers found a bar of chocolate and a small bottle of port in their compartments upon boarding the train, with dinner served in a well-appointed dining and bar car, and a continental breakfast the following morning. However, by 2019 the restaurant facility is no more and catering has been reduced to very basic meals in the bar car.

The train consists of a Talgo IV set hired from Renfe hauled by a RENFE Class 252 between the Irún/Hendaye and Medina del Campo, a RENFE Class 334 between Medina del Campo and Vilar Formoso and a CP Class 5600 between Vilar Formoso and Lisbon.

The Portuguese Government's strategic plan for transport, published in October 2011, envisaged the withdrawal of the Sud Express. The service (as of January 2019) has so far survived.

In October 2012, CP started an Intercity (later downgraded to InterRegional) service between Porto and Coimbra in order to improve the connection between the Sud Express and northern Portugal. Also from October on this train in only operated by CP-Comboios de Portugal.

Since 25 April 2018, the southbound Sud Express starts at Hendaye (instead of Irún), due to the lack of proper certification from the new fleet of TGV 2N2 operating on the LGV SEA.

Interruption during the COVID-19 Pandemic

Due to the Coronavirus pandemic, the service was suspended on 17 March 2020 and (as of December 2022) has not yet resumed. In March 2021, a representative of the Spanish transport ministry said that the country may stop having night trains even after the end of the coronavirus pandemic.

See also
Lists of named passenger trains
Nord Express

References

External links

International named passenger trains
Night trains
Named passenger trains of France
Named passenger trains of Spain
Named passenger trains of Portugal
Railway services introduced in 1887
Regional rail in Spain
1887 establishments in Europe

Sud Express


Gretel Adorno, née Margarete Karplus (, Berlin - , Francfort-sur-le-Main) est une chimiste, femme d'affaires et intellectuelle de nationalité allemande. Elle participa à la rédaction et à l'élaboration de nombreux travaux de son mari, le philosophe Theodor W. Adorno, qui fut l'un des membres fondateurs de l'Institut für Sozialforschung à Francfort qui deviendra par la suite l'école de Francfort.

Biographie

Enfance
Gretel Karplus née à Berlin le  de Joseph et Amalie Karplus. Son grand-père est l'industriel viennois Gottlieb Karplus. Elle a une sœur, Liselott, qui recevra au cours de ses études un titre de docteur comme Gretel. La famille Karplus réside alors dans le quartier de , proche de , dans la capitale allemande.

Formation
Gretel obtient son doctorat en chimie à l'université Friedrich Wilhelm (aujourd'hui Université Humboldt de Berlin). Elle soutient sa thèse le , rédigée entre  et ,  () devant Wilhelm Schlenk. Rolf Tiedemann, un collègue de travail de Karplus, note qu'elle a rédigé sa thèse sous la supervision de Max Born, crédité comme son conseiller. Elle suit également une étude doctorale en philosophie et en physique. Elle a alors  quand elle reçoit ces diplômes avec une mention honorifique.

Relation avec Theodor Adorno

Mariage
Après quatorze années de relations, Gretel Karplus épouse Theodor Adorno. Depuis leur rencontre, la relation du couple s'est fait en partie à distance, ce qui est lisible dans la correspondance que Gretel entretient avec son ami et confident, Walter Benjamin.

Adorno a, lors de son mariage avec Gretel, plusieurs relations extraconjugales. Parmi elles, une relation de longue durée comme avec Charlotte Alexander lorsque le couple habite à Los Angeles et avec une femme nommée  qui est détaillée dans le journal d'Adorno. Le biographe de Theodor Adorno, Stefan Müller-Doohm, cite plusieurs autres affaires comme celle impliquant Renée Nell, toujours à Los Angeles, une avocate nommée  et une amie de famille appelée  lors d'un voyage en Suisse. Adorno écrit sur ses relations et son intérêt pour d'autres femmes dans son journal mais plus encore dans des lettres destinées à sa mère. Gretel participe à la rédaction de ces documents et discute avec son mari à propos de ces relations.

Décès de Theodor
Le mari de Gretel meurt d'une crise cardiaque en août 1969. Gretel rédige alors la nécrologie qui sera publiée au Frankfurter Rundschau: .

Relation avec les intellectuels
Avant de rencontrer Adorno, Gretel Karplus est déjà proche de plusieurs intellectuels allemands notables du début du  à l'instar d'Ernst Bloch et Bertolt Brecht.

Amitié avec Walter Benjamin
Son amitié avec le philosophe, critique littéraire et essayiste Walter Benjamin est aussi largement documenté. C'est d'ailleurs leur ami commun, Siegfried Kracauer qui présenta Gretel à Theodor, en 1923, alors que ce dernier est étudiant à l'université Johann Wolfgang Goethe de Francfort-sur-le-Main. La sœur de Gretel, Liselotte, épouse le cousin de Benjamin, le docteur Egon Wissing. Gretel est frequemment en contact avec Wissing que ce soit avant ou après son mariage en 1937 et après son exil aux États-Unis.

La correspondance entre Gretel Adorno et Benjamin suggère que leur amitié n'est pas uniquement personnel mais aussi professionnelle. Elle l'aide notamment en effectuant des relectures de ses travaux et en particulier de . Ce travail, marqué par l'influence croissante de Brecht sur la pensée benjamienne, crée des tensions professionnelles entre Benjamin et Adorno, qui pense qu'il cache un tournant vers la théologie négative. Gretel Adorno fait part à Benjamin de ses  concernant le  de la pensée brechtienne et conseille la prudence dans cette amitié intellectuelle. Après le suicide de Benjamin en 1940 à Portbou, Gretel et Theodor Adorno travaillent de concert pour conserver l'œuvre de leur ami à travers la maison d'édition Suhrkamp.

Correspondance
La correspondance entre Gretel Adorno et Walter Benjamin est particulièrement intense dans les années 1930 et s'accentue durant les années d'exil de Benjamin en France. Analysant cet échange épistolaire, publié chez Suhrkamp et traduit dans plusieurs langues dont le français, l'anglais, l'espagnol et le japonais, le sociologue Michael Löwy note une proximité entre les deux auteurs telle qu'ils se tutoient, ce que Gretel, nommée  par Benjamin, ne fera jamais lors de ses échanges avec son mari. Aussi, alors que l'accession du parti national-socialiste et la censure qu'il applique se fait plus pregnante, Löwy montre que Gretel ne prend pas acte de la gravité de la situation comme en témoigne la question qu'elle pose à Benjamin sur son éventuel retour outre-Rhin. Toutefois, elle a conscience de la dégradation des conditions de vie des juifs quand elle souhaite connaître la position de Benjamin si celle-ci se convertissait au catholicisme.

Carrière
Après l'obtention de son doctorat, Karplus devient une femme d'affaires et continue d'être indépendante financièrement jusqu'à son exil en 1937. Après avoir travaillé dans l'entreprise semi-familiale de cuir Karplus & Herzberger jusqu'en 1933, elle devient associé et possède des parts de l'entreprise belinoise de fabrication de gants en cuir Georg Tengler. Lors du décès du directeur en 1934, Adorno dirige l'entreprise et ses  salariés jusqu'à ce qu'elle décide de liquider l'entreprise en 1936 pour des raisons qui restent inconnues.

Contribution au sein de l'école de Francfort

Sténographie
La contribution de Gretel Adorno est importante dans l'œuvre de son mari. Sa participation ne se limite pas au magnum opus du duo Adorno-Horkheimer. Dès 1937, année où elle épouse Adorno et où elle quitte l'Allemagne, elle assiste le fondateur de l'école de Francfort dans la grande majorité de ses travaux et ce dès les brouillons ou la prise de notes. Gretel est impliquée dans tous les travaux importants de son mari. Alors que le couple vit aux États-Unis pendant la seconde Guerre mondiale, elle est contrainte de traduire les œuvres d'Adorno qui refuse de travailler en anglais.

Dialectique de la Raison
Gretel Adorno assiste son mari et Max Horkheimer pour développer le manuscrit de la Dialectique de la Raison. À l'occasion de la sortie d'une nouvelle édition en 1969, les deux auteurs écrivent dans la préface de leur œuvre écrite aux États-Unis:.

Vers un nouveau manifeste
Publiée par les éditions bordelaises La Tempête, Vers un nouveau manifeste (Diskussion über Theorie und Praxis), est une série de dialogues entre Theodor W. Adorno et Max Horkheimer retranscrit par Gretel Adorno. En 2011, dans une revue issue lors de la publication de cette œuvre en anglais chez Verso Books, Martin Jay loue la façon dont Gretel Adorno a su retranscrire une discussion abstraite à rythme soutenu sans toutefois posséder de magnétophone.

L'édition de la Théorie esthétique
Quand Theodor W. Adorno meurt en 1969, il laisse le manuscrit inachevé de la Théorie esthétique, œuvre majeure du philosophe allemand. Gretel et un ancien élève de son mari, Rolf Tiedemann, travaillent alors pour le compléter et le publier. Dans la postface, les deux éditeurs montrent comment la métaphore d'Adorno sur les œuvres d'art s'applique à son dernier travail:

Complications sanitaires
La vie de Gretel Adorno est marquée par des problèmes de santé chroniques non diagnostiqué par le corps médical qui peuvent la laisser paralyser pendant des jours et, à la fin de sa vie, des semaines. Elle mentionne ce problème dans une lettre destinée à Walter Benjamin et à ses parents. Elle meurt le 16 juillet 1993 à Francfort.

Œuvres

Correspondances

 .
 .

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

 .
 .
 .
 .

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Theodor W. Adorno
 Walter Benjamin
 École de Francfort

Liens externes

Naissance en juin 1902
Décès en juillet 1993
Naissance à Berlin
Décès à Francfort-sur-le-Main
Chimiste allemand
École de Francfort
Étudiant de l'université Humboldt de Berlin
Femme chimiste
Décès à 91 ans

Gretel Adorno


Direnç şu anlamlara gelebilir:

 Direnç (devre elemanı) - Elektriğe karşı belli bir mukavemeti olan devre elemanı, rezistör
 Elektriksel özdirenç ve iletkenlik - Bir nesnenin elektrik akımına karşı dayanma özelliği, mukavemet, rezistans
 Mukavemet - Dayanma, karşı koyma gücü

Direnç


Konfederasyon, bağımsız kuruluşlar ve kurumlar tarafından, egemenliklerini muhafaza etmek şartıyla, ortak ve sınırlı menfaatlerini sağlamak maksadıyla, bir antlaşma ile kurulan topluluklardır. Federalizm tipi devlet yapısından farklı olarak, üye devletlerin istedikleri zaman ayrılma hakkı bulunur veya ayrılma durumlarında müdahale edilmeme durumu söz konusudur. Konfederasyon tipi devlette merkezi yapı, federal devletlerdeki kadar baskın değildir. Hızlıca gelişen bir savaş tehdidi sonucu ortak çıkarlar maksadıyla kurulan ve konfederasyon yapının geçici olup ne zaman biteceği önceden belirlenen konfederasyon devlet örnekleri vardır, en popüler örnek Amerika Konfedere Devletleri'dir.

Konfederasyon tipi devlet türleri geçiş aşaması olarak da değerlendirilir. Üye devletler merkezi yapıyı güçlendirerek federal devlet halini alabilir veya konfederasyon dağılıp geriye kalan devletler üniter yapıyla devam edebilir. Günümüzde resmî olarak konfederasyon adını taşıyan tek devlet İsviçre'dir.

Kuruluş
Konfederasyon, uluslararası bir anlaşmayla kurulur. Bu yüzden konfederasyondan ayrılma hakkı vardır. Konfederasyonda, kurum ve kuruluşlar ancak belli ve sınırlı maksatlarla birleşmişlerdir. Konfederasyonu meydana getiren konfedere kurum ve kuruluşlar vasıfları, konfederasyon halinde de devam eder. Konfederasyona üye devletler, iç ve dış ilişkilerinde bağımsız bir devlet niteliklerini korurlar. Ortak menfaatlerini gerçekleştirmeye yarayacak nisbette bir iş birliği yaparlar; bunun dışında müstakil kurum ve kuruluşlar sıfatlarını, hak ve vazifelerini tamamıyla korurlar.

Konfederasyona dahil konfedere kurum ve kuruluşlar gerek harici gerekse dahili bakımdan tam manasıyla hakimiyetlerine sahiptirler. Üye kurum ve kuruluş devlet ise diğer devletlerle her türlü diplomatik münasebetlerde bulunabilirler. Konfedere  devletler, konfederasyona dahil devletleri hiçbir taahhüt altına sokmaksızın başka devletlerle savaşa giriştikleri gibi, aynı konfederasyonda üye olan bir devlet ile savaş yaptığı zaman, bu milletlerarası hukuk bakımından bir iç savaş sayılmaz; iki devletin harbi sayılır.

Konfederasyonda üye devletlerin temsilcilerinden meydana gelen bir meclisi vardır. Bu meclis tarafından alınan kararları üye devletlerin de tatbik edebilmesi için her devletin ayrı ayrı bizzat yetkili organınca benimsenerek tasdik edilmesi gerekmektedir.

Konfederasyon devlet topluluğu bir antlaşma ile meydana geldiği için, üye devletler istedikleri zaman konfederal devletten ayrılabilirler. Konfederasyon tipi devlet topluluğuna örnek olarak Bağımsız Devletler Topluluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu verilebilir. Yalnız, çoğunlukta federasyon devlet tipini hazırladığı için, tarihi bir önemi vardır. Gerçekten bugün federasyon tipi devletler, bir zamanlar konfederasyon şeklinde idiler. Mesela, en eski konfederasyon örneği İsviçre, 1848 tarihine kadar konfederasyon halinde idi. Bu tarihte bugünkü federal devlet durumuna geldi. Bugün bir federasyon devlet şekli meydana getiren ABD, 1776'dan 1787 yılına kadar konfederasyon devlet şekli idi. Bugünkü Birleşik Almanya da 1870 yılına kadar konfederasyon devlet durumunda idi. Şu halde tarihi bakımdan konfederasyon, federal devlet şeklini hazırlayan bir merhaledir. Bkz. Arjantin, Küba, İspanya, Kolombiya, Meksika, Kanada Federal devletlere örnek olarak verilebilir.
Fakat tam tersi bir süreç olarak bir istisna, federasyon devleti olan Yugoslavya'nın son iki üyeleri Sırbistan ve Karadağ 2003 yılında Sırbistan ve Karadağ adında bir konfederasyon devletine dönüştü. Ama 2006 yılında bu konfederasyon iki üye ülkenin sonunda yollarını tamamıyla ayırıp bağımsız olunca son buldu.

Ayrıca bakınız
 Demokratik Konfederalizm

Kaynakça

Konfederasyon


Bătălia de la Azaz se poate referi la una dintre următoarele bătălii:
Bătălia de la Azaz (1030), s-a disputat între Bizantini și Mirdasizii din Alep.
Bătălia de la Azaz (1125), disputată între cruciați și turcii selgiucizi.
Bătălia de la Azaz (2012), în timpul Războiului Civil Sirian.

Bătălia de la Azaz


Quintus Horatius Flaccus (8 Aralık MÖ 65 - 27 Kasım MÖ 8), Augustus döneminin en önemli Romalı şairiydi.

Hayatı

Horatius o dönemki ismiyle Venosa ya da Venusia isimli Apulia ve Lucania arasındaki küçük bir kasabada doğdu. Köleyken özgürlüğüne kavuşmuş bir adamın oğluydu, ama kendisi özgür doğmuştu. Babası açık arttırma işlerinde çalışıyordu, Horatius da babasını fakir ama onurlu bir çiftçi olarak anlatıyordu.

Babası bütün parasını oğlu Horatius'un eğitimine harcamıştı ve ilköğretimini alması için onu Roma'ya gönderdi. Ardından Atina'ya Yunanca ve felsefe çalışması için yolladı. Şair, babasına olan saygısını şiirlerinde de gösterdi.

Sezar'ın öldürülmesinden sonra Horatius orduya katıldı ve Brutus için Philippi Savaşı'nda savaştı. Brutus savaşı kaybetmişti, ve bu savaş sonrasında Horatius kalkanını bırakıp kaçtığını anlatmıştır. Augustus, kendisine karşı savaşanlara karşı genel af ilan ettikten sonra İtalya'ya geri döndü. Bu dönüşünde, babası tahminen ölmüştü ve sahip oldukları da başkalarının eline geçmişti. Horatius'un tanımına göre fakirliğe düşmüştü.

Ancak eserleriyle göze girince, ülkenin hazinesi tarafından desteklenmiş ve şiir sanatını uygulamasına oldukça rahat koşullarda devam etmiştir.

Horatius; Virgil ve Lucius Varius Rufus ile beraber çalışıyordu ve Augustus'un arkadaşı Maecenas ile tanışmasına aracı oldular. Maecenas bundan sonra arkadaşı ve patronu oldu. Horatius'a Tibur'un Sabine tepelerinde bir arazi verdi. Ölmeden önce, bir akrabası olmayan Horatius; malvarlığını Maecenas ve İmparator Augustus'a imparatorluk içinde kullanılması için verdi.

"Resim, kelimesiz bir şiirdir." sözü ona aittir. "Ölmek isteyeni kurtarmak, öldürmekle birdir." sözü de ona aittir.

MÖ 65 doğumlular
MÖ 8 yılında ölenler
MÖ 1. yüzyıl Romalıları
MÖ 1. yüzyıl yazarları

Antik Romalı askerî personel
Roma dönemi şairleri
Basilicata doğumlular

Edebiyat tarihi

Horatius


El Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-16 es un torneo de voleibol femenino. Es organizado por la Confederación Sudamericana de Voleibol y el país anfitrión, y está dirigido a las selecciones nacionales que integre jugadoras con un máximo de 16 años de edad.

Historial

Medallero
 Actualizado hasta Perú 2023

MVP por edición
2023 –  Argentina - Justina Fortes
2019 –  Chile - Ana Erskine
2017 –  Argentina - Bianca Cugno
2015 –  Perú - Nayeli Vilchez
2014 –  Perú - Kiara Montes
2013 –  Brasil - Ana Beatriz Franklin
2011 –  Brasil - Drussyla Costa

Véase también
 Confederación Sudamericana de Voleibol
 Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino
 Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-22
 Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-20
 Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-18


'Docteur Marjolin' est un cultivar de rosier mousseux obtenu en 1860 par la maison française Robert et Moreau. Il rend hommage au chirurgien Jean-Nicolas Marjolin (1780-1850).

Description
Il s'agit d'un buisson érigé au feuillage dense et vert clair pouvant s'élever à 120 cm. Ses fleurs parfumées, pleines et doubles (17-25 pétales), sont d'un rose franc, de forme en coupe, les pétales ayant un revers plus pâle. La floraison est légèrement remontante. Les calices sont recouverts de mousse.

Ce rosier supporte des hivers à -20° C.

On peut admirer cette variété notamment à l'Europa-Rosarium de Sangerhausen en Allemagne. Il est toujours commercialisé dans nombre de catalogues internationaux, notamment en France.

Notes et références

Bibliographie
 Brent C. Dickerson, The Old Rose Index, Authors Choice Press, 2001

Cultivar de rosier
Rosier mousseux

Docteur Marjolin


HMAS Colac (J242/M05), named for the town of Colac, Victoria, was one of 60 Bathurst-class corvettes constructed during World War II, and one of 36 initially manned and commissioned solely by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 (including Colac) ordered by the RAN, 20 ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Colac was laid down by Mort's Dock and Engineering Company at Balmain, New South Wales on 18 April 1941. She was launched on 30 August 1941 by Miss M. Heady, senior lady on the staff of Morts Dock and Engineering, and commissioned into the RAN on 6 January 1942. The Colac was under the command of Lt. Commander Dudley Charles Northam. The ship was originally to be named HMAS Hamilton.

Operational history

World War II

After entering service, Colac was assigned as an anti-submarine patrol and convoy escort vessel, operating between Townsville and New Guinea. This continued until December 1942, when Colac and sister ships Ballarat and Broome were ordered to support the Allied efforts to recapture Buna-Gona by embarking 762 Australian soldiers and delivering them as far into the Japanese-occupied Oro Province of Papua New Guinea as possible. The first attempt, early on 14 December, saw 46 soldiers landed at Cape Sudest before the three corvettes were attacked by Japanese aircraft and forced to withdraw. That night, under the cover of darkness, the remaining troops were landed nearby. Throughout December, Colac was involved in three similar troop deployments, and later took part in Operation Lilliput; the reinforcement and supply of the captured area.

In March 1943, Colac and Ballarat were reassigned to convoy escort duty along the east coast of Australia. On 26 April, a five-ship convoy escorted by the two corvettes was attacked by Japanese submarine I-177 off Cape Byron. The MV Limerick was torpedoed and sunk, with all but two of the crew rescued by Colac. I-177 escaped unharmed. In July, Colac was instructed to begin escorting convoys between Australia and New Guinea, before returning to east coast convoys at the start of 1944, then undergoing a refit.

In April 1944, Colac was assigned to escort and patrol duties in New Guinea waters, which continued until April 1945, when the corvette was one of four RAN ships providing gunfire support for operations in the Wewak area. In mid-May, Colac was assigned to harass Japanese bases in the Solomon Islands area. On 26 May, the ship suffered her first casualties of the war, two hits from Japanese shore batteries killed two sailors, wounded two others, and holed Colac at the waterline. The corvette jettisoned stores, her depth charge payload, and replaceable pieces of equipment to avoid sinking and escape, and later limped to the Treasury Islands under tow for repairs. Temporary repairs were made to allow Colac to sail to New Guinea and then to Sydney, where she arrived on 18 June and entered dock for repairs. Colac was still under repair when World War II ended, and she was paid off into reserve on 27 November 1945.

The corvette was awarded two battle honours for her wartime service: "Pacific 1942–45" and "New Guinea 1942–44".

Training ship
On 20 February 1951, Colac was recommissioned for use as a training ship for National Service trainees.

Decommissioning and fate
Colac was returned to reserve on 30 January 1953. In 1962, the ship was converted into a tank cleaning vessel, and served in this role until 30 September 1983. Colac was not recommissioned during this time.

On 4 March 1987, Colac was sunk by a Mark 48 torpedo fired by the submarine HMAS Ovens in a weapons test. The corvette sank at .

Citations

References
Books

Journal and news articles

External links

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in New South Wales
1941 ships
World War II corvettes of Australia
Training ships of the Royal Australian Navy
Ships sunk as targets
Scuttled vessels of New South Wales
Maritime incidents in 1987

HMAS Colac


الواقفية على الحسن العسكري هي طائفة شيعية كانت تعتقد بإنكار وفاة الإمام الحسن العسكري، والقول بغيبته ومهدويته، وذلك بناء على عدم جواز وفاة الإمام دون ولد معروف ظاهر، لأن الأرض لا يمكن أن تخلو من إمام حسب عقيدتهم، وحسب قولهم: «إن الحسن العسكري حي لم يمت وإنما غاب وهو القائم ولا يجوز أن يموت الإمام ولا ولد له ولا خلف معروف ظاهر لأن الأرض لا تخلو من إمام، والحسن العسكري قد ثبتت وصيته بالإمامة وأشار أبوه إليه بالإمامة».

الواقفية على الحسن العسكري هي طائفة شيعية سميت بهذا الاسم لتفريقها عن طائفة الواقفية التي وقفت على الإمام موسى الكاظم والتي كانت أكثر شهرة.

المراجع

فرق الشيعة

الواقفية على الحسن العسكري


El Club Atlético Defensor Estudiantil Rochense, más conocido como "Cader", es un club deportivo situado en el departamento de Rocha, Uruguay. Compite profesionalmente en la Liga Uruguaya de Básquetbol. Fundado el 18 de julio de 1937, es apodado Rojo del Este.

El club
El Club Atlético Cader abrió sus puertas el 18 de julio de 1937, fundado por un grupo de amigos.

Rápidamente, el club comenzó a competir de la mano de Mario Cola y a lograr la obtención de campeonatos juveniles y de mayores a nivel local, del Este y del Interior. Enfrentándose a rivales de fuste como Peñarol, Champagnat, Juventud y otros.

En 1974, con la paralización del basketball en la zona, Cader desaparece, al igual que la mayoría de los clubes del medio.

Cerca de los años 1990 de la mano de un grupo de padres, exjugadores y de Héctor Pérez y Alfonso Meoni, se lleva adelante la idea de recuperar y empezar a enseñar basketball en todas las categorías. Se participa en la Liga de Maldonado y se logra competir en Argentina y Chile con las categorías formativas.-

En el año 1994 se firma convenio con la Intendencia de Rocha para techar el estadio, que hasta entonces era una cancha abierta.

En el 2005, Cader se afilia nuevamente a la Federación Uruguaya de Basketball y en el 2007 por primera vez se participa de un torneo por el ascenso al círculo de privilegio del basketball uruguayo.

En el 2008 Cader logra salir Campeón del Interior y ascender a la Liga Uruguaya de Básquetbol, Liga en la cual se mantiene hasta la fecha.

En el 2009 se firma un convenio con el Ministerio de Transporte y Obras Públicas para construir el piso flotante y una nueva red lumínica.

Comisión Directiva

Enlaces externos

 Página oficial de Cader
 Urubasket.com

Clubes de baloncesto de Uruguay
Organizaciones fundadas en 1937
Deporte en Rocha
Ciudad de Rocha

Cader


Buncton er en lille landsby i distriktet Horsham, West Sussex i England. Det er en del af civil parish Wiston knap 1 km mod nord. Det ligger øst for hovedvejen A24, 18 km syd for Horsham og 10 km nordvest fra Shoreham-by-Sea.

Buncton har eksisteret som bebyggelse i omkring 1000 år. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Bongetune. Dens oprindelse skal finde i herresæde, hvis land lå i to eksklaver i sognet Ashington i Rape of Bramber, der er en af de seks underdele i det historiske Sussex. Den middelalderlige herregård blev revet ned og erstattet af et nyt i 1600-tallet, som stadig står.

Den mest berømte bygning i Buncton er All Saints Church, der er en listed building af 1. grad. Den stammer fra 1000- eller 1100-tallet, og består hovedsageligt af flintesten og murbrokker med fragmenter af tegl, der er taget fra en tidligere romersk bygning, der har stået tæt ved. Kirken blev bygget af munk i den nærliggende Sele priory, og dele af stenene i All Saints Church har tegn på tidligere at være brugt i Sele. Kirken indeholdt en særlig udskæring, som nogle mente var et eksempel på sheela-na-gig, som blev ødelagt af hærværk i 2004.

Indtil 2007 var All Saints Church var en annekskirke i distriktet, underlagt St Mary's Church i Wiston, men herefter blev bygningerne status byttet om, så All Saints Church nu er sognekirke.

Buncton Tea Rooms (også kendt som Wiston Granary Tea Rooms) er et populært sted for lokale og turister om sommeren. Her findes høns, ænder og andet fjerkræ, der går omkring i haven blandt bordene.

Referencer

West Sussex
Byer i England

Buncton


King of Everything drugi je studijski album ukrajinskog heavy metal sastava Jinjer. Diskografska kuća Napalm Records objavila ga je 29. srpnja 2016. godine.

Pozadina
King of Everything prvi je studijski album skupine koji je objavila veća diskografska kuća – austrijski Napalm Records. Jinjer je počeo surađivati s tim izdavačem ubrzo nakon što je sastav objavio prvi singl s albuma, "Sit Stay Roll Over", kao i njegov glazbeni spot. Dva tjedna nakon objave tog spota, Thomas Kasser, predsjednik Napalm Recordsa, sastavu je ponudio ugovor. Skupina je naknadno objavila još dva singla: "Words of Wisdom" i "I Speak Astronomy". Proces snimanja albuma dokumentiran je i u dijelovima prikazan u serijalu studijskih dnevnika na službenom kanalu grupe na YouTubeu. O konceptu albuma basist Jevgen Abdjuhanov izjavio je:

Popis pjesama

Osoblje

Jinjer
Tetjana Šmajljuk – vokali
Roman Ibramhalilov – gitara
Jevgen Abdjuhanov – bas-gitara
Dmytro Kim – bubnjevi

Ostalo osoblje
Max Morton – produkcija
Slippy Inc – ilustracije

Izvori

Albumi iz 2016.
Albumi sastava Jinjer

King of Everything


Pietro Ruga, mort après 1849, est un graveur italien.

Biographie
Il est surtout connu pour ses vues architecturales (vedute) de monuments romains, d'églises et de places.

Il est également le dessinateur de quelques cartes de Rome à la fin du  et au début du , dont Pianta topografica della città di Roma dell' anno 1849. Parmi les sujets de ses gravures figurent la basilique Sainte-Marie-Majeure, la basilique Saint-Pierre, l'église Saint-Étienne-le-Rond, la piazza Navona et la piazza del Quirinale.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Date de naissance incertaine (XVIIIe siècle)
Date de décès incertaine (XIXe siècle)
Graveur italien du XVIIIe siècle
Graveur italien du XIXe siècle
Graveur sur bois

Pietro Ruga


Frank William Abagnale Jr. ([æbəɡneɪl]; născut la 27 aprilie 1948) este un consultant american în securitate financiară, cunoscut pentru trecutul său ca escroc, falsificator de cecuri și impostor, între 15 și 21 de ani.
El a devenit unul dintre cei mai renumiți impostori ai tuturor timpurilor, presupunându-i-se nu mai puțin de opt identități, inclusiv cele de pilot de linie, de medic, de agent al U.S. Bureau of Prisons sau de avocat.
El a evadat din custodia poliției de două ori (o dată în timpul rulării unui avion și o dată din penitenciarul federal), înainte de a împlini 21 de ani.
A stat mai puțin de cinci ani în închisoare, înainte de a fi cooptat să lucreze pentru guvernul federal. În prezent este consultant și lector pentru Agenția și Academia FBI. El conduce, de asemenea, Abagnale & Associates, o companie de consultanță în materie de combaterea fraudei financiare.
Viața lui Abagnale a inspirat flmul Catch Me If You Can (2002), cu Leonardo DiCaprio în rolul lui Abagnale și Tom Hanks agent FBI care îl urmărește, precum și serialul TV White Collar, ambele bazate pe autobiografia lui Abagnale.

Tinerețea
Frank William Abagnale Jr. s-a născut pe 27 aprilie 1948. El mai are trei frați și și-a petrecut primii șaisprezece ani din viață în New Rochelle. Părinții sai erau Paulette, franceză, și Frank Abagnale Sr.Acestia s-au separat când el avea doisprezece ani și au divortat când avea șaisprezece ani. Tatăl era foarte pasionat de politică și de teatru, fiind un model pentru Abagnale Junior. Învățământul primar l-a urmat într-o școală catolică.

Prima escrocherie
Prima lui victimă a fost chiar tatăl său, care i-a împrumutat lui Abagnale un card pentru benzină și un camion, ca să-l ajute în naveta la locul de muncă. În scopul de a obține bani pentru o întâlnire amoroasă, Abagnale a conceput un sistem prin care a folosit cardul de combustibil pentru a "cumpăra" anvelope, baterii și alte piese auto, împărțind de fapt banii cu benzinarii.

Fraude bancare
Abagnale a început primele fraude bancare scriind cecuri personale din propria lui descoperire de cont. Aceasta, cu toate acestea, va funcționa doar pentru o perioadă limitată, până ce banca a cerut plata, așa că a trecut la deschiderea altor conturi, la bănci diferite și, în cele din urmă, la crearea de noi identități pentru a susține această șaradă. De-a lungul timpului, prin experimentare, el a dezvoltat diferite moduri de fraudare a băncilor, cum ar fi imprimarea propriilor sale aproape perfecte exemplare de control, cum ar fi cecurile de salariu, precum și determinarea băncilor de a-i avansa numerar pe baza soldurilor conturilor. Un alt truc folosit a fost crearea unui magnet care făcea ca depozitele făcute de diverși clienți să fie înregistrate în contul său bancar.
Într-un discurs, Abagnale a descris o situație din viața sa când a observat locul în care companiile aeriene și de închiriere de mașini, cum ar fi United Airlines & Hertz, lăsau zilnic banii într-un sac bancar pe care îl puneau într-o cutie la sediul aeroportului. Folosind deghizarea într-un costum de agent de securitate, cumpărat de la un magazin de costume, el a scris pe cutie: "Out of service. Înmânați sacul agentului de securitate" și a colectat bani în acest mod. Mai târziu, el a declarat că nu a crezut nicio clipă că trucul va ține, exclamând cu uimire: "Cum poate fi o cutie out of service?"

Imposturi

Pilot de linie
Mai târziu, Abagnale a decis să se dea drept pilot în scopul de a arăta mai legitim atunci când încasa cecurile. El a obținut o uniformă de la Pan American World Airways (Pan Am), spunând că era un pilot care lucrează pentru ei și care și-a pierdut uniforma când a dat-o la curățat la hotelul lui; a obținut una nouă, cu un fals număr de identificare ca angajat. Apoi a măsluit o licență de pilot al Administrației Federale a Aviației . Pan Am a estimat că, între 16 și 18 ani, Abagnale a zburat mai mult de  în mai mult de 250 de zboruri în 26 de țări, făcând deadheading.Ca pilot al companiei, el a avut, de asemenea, în acest timp, posibilitatea să se cazeze gratis la diverse hoteluri. Totul, de la alimente la cazare era facturat pe seama companiei aeriene. De notat, totuși, că Abagnale nu a zburat de pe avioane Pan Am, pentru că putea fi identificat de piloții Pan Am, care se cunoșteau între ei.
Abagnale a declarat că a fost de multe ori invitat de către piloți adevărați să preia controlul avionului în timpul zborului. Odată, i s-a oferit cu amabilitate să piloteze la altitudinea de . A preluat controlul, dar a activat pilotul automat, "foarte conștient de faptul că mi s-au dat pe mână 140 de vieți, inclusiv a mea proprie ... mie, care nu știam să manevrez nici măcar un zmeu de hârtie."

Medic
Pentru unsprezece luni, Abagnale s-a dat drept pediatru șef într-o secție de spital sub numele de Frank Williams. El a ales acest rol, după ce a fost cât pe ce să fie arestat la ultima debarcare, în New Orleans. Temându-se de prinderea sa, s-a retras temporar în Georgia. Atunci când a completat o cerere de închiriere, a menționat ocupația de "medic", temându-se că proprietarul s-ar putea verifica la Pan Am, dacă el ar fi scris "pilot". Împrietenindu-se cu un doctor adevărat, care locuia în același complex de apartamente, a fost de acord să funcționeze ca supraveghetor de rezidenți stagiari ca o favoare, până când spitalul local putea găsi pe altcineva. Poziția nu a fost dificilă pentru Abagnale pentru că autoritățile de supraveghere nu fac muncă de medici. Cu toate acestea, el a fost cât pe ce să se dea de gol atunci când un copil era cât pe ce să se sufoce din lipsă de oxigen , deoarece el habar nu a avut la ce s-a referit o asistentă când a exclamat: "Blue baby!" (Bebeluș vânăt!).

Avocat
În timp ce se prezenta ca ofițer Pan Am  "Robert Black", Abagnale a falsificat o diplomă a Universității Harvard a trecut  examenul pentru intrarea în baroul de avocatură din Louisiana, și a primit un loc de muncă în biroul Procurorului General al Louisianei, la vârsta de nouăsprezece ani."
Abagnale a fost în cele din urmă arestat în Montpellier, în Franța, în 1969, când un însoțitor de la Air France l-a recunoscut și a informat poliția. Când poliția franceză l-a arestat, 12 țări în care comisese o fraudă au solicitat extrădarea sa.
A fost extrădat în Suedia dar, în timpul procesului de judecată pentru falsificare, avocatul lui, aproape că a reușit respingerea cazului, susținând că el doar a completat în fals cecuri, dar nu le-a falsificat; acuzațiile au fost reduse la escrocherie și fraudă. După o altă condamnare, el a stat șase luni într-o închisoare din  Malmö, doar pentru a afla că la sfârșitul detenției, el va fi încarcerat în Italia. Mai târziu, un judecător suedez a cerut unui oficial al Departamentului de Stat al SUA să revoce pașaportul său american. Fără un pașaport valabil, autoritățile suedeze au fost obligate prin lege să-l deporteze în Statele Unite, unde a fost condamnat la 12 ani de închisoare pentru mai multe infracțiuni de fals și uz de fals.

Presupuse evadări
În timp ce era deportat în SUA, Abagnale a evadat dintr-un avion britanic VC-10  în timp ce rula pe Aeroportul Internațional JFK. Sub acoperirea de noapte, el a escaladat un gard din apropiere și a luat un taxi de la Grand Central Terminal. După oprirea în Bronx pentru a-și schimba hainele și a ridica un set de chei dintr-un seif bancar care conținea 20.000 de dolari, Abagnale a prins un tren spre Dorval Aeroport din Montréal (acum Montréal Pierre Elliott Trudeau International Airport) pentru a cumpăra un bilet spre São Paulo, Brazilia. După un apel dintr-un Mac's Milk, a fost prins de un polițist de la Poliția Regală călare canadiană, în timp ce stătea la coadă la casa de bilete. Ulterior, a fost predat la Frontieră.
În aprilie 1971, Abagnale, potrivit surselor, a evadat de la Centrul Federal de Detenție în Atlanta, Georgia, în așteptarea procesului. În cartea sa, Abagnale apreciază a fi una dintre cele mai teribile evadări din istorie. În acea vreme, penitenciarele erau aspru criticate de grupurile pentru drepturile civile și investigate de comisii din Congres. A fost vorba de un noroc nemaiîntâlnit, care a inclus uitarea documentelor de însoțire de către agentul însoțitor, astfel încât Abagnale a fost confundat cu un inspector al închisorilor sub acoperire, având privilegii și alimente mult mai bine decât ceilalți deținuți. Departamentul Federal de Corecții din Atlanta pierduse deja doi angajați, ca urmare a rapoartelor scrise de agenți federali sub acoperire și Abagnale a profitat de vulnerabilitatea lor. El a contactat o prietenă (numită în cartea sa "Jean Sebring") care a pozat ca logodnica lui și i-a strecurat cartea de vizită "Inspector C. W. Dunlap" de la Biroul Penitenciarelor, pe care Jean l-a obținut dându-se drept o scriitoare independentă care făcea un articol despre măsurile de siguranță centrele de detenție. Ea, de asemenea, le-a înmânat o carte de vizită de la "Sean O'Riley", agent FBI responsabil de  cazul lui Abagnale. Abagnale le-a spus gardienilor că este inspector de penitenciare și a arătat cele două documente ca dovadă. Le-a mai spus că are nevoie să îl contacteze de urgență pe agentul FBI Sean O'Riley.
Cei din penitenciar au format așa zisul număr de telefon al lui O'Riley (de fapt, numărul modificat de Sebring), la celălalt capăt răspunzând Jean Sebring de la un telefon public dintr-un mall din Atlanta, care s-a dat drept o operatoare de la Biroul Federal de Investigații. În cele din urmă, i s-a permis să se întâlnească nesupravegheat cu O'Riley într-o mașină în afara centrului de detenție. Sebring, incognito, l-a condus pe Abagnale la o stație de autobuz, de unde a luat un autobuz Greyhound spre New York, și, în curând după aceea, un tren din Washington DC. Abagnale s-a dat apoi drept un agent FBI, după ce a fost recunoscut de către un funcționar al unui motel. Încercând din nou să fugă în Brazilia, Abagnale a fost prins câteva săptămâni mai târziu de doi detectivi NYPD când, din greșeală, a trecut de mașinile lor de poliție nemarcate.

Ocupații legale
În 1974, după ce a stat mai puțin de cinci ani din pedeapsa de 12 ani, guvernul federal l-a eliberat cu condiția de a ajuta autoritățile federale, fără plată, pentru a investiga crimele comise prin fraudă și înșelătorie de "artiști" în domeniu
După eliberarea sa, Abagnale încercat numeroase locuri de muncă, inclusiv ca bucătar, băcan, și proiecționist de film, dar el era concediat, după ce se descoperea trecutul său penal.
Atunci a abordat o bancă cu o ofertă. El a explicat la banca ce a făcut în trecut și s-a oferit să vorbească personalului băncii arătându-le diverse trucuri de fraudare a băncilor. Oferta a inclus condiția ca dacă ei nu găsesc discursul său util, să nu-i plătească nimic; în caz contrar, ei i-ar datora numai 50 de dolari, și oferirea numele lui altor bănci. Astfel a început el activitatea sa legală de consultant în securitatea bancară.
Impostori
Americani de origine franceză
Oameni în viață
Nașteri în 1948

Frank Abagnale


جيمس الرابع (1473 – 1513) ملك اسكتلندا وابن جيمس الثالث وولد في 17 مارس 1473، وكان القائد الاسمي للثوار الذين هزموا قوات جيمس الثالث في معركة سوكيبرن في يونيو 1488 وأصبح ملكا عند مقتل أبيه.

اتخذ عند توليه سياسة مختلفة تجاه النبلاء عن تلك التي اتخذها أبوه وأكثر من هذا فقط اظهر لطفا مع الطبقات الأدنى، وكان يتجول بينهم متخفيا، وقلة من ملوك اسكتلندا حازوا على شعبية كالتي حازها جيمس الرابع أو أن عهدهم مر من دون أن تعكر صفوه أي اضطرابات أهلية.

توج في سكون بعد أيام قليلة من توليه وبدأ على الفور في أخذ دور فعال في الأعمال والحكومة. وحدث تمرد بسيط وقمع بسهولة وكذلك استطاع إفشال خطة لبعض النبلاء لكي يسلموه لهنري السابع. بالرغم من هذا فقد كان هنري ينوى العيش بسلام مع جيرانه في الشمال، وبعد وقت نظم زواج ابنته من الملك الإسكتلندي ولكن الأخير لم يطمح للسلام بنفس المقدار، ففي وقتا قصير تزوج جيمس من الأميرة الأنجليزية مارغريت تيدور. في عام 1495 عندما أتى بركين واربيك إلى اسكتلندا وكان يدعي أنه دوق يورك الابن الصغر لإدوارد السادس، فأعطاه جيمس دخلا وعروسا، واستعد لغزو إنكلترا لصالحه، ولأسباب عديدة كانت الحرب منحصرة في غزوات بسيطة على الحدود. وبعد أن ترك واربيك اسكتلندا في عام 1497 تفاوض السفير الإسباني على معاهدة سلام وفي عام 1502 تم ترتيب زواج بين جيمس وابنة هنري مارغريت (1489 - 1541)، وأقيم الزفاف في هوليرود في أغسطس 1503 وهذا الاتحاد هو ما قاد أسرة ستيوارت نحو العرش الإنكليزي.

في الوقت ذاته قام جيمس بسحق تمرد في الجزر الغربية والتي قاد إليها حملات من قبل، وقام البرلمان بإصدار قوانين تعزز سلطة الملك في ذلك المكان. وفي ذلك الوقت أو قبله بدأ يتعامل بالتساوي مع باقي حكام أوروبا مثل ماكسيميليان الأول ولويس الثاني عشر وغيرهم، وأرسل المساعدة لخاله هانز ملك الدنمارك، واستلم الرضى والحظوة من البابا يوليوس الثاني وكان حريصا للحصول على دعمه.

لكن موقعه أضعف بعدما تولي هنري الثامن عام 1509 عرش إنكلترا حيث كانت هناك خلافات موجودة أصلا مع خلافات أخرى عامة وخاصة، فتصاعدت الخلافات بين الملكين، وبدأ القتال في البحر بين سفن الملكين وكانت الحرب وشيكة بسبب اتفاقية تحالف وقعها جيمس مع لويس الثاني عشر عام 1512، وقام نري بجهود كبيرة لكي يمنع أو يؤجل النزاع، لكن جيمس أعلن الحرب بعد أن حثه حلفاؤه الفرنسيون وزوجته رغم نصيحة مستشاريه أو بظهور شبح حذره كما تروي الحكايات.

جمع جيمس قوة كبيرة ومدرعة جيدا واحتل نورهام وقلاعا أخرى في أغسطس 1513، وأمضى بعض الوقت في قلعة فورد، وفقا لإحدى التقارير فقد كان على علاقة غرامية مع زوجة صاحب القلعة، ثم خرج ليقاتل الجيش الإنكليزي القادم والذي يقوده توماس هوارد إيرل سوري. ووقعت المعركة في فلودن أو بشكل أصح عند سفح تل برانكستون يوم الجمعة 9 سبتمبر 1513، وتلقى الاسكتلنديون في المعركة إحدى أقسى هزائمهم على مر تاريخهم. أما الملك فقد قاد جنوده من موقع الأفضلية وقتل في المعركة وهو يقاتل راجلا ومعه معظم نبلائه، وليس هناك أساس للشائعة بأنه هرب من المذبحة.

ترك طفلا شرعيا واحدا هو جيمس ولكن بسبب علاقاته الغرامية العديدة فقد كان لديه العديد من الأولاد غير الشرعيين، ومن هؤلاء (من ماريون بويد) ألكساندر ستيوارت كبير أساقفة سانت أندروز ومستشار اسكتلندا وكان قد قتل في فلودن، وأيضا (من جانيت كينيدي) جيمس ستيوارت إيرل موراي (مات 1544)، ومن عشيقاته الأخرى ات مارغرت دروموند (ماتت 1501).

يظهر أن جيمس كان رجلا شجاعا وكريما، وملكا حكيما ونشيطا، ووفقا لإحدى الروايات فقد كان لديه علم لا بأس به، وخلال عهده حظي البلاط الإسكتلندي بدرجة من المزايا، ودخلت الدولة في السياسة الأوربية كما لم تفعل من قبل، كذلك شجع التعليم وازدهر الأدب في عهده وتسنت الحالة المادية للبلاد. وكان مديرا ومشرعا بارزا قد فعل ما بوسعه لكي يدمر أي نزعة لاستقلال المرتفعات والجزر، ولكن من جهة أخرى فقد كانت إدارته المتسرعة في معركة فلودن قد جلبت التعاسة للدولة.

كان يمس مهتما بالبحرية، وكانت هناك مسابقات تجري برعايته، ويقال أن كان يرتدي حزاما حديديا كتكفير عن نصيبه في مقتل أبيه ومن خلال زياراته المتعددة للمزارات وبتبرعاته للمؤسسات الدينية، اكتسب سمعة كشخص تقي.

بدايات حكمه
سارع المتمردون المنتصرون إلى توطيد سلطتهم، وفي 12 يونيو، بعد يوم واحد فقط من معركة سوتشيبرن، أصدر الملك الجديد ميثاقه الأول. أُمنت قلعتا إدنبرة وستيرلنغ، وكذلك أموال الملك الراحل وجواهره، وكوفئ قادة المتمردين بمناصب حكومية ومراكز في الأسرة المالكة. تُوج جيمس الرابع بتاريخ 24 يونيو 1488 في دير سكون. لم يشرف رئيس أساقفة سانت أندروز، وليام شيفز، المفضل لدى جيمس الثالث، على مراسم التتويج، إذ تولى روبرت بلاكادير، أسقف غلاسكو، مهمة تتويج الملك الجديد عوضًا عنه. بعد بضعة أيام، حضر جيمس الرابع دفن والده في دير كامبوسكينيث، مشهدٌ وُصف لاحقًا في كتاب السواعي الخاص بجيمس الرابع. استضاف الملك الجديد أيضًا خاله الأكبر، غيرهارد السادس، كونت أولدنبورغ، الذي وصل إلى ليث بأسطول دنماركي في أغسطس، وبقي في اسكتلندا حتى العام التالي.

سرعان ما أثبت جيمس الرابع أنه حاكمٌ رشيد ومؤثر، وعهد بإدارة حكومته إلى باتريك هيبورن، إيرل بوثويل الأول، وأرشيبالد دوغلاس، إيرل أنغوس الخامس، وويليام إلفينستون، أسقف أبردين. هزم تمردًا كبيرًا بقيادة أمير هنتلي وإيرل لينوكس واللورد لايل في عام 1489، وفرض حصارًا على قلاع كروكستون ودوشال ودمبارتون، وهزم جيشًا من المتمردين في غارتلونينغ في ستيرلينغ شاير. أبدى جيمس أيضًا اهتمامًا مباشرًا بإدارة القضاء، فعمل إلى إنهاء العداء بين عشيرتي الموريّ والدراموند في ستراذيرن، وخرج في جولات لإحقاق العدالة عبر المملكة طوال فترة حكمه. منح برلمان اسكتلندا تكليفًا قدره 5,000 جنيه استرليني لتمويل بعثة إلى فرنسا وإسبانيا من أجل البحث عن عروس أجنبية للملك؛ منح البابا إنوسنت الثامن الوردة الذهبية لجيمس عام 1491؛ استُؤنف التحالف مع فرنسا، وأُبرمت معاهداتٌ مع الدنمارك وإسبانيا، وجرى التفاوض على الهدنة مع هنري السابع ملك إنجلترا في عامي 1493 و1494. تلقى جيمس في عام 1494 صولجان اسكتلندا كهدية بابوية من البابا إسكندر السادس. التقى جيمس الرابع بهيو رو أودونيل، ملك تيركونيل في يونيو 1495 بمدينة غلاسكو. كان أودونيل الشخصية الأكثر نفوذًا في أيرلندا الشمالية وعدو لدود لحكومة هنري السابع في أيرلندا، واتفق الملكان، الاسكتلندي والأيرلندي، على تحالف قائم على الدفاع. تباحثا أيضًا حول بيركين واربك، المطالب بالعرش الإنجليزي، الذي كان أودونيل مناصرًا له منذ سنين عدة.

استقبل جيمس الرابع واربك في اسكتلندا في نوفمبر 1495. كان اعتراف ماكسيميليان، ملك الرومان، وفرناندو الثاني وإيزابيلا الأولى، ملكا إسبانيا (الملكان الكاثوليكيان)، وفيليب دوق بورغندي ومارغريت يورك، بمطالبة واربك بالعرش الإنجليزي أمرًا جذب جيمس، لأن تبني قضية واربك من شأنه أن يمنحه نفوذًا دوليًا للسعي إلى تحالفات أوروبية، ومن المؤكد أن تهديد هنري السابع بواربك سيقدم عرضًا أكثر جاذبية للتحالف مقارنة بعرض الملك الإنجليزي. عندما كان فرناندو وإيزابيلا يتفاوضان حول تحالف مع هنري السابع، أدرك جيمس أن إسبانيا ستساعده في صراعاته مع إنجلترا بهدف درء تفاقم الوضع إلى حرب مع فرنسا. وصل السفراء الإسبان إلى إدنبرة، وعُيّن بيدرو دي أيالا فيما بعد سفيرًا مقيمًا خلال الأزمة.

في سبتمبر 1496، غزا جيمس الرابع إنجلترا بالتعاون مع واربك، فدمرا أبراج تيلموث ودودو وبرانكستون وهوتل وقلعتا تويزل وهيتون. ومع ذلك، تراجع الجيش بسرعة عندما استُهلكت الموارد، ولم يتحقق الدعم المأمول لبيركن واربك في نورثمبرلاند. غادر الجيش الاسكتلندي في 25 سبتمبر 1496 عندما اقترب جيش إنجليزي بقيادة اللورد نيفيل من نيوكاسل. عندما وصلت أنباء هذا الغزو إلى لودوفيكو سفورزا، دوق ميلانو في 21 أكتوبر 1496، راسل سفيره في إسبانيا، ليطلب من الملوك الإسبان إحلال السلام بين إنجلترا واسكتلندا. أوكلت مهمة السلام إلى السفير الإسباني في اسكتلندا، بيدرو دي أيالا. لاحقًا، قدم جيمس الرابع، رغبةً منه في التخلص من واربك، سفينة تسمى الوقواق وطاقم مستأجر تحت قيادة قبطانٍ من بريتون يدعى غاي فولكارت. ووُفرت الخيول لثلاثين شخصًا من رفاق بيركين من أجل التوجه إلى السفينة في آير يوم 5 يوليو 1497، حيث أبحر بيركين إلى أيرلندا. في أغسطس 1497، غزا جيمس إنجلترا مرة أخرى، وحاصر قلعة نورهام بقافلة ضخمة من المدفعية، بما في ذلك مونس ميغ.

السلام مع إنجلترا
اتجه هنري نحو التفاوض على السلام مع جيمس، بسبب استخدام الأخير للحرب كامتداد حازم لدبلوماسيته مع إنجلترا، وإدراك هنري السابع لمدى ضعف الحدود الإنجليزية الاسكتلندية. وُقع على معاهدة أيتون في 30 سبتمبر 1497، بالموافقة على هدنة لمدة سبع سنوات بين اسكتلندا وإنجلترا. كان من المقرر إجراء الشحن والتجارة وفقًا لمعاهدة يورك المبرمة عام 1464، ومُنح حرس الحدود من كلا الجانبين صلاحيات جديدة بإعدام القتلة العابرين للحدود بعد 20 يومًا من الاحتجاز، ومعاقبة اللصوص الذين قُبض عليهم متلبسين، وعدم إيواء أي من الملكين لمتمردي الآخر. عُين ملكا إسبانيا فرناندو وإيزابيلا للتحكيم في النزاعات المستقبلية والقضايا التي لم تُحل بعد مثل التعويض عن الأضرار الناجمة عن الغزوات الأخيرة. طُرحت أيضًا إمكانية تعزيز السلام بين المملكتين بزواج جيمس الرابع من مارغريت، الابنة الكبرى لهنري السابع.

التقى المفوضون الاسكتلنديون والإنجليز في قصر ريتشموند بتاريخ 24 يناير 1502، بعد عدة سنوات من إبرام معاهدة أيتون. واتفقوا على زواج جيمس الرابع ومارغريت، بمهر قدره 35,000 جنيه استرليني، ومعاهدة سلام بين المملكتين. بموجب شروط معاهدة السلام الدائم، يجب أن يكون بين إنجلترا واسكتلندا «على الدوام، سلام وصداقة وتحالف واتحاد كونفدرالي، بصفة تامة، حقيقية وصادقة، فعلية وشرعية وراسخة»، ويجب ألا يشن الملك أو من يخلفه حربًا على الآخر، وإذا انتهك أي من الملكين المعاهدة، فإن البابا سيعاقبهما بالحرمان الكنسي. أقر جيمس معاهدة السلام الدائم مع هنري السابع، أول معاهدة سلام بين اسكتلندا وإنجلترا منذ عام 1328، في مراسمٍ أُجريت على مذبح كاتدرائية غلاسكو في 10 ديسمبر 1502. اكتمل الزواج بالوكالة يوم 25 يناير 1503، في قصر ريتشموند بحضور ملك وملكة إنجلترا، وكان إيرل بوثويل وكيل الملك الاسكتلندي. غادرت مارغريت ريتشموند متوجهة إلى اسكتلندا في 27 يونيو، وبعد عبور الحدود في بيرويك في 1 أغسطس 1503، استقبلها رئيس أساقفة غلاسكو وأسقف موراي في لامبيرتون. في 8 أغسطس 1503، احتفل الملك شخصيًا بزواجه في دير هوليرود، وكان يبلغ من العمر 30 عامًا في حين بلغت عروسه 13 عامًا. تولى روبرت بلاكادير، رئيس أساقفة غلاسكو، وتوماس سافاج، رئيس أساقفة يورك، مراسم الزواج. كُرّم زفافهما بهدية كتاب سواعي جيمس الرابع ملك اسكتلندا، وصُور زواجهما بقصيدة تحت عنوان القصوان والورد (زهرتا اسكتلندا وإنجلترا، على الترتيب)، للشاعر ويليام دنبار، الذي كان آنذاك مستقرًا في بلاط جيمس.

كان من المألوف تأخر إتمام الزواج عند العرائس الشابات في القرون الوسطى، إذ كان الزوجان يبقيان في أسرّة منفصلة أو يتجنبان ببساطة إتمامه حتى تصبح العروس في سن مقبولٍ أكثر. فكان من المحتمل تأخره في زواج جيمس الرابع احترامًا منه لهذا العُرف، إذ لم تنجب مارغريت طفلها الأول حتى بلغت السابعة عشرة من عمرها. كان زواج جيمس الرابع من مارغريت معناه أن هنري الثامن المستقبلي هو الوحيد الذي يقف بين الملك الاسكتلندي والخلافة الانجليزية، إذ أن عدم وجود وريث لهنري أتاح الطريق أمام تسلّم جيمس أو أحد ورثته إذا فشل آل تيودور في إنجاب خلفاء. أسفر حمل مارغريت الأول عن ولادة جيمس، دوق روتسي، في قصر هوليرود في فبراير 1507. لكن هذا الوريث توفي بعد عام في فبراير 1508. في تلك المرحلة، كانت مارغريت حاملًا بطفل ثان، ابنة لم يُعرف اسمها، ولدت وتوفيت في يوليو 1508. في أكتوبر 1509، كانت مارغريت حاملًا مرة أخرى. وُلد ابن ثان وسُمي آرثر، اسمٌ يستذكر شقيق مارغريت الراحل، آرثر، أمير ويلز، ويُذكّر هنري السابع الذي لا يزال دون وريث بأن ابن مارغريت تيودور سيكون الخليفة، إذا لم يتمكن من إنجاب ابن شرعي يخلفه.

روابط خارجية

مصادر

دائرة النعارف البريطانية 1911

ملكيون إسكتلنديون في القرن 16
أشخاص حرموا كنسيا من قبل الكنيسة الرومانية الكاثوليكية
إسكتلنديون من أصل دنماركي
آل ستيوارت
ملكيون إسكتلنديون في القرن 15
ملوك القرن 16 في أوروبا
ملوك قتلوا في عمليات قتالية
ملوك كاثوليك
مواليد 1473
وفيات 1513
وفيات في نورثمبرلاند
وفيات متعلقة بالحرب

جيمس الرابع ملك إسكتلندا


Kokain veya bilimsel adıyla benzoilmetilekgonin, koka bitkisinin yapraklarından elde edilen kristalize tropan bir alkaloid. Kelime "coca"ya "-in" eki getirilmesiyle türetilmiştir. Bu madde merkezi sinir sistemi üzerine uyuşturucu, uyarıcı ve iştahın bastırılması gibi etkiler yapar. Özellikle dopamin, noradrenalin ve serotonin geri-alınım engelleyicisidir ve bu yollarla mezolimbik yolu etkileyerek bağımlılık yapmaktadır. Yine de özellikle bölgesel anestezide, çocuklarda bile, göz, burun ve boğaz ameliyatlarında kullanılan bir ilaç olmuştur. Günümüzde ise yerini daha az yan etkisi olan prokain (novokain) gibi ilaçlar almıştır. Prokain kokainden oldukça daha az zehirli olup, bağımlılık etkisi daha düşüktür.

Kokainin tıp haricindeki kullanımı, bulundurulması, üretimi ve dağıtımı dünyadaki ülkelerin çoğunda yasal değildir ve hemen hemen hepsinde yasaktır.

Kokain, ilk keşfedilen bölgesel (lokal) anesteziktir. Güney Amerika'da yetişen koka ağacının (Erythroxylum coca) yapraklarında bulunan bu alkaloid bağımlılık yapar ve ağacın esas memleketi Şili, Peru ile Bolivya'dır.

Tarihte kokain
Uzun yıllar önce bazı Güney Amerika yerlileri, açlığın etkisini atmak ve zihni faaliyeti hızlandırmak maksadıyla koka yapraklarını çiğneyerek kokain alkaloidini alırlardı. 1859 yılında Avusturyalı araştırmacı Carl von Scherzer koka yapraklarını Avrupa'ya getirdi. İlk defa 1860'ta koka yapraklarından kokain Wöhler tarafından izole edilmiştir. Lokal anestezik tesiri 1868'de anlaşılmışsa da ilk kez 1884'te bir göz ameliyatında kullanılmıştır.

Birçok araştırmacı da kokaini izole ederek dil üzerindeki etkisini izah ettiler. 1884 yılında kokainin uyuşturucu etkisi açıklandı. 1898'de konstitüsyonu ve sentezi yapılmıştır. Nihayet 1902 yılında Almanya'da uyuşturucu olarak sentez edildi.

1880 yılında Amerikalı Cerrah William Halsted, mevzi (lokal, yerel) uyuşturucu olarak tıpta kullanmaya başladı. Fakat deneme mahiyetinde kendisi ve asistanları da kullanınca uyuşturucu alışkanlığına düştüler.

Farmakolojik özellikleri
Tedavide suda kolay çözünen klorhidratı kullanılır. Kokain hidroklorürün %1-4'lük çözeltileri sadece yüzeyel anestezi için boğaz ve burun mukozalarında kullanılır. Tedavi dozundan fazla kullanılınca solunum sistemini felce uğratarak ölüme neden olur. Kokainin sakıncalı tarafı alışkanlık yapmasıdır.

Etkisini dopamin nörotransmitterini hücrelere taşıyan (dopamin taşıyıcı) proteinler üzerinden gösteren kokain, sinirleri tesirsiz hale getirir ve uygulandığı bölgede uyuşturma yapar. Düşük dozlarla kana geçtiğinde bir zindelik ve zevk hissi verir. Bu durum, bazı kimseleri uyuşturucu alışkanlığına sürükler. Bu kimseler, enjeksiyon ve burna çekmek suretiyle keyif verici olarak kullanırlar. Kokain, keza bir hücre öldürücü olup, bir bölgede, uzun bir süre kalırsa veya yüksek dozda alınırsa hücreleri öldürür.

Ayrıca bakınız
 Koka ağacı

Kaynakça

Uyarıcılar
Alkaloidler
Uyuşturucu maddeler
Agonistler
Lokal anestezikler
Bilgi kutusu bulunmayan kimyasal maddeler
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar
Karboksilat esterler
Kokain
Alman icatları
Metil esterler
İkincil metabolitler
Serotonin-norepinefrin-dopamin geri alım inhibitörleri
Teratojenler
Vazokonstriktörler

Kokain


La estatua ecuestre de Felipe III es una estatua monumental que se encuentra en el centro de la plaza Mayor de Madrid (España). Fue comenzada por el escultor italiano Juan de Bolonia (Giambologna) y terminada por su discípulo Pietro Tacca en 1616. Fue un regalo del entonces gran duque de Florencia para el rey de España. Inicialmente se ubicó en la Casa de Campo, pero en 1848 la reina Isabel II ordenó su traslado desde su emplazamiento anterior a la plaza Mayor. Es Bien de Interés Cultural desde 2017.

Descripción
El monumento ecuestre de Felipe III es una de las piezas más importantes de la estatuaria monumental manierista, de las pocas que subsisten en Europa, y la más antigua de las conservadas fuera de Italia. La estatua fue realizada mediante el vaciado en bronce. Para su realización, los maestros contaron como modelo un retrato del rey realizado por Pantoja de la Cruz. La obra finalizada tenía un peso superior a las cinco toneladas y media y se transportó no sin ciertas dificultades hasta Madrid. Actualmente, en el pedestal de la estatua, figura esta inscripción:

La escultura representa al rey Felipe III con la cabeza descubierta, vestido con media armadura (solo con una coraza decorada). En el pecho cuelga el collar con la Orden del Toisón de Oro y lleva en la mano derecha el bastón de mando o bengala de General, que descansa sobre la cintura, y con la izquierda sujeta las riendas del caballo simbolizando que de la misma forma sujeta las riendas del estado. El caballo presenta la pata delantera izquierda levantada, dando así dinamismo a la figura. En la cincha aparece la firma del escultor:

Historia

La estatua de Felipe III fue realizada en Florencia por las manos de Juan de Bolonia que hizo el vaciado en bronce y por Pietro Tacca que realizó los remates por encargo del gran duque de Florencia, Cosme de Médicis, que la ofreció como regalo al rey español.

Fue entregada a Gómez de Mora, como arquitecto mayor de Palacio, y en un primer momento se la depositó en el jardín del Alcázar hasta enero de 1617, cuando se instaló delante del Palacio de los Vargas de la Casa de Campo, en los jardines de El Reservado y allí permaneció para el disfrute de los monarcas sucesivos algunos siglos hasta el 22 de marzo de 1848 cuando, a propuesta de Ramón Mesonero Romanos (por aquel entonces concejal de la villa), Isabel II mandó trasladarla al centro de la emblemática Plaza Mayor de Madrid, pues esta plaza había perdido los usos que se le dieron anteriormente como plaza de toros o lugar para la realización de autos de fe y se le quiso dar otro aspecto colocando la estatua de Felipe III y ajardinando sus alrededores.

Tras la Revolución de 1868 fue retirada a los almacenes de la villa y durante la Primera República española se propuso su sustitución por una alegoría de los mártires del 7 de julio de 1822, que no se materializó. En 1875, con la Restauración borbónica, volvió al centro de la plaza. En abril de 1931 sufrió un atentado con explosivos que introdujeron por la boca del caballo. La escultura acabó en el suelo, con el caballo y el jinete decapitados. Ello desveló un curioso hallazgo: la explosión desperdigó por el lugar numerosos huesecillos, y se supo que eran restos de los múltiples pájaros como gorriones o golondrinas, que, a lo largo de los siglos, se habían quedado atrapados dentro del caballo tras colarse por su boca.

Los daños del atentado fueron subsanados y se selló la boca del caballo. La estatua ha permanecido desde entonces en la Plaza Mayor, salvo en un periodo breve hacia 1970, cuando fue temporalmente retirada por la construcción de un aparcamiento subterráneo.

En 2017, coincidiendo con el 400 aniversario de la Plaza Mayor, el Gobierno de la Comunidad de Madrid decidió proteger la estatua declarándola Bien de Interés Cultural con categoría de Monumento para preservar su ubicación de manera definitiva. La Dirección General de Patrimonio Cultural explicó que se dio este paso "para clarificar su situación legal y a la vez señalar su importancia histórica y artística". Se hace una protección específica al margen del entorno. El monumento ecuestre del rey Felipe III está compuesto por la escultura de bronce y su pedestal, que "se encuadra en la tipología de los monumentos ecuestres conmemorativos creados en la Antigüedad clásica y retomada en los ambientes artísticos florentinos del Renacimiento".

Referencias

Enlaces externos

Escultura urbana en Madrid
Plaza Mayor de Madrid
Estatuas ecuestres en España
Escultura urbana en España
Esculturas urbanas de España del siglo XVII
Monumentos conmemorativos en Madrid

Estatua ecuestre de Felipe III


HNK Croatia je bivši bosanskohercegovački nogometni klub iz Gnjilišta kod Čapljine.

Povijest

Klub je osnovan 1994. godine. U sezonama 1995./96. i 1996./97.  nastupa u Drugoj ligi Herceg-Bosne skupina Jug gdje osvaja treće odnosno jedanaesto mjesto. Dio utakmica odigrali su na igralištu u Čeljevu.

Tijekom 2000-ih igrali su u 1. županijskoj ligi HNŽ.

Izvori

Nogometni klubovi u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Hrvatski nogometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Nogomet u Čapljini

HNK Croatia Gnjilišta


La saison 2021-2022 du Championnat de Bahreïn de football est la soixante-sixième édition du championnat national de première division à Bahreïn. Les dix meilleurs clubs du pays sont regroupés au sein d'une poule unique et s'affrontent deux fois au cours de la compétition, à domicile et à l'extérieur. En fin de saison, les deux derniers du classement sont relégués et remplacés par les deux meilleurs clubs de deuxième division.

Le Riffa Club est le tenant du titre et remporte de nouveau le championnat, son  titre de champion.

Les clubs participants

Compétition

Classement
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0).

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Le champion est qualifié pour la Coupe de l'AFC 2023, le vainqueur de la Bahreini King's Cup est qualifié pour le tour préliminaire.

Barrages de relégation
Budaiya Club et Al Hidd Club rencontrent deux clubs de deuxième division, Setra Club et Malkiya, dans un tournoi où le dernier reste ou descend en deuxième division. À l'issue de ce tournoi les deux clubs de première division se maintiennent et Setra Club est promu en deuxième division.

Bilan de la saison

Notes et références

Voir aussi

Liens internes
 Championnat de Bahreïn de football

Liens externes
  Site officiel
  Résultats complets sur RSSSF

2021-2022
Bahreïn
2021 à Bahreïn
2022 à Bahreïn

Championnat de Bahreïn de football 2021-2022


Marele premiu pentru roman (în ) este un premiu literar francez, creat în 1914 și decernat în fiecare an de către Academia Franceză în luna octombrie, cu scopul de a-l recompensa pe "autorul acelui roman pe care Academia Franceză l-a considerat cel mai bun al anului". El deschide în mod tradițional sezonul premiilor literare franceze.

Istoric
Creat în 1914, marele premiul pentru roman este acordat de un juriu compus din doisprezece membri ai Academiei Franceze. În primii trei ani, acest premiu a recompensat de două ori întreaga operă literară înainte de a fi atribuit mai târziu pentru o operă literară originală publicată în anul curent.

Acest premiu este considerat, alături de Marele premiu pentru literatură, ca fiind unul dintre cele mai prestigioase premii decernate de Academia Franceză. De asemenea, valoarea sa actuală este de 7.500 de euro.

Lista câștigătorilor Marelui premiu pentru roman

Notă de subsol

Note

Premii literare
Liste de oameni

Marele premiu pentru roman al Academiei Franceze


Remo Ruffini () este un fizician italian. Ruffini este directorul rețelei International Center for Relativistic Astrophysics Network (ICRAnet) și președinte al Centrului Internațional de Astrofizică relativistă. A inițiat doctoratele internaționale de astrofizică relativistă (IRAP PhD), un program comun interuniversitar de pregătire a cadrelor superioare de astrofizicieni, este deasmenea directorul programului Erasmus Mundus IRAP PhD, a fost profesor și șef de catedră de fizică teoretică la Universitatea "La Sapienza" din Roma în anii 1978-2012.

Biografie
După licențiere în anul 1966 a făcut doctoratul la Universitatea din Mainz (Germania) sub conducerea profesorului Pascual Jordan. Ulterior a fost membru al Insitutului pentru studii avansate de la Princeton, unde a colaborat cu John Archibald Wheeler, pentru ca să devină ulterior instructor și profesor asistent la Universitatea din Princeton. În 1975 este profesor vizitator la Universitatea Kioto (Japonia) și Universitatea de West din  Perth,  Australia. În anii 1975-1978 a colaborat cu NASA în problema folosirii Stațiunilor spațiale în scopuri științifice. În anul 1976 a devenit profesor de fizică teoretică la Universitatea din Catania, Sicilia, Italia, iar doi ani mai târziu s-a învrednicit de titlul de profesor la Universitatea La Sapienza din Roma. În anul 1985 a fost ales prelședinte al Centrului Internațional de Astrofizică relativistă. În anul 1984 a fost cofondator împreună cu Laureatul Premiului Nobel Abdus Salam al  Conferințelor Internaționale Marcel Grossmann Meeting. În anul 1987 a inițiat programul de conferințe Italo-Sud-Coreene în domeniul astrofizicii relativiste. În anii 1989-1993 este președintele Comitetului Științific al  Agenției Spațiale Italiene. Este editorul a unei serii de reviste științifice. Este însurat cu Anna Imponente și are un fiu Jacopo.

Activitatea științifică, editorială și pedagogică
Activitatea sa științifică a condus la concepția de Stele bozonice, preluată ulterior de cercetătorii americani Charles Alcock și Angela Olinto. Articolele sale în colaborare cu John Archibald Wheeler, Nathalie Deruelle și Thibault Damour au popularizat conceptul de gaură neagră, iar împreuncă cu fizicianul de origine greacă Demetrios Christodoulou a dat o relație matematică devenită clasică în timp pentru masa, sarcina electrică și momentul unghiular al găurii negre. Lucrările sale teoretice au condus la identificarea primelor găuri negre masive în Galaxia noastră- Calea Lactee. Împreună cu studentul său C. Rhoades a stabilit limita superioară a masei unei stele neutronice, iar împreună cu studentul său Robert Leach a folosit această limită superioară pentru calculul și identificarea primei găuri negre în Galaxia noastră-Signus X1, folosind datele splendide furnizate de satelitul american Uhuru, furnizate de conducătorul programului Ricardo Giacconni.
Pentru aceste lucrări a fost decorat cu Premiul Academiei de Științe din New York Cress Morrison în anul 1972.
Împreună cu studenții săi Calzetti, Giavalisco, Song și Taraglio a relevat rolul structurilor fractale în cosmologie.
Împreună cu colaboratorii săi, francezii Nathalie Deruelle și Thibault Damour a dezvoltat și aprofundat, relevînd rolul mecanismului Euler- Heisenberg în declanșarea proceselor de generare cuantică a particulelor, atît pe nivele legate pentru particule cu masă de repaos nenulă, căt și în stări de  difuzie cuantică, care corespund mișcării infinite. Bazîndu-se pe idei mai vechi și originale ale lui John Archibald Wheeler (1971), a dezvoltat calcule analitice, atît pentru procesele semicuantice, cît și pentru procesele cuantice, termale, care includ procesul Hawking de generare termică a particulelor de către găurile negre.
Fluxurile de raze γ care provin din nucleele stelelor colapsate îndepărtate, atît din Galaxia noastră, căt și din alte galaxii, par să pună în evidență existența și observabilitatea  unor asemenea procese în astrofizică,în același timp, punând  în evidență extragerea de energie din găurile negre. În ultimii ani Remo Ruffini și discipolii săi (vezi: Jorge Rueda), au emis ipoteza naturii neutrinice a centrului galactic, ca aletrnativă celei a unei găuri negre cu masă de 4 mln de mase solare.  La baza acestei ipoteze se află modelul lui Ettore Majorana  a neutrinului.
În ultimii ani este preocupat împreună cu colegii mai tineri de la ICRA de interpretarea teoretică a datelor de observații, provenite de la sateliții americani Vela, Beppo-SAX, de raze gama Compton, Swift, care furnizează date despre exploziile în raze X, care au loc în cosmos și provin de la obiectele relativiste: găuri negre, stele neutronice

Coautori, colegi de la Universitatea "La Sapienza"
 Silvano Bonazzola
 Jayme Tiomno
 Vishveshvara
 Joao Tiomno
 Li Zhi Fang
 Demetrios Christodoulou

Discipoli
 Robert Jantzen
 Valeria Ferrari
 Nathalie Deruelle
 Thibault Damour
 Jorge Rueda

Colegi ICRA
Vladimir Belinski
ș.a.

Cărți și alte publicații
 A publicat peste 700 de lucrări (în colaborare). Editor și autor de cărți. Are indice H=41 (ADS NASA). Indicele citarilor 10,3 (ADS NASA). Indice H=34(33),Indicele citarilor - 17,3(27,1)(SPIRES)

Premii și distincții
 Cressy Morrison Award, la New York Academy of Sciences (1972)
 Alfred P. Sloan Fellow Foundation (1974)
 Space Scientist al anului (1992)

Referințe

Nașteri în 1942
Nașteri pe 17 mai
Fizicieni italieni
Italieni în viață

Remo Ruffini


Jorge Pereira da Silva (født 4. december 1985) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Jorge Pereira da Silva


Gondwana puede referirse a:

Geografía
 Gondwana: antiguo nombre de una región de India central.

Ciencias de la Tierra
 Gondwana: antiguo bloque continental.

Música
 Gondwana, grupo musical chileno.

Gondwana (desambiguación)


Der Jerdon-Musang (Paradoxurus jerdoni) ist eine Schleichkatzenart aus der Gattung der Musangs (Paradoxurus). Sein Verbreitungsgebiet beschränkt sich auf Südindien, wo er in den Westghats vorkommt.

Merkmale
Der Jerdon-Musang erreicht eine Kopf-Rumpf-Länge von 43 bis 62 Zentimeter bei einer Schwanzlänge von 38 bis 53 Zentimeter. Das Körpergewicht beträgt 3,6 bis 4,3 Kilogramm. Die Körperfarbe ist einheitlich braun, wobei der Bereich von Kopf, Nacken und Schultern sowie die Beine und der Schwanz etwas dunkler gefärbt sind. Die Braunfärbung ist relativ variabel und reicht von einem blass sandbraunen und hellbraunen Ton bis zu einem sehr dunklen Braun, gelegentlich ist das Fell teilweise grau. Der Schwanz kann eine weiße oder gelbliche Schwanzspitze aufweisen.

Anders als der Fleckenmusang (Paradoxurus hermaphroditus) besitzt er keine Zeichnung auf dem Körper oder im Gesicht. Er hat etwa die gleiche Größe wie der Fleckenmusang, allerdings ist der Schwanz länger und glatter. Wie beim Goldmusang (Paradoxurus zeylonensis) wachsen die Nackenhaare gegen den Strich zum Kopf statt zum Hinterende.

Verbreitung

Das Verbreitungsgebiet des Jerdon-Musangs beschränkt sich auf Südindien, wo er in den Westghats vorkommt. Das genaue Verbreitungsgebiet ist nicht bekannt, da die Tiere vor allem nachtaktiv sind und in den Bäumen leben. Die Höhenverbreitung liegt in der Regel über 1.000 Meter, wobei er jedoch auch schon in Höhen von etwa 700 Metern beobachtet wurde.

Lebensweise
Der Jerdon-Musang ist nachtaktiv und lebt vor allem in stark immergrünen und feuchten Waldgebieten und teilweise auch in Kaffeeplantagen, wo er sich vor allem in den Bäumen aufhält (arboreal). Er kommt sowohl in ungestörten Waldhabitaten wie auch in Waldrestbeständen inmitten von Teeplantagen und in der Nähe menschlicher Behausungen vor. Der Jerdon-Musang lebt teilweise sympatrisch mit dem verwandten Fleckenmusang. Dabei überschneiden sich die Lebensräume dieser beiden Arten in den trockeneren Waldgebieten, während in den Regenwaldgebieten nur der Jerdon-Musang und in den umgebenden Trockengebieten nur der Fleckenmusang vorkommt.

Er ernährt sich vor allem von Früchten, wobei etwa 40 verschiedene Futterpflanzen bekannt sind. Zudem jagt er kleine Vögel, Säugetiere und Insekten.

Taxonomie und Systematik

Der Jerdon-Musang wurde im Jahr 1885 von William Thomas Blanford in den Proceedings of the Zoological Society of London erstmals wissenschaftlich beschrieben.

Er ist als eigenständige Art innerhalb der Gattung der Musangs (Paradoxurus) anerkannt. Neben der Nominatform wird mit Paradoxurus jerdoni caniscus eine zweite Unterart beschrieben.

Bedrohung und Schutz
Die International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) stuft die Art seit 2008 als "nicht gefährdet" (Least concern) ein, da sie sich offensichtlich sehr gut an veränderte und gestörte Habitate anpassen kann. Vorhergehende Einschätzungen 1994, 1996 und 2000 führten zu einer Einordnung als "gefährdet" (vulnerable). Über die tatsächliche Populationsgröße ist wenig bekannt, die Art gilt jedoch in ihrem Lebensraum in ungestörten Waldgebieten oberhalb von 1.000 Meter als vergleichsweise häufig.

Allerdings lebt die Art in einem sehr begrenzten Gebiet und ist sehr stark von der Veränderung der landwirtschaftlichen Nutzung von Kaffee- und Kardamomplantagen bis hin zu Teeplantagen betroffen; während die Tiere in ersteren gut leben können, ist dies in Teeplantagen nicht möglich. Der Lebensraumverlust wird allerdings als nicht ausreichend eingeschätzt, um eine Einstufung der Art in eine Gefährdungsklasse zu rechtfertigen; eine weitere Beobachtung wird angeraten.

Belege

Weblinks

Schleichkatzen

Jerdon-Musang


Matei Morușca (n. 19 februarie 1890, sat Cristești, comuna Întregalde, județul Alba – d. 16 ianuarie 1979, ) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Matei Morușca, înainte de a se titulariza ca învățător, a fost preot-substitut în parohia ortodoxă Șeica Mică, din județul Sibiu. Ulterior, Matei Morușca a fost numit învățător la Presaca Ampoiului, județul Alba. Aici a activat în cadrul Reuniunii Învățătorilor, pe care a și reprezentat-o la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, în calitate de membru de drept. A încetat din viață  la 16 ianuarie 1979, conform necrologului.

Fratele său mai mare a fost primul episcop al românilor din America, Policarp (Pompei) Morușca (1883-1957). Un frate mai mic, Aurel Morușca, a participat la Marea Adunare din Alba Iulia, pe 1 decembrie 1918.

Prin mama sa, Ana, născută Cado, se trage dintr-o altă familie de preoți ardeleni, ce duce până la German Popoviciu, paroh în Pâclișa, între 1762 – 1784.

Soția sa, Aurelia, născută Nicola, își are obârșiile în familia lui Nicola Ursu (Horea).

Între 17 octombrie 1946 și 30 aprilie 1947 l-a tăinuit, în casa parohială din Iclandul Mare, pe scriitorul Nichifor Crainic, aflat sub mandat de arestare.

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Matei Morușca a reprezentat ca delegat de drept al Protopopiatului Chișineu.

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Florin Duțu, "Nichifor Crainic, Arsenie Boca, Dumitru Stăniloaie",  Ed Floare Albă de Colț, 2014
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1890
Decese în 1952
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români

Matei Morușca


Skydancer es el álbum debut de la banda sueca de death metal melódico Dark Tranquillity.

Es el único álbum en el cual Mikael Stanne no es el vocalista principal, sino Anders Fridén, que antes de entrar en In Flames, cantó en Dark Tranquillity. El álbum fue lanzado en el 2000 por Century Media Records como Skydancer/Of Chaos and Eternal Night.
El actual estilo tiene más elementos de death metal tradicional y un ambiente frío del black metal mezclado el enfoque de death metal melódico.

Lista de canciones
Toda la músicas y arreglos fueron realizados por Dark Tranquillity

Créditos

Dark Tranquillity
 Anders Fridén − vocal
 Niklas Sundin − Guitarra líder, Diseño Portada
 Mikael Stanne − Guitarra rítmica, voces
 Martin Henriksson − Bajo, segunda guitarra en la pista 3
 Anders Jivarp − Batería

Invitados
 Anna-Kaisa Avehall - Voces en las pistas 3 & 6
 Stefan Lindgren − Voces en las pistas 4 & 7, ingeniería
 Dragan Tanascovic − Ingeniería
 Kenneth Johansson − Fotos

Referencias

Álbumes de 1993
Álbumes de Dark Tranquillity
Álbumes en inglés

Skydancer


Şenol Birol (1 Ocak 1936, Rize - 3 Mart 2022, Rize), Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör. Beşiktaş ve Fenerbahçe'nin unutulmaz futbolcularından. Birol Pekel'le beraber döneminin en popüler futbol ikilisi oluşturmuşlardı. Çaykur Rizespor'un kurucu üyelerindendir ve takımın ilk teknik direktörlüğünü yapmıştır.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Edebiyat Fakültesi'ni bitiren Şenol Birol, futbola Zonguldak Kilimlispor'da başladı. Daha sonra Rize Güneşspor ve Sarıyer'de forma giydi. 1958-59 sezonunda Sarıyer formasıyla attığı goller onu, ülkenin en çok konuşulan forvetlerinden biri haline getirdi. Başta Beşiktaş olmak üzere Galatasaray ve Fenerbahçe de genç golcüyü renklerine bağlamak için harekete geçti. Ancak Şenol'un tercihi Beşiktaş'tan yana oldu. Forvetteki partneri Birol Pekel'le birlikte attığı goller sayesinde tribünlerde, Şenol-Birol gol tezaruhatı yapılmaya başlandı. Bu tezahürat üzerine aynı isimle partneri Birol Pekel ve Fatma Girik ile birlikte Şenol Birol Gool adlı filmde başrolde oynadı.

İlk 3 sezonda 42 golü rakip ağlara bırakan Şenol'un Beşiktaş formasıyla en başarılı dönemi 1962-63 sezonuydu. Son haftaya kadar Galatasaray'la şampiyonluk için çekişen Beşiktaş, son maçında ikincilikte kalırken, Şenol sezonu 41 maçta 34 golle tamamladı. Bu sayı Şenol'a "bir sezonda en çok gol atan Beşiktaşlı" unvanını da kazandırıyordu. 1962-1963 sezonu bitiminde Birol'la birlikte Beşiktaş'tan ayrılıp Fenerbahçe'ye transfer oldu. Kafa golleri ile tanınan Şenol Birol, Fenerbahçe ile 2 şampiyonluk yaşadı. 1968 yılında memleketinin takımı Rizespor'a transfer oldu ve bir sene burada kaptan olarak görev aldı.

Millî takım
Futbol yaşamı boyunca 8 kez Türkiye millî futbol takımı formasını giydi ve bu karşılaşmalarda 3 gol kaydetti. Bunun dışında iki kez Türkiye A2 millî futbol takımı formasını giydi ve bu karşılaşmalarda 2 gol kaydetti.

Teknik direktörlük kariyeri
Futbola veda ettikten sonra çeşitli takımlarda teknik adamlık yaptı. Çaykur Rizespor'un kurucu üyelerindendir ve takımın ilk teknik direktörlüğünü yapmıştır.

İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT:Evsahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Kişisel
 Beşiktaş'ta tüm zamanların bir sezonda Süper Lig'de en çok gol atan futbolcusu. REKOR (34 gol)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1936 doğumlular
2022 yılında ölenler
Rize doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türk teknik direktörler
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Sarıyer SK futbolcuları
Kilimli Belediyespor futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1. Lig teknik direktörleri
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular

Şenol Birol


The Pittsburgh Locomotive and Car Works was a railroad equipment manufacturing company founded by Andrew Carnegie and T.N. Miller in 1865. It was located in Allegheny, Pennsylvania, a suburb of Pittsburgh and since 1907 part of that city.

It repaired an early locomotive known as Bausman's Rhinoceros in April 1867.
Starting in the 1870s under its superintendent and general manager Daniel A. Wightman, it became known for its production of large locomotives.  Its engines were shipped around the world, including India and Japan.

By 1901, when Pittsburgh had merged with seven other manufacturing companies to form American Locomotive Company (ALCO), Pittsburgh had produced over 2,400 locomotives.  In March 1919, ALCO closed the Pittsburgh facility.

Preserved Pittsburgh locomotives

Pre-1901 merger
Following is a list (in serial number order) of Pittsburgh locomotives built before the ALCO merger that have been spared the scrapper's torch.

Post-1901 merger
Following is a list (in serial number order) of Pittsburgh locomotives built after the ALCO merger that have been spared the scrapper's torch.

Notes

External links
American History Site
SteamLocomotive.info list of extant ALCO-Pittsburgh locomotives.
Maritime Railway site History of Maritime Railway and disposition of its locomotives.

Andrew Carnegie
Defunct locomotive manufacturers of the United States
Manufacturing companies based in Pittsburgh
Industrial buildings and structures in Pennsylvania
Vehicle manufacturing companies established in 1865
Vehicle manufacturing companies disestablished in 1901
1865 establishments in Pennsylvania
1901 disestablishments in Pennsylvania
Defunct manufacturing companies based in Pennsylvania

Pittsburgh Locomotive and Car Works


Oružane snage Republike Vijetnam (Vijetnamski: Quân lực Việt Nam Cộng hòa. QLVNCH) su bile oružane snage Republike Vijetnam, poznatiji kao Južni Vijetnam. Južni Vijetnam je bila država koja je postojala na južnom dijelu današnjeg Vijetnama od 1955. do 1975. godine. QLVNCH su bile odgovorne za obranu Južnog Vijetnama od komunističke agresije Sjevernog Vijetnama i njegovih oružanih snaga unutar Južnog Vijetnama poznatog kao Viet Cong za vrijeme Vijetnamskog rata.

Padom Južnog Vijetnama 1975. Oružane snage južnog Vijetnama su prestale postojati.

Povijest

Oružane snage Republike Vijetnam su formalno osnovane 30. prosinca 1955. od strane predsjednika Južnog Vijetnama Ngo Dinh Diema. QLVNCH su stvorene od bivših Francuskih kolonijalnih indokineskih pomoćnih postrojbi (francuski:Supplétifs) koje su od lipnja 1951. godine bile ujedinjene u Vijetnamsku nacionalnu vojsku (Vijetnamski: Quân Đội Quốc Gia Việt Nam, QĐQGVN), (Francuski: Armée Nationale Vietnamiènne, ANV) pod francuskim vodstvom. Oružane snage novostvorene države Južni Vijetnam sastojale su se od vojske, ratne mornarice, ratnog zrakoplovstva i marinske divizije.

Ustroj Oružanih snaga Republike Vijetnam:

 Vojska Republike Vijetnam - (Vijetnamski: Lục quân Việt Nam Cộng hòa, LQVNCH) (Engleski: Army of the Republic of Vietnam, ARVN)
 Ratno Zrakoplovstvo Republike Vijetnam - (Vijetnamski: LụcKhông lực Việt Nam Cộng hòa, KLVNCH)
 Ratna mornarica Republike Vijetnam - (Vijetnamski: Hải quân Việt Nam Cộng hòa, HQVNCH)
 Marinska divizija Republike Vijetnam - (Vijetnamski: Sư Đoàn Thủy Quân Lục Chiến, TQLC]

Oružane snage Južnog Vijetnama su u svijetu bile poznatije pod engleskim imenom ARVN koji se izgovarao Arvin zbog presudne uloge Vojske Južnog Vijetnama u ratu.

Oružane snage Republike Vijetnam su od skromnih početaka i pomoćnih postrojbi za vrijeme američke vojne intervencije za vrijeme Vijetnamskog rata prerasle u moćne oružane snage s više od milijun pripadnika koje su u periodu tkz. Vijetnamizacije trebale preuzeti dužnost obrane zemlje i provođenja vojnih operacija od američke vojske.

Procjenjuje se da su Oružane snage Južnog Vijetnama pretrpjele preko 1 394 000 stradalih pripadnika, ubijenih ili ranjenih, od toga 223 748 poginulih vojnika i 1 169 763 ranjenih naspram 58 202 poginulih američkih vojnika i preko 1 110 000 poginulih pripadnika Viet Conga i vojske Sjevernog Vijetnama.

Od postkolonijalne vojske QLVNCH je u bliskoj suradnji s američkom vojskom koja je obučavala i opremala QLVNCH prerastao u moderne Oružane snage. U razvoju QLVNCH se razlikuje nekoliko perioda. Od snaga koje su djelovale kao blokirajuće i bile marginalizirane kao defenzivne i nedovoljno modernizirane u početku američke intervencije, QLVNCH je bio tranformiran povećanjem broja vojnika, opremanjem i preustrojem kako bi preuzeo ulogu od američke vojske nakon povlaćenja. QLVNCH su postale moderne konvencionalne oružane snage koje su koristile helikoptere i borbeno zrakoplovstvo u borbi.

Do 1974. Oružane snage Južnog Vijetnama su postale toliko efikasne da je je savjetnik predsjednika Nixona i stručnjak za protuustaničko djelovanje Robert Thompson smatrao da je redovna vojska Južnog Vijetnama dobro obučena i jedino iza Američke i Izraelske vojske u Slobodnom svijetu, a američki vojni zapovjednik u Vijetnamu general Creighton Abrams je smatrao da je 70% postrojbi Južnog Vijetnama na razini s Američkom vojskom.

Ipak nakon povlačenja američkih snaga kroz proces Vijetnamizacije Južnovijetnamske oružane snage nisu mogle efektivno ispuniti sve ciljeve koje su pred njih postavljene jer su u potpunosti bile ovisne o američkoj vojnoj opremi i logističkoj pomoći.

Na svoj vrhuncu procjenjuje se da je otprilike jedan od devet ljudi u Južnom Vijetnamu bio unovačen u vojsku čime su Oružane snage Južnog Vijetnama postale četvrte najveće na svijetu. Osim profesionalnih Oružanih snaga postojale su brojne dobrovoljačke milicije na razini regija i pojedinih sela.

Vojska Južnog Vijetnama je imala četiri zbora: I. zbor, II. zbor, III, zbor i IV. zbor koji su djelovali kao regionalna vojna zapovjedništva, jedanaest pješačkih divizija, zračnu diviziju, marinsku diviziju te južno vijetnamske komandose kao lake pješačke postrojbe.

Sjedinjene Američke Države su Južnom Vijetnamu donirale 793 994 pušaka M1, 220 300 pušaka M1 Garands, 640 000 pušaka M16, 34 000 bacača granata M79, 40 000 radio uređaja, 20 000 kamiona, 214 lakih tenkova M41 Walker Bulldog, 77 zapovjednih vozila M577, 930 oklopnih transportera M113, 120 oklopnih vozila V-100s, 190 tenkova M48.

Nakon ofenzive Sjevernog Vijetnama 1972. poznate kao Uskrsna ofenziva, SAD su Južnom Vijetnamu dopremile još 59 tenkova M48A3 Patton, 100 oklopnih borbenih vozila M-113 A1 i preko 500 dodatnih borbenih letjelica. Unatoč tolikom broju vojne opreme Oružane snage Južnog Vijetnama nisu bile opremljene kao američke postrojbe od kojih su preuzimali položaje.

Ratno Zrakoplovstvo Južnog Vijetnama je imalo preko 200 borbenih zrakoplova, A-1 Skyraider i Cessna A-37 Dragonfly te borbenih lovaca Northrop F-5, 30 zrakoplova s topovima Douglas AC-47 Spooky, 600 transportnih, izviđačkih i zrakoplova za obuku kao i 500 helikoptera. Mnogi zrakoplovi i helikopteri su oboreni od sovjetskih raketa zemlja-zrak koje je Sovjetski savez dostavio Sjevernom Vijetnamu.

Poveznice
 Vojska Republike Vijetnam
 Vijetnamski rat

Izvori

Vanjske poveznice
 Vojni mimohod 1971. godine
 TV Kalendar: Vijetnamski rat
 TV Kalendar: Tet ofenziva
 TV Kalendar: Uskrsna ofenziva
 TV Kalendar: Operacija Lam Son 719
 TV Kalendar: Pad Južnog Vijetnama

Rat u Vijetnamu
Povijesne vojne postrojbe

Oružane snage Republike Vijetnam