Stambogen eller Album Amicorum (Vennebog) var en lille bog med blanke blade, som blev anvendt til at lade slægtninge, studiefæller, professorer og andre berømtheder skrive i. Stambogen, "rejse-lommebogen", var en skik fra 1500-, 1600- og 1700-tallet i Tyskland og nabolande.

Baggrund
Stambogsskikken opstod efter Reformationen, hvor det var på mode at samle autografer fra berømte reformatorer. Den ældste kendte stambog er tysk. Den er fra 1542 fra Reformationens arnested Martin Luthers hjemby Wittenberg og indeholder bl.a. autografer af Martin Luther og hans nære samarbejdspartner Philipp Melanchthon. Adelen brugtes stambøger til at samle autografer og hilsner ved festlige lejligheder og dermed markere slægtskab og venskab. Diplomater kunne medbringe stambøger, soldater kunne tage dem med på krigstogter og kunstnere kunne anvende dem som skitsebøger. Dertil kom at stambøger anvendtes af fyrstelige og adelige, som sikrede sig fremmede besøgendes navnetræk, som kunne kaste glans over dem.

Anvendelse

Når den unge adelsmand eller studerende i 1600- og 1700-tallet tog på dannelsesrejse, var det mode at medbringe en stambog. I stambogen beseglede man sit venskab ved i fællesskab at udfylde et blad i stambogen. Det skete mest ved festlige lejligheder og afskedsfester. Indførelslerne kan være udformet i et kryptografisk sprog, som ikke sagde udenforstående noget. En hilsen blev for det meste suppleret med en angivelse af det universitet og fakultet, hvor han studerede. Man klæbede også prospekter og tegninger i stambøgerne; populære motiver var udsigter over universitetsbyerne eller scener fra studerlivet. Ejeren af stambogen indsamlede også autografer fra professorer og andre "ældste", dvs. gejstlige, aristokratiet og berømtheder. Stambogen kunne derfor bruges som et anbefalingsbrev, når en studerende kom til et nyt universitet. Hvis en person med høj social status havde skrevet i stambogen, var der håb om, at det kunne åbne vejen for en mentor eller en velynder ved næste ophold. Efter hjemkomsten havde ejeren et minde og kunne vise, hvilke berømtheder han havde fået til at skrive i stambogen.

Indhold og indretning

Efterhånden blev skikken med stambøger sat i system. Nogle bogtrykkere specialiserede sig i at fremstille stambøger, og de tilbød bøger med færdiglavet grafik som "stambogsark" eller fortrykt titelblad. Traditionen tilsagde, at en stambog skulle indeholde farvede pennetegninger, men da det ikke kunne forventes at alle havde talent, blev der også fremstilling af tegninger en industri i 1700-tallet. Indbindingen havde også betydning, idet bindene afspejlede, hvor velstående ejeren var. Der var uskrevne regler for indholdet i stambogen. Helst skulle en person af høj stand skrive på den første side, da det senere kunne åbne døre. Indførelslerne var ikke i kronologisk orden, da der traditionelt var et stambogshierarki: personer af høj stand skulle stå først og studentervenner til sidst. Der kan derfor være en del blanke sider forrest i stambøgerne, fordi vennerne af beskedenhed holdt sig til de sidste sider. Nogle stambogsejere startede med at have et sæt løse blade, som de senere kunne sortere og indbinde i den rette rækkefølge. Bidragene gik fra meget personlige hilsner, oftest i poetisk form, over personlige tegninger over klassiske citater til korte hilsener af nærmest formel karakter. Især professorernes bidrag kunne være meget kortfattede, og nogle professorer gik efterhånden over til først at skrive i stambogen, når studenten var dimitteret.

Stambøgerne har haft forskellige navne, Album Amicorum (vennernes album) eller Philotheca Amicorum, (vennernes tempel). I Tyskland havde de trykt titelblad Der Freundschaft geweiht, Denkmal der Freundschaft og lignende. Alt refererer til, at det var vennernes eller mindernes bog.

De mest varierede stambøger findes til begyndelsen af 1600-tallet, hvorefter indholdet bliver mere ensformigt. Stambogen var et personligt eje, som med sit beskedne udstyr og ofte kryptiske bidrag næppe har sagt de næste generationer særlig meget. De første generationer kunne stadig værne om en sjælden stambog, som var et minde om forfaderens rejser, men interessen svandt gennem senere generationer og mange stambøger er gået tabt.

Betydning

I alt kendes mere end 10.500 stambøger. De største samlinger findes i London, Nürnberg, Weimar og Frankfurt am Main. Stambøgerne er en kilde til kultur- og lærdomshistorie på tværs af landegrænser samt en kilde til personalhistorien. Stambøgerne kan rumme oplysninger om mindre kendte videnskabsmænd.

Stambøger har været et yndet objekt for autografsamlere. Derfor kendes store samlinger af løse blade fra slagtede stambøger, hvor autografsamlere har udskåret blade med betydelige personers bidrag og autografer. Størstedelen af de løse blade er indbundet i autografalbum, resten i andres stambøger.

Stambøger i Danmark

Stambøger er i Danmark bevaret i Rigsarkivet, Statsbiblioteket, Karen Brahes Bibliotek, Landsarkiverne i Odense, Viborg og Åbenrå samt i Det Kongelige Bibliotek. Det Kongelige Bibliotek rummer en samling på ca. 300 stambøger indtil 1800, hvilket er den største i samling i Danmark. De er beskrevet i fire artikler i Fund og Forskning i Det Kongelige Biblioteks Samlinger. I alt kendes mere end 870 danske stambøger, hvoraf mere end 500 befinder sig i tyske biblioteker og arkiver.

Den ældste danske stambog er fra Wittenberg, påbegyndt 1556. Ejeren var senere biskop i Lund Mogens Madsen. Denne stambog er i dag i Uppsala Universitetsbibliotek. Den ældste stambog i Det kongelige Bibliotek blev påbegyndt i Wittenberg 1557. Ejeren var Albert Beck, født 1539 og søn af rentemester Jochum Beck. En af de ældste holstenske stambøger i Det Kongelige Biblioteks samlinger er bevaret efter Daniel Kröning. Han kom fra Neustadt og anlagde en stambog i 1615, da han drog til Wittenberg. Efter endt uddannelse slog han sig ned i sin fødeby som diakon. En af de seneste stambøger fra 1700-tallet er billedhuggeren Bertel Thorvaldsens stambog, som påbegyndtes i 1796 da han ad søvejen rejste til Italien. Han havde stambogen med under sit lange ophold i Rom og stambogen slutter under hans besøg i Danmark 1819-20, hvor bl.a. forfatteren Jens Baggesen har skrevet i den.

Særlig kendt er Carsten Niebuhrs stambog. Carsten Niebuhr (1733-1815) var en tysk orientalist og opdagelsesrejsende i dansk tjeneste og er især kendt fra den store ekspedition Den Arabiske Rejse, hvor han var den eneste overlevende. Carsten Niebuhr blev født i kurfyrstendømmet Hannover og startede sin stambog i 1757, da han blev indskrevet på Göttingen Universitet, ligeledes i Hannover. Han medbragte sin stambog på Den Arabiske Rejse, hvor den har tjent til Niebuhrs helt personlige erindring, hvilket er til stambogens oprindelige ide.

Andre typer af stambøger

Begrebet stambog er også anvendt i andre sammenhænge. Et eksempel er H.C. Andersens stambog (også betegnet H.C. Andersens Album), hvor forfatteren helt op til sin død i 1875 selv har indklæbet breve, hilsner, stambogsblade, noder og billeder. Stambogen er således et minde om dem, som H.C. Andersen mødte, altså en vennebog. Balletmester August Bournonvilles stambog 1843-1890 indeholder 76 bidrag fra kunstnervenner, som besøgte familien. Det vil sige, at det er en moderne gæstebog. Det gælder Georg Brandes stambog 1890-1940 på 400 sider. Den er anlagt af datteren Edith Brandes og giver et indblik i Georg Brandes bekendtskabskreds.

Link til digitaliserede stambøger

Eksempler på stambøger (vennebøger)

 Verner Parsbergs stambog 1595 Link til digital udgave
 Tage Thotts stamborg 1597 Link til digital udgave
 Daniel Krönings stambog 1615 Link til digital udgave
 Carsten Niebuhrs stambog 1757 Link til digital udgave

Eksterne hevisninger

 Hjemmeside for RAA – Repertorium Alborum Amicorum

Noter

Boghistorie
Uddannelse
Kultur

sk:Grand tour

Stambog (Album Amicorum)


وادي العقيق من أشهر أودية المدينة المنورة. اكتسب شهرته لارتباطه بسيرة الرسول محمد، وسمي بالوادي المبارك لقول الرسول «أتاني الليلة آت من ربي فقال: صلّ في هذا الوادي المبارك». ولوادي العقيق ارتباط وثيق بتاريخ المدينة المنورة، وقد فرشت أرض المسجد النبوي في عهد عمر بن الخطاب بحصى ناعمة من أرضه، وكان في بعض العهود الماضية أشبه بنهر دائم الجريان، ونشأت بقربه المزارع وبنيت على ضفافه القصور خصوصا في العهدين الأموي والعباسي.

الجغرافيا
تتجمع مياهه من منطقة العقيق التي تبعد عن المدينة أكثر من مائة كيلومتر جنوباً، ويسير إلى مشارف المدينة، وقبل المدينة بأكثر من عشرين كيلاً يسمى وادي النقيع، حتى يصل إلى جبل عير، ويسمى هذا الجزء من العقيق وادي الحسى، ثم يسير غربي جبل عير، ويمر بذي الحليفة حتى يبلغ أقصى عير فينعطف شرقاً ويسمى بعد جبل عير بسيل عروة نسبة لعروة بن الزبير رحمه الله الذي كان له قصر في تلك المنطقة، حتى يلتقي بوادي بطحان قرب منطقة القبلتين، ثم يسير باتجاه الشمال الشرقي قليلاً ثم شمالاً فيلتقي بوادي قناة القادم من شرقي المدينة عند منطقة (زغابة) وهي مجمع الأسيال. ويسيل وادي العقيق في الشتاء مثل نهر كبير، وفي السنوات التي تكثر فيها الأمطار تظل المياه فيه عدة أشهر.

التاريخ
تدل الكتابات التاريخية أن وادي العقيق كان في بعض العصور أشبه بنهر دائم الجريان، لذلك قامت على ضفافه في العصر الأموي وشطر من العصر العباسي قصور كثيرة، وتزاحم الميسورون على قطع الأراضي بجانبيه حتى لم يعد فيه موضع لمزيد من البناء والبساتين.

القصور
الكتابات والآثار القائمة في وادي العقيق تدل على وجود استيطان بشري موغل في القدم، حيث بقايا قصور ترجع للعصرين الأموي والعباسي والتي من أشهرها:
 قصر سعيد بن العاص.
 قصر مروان بن الحكم.
قصر سكينة بنت الحسين.
 قصر سعد بن أبي وقاص، وما زالت بعض آثاره قائمة حتى الآن.
قصر عروة بن الزبير وما زالت بعض مبانيه قائمة حتى الآن.

وقد غطت القصور ضفاف وادي العقيق، وشيدت تلك القصور على أرض واسعة، وكان لكل قصر مزرعة عامرة بأشجار النخيل والعنب وغيرها من الثمار.

النشاط الزراعي

كما نشأت بالقرب منه مزارع خصبة تغطيها أشجار النخيل وشتلات الخضراوات والفواكه فضلاً عن الحدائق التابعة للقصور القائمة فيه، لذلك يمكن أن نتصور منطقة العقيق في فترة ازدهارها مساحة خضراء يتخللها مسيل مائي واسع شبه متعرج فيها أشجار النخيل والفواكه وبساتين الخضار وغيرها. وفيه القصور المسورة المتلاصقة حيناً والمتباعدة شيئاً حيناً آخر. غير أن هذه الحالة الزاهرة انتهت عندما تقلصت المدينة في القرن الهجري الثالث وهجرت القصور وتهدمت. وتصف المصادر التاريخية مياهه ومياه الآبار فيه بالعذوبة، ولذا يتزود منها أهل المدينة والمسافرون إليها، ومن أشهر آباره بئر عروة. ويسمى القسم الذي يبدأ من جبل عير إلى زغابة العقيق الأدنى وهو داخل حرم المدينة.

في الحديث الشريف

وقد ورد في الأحاديث بأن العقيق واد مبارك، ففي صحيح البخاري باب بعنوان: باب قول النبي صلى الله عليه وسلم (العقيق وادٍ مبارك) وفيه حديث عن عمر بن الخطاب قال: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم بوادي العقيق، يقول: (أتاني الليلة آت من ربي، فقال: صلّ في هذا الوادي المبارك). وقد فرشت أرض المسجد النبوي في عهد عمر بن الخطاب بحصى ناعمة من أرض العقيق.

العصر الحديث

امتد العمران حالياً إلى أطراف العقيق حتى ذي الحليفة، وما زال مجراه يمتلئ بالماء كلما هطلت أمطار غزيرة. والجدير بالذكر أن في الجزيرة العربية عدة أودية تحمل هذا الاسم، ولكن أشهرها عقيق المدينة. وكلمة العقيق مشتقة من العق وهو الشقّ، وربما يكون قد سمي بهذا الاسم، وكذلك الأودية المسماة به لأنه في الأصل سيل يشق الأرض ويجري في مجراه.

تأهيل الوادي
يهدف مشروع التأهيل البيئي لوادي العقيق، الذي أطلقته هيئة تطوير منطقة المدينة المنورة، إلى تحقيق التوازن بين البيئة العمرانية والموارد الطبيعية، وتمتد أعمال المشروع إلى مسافة 15 كلم، تبدأ من منطقة ميقات ذي الحليفة جنوبا إلى جسر طريق الجرف شمالا، وتشمل عمليات التطوير عدة مناطق على ضفاف الوادي منها: قصر عروة، وتقاطع طريق السلام، وميدان الجامعة الإسلامية، وصولا إلى المناطق الزراعية بالجرف.

انظر أيضا
 وادي شوان

مراجع

أودية منطقة المدينة المنورة

وادي العقيق


Ronald C. Kessler, né le  à Bristol, en Pennsylvanie, est un sociologue américain étudiant les impacts de la société sur les maladies mentales. Il est professeur de la Harvard Medical School depuis 2014 et recherche actuellement un traitement de précision pour déterminer les procédures d'intervention à entreprendre en fonction de chaque patient.

Biographie

Éducation
Ronald Kessler rejoint l'université Temple, où il reçoit un Bachelor's degree (licence) en sociologie en 1970. Il continue ses études à l'université de New York où il reçoit son doctorat en sociologie en 1975. Il devient chercheur postdoctoral à l'université du Wisconsin et y reçoit le titre de fellow en 1977. Kessler rejoint la faculté de sociologie de l'université du Michigan en 1979.

Carrière
Kessler devient en professeur de sociologie et directeur de programme à l' avant de rejoindre la Harvard Medical School en 1994.

Travaux
De 2017 à 2020, Kessler et ses collègues à la HMS effectuent des recherches qui leur ont permis de prédire des cas de trouble de stress post-traumatique.

Il est le chercheur avec le plus haut indice h de tous les temps en date de 2022, avec un indice de 316, pour un total de .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Indice h
 , femme avec le plus haut indice h.

Liens externes

Naissance en avril 1947
Naissance à Bristol (Pennsylvanie)
Sociologue américain
Sociologue de la santé
Étudiant de l'université Temple
Étudiant de l'université de New York
Professeur à la Harvard Medical School
Professeur à l'université du Michigan

Ronald C. Kessler


නළු නිළියන්
වසන්ති චතුරානි (කුසුම් ලියනගේ)
දන්තලා වීරසිංහ (කුසුම් ලියනගේ බාල)
අචලා වීරසිංහ (කුසුම් ලියනගේ බාල)
ජෙනිටා සමරවීර (සෝමා)
ඉනෝකා අමරසේන(සෝමා බාල)
තනෝජා දිල්හානි (සෝමා බාල)
අජිත් ජිනදාස (නිමල් සතුරුසිංහ)
ශ්‍යාමා ආනන්දන් (පද්මිණී)
දමයන්ති ජයසූරුය (විජේලතා)
පද්මසේන අතුකෝරළ (කිත්සිරි)
නිමල් දයාරත්න (ගුණපාල)
සිරිල් කොලාවල (ජයසේකර)
නිමල් ගුණරත්න (විමල්)
ජයන්ති රුද්‍රිගු (කාන්ති)
ට්‍රිලීෂියා ගුණවර්ධන (ජේන්නෝනා)
සේනක පෙරේරා (කරෝලිස්)
චිත්‍රා වාකිස්ට (කමලාවතී නැන්දා)
ලොයිඩ් වාකිස්ට ( නිමල් ගේ පියා)
ජෝ අබේවික්‍රම (වෙදරාළ)
සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසිංහ
ඩැනිස්ටර් අයි. ප්‍රනාන්දු
නිහාල් රාජකරුණා
තිලකා කස්කුරිආරච්චි
නිර්මලා පෙරේරා
තිස්ස රුවන් සිල්වා
රුවන් විජේසිංහ
ජයරුවන් විජේරත්න
ඉන්ද්‍රාණි අබේවර්ධන
දමයන්ති පට්ටිආරච්චි
ගයත්‍රි පට්ටිආරච්චි
ගයානි මාරසිංහ
රජිව් ගුණවර්ධන
ශාමික ගුණවර්ධන
පුන්ණක ගුණවර්ධන
කැතරින් පෙරේරා
සුසිලා පෙරේරා
මෙරිල් සොයිසා
දමාලි ජයතිලක
සෝමවීර චන්ද්‍රසිරි

ගීතයන්
වියෝ ගී ගැයෙනා -  නීලා වික්‍රමසිංහ (සුනිල් ආරියරත්න) (සංගීත සංයෝජනය - ප්‍රේමලාල් දන්වත්ත)
ගැහැනු ළමයිනේ – වික්ටර් රත්නායක (ජේ. ඒ. කැමිලස් පෙරේරා)

විශේෂතා

චිත්‍රපටය මිල දී ගත් විදේශ රටවල්
ඉන්දියාව
චෙකෝස්ලෝවැකියාව
මොසැම්බික්
යුගෝස්ලෝවියාව
ටියුනීසියාව
මැලේසියාව
ඉරානය

ඉදිරිපත් කළ විදේශ සම්මාන උළෙල
ජර්මනියේ මෑන්හයිට් උළෙල
ඉන්දියාවේ මදුරාසි චිත්‍රපට උළෙල
ටියුනීසියාවේ කාටාන් චිත්‍රපට උළෙල
ඔස්ට්‍රේලියාව සහ ලන්ඩන් චිත්‍රපට උළෙල

සම්මාන

1979 සිග්නීස් උත්තමාචාර උළෙල
නිර්මාණශීලී අධ්‍යක්‍ෂණ කුසලතා සහතිකය - සුමිත්‍රා පීරිස්
හොඳම නිළිය සම්මානය - වසන්ති චතුරානි
සජීවි සිනමාත්මක කුසලතා සහභාගීත්වය - ශ්‍යාමා ආනන්දන්

ප්‍රදර්ශනය
මංගල දර්ශනය – 1978 මාර්තු 17 සවස 6.00 ට මැජෙස්ටික් සිනමා ශාලාවේ දී
ප්‍රදර්ශනය – මැජෙස්ටික්, රිට්ස්, අශෝකා ඇතුළු තුන්වන ප්‍රදර්ශන මණ්ඩලයේ සිනමා ශාලා 17 කදී ඇරඹීය
ප්‍රදර්ශන කාලය – මැජෙස්ටික් දින – 41, අශෝකා දින 53, රොක්සි දින 55, රිට්ස් දින 68 ක් වශයෙන් ද ප්‍රදර්ශනය විය.

නිෂ්පාදනය
කැමරා සහාය – මර්සලින් පෙරේරා, සෝමපාල ධර්මප්‍රිය, එච්. ඒ. ප්‍රේමසිරි
සංස්කරණ සහාය – නිව්ටන් වීරසිංහ, ලාල් පියසේන
සහාය අධ්‍යක්‍ෂණය – වී. උපාලි පෙරේරා, රාජ් පෙරේරා
කලා අධ්‍යක්‍ෂණය – ධර්මසේන හේමපාල
කලා සහාය – එරල් කෙලී
වේශ නිරූපණය – හිල්ටන් මෙන්ඩිස්
සහාය - දයාරත්න රටගෙදර
සංගීතය පටිගත කිරීම සහ නාද සංයෝජනය – එස්. සාරංගරාජා (විජය චිත්‍රාගාරය)
සහාය - ශ්‍රී ලාල් වීරසිංහ
රසායනාගාර පාලක – එස්. තිරනාවුකරසු (බී. ඇස්. සී)
දෙබස් පටිගත කිරීම – එච්. හරිහරන් (ලංකා චිත්‍රාගාරය)
නිෂ්පාදන කළමනාකරු - ජෙරාඩ් ප්‍රනාන්දු
නිෂ්චල ඡායාරූප - බෝධි විජයසිංහ
විදුලි ආලෝකය – යාපා ජයවර්ධන, සුනිල් කස්තුරි ආරච්චි, එච්. ඒ. ප්‍රේමසිරි විදුලි කාර්මික, බාහිර ශබ්ද - කේ. ඒ. ධර්මසේන
නාමාවලිය හා චිත්‍ර සැකසුම - සෝමසිරි හේරත්
සංගීත සංයෝජනය - සරත් ප්‍රනාන්දු

ගැහැනු ළමයි (චිත්‍රපටය)


කොසෙම් සුල්තාන්(;  1589 – 1651 සැප්තැම්බර් 2) හෝ මාහ්පෙකෙර් සුල්තාන් (; ), ලෙස හඳුන්වනු ලබන ඇය, ඔටෝමාන් සුල්තාන් අහමෙද් Iගේ ප්‍රධාන බිරිඳ සහ නීත්‍යානුකූල භාර්යාව විය. මුරාද් IV සහ ඊබ්‍රහීම් යන සුල්තාන්වරුන්ගේ මව ලෙස වාලිදේ සුල්තාන් තනතුර සහ මෙහෙමෙද් IVගේ මිත්තනිය ලෙස büyük ("වැඩිහිටි") වාලිදේ සුල්තාන් තනතුරත් දැරීය. ඇය ඔටෝමාන් ඉතිහාසයේ බලවත්ම සහ බලගතු කාන්තාවන් අතරින් කෙනෙක් මෙන්ම කාන්තාවන්ගේ සුල්තාන් රාජ්‍යය ලෙස හැඳින්වෙන කාලපරිච්ඡේදය තුළ කේන්ද්‍රීය චරිතයක් බවට පත්විය.

Born in Tinos, then part of the Republic of Venice, to a Greek Orthodox priest, she was kidnapped and sold as a slave in Bosnia before being sent to the imperial harem in Constantinople, the Ottoman capital. There she rose to prominence, becoming the favourite of Sultan Ahmed I. Over time her influence over the sultan grew and she became his most trusted advisor. Historians credit her with persuading Ahmed to spare the life of his younger half-brother, Mustafa, thus putting an end to the centuries-old practice of fratricide in the Ottoman Empire. After Ahmed died in 1617, she was instrumental in the enthronement of Mustafa I. Upon Osman II's ascension, she was briefly banished to the Old Palace (Eski Sarayı).

As a courtier to Ahmed I, Mustafa I, Osman II, Murad IV, Ibrahim and Mehmed IV, Kösem gained both notoriety and affection among her subjects, wielding unparalleled political power and influencing the empire's foreign and domestic policy. Her early years as regent were marked by turbulence and instability, which began when the Safavid Empire annexed much of Iraq and captured Baghdad in 1624, dragging the Ottomans into a 16-year conflict with the Safavids that sparked a series of rebellions, incursions, revolts and independence movements across the Ottoman Empire. During escalating tensions between the Ottoman Empire and the Republic of Venice in the 1640s, she and her allies were blamed for pressuring Ibrahim to launch a naval assault on the Venetian-controlled island of Crete. She had to contend with a Venetian blockade of the Dardanelles, which culminated in the naval Battle of Focchies in 1649, as well as merchant uprisings sparked by a financial crisis in the years that followed.

Some historians questioned her intents and motivations for espousing the Janissaries' cause during her 28 years of power, and that she had accumulated a great fortune through illegitimate means. She did, however, put the money she acquired from her lands and income to good use, undertaking charitable works and construction projects as tangible manifestations of the dynasty's concern for its subjects. That is why, in the aftermath of her brutal assassination which provoked rioting and the execution of hundreds of men in Constantinople, she was referred to by the names: "Vālide-i Muazzama" (magnificent mother), "Vālide-i Maḳtūle" (murdered mother), and "Vālide-i Şehīde" (martyred mother).

මූලාශ්‍ර

කොසෙම් සුල්තාන්


An Aristida pennei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Aristida pennei in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Ethiopia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida pennei


In mathematics, the Birch and Swinnerton-Dyer conjecture (often called the Birch–Swinnerton-Dyer conjecture) describes the set of rational solutions to equations defining an elliptic curve. It is an open problem in the field of number theory and is widely recognized as one of the most challenging mathematical problems. It is named after mathematicians Bryan John Birch and Peter Swinnerton-Dyer, who developed the conjecture during the first half of the 1960s with the help of machine computation. , only special cases of the conjecture have been proven.

The modern formulation of the conjecture relates arithmetic data associated with an elliptic curve E over a number field K to the behaviour of the Hasse–Weil L-function L(E, s) of E at s = 1. More specifically, it is conjectured that the rank of the abelian group E(K) of points of E is the order of the zero of L(E, s) at s = 1, and the first non-zero coefficient in the Taylor expansion of L(E, s) at s = 1 is given by more refined arithmetic data attached to E over K .

The conjecture was chosen as one of the seven Millennium Prize Problems listed by the Clay Mathematics Institute, which has offered a $1,000,000 prize for the first correct proof.

Background
 proved Mordell's theorem: the group of rational points on an elliptic curve has a finite basis. This means that for any elliptic curve there is a finite subset of the rational points on the curve, from which all further rational points may be generated.

If the number of rational points on a curve is infinite then some point in a finite basis must have infinite order. The number of independent basis points with infinite order is called the rank of the curve, and is an important invariant property of an elliptic curve.

If the rank of an elliptic curve is 0, then the curve has only a finite number of rational points. On the other hand, if the rank of the curve is greater than 0, then the curve has an infinite number of rational points.

Although Mordell's theorem shows that the rank of an elliptic curve is always finite, it does not give an effective method for calculating the rank of every curve. The rank of certain elliptic curves can be calculated using numerical methods but (in the current state of knowledge) it is unknown if these methods handle all curves.

An L-function L(E, s) can be defined for an elliptic curve E by constructing an Euler product from the number of points on the curve modulo each prime p. This L-function is analogous to the Riemann zeta function and the Dirichlet L-series that is defined for a binary quadratic form. It is a special case of a Hasse–Weil L-function.

The natural definition of L(E, s) only converges for values of s in the complex plane with Re(s) > 3/2. Helmut Hasse conjectured that L(E, s) could be extended by analytic continuation to the whole complex plane. This conjecture was first proved by  for elliptic curves with complex multiplication. It was subsequently shown to be true for all elliptic curves over Q, as a consequence of the modularity theorem in 2001.

Finding rational points on a general elliptic curve is a difficult problem. Finding the points on an elliptic curve modulo a given prime p is conceptually straightforward, as there are only a finite number of possibilities to check. However, for large primes it is computationally intensive.

History

In the early 1960s Peter Swinnerton-Dyer used the EDSAC-2 computer at the University of Cambridge Computer Laboratory to calculate the number of points modulo p (denoted by Np) for a large number of primes p on elliptic curves whose rank was known. From these numerical results  conjectured that Np for a curve E with rank r obeys an asymptotic law

where C is a constant.

Initially this was based on somewhat tenuous trends in graphical plots; this induced a measure of skepticism in J. W. S. Cassels (Birch's Ph.D. advisor). Over time the numerical evidence stacked up.

This in turn led them to make a general conjecture about the behaviour of a curve's L-function L(E, s) at s = 1, namely that it would have a zero of order r at this point. This was a far-sighted conjecture for the time, given that the analytic continuation of L(E, s) there was only established for curves with complex multiplication, which were also the main source of numerical examples. (NB that the reciprocal of the L-function is from some points of view a more natural object of study; on occasion this means that one should consider poles rather than zeroes.)

The conjecture was subsequently extended to include the prediction of the precise leading Taylor coefficient of the L-function at s = 1. It is conjecturally given by

where the quantities on the right hand side are invariants of the curve, studied by Cassels, Tate, Shafarevich and others :

 is the order of the torsion group,

 is the order of the Tate–Shafarevich group,

 is the real period of E multiplied by the number of connected components of E,

 is the regulator of E which is defined via the canonical heights of a basis of rational points,

 is the Tamagawa number of E at a prime p dividing the conductor N of E. It can be found by Tate's algorithm.

Current status

The Birch and Swinnerton-Dyer conjecture has been proved only in special cases:

  proved that if E is a curve over a number field F with complex multiplication by an imaginary quadratic field K of class number 1, F = K or Q, and L(E, 1) is not 0 then  E(F) is a finite group. This was extended to the case where F is any finite abelian extension of K by .
  showed that if a modular elliptic curve has a first-order zero at s = 1 then it has a rational point of infinite order; see Gross–Zagier theorem.
 showed that a modular elliptic curve E for which L(E, 1) is not zero has rank 0, and a modular elliptic curve E for which L(E, 1) has a first-order zero at s = 1 has rank 1.
  showed that for elliptic curves defined over an imaginary quadratic field K with complex multiplication by K, if the L-series of the elliptic curve was not zero at s = 1, then the p-part of the Tate–Shafarevich group had the order predicted by the Birch and Swinnerton-Dyer conjecture, for all primes p > 7.
 , extending work of , proved that all elliptic curves defined over the rational numbers are modular, which extends results #2 and #3 to all elliptic curves over the rationals, and shows that the L-functions of all elliptic curves over Q are defined at s = 1.
  proved that the average rank of the Mordell–Weil group of an elliptic curve over Q is bounded above by 7/6. Combining this with the p-parity theorem of  and  and with the proof of the main conjecture of Iwasawa theory for GL(2) by , they conclude that a positive proportion of elliptic curves over Q have analytic rank zero, and hence, by , satisfy the Birch and Swinnerton-Dyer conjecture.

There are currently no proofs involving curves with rank greater than 1.

There is extensive numerical evidence for the truth of the conjecture.

Consequences
Much like the Riemann hypothesis, this conjecture has multiple consequences, including the following two:
 Let  be an odd square-free integer. Assuming the Birch and Swinnerton-Dyer conjecture,  is the area of a right triangle with rational side lengths (a congruent number) if and only if the number of triplets of integers (, , ) satisfying  is twice the number of triplets satisfying . This statement, due to Tunnell's theorem , is related to the fact that n is a congruent number if and only if the elliptic curve  has a rational point of infinite order (thus, under the Birch and Swinnerton-Dyer conjecture, its -function has a zero at ). The interest in this statement is that the condition is easily verified.
In a different direction, certain analytic methods allow for an estimation of the order of zero in the center of the critical strip of families of L-functions. Admitting the BSD conjecture, these estimations correspond to information about the rank of families of elliptic curves in question. For example: suppose the generalized Riemann hypothesis and the BSD conjecture, the average rank of curves given by  is smaller than .

Notes

References

External links

 The Birch and Swinnerton-Dyer Conjecture: An Interview with Professor Henri Darmon by Agnes F. Beaudry
 What is the Birch and Swinnerton-Dyer Conjecture? lecture by Manjul Bhargava (september 2016) given during the Clay Research Conference held at the University of Oxford

Conjectures
Diophantine geometry
Millennium Prize Problems
Number theory
University of Cambridge Computer Laboratory
Zeta and L-functions
Unsolved problems in number theory

Birch and Swinnerton-Dyer conjecture


In immunology, anergy is a lack of reaction by the body's defense mechanisms to foreign substances, and consists of a direct induction of peripheral lymphocyte tolerance. An individual in a state of anergy often indicates that the immune system is unable to mount a normal immune response against a specific antigen, usually a self-antigen. Lymphocytes are said to be anergic when they fail to respond to their specific antigen. Anergy is one of three processes that induce tolerance, modifying the immune system to prevent self-destruction (the others being clonal deletion and immunoregulation).

Mechanism
This phenomenon was first described in B lymphocytes by Gustav Nossal and termed "clonal anergy." The clones of B lymphocytes in this case can still be found alive in the circulation, but are ineffective at mounting immune responses. Later Ronald Schwartz and Marc Jenkins described a similar process operating in the T lymphocyte. Many viruses (HIV being the most extreme example) seem to exploit the immune system's use of tolerance induction to evade the immune system, though the suppression of specific antigens is done by fewer pathogens (notably Mycobacterium leprae).

At the cellular level, "anergy" is the inability of an immune cell to mount a complete response against its target. In the immune system, circulating cells called lymphocytes form a primary army that defends the body against pathogenic viruses, bacteria and parasites. There are two major kinds of lymphocytes - the T lymphocyte and the B lymphocyte. Among the millions of lymphocytes in the human body, only a few actually are specific for any particular infectious agent. At the time of infection, these few cells must be recruited and allowed to multiply rapidly. This process – called "clonal expansion" – allows the body to quickly mobilise an army of clones, as and when required. Such immune response is anticipatory and its specificity is assured by pre-existing clones of lymphocytes, which expand in response to specific antigen (process called "clonal selection"). This specific clonal army then combats the pathogen until the body is free of the infection. Following clearance of the infection, the clones that are no longer needed die away naturally.

However, a small number of the body's army of lymphocytes are able to react with proteins that are normally present in a healthy body. The clonal expansion of those cells can lead to autoimmune diseases, wherein the body attacks itself. In order to prevent this process, lymphocytes possess an intrinsic quality-control mechanism. This machinery shuts down the lymphocytes' ability to expand, if the trigger for the expansion turns out to be the body's own protein. T-cell anergy can arise when the T-cell does not receive appropriate co-stimulation in the presence of specific antigen recognition. B-cell anergy can be induced by exposure to soluble circulating antigen, and is often marked by a downregulation of surface IgM expression and partial blockade of intracellular signaling pathways.

Molecular mechanism of anergy induction in T lymphocytes
Stimulation of the T cell receptor (TCR) along with costimulatory receptors of a T lymphocyte triggers balanced activation of all the T-cell's signalling pathways (full T-cell stimulation). In this case, beside other pathways, calcium dependent arm of a lymphocyte signalling is activated by TCR. This leads to an elevation of intracellular Ca+II concentration. Under this condition, calcium dependent phosphatase calcineurin removes phosphates from a transcriptional factor NFAT, which in turn translocates to the nucleus.

Additionally, during full T-cell stimulation a costimulatory receptor CD28 activates PI3K or other pathways that eventually lead to increased nuclear levels of rel, NF-κB and AP-1 (transcription factors) much more than just by the TCR activation alone. AP-1, fos/jun heterodimer, further heterodimerizes with NFAT forming a transcriptional complex which promotes transcription of T-cell productive response associated genes. Those are for example IL-2 and its receptor.

On the contrary, TCR signalling without costimulatory receptors sufficiently activates only the calcium arm of the signalling leading only to the activation of NFAT. However without the necessary induction of AP-1 by other pathways, activated NFAT is unable to form the transcriptional complex with AP-1, as it does during complete T-cell activation (productive response). In this case NFAT homodimerizes (complexes with itself), working as a transcriptional factor that induces anergy in the lymphocyte instead.

NFAT homodimers are directly responsible for the expression of anergy associated genes such as ubiquitin ligase GRAIL or a protease caspase 3. Moreover, the expression levels of IL-2, but also for example TNFα and IFNγ, typical for productive response, are actively decreased in the anergized cell. Anergized cells tend to produce antiinflammatory IL-10 instead. There are 3 NFAT proteins in the T-cell, NFAT1, NFAT2 and NFAT4 and apparently are redundant to some extent.

Thus when an antigen is properly presented to the T lymphocytes by an antigen presenting cell (APC), which displays the antigen on its MHC II complex and which activates T cell´s costimulatory receptors, T lymphocytes undergo productive response. However, when T cells interacts with an antigen not presented by the APCs, that is very probably not the antigen that an immune response should be held against, the T cell undergoes anergy. It has also been shown that certain antigens properly presented by the APCs induce the T cell activation only weakly. This weak stimuli still activates NFAT sufficiently, however AP-1 is not, thereby the anergistic response takes place even with the costimulation.
Strong stimulation of T-cells either by IL-2 or by TCR/costimulatory receptors can break the anergy.

Clinical significance
Anergy may be taken advantage of for therapeutic uses. The immune response to grafting of transplanted organs and tissues could be minimized without weakening the entire immune system— a side effect of immunosuppressive drugs like cyclosporine. Anergy may also be used to induce activated lymphocytes to become unresponsive with autoimmune diseases like diabetes mellitus, multiple sclerosis and rheumatoid arthritis. Likewise, preventing anergy in response to a tumoral growth may help in anti-tumor responses. It might also be used for immunotherapeutic treatment of allergies.

Dominant tolerance
Dominant and recessive tolerance are forms of a peripheral tolerance (the other tolerance beside peripheral is a central tolerance). Where so called recessive tolerance is associated with anergized lymphocytes as described above, in the dominant form of tolerance, specialized T-reg cells which actively ablate the immune response are developed from the naive T lymphocyte. Similarly to recessive tolerance, unopposed NFAT signalling is also important for
T-reg induction. In this case, the NFAT pathway activates another transcription factor - FOXP3 that is a marker of T-regs and participates in their genetic program.

Testing
The "Multitest Mérieux" or "CMI Multitest" system (Multitest IMC, Istituto Merieux Italia, Rome, Italy) has been used as a general test of the level of cellular immunity. It is an intradermal test of skin reactivity (similar to tuberculin tests) in which a control (glycerol) is used with seven antigens of bacterial or fungal origin (tetanus toxoid, tuberculin, diphtheria, streptococcus, candida, trichophyton, and proteus). In this test reactions are categorized according to the number of antigens provoking a response and the summed extent of the skin response to all seven antigens. Here anergy is defined as a region of skin reactivity of 0–1 mm, hypoergy as a reaction of 2–9 mm in response to fewer than three antigens, normergic as a reaction of 10–39 mm or to three or more antigens, and hyperergy for a reaction of 40 mm or more.

Experimental approaches to study anergy
Various chemicals inducing/inhibiting described T cell signalling pathways can be used to study the anergy. The anergy in T cells can be induced by Ionomycin, the ionophore capable of raising intracellular concentration of calcium ions artificially.

Conversely, Ca+II chelators such as EGTA can sequester Calcium ions making them unable to cause the anergy. Blocking of the pathway leading to the anergy can be also done by cyclosporin A, which is capable of inhibiting calcineurin - the phosphatase responsible for dephosphorylating of NFAT priming its activation.

PMA, phorbol 12-myristate 13-acetate, along with ionomycin is used to induce full T cells activation by mimicking signals provided naturally by TCR/costimulatory receptors activation.

References

Further reading

External links

Immunology
Immune system

Clonal anergy


Sosigene din Alexandria, ortografiat alternativ Sosigenes, (în ) a fost un astronom grec din Egiptul Ptolemeilor care, potrivit istoricului roman Pliniu cel Bătrân, a fost consultat de Iulius Cezar pentru alcătuirea calendarului Iulian.

Se cunosc puține informații despre el cu excepția celor menționate în lucrarea Naturalis Historia a lui Pliniu. Sosigene apare în Cartea 18, 210-212:

 "... Existau trei școli principale: chaldeană, egipteană și grecească, cărora Cezar le-a adăugat o a patra în țara noastră în timpul dictaturii sale, care, cu ajutorul învățatului astronom Sosigene (Sosigene perito scientiae eius adhibito), a adus anii înapoi, în conformitate cu mișcarea soarelui."

În Cartea 2, capitolul 6, i se atribuie lui Sosigene activitatea de cercetare a orbitei lui Mercur:

 "Steaua de lângă Venus este Mercur, numită de unii Apollo; are o orbită similară, dar nu este deloc asemănătoare ca mărime sau putere. Se învârte într-un cerc mai mic, cu o mișcare de revoluție mai mică cu nouă zile, strălucind uneori înainte de răsăritul soarelui și alteori după apusul soarelui, dar, potrivit lui Cidenas și lui Sosigene, se află înclinată cu nu mai mult de 22 de grade de soare."

Unele surse afirmă că calendarul iulian a fost alcătuit de Aristarh din Samos, deși nu este clar de unde provine această concluzie. Ptolemeu al III-lea Euergetes, contemporanul lui Aristarh, a decretat într-adevăr, o reformă a calendarului egiptean în 238 î.Hr., dar aceasta nu a fost aplicată niciodată. Reforma, cu toate acestea, ar fi adăugat o zi în plus, la fiecare patru ani, la calendarul egiptean cu 365 de zile, modificare preluată și în calendarul iulian.

Sosigene a fost interpretat de Hume Cronyn în filmul Cleopatra (1963). Acest portret este bazat în mare parte pe ficțiune: Sosigene îndeplinește funcția de tutore/consilier al Cleopatrei și devine, mai târziu, trimisul ei la Roma. El este în cele din urmă ucis în Forum de Octavian, care declanșează un război împotriva Egiptului. Nici unul dintre aceste evenimente nu este menționat în cronicile istorice, fiind inventate special pentru acest film.

Note

Astronomi ai Greciei antice
Calendarul iulian
Eponime ale craterelor de pe Lună

Sosigene din Alexandria


Peshkopi (macedonio: Пешкопеја, turco: Debre-i Zir) es una ciudad de Albania, capital tanto del condado como del municipio de Dibër, en el noreste del país. Se encuentra a 187 km de la capital nacional Tirana y a 20 km de la frontera albanesa con Macedonia del Norte. Tiene una altitud de 651  y, de acuerdo al censo de 2004, tiene una población de 14 100 habitantes. Es la única capital de condado en Albania que no tiene el mismo nombre que el condado. El río Drin Negro fluye al oeste de la ciudad. Se han descubierto diversos minerales en las cercanías de la ciudad como cromo, azufre y mármol.

Referencias

Localidades de Albania
Dibër (Albania)

Peshkopi


Uzo (Yunanca: ούζο), Yunanistan ve Kıbrıs'ta tüketimi yaygın olan anason aromalı damıtılmış bir içki. Türkiye'de üretilen rakı, Kuzey Akdeniz'de üretilen pastis, sambuca ile Levant ülkelerinde üretilen arak ile benzerdir.

Etimoloji
Uzo sözcüğü, Oxford English Dictionary'nin de aralarında yer aldığı kimi kaynaklara göre İtalyanca uso (kullanmak) kelimesinden gelmektedir. Bu kullanımın uso Massalia (Türkçe: Marsilya için kullanım) kalıbından türediği, bu kalıbın ise uzoya atfedilen yüksek kaliteyi belirttiği düşünülmektedir. Bir rivayete göre uzonun eski adı olan tsipouro gemilerde özel olarak yapılmış tahta sandıklarda taşınırmış. Sandıkların üzerine "Marsilya'da kullanılmak üzere" yazısı İtalyanca "uso Masslia" diye yazılmıştır. Bir Yunan doktor yerel bir tsipouroyu denemesi ve hoşuna gitmesi üzerine içkinin yüksek kalitesini belirtmek için "uso Massalia" demesi sonucunda uzo adı kullanımı yaygınlaşmıştır.

Buna karşın pek çok Yunanca sözlük kelimenin kökeninin Türkçe üzüm kelimesinden geldiğini söylemektedir.

Tarihçe
Kökeninin bir tür boğma rakı olan çipuro (Yunanc): τσίπουρο, tsipouro) olduğu düşünülür. Uzo markaları %38-%50 oranında değişen alkol içerir. Yüksek derece alkolün iki ya da üç kez damıtılmasından elde edilir. Damıtılma sürecinde her marka rezene, kakule, sakız, karanfil, tarçın gibi baharatları kullanarak uzoya orijinal tadını verir.

İlk uzo fabrikası 1856'da Yunanistan'ın bağımsızlığına takiben Tyrnavos'ta açılmasına karşın büyük üretim Midilli Adası'na geçmiştir. Özellikle Plomari kasabasında onlarca aile tarafından geleneksel olarak uzo üretimi yapılmaktadır. Her yıl Mayıs ayında Midilli Adası'nın en büyük kenti Midilli'de Uzo Festivali düzenlenmektedir.

25 Ekim 2006 yılında uzo Yunanistan tarafından ulusal içki olarak tescil edilmiştir. Yunanistan'da 180 uzo üreticisi ve 370 çeşit uzo bulunmaktadır. Plomari'de en büyük uzo üreticisi olan Barbayanni (Yunanca: Βαρβαγιάννης) markasına ait bir müze bulunmaktadır.

Tüketim
Uzo tıpkı rakı gibi içine soğuk su ile küçük bardaklarda içilir. Uzo anasonunun yapısı gereği içine buz atıldığında, anason kristalize olup uzonun yapısını bozmaktadır. Bu sebeple geleneksel olarak buz ile tercih edilmez. Anasonun etkisinden beyaz bir hal alan uzo yanında çeşitli mezelerle tüketilir.

Uzo ile kokteyl yapımı Yunanistan'da yaygın değildir, ancak Uzini adlı kokteyl Kıbrıs'ta hazırlanan bir içkidir.

Kaynakça

 Encyclopædia Britannica: Micropaedia article on "ouzo".
 http://theworldofouzo.gr/en/ouzo-plomari/ouzo-museum.php
 https://www.barbayanni-ouzo.com/greek-ouzo-liquor-museum.html

Rakı

Yunan mutfağı
Damıtılmış içkiler
Kıbrıs mutfağı

Uzo


Cyatheaceae, porodica papratnjača u redu Cyatheales. Sastoji se od 4 roda. Ime porodice i reda dolazi od roda Cyathea.

Rodovi
 Alsophila R. Br. (251 spp.)
 Cyathea Sm. (303 spp.)
 Gymnosphaera Blume  (40 spp.)
 Sphaeropteris Bernh. (107 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Cyatheales

Cijatovke


Manto, yer kabuğu ile çekirdek arasında yer alan, derinliğe göre değişen ısıya sahip bir yer katmanıdır. Mantonun üst kesimi yüksek sıcaklık ve basınçtan dolayı plastikimsi özellik gösterir. Alt kesimleri ise sıvı halde bulunur. Bu nedenle mantoda sürekli olarak alçalıcı-yükselici hareketler görülür. Kalınlığı 2.860 kilometreye yakındır. Ultra bazik kayaç veya ultramafik kayaçlardan oluşur. Dünya'nın en kalın katmanıdır. Ağır olup yoğunluğu 3,5–6 g/cm³ arasında bulunur. Bazı gezegenler, bazı asteroitler ve bazı gezegen uyduları mantoya sahiptir. Sıcaklığı 1900-3700 °C arasında değişir. Yapısında silisyum, magnezyum, nikel ve demir bulunmaktadır. Okyanus ortası sırtlarında oluşan kısmi manto erimesi okyanusal kabuğu, Yitim zonlarında meydana gelen kısmi manto erimeleri ise kıtasal kabuğu oluşturmaktadır.

Bölümleri
Dünya'nın mantosu 2 kısıma ayrılır bunlar üst manto (astenosfer) ve alt mantodur.

Üst manto (astenosfer)
Litosferin altından 700 km derinliğe kadar uzanan kuşağa üst manto veya astenosfer denilir. Bu kuşağın yoğunluğu 3,3-4,3 g/cm³ arasında değişmekte olup bileşiminde ultrabazik ve ultramafik (olivinli veya piroksinli), yani fazla miktarda alkali madde ve mineral içeren magma veya ergimiş malzeme bulunur. Üst mantonun alt kısmında P dalga hızı yoğunluk artışından dolayı 10,7–11 km/s'yi bulur. Yer kabuğu parçaları veya plakalar, üst mantonun üzerinde yüzerler. Çünkü bu seviyelerde mantonun bir kısmı eriyebilir. Bunun için de belli bir sıcaklıkta mantonun bir miktar su içermesi yeterlidir. Bu durum gerçekleşince kısmen eriyen astenosfer, hemen hemen hiçbir direnç göstermeden biçim değiştirir.

Alt manto
700–2.900 km derinlikleri arasına uzanan kısımda ise alt manto başlar. Bu kuşakta demir ve magnezyum silikatları egemen durumdadır. Bundan dolayı alt mantonun alt kısmında yoğunluk 5,5'a kadar çıkmakta ve P dalga hızı ise 13,6 km/s'ye ulaşmaktadır.

Orta manto kısmı üst ve alt manto arasında bir geçiş zonu oluşturur. Manto, yerkürenin toplam hacminin %80'den fazlasını meydana getirir ve yer kabuğu hareketleri (deniz dibi yayılması, kıtaların kayması, epirojenez, orojenez, derin depremler) ile volkanizma için gerekli enerjiyle iç kuvvetlerin kaynağını teşkil eder.

Mineralojik yapı
Mantonun üstü, ilk olarak 1909'da Andrija Mohorovičić tarafından not edilen sismik hızda ani bir artış ile tanımlanır; bu sınır şimdi Mohorovičić süreksizliği veya "Moho" olarak anılmaktadır .

Üst manto baskın olarak peridotittir, öncelikle olivin, klinopiroksen, ortopiroksen ve alüminli bir fazın değişken oranlarından oluşur. Alüminli faz, en üstteki mantoda plajiyoklazdır, daha sonra spinel ve daha sonra ~ 100 km'nin altında granattır. Yavaş yavaş üst manto boyunca, piroksenler daha az stabil hale gelir ve majoritli granat haline dönüşür.

Geçiş bölgesinin üstünde olivin, wadsleyite ve ringwoodite izokimyasal faz geçişlerinden geçer. Nominal susuz olivinden farklı olarak, bu yüksek basınçlı olivin polimorfları, kristal yapılarında su depolamak için büyük bir kapasiteye sahiptir. Bu, geçiş bölgesinin büyük miktarda suya ev sahipliği yapabileceği hipotezine yol açmıştır.  geçiş bölgesinin tabanında, bridgmanite içine ringwoodite ayrıştığında (eski magnezyum silikat perovskit olarak da adlandırılır) ve ferropericlase. Garnet ayrıca geçiş bölgesinin tabanının altında veya biraz altında kararsız hale gelir.

Alt manto esas bridgmanite ve oluşan ferropericlase olarak az miktarda, kalsiyum izotop, kalsiyum-ferrit yapılandırılmış oksit ve sistovit. Mantonun en alt 200 ~ km'sinde, bridgmanit izokimyasal olarak post-perovskite dönüşür.

Kompozisyon
Mantonun kimyasal bileşimini, büyük ölçüde erişilemediğinden, yüksek bir kesinlik ile belirlemek zordur. Okyanus litosferinin bölümlerinin bir kıtaya yayıldığı ofiyolitlerde nadiren manto kayaçları ortaya çıkar. Manto kayaçları ayrıca bazaltlar veya kimberlitler içinde ksenolit olarak örneklenir.

Manto kompozisyonunun çoğu tahmini, yalnızca en üst mantoyu örnekleyen kayalara dayanmaktadır. Mantonun geri kalanının, özellikle alt mantonun aynı toplu bileşime sahip olup olmadığı konusunda tartışma vardır.  Mantonun kompozisyonu, okyanus kabuğu ve kıtasal kabuk oluşturmak için katılaşan magmanın çıkarılması nedeniyle Dünya tarihi boyunca değişmiştir.

Sıcaklık ve basınç
Mantoda, sıcaklıklar kabuğun üst sınırında yaklaşık 200 °C (392 °F) ile çekirdek manto sınırında yaklaşık 4.000 °C (7.230 °F) arasında değişir.  jeotermal gradyan manto hızlı termal artışların sınır tabakalarının yavaş yavaş mantonun iç kısmı boyunca manto üst ve alt ve artar.  Her ne kadar yüksek sıcaklıklar yüzeydeki manto kayalarının erime noktalarını aşsa da (temsili peridotit için yaklaşık 1200 °C), manto neredeyse tamamen katıdır.  Muazzam litostatik basınç, manto üzerine uygulanan erimeyi önler, çünkü erimenin başladığı sıcaklık (solidus) basınçla artar.

Mantodaki basınç Moho'daki birkaç kbar'dan çekirdek manto sınırında 1390 kbar'a (139 GPa) yükselir.

Hareket
Ana madde: Manto konveksiyonu
Bu şekil, manto konveksiyon modelinde bir zaman adımının bir anlık görüntüsüdür. Kırmızıya yakın renkler sıcak, maviye yakın renkler soğuktur. Bu şekilde, çekirdek-manto sınırında alınan ısı, modelin altındaki malzemenin termal genleşmesi ile sonuçlanır, yoğunluğunu azaltır ve sıcak malzeme tüylerini yukarı göndermesine neden olur. Aynı şekilde, malzemenin yüzeyde soğutulması da batmasına neden olur.
Dünya yüzeyi ve dış çekirdek arasındaki sıcaklık farkı ve yüksek basınç ve sıcaklıktaki kristal kayaların milyonlarca yıl boyunca yavaş, sürünen, viskoz benzeri deformasyona uğrama kabiliyeti nedeniyle, mantoda konvektif bir malzeme dolaşımı vardır.  Sıcak malzeme yukarı kalkar, daha soğuk (ve daha ağır) malzeme aşağı düşer. Malzemenin aşağı doğru hareketi, batma bölgeleri adı verilen yakınsak plaka sınırlarında meydana gelir. Tüylerin üzerinde yer alan yüzeydeki konumların yüksek bir yüksekliğe sahip olduğu (altındaki daha sıcak, daha az yoğun tüylerin kaldırma kuvveti nedeniyle) ve sıcak nokta volkanizması sergilediği tahmin edilmektedir.. Genellikle derin manto tüylerine atfedilen volkanizma alternatif olarak kabuğun pasif olarak genişlemesi ile magmanın yüzeye sızmasına izin verir ("Plaka" hipotezi).

Konveksiyon Dünya mantonun a, kaotik plakalarının hareketinin bir parçası olduğu düşünülmektedir (akışkan dinamiği anlamında) işlemi. Plaka hareketi, yalnızca kıtaların kabuk bileşenlerinin hareketi için geçerli olan kıta kayması ile karıştırılmamalıdır. Litosferin ve alttaki mantonun hareketleri birleştirilir, çünkü inen litosfer mantodaki konveksiyonun temel bir bileşenidir. Gözlenen kıtaların kayması, okyanus litosferinin batmasına neden olan kuvvetler ile Dünya'nın mantosundaki hareketler arasında karmaşık bir ilişkidir.

Daha büyük derinlikte daha büyük viskozite eğilimi olmasına rağmen, bu ilişki doğrusal olmaktan uzaktır ve özellikle üst mantoda ve çekirdekle sınırda viskozitesi önemli ölçüde azalmış tabakalar gösterir.  Çekirdek-manto sınırının yaklaşık 200 km (120 mil) üzerindeki manto biraz daha sığ derinliklerde mantodan belirgin şekilde farklı sismik özelliklere sahip gibi görünmektedir; çekirdeğin hemen üzerindeki bu alışılmadık manto bölgesine, 50 yıl önce jeofizikçi Keith Bullen tarafından getirilen bir isimlendirme olan D ″ ("D double-prime") denir.  D sub, işlenmiş levhalardan elde edilen malzemeden oluşabilir perovskitte post-perovskite adı verilen perovskitte bulunan çekirdek-manto sınırında ve / veya yeni bir mineral polimorftan aşağı inip dinlenmeye başladı.

Sığ derinliklerde meydana gelen depremler doğrultu atımlı faylanmanın bir sonucudur; bununla birlikte, yaklaşık 50 km'nin (31 mi) altında, sıcak, yüksek basınç koşulları daha fazla depremliliği engellemelidir. Manto viskoz ve kırılgan faylanma yapamaz. Bununla birlikte, batma bölgelerinde, 670 km'ye (420 mi) kadar depremler gözlenmektedir. Bu olguyu açıklamak için dehidrasyon, termal kaçak ve faz değişimi gibi bir dizi mekanizma önerilmiştir. Jeotermal gradyan, yüzeydeki serin malzemenin aşağıya doğru battığı, çevredeki mantonun gücünü artırdığı ve depremlerin 400 km (250 mi) ve 670 km (420 mi) derinliğe kadar düşmesine izin verdiği durumlarda azaltılabilir.

Mantonun altındaki basınç ~ 136 G Pa'dır (1,4 milyon atm ).  Derinlik arttıkça basınç artar, çünkü altındaki malzeme üstündeki tüm malzemenin ağırlığını desteklemek zorundadır. Bununla birlikte, tüm mantonun mantoyu oluşturan katı kristaller boyunca nokta, çizgi ve / veya düzlemsel kusurların hareketi ile barındırılan kalıcı plastik deformasyon ile uzun zaman aralıklarında bir sıvı gibi deforme olduğu düşünülmektedir. Üst manto viskozitesi için tahminler, derinliğe bağlı olarak, 10 19 ve 10 24 Pa · s arasındadır, sıcaklık, bileşim, stres durumu ve diğer birçok faktör. Böylece, üst manto çok yavaş akabilir. Bununla birlikte, en üst mantoya büyük kuvvetler uygulandığında, zayıflayabilir ve bu etkinin, tektonik plaka sınırlarının oluşumuna izin vermede önemli olduğu düşünülmektedir.

Keşif
Mantonun keşfi, okyanus kabuğunun göreceli olarak daha kalın kıtasal kabuğa kıyasla göreceli inceliğinden dolayı genellikle karadan ziyade deniz yatağında gerçekleştirilir.

Project Mohole olarak bilinen ilk manto keşif girişimi, 1966'da tekrarlanan arızalar ve aşırı maliyetlerden sonra terk edildi. En derin penetrasyon yaklaşık 180 m'dir (590 ft). 2005 yılında bir okyanus sondajı, okyanus sondaj gemisi JOIDES Resolution'dan deniz tabanının 1.416 metre (4.646 ft) altına ulaştı .

Daha başarılı oldu Derin Deniz Sondaj Projesi 1968'den tarafından koordine 1983 için ameliyat (DSDP) Scripps Oşinografi Enstitüsü'ndeki at California, San Diego Üniversitesi, DSDP desteklemek için önemli veriler sağlamıştır deniz dibi yayılması hipotezini ve teoriyi kanıtlamak için yardımcı bir levha tektoniği. Glomar Challenger sondaj operasyonlarını gerçekleştirdi. DSDP, 40 yılı aşkın bir süredir faaliyet gösteren üç uluslararası bilimsel okyanus sondaj programından ilkiydi. Derinlemesine Örnekleme için Ortak Oşinografi Kurumlarının himayesinde bilimsel planlama yapıldı. Danışma grubu dünyanın dört bir yanından akademik kurumlardan, devlet kurumlarından ve özel sektörden 250 seçkin bilim insanından oluşan (JOIDES). Okyanus Sondaj Programı o yerini zaman (ODP) 2003 1985 ila araştırmaya devam etti Entegre Okyanus Sondaj Programı (IODP).

5 Mart 2007 tarihinde, RRS James Cook'taki bir grup bilim insanı, Cape Verde Adaları ve Karayip Denizi arasında, kabuğun örtüsüz olarak kabuğun maruz kaldığı Atlantik deniz tabanındaki bir bölgeye yolculuk başlattı. Maruz kalan yer okyanus yüzeyinin yaklaşık üç kilometre altındadır ve binlerce kilometrekareyi kaplar.  Dünya'nın mantosundan örnek almak için nispeten zor bir girişim 2007'de daha sonra planlandı.  Chikyu Hakken misyonu Japon gemisi Chikyū'yı kullanmaya çalıştı.deniz tabanının 7.000 m (23.000 ft) altına kadar delmek için. Bu, önceki okyanus sondajlarının neredeyse üç katıdır .

2005 yılında dünyanın en üst yüzlerce kilometresini keşfetmek için, konumu ve ilerlemesi üretilen akustik sinyaller ile kabuk ve mantodan aşağıya eriyen küçük, yoğun, ısı üreten bir probdan oluşan yeni bir yöntem önerildi. kayalarda.  prob bir dış çevrede oluşur tungsten bir çapında bir metre kobalt-60, bir radyoaktif ısı kaynağı olarak iç hareket. Böyle bir prob okyanus ulaşacağı hesaplanmıştır Moho az 6 ayda hem altına birkaç on yıl içerisinde 100'ün üzerinde km (62 mil) minimum derinlikleri elde okyanus ve kıta litosfer.

Araştırma, mantonun evriminin bilgisayar simülasyonları ile de yardımcı olabilir. 2009 yılında bir süper bilgisayar uygulaması, mantonun 4,5 milyar yıl önce geliştiği andan itibaren, özellikle demir izotopları olmak üzere mineral yataklarının dağılımına yeni bir bakış sağlamıştır.

Diğer gezegenlerde manto
Merkür 490 kilometre kalınlığında silikat yapılı bir mantoya sahiptir. Bu manto, Merkür'ün ağırlığının %28'idir. Venüs, Merkür gibi silikat yapıdan oluşan 2800 kilometre kalınlığında bir mantoya sahiptir. Bu manto Venüs'ün ağırlığının %70'ini oluşturur. Mars'ın mantosu da silikat özellik taşıyan 1600 kilometre kalınlıkta olan bir mantodur. Mars'ın ağırlığının %74-%88'ini oluşturmaktadır.

Gezegen uydularında manto
Jüpiter'in uyduları olan Io, Europa ve Ganymede silikat yapılı mantolara sahiplerdir. Io uydusunun mantosu 1100 kilometre kalınlığında olup Volkanik bir kabuk tarafından üstü kapanmıştır. Europa uydusunun mantosu ise silikat yapıda olup,1165 kilometre kalınlığındadır. Üstü 85 kilometre kalınlığında buz ve muhtemelen su kütlesi ile kaplıdır. Ganymede'nin mantosu ise diğer 2 uydu gibi silikat yapıda olup 1315 kilometre kalınlığındadır. Üstü ise 835 kilometre kalınlığında buzla örtülüdür.

Gezegenimizin uydusu olan Ay silikat yapıda bir mantoya sahiptir. Kalınlığı 1300 - 1400 kilometre olup ay bazaltlarına ev sahipliği yapmaktadır. Satürn gezegeninin uydusu olan Titan ve Neptün gezegenin uydusu olan Triton mantoya sahip uydulardır. Mantoları buz ya da benzeri sert maddelerden oluşmaktadır.

Asteroitlerde manto
Bazı en büyük asteriotlerde manto bulunur. Örnek olarak Vesta Asteroiti, silikat yapılı bir mantoya sahiptir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerküre

Jeomorfoloji
Dünya'nın yapısı

Dünya'nın mantosu


Čirá () ist ein Ortsteil der Stadt Kraslice in Tschechien.

Geschichte
Die erste Erwähnung des Dorfes Lauterbach erfolgte am 9. März 1185 in einer Urkunde des Papstes Lucius III., der darin die Besitzungen und Güter des Klosters Waldsassen unter seinen apostolischen Schutz und bestätigt. Viele Orte des Schönbacher Ländchens sind vom Kloster Waldsassen aus gegründet worden, die 1348 Rüdiger von Sparneck erwarb.

Nach dem Münchner Abkommen wurde der Ort dem Deutschen Reich zugeschlagen und gehörte bis 1945 zum Landkreis Graslitz. Im Jahr 1976 wurde Čirá nach Kraslice eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Literatur
 Karl Mädler: Zur Geschichte des Schönbacher Ländchens. In: Unser Egerland. Schriftenreihe für lebendige Heimatpflege. Bd. 25, Nr. 6/7, 1921, , S. 41–46, (online).

Einzelnachweise

Ortsteil in Tschechien
Kraslice

Čirá


Peter Brett Cullen (* 26. August 1956 in Houston, Texas) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Peter Brett Cullen wurde als Sohn von Lucien Hugh Cullen, einem Manager in der Ölindustrie, und Catherine Cullen geboren. Er machte 1974 seinen Schulabschluss an der Madison High School in Houston. Gemeinsam mit dem Schauspieler Dennis Quaid studierte er an der University of Houston Schauspiel unter Cecil Pickett. Seit diesen Tagen sind die beiden miteinander befreundet. So stellte Cullen Quaids aktuelle Frau Kimberly Buffington bei einem Galadinner in Austin, Texas vor. Nach seinem Abschluss 1979 spielte Cullen vier Jahre lang beim Houston Shakespeare Festival und vereinzelt kleinere Fernsehrollen, bevor er im Fernsehmehrteiler Die Dornenvögel in der Rolle des Bob Cleary seinen ersten großen Erfolg hatte. Seit dieser Zeit besitzt er gemeinsam mit Meat Loaf die Theatergesellschaft The Yellow Rose, Inc.

In Apollo 13 verkörperte er in seiner Rolle als CAPCOM 1 den Astronauten Jack Robert Lousma und in der HBO-Miniserie From the Earth to the Moon den Astronauten David Randolph Scott. In der erfolgreichen Winzer-Saga Falcon Crest spielte er zwei Jahre lang, 1986–1988, die Rolle des Dan Fixx.

Cullen ist mit der Schauspielerin Michele Little verheiratet, mit der er seit 1995 eine gemeinsame Tochter hat.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1983: Die Dornenvögel (The Thorn Birds)
 1984: Single sucht Single (Single Bars, Single Women)
 1986: Die Stewardessen Academy (Stewardess School)
 1990: Rufmord (The Image)
 1991: Das Duell der Meister (By the Sword)
 1991: Die Fremde aus der U-Bahn (…And Then She Was Gone)
 1992: Auf und Davon (Leaving Normal)
 1993: Die Mutter der Braut (Mother of the Bride)
 1993: Dino Kids (Prehysteria!)
 1994: Das Signum des Ritualmörders (Keys)
 1994: Tödliche Gelüste (A Kiss Goodnight)
 1994: Wyatt Earp – Das Leben einer Legende (Wyatt Earp)
 1995: Apollo 13
 1995: Power of Love (Something to Talk About)
 1997: Drei Bräute auf Hochtouren (Something Borrowed, Something Blue)
 1997: Erfolg um jeden Preis (Perfect Body)
 2000: Helden aus der zweiten Reihe (The Replacements)
 2002: Nancy Drew – Auf der Suche nach der Wahrheit (Nancy Drew)
 2003: National Security
 2004: Clara Harris – Verzweifelte Rache (Suburban Madness)
 2004: Der perfekte Rockstar (Pixel Perfect)
 2004: Flug 323 – Absturz über Wyoming (NTSB: The Crash of Flight 323)
 2006: Spiel auf Bewährung (Gridiron Gang)
 2007: Das Leben vor meinen Augen (The Life Before Her Eyes)
 2007: Ghost Rider
 2008: Auf brennender Erde (The Burning Plain)
 2010: The Runaways
 2011: Puncture
 2011: Plötzlich Star (Monte Carlo)
 2011: Inside the Darkness – Ruhe in Frieden (Beneath the Darkness)
 2012: The Dark Knight Rises
 2012: Red Dawn
 2012: Unterwegs mit Mum (The Guilt Trip)
 2013: 42 – Die wahre Geschichte einer Sportlegende (42)
 2015: Normandie – Die letzte Mission (The Last Rescue)
 2016: The Shallows – Gefahr aus der Tiefe (The Shallows)
 2019: Joker
 2021: Reminiscence

Serien
 1979: Der lange Treck (unbekannte Anzahl an Folgen)
 1981: Der unglaubliche Hulk (Fernsehserie) (The Incredible Hulk, Folge 5x01)
 1982: M*A*S*H (Folge 10x12)
 1983: Die Dornenvögel (The Thorn Birds)
 1985: V – Die außerirdischen Besucher kommen (V, Folge 1x16)
 1986–1988: Falcon Crest (53 Folgen)
 1989–1990: The Young Riders (24 Folgen)
 1989: Geschichten aus der Gruft (Tales from the Crypt, Folge 1x04)
 1994: Diagnose: Mord (Diagnosis Murder, Folge 1x09)
 1994: Matlock (Folge 8x14)
 1994: Star Trek: Deep Space Nine (Folge 3x08)
 1997: Susan (Suddenly Susan, 3 Folgen)
 1997: Arli$$ (Folge 2x06)
 1997: Ally McBeal (Folge 1x04)
 1998–1999 Legacy (18 Folgen)
 1998: Outer Limits – Die unbekannte Dimension (The Outer Limits, Folge 4x16)
 1998: From the Earth to the Moon (3 Folgen)
 1998: The Simple Life (7 Folgen)
 2001: Walker, Texas Ranger (Folge 9x15)
 2002: Without a Trace – Spurlos verschwunden (Folge 1x10)
 2003: Cold Case – Kein Opfer ist je vergessen (Cold Case, Folge 1x02)
 2004–2005: Desperate Housewives (2 Folgen)
 2004: The Mountain (4 Folgen)
 2005: Monk (Folge 4x08)
 2005: CSI: Miami (Folge 4x04)
 2005–2008: Lost (4 Folgen)
 2005–2006: The West Wing – Im Zentrum der Macht (The West Wing, 5 Folgen)
 2006–2007: Ugly Betty (3 Folgen)
 2006: Ghost Whisperer – Stimmen aus dem Jenseits (Ghost Whisperer, Folge 1x15)
 2006: Pepper Dennis (5 Folgen)
 2006: Navy CIS (NCIS, 2 Folgen)
 2007: Friday Night Lights (4 Folgen)
 2007: Burn Notice (Folge 1x08)
 2007: Private Practice (Folge 1x05)
 2008: The Mentalist (Folge 1x03)
 2009–2012: Make It or Break It (17 Folgen)
 2009: Damages – Im Netz der Macht (Damages, 6 Folgen)
 2009: Three Rivers Medical Center (Three Rivers, Folge 1x02)
 2010: Justified (Folge 1x06)
 2010: The Gates (6 Folgen)
 2010: 90210 (Folge 3x11)
 2011: Castle (Folge 3x12)
 2011–2014, 2016: Person of Interest (11 Folgen)
 2012: Body of Proof (Folge 2x12)
 2012: White Collar (2 Folgen)
 2013–2015: Devious Maids – Schmutzige Geheimnisse (Devious Maids, 19 Folgen)
 2014: Revenge (2 Folgen)
 2014: Criminal Minds (2 Folgen)
 2014–2015: Under the Dome (6 Folgen)
 2015: CSI: Vegas (CSI: Crime Scene Investigation, Folge 15x17)
 2015: Stalker (Folge 1x12)
 2016–2017: Narcos (15 Folgen)
 2019: True Detective (6 Folgen)
 2019–2020: The Blacklist (7 Folgen)
 2020: Big Dogs (8 Folgen)

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1956
Mann

Brett Cullen


Le Privilège de l'épée (titre original : ) est un roman de fantasy écrit par Ellen Kushner, paru en 2006 puis traduit en français et publié en 2022. Il est le troisième livre de la série Riverside.

Le Privilège de l'épée a obtenu le prix Locus du meilleur roman de fantasy 2007.

Résumé

Éditions
 , Bantam Spectra, ,
 Le Privilège de l'épée, ActuSF, , , ,

Références

Annexes

Article connexe
 2006 en fantasy

Liens externes

Roman américain paru en 2006
Roman de fantasy américain
Prix Locus du meilleur roman de fantasy
2006 en fantasy

Le Privilège de l'épée


sera une station de métro espagnole des lignes 2 et 9 du métro de Barcelone. Elle est située à proximité de l'Aéroport Josep Tarradellas Barcelone-El Prat, sur le territoire de la commune d'El Prat de Llobregat, membre du comarque de Baix Llobregat dans la province de Barcelone en Catalogne.

Situation sur le réseau
Établie en souterrain, la station est située sur le tronçon actuel de la branche sud de la L9, entre les stations  et .

Histoire
L'inauguration de la station était prévu en même temps que l'ouverture du tronçon, mais le , le gouvernement de la Généralité de Catalogne annonce que la mise en service de la station a été repoussée sans préciser de nouvelle date .

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des stations du métro de Barcelone
 Métro de Barcelone
 Ligne 2 du métro de Barcelone
 Ligne 9 du métro de Barcelone

Liens externes
 .

Future station de métro en Espagne
Station de la ligne 2 du métro de Barcelone
Station de la ligne 9 du métro de Barcelone
Station de métro desservant un aéroport

Aeroport Terminal de Càrrega (métro de Barcelone)


An Echinodorus decumbens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kasselm.. An Echinodorus decumbens in nahilalakip ha genus nga Echinodorus, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinodorus

Echinodorus decumbens


Vasil Mihayloviç İvançuk (; d. 18 Mart 1969, Lviv), Ukraynalı satranç ustası.

Annesi fizik ve astronomi öğretmeni, babası da yüksek hakimdir. 7 yaşında satranca başladı. 19 yaşında "Büyükusta" (Grandmaster) unvanını aldı. Birçok uluslararası başarısı bulunmakta ve Ukrayna'nın en başarılı sporcularından birisi olarak spor literatürüne geçmiştir. Aralarında Türkçenin de olduğu 4 dil bilmektedir.

Ulaştığı en yüksek ELO puanı 2752 dir. (Temmuz 2005) Türkiye'yi çok sever ve sık sık ziyerete gelir. Bursa'ya özellikle hayranlığı vardır. Ayrıca Bursa'nın 1.lig kulüplerinden birinin de resmi sporcusudur. 2002 yılı Dünya Satranç Şampiyonası 2.si, 2004 yılı Avrupa Şampiyonu ve sayısız takım başarıları vardır.

Dış bağlantılar
 Ivanchuk'un oyunlarından 45 önemli pozisyon

1969 doğumlular
Ukraynalı satranç oyuncuları
Yaşayan insanlar

Vasil İvançuk


Anadolu kestanesi (Castanea sativa), kayıngiller (Fagaceae) familyasında anavatanı güney Avrupa ve Asya olan, 20–35 m boy, 2 m çap yapabilen bir kestane türü.

Genel özellikleri
Güney ve Orta Avrupa, Kuzey Afrika ve Asya'nın bazı bölgelerinde serin, biraz nemli dağ yamaçlarında doğal olarak bulunan düzensiz taçlı büyük ağaçtır. Taç 25 m genişliğe kadar genişleyebilir. Ağır, bodur, koyu gri gövde, kabuğundaki derin oyukları da alarak ekseninde kıvrılır. Genç dallar zeytin yeşili ama hızla kırmızımsı-kahverengiye döner. Boyu eninden uzun yaprak koyu yeşil ve parlaktır ve testere dişli bir kenara sahiptir. Genç yapraklar alt kısımda kadifemsi tüyler taşır. 13 cm uzunluğa kadar kulaklarda demetler halinde oluşan beyaz kokulu erkek çiçekleri olan tek evcikli bir ağaçtır. Dişi çiçekler küçük ve yeşildir ve dikkat çekici değildir. Meyve yenilebilir. Ağaç derin ve yaygın bir kök sistemi bırakır. Castanea sativa önemli bir kereste kaynağıdır.

IUCN Kırmızı listesi
Türün geniş doğal aralığı, dağılımı süreksiz olmasına rağmen, türün geniş bir popülasyona sahip olduğunu göstermektedir. Küresel olarak En Az Endişe Veren olarak değerlendirilir. Çeşitli zararlılara ve hastalıklara karşı hassas olmasına rağmen, türler için önemli bir tehdit yoktur. Gelecekte bunlar, habitat değişikliğine ve tür aralığında kuzeye doğru kaymaya neden olan iklim değişikliğinden olumsuz etkilenmenin yanı sıra türler için daha büyük bir tehdit olabilir. Gelecekteki bu tehditler, araştırma ve izleme gerektirir. Tür, ex situ koleksiyonlarda iyi temsil edilmektedir. Afrika, Suriye ve Lübnan'daki türler için daha fazla bilgi toplanması gerekir.

Coğrafi dağılım bilgileri
Bu tür Kuzey Afrika, Balkan Yarımadası, Kafkaslar, Rusya, Türkiye ve Batı Asya'ya özgüdür. Özellikle Avrupa'da kendi doğal ağılımının dışında yetiştirilmiş ve doğallaştırılmıştır. İngiltere'ye güneyden Akdeniz'e ve orta ve doğu Avrupa'ya tanıtıldı Tanıtılan bu aralığın bazılarında, türün kökeni İspanya ve Beyaz Rusya'da olduğu gibi belirsizdir. Bu nedenle türlerin doğal aralığı daha geniş olabilir, ancak bu daha fazla araştırma gerektirir. Rusya'da tür sadece Ciscaucasia'da bulunur ve Lübnan'da türün kökeni hala tartışmalıdır. 1.000 m'nin altındaki yüksekliklerde daha yaygındır, ancak yine de bunun üzerinde, 1.300 m'ye kadar bulunabilir. B kriteri kapsamında tehdit altındaki kategori kriterlerini aşan geniş bir oluşum alanına (EOO) sahiptir.

Nüfus bilgileri
Kafkasya'da Castanea sativa ormanının %90'ı Kafkas Dağları'nın güney yamaçlarında bulunur, kuzey yamaçlarında ise diğer izole meşcereler bulunabilir. 1956'da Kafkasya'da tahminen 70.000-80.000 hektarlık bir C. sativa ormanı vardı, ancak Batı Kafkasya'da bunun 1956 ile 1996 arasında yaklaşık üçte iki veya 50.000 hektar azaldığı tahmin ediliyor Azerbaycan'da saf Castanea sativa ormanları nadirdir. Burada Büyük Kafkasya'nın güney makro yamaçlarında parçalanmış karışık ormanlarda bulunur ve Küçük Kafkasya'da tür, tümü yabani meşcere olmayan küçük parçalar halinde 550 ila 600 km'nin üzerinde bulunur. Azerbaycan'da nüfusta %45-50 arasında bir düşüş olduğu bildirilmiştir. Lübnan'da otuz sekiz yarı vahşi meşcere tespit edilmiştir. Türler nispeten genetik olarak çeşitlidir; Türkiye'deki bireyler en büyük genetik çeşitliliği göstermektedir. Afrika'daki türler için nüfus bilgisi yoktur. Avrupa'da türler yaygın olarak yetiştirilmektedir. Genel olarak, tür popülasyonunun geniş doğal dağılımı nedeniyle büyük ve istikrarlı olması muhtemeldir. Bununla birlikte, tür popülasyonunun, dağılımının çoğu bölümünde süreksiz olduğu bildirilmektedir. ve baskın bir tür olarak kabul edilmemektedir.

Habitat ve Ekoloji bilgileri
Bu büyük ağaç türü 35 m yüksekliğe kadar büyüyebilir. Tür nispeten hızlı büyüyor ve 1.000 yıla kadar yaşayabilir. Nispeten iklime duyarlıdır, aylık ortalama 10 °C sıcaklığa ve yılda 800 mm yağışa sahiptir. Kuraklığa dayanıklı değildir ve dona karşı hassastır. Türler, besin açısından fakir ve oldukça asidik topraklarda bulunabilir, ancak iyi drene edilmeleri gerekir. Ggölgede çimlenebilir ancak daha fazla büyüme için ışık gereklidir. Tür, rüzgarla veya böceklerle tozlaşır, ancak yeniden filizlenme konusunda da çok iyidir. Castanea sativa, diğer sert ağaç türleri ile birlikte saf meşcerelerde veya karışık geniş yapraklı ormanlarda yetişir. Karışık ormanlarda türler genellikle orman örtüsünün %50'sinden fazlasını oluşturur Çiçekler, arılar ve diğer böcekler için iyi bir polen ve nektar kaynağıdır. Habitatlar Direktifi'nde listelenen habitat 9260 Castanea sativa ormanlarında" yetişir. Aynı zamanda parklar, bahçeler ve meyve bahçeleriNDE da bulunur.

Tehdit bilgileri
Kafkasya'da tür, tarihsel olarak hastalık ve ağaç kesimi tehdidi altındadır. Hastalık, birçok patojene karşı duyarlı olduğu için türü hala tehdit etmektedir, en büyük endişe kaynağı mantar patojeni Chryphonectria parasitica ve kestanenin kurumasına neden olan Phytophora türleridir. İklim değişikliğinin ortamları daha uygun hale getirmesi ve potansiyel enfeksiyonların yayılmasını hızlandıran uluslararası ticaret nedeniyle zararlılara ve hastalıklara karşı bireylerin kaybının artması muhtemeldir. Yabani popülasyonlar, genel türlerin genetik çeşitliliğini azaltan ekili popülasyonlarla genetik saldırı riski altındadır. Bu, meyve bahçelerinin Avrupa genelinde terk edildiği yerlerde en büyük endişe kaynağıdır. Bu türlerin hastalığa yatkınlığını arttırır. Ormanların yönetim eksikliği, diğer ağaç türleri tarafından rekabette geride kalmalarına neden olabilir. ağaçların ortalama yaşının 130 olduğu ve çok az ağacın 40 yaşından küçük olduğu Kafkasya Biyosfer Orman Koruma Alanı ormanlarında Castanea sativa'nın yenilenmediğini bildirmektedir. Kuraklığa toleranslı türler nedeniyle türün iklim değişikliğinden olumsuz etkilenmesi de muhtemeldir. Türler için uygun habitatta bir azalma olması muhtemeldir.  Yabani popülasyonlar, türlerin kereste için kullanılmasından da etkilenebilir, ancak bu, kereste ormanlarının yönetimi, ekim-dikimi nedeniyle çok azalacaktır.

Kullanım ve Ticaret bilgileri
Bu tür kerestesi için kullanılmaktadır. Üretilen ahşap, varil, mobilya, direk ve diğer küçük ürünlerin yapımında ve ayrıca inşaatta kullanılmaktadır. Odun kömür yapmak için ve yakıt olarak da kullanılabilir. Meyvesi insan tüketimi için hasat edilebilir, bu nedenle türün birçok çeşidi geliştirilmiştir ve ağaç meyve bahçelerinde yetiştirilmektedir. Hırvatistan'da 2005–2011 yılları arasında 144.000 kg'dan fazla meyve toplandı. Korsika'da kestane, buğdaya benzediği için bira demlemek için kullanılır. Yunanistan'da tüm yaban hayatı için odun, kabuklu yemiş ve yiyecek üretimi için bozulmuş arazilerde yeniden ağaçlandırma için kullanılmaktadır. Ağaçların farklı kısımları, çeşitli farklı tıbbi amaçlar için de kullanılabilir.

Koruma işlemleri bilgileri
Tür, tüm dağılımı boyunca çeşitli korunan alanlarda ve ayrıca Avrupa'daki Natura 2000 sitelerinde bulunur. Ayrıca Avrupa içinde türlerin habitatı, Avrupa Komisyonu Habitat Direktifi – Castanea sativa ormanları (Kod 1260) Ek 1 kapsamında korunmaktadır. Tür, Avrupa'da bölgesel olarak En Az Endişe (2013) olarak değerlendirilir ve Beyaz Rusya, Almanya, İsviçre ve Birleşik Krallık'ta En Az Endişedir. Ancak Bulgaristan'da Tehlike Altında olarak listelenmiştir. Türler için popülasyon ve tehdit bilgilerinin Suriye, Lübnan ve türün Afrika dağılımı içinde toplanması tavsiye edilmektedir. Ormanlar, aynı zamanda, zararlılar ve hastalıklar nedeniyle dağılımı boyunca düşüş açısından da izlenmelidir. İklim değişikliğinin türler üzerindeki etkisi de araştırılmalıdır. Bu tür 140 ex situ koleksiyonda bulunur.

Kaynakça

Castanea
Türkiye'deki odunsu taksonlar

Anadolu kestanesi


God Hates Us All 2001 yılında piyasaya çıkan Slayer albümüdür. Albümün ilk kapağında İncil üzerinde kanla yazılmış Slayer yazısı vardır.Albümün gerçek kapağında ise 4 tane haç tümleşik vaziyette kare oluşturma çabasındadır. Disciple adlı parçadaki "God Hates Us All" nakaratları albüme adını vermiştir.

Parça Listesi

2002 koleksiyoncu sürümü

Kadro
 Tom Araya - vokal, bas gitar
 Jeff Hanneman - solo gitar
 Kerry King - solo gitar
 Paul Bostaph - bateri

Kaynakça

Slayer albümleri
2001 albümleri
Thrash metal albümleri
Yapımcısı Rick Rubin olan albümler

God Hates Us All


සැකරෝෆ් ත්‍යාගය ලෙසින් පොදුවේ ව්‍යවහාර වන,  සිතීමේ නිදහස සඳහා වන සැකරෝෆ් ත්‍යාගය යනු, මානව අයිතිවාසිකම් සහ සිතීමේ නිදහස රැකගැනීම වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ ජීවිත කැපකල පුද්ගලයන් හෝ කණ්ඩායම් හෝ වෙත පිරිනැමෙන ගෞරව ත්‍යාගයකි. රුසියානු විද්‍යාඥයෙක් සහ විමතිකයෙක් වන අන්ද්‍රේයි සැකරෝෆ් අනුව යමින් නම් කෙරුනු මෙම ත්‍යාගය 1988 දෙසැම්බරයෙහි සංස්ථාපනය කෙරුනේ, යුරෝපියානු පාර්ලිමේන්තුව විසිනි.

මූලාශ්‍ර

සැකරෝෆ් ත්‍යාගය

සැකරෝෆ් ත්‍යාගය


نبلاء أيرلندا  هو المصطلح الذي يطلق على اولئك النبلاء الذين يتم منحهم هذا اللقب من الملوك البريطانيين بصفتهم لورد أو ملك أيرلندا.

أنتهت هذه العادة مع تكوين دولة إيرلندا الحرة في 1922.

مراجع

نبلاء أيرلندا
أيرلندا ودول الكومنولث
برلمان أيرلندا
سياسة المملكة المتحدة
قوائم متعلقة بأيرلندا
نبلاء بريطانيون

نبلاء أيرلندا


Master of Orion uzaydaki ırkların ilişkilerini simüle eden tur bazlı bir bilgisayar oyunudur.

İlk olarak 1993 yılında MicroProse tarafından piyasa sürülmüştür. Sonradan ikinci ve üçüncü serileri Windows platformunda çalışacak şekilde yayımlanmıştır.

1993 video oyunları
4X video oyunları
DOS oyunları
Popüler kültürde Dünya dışı yaşam

MicroProse oyunları
Sıra tabanlı strateji oyunları

Uzay operası oyunları
Bilimkurgu video oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları

Master of Orion


Raion de Sumy () é um raion da Ucrânia localizado no oblast homônimo. Tem a cidade de Sumy como centro administrativo, sendo que possuía uma população estimada em  habitantes no começo de 2022.

Após uma grande reorganização dos raions feita no ano de 2020, o distrito de Sumy passou a ter uma área de  e incorporou a si três antigos raions: Lebedyn, Bilopillia e Krasnopillia.

Ligações externas

Sumy

Raion de Sumy


Borís Emmanuílovich Jaikin (en ruso, Борис Эммануилович Хайкин; Minsk, 13 de octubre de 1904 – Moscú, 10 de mayo de 1978) fue un director de orquesta judío ruso nombrado Artista del pueblo de la URSS en 1972.

Jaikin nació en Minsk, entonces parte del Imperio ruso (y actualmente la capital de Bielorrusia). Estudió en el Conservatorio de Moscú con Nikolái Malkó y Konstantín Sarádzhev.  Fue director artístico del Pequeño Teatro de Ópera de Leningrado en 1936-43 y el principal director en el Teatro Kírov en 1944-53, donde él dirigió el estreno del Compromiso en un monasterio de Serguéi Prokófiev el 3 de noviembre de 1946. Se pasó al Teatro Bolshói en 1954. Murió en Moscú.

Discografía
Jaikin destaca por sus dos grabaciones, aclamadas por la crítica, de Jovánschina: una edición de 1946 con Mark Reizen, y una versión de 1972 con Irina Arjípova). Su grabación de la temprana y poco conocida Primera Sinfonía de Nikolái Rimski-Kórsakov, recibió buenas críticas. Jaikin también grabó varias óperas y ballets de Piotr Ilich Chaikovski, en particular un Eugenio Oneguin con Galina Vishnévskaya y Serguéi Lémeshev.

Otras grabaciones de ópera incluyeron:
 Mijaíl Glinka, Una vida por el zar (en la versión Iván Susanin), 1960.
 Aleksandr Dargomyzhski, El convidado de piedra con la Sinfónica y coro de la Radio de la URSS, 1959.
 Antón Rubinstein, El demonio.
 Kiril Molchánov, El soldado desconocido.
 Näcip Cihanov, Musá Dzhalil (poema-ópera basado en la vida del poeta tártaro soviético Musá Cälil)
 Vlásov y Fere; La bruja (basada en una historia de Chéjov).

Referencias
Notas

Fuentes
Teatro Bolshói: Biografía de Borís Jaikin, en ruso. Último acceso 19 de julio de 2006.
Licencia

Enlaces externos

 Acceso el 19 de julio de 2006.
N.N.: ''Directores de la Orquesta del Teatro Bolshói (en inglés). Acceso 19 de julio de 2006.
Biografía en Naxos  (en inglés)

Nacidos en Minsk
Fallecidos en Moscú
Directores de orquesta de Rusia
Judíos de Rusia
Artista del pueblo de la URSS (artes escénicas)
Músicos clásicos del siglo XX de Rusia

Borís Jaikin


جيمس غارنر  ممثل أمريكي من مواليد 7 أبريل 1928.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من نورمان (أوكلاهوما)
أفراد الجيش الأمريكي
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الكورية
أفراد عسكريون أمريكيون من الحرب الكورية
أفراد عسكريون من أوكلاهوما
أفراد عسكريون من كاليفورنيا
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل شيروكي
بحارة أمريكيون
جنود أمريكيون
خريجو جامعة أوكلاهوما
خريجو مدرسة هوليوود الثانوية
ديمقراطيون من ولاية أوكلاهوما
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
شخصيات تلفزيون من كاليفورنيا
شخصيات تلفزيون من لوس أنجلوس
شخصيات تلفزيونية أمريكية
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
مجندون أطفال في الحرب العالمية الثانية
مدفونون في مقبرة هوليوود فورايفر
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل إنجليزي
ممثلون مرتبطون برياضة المحركات
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية أوكلاهوما
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
مواليد 1928
مواليد في نورمان (أوكلاهوما)
ميثوديون أمريكيون
ميثوديون من كولورادو
ناجون من إطلاق نار أمريكيون
ناجون من سكتة دماغية
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في لوس أنجلوس
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في كاليفورنيا

جيمس غارنر


آتول ها ألف أو تِلَدُمّتي الشمال ( بالمحلية) قسم إداري ملديفي، يوجد في أقصى شمال البلاد.

مراجع

آتولات جزر المالديف الإدارية

آتول ها ألف


Bol or BOL may refer to:

Entertainment
 BOL (band), a Norwegian electronica band
 Bol (music), a vocal percussion practice in North Indian classical music
 Bol (soundtrack)
 Bol (film), a 2011 Pakistani film directed by Shoaib Mansoor
 BOL Entertainment
 BOL Network, a Pakistani media group

Places
 Bol (Swabian Jura)
 Bol, Chabahar, Iran
 Bol, Chad, a city in Chad
 Bol, Croatia, a town on the Croatian island of Brač
 Bol, Mazandaran, Iran
 Boľ, a village in eastern Slovakia

Other
 Bol (surname)
 BOL (engineering), the abbreviation for Beginning of Operational Life
 bol.com, a Dutch online web shop
 Bol Airport, an airport on the Croatian island of Brač
 Bol loop, an algebraic structure
 Bill of lading, a document acknowledging specified goods as cargo
 Brasil Online, an Internet portal
 Bread of Life Ministries International, a non-denominational Christian megachurch in the Philippines
 MF Bol (built 2005), a ferry owned by Croatian shipping company Jadrolinija
 2-Bromo-LSD, a pharmacological agent
 BOL or BOLO in law enforcement parlance, the abbreviation for "Be On the Lookout" (see all-points bulletin)
 BOL, country code for Bolivia
 Bol., the abbreviated botanical author citation of Henry Nicholas Bolander
 Bug Out Location, a term for Retreat
 Bol, As in the term "Best Of Luck" Termination

See also
 Boll (disambiguation)
 Bole (disambiguation)
 Bols (disambiguation)
 Bowl (disambiguation)
 Croatian Bol Ladies Open, a tennis tournament

Bol


El Vigía, decano de la prensa del transporte y la logística, es una publicación diaria de información marítima, aparecida en Barcelona en 1895 y que dejó de publicarse el 19 de noviembre de 2020. En su última etapa, era un magazine mensual y un diario web (elvigia.com) especializados en el transporte, la logística y las infraestructuras. La última editora de la publicación, Eaxa Press, entró en concurso de acreedores en septiembre de 2020, el segundo en apenas dos años, como certificó el BOE del pasado 28 de octubre (https://www.boe.es/boe/dias/2020/10/28/pdfs/BOE-B-2020-38032.pdf) y pocas semanas después se vio obligada a cerrar.

Fundado por Julián Amich Bert, periodista, escritor y marino mercante, asumió la dirección del diario hasta su muerte en 1968. La razón de ser de la publicación era informar puntualmente de las incidencias y novedades del transporte marítimo y que esta tuviera una periodicidad diaria para reflejar con esa asiduidad la actualidad marítima española, y en particular la generada por el movimiento portuario barcelonés.

Fue el primer diario creado en España tras la guerra civil española y esta concesión (un privilegio en el régimen franquista de la época, ya que hasta la década de los 60, con el ministro Fraga, no se fundó otro diario en España) se debió a la presión y el interés mostrado por los armadores, consignatarios y otros operadores portuarios ubicados en Barcelona, en disponer de un medio eficaz para informar del acontecer diario del transporte marítimo. En esta reivindicación se contó con el apoyo tácito de la entonces Cámara de Comercio y Navegación de Barcelona, y de su secretario, Félix Escalas, interesados en disponer de un medio en donde poder reflejar una información objetiva, empresarial y diaria del movimiento de buques y el anuncio de salidas y llegadas previstas del puerto de Barcelona, de cara asegurar fletes, notificar incidencias, y reflejar partes de aseguradoras.

Con el tiempo este objetivo fue ampliándose para otros puertos españoles, principalmente con el del puerto de Tarragona. El Vigía era la versión española de diarios que ya se publicaban en otros puertos europeos, como el Opperatori Marittimi de Génova, o el Journal de Marsella.

Directores
Los dos primeros directores del diario, asumieron asimismo el papel de editores de la publicación (PEVSA - Publicaciones El Vigía, S.A.), en un estilo muy sajón de la visión del concepto de la empresa periodística, y no muy bien visto por el stablishment de la prensa española de la época.

Julián Amich Bert, a la vez que editor, marcó la línea del diario hasta su muerte en 1968. Fue relevado por el capitán de la marina mercante, Luís Ivars Portabella, que a su vez era también el editor de la publicación, junto con su esposa, Flora Amich, hija del fundador del diario. Ambos relanzaron la editorial a nivel comercial, impulsando otras publicaciones como el Anuario del Puerto de Barcelona y otras de índole cultural y artístico, sobre todo de pintura y dibujo.

En 1982 los editores-propietarios nombran director de "El Vigía" al periodista Joan Rosés, que renueva la línea editorial y profesionaliza el diario, así como su imagen tipográfica, introduciendo las nuevas tecnologías en la edición del diario y ampliando el contenido informativo en otras áreas vinculadas con el periodismo económico y financiero.

En 1985 asume la dirección del periódico Angel Joaniquet Ortega, periodista, redactor jefe del diario durante la dirección de Rosés. En este periodo se consolida la renovación tecnológica y se amplían las secciones vinculadas con los temas relacionados con el transporte marítimo, el comercio internacional, la logística y el transporte multimodal y se abre a la información de la actividad náutica recreativa, debido la gran vinculación de muchos empresarios del sector marítimo con este deporte.

Durante su dirección hay un cambio de propiedad de la editora, y entra como nuevo editor (enero de 1987) el economista Josep Jové Novell, representante de los nuevos accionistas, que se vincula a la publicación como gerente de la editora. Tras su muerte, repentina (septiembre de 1989), es sustituido por José Antonio Perallón, que asume durante el periodo 1989 a 1993 la figura de editor de la empresa PEVSA.

A causa de las discrepancias entre el grupo de accionistas de la empresa, en cómo enfocar el negocio periodístico, esta entra en crisis empresarial, lo que obliga, en agosto de 1994, a su cierre patronal.

Dos años después, Dalmau Codina Boada, rescata la cabecera del diario y reinicia la publicación del mismo, informando, como siempre, sobre el Puerto de Barcelona. En 2004, lanza El Vigía Semanal, con distribución en toda España. En agosto de 2010, la publicación diaria desaparece para pasar a formato digital, si bien, se mantiene el semanario en papel iniciado en el año 2005 y de tirada estatal.

En 2018, El Vigía inicia una nueva etapa tras dejar atrás un concurso de acreedores y ser adquirido por el grupo editorial Eaxa Press, integrado por una parte de los trabajadores de la plantilla. Los nuevos responsables reformularon el concepto y modernizaron el diseño de la publicación, convirtiendo el semanario en un nuevo magazine mensual, que priorizaba el análisis y dio más espacio a la opinión, con más entrevistas, abordando los temas con mayor profundidad y un enfoque global. Posteriormente, en septiembre de 2020, vuelve a entrar en concurso de acreedores, el segundo en pocos meses de diferencia, como acredita el BOE publicado el pasado día 28 de octubre.

Precedentes
En la conmemoración del número 10.000 del diario "El Vigía", editado el jueves, 28 de noviembre de 1991, se recuerdaba como "hoy editamos el número 10.000 de "El Vigía" de su tercera época", señalando que la historia de "El Vigía" se remonta a 1895, cuando el 16 de junio de aquel año sale un semanario con esta cabecera en la Barceloneta, barrio portuario de Barcelona. Tras un intervalo de 20 años de inactividad, se produce una segunda época cuando Julián Amich funda en 1932 el "Boletín Marítimo y Mercantil". Su tercera época, surgió después de la postguerra, al refundar el propio Amich, en 1955 aquel boletín, adoptando el nombre de "El Vigía. Boletín de Navegación, Comercio, de periodicidad diaria".

Pero el precedente más antiguo de una publicación con cabecera "El Vigía" se remonta al año 1809, cuando se fundó en Cádiz un diario de cariz antinapoleónico y liberal, que utilizó este nombre, y fue el órgano de prensa de un grupo de diputados radicales que participaron en la redacción de la Constitución de 1812.

Fuentes
 Web oficial de la publicación http://www.elvigia.com

 Necrológica de Julián Amich (ABC, noviembre 1968) http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1968/11/29/073.html

 Guía de los medios de comunicación - España. Ministerio de la Presidencia (años de 1984 a 1994).

 Annuari Col·legi de Periodistes de Catalunya.

 200 anys de premsa diària a Catalunya, Josep Maria Huertas Claveria, Jaume Fabre, 1995.

 Dossier cclink Port de Barcelona núm 13 –otoño 2006-

 Dos siglos de libertad de prensa, Santiago Sánchez Traver, Asociación de Prensa de Sevilla, 2011.

Referencias

Periódicos de Barcelona
Publicaciones fundadas en 1955
España en 1955
España en 2010
Diarios en español
Sitios web de España

El Vigía, Diario Marítimo Español


Sherron Marlon Collins (nacido el  en Chicago, Illinois) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,80 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Jayhawks de la Universidad de Kansas, en la que promedió 13,2 puntos, 3,9 asistencias y 2,4 rebotes por partido. En su primera temporada fue incluido en el mejor quinteto de rookies de la Big 12 Conference, tras promediar 9,3 puntos por partido.

Al año siguiente fue elegido como mejor sexto hombre de la conferencia, tras ayudar a su equipo en la consecución del Torneo de la NCAA, promediando 8,3 puntos y 3,8 asistencias en el mismo.

En su tercera temporada lideró al equipo en anotación en 27 encuentros, incluidos los 10 últimos. Fue incluido en el mejor quinteto de la conferencia, y en el tercer equipo All-American.

Ya en su temporada sénior ganó el Frances Pomeroy Naismith Award que premia al mejor jugador de la liga de estatura inferior a 1,83, y el Premio Lute Olson al mejor jugador universitario de la temporada con al menos dos años jugando en el mismo equipo, además de volver a ser incluido en el mejor quinteto de la Big 12, y en el segundo equipo All-American.

Profesional
Tras no ser elegido en el Draft de la NBA de 2010, fichó como agente libre por los Charlotte Bobcats, donde jugó 20 partidos, en los que promedió 0,9 puntos. En el mes de diciembre fue asignado a los Maine Red Claws de la NBA D-League, donde jugó 5 partidos, en los que promedió 12,0 puntos y 3,2 asistencias.

En el mes de febrero fue despedido por los Bobcats, fichando al mes siguiente por el Lietuvos Rytas para sustituir a Khalid El-Amin hasta el final de la temporada. Tras acabar la competición en Europa, en el mes de junio ficha por el Piratas de Quebradillas de la liga de Puerto Rico, pero es descartado por problemas físicos. Finalmente en agosto de 2011 ficha por el Hacettepe Üniversitesi de la liga turca para la temporada 2011-2012.

El 1 de octubre de 2012, Collins fima con San Antonio Spurs. Pero es cortado 4 días más tarde.

El 3 de abril de 2014, Collins se une a Texas Legends de la NBA G League, donde termina la temporada 2013–14, pero no llega a disputar ningún encuentro.

El 31 de octubre de 2015, Collins vuelve a los Legends, juega dos partidos y es cortado el 20 de noviembre.

El 21 de enero de 2016, firma con los Chicago Blues de la Midwest Professional Basketball Association. En marzo, se marcha a Canadá a firmar con los Windsor Express de la National Basketball League of Canada sin haber llegado a jugar con los Blues.

El 10 de noviembre de 2017, se anunció que sería titular con los Kansas City Tornados de la North American Premier Basketball. Sin embargo, el equipo empezó la temporada sin él.

Retirada
El 19 de febrero de 2018, los Jayhawks retiraron su dorsal número 4, en el pabellón Allen Fieldhouse.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Collins en NBA.com
 Ficha de Sherron Collins en ultimatenba.com
 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Illinois
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Kansas Jayhawks
Baloncestistas de los Charlotte Bobcats
Baloncestistas de los Maine Red Claws
Baloncestistas del Lietuvos Rytas
Baloncestistas de los Piratas de Quebradillas
Baloncestistas del Universidad de Hacettepe
Baloncestistas de los Texas Legends
Baloncestistas de los Windsor Express
Nacidos en Chicago
Afroestadounidenses

Sherron Collins


الفصيلة القرعية  هي أشهر الفصائل في رتبة القرعيات. الفصيلة القرعية من أكثر المجموعات النباتية تباينًا وراثيًا. تتباين نباتات القرعيات سواء كفصيلة أو كنباتات فردية في التطور والتأقلم. وقد أدى التوسع الكبير في الدراسات إلى ظهور مجال خصب للأبحاث في هذه الفصيلة.
التلقيح السائد بها التلقيح الخلطي لأنه منفصل الجنس .

الوصف النباتي
تعتبر نباتات الفصيلة القرعية نشيطة وجريئة في نموّها. أوراقها ضخمة وأزهارها صفراء شبيهة بالأبواق. تتطلب نباتات الفصيلة القرعية الكثير من المساحة، لذا فإن الأصناف المتسلّقة منها يمكن تعريشها لكي تنمو بشكل عمودي، أما الأصناف غير المتسلقة فتكون أقل تمدّداً. هذه العائلة مشهورة بثمارها، لذا فإن القرعيات - في الغالب - يتم زراعتها للاستفادة من ثمارها، بالدرجة الرئيسية، وبدرجة أقل فإن أزهارها وحتى بذورها صالحة للأكل.

أبرز أنواع الفصيلة القرعية
 الكوسا (Cucurbita pepo)
 الخيار (Cucumis sativus)
 ليف (Luffa cylindrica)
 الشمام أو البطيخ الأصفر (Cucumis melo)
 اليقطين (Cucurbita maxima, C. moschata, C. pepo)
 البطيخ الأحمر (Cirullus lanatus)
 القرع بأنواعه
 القاوون أو المعضوضة (Momordica)
 الحنظل (Citrullus colocynthis)
 شايوت (Sechium edule)
 خيار بري

مراجع

وصلات خارجية
 Anat Avital and Harry S. Paris, 2014, 'Cucurbits depicted in Byzantine mosaics from Israel, 350–600 CE', Annals of Botany 114: pp. 203-22.

أصنوفات وصفت في 1789
فصائل الوردانيات
فصائل نباتية
قرعيات

قرعية


La fontaine Montaut est une fontaine située dans la commune de Tarbes, département français des Hautes-Pyrénées.

Localisation
La fontaine est située sur la place Montaut dans le quartier du centre-ville (Tarbes-2), au nord de la halle métallique (halle Marcadieu), sur un emmarchement de pavé.

Description
Aujourd'hui située sur la place Montaut qui était l'ancienne place des Balais (nommée ainsi autrefois parce qu'on y vendait ce produit les jours de marchés), la fontaine Montaut est proche de l'emplacement historique du moulin des Comtes de Bigorre.

Elle est construite en calcaire de la région de Lourdes que l'on appelle communément « pierre de Lourdes », elle est constituée d'une colonne située au centre d'un bassin circulaire ; qui porte le blason de Tarbes et a été sculpté par Henri Nelli, tandis que les têtes de lions formant une couronne autour du bassin intérieur qui lancent des jets d'eau ont été taillés par Edmond Desca.

Historique
Elle doit son nom à Pierre Montaut qui en  lègue à la ville de Tarbes une somme conséquente pour la construction de cette fontaine.

À l'origine elle devait siéger au centre de la place Marcadieu mais la construction de la fontaine des quatre vallées à sa place la relègue en face de la rue du Portail-d'Avant sur la place aux Balais.

C'est la plus ancienne fontaine de Tarbes qui fut sculptée par Henri Nelli de  à .

Galerie d'images

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Liste des œuvres d'art des Hautes-Pyrénées
 Fontaine des quatre vallées

Liens externes

Montaut
Montaut

Fontaine Montaut


Benelüks; Belçika, Hollanda ve Lüksemburg'un coğrafi olarak birlikteliğini anlatan, politik ve ekonomik iş birliği temeline oturan uluslararası bir birliktir. "Benelüks" adı, bu üç ülkenin kendi dillerindeki adlarının ilk hecelerinin birleştirilmesiyle (BELGIË, NEDERLAND, LUXEMBURG) oluşur. Bu coğrafi bölge (2020'ye göre nüfusu 29,5 milyon) gerçek bir bütünü oluşturur. Ortak bir tarih, bu ülkelerin Escaut, Meuse ve Ren'in birbirine karışan deltaları çevresindeki konumları, topraklarının darlığı, yüksek nüfus yoğunluğu (1992 verilerine göre Hollanda'da km²ye 450 kişi, Belçika'da 328 kişi) ve karşılıklı alışverişe dayanan bir ekonomi, bu bütünün temel özellikleridir.

İş birliği 1944 yılında malların ve hizmetlerin, halklarının serbest dolaşımını sağlamak maksadıyla adı geçen üç ülkenin aralarındaki sınırları kaldırmaları sonucu başlamıştır. 3 Şubat 1958'de bu iş birliği Lahey kentinde imzalanan "Ekonomik Birlik" Antlaşması ile daha da güçlenerek Benelüks ülkeleri Avrupa'da güçlü bir oyuncu hâline gelmiştir. Elli yıllık bir süre için yapılan antlaşma, 2008'de süresiz olarak yenilenmiş ve adı da Ekonomik Benlüks Birliğinden Benelüks Birliğine çevrilmiştir.

Benelüks, sadece Avrupa Birliği'nin kurulmasında temel bir işlev olmakla kalmayıp, Avrupa'nın gelişmesine katkıda bulunan önemli girişimlere de ev sahipliği yapar. Avrupa'nın gelişmesi, Benelüks iş birliğinin kapsamı ve şekli ile ifade olunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî siteler
Benelux resmi site  (Fransızca)
Benelux Parlamentosu
Benelux Court of Justice
Benelux Office for Intellectual Property

Benelüks


Pregledni članak (eng. review), oblik znanstvenog rada. Ne sadrži nove rezultate znanstvenog istraživanja. Prikazuje dosadašnje radove o određenoj temi, pruža nove analize ili sinteze, nove odnose i hipoteze. Usmjera u pravcu novih znanstvenih istraživanja.

Izvori

Znanost

Pregledni članak


A Scrub Daddy é uma empresa de ferramentas de limpeza mais conhecida por uma esponja do mesmo nome que fabrica com a forma de um rosto sorridente. O produto é feito de um polímero que altera a texturafirme em água fria, macio em água morna. A partir de 2019, o Scrub Daddy teve a maior receita de qualquer produto lançado com sucesso no reality show da ABC, Shark Tank.

História
Depois de danificar um veículo ao limpar o exterior, o detalhista Aaron Krause inventou sua própria linha de almofadas de polimento. A empresa foi adquirida pela 3M em agosto de 2008. A 3M não comprou uma linha de esponjas que Krause havia inventado, deixando-as em sua fábrica. Cinco anos depois, Krause usou as esponjas restantes para limpar seus pratos e móveis de jardim. De acordo com Krause, foi quando ele "percebeu sua ideia multimilionária".

De acordo com o site da empresa, a Scrub Daddy, Inc. foi fundada em 2012 com marketing de base. No episódio do Shark Tank que foi ao ar originalmente em outubro de 2012, Lori Greiner fez um acordo de participação de 20% com Krause por US$200.000. No dia seguinte, Greiner e Krause venderam 42.000 esponjas em menos de sete minutos no QVC. Greiner então ajudou o Scrub Daddy o ser vendida em lojas de varejo como Bed Bath & Beyond. Em janeiro de 2017, a receita total da Scrub Daddy ultrapassou US$100 milhões – a maior de qualquer produto do Shark Tank. Em outubro de 2019, as vendas vitalícias da empresa eram de US$209 milhões.

Produtos
O Scrub Daddy é feito de um forte "polímero de alta tecnologia", que provavelmente é policaprolactona com base em registros de patentes anteriores. A textura muda na água: firme na água fria, macia na água morna. O Scrub Daddy original é uma esponja circular amarela com um rosto sorridente. Krause tem duas patentes em seu design.

Outros produtos
A marca é composta por mais de 20 produtos, incluindo esfregões, esponjas de dupla face, organizadores de pia, dispensadores de sabão e borrachas domésticas.

Invenções dos Estados Unidos

Scrub Daddy


Galeria Națională este un film românesc din 1963 regizat de Gabriel Barta.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1963 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1963

Galeria Națională


ජන මාධ්‍ය පාසල් පිළිබද ප්‍රසිද්ධතම විවේචනය මයිකල් ලුවිස්ගේ 'ද නිවී රිපබ්ලප් ' (1993)  කෘතියේ අඩංගුය. ජනමාධ්‍ය පාසල මගේ මනස විනාශ කලා ඔහු පවසයි. මේරිලන් විශ්ව විද්‍යාලයේ ජනමාද්‍ය විද්‍යාලයේ අංශාදිපත රිස් ක්ලෙයරිල් - අැමරිකන් ජර්නලිසන් රිවිවි හි මෙම අදහස දැඩිව විවේචනය කලේයේය. මෙම අදහස් පසුව ක්‍රොනිකල් ඔෆ් හයර් එඩ්ඩියුෙක්ශන් කොලොම්බියා ජර්නලසන් රිවිවු සහ ක,රිස්තයන් සියස් මොනටර් සගරාවල කති බහට ලක්විය. ජැක් ශාපර් විසන් සෙලෙට් සගරාවට ලියු ජනමාද්‍ය පාසල රැක ගත හැකද, යන ලිපයේ ජනමාද්‍ය අධ්‍යාපනය සදහා විකල්ප ඉදිරිපත් කෙරිනි. ද ඕස්ට්‍රේලයින්හි පලවූ ලිපයක ජනමාද්‍ය පාසලක අත්‍යවශ්‍ය ලක්ෂණ සාකච්චා කර ඇත.

ජනමාද්‍ය පාසල් අන්තර්ජාලයේ දී සසුන්ගේ දැඩි විවේචනනයට ලක්ව ඇත.

ජනමාද්‍ය අධ්‍යාපනය පිළිබදව විවිධ මතිත මතාන්තර බිහිවී ඇත්තේ නූතන පුවත් මාධ්‍ය සම්මත සහ අගගයන් පිළිබදව පවතින විවේචන නිසාය මේ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාකාරී ජනමාද්‍ය වේදය පිළිබදව ජන අායතනයේ අද්‍යක්ෂක යාන් සැපර් අදහස් පල කර ඇත. , ඕස්ට්‍රේලයාවේ මහාචාර්ය ෙඡාන් හෙනහැම්මට් ට අනුව ජනමාද්‍ය අධ්‍යාපනය ගුනාත්මක බව පහල වැටීමට හේතු නම් ආශාවක් නොමැති වී වීම සහ විශ්ව විද්‍යාලව වල පිරිවැය කපා හැරීමය. කැනඩායවේ ඔටෝවා සිටිසන්හි මාක් ඇන්ඩසන්ම පවසන්නේ ම රැකියා වේදී ව්‍යාපාර ජන මාද්‍ය වේදනය ඉගෙන ගැනිමට වඩා එය පාසලේදී ඉගැන්වීමට සුඳුසු බවය.

ජනමාධ්‍ය

ජනමාධ්‍ය පාසල් - ඒවායේ කාර්යය පිළිබදව විවාදය


Bamor es una localidad de la India, en el distrito de Morena, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 345  a  km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 31 319 habitantes.

Referencias

Localidades de Madhya Pradesh

Bamor