El copetón capirotado (Myiarchus tuberculifer), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al numeroso género Myiarchus. Se distribuye ampliamente desde el extremo suroeste de Estados Unidos hasta el noroeste de Argentina y el sureste de Brasil. Los estudios filogenéticos indican que la presente puede dividirse casi seguramente en más de una especie.

Otros nombres comunes
Se le denomina también copetón triste o papamoscas triste (en México), chilero cabecioscura (en Honduras), güis crestioscuro (en Nicaragua), copetón crestioscuro (en Costa Rica, Panamá y Ecuador), atrapamoscas cabeza negra (en Colombia), atrapamoscas cresta negra o atrapamoscas gorra negruzca (en Venezuela), copetón de cresta oscura (en Perú), burlisto cabeza negra (en Bolivia y Argentina) o burlisto corona negra (en Argentina y Paraguay).

Distribución y hábitat
Se distribuye ampliamente desde el suroeste de los Estados Unidos, por México, hacia el sur por toda América Central, Guatemala, Belice, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, y en América del Sur, en Colombia, Venezuela, Trinidad y Tobago, Guyana, Surinam, Guayana francesa, Ecuador, Perú, Bolivia, hasta el noroeste argentino por el oeste, hasta el sur de la Amazonia brasileña y una población aislada en el este de Brasil. Es residente en la mayoría de su distribución, pero en los extremos norte y sur, migra durante el invierno.

La presente especie es considerada bastante común y ampliamente diseminada en el dosel y en los bordes de una variedad de hábitats naturales, principalmente en bosques húmedos y montanos y en las clareras adyacentes, hasta los 2500 m de altitud en los Andes, ocasionalmente hasta más alto.

Descripción
Es mucho menor que las otras especies de su género y por eso difícil de ser confundido. Mide entre 15 y 17 cm de longitud y pesa entre 16 y 27 g. En la mayor parte de su rango presenta corona color pardo sepia y el dorso oliva escuro; la cola es oscura. La garganta y pecho son grises y el vientre amarillo claro. En el oeste de Ecuador la corona es negruzca contrastante y a oriente de los Andes también es negruzca pero mayor, como una cresta corta. El dorso y mejillas son de color marrón oliváceo; las alas y la cola son pardas, las coberteras, las remeras y timoneras tienen el borde rufo. El pico y las patas son negras.

Comportamiento
Es más arborícola y tiende a juntarse más con bandadas mixtas que los otros Myiarchus.

Alimentación
Se alimentan de insectos y arañas y además consumen bayas y semillas ariladas. Atrapan las presas en el follaje, en el suelo o al vuelo.

Reproducción
Construye el nido en una cavidad del tronco de un árbol, la hembra pone tres huevos de color beige o blancuzco con puntos y manchas color castaño. Los pichones abandonan el nido 13 días después de la eclosión.

Vocalización

Su llamado, dado frecuentemente, es un claro y distintivo silbido «juiiuw».

Sistemática

Descripción original
La especie M. tuberculifer fue descrita por primera vez por los naturalistas franceses Alcide d'Orbigny & Frédéric de Lafresnaye en 1837 bajo el nombre científico Tyrannus tuberculifer; la localidad tipo es: «Guarayos, Santa Cruz, Bolivia».

Etimología
El nombre genérico masculino «Myiarchus» se compone de las palabras del griego «μυια muia, μυιας muias» que significa 'mosca', y «αρχος arkhos» que significa 'jefe'; y el nombre de la especie «tuberculifer», se compone de las palabras del latín «tuberculum» que significa 'pequeño bulto', 'chichón' y «fera» que significa 'que posee'.

Taxonomía
Casi seguramente, este complejo de subespecies representa más de una especie. Los análisis filogenéticos indican que las poblaciones mexicanas y panameñas examinadas son parientes más próximas de Myiarchus barbirostris que de la mayoría de las poblaciones sudamericanas de la presente especie; las poblaciones de la subespecie nominal de Argentina, tierras bajas de Ecuador y Guyana forman un clado bien definido. El estado taxonómico de la subespecie atriceps es particularmente dudoso: las aves de la extremidad norte del rango (Ecuador) son parientes próximas de las poblaciones mexicanas y panameñas de platyrhynchus y nigricapillus, mientras que las de la extremidad sur (Argentina) son más próximas a la nominal; además, hay diferencias morfológicas menores, pero constantes, en el plumaje y tamaño entre las poblaciones norteñas (Ecuador, Perú, norte de Bolivia) y las sureñas; la diversidad molecular en la parte central del rango en Bolivia precisa de más estudios para entender los patrones de diversidad y evaluar la posible categoría de especie de atriceps.  Adicionalmente, las subespecies intergradan ampliamente y las diferencias de sombreamenteo del dorso están descritas de forma insatisfactoria. Es necesaria una profunda revisión, incluyendo una amplia revaluación de las variaciones de las poblaciones de Centro y Norteamérica.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen trece subespecies divididas en cuatro grupos, con su correspondiente distribución geográfica:

 Grupo monotípico olivascens:
 Myiarchus tuberculifer olivascens , 1884 – suroeste de Estados Unidos (centro y sureste de Arizona, suroeste de Nuevo México) y noroeste de México (noroeste de Chihuahua al sur en las montañas hasta el este de Sinaloa, oeste de Durango y norte de Nayarit); en los inviernos al oeste y sur de México (sur de Sonora hacia el sur hasta Santa Efigenia, en Oaxaca).

 Grupo politípico lawrencei:
 Myiarchus tuberculifer querulus , 1904 – suroeste de México desde el sur de Sinaloa al sur, incluyendo la isla de Tres Marías, hasta Oaxaca.
 Myiarchus tuberculifer lawrenceii (, 1841) – este de México (Nuevo León al sur hasta Tabasco y Chiapas) hacia el sur hasta las tierras altas de Guatemala y El Salvador.
 Myiarchus tuberculifer manens , 1982 – este de México (este de Tabasco al este hasta Yucatán y Quintana Roo) y norte de Belice.
 Myiarchus tuberculifer platyrhynchus , 1885 – isla Cozumel.
 Myiarchus tuberculifer connectens , 1925 – oeste de Belice y norte de Guatemala hacia el sur hasta el norte y centro de Nicaragua.
 Myiarchus tuberculifer littoralis , 1953 – costa del Pacífico de Nicaragua y noroeste de Costa Rica.
 Myiarchus tuberculifer nigricapillus , 1861 – extremo sureste de Nicaragua, Costa Rica (excepto extremo noroeste) y oeste de Panamá.
 Myiarchus tuberculifer brunneiceps , 1861 – este de Panamá (hacia el este desde la Zona del Canal) y noroeste y oeste de Colombia (Chocó y Antioquia al sur a través de los valles del Cauca y del Magdalena hasta Valle y Huila).

 Grupo politípico tuberculifer/pallidus:
 Myiarchus tuberculifer pallidus , 1946 – norte y noreste de Colombia (Córdoba hasta La Guajira y Norte de Santander) y oeste y norte de Venezuela (al norte del río Orinoco).
 Myiarchus tuberculifer tuberculifer (, 1837) – tierras bajas de la Amazonia (excepto la mayor parte del sureste), también en Trinidad, y en el este de Brasil (Pernambuco y Bahía hasta Río de Janeiro).

 Grupo politípico nigriceps/atriceps:
 Myiarchus tuberculifer nigriceps , 1860 – suroeste de Colombia (alto valle del Cauca) hacia el sur hasta el oeste de Ecuador (al sur hasta Guayas y Chimborazo).
 Myiarchus tuberculifer atriceps , 1883 – desde el sur de Ecuador hacia el sur por los Andes hasta el noroeste de Argentina (al sur hasta Tucumán).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Myiarchus tuberculifer en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Myiarchus tuberculifer en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  maria-cavaleira-pequena Myiarchus tuberculifer en Wikiaves.

tuberculifer
Aves de América del Norte
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Alcide d'Orbigny
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye
Animales descritos en 1837

Myiarchus tuberculifer


Karakeçili, Türkiye'de Kırıkkale ilinin bir ilçesidir.

Tarihi
Karakeçili, Oğuzların 24 kolundan biri olan Kayı Boyu'nun en büyük aşiretlerinden biri olan Karakeçili aşireti, Ertuğrul Gazi önderliğinde Orta Asya'dan kalkıp Gaziantep'in Karacadağ eteklerinden Fırat'ı geçen Karakeçililer batıya ve kuzeye doğru ilerleyerek Ege'ye, Orta Anadolu'ya, Batı Anadolu'da Bilecik Söğüt'e gelerek yerleşik düzene geçilmiş ve daha sonra 15. yüzyılda bir kısmı Söğüt'ten ayrılarak, bir kısmı da şimdiki Karakeçili'nin bulunduğu yerde Karakeçili köyünü kurmuşlardır.

1957 yılında belediye teşkilatına kavuşmuştur. Bağlı olduğu yer Ankara ili Balâ ilçesi iken, 25 Mayıs 1990 tarih ve 3587 sayılı kanun ile ilçe olmuş ve yine aynı kanun ile il olan Kırıkkale'ye bağlanmıştır.

Coğrafya
Kuzeyinde Bahşılı, doğusunda Keskin ve Çelebi ilçeleri, güneyinde Ankara'nın Bala ilçesi ile çevrili olan Karakeçili 225 km² yüzölçümlü olup, bunun 117 km²'si tapuya tescillidir. Kırıkkale'ye 35 km, Keskin'e 30 km, Çelebi'ye 25 km, Bala'ya 25 km ve Ankara'ya 95 km uzaklıktadır. İlçenin rakımı 1.100'dür.

İklimi, İç Anadolu Bölgesi'nin tipik kara iklimine sahiptir. Kışları oldukça sert ve kar yağışlı, hava sıcaklığı kış boyunca genelde sıfırın altında seyreder. Yazları ise sıcak ve kurudur. Yağışlar az olduğundan yaz mevsiminde bitki örtüsü bozkır görünümünü alır. Yağışlar çoğunlukla sonbahar ve kış mevsiminde düşer.

Nüfus

İdarî durumu
İlçe merkezi Kurtuluş, Zafer, Yeşilevler, Fatih Sultan Mehmet, Hoca Ahmet Yesevi, Yavuz Sultan Selim, Karşıyaka, M. Fevzi Çakmak olmak üzere toplam 8 mahalleye ayrılmıştır. İlçeye sadece Akkoşan ile Sulubük köyleri bağlıdır. Köylere bağlı oba, mezra ve kom gibi yerleşim üniteleri ile kasaba bulunmamaktadır. Yerleşim dağınık değildir.

Yerel yönetimler
İlçe merkezindeki Karakeçili Belediyesi'nden başka belediye bulunmamaktadır. 1957 yılında kurulmuştur. 2003 yılı bütçesi 800 milyon TL olup 2004 yılı tahmini bütçesi ise 1 milyar 200 milyon TL'dir. Belediyede 20 memur, 11 kadrolu işçi personel ile 20 geçici işçi çalışmaktadır. Belediyede halen 10 araç mevcuttur. Belediyenin kendisine ait hizmet binası vardır, mülkiyeti yine belediyeye ait 20 dairelik lojman, 1 otel (halen öğretmenevi olarak hizmet vermektedir) 53 dükkân, 1  düğün salonu ile 1 mezbahane ile Ziraat Bankası binasına sahiptir.

Ekonomi
İlçede ekonomik hayat tarımla başlar. Kısmen modern ve sulu tarım yapılmaktadır. İlçede Pazartesi günleri halk pazarı kurulur. İlçe toprakları tarıma elverişli olup 225.000 dekar arazisi mevcuttur. Bunun 127.360 dekarı ekilebilir arazidir. Kalan kısımları fundalık, çayır-mera ve tarım dışı arazilerden oluşmaktadır. Son yıllarda meyvecilik teşvik edilmiş, 1999 yılı içinde toplam 6 aileye birer sera verilmiştir. 1998 yılında 17 aileye ithal süt ineği dağıtımı yapılmış. 2002 yılında 1.200 adet ceviz fidanı  ile 1.500 adet kapari fidanı dağıtımı yapılmıştır.

2003 yılı içerisinde başta "Kapari Projesi" olmak üzere halkın sosyo-ekonomik durumunu düzeltmek ve atıl kalan, kullanılamayan veya değerlendirilemeyen kaynakların keşfedilerek üretime kazandırılması amacıyla "Paulownia (Kral Ağacı)", çeltik ve ceviz projelerinin birlik ve özel idare kaynaklarını kullanmak suretiyle uygulamaya konulmuştur. İlçede genel olarak buğday, arpa, nohut, mercimek, ayçiçeği, pancar, kimyon, mısır ve fasulye ekilmektedir. Ayrıca az miktarda sebze, meyve ve bağcılık da yapılmaktadır.

Eğitim
İlçede örgün eğitim 1928 yılında Karakeçili İlköğretim Okulu'nun eğitim ve öğretime açılması ile başlamıştır. Halen ilçe merkezinde 2 ilköğretim okulu ile 1 çok programlı lise ve 1 imam-hatip lisesi vardır. Akkoşan Köyü'nde 1 ilköğretim okulu vardır. Sulubük Köyü'nde 2 derslikli okul mevcut olup öğrenci yetersizliğinden dolayı bir ve ikinci kademe öğrencileri merkezdeki Atatürk İlköğretim Okulu'na taşınmaktadır. İlçede, okul çağında olup çeşitli nedenlerden dolayı okula devam etmeyen öğrenci bulunmamaktadır. İlçede halk kütüphanesinin kendi binası olmayıp Türkiye Diyanet Vakfı'na ait binada hizmet vermektedir.

Sosyal durumu
İlçede mülkiyeti belediyeye ait 20 dairesi olan 4 blok sosyal konut bulunmaktadır. İlçede emniyet ve askerlik şubesi hariç tüm kamu kurum ve kuruluşları mevcuttur. Nüfus dağılımına göre %30'u dar gelirli, %20'si varlıklı, geri kalan %50 ise normal gelir düzeyindedir.

İlçede 1992 yılında spor kulübü kurulmuş, 1999 yılında çim sahasına kavuşan Karakeçili Belediye Spor, halen Kırıkkale 1. Amatör A Grubu'nda mücadele vermektedir.

Sağlık durumu
İlçe merkezinde bulunan ve mülkiyeti İl Sağlık Müdürlüğü'ne ait binadaki sağlık ocağı ile merkez ve köylere sağlık hizmeti verilmektedir. Akkoşan Köyü'nde bulunan köy konağı, sağlık evi olarak tahsis edilmiş, gerekli bakım ve onarım yapılmış olup ebe ataması yapıldıktan sonra hizmete başlanacaktır. Sağlık ocağı 2 doktor, 1 ebe, 1 sağlık memuru, 1 çevre sağlık teknisyeni görev yapmaktadır.

İlçe merkezi ve köyler, program dahilinde sağlık taramasından geçirilmekte, sağlık hizmetleri aksatılmadan yürütülmektedir. Yapımına 2001 yılında başlanan ve 16 Ekim 2002 tarihinde resmi olarak açılışı yapılan Karakeçili Devlet Hastanesi'nde ameliyathane, çocuk servisi, acil, 25 yataklı hasta odaları, mutfak, poliklinikler ve morgu bulunmaktadır. Söz konusu hastane 3.000 metrekare açık alan üzerinde kurulmuştur. %30 keşif artışı ile toplam 865 milyon 762 bin 320 TL harcanmıştır.

Halen 1 kurucu başhekimle birlikte toplam 5 doktor, 1 ebe, 3 hemşire, 3 sağlık memuru, 1 hastane müdürü, 2 hizmetli ve 3 şoförle hizmet vermektedir.

Ulaşım
Ankara'dan ulaşım AŞTİ'den kalkıp Kaman'a giden Metro Turizm otobüsleri ile sağlanır.

Yol
İlçe merkezini diğer ilçelere ve il merkezine bağlayan yollar asfalt olup hepsi karayolları ağındandır. Akkoşan Köyü'nün 13 km, Sulubük Köyü'nün de ilçe merkezine 8 km mesafesi vardır. Sulubük köy yolu Karakeçili-Kırıkkale Karayolu üzerinde bulunması nedeniyle köy halkı iki saatte bir ilçe merkezinden Kırıkkale'ye giden minibüslerden faydalanmaktadır. Öte yandan Ankara-Kayseri Devlet yolu ilçe merkezinden geçtiğinden Kaman-Ankara arası çalışan otobüslerle her saat Karakeçili-Ankara arası yolculuk mümkündür. Ayrıca ilçeden her sabah bir defaya mahsus Ankara'ya minibüs seferi yapılmaktadır.

Haberleşme
İlçe merkezinde 900 hat kapasiteli santral vasıtasıyla haberleşme sağlanmakta olup telefonu olmayan köy yoktur. İlçede telekom işletmesi mevcuttur. Telefon şebekesi tam otomatiktir. Posta hizmetleri il merkezine günlük olarak yapılmaktadır. Ayrıca APS ile de hizmet verilmektedir.

Enerji
İlçe merkezi ve köylerde elektrik enerjisi mevcuttur. İlçe merkezinde BEDAŞ işletme şefliği mevcut olup arızalara arıza ekibince müdahale edilmektedir. 2003 yılı sonu itibarıyla toplam enerji sarfiyatı 2.781.403 KW, toplam tahsilat da 143 milyar 515 milyon 202 bin 227 TL olmuştur.

İmar kanalizasyon
İlçe merkezinde 1987 yılında Karakeçili Belediyesi'nce şehir imar planı uygulaması yapılmıştır. Merkezde kanalizasyon mevcut olmasına rağmen yeterli düzeyde değildir. Bazı cadde ve sokaklarda asfalt yoktur. Sulubük Köyü'nde kanalizasyon çalışmaları devam etmektedir.

Asayiş ve güvenlik
İlçede polis teşkilatı ve jandarma teşkilatı bulunmaktadır. Siyasi, ideolojik ve bölücü faaliyetler yoktur. Zaman zaman hırsızlık, 6136 sayılı kanuna muhalefet, yaralama, darp, kız kaçırma gibi olaylar yaşanmıştır. Kazaen yaralanma olayları ile trafik kazası en sık rastlanan olaylardandır.

Kültür

Festivaller
Her yıl düzenlenen Karakeçili Uluslararası Kültür Şenliği en büyük şenliklerdendir.

Halk edebiyatı

Efsaneler
Anlatıla gelen meşhur Çeşnigir Köprüsü efsanesi ve Tavalı Kaya efsanesi vardır. Tarihi Çeşnigir Köprüsü asırlar sonra Karakeçililerin, Uluslararası Kültür Şenlikleri'nde amblem olarak kullanılmış, amblemde keçi figürü kullanılarak köprü sembolize edilmiştir. Köprü, Kızılırmak'ın üzerinde kurulu, dokuz yüz sene önce yapılmış, muhtemelen Selçuklu Devleti zamanından kalma, yüz on iki metre uzunluğunda on üç kemerden oluşmuştur. Köprünün çok büyük bir kemeri vardır.

Rivayete göre, söz konusu kemerin inşaasıyla ilgili dönemin mimarları çeşitli sorunlar yaşamışlardır. Köprü yapılmadan dönemin hükümdarı sefere giderken Kızılırmak'ın sığ yerinden geçip gidermiş. Yine bir sefer esnasında hükümdar, mimarlarına ve köprü ustalarına dönerek "Ben seferden dönünceye kadar buraya bir köprü yapılsın" diye emretmiş. Ustalar ve mimarlar yedi-sekiz defa köprüyü yapmaya uğraşmışlar ama her defasında ortadaki büyük kemeri tutturamadıkları için köprü yıkılmış. Neticede Rum asıllı Hristiyan bir mimar, bu köprünün yıkılmaması ve büyük kemerin tutturulabilmesi için Allah'a gece boyunca yalvarmış. Bir ara dalıp rüyasında, kızı ile oğlunun kurban edilip onların kanı ile yoğrulan iki taşın köprüye konulması ile büyük kemerin tutturulmuş ve köprünün kurulmuş olacağını görmüş. Bu rüya üzerine adamcağız kızı ile oğlunu kurban etmiş, onların kanı ile yoğrulan taşları köprünün büyük kemerine yerleştirmiş ve büyük kemer tutmuş. Köprüde o kanlı iki taş hala görülmektedir. Hükümdar seferden dönerken köprüyü beğenmiş ve mimarlarını çağırıp 'Çok kısa sürede çok güzel köprü yapmışsınız' demiş. Mimarlar ise 'Sayenizde hükümdarım' diye cevap vermişler. Hükümdar bu söze sinirlenmiş ve "Nasıl olur da siz benim sayemde yaparsınız, bu yapılan eserler Allah'ın sayesinde yapılmıştır. Ben sizin köprünüzden geçmem" demiş. Hükümdar, Kızılırmak'ın yine sığ yerinden geçip otağına gitmiş.

Ağıtlar
Karakeçili'de ağıtlar önemli bir yere sahiptir. Karakeçililerin ağıt söyleyişlerinde yörüklere özel üsluplar görülmektedir. Kadınlar yapısal olarak nazik, duygusal oldukları için daha çok ağıt yakmaktadırlar. Ağıtlar ölen kişinin dünyada iken iyilikleri üzerine kurulur, yiğitlikleri ve mertlikleri anlatılır. Karakeçililer'de sadece cenazelerde ağıt söylenmez. Yaşanan herhangi bir üzücü olay, uzun süre çekilen hastalık, ana-baba ve kardeş hasreti, memleket özlemleri gibi temalar üzerine de ağıtlar söylenir.

Halk takvimi
Karakeçili Yörükleri'nin takvimi, hayvanların yaşam ritmine ve bitkilerin ekim ve hasat zamanına göre adlandırılmaktadır:
 Temmuz-Eylül: Bu aylara Karakeçililer'de Eşme ayı denilmektedir. Eşme ayının başında koç katımı, teke katımı yapılır.
 Eylül-Aralık: Bu aylara kara yatak ayları denilmektedir. Hayvanlar gündüz otlatılır, gece uyunur.
 Aralık-Ocak: Çardak ayları denilmektedir. Bu aylarda hayvanlar ahırda kalırlar.
 Şubat: Bu aya Yelin ayı denilmektedir. Bu ayda hayvanların memelerine süt geldiği söylenmektedir.
 Nisan: Yuvadan çıkma ayı denir. Yeni doğan hayvanlar güçlenir ve çayır çıkarlar. Anaları süt vermez.
 20 Nisan-30 Mayıs: Bu aylara Örütmek ayları denir. Hayvanlar geceleri en az üç saat otlatılır. Bu aya ilk kırkım ayı da denir.
 Haziran: Kuzu kırpma ayı denir. Yeni doğan kuzular ilk olarak bu ayda kırpılır.

Halk sporları
Karakeçili'de halk sporları genelde eğlence olarak görülür. Güreş en yaygın spordur. Genelde düğünlerin son gününde yapılmaktadır. Güreş dışında cirit, sinsin, tura-tura gibi oyunlar Karakeçili halk sporlarına birkaç örnektir.

El sanatları
Karakeçili'de kadınlar kısa bir zaman öncesine kadar yaygın olarak kilim, çırpı, don çulu, haral, çuval gibi el yapımı eserler ortaya koymaktaydılar. Bu el sanatlarının yapımında usta-çırak ilişkileri gözetilmez, evin büyükleri küçükleri tarafından örnek alınarak öğrenilir. Bu eserler, ısdar denilen tezgâhlarda dokunmaktadır.

Folklor ve giyim
Kadınların kıyafetleri: Çarpa, yemeni, çar, şal, kaftan entari, tuman.

Erkeklerin kıyafetleri: Fes, kasket, kalpak, takke, köynek, cepken.

Evlilik adetleri
Gençler evlenecek çağa gelince babalarının yanında aynanın karşısına geçip saç tararlar, evde basit olaylara sinirlenirler, analarına evlenmek istediklerini söylerler. Babalara söylemek uygun görülmez. Genç kızlar da sevdikleri delikanlılar var ise onlara mektup yazarlar, düğünlerde onlardan gözlerini ayırmazlar, aracılar vasıtasıyla haberleşmeye çalışırlar. Birbirlerini seven gençler, karşılıklı maniler ve türküler söylerler.

Doğum adetleri
Eğer bir gelin evlendikten sonra hamile kalmazsa Karakeçili'de pek hoş karşılanmaz. Çünkü kısırlık uğursuzluk işaretidir. Kadının hemen hamile kalması erkek için de bir güç gösterisidir. Doğuran kadının değeri daha fazladır. Eğer kadının her türlü önlemlere rağmen çocuğu olmuyor veya sürekli kız çocuğu oluyorsa kadının kocası ikinci evliliği yapar. Eşinin evlenmesine kadın müsaade eder.

Çocuğa isim verme işleminde imam çocuğun sağ kulağına ezan, sol kulağına kamet getirir, çocuğa verilmek istenen ismi kulağına üç defa söyler. Yeni doğum yapan kadının ve çocuğun yanına kırk gün boyunca kimse girmez, sadece aileden kişiler çocuğu görebilirler, aile dışından ve yabancı kimselere çocuk ve doğum yapan kadın gösterilmez çünkü bu dönemde yabancıların gelip çocuğu ve anneyi görmesi durumunda her ikisinin de nazara geleceğine ve hastalanacaklarına inanılır.

Asker gönderme
Askere gidecek gençler türbeleri ziyaret ederler. Buralar ziyaret edildiğinde ve dua edildiğinde askere giden gençlerin eksiksiz, tamamının geri döneceğine inanılır. Askere gidileceği gün halk meydanda toplanır ve imam eşliğinde dualar edilir. Dua bitince askere gidecek gençler orada bulunan yaşlıların elini öperler ve akrabalarıyla vedalaşırlar.

Ölüm adetleri
Hasta öldüğünde ölünün yakınlarından bilhassa kadınlar ağıt yakmaya başlarlar. İmama haber verilir, imam salâ vererek, hasta kişinin öldüğünü ahaliye ilan eder. Cenaze işlemlerinde akrabalar birbirlerini yardımcı olur. Bir taraftan mezar kazılırken, diğer taraftan cenaze yıkama hazırlıkları başlar. Karakeçililer'de cenaze ve düğün işlerinde tam bir dayanışma örneği vardır. Akraba olsun olmasın duyan herkes gelir üzerine düşen görev ne ise sonuna kadar yapar.

Bunu yazdırmasının sebebi ölünce sorgu meleklerine (Münkir ve Nekir) rahat cevap vermeyi düşündüğünden dolayıdır. Bu kağıdı ölen adamın kefeninin içine koyarlar. Böylece ölen kişinin sorgu meleklerine doğru cevap vererek cennete gideceğine inanılır. Eğer bir odada bir canlı varlığa ait resim asılıysa bu ister insan resmi ister hayvan resmi olsun, o odada namaz kılınmayacağına inanılır. İmamın söyledikleri yapılır, onun arkasından kötü söz söylenmez, imama kötü söz söyleyen kişinin evinin dağılacağına inanılır. Çocuklar küçük taşlardan beş tane toplayarak oynarlar. Yaşlılar bu oyunu oynayan çocukları görünce kızarlar. Eğer çocuklar beş taş oyunu oynarsa yağmur yağmayacağına inanılır. Kuraklığın olmasından endişe edilir. Gece vakti, tırnak kesince, şeytanların ve cinlerin sevineceğine inanılır. Soğan sarımsak kabukları yakılmazlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Karakeçili Belediyesi resmî sitesi
 Karakeçili Kaymakamlığı resmî sitesi

Kırıkkale ilinin ilçeleri

Karakeçili


Tre dage ved Panne 2018 var den 42. udgave af cykelløbet Tre dage ved Panne. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 21. marts 2018 som et endagsløb, i modsætning til andre år, hvor det blev afholdt som et etapeløb over tre dage. Det blev vundet af italienske Elia Viviani fra .

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2018
2018

Tre dage ved Panne 2018


Le Replica 1 est un clone de l'historique Apple I de 1976. Il a été conçu par Vince Briel en 2003. C'était le premier clone Apple 1 à tirer parti de composants plus modernes, permettant au clone d'être produit avec des composants moins chers et plus largement disponibles tout en conservant les fonctionnalités de la machine originale.

Histoire
Le Replica 1 est un clone de l'Apple I conçu par Vince Briel avec la permission du créateur original de l'Apple I, Steve Wozniak . La Replica 1 est fonctionnellement une copie fidèle de l'original, mais elle a été conçue en utilisant des pièces beaucoup plus modernes sur une conception de circuit imprimé plus petite et simplifiée. La Replica 1 est conçue autour de la même puce MOS Technology 6502 utilisée comme microprocesseur de l'Apple I. Comme l'original, la Replica 1 utilise une entrée/sortie AV simple pour se connecter à un téléviseur ou à un autre écran similaire. Il conserve la plupart des fonctionnalités de l'original, telles que l'absence de clé «  ».

Développement
Briels a décrit comment son premier prototype a été développé sur une platine d'expérimentation (sans soudure), avec le succès étant confirmé par la détection de bits correspondant à un caractère "\" sur la sortie de la puce de l'adaptateur d'interface périphérique.  Briel a déclaré que son prochain prototype  utilisait un microcontrôleur pour la sortie vers un terminal ou un programme d'émulation de terminal.   Le prototype final utilisait une carte de circuit imprimé, et était dotée d'un circuit qui implémentait une sortie de caractères 40x24 comme ce fut le cas du Apple I.  Le seul changement de ce prototype par rapport à la première révision du prototype était l'ajout d'un connecteur de clavier PS/2.

La première révision commerciale de la Replica 1 est venue avec une carte d'E/S série séparée . Cela a permis aux programmes écrits sur ou pour la Replica 1 d'être stockés sur n'importe quel disque dur de PC. Cela était nécessaire car le Replica 1 n'avait pas d'autre moyen de stockage de programme, car les lecteurs de cassettes (le périphérique de stockage de l'Apple I) sont rares. La carte E/S peut également être connectée aux ordinateurs Apple I d'origine.

Apple n'avait aucune objection au projet puisque Wozniak avait donné son approbation et le design est techniquement celui de Wozniak puisqu'il a été conçu avant la création de la société elle-même. Apple avait précédemment publié tous les documents concernant l'Apple I sur Apple I Owners Club.

Replica 1 Original
La Replica 1 a été introduite sur le marché pour la première fois entre 2003 et 2005. Elle a toujours été fournie à la fois sous forme de kit à monter soi-même ou pré-assemblée. L'alimentation était fournie via un connecteur à 12 broches compatible avec une alimentation PC/XT. L'entrée HID peut provenir d'un clavier de style ascii tel qu'utilisé dans Apple, d'un clavier de PC standard connecté via un connecteur PS/2, ou d'un terminal ou d'un émulateur de terminal connecté via le module série piggy-back en option. Des microcontrôleurs AVR ont été utilisés à la fois pour les circuits de contrôle vidéo et l'interface clavier.

Il y avait un connecteur spécial électriquement compatible avec l'interface Apple 1 mais qui nécessitait une carte d'extension pour fournir l'interface physique correcte. Le panneau contenait également une petite zone de prototypage où des circuits et des composants personnalisés pouvaient être installés. Un exemple d'utilisation de la zone de prototypage est la modification automatique de la mise sous tension de Tranter à l'aide d'une puce de minuterie 555.

Comme le Woz monitor, le Replica 1 inclus (entier) Apple I BASIC en ROM pour permettre une programmation rapide et facile.

La mémoire était fournie par une puce RAM statique

32 Ko de type 62256

Deuxième édition
La deuxième édition (SE) a été introduite en 2006, la refonte apportant plusieurs connecteurs à la carte et sacrifiant la zone de la maquette pour les circuits associés. Le SE permettait plusieurs options pour alimenter la réplique 1 : alimentation PC externe standard ATX  ; connecteur jack  CC ; ou alimentation optionnelle via le port USB. Un port série a été installé sur la carte, éliminant ainsi le besoin de la carte de ferroutage.

La sortie vidéo pourrait s'avérer problématique avec cette version, en particulier sur certains équipements, les problèmes étant probablement pires sur les systèmes d'affichage européens basés sur 60 Hz.

Avec la version SE, l'EEPROM du firmware devait également inclure l' assembleur symboilc KRUSADER. {Sfn| spécifiquement développé par pour la réplique 1 .  KRUSADER a été développé par Ken Wessen, qui a décrit son environnement de programmation comme comprenant un simple shell, un éditeur, un désassembleur et un débogueur de bas niveau, tous s'insérant dans un espace de moins de 4096 octets.

Troisième édition
La troisième édition (TE) a été introduite en 2008 et a remplacé les circuits ATMega par une puce Parallax Propeller pour contrôler la sortie vidéo et l'entrée du clavier. L'extension a été complétée par une fente d'extension à  compatible Apple 1 et un connecteur de bord permettant à une carte d'extension compatible Apple 1 d'être directement insérée dans la réplique 1. USB a été éliminé de cette carte.

Édition dix ans
En 2013, à l'occasion du dixième anniversaire de la création de la réplique 1, Briels a introduit une version connue sous le nom de TEN qui a une série limitée de  remarquables pour l'utilisation d'une planche de couleur rouge. À des fins pratiques, il s'agissait des mêmes que la réplique 1 plus qui devait suivre un an plus tard.

Replica 1 Plus
Le modèle le plus récent du Replica 1 est le Replica 1 Plus, maintenant vendu par ReActivemicro. Le modèle Second Edition intégrait à la fois l'ancienne carte d'E/S série et une nouvelle interface USB dans la carte principale. D'autres améliorations comprenaient une alimentation CC murale remplaçant la dépendance du modèle précédent à une alimentation PC complète et un indicateur lumineux de mise sous tension. Le modèle de troisième édition a supprimé l'interface USB et remplacé le microcontrôleur AVR utilisé pour générer la vidéo par une puce Parallax Propeller.

L'annonce de Briel pour la version Replica 1 Plus en mai 2014 affirmait qu'elle autorisait une connexion directe au port USB d'un ordinateur pour l'alimentation et la programmation, et qu'elle disposait de deux ROM de firmware permettant la sélection du moniteur Apple 1 Basic ou Woz et Applesoft lite.

Le , ReActiveMicro a annoncé qu'il avait formé un partenariat avec Briel et qu'il vendrait et prendrait désormais en charge Replica 1 plus.

Assemblage de la Replica 1
Un certain soin est requis lors de l'assemblage de la réplique 1, en particulier une technique de soudage compétente est requise. Au KansasFest en , Briel a organisé un atelier pour aider les nouveaux propriétaires de Replica 1 à construire leur machine, le rédacteur en chef du magazine Computerworld, Ken Gange, documentant les erreurs qu'il avait commises en complétant une machine en état de marche.

Capacité d'interfaçage
Les versions d'origine et de deuxième édition (SE) de la réplique 1 ne contenaient pas de connecteur d'extension (slot) compatible Apple 1, mais à la place, il y avait une carte d'extension qui pouvait être connectée et qui contenait des slots d'extension supplémentaires. La troisième édition (TE) et les modèles ultérieurs contiennent un emplacement compatible Apple 1 qui peut être utilisé pour connecter une carte d'extension compatible Apple 1 supplémentaire ou pour se connecter à la carte d'extension afin que des cartes d'extension Appled ou tierces d'origine supplémentaires puissent être ci-joint. Les cartes d'extension comprenaient le lecteur de carte et la carte  de Briel Computers.

Les autres connecteurs incluent (selon le modèle) :

 Port série RS-232 : pour l'interfaçage avec un ordinateur domestique exécutant un programme d'émulation de terminal, tel que HyperTerminal pour Windows ou ZTerm pour OS X. Cela permet une saisie rapide des données pour les programmes volumineux, ce qui est préférable à la saisie manuelle de tels programmes.
 Connecteur Apple 1 Edge : pour cartes d'extension mémoire.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Apple
Réplique

Replica 1


Abhazca (Abhazca: Аҧсуа бызшәа, aphsua bızşwa veya аҧҫшәа, aphşwa ), Kuzeybatı Kafkas dillerinden biridir. Esas olarak Abhazya, Türkiye'de , Suriye , Almanya, Hollanda, Rusya ve Acaristan 'da konuşulur. Abhazya Cumhuriyeti'nin Rusça ile birlikte resmi dilidir. Abhazca, Abhazya'da yaklaşık 150 bin kişi tarafından konuşulur.

Sınıflandırma
Abhazca, Kuzey Kafkasya kökenli Kuzeybatı Kafkas Dilleri öbeğine bağlıdır. Kuzeybatı Kafkas Dilleri, Kuzeydoğu Kafkas Dilleriyle ilişkili sayılır ve bu iki öbek Kuzey Kafkas dillerini oluşturur. Abhazca, Abazaca ile çok yakın bir dildi. Bu iki dili aynı dilin diyalektleri olarak değerlendiren görüşler de vardır.

Coğrafi dağılımı
Abhazca asıl olarak, resmi dil olarak da kullanılan Abhazya'da konuşulur. 1995 tarihli Gürcistan Anayasası, Abhazya'da ikinci resmi dil statüsü tanımıştır. Abhazca, 19. yüzyılda Abhazya'dan sürülen muhacirlerin de dilidir ve bu muhacirlerin göç etmiş olduğu Türkiye ve Suriye gündelik dil olarak konuşulurdu. Almanya, Hollanda ve ABD'ye göç eden nüfus arasında bu dili konuşanlar mevcuttur.

Diyalektleri
Abhazca, başlıca üç diyalekte ayrılır:
 Abjua, Kafkasya'da ve tarihsel Abjıva bölgesinde konuşulur. Bu ad, bölgenin "orta" anlamına gelen adından (Абжуа) gelir.
 Bzıb veya Bzıp, Kafkasya'da ve Türkiye'de konuşulur. Adı Bzıp (Abhazca бзыҧ) bölgesinden gelir.
 Sadz, Türkiye'de konuşulur. Adını, Bzyp ve Hosta ırmakları arasındaki aynı adlı bölgeden alır.
Abhazca yazı dili, Abjua diyalektine dayanır.

Abhaz Kiril alfabesi

Dilbilgisi
Kuzeybatı Kafkas dillerinin tipik bir örneği olan Abhazca, büyük ölçüde eklemeye dayanan sondan eklemeli bir dildir. Bir geçişsiz fiilin öznesi, geçişli bir fiilin nesnesi ile aynı şekilde işlev görecek şekilde, ergatif-mutlak bir tipolojisine sahiptir. Özellikle, Abhazca ergatifliği, çoğu diğer ergatif dillerin yaptığı gibi, açık büyük/küçük harf işaretlemeden ziyade, fiil yapıları içindeki öznelerin ve nesnelerin sıralanması yoluyla ifade eder.

Bu bölümdeki tüm Latin transliterasyonlarda Çirikba'nın sistemi kullanır (2003).

Fiiller
Abhazcanın morfolojisi, "minyatür cümle" olarak adlandırılabilecek oldukça karmaşık bir fiil sistemine sahiptir. Çirikba (2003), Abhazca'yı fiillerin "morfolojinin merkezi kısmını" işgal ettiği "verbosentrik" (fiil merkezli) bir dil olarak tanımlar. Bununla birlikte, karmaşıklığına rağmen, Abhazca sözlü morfolojisi oldukça düzenlidir.

Ergatif bir dil olan Abhazca, geçişli ve geçişsiz fiiller ile dinamik ve durum fiilleri arasında güçlü bir ayrım yapar.

Durum fiilleri, дхәыҷуп (dx˚əčә́wəp - "o bir çocuk") gibi oluş durumlarını tanımlar. Dinamik fiiller ise doğrudan eylemleri ifade eder.

Değişkenler olarak adlandırılan bazı fiiller, hem durağan hem de dinamik fiillerin belirli özelliklerini birleştirir.

Abhazcadaki bir diğer önemli fiil ayrımı, eylemin süresine atıfta bulunan sonlu ve sonlu olmayan ayrımıdır. Sonlu fiiller genellikle tam bir cümle oluşturmak için yeterli bilgi içerirken, sonlu olmayan fiiller tipik olarak bağımlı maddeler oluşturur.

Fiil kökleri; konuşmanın başka bir bölümünden birleştirme, ekleme, ikileme veya dönüştürme dahil olmak üzere çeşitli şekillerde türetilebilir.

Fiilin mastar haline veya sözde bir "isim-fiil"e kabaca eşdeğer olan fiilin mastar biçimi, Türkçedeki ulaça benzer. Yalın bir fiil köküne özel bir sonek, dinamik bir fiil için -ра (-ra) ve bir durum fiili için -заара (-zaara) eklenerek oluşturulur.
аԥхьара
ápx'ara
"okumak"

Tüm bağımlı cümleleri oluşturmak için Masdar'a aşağıdaki gibi çeşitli önekler eklenebilir:
аԥибаҽра
apә́jbačra
"birbirini kırmak"

Bununla birlikte, tamamen birleşik kişisel Abhaz fiil formları, her bir gramer ayrımının daha geniş fiil şablonu içinde belirli bir "yuva" veya "konum" işgal etmesiyle birlikte "şablonsaldır". Böylece fiiller, fiil köküne çeşitli eklerin eklenmesiyle oluşur; bu ekler, genel fiil yapısı içinde katı konumlar işgal eden geçişlilik, kişi ve durum/dinamik nitelik gibi ayrımları ifade eder. Fiiller ve konuşmanın diğer bölümleri arasında yüksek derecede bir uyum vardır.  Genel olarak, Abhaz fiili şu şekilde oluşturulmuştur:
[Birinci Konum]+[İkinci Konum]+[Üçüncü Konum]+[Dolaylı Nesne]+[Dönüşlü]+[Serbest Önsöz]+[Kök Önsöz]+[Etken]+[Olumsuz]+[Nedensel]+Kök+[Uzantı]+[Sayı]+[Açı]+[Zaman]+[Olumsuz]+[Bitiş Son Ekleri]

Bu öğelerin tümü, her fiilde mutlaka bir arada bulunmaz. Fiil morfolojisinin tek tek bölümleri aşağıda ele alınmaktadır.

İlk pozisyon

Fiil kompleksinin ilk önek öğesi, ya mutlak yapıdaki geçişsiz bir fiilin öznesini veya bir ergatif yapıdaki geçişli bir fiilin doğrudan nesnesini ifade eder. Aşağıdaki tablo, ilk konumu işgal edebilecek çeşitli anlaşma işaretlerini göstermektedir. Bu önekler, parantez içindeki harfleri içeren uzun formlarında veya içermeyen kısa formlarında olabilir. Bunları kullanma kuralları şunlardır:
 Ön ek bir ünsüz kümesi ile devam ediyorsa, uzun biçim kullanılacaktır.
 Vurgu önek üzerine düşerse, uzun biçim kullanılacaktır.
 Ön ek bir ünsüz kümesi ile devam etmiyorsa, kısa form kullanılacaktır.
 Vurgu önek üzerine düşmüyorsa, kısa form kullanılacaktır.

Dönüşlü bir yapıda iyelik önekinin ҽы́- (čə́-) veya sonlu olmayan bir yapıda göreceli önekinin иы́- (jә́-) bu konumu işgal etmesi de mümkündür.

İkinci Pozisyon

İkinci konum, dolaylı nesne veya Türkçede "birbirine" veya "karşılıklı" ile eşdeğer olan karşılıklı zamirlerin аи- (aj-) öneki tarafından temsil edilir.

Üçüncü Pozisyon

Bu konum, nedensel bilgiyi ifade eden bir dizi önek barındırır.

Dolaylı nesne

İkinci nesneden sonra oluşan herhangi bir dolaylı nesne, durum fiilinin iyelik ekinin de yer alabileceği yerde bulunabilir.
лҽылшьуеит
lčә́lšʹwajt
"O(dişi) kendisini öldürür."

Dönüşlü

Birinci konumda bir iyelik öneki varsa, buraya dönüşlü önek л- yerleştirilir.
лҽылшьуеит
lčә́lšʹwajt
"O(dişi) kendisini öldürür."

Bağımsız Önfiil

Bu konum, fiil gövdesinin açık bir parçası olmayan önfiilsel öğeler tarafından işgal edilir.
днатәеит
dnat'ºáøjt
"Oturdu (aşağı doğru)."

Gövde Önfiil

Fiil köküne açıkça iliştirilen önfiilsel öğeler bu pozisyonu alır.
иҟасҵоит
jəq'asc'awájt
"Onu yapıyorum."

Etken

Etkene (geçişli fiilin öznesi) karşılık gelen uyuşma işaretçisi bu konumu alır.

Olumsuzlama (Dinamik)

Olumsuzluk öneki m- dinamik bir fiil yapısında bu konumu işgal eder.
иҟасымҵе́ит
jəq'asəmc'áøjt
"Onu yapmadım."

Nedensel

Etken öneki r-, fiil kökünden önceki son konumu alır.
исзы́мырҽеит
jəszә́mərčajøjt
"İyileştiremedim."

Uzantı

Son ek unsurlarından ilki, "içeride" (-la) veya "dışta" (-aa) ilgili zarf bilgilerini ifade eder.
иаҭа́игалеит
jətájgalaøjt
"O(eril) onu içeri getirdi."

Sayı

-kºá öneki durum fiillerini çoğul hale getirir.
итәақәаз
jət'ºákºáz
"oturanlar"

Bakış Açısı

Birkaç görünüm belirteci bu konumu son ekler olarak işgal eder.

Kip

Söz konusu fiilin durağan mı yoksa dinamik mi olduğuna bağlı olarak, birkaç kip eki bu konumu işgal eder. Dinamik fiiller, zaman ve görünüş ayrımlarını içeren zengin bir şekilde geliştirilmiş bir zaman paradigmasına sahiptir. Aşağıdaki tablo, агара (agara – "almak") fiilini kullanan bu çeşitli dinamik zaman biçimlerini göstermektedir.

Buna karşılık, durum fiilleri, aşağıda а́цәара (ácºara - "uyumak") fiili kullanılarak gösterildiği gibi, bu zengin zaman sisteminden yoksundur.

Olumsuzlama (Durum)

Olumsuzluk öneki m-, bir durum fiil yapısında bu konumu işgal eder.
дтәам
dt'ºam
"Oturmuyor."

Bitiş Sonekleri

Fiil kompleksindeki son konum, çeşitli karma amaçlı işaretleyicilerden herhangi birini barındırabilir.

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
! Amaç
! Sonek
|-
| Dinamik-Sonlu
| -ит (-jt)
|-
| Durgun-Sonlu
| -п (-p)
|-
| Koşullu
| -р (-r)
|-
| Vurgulu
| -еи (-aj)
|-
| Soru
| -ма (-ma)
|-
| Dilek
| -аа(и)т//-заа(и)т (-aajt'//-zaajt)
|}

Emir, fiilin türüne bağlı olarak birkaç olası biçim alır. Dinamik fiiller, yalın bir fiil köküne uyuşma eklerinin eklenmesiyle emir oluşturulur; geçişsizler özne ve dolaylı nesne yapıcıları içerirken, geçişliler doğrudan nesneyi ve mutlakı içerir:
шәихәаԥш
š˚jә́x˚apš
[S]+[IO]+STEM
"Ona bakın!"

Durum fiilleri, fiil köküne -z durum son ekini ekleyerek buyruğu oluşturur:
Уҟаз!
wә́q'az
STEM+[dur.]
"Ol!"

 İsimler
Fiiller gibi, isimler de Abhazca'da durağan bir isim köküne çeşitli önek ve soneklerin eklenmesiyle oluşur. İsim kökleri, birleştirme, ikileme veya türetme ekinin eklenmesi dahil olmak üzere birkaç farklı işleme göre türetilebilir.

Ekler, sayı, kesinlik ve iyeliğin yanı sıra bazı durum benzeri unsurları işaret eder. Bir bütün olarak ele alındığında, Abhaz isminin tüm morfolojik yapısı aşağıdaki gibidir:

[Belirtili harfitarif]+[Çekim Öneki]+[Miktar]+Kök+[Çekim Soneki]+[Belirsiz harfitarih]+[Biçimce]

Fiillerde olduğu gibi, bu unsurların hepsi aynı anda meydana gelemez. İsim morfolojisinin tek tek bölümleri aşağıda ele alınmaktadır.Tanımlık EklerAbhazca'da bir kesinlik aralığı vardır. Belirli/nötr kategorilerine bağlı olan bu maddeler, daha geniş isim yapısında önek olarak görünürken, belirsiz son eki alır.

Her iki tanımlık ekinin yokluğu, evrensel niceleyicileri ima eden sıfır referansı veya bir referansın toplam eksikliğini ifade eder.
Уаҩы дсымбеит
wajºә́ dsəmbáøjt
"Kimseyi görmedim."

Belirli ve belirsiz ekler aynı isimde birlikte görünebilir, bu da göndergelerin bir grup veya gövde olarak kastedildiğini ima eder.
аҽқәа́к
ačkºák
"atlardan biri."

Abhazcanın farklı lehçeleri arasında harfitarif kullanımında bazı anlam farklılıkları vardır.Çekim önekleriBunlar gramer kişi ve isim sınıfını ifade eden iyelik önekleridir. Tam ve kısa olmak üzere iki şekilde gelirler. Tam olanlar parantez içinde sesli harfleri içerirken kısa oldukları durumlarda bunlar yoktur.Nicelik ÖnekleriBu birkaç önek, isim kompleksine sayısal bilgiler ekler. Çoğu zaman, bu bir sayı biçimini alır.
рыхҩы-ԥацәа
rəxjºә́-pacºa
"onların üç oğulu"Çekim SonekleriBu ekler ya çoğul sayı ya da durum benzeri zarf bilgisi taşır. Çoğul belirteçler aşağıda daha ayrıntılı olarak ele alınmaktadır; diğer olası çekim ekleri şunlardır:

Bir yer belirleme veya yön edatına eklenmiş, üçüncü şahıs tekil insan olmayan iyelik belirteci
Konumsal -ҿы́ (-č'ә́) veya yönsel -ҳы́ (-x'ә́) edatlar
Araç eki -ла (-la)
Zarf soneki -с (-s), иашьас (jaš'ás - "kardeş olarak") gibi
Karşılaştırma soneki -ҵас (-c'as), ҩнҵа́с (jºənc'ás - "ev gibi") gibi
Mahrumiyet soneki -да (-da), ҩны́да (jºnә́da - "evsiz") gibi
Çeşitli koordinasyon ekleri

Çekim ekleri sırayla birbirini takip edebilir.
аҷкәы́нцәеи аҭы́ԥҳацәеи
áč'k'ºəncºaj atә́phacºaj
"oğlanlar ve kızlar"Çoğul SonekleriAbhazca tekil ve çoğul ayrımı yapar; tekil işaretsizdir, oysa çoğul isim sınıfına bağlı eklerle gösterilir. Birkaç çoğullama eki vardır, ancak en yaygın olarak kullanılan ikisi genellikle insan ve insan olmayan isim sınıflarına atıfta bulunur. Açıkça insan isimlerinin insan dışı çoğul işaretleri aldığı durumlar vardır.

Ayrıca çok daha dar kullanıma sahip birkaç çoğul son vardır.BiçimceBiçimce -гьы (-g'ə) yerleşik bir koordinasyon birleşimi olarak işlev görür.
сангьы сабгьы
sáng'ə sábg'ə
"annem ve babam"İsim sınıfıAbhazca'daki isimler, insan/insan olmayan paradigmasına göre geniş bir şekilde sınıflandırılır, insan sınıfının kendisi de eril ve dişil cinsiyete bölünür. Cinsiyet, Abhazca dilbilgisinde oldukça zayıf bir kavramdır ve cinsiyet ayrımları, şahıs zamirleri, fiil anlaşması ve sahiplik işareti de dahil olmak üzere çeşitli bağlamlarda makul derecede nötralize edilir. Bu sınıf ve cinsiyet sistemi Abhazcayı diğer Kuzeybatı Kafkas dillerinden ayırırHitap ekleriÖzel bir hitap çekimi olmamasına rağmen, уа- (wa-) öneki, bir isim köküne eklendiğinde bir çağrışım biçimini ifade edebilir.
Уанцәа́!
wancºá
"Yâ Rabb!"

Benzer şekilde, saygı ve sevgiyi ifade etmek için -a soneki bir ünsüz ile biten özel bir isme eklenebilir.
Зура́ба
zurába
"Sevgili Zurab"

 Zamirler
Abhazca düşürmeye meyilli bir dildir. Zamirler çekimli değildir ve fiilî uyum genellikle gramer kişisini belirtmek için yeterlidir.

Günlük konuşmada, üçüncü şahıs zamirlerinde daha az sıklıkta yapılmasına rağmen, zamirin -рá (-rá) son ekini çıkaran kısa bir versiyonunu kullanmak yaygındır.

İsim işaretlemeye ek olarak, şahıs zamirinin kısa versiyonuna -тәы́ (-t'˚ә́) eki eklenerek sahiplik belirtilebilir:
стәы́ (st'˚ә́ - "benim")
лтәы́ (lt'˚ә́ - "onun(dişi)")Yoğun zamirler, -хаҭá (-xatá) son ekiyle birleştirilmiş kısa biçimli şahıs zamirlerinden türetilir. Bunların kabaca dönüşlü bir anlamı vardır.
сарá (sará - "ben")
схаҭá (sxatá - "ben kendi başıma")

 Sıfatlar
Morfolojik olarak, sıfatlar isimlere çok benzer, sadece sözdizimsel işlevleri farklıdır. İsimlere benzer şekilde, sıfat kökleri de birleştirme, ikileme ve ekleme ile türetilebilir. Nitelikli olarak kullanıldığında, sıfatlar değiştirdikleri ismin ardından gelir. Yüklemi oluşturan sıfatları veya son ek ile türetilenler isimden önce gelir. Sıfatlar aşağıdaki paradigmaya göre oluşturulur:

[Belirtili harfitarif]+[Çekim Öneki]+Kök+[Çekim Soneki]+[Belirtisiz harfitarif]+[Zarf Soneki]Çekim Önekiİyelik öneki r- iyelik uyuşmasını göstermek için kullanılır.рҭоурыхтә ҭагылазаашьаr'tawrә́xt'º tagә́lazaaš'a
"onların tarihi durumları"

Sıfat Sonekleri

Bu ekler, değiştirilen isimle uyuşma göstermek için sıfat köküne eklenir.

Bir sıfatın karşılaştırmalı biçimi, sıfattan önce gelen аиҳá (ajhá - "daha") karşılaştırmalı takısı kullanılarak oluşturulur. Üstün biçim, pekiştirici son eki -ӡа ile gösterilir:
аиҳа ибзиоу аҩны
ajhá jəbzә́jaw ajºnә́ ("daha iyi bir ev")

иҟаԥшӡа
jəq'apšʒá ("en kırmızı")

Türkçeden Abhazca'ya geçen alıntılar

 абаира́м < Türk. bayram
 абаклау́а < Türk. baklava
 абақьма́з < Türk. pekmez
 абе́иа ? < Türk. bey
 адау́л < Türk. davul
 адамы́ӷ(а) < Türk. damga
 ада́ҧа < Türk. defne
 адәқьа́н < Türk. dükkân
 адәқьанџьы́ < Türk. dükkâncı
 а́ешьыл ~ а́иашьыл < Türk. yeşil
 азанда́л  < Türk. sandal
 азанџьы́р ~ азынџьы́р < Türk. zincir
 азеиҭы́н < Türk. zeytin
 акадифа́ < Türk. kadife
 аказма́ < Türk. kazma
 акаиыф < Türk. kayık
 акаҧдан < Türk. kaptan
 акарпы́жә ~ акырпы́жә < Türk. karpuz
 акаҭра́н < Türk. katran
 акәарма́ < Türk. kavurma
 аҟа́б (Abjuy) ~ аҟаба́қ (Bzıb) < Türk. kabak
 аҟазау́ҭ < Türk. gazavat
 аҟа́ма < Türk. kama
 аҟамчы́ ~ аҟанчы́  < Türk. kamçı
 аҟару́л < Türk. karakol
 амаде́н < Türk. maden
 амажьди́а < Türk. mecidiye
 амалҳа́м (Abjuy) < Türk. melhem, merhem
 амаҭа́р < Türk. matara
 амҳаџьы́р < Türk. muhacir
 анама́з < Türk. namaz
 апапы́ч < Türk. pabuç
 аҧа́ра < Türk. para
 араҳа́ҭ < Türk. rahat
 асаа́ҭ < Türk. saat
 асааҭџьы́ < Türk. saatçi
 а́саби < Türk. sabi [< Arap.]
 асаӷла́м (Bzıb) < Türk. sağlam
 а́саҟаҭ < Türk. sakat
 асамсу́н 'сорт абхазского табака' < Türk. Samsun
 асара́қь < Türk. sarık
 асы́рма < Türk. sırma
 аҭулаӷь < Türk. tülek
 афырҭын < Türk. fırtına
 афлыка < Türk filika
 афырџьа́н  < Türk. fincan
 аҳала́л < Türk. helal
 аҳалуа́ < Türk. helva
 аҳама́м < Türk. hamam
 аҳанџьа́р < Türk. hançer
 а́ҳара́м < Türk. haram
 аҳасы́р < Türk. hasır
 аҳа́ҭыр < Türk. hatır
 ачақы́ < Türk. çakı
 ачана́х < Türk. çanak
 ача́нҭа < Türk. çanta
 ашаиҭа́н < Türk. şeytan
 аџьиха́д < Türk. cihat

Türkiye'deki Abhazca araştırmaları
Bu konuda en dikkati çeken Ömer Büyüka'nın (1901-2001) çalışmalarıdır. Türkiye'deki Abhaz-Abaza kökenli Türk vatandaşları arasında "Ömer Amca" olarak tanınan ve sevilen Büyüka'nın yayımlanmış çalışmalarının yanında henüz yayımlanmamış çalışmaları da bulunuyor.

Ayrıca bakınız
Abhazca Vikipedi

Kaynakça

Kuzeybatı Kafkas dilleri
Kafkasya
Abhazya
Doğal diller

Abhazca


Alberti Norte es una semiestación abandonada de la línea A del Subterráneo de Buenos Aires inaugurada en 1913 y clausurada en 1951. Es el andén opuesto a la actual semiestación Alberti que se encuentra a pocos metros. Luego de ser clausurada se podía seguir viendo en su estado original desde las vías, usándose incluso para una muestra sobre el subte con maniquíes, pero tras la concesión a Metrovías fue tapiada y usada par albergar una subestación eléctrica. En la semiestación se detenían los trenes que iban hacia Plaza de Mayo.

Ubicación
Está ubicada debajo de la Avenida Rivadavia, en la vereda norte de la cuadra delimitada por las calles Alberti y  Saavedra, en el barrio porteño de Balvanera.

Hitos urbanos
La estación se encuentra en una zona comercial altamente transitada, por lo que su cobertura se enfoca más en una sumatoria de comercios que en hitos específicos.

Historia

Primeros años

La estación Alberti fue inaugurada el 1° de diciembre de 1913 como parte del primer tramo del Subte de Buenos Aires, que unía las estaciones Plaza de Mayo y Plaza Miserere. Su nombre es en honor a Manuel Alberti, sacerdote cuya participación fue vital en la Revolución de Mayo, siendo vocal de la Primera Junta y participando del Cabildo Abierto del 22 de mayo.

Tenía la particularidad de no tener ambos andenes enfrentados, sino que existía una diferencia de unos metros entre ambos. Se cree que esto se debe al angostamiento de la Avenida Rivadavia en esa sección de la traza y a un plan para ampliar la Plaza Miserere que obligaba a desviar el trayecto, ya que en esa época el subterráneo se construía al aire libre. También, con este «desfasaje» de las estaciones lograría una mejor cobertura de los 1,3 kilómetros que median entre la estación Congreso y Plaza Miserere.

En Alberti Norte, las vías están separadas para dar mayor amplitud a la estación Miserere, aprovechándose de la mayor anchura de
la Avenida Rivadavia. Al mismo tiempo aquí se inicia el patio de maniobras hacia dicha estación, compartida con el Ferrocarril Sarmiento. Otro motivo de la singularidad de las semiestaciones, fue que se habría hecho coincidir sus ubicaciones con antiguas paradas de tranvía. También se sostiene que la causa fue una menor consistencia del suelo en el lugar, que sólo permitió construir medias estaciones.

Hacia la década de 1950, la Corporación de Transportes de la Ciudad de Buenos Aires realizaba diversas reformas en la línea de subte. Estas reformas también alcanzarían a las estaciones Pasco y Alberti cuyos andenes sur y norte respectivamente fueron clausurados. El sitio oficial de Subterráneos de Buenos Aires data el cierre en 1951, pero según el Anuario de la empresa estatal Transportes de Buenos Aires esto ocurrió el 6 de agosto de 1953. Dichas plataformas permanecieron con sus luces apagadas a la vista del público, dando origen a múltiples versiones sobre su cierre. El andén sur de la estación Alberti siguió operando como semiestación (ya que el tren solo para en ella cuando va en una dirección).

Motivo del cierre
Alberti Norte fue cerrada al mismo tiempo que el andén sur de Pasco, la estación anterior a Alberti. Nunca quedó en claro el motivo del cierre, pero se cree que se debió a la necesidad de equilibrar las paradas tras el cierre de Pasco Sur. Existen varias teorías sobre el cierre de esta estación. La versión oficial dada por Metrovías al ser consultada el respecto, es escueta. Se limita a señalar que la estación fue abandonada «por cuestiones operativas» sin dar más detalles. El entonces gobierno en 1953 no explicó el motivo del cierre del andén. El más común, por lo tanto, se debe a razones funcionales.

Sobre esta primera explicación, cabe mencionar que Alberti Norte se encuentra entre dos estaciones muy cercanas entre sí (Pasco y Plaza Miserere) y que para realizar este trayecto la formación debía arrancar y frenar casi al instante. Entonces, para evitar que los trenes se detuvieran tan seguido entre estaciones muy transitadas como Plaza Miserere y Congreso, los andenes de Pasco Sur y Alberti Norte fueron cerrados. De esta forma, los trenes a Plaza de Mayo partirían de Plaza Miserere para detenerse a 525 metros en Pasco norte (habilitada), mientras que antes del cierre realizaban una parada intermedia en Alberti norte (clausurada) ubicada a 124 metros de Pasco norte y a 400 de Miserere. Con la reforma, los trenes que se dirigen en sentido opuesto (en ese entonces hacia Primera Junta, hoy San Pedrito) recorrerían 782 metros hasta Alberti sur y de ahí 508 metros hasta Plaza Miserere. Antes del cierre debían parar en Pasco sur, ubicada a 390 metros de Congreso, luego en Alberti sur (hoy operativa a 397 metros de la clausurada Pasco sur) y finalmente en Miserere (a 514 metros de Alberti sur).

También se ha mencionado como posible causa de cierre el hecho de que se encontrara cerca de la bóveda de una sucursal del Banco de la Nación Argentina ubicada en las inmediaciones de subestación, y la circulación de personas generaba un problema de seguridad. Otra causa citada sería el hecho de que las formaciones patinaban demasiado en la pendiente inmediata a la salida este de la estación. Pero esto suele descartarse, ya que actualmente es habitual que las formaciones se detengan en Alberti Norte, cuando la señal ubicada en el muro enfrentado al andén operativo de Alberti se encuentra a peligro, logrando subir esa pendiente acelerando desde cero sin problemas.

Después de ser clausurada

Luego de su cierre, la estación permaneció abandonada en su estado original y a oscuras sin ser tapada, por lo que se la podía ver desde los vagones sin ningún problema.

A mediados de la década de 1980 se realizó una muestra de los primeros años del subte en esta estación. Utilizando maniquíes con vestimenta de la década de 1920, se emulaban pasajeros esperando el tren. Los pasajeros podían ver esta escena desde las formaciones. Los maniquíes dieron origen a algunos mitos urbanos sobre las estaciones fantasmas de Pasco y Alberti.

En la década de 1990 comenzó a ser utilizada como depósito por SBASE hasta que luego de recibir la concesión del servicio, Metrovías decidió taparla y utilizarla para albergar una subestación bitensional que suministra energía para las formaciones. La subestación eléctrica fue montada en 2006 y reemplazó a la subusina Bartolomé Mitre operativa desde 1913.

Actualmente se la puede observar tenuemente iluminada y con los generadores cubiertos por chapas que tienen grafitis en su superficie. La antigua escalera de acceso oeste sobre la Avenida Rivadavia sigue existiendo, tapada por una chapa con una puerta en el suelo (como si fuese el acceso a un refugio subterráneo). A fin de restaurar el estado original de la estación Perú, las tulipas de las luces se tomaron de las originales de Alberti Norte.

Cultura

Mitos sobre la estación

Debido a su clausura, esta estación ha sido protagonista de varios mitos urbanos. Guillermo Barrantes habla sobre los mitos de las semiestaciones Pasco y Alberti en su libro Buenos Aires es leyenda. Allí cuenta que hacia 1913, cuando se iniciaban las primeras excavaciones, «aseguran que se quería hacer una estación y de repente el terreno cedió, todo se derrumbó sobre dos obreros italianos que mueren sepultados vivos» (...) «no se dijo nada, se mantuvo en secreto y se construyeron Pasco y Alberti, que son dos estaciones extrañas, como mutiladas, en las que se usa solo la mitad». En los registros periodísticos de la época no se menciona nada sobre el accidente. Ciertos «eventos» son relatados por trabajadores del Subte y pasajeros, especialmente en la subestación Alberti Norte. Según la leyenda, si uno viajaba en el último subte de la línea A (de las 23:30) se podía ver a dos obreros sentados y con palas en la estación. Ambos te siguen la mirada hasta que desaparece el tren.

Véase también
 Pasco Sur (Subte de Buenos Aires)
 Alberti (Subte de Buenos Aires)
 Subte de Buenos Aires
 Lista de estaciones de subte
 Subterráneos de Buenos Aires S.E.
 Metrovías

Referencias

Enlaces externos

 Metrovías S.A.
 Subterráneos de Buenos Aires S.E.

Balvanera (Buenos Aires)
Monumentos y lugares históricos de la Argentina
Estaciones abandonadas del subte de Buenos Aires
Estaciones de metro de Argentina inauguradas en 1913

Alberti Norte (subte de Buenos Aires)


ශ්‍රී ලංකාවේ වගුරුබිම් ආශ්‍රිත පන් වර්ග
 1.ගල්ලැහැ (මල්ලැහ)
 2.ගැට පන්
 3.බොරු පන්
 4.තුංඉරියා
 5.පත්පන්
 6.හැවන්
 7.තුනැස්ස
 8.එළු පන්
 9.හම්බු
 10.තෙල්හිරිය
 11.බොරුපන්
 12.හාල්පන්
 13.මොට්ටු පං(කක්කුටු පන්)
 14.කිරාන් පන්
 15.මහ කළාඳුරු
 16.ලෙව් පන්
 17.පොතුකොළ
 18.වෙල් පන්
 19.කල්පන්
 20.හීන් කල්පන්
 21.රන් මොට
 22.කොක්මොට
 23. අලුහිරියා
 24.හිරියා
සංස්කරණය:-
 18 අගෝස්තු 2023
 පියසෝම බෙන්තොට
පන්වර්ග සංරක්ෂණ හා විවිධාංගීකරණ වැඩසටහන.
"ගමගෙදර"
රත්නපුර පාර
ගුරුගොඩ
හොරණ
12400

පං

පං


Héctor Ignacio Salah Zuleta (Bogotá, 24 de dezembro de 1942) é um clérigo colombiano e bispo católico romano emérito de Riohaspha.

Héctor Ignacio Salah Zuleta foi ordenado sacerdote em 8 de dezembro de 1972.

O Papa João Paulo II o nomeou bispo de Girardota em 21 de fevereiro de 1998. Foi ordenado bispo pelo Núncio Apostólico na Colômbia, Dom Paolo Romeo, em 26 de março do mesmo ano; Os co-consagradores foram Alberto Giraldo Jaramillo PSS, arcebispo de Medellín, e Flavio Calle Zapata, bispo de Sonsón-Rionegro.

Papa Bento XVI nomeou-o em 13 de maio de 2005 Bispo de Riohacha. Em 22 de abril de 2020, o Papa Francisco aceitou a renúncia de Héctor Ignacio Salah Zuleta por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Colômbia
Núncios apostólicos na Colômbia

Héctor Ignacio Salah Zuleta


Goh Keng Swee  (; 6 October 1918 – 14 May 2010), born Robert Goh Keng Swee, was a Singaporean statesman and economist who served as Deputy Prime Minister of Singapore between 1973 and 1985. Goh is widely recognised as one of the founding fathers of Singapore. He was also one of the founders of the People's Action Party (PAP), which has governed the country continuously since independence.

Goh was a prominent member of the country's first generation of political leaders after Singapore became independent in 1965. He served as Minister for Finance between 1959 and 1965, and again between 1967 and 1970, Minister for Interior and Defence between 1965 and 1967, Minister for Defence between 1970 and 1979 and Minister for Education between 1979 and 1985.

As Minister for Interior and Defence, Goh's main objective was to strengthen the country's military and domestic security capabilities after the British had withdrawn its troops from Singapore, which made the newly-independent nation vulnerable. A key policy was the creation of National Service (NS), a mandatory conscription system for able-bodied young males. Prime Minister Lee Kuan Yew had mentioned that he had wanted a conscription consisting both men and women similar to Israel. However, Goh rejected it, citing that the labour cost at least in its initial years would be too great for the newly-independent nation.

During Goh's tenure as Minister for Finance, he declined to allow the central bank to issue currency, favouring instead a currency board system as this would signal to citizens, academics and the financial world that governments cannot "spend their way to prosperity"; the Monetary Authority of Singapore (MAS) was later established in 1971. In 1981, Goh also expressed the view that the central bank need not hold large amounts of cash in reserve to defend the currency, proposing that the Government of Singapore Investment Corporation (GIC) be established to invest excess reserves. At the time, it was unprecedented for a non-commodity-based economy to have such a sovereign wealth fund, and was initially seen as a risky venture that eventually paid dividends. The multinational merchant bank, Rothschild & Co, had also advised on the GIC during its early years. Goh died in 2010 at the age of 91, and he was given a state funeral.

Early life and career

Goh was born in Malacca on 6 October 1918 into a middle class Peranakan family, the fifth of six children. His father Goh Leng Inn, was a manager of a rubber plantation, while his mother Tan Swee Eng, was from the family that produced the Malaysian politicians Tan Cheng Lock and his son, Tan Siew Sin, who would later become Goh's lifelong political opponent.

Goh was given the Christian name Robert, which he disliked and refused to respond to. When he was two years old, his family moved from Malacca to Singapore where his maternal grandparents owned several properties. The Gohs later relocated to the Pasir Panjang rubber estate when his father found work there, and became manager in 1933. In common with many Peranakan families, the Gohs spoke both English and Malay at home; church services were held at home on Sundays in Malay. Goh's father Leng Inn and the latter's brothers-in-law Chew Cheng Yong and Goh Hood Keng taught in the Anglo-Chinese School for various periods, and were also involved in the Middle Road Baba Church while Hood Keng was pastor there. Goh attended the church as well.

Goh attended the Anglo-Chinese School between 1927 and 1936 where he was second in his class in the Senior Cambridge examinations, Goh graduated from Raffles College (now the National University of Singapore) in 1939 with a Class II Diploma in Arts with a special distinction in economics.

After graduation, Goh joined the colonial Civil Service as a tax collector with the War Tax Department but, according to his superiors, was not very good at his job and was almost fired. Shortly after the start of Second World War, he joined the Singapore Volunteer Corps, a local militia, but returned to his previous work after the fall of Singapore.

Goh married Alice Woon, a secretary who was a colleague, in 1942 and they have one son, Goh Kian Chee, two years later. In 1945, he relocated his young family to Malacca, but returned to Singapore the following year after the Japanese occupation ended. That year, he joined the Department of Social Welfare, and was active in the post-war administration. He became a supervisor of the Department's Research Section six months later.

Goh attained a scholarship which enabled him to further his studies at the London School of Economics. During his time in London, Goh met fellow students seeking independence for British Malaya, including Abdul Razak, Maurice Baker, Lee Kuan Yew and Toh Chin Chye. A student discussion group, the Malayan Forum, was formed in 1948 with Goh as the founding chairman. Goh graduated in 1951 with a first class honours in economics, and won the William Farr Prize for achieving the highest marks in statistics. Upon his return to the Department of Social Welfare, he was appointed Assistant Secretary of Research. In 1952, together with fellow civil servant Kenneth Michael Byrne, he formed the Council of Joint Action to lobby against salary and promotion policies that favoured Europeans over Asians. Byrne later became Minister for Labour and Minister for Law.

In 1954, Goh was able to return to the London School of Economics for doctoral studies with the help of a scholarship conferred by the University of London. He completed his PhD in economics in 1956, and returned to the Department of Social Welfare, where he served as Assistant Director and subsequently as Director. In 1958, he was appointed Director of the Social and Economic Research Division in the Chief Minister's Office. He resigned from the civil service in August that year to work full-time for the People's Action Party (PAP).

Political career

Pre-independence
Goh was a key member of the PAP's Central Executive Committee (CEC), and serving as Vice-Chairman.

Goh contested in Kreta Ayer during the 1959 general election and won. He was subsequently elected into the Legislative Assembly on 30 May 1959, and appointed Minister for Finance under Prime Minister Lee Kuan Yew's first Cabinet.

As Minister for Finance, Goh assumed the stewardship of Singapore's economy. As a budget deficit of S$14 million was forecast that year, he introduced stringent fiscal discipline which including cutting civil service salaries. As a result of these measures, he was able to announce at the end of the year when delivering the budget that the government had achieved a surplus of $1 million.

Goh initiated the setting up of the Economic Development Board (EDB) which was established in August 1961 to attract foreign multinational corporations to invest in Singapore. The next year, he started the development of the Jurong industrial estate on the western end of the island which was then a swamp, offering incentives to local and foreign businesses to locate there. According to former Permanent Secretary Sim Kee Boon, Goh admitted that the Jurong project was "an act of faith and he himself jokingly said that this could prove to be Goh's folly". Nonetheless, Goh also felt strongly that "the only way to avoid making mistakes is not to do anything. And that... will be the ultimate mistake."

In the 1960s, there were great pressures from communist agitators working through Chinese-medium schools and trade unions. Divisions existed within the PAP as well, with a pro-communist faction working to wrest control of the party from the moderate wing, of which Goh and Lee Kuan Yew were key members. A key source of division was the issue of merger with Malaya to form a new state of Malaysia. Goh and his fellow moderates believed this was a necessary condition for Singapore's economic development because Malaya was a key economic hinterland; merger would also provide an alternate vision against communism for Singapore's Chinese majority. In July 1961, 16 members of the pro-communist faction broke away from the PAP to form the Barisan Sosialis, and captured control of the main trade unions.

Federation of Malaysia
The Singapore Government attained approval from Malaysian Prime Minister Tunku Abdul Rahman for a merger in 1961, with the Tunku being motivated by a desire to stabilise the security situation in Singapore, and notably to neutralise the perceived communist threat. Singapore merged with Malaya and the British Borneo states in 1963 to form the Federation of Malaysia.

Merger, however, proved to be problematic for the Singapore leaders. There was a clash of fundamental principles, both political and economic, notably on the issue of Malay dominance. Communitarian violence in 1964 was inflamed in Singapore by Malay and Chinese activists. According to Lee Kuan Yew, Goh fought to protect Singapore's interests against the Federal Minister of Finance, his cousin Tan Siew Sin, "who was out to spite Singapore". Goh played a crucial role in orchestrating the subsequent secession of Singapore from the Federation on 9 August 1965.

After two difficult years, Lee asked him to negotiate with the Malaysian Deputy Prime Minister Tun Abdul Razak and Minister for External Affairs Ismail Abdul Rahman in July 1965 for Singapore to have a looser arrangement with Malaysia within the Federation. However, following the discussions, Goh decided on his own that it would be better for Malaysia and Singapore to have a clean break.

Post-independence

Minister for Interior and Defence (1965–1967)

Upon the independence of Singapore in 1965, Goh relinquished his portfolio of Minister for Finance and became Minister for Interior and Defence in 1967, assuming responsibilities for strengthening Singapore's military and domestic security capabilities. A key policy was the creation of National Service, a mandatory conscription system for able-bodied young males.

Minister for Finance (1967–1970)
Goh served as Minister for Finance again between 1967 and 1970, during which he declined to allow the central bank to issue currency, favouring instead a currency board system as this would signal to citizens, academics and the financial world that governments cannot "spend their way to prosperity".

Minister for Defence (1970–1979)
On 11 August 1970, he was reappointed Minister for Defence.

Deputy Prime Minister (1973–1984)
On 1 March 1973, Goh was appointed Deputy Prime Minister concurrently with his other Cabinet portfolio.

On 12 February 1979, Goh moved on from the Ministry of Defence to the Ministry of Education, where his Goh Report greatly influenced the development of Singapore's education system. He was described as both a key political and strategic leader responsible for the transformation of the system over 30 years from "fair" to "great", according to a November 2010 McKinsey report. He set up the Curriculum Development Institute, and introduced key policies such as religious education—subsequently discontinued and, in 1980, the channelling of students into different programmes of study according to their learning abilities, known as "streaming". Goh served two terms as Minister for Education, his first term ended in 1980, and his second following the 1980 general election from 1981 until his retirement in 1985.

From 1 June 1980, he was redesignated First Deputy Prime Minister upon S. Rajaratnam being made Second Deputy Prime Minister, and served as Chairman of the Monetary Authority of Singapore until he stepped down from Parliament on 3 December 1984, at the age of 66.

In a tribute to mark the occasion, Prime Minister Lee Kuan Yew wrote: "A whole generation of Singaporeans take their present standard of living for granted because you had laid the foundations of the economy of modern Singapore."

Other contributions

Government of Singapore Investment Corporation (GIC)
In 1981, Goh expressed the view that the central bank need not hold large amounts of cash in reserve to defend the currency, proposing that the Government of Singapore Investment Corporation (GIC) be established to invest excess reserves. At the time, it was unprecedented for a non-commodity-based economy to have such a sovereign wealth fund. The foreign merchant bank, Rothschild, advised on the GIC.

Defence Science Organisation (DSO)
In 1971, Goh put together the Electronic Warfare Study Group, a team of newly-graduated engineers who had excelled in their university studies that was headed by Tay Eng Soon, then a university lecturer. The group worked on Project Magpie, a secret project to develop Singapore's defence technology capabilities. In 1977, the group was renamed the Defence Science Organisation (DSO). Originally part of the Ministry of Defence, the organisation became a non-profit corporation called DSO National Laboratories in 1997.

Cultural, sports and recreational

Goh was also responsible for projects that sought to improve Singaporeans' cultural and leisure life, such as the Jurong Bird Park, Singapore Zoo and the Singapore Symphony Orchestra.

He backed the construction of the Kreta Ayer People's Theatre in his constituency as a venue for Chinese opera performances. In 1968, Goh encouraged the establishment of the Institute of Southeast Asian Studies.

Goh was also instrumental in introducing rugby in the Singapore Armed Forces and later in schools. In recognition of his role in promoting the sport, the Schools "C" Division Cup is named after him.

Impressed by an oceanarium in the Bahamas, he contacted the Sentosa Development Corporation and persuaded them to build an oceanarium in Singapore. Underwater World opened in 1991.

Personal life
In 1986, Goh divorced his first wife Alice. In 1991, he remarried his former Ministry of Education colleague Phua Swee Liang.

Goh suffered his first stroke in 1999, and a subsequent one in 2000 which affected the vision in his right eye. According to Goh's daughter-in-law Tan Siok Sun, the medical condition caused him to be withdrawn and became introverted. In July 2007, Tan published a biography titled Goh Keng Swee: A Portrait. Goh's second wife issued a statement claiming that Goh had not been consulted on the book and had indicated to her that he did not want any book to be written about him. "Therefore, the publication of this book is contrary to his wishes, and is a show of disregard and utmost disrespect to him." In an interview with The Straits Times, Tan said she did not start the dispute between Mrs. Goh and herself, nor did she wish to prolong it.

After retirement from politics, Goh continued to be active in public life, serving as Deputy Chairman of GIC between 1981 and 1994, Economic Adviser to the State Council of the People's Republic of China on Coastal Development and Adviser on Tourism in 1985, Deputy Chairman of the Monetary Authority of Singapore between 1985 and 1992, Chairman of the Singapore Totalisator Board between 1988 and 199), Director of Gateway Technologies Services Pte. Ltd. from 1991 onward, Adviser to the United Overseas Bank Group from 1993 onward, Chairman of N. M. Rothschild & Sons (Singapore) Ltd. from 1994 onward, and Vice-Chairman of Hong Leong Asia Ltd. from 1995 onward.

Goh was also Chairman of the Board of Governors of the Institute of East Asian Philosophies between 1983 and 1992, which was founded to study Confucianism. The institute later turned its focus on China's political and economic development, renaming itself the Institute of East Asian Political Economy, and Goh continued as Executive Chairman and Chairman of the Board of Governors until 1995. In April 1997, the institute was reconstituted as the East Asian Institute, an autonomous research organisation under the auspices of the National University of Singapore.

Death
On 14 May 2010, Goh died in the early morning at his home in Dunbar Walk off East Coast Road in Siglap, at the age of 91.

His body lay in state at Parliament House from 20 to 22 May, and there was a state funeral on 23 May 2010 at the Singapore Conference Hall followed by a private ceremony for family members at the Mandai Crematorium.

The latter was conducted by the pastor-in-charge of Barker Road Methodist Church, with a message delivered by the Bishop of the Methodist Church in Singapore, Robert M. Solomon. As a mark of respect, State flags at all Government buildings were flown at half-mast from 20 to 23 May.

Honours
In 1966, Goh was made an Honorary Fellow of the London School of Economics. In 1972, he was the recipient of the Ramon Magsaysay Award for Government Services, which is often regarded as "Asia's Nobel Prize". It is awarded to people who have demonstrated integrity in government, courageous service to the people, and pragmatic idealism within a democratic society. That same year, the Philippine Government conferred upon him the Order of Sikatuna, which is given to diplomats, officials and nationals of foreign states who have rendered conspicuous services in fostering, developing and strengthening relations between their country and the Philippines.

Following his retirement from politics, in 1985 Goh was awarded the Order of Temasek (First Class), Singapore's highest civilian honour. He was also presented with the LSE's Distinguished Alumnus Award on 21 January 1989, and made the first Distinguished Fellow of the Economic Development Board Society in 1991.

During the National Day Rally on 29 August 2010, Prime Minister Lee Hsien Loong announced that the Singapore Command and Staff College, where senior officers of the Singapore Armed Forces receive training; and a complex to be constructed at the Ministry of Education's North Buona Vista Road headquarters for specialist teacher training academies in English language, physical education, sports and the arts would be respectively named the Goh Keng Swee Command and Staff College and the Goh Keng Swee Centre for Education.

Publications
.
.
.
.
.
.
. Later editions:
.
.
.
.
. Later edition:
.
.
.

Notes

References
.
.
.
.

Further reading

Books
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Eulogies at the state funeral
; . See also .
. See also .
. See also .
. See also .
.

Letters of condolence
.
.
.

News reports
.
.
.
.
.
.

External links

, archived from the original on 1 April 2013
National Library Singapore – NLS Resource guide on Dr. Goh Keng Swee

|-

|-

1918 births
2010 deaths
Alumni of the London School of Economics
Anglo-Chinese School alumni
Deputy Prime Ministers of Singapore
Finance ministers of Singapore
Chairmen of the Monetary Authority of Singapore
Malaysian emigrants to Singapore
People who lost Malaysian citizenship
Naturalised citizens of Singapore
Members of the Parliament of Singapore
Members of the Dewan Rakyat
Members of the Legislative Assembly of Singapore
National University of Singapore alumni
Recipients of the Darjah Utama Temasek
People's Action Party politicians
Singaporean politicians of Chinese descent
Singaporean Methodists
Singaporean people of Hokkien descent
Peranakan people in Singapore
Honorary Fellows of the London School of Economics
Rothschild & Co people
Ministers for Defence of Singapore
Chiefs of Defence Force (Singapore)
Ministers for Education of Singapore
Deaths from bladder cancer
Deaths from cancer in Singapore

Goh Keng Swee


En machete er en bred form for kniv, der anvendes enten som økse eller i kamp som et kort sværd. Klingen er typisk 32,5-45 cm langt og under 3 mm tykt. På spansk bruges ordet som en forkortelse for macho, der er blevet brugt til at referere til en mukkert. På engelsk er et lignende term matchet, selvom det er mindre kendt.

Referencer

Knive
Knivvåben

Machete


Fitoplanktonlar, plankton topluluğunun ototrof bileşenleri ve okyanus, deniz ile tatlı su ekosistemlerinin anahtar faktörlerinden biridir. Dünyadaki oksijen kaynağının büyük kısmı bu canlılar tarafından üretilir. Adı Grekçe "bitki" anlamına gelen φυτόν (phyton) kelimesi ile "gezici" anlamına gelen πλαγκτός (planktos) kelimelerinden gelir. fitoplanktonların çoğu çıplak göz ile görülemeyecek kadar küçüktür. Ancak yeteri kadar sayıda bir arada olduklarında hücrelerinde bulunan klorofil sayesinde suda yeşil renkli olarak görülebilirler. Suda görülen renk fitoplanktonun türüne göre klorofilin derecesine ve fikobiliproteinler ile zantofiller gibi diğer pigmentlerin var olup olmamasına göre değişiklik gösterebilir.

Kaynakça

Deniz biyolojisi
Su canlıları

Fitoplankton


Manchester United Premijer kup (eng. Manchester United Premier Cup) je nogometno natjecanje za mlađe uzraste nogometnih klubova osnovano 1993. godine od strane proizvođača sportske odjeće Nike. Preko 8 000 nogometnih klubova i milijun igrača natjecalo se na Premijer kupu 2014. godine. GNK Dinamo je postao prva hrvatska momčad koja je osvojila turnir 2013. godine.

Povijest

Turnir je osnovao proizvođač sportske opreme Nike 1993. godine kao Nike Premijer kup (Nike Premier cup), a na njemu su nastupile 624 momčadi iz 15 europskih zemalja. Sljedeće godine turnir se proširio na azijski kontinent, povećavši broj momčadi na 1067, a 1995. godine pridružilo se još 284 momčadi iz Latinske Amerike čime je ukupan broj momčadi koje se natječu na turniru povećan na 1 351 klubova. Čile je bio domaćin prvog južnoameričkog turnira te godine, a Universidad de Chile je postao prvim latinoameričkim prvakom natjecanja.

Turnir je reorganiziran 1996. godine tako da uključuje svjetsku fazu nakon regionalnih turnira. Na regionalnim natjecanjima se od preko 2500 klubova došlo do 12 pobjednika koji su nastupili na završnom turniru koji je održan u Cape Townu u Južnoj Africi 1997. godine.

Ta struktura natjecanja se održavala od 1996. do 2001., kada je odlučeno da će domaćini i državni prvaci iz 13 zemalja izravno kvalificirati na završni turnir, a za preostalih šest mjesta će se boriti momčadi iz regija Europa, Bliski Istok, Latinska Amerika, Jugoistočna Azija i Afrika na natjecanjima od po 20 momčadi. Athletic Bilbao je pobijedio 1998. godine u finalu turnira u Parizu, a pobjednici su nagrađeni kartama na Stade de Franceu za finale Svjetskog prvenstva.

Godine 2003. Nike je zamijenio Umbro kao sponzor Manchester Uniteda te je turnir je preimenovan u Manchester United Premier Cup. Sljedeće godine Manchester City postao je prvi engleski prvak turnira za mlade, pobijedivši domaćine i gradskog rivala Manchester United, pogotkom Daniela Sturridgea.

GNK Dinamo postao je prva hrvatska i istočnoeuropska momčad koja je osvojila turnir, pobijedivši Milan 2: 1 na Old Traffordu 9. kolovoza 2013. Sljedeće godine Dinamo Moskva postao je prvi ruski klub koji je osvojio turnir, pobijedivši Valenciju 1-0 u finalu 9. kolovoza 2014.

Natjecanje nastavlja rasti od svog formiranja kao regionalni turnir 1993. godine, a 2014. godine, preko 8 000 nogometnih klubova i milijun igrača natjecalo se na Premijer kupu turnirima u 43 zemlje kako bi osvojilo jedno od 20 mjesta na Svjetskom finalu Premijer kupa u Manchesteru.

Pobjednici

Hrvatski klubovi
  GNK Dinamo Zagreb, prvak 2013. godine

Unutarnje poveznice

 Internacionalni kup Premier lige
 FIFA Kup mladih
 UEFA Liga mladih

Vanjske poveznice

Svjetska klupska nogometna natjecanja

Manchester United Premijer kup


Michael Praetorius (probably 28 September 1571 – 15 February 1621) was a German composer, organist, and music theorist. He was one of the most versatile composers of his age, being particularly significant in the development of musical forms based on Protestant hymns.

Life
Praetorius was born Michael Schultze, the youngest son of a Lutheran pastor, in Creuzburg, in present-day Thuringia. After attending school in Torgau and Zerbst, he studied divinity and philosophy at the University of Frankfurt (Oder). He was fluent in a number of languages. After receiving his musical education, from 1587 he served as organist at the Marienkirche in Frankfurt. From 1592/3 he served at the court in Wolfenbüttel, under the employ of Henry Julius, Duke of Brunswick-Lüneburg. He served in the duke's State Orchestra, first as organist and later (from 1604) as Kapellmeister (court music director).

His first compositions appeared around 1602/3. Their publication primarily reflects the care for music at the court of Gröningen. The motets of this collection were the first in Germany to make use of the new Italian performance practices; as a result, they established him as a proficient composer.

These "modern" pieces mark the end of his middle creative period. The nine parts of his Musae Sioniae (1605–10) and the 1611 published collections of liturgical music (masses, hymns, magnificats) follow the German Protestant chorale style. With these, at the behest of a circle of orthodox Lutherans, he followed the Duchess Elizabeth, who ruled the duchy in the duke's absence.

When the duke died in 1613 and was succeeded by Frederick Ulrich, Praetorius retained his post in Wolfenbüttel. But he also began working at the court of John George I, Elector of Saxony at Dresden as Kapellmeister von Haus aus (nonresident music director). There he was responsible for festive music and was exposed to the latest Italian music, including the polychoral works of the Venetian School. His subsequent development of the form of the chorale concerto, particularly the polychoral variety, resulted directly from his familiarity with the music of such Venetians as Giovanni Gabrieli. The solo-voice, polychoral, and instrumental compositions Praetorius prepared for these events mark the high period of his artistic creativity. Gottfried Staffel's detailed eyewitness account of Praetorius's music directing at the 1614 Princes' Convention (Fürstentag) in Naumburg and Matthias Hoë von Hoënegg's epigram describing the impression Praetorius's music made on Emperor Matthias and other princes during a visit to Dresden in the summer of 1617 provide some sense of Praetorius's fame at the time. In Dresden Praetorius also worked and consulted with Heinrich Schütz from 1615 to 1619.

It seems that Praetorius's appointment in Wolfenbüttel was no longer being renewed by Trinity Sunday of 1620. He was probably already lying sick in bed in Wolfenbüttel by that time. There he died on 15 February, 1621, at age forty-nine. His body was entombed in a vault beneath the organ of the Marienkirche on 23 February.

Name
His family name in German appears in various forms including Schultze, Schulte, Schultheiss, Schulz and Schulteis. Praetorius was the conventional Latinized form of this family name, Schultze meaning "village judge or magistrate" in German. The Latin Praetorius means "magistrate-related or one with the rank of a magistrate."

Works

Praetorius was a prolific composer; his compositions show the influence of Italian composers and his younger contemporary Heinrich Schütz. His works include the 17 volumes of music published during his time as Kapellmeister to Duke Heinrich Julius of Wolfenbüttel, between 1605 and 1613. His nine-part Musae Sioniae (1605–10) was a collection of chorales and vernacular music for the Lutheran service for 2 to 16 voices; he also published an extensive collection of Latin music for the church service (Liturgodiae Sioniae).  Terpsichore, a compendium of more than 300 instrumental dances is his most widely known and recorded work today; it is his sole surviving secular work from a projected multi-volume collection (Musae Aioniae).

Many of Praetorius' choral compositions were scored for several smaller choirs situated in several locations in the church, in the style of the Venetian polychoral music of Gabrieli.

Praetorius composed the familiar harmonization of Es ist ein Ros entsprungen (Lo, How a Rose E'er Blooming) in 1609.

Published works

 Musae Sioniae I (Lutheran chorales, 8 voices, 1605)
 Motectae et Psalmi Latini (Latin motets and psalms, 8 voices, 1607)
 Musae Sioniae II (Lutheran chorales, 8 voices, 1607)
 Musae Sioniae III (Lutheran chorales, 8–12 voices, 1607)
 Musae Sioniae IV (Lutheran chorales, 8 voices, 1607)
 Musae Sioniae V (Lutheran chorales, 2–8 voices, 1607)
 Musae Sioniae VI (Lutheran chorales for church festivals, cantionale style hymnal, 4 voices, 1609)
 Musae Sioniae VII (Lutheran chorales for everyday use, including four organ chorales, cantionale style, 4 voices, 1609)
 Musae Sioniae VIII (Lutheran chorales for the Christian life including chorales suitable for death and Tischgesange for use at home, cantionale style, 4 voices, 1609)
 Musae Sioniae IX (Lutheran chorales for use in church or home, 2–4 voices, 1610)
 Missodia Sionia (Latin mass settings, 1611)
 Hymnodia Sionia (Latin hymn settings, 2–8 voices, several organ verses, 1611)
 Eulogodia Sionia (Latin settings, including the Salve Regina, Rex Christe etc., 2–8 voices, 1611)
 Megalynodia Sionia (Magnificat settings, Latin with some vernacular interpolation, 1611)
 Terpsichore (Courtly dances, 1612)
 Urania (chorales set for congregation and up to 4 choirs, 1613)
 Polyhymnia caduceatrix (Lutheran chorales for choir, soloists and instrumentalists in the new Italianate style; 1619)
 Polyhymnia exercitatrix (Latin Halelujah settings and Lutheran chorales for choir, soloists and instrumentalists in the Italianate style, 1620)
 Puericinium (settings for children, 1621)

Organ works
Christ, unser Herr, zum Jordan kam – Fantasia (Musæ Sioniæ VII, 1609)
Ein' feste Burg ist unser Gott – Fantasia (Musæ Sioniæ VII, 1609)
Wir glauben all an einen Gott – Fantasia (Musæ Sioniæ VII, 1609)
Nun lob, mein Seel, den Herren – 2 Variationen (Musæ Sioniæ VII, 1609)
Alvus tumescit virginis – Advent-Hymnus « Veni redemptor gentium » (Hymnodia Sionia, 1611)
A solis ortus cardine – Weihnachts-Hymnus (Hymnodia Sionia, 1611)
Summo Parenti gloria – (v8. A solis ortus cardine) (Hymnodia Sionia, 1611)
Vita sanctorum – Oster-Hymnus (Hymnodia Sionia, 1611)
O lux beata Trinitas – Dreifaltigkeits-Hymnus (Hymnodia Sionia, 1611)
Te mane laudum carmine – (v2. O lux beata Trinitas) (Hymnodia Sionia, 1611)

Musical writings
Praetorius was a music academic whose writings were well known to other 17th-century musicians. Although his original theoretical contributions were relatively few compared to other 17th-century German writers, like Johannes Lippius, Christoph Bernhard or Joachim Burmeister, he compiled an encyclopedic record of contemporary musical practices.  While Praetorius made some refinements to figured-bass practice and tuning practice, his importance to scholars of the 17th century derives from his discussions of the normal use of instruments and voices in ensembles, the standard pitch of the time, and the state of modal, metrical, and fugal theory. His meticulous documentation of 17th-century practice was of inestimable value to the early-music revival of the 20th century.

His expansive but unfinished treatise, Syntagma Musicum, appeared in three volumes (with appendix) between 1614 and 1620. The first volume (1614), titled Musicae Artis Analecta, was written mostly in Latin, and regarded the music of the ancients and of the church. The second (De Organographia, 1618) regarded the musical instruments of the day, especially the organ; it was one of the first theoretical treatises written in the vernacular. The third (Termini Musicali, 1618), also in German, regarded the genres of composition and the technical essentials for professional musicians. An appendix to the second volume (Theatrum Instrumentorum seu Sciagraphia, 1620) consisted of 42 woodcuts depicting instruments of the early 17th century, all grouped in families and shown to scale. A fourth volume on composition was planned, with the help of Baryphonus, but was left incomplete at his death. Gustave Reese, an American musicologist specializing in medieval and Renaissance music, said that the Syntagma Musicum was one of the most important sources of seventeenth century musical history.

Praetorius wrote in a florid style, replete with long asides, polemics, and word-puzzles – all typical of 17th-century scholarly prose. As a lifelong committed Christian, he often regretted not taking holy orders but did write several theological tracts, which are now lost. As a devout Lutheran, he contributed greatly to the development of the vernacular liturgy, but also favored Italian compositional methods, performance practice
and figured-bass notation.

References

Sources
Denis Arnold (editor), (1983), New Oxford Companion to Music, Oxford University Press. (Article by editor.)
Quentin Faulkner (translator and editor), (2014) Syntagma Musicum II: De Organographia, Parts III – V with Index (Wolfenbüttel, 1619) Zea Books
Jeffery T. Kite-Powell (translator and editor), (2004) Syntagma Musicum III: Termini musici (Wolfenbüttel, 1619) Oxford University Press.
Stéphan Perreau (1996). Liner notes to Praetorius: Dances from Terpsichore. Naxos 8.553865.

Further reading

External links

Complete works by Praetorius in modern edition.
Michael Praetorius, biography on Goldberg, the Early Music Portal.
Michael Pratorius – facsimiles in The Royal Library, Copenhagen
Listen to free Vocal Evangelical Church Music by Michael Praetorius at "Early Vocal Music Map" from Umeå Akademiska Kör.

Michael Praetorius
1571 births
1621 deaths
16th-century German people
17th-century German people
17th-century classical composers
Classical composers of church music
Renaissance composers
German Baroque composers
German male classical composers
German performers of Christian music
German music theorists
German Lutherans
Wolfenbüttel
People from Wartburgkreis
European University Viadrina alumni
Organologists

17th-century male musicians

Michael Praetorius


Le trioxyde d'azote, ou radical nitrate est un oxyde d'azote de formule NO3. Comme NO et NO2, la molécule comporte un électron non lié, c'est donc un radical. Contrairement à NO et NO2, sa forte réactivité fait qu'il est instable, c'est un intermédiaire réactionnel important dans les réactions d'oxydations photochimiques qui sont à l'origine de la formation du smog dans les villes. Il est aussi observé en phase gazeuse, liquide ou solide comme une espèce à faible durée de vie.

Histoire
L'existence du radical nitrate a été initialement proposée par Hautefeuille et Chappuis pour expliquer les spectres d'absorption de l'air soumis à des décharges électriques . L'étude de ses propriétés physiques et chimiques a pris plus d'importance lorsque NO3 a été détecté dans les zones d'air polluées de la troposphère.

Structure et propriétés
Le radical nitrate comporte trois atomes d'oxygène liés de façon covalente à un atome d'azote. La molécule est de forme plane avec des angles entre les liaisons NO valant 120°, elle fait donc partie du groupe de symétrie D3h.

Le radical NO3• absorbe la lumière dans le spectre visible avec trois pics d'absorption à 590, 623 et , ce radical a une couleur bleue. S'il est soumis à un rayonnement de longueur d'onde supérieure à , on observe une fluorescence. Si le rayonnement absorbé est inférieur à , le radical peut passer dans un état excité. Dans l'atmosphère, il est rapidement dégradé par photolyse pour former une molécule de dioxyde d'azote et un radical O•.

NO3• + hν → NO2 + O•

Sa durée de vie est de quelques secondes.

Synthèse
Le radical NO3 peut être préparé par la réaction photochimique du dioxyde d'azote avec l'ozone :
 NO2 + O3 → NO3• + .

Cette réaction peut être aussi réalisée en phase solide ou en solution aqueuse en irradiant des gaz condensés, des nitrates ou de l'acide nitrique

NO3• est aussi un produit de la photolyse du pentoxyde de diazote N2O5, du nitrate de chlore ClONO2, de l'acide peroxynitrique HO2NO ou de ses sels. Par exemple :
 N2O5 → NO2 + NO3•
 2 ClONO2 → Cl2 + 2 NO3•.

Importance en chimie atmosphérique
Comme indiqué précédemment, la principale source de radical nitrate dans l'atmosphère est la réaction photochimique de NO2 avec l'ozone O3. Ensuite, le radical nitrate peut à son tour réagir avec NO2 pour former du pentoxyde de diazote selon la réaction équilibrée :
NO3• + NO2 + M  N2O5 + M.

Dans cette équation, M est le troisième corps, c'est-à-dire n'importe quelle molécule présente qui échange de l'énergie avec les réactifs ou les produits de réaction.

Le radical NO3• peut ensuite réagir avec les composés organiques volatils présents dans l'atmosphère, pour un hydrocarbure R-H :
R-H + NO3• → R + HNO3.

Le radical R réagit ensuite avec le dioxygène pour former un radical peroxyde :
R• +  → RO2•.

Ce radical réagit ensuite avec le monoxyde d'azote présent dans l'air :
RO2• + NO → RO• + NO2.

Cette dernière réaction consomme le monoxyde d'azote, il n'est donc plus disponible pour détruire l'ozone, en conséquence la concentration en ozone augmente. Un mécanisme similaire existe avec le radical hydroxyle HO•, le radical NO3• est en général plus actif lorsque le soleil se couche car la baisse de luminosité réduit sa décomposition par photolyse.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Radical libre
Oxyde d'azote
Pollution de l'air

Radical nitrate


(15510) Phoeberounds ist ein Hauptgürtelasteroid.

Er wurde am 4. Oktober 1999 von der LINEAR in Socorro entdeckt.

Der Asteroid ist nach Phoebe Robeson Rounds (* 1985) benannt, einer Finalistin des Intel Science Talent Search 2003, einem Forschungswettbewerb für ältere Oberschüler.

Siehe auch
 Liste der Asteroiden
 Liste der Asteroiden, Nummer 15501 bis 16000

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(15510) Phoeberounds


Jette Kjær Petersen (født 3. juli 1985 i Holstebro) er en dansk forfatter. Af uddannelser har hun handelsskolens grunduddannelse og grunduddannelsen til gartner fra Teknisk Skole. Hun arbejder som blomsterbinder ved siden af sine skriverier. Hun debuterede med sin paranormal romance/ungdoms fantasy, Lygtemandens datter i 2014.

Bibliografi

Lygtemandens datter, 2014

Englens søn, 2016

Vintereventyr (eventyrsamling) – bidraget med: Eventyret om Sne, 2017

De fremmede – lige under overfladen 13 (sci-fi novellesamling) – bidraget med: Mennesker verdener imellem, 2018

Perler på en snor #5 (digtsamling) – bidraget med: menneskelig farvelade, 2019

Referencer

Dansksprogede forfattere fra Danmark

Jette Kjær Petersen


5K or 5-K may refer to:

 5K resolution, a display resolution with horizontal resolution on the order of 5,000 pixels
 Gnome-Rhône 5K, a radial aircraft engine
 5000 metres, a long-distance running event in track and field
 5K run, a long-distance road running competition
 Hi Fly (airline) (IATA airline designator)
 Five Ks in Sikhism, five items that Khalsa Sikhs are commanded to wear at all times
 Sander Kleinenberg Presents 5K, 2010 album by Dutch DJ Sander Kleinenberg
 Nightmare of Eden (production code: 5K), a 1979 Doctor Who serial

See also

 5000 (disambiguation)
 KKKKK (disambiguation)
 K5 (disambiguation)

5K


Monoftongizacija diftonga je praslavenska glasovna promjena pri kojoj diftonzi prelaze u samoglasnike, [eɪ̯] u [i], [oɪ̯] u [ě] i [oṷ] i [eṷ] u [u] u prije suglasnika i na kraju riječi. Jedan je od ključnih događaja u kronologiji praslavenskog jezika. Monoftongizacija diftonga restrukturirala je fonološki sustav praslavenskog jezika sa snažnim utjecajem na njegovu morfonologiju.

Rezultat glasovne promjene
Diftonzi prelaze u samoglasnike prije suglasnika i na kraju riječi:

 *eɪ̯ u *i — praslavenski *kreɪ̯vъ > *krivъ > hrvatski kriv
 *oɪ̯ u *ě — praslavenski *snoɪ̯gъ > *sněgъ > hrvatski snijeg
 *oṷ u *u — praslavenski *soṷxъ > *suxъ > hrvatski suh
 *eṷ u *u — praslavenski *beṷsteɪ̯ > bl'usti; usp. latvijski baũsti

Datiranje glasovne promjene

Jurij Vladimirovič Ševeljev datira monoftongizaciju diftonga u 5. – 7. stoljeće n.e. Zdzisław Stieber datira monoftongizaciju diftonga u 5. ili 6. stoljeće n.e.

Podatci iz toponimije
Do trenutka kada je započelo širenje Slavena na Balkan, monoftongizacija diftonga još se nije dogodila, o čemu svjedoči i posuđivanje latinskog naziva Poetovio kao slovenskog Ptuj.

Kasniji nazivi mjesta pokazuju prijenos lat. au kao ov što ukazuje na završetak procesa monoftongizacije diftonga do trenutka kad su ta imena posuđena, oprimjereno:

 lat.  Lauretum > hrv. Lovret
 lat.  Lauriana > hrv. Lovran
 lat. Tauriana > srb. Tovrljane
 lat.  (Lapides) lausiae > hrv. Lavsa / Lavca

Izvori

Literatura

 Jurij Vladimirovič Ševeljev, A Prehistory of Slavic, Heidelberg: Carl Winter Universitätsverlag, 1964.
 Zdzisław Stieber, Zarys gramatyki porównawczej języków słowiańskich, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2005. ISBN 83-01-14542-0

Povijest hrvatskoga jezika
Praslavenski jezik
Glasovne promjene

Monoftongizacija diftonga u praslavenskom jeziku


Leonid Zajárovich Trauberg (Odesa, Imperio Ruso, 17 de enero de 1902 - Moscú, Unión Soviética, 14 de noviembre de 1990) fue un guionista y director de cine soviético. Su carrera cinematográfica se desarrolló entre 1924 y 1961. Dirigió diecisiete películas (las anteriores a 1947 en colaboración con Grigori Kózintsev). Tuvo mucho prestigio y ganó el Premio Stalin en 1941.

Filmografía
 1924: Las aventuras de Oktyabrina (Похождения Октябрины). Codirigida con Kózintsev, no se conoce actualmente ninguna copia de esta película muda. El almacén del estudio cinematográfico donde se conservaban sufrió un incendio en 1925 en el que desaparecieron numerosas obras.
 1925: Mishki contra Yudénich (Мишки против Юденича). Película muda codirigida con Kózintsev. No se conoce ninguna copia de este film, por lo que se le supone perdido. Trataba sobre las aventuras de un niño (Mishka) y su oso en el cuartel del general Yudénich, durante la Guerra Civil Rusa.
 1926: La rueda del diablo (Чёртово колесо). Codirigida con Kózintsev.
 1926: El capote (Шинель). Codirigida con Kózintsev. Basada en sendos cuentos petersburgueses de Nikolái Gógol: «El capote» y «La perspectiva Nevski».
 1927: S.V.D. (С.В.Д.). Codirigida con Kózintsev, está ambientada durante la Revuelta decembrista.
 1927:Hermano menor (Братишка). Película muda codirigida con Kózintsev. No se conoce ninguna copia de este film, por lo que se le supone perdido.
 1929:La Nueva Babilonia (Новый Вавилон). Película muda codirigida con Kózintsev. Cuenta el trágico destino de dos amantes separados por las barricadas de la Comuna de París. El compositor Dmitri Shostakóvich compuso su primera banda sonora para esta película.
 1931: Odná (Одна). Codirigida con Kózintsev.
 1934: (Юность Максима)
 1937: (Возвращение Максима)
 1938: (Выборгская сторона)
 1943: (Юный Фриц)
 1943: (Актриса)
 1946: (Простые люди)
 1958: (Шли солдаты
 1960: (Мертвые души
 1961: (Вольный ветер). Codirigida con Andréi Tutyshkin

Notas

Enlaces externos

Directores de cine mudo
Directores de cine de Rusia
Directores de cine de la Unión Soviética
Guionistas de cine de Rusia
Guionistas de cine de la Unión Soviética
Ganadores del Premio Estatal de la URSS
Nacidos en Odesa
Fallecidos en Moscú

Leonid Trauberg


An Ophrys carpinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Othmar Danesch ngan Edeltraud Danesch. An Ophrys carpinensis in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys carpinensis


වර්ථමානයේ මෙම කන්ද "එමී" (Mount Emei) ලෙස හදුන්වන අතර එහි ඇති සුවිශේෂී බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් නිසා ප්‍රතිමාව සහ අවට ප්‍රදේශය ලෝක උරුමයක් ලෙස UNISCO සංවිධානය විසින් 1996 දී නම් කර ඇත.

ලීෂාන්