ඔක්ටවියන් තම සතුරන් පරාද කර ඔගස්ටස් යන නම ඈඳා ගත්තේය. ඔහු මහා බලයක් ආරෝපණය කොට ගෙන සමූහාණ්ඩු ජන රජයක් මවා පාමින් රට පාලනය කරන්නට විය. ඔහුගෙන් පසු පැමිණි පදවි ප්‍රාප්තිකයා වූ ටයිබීරියස් ක්‍රි.පූ 68 නීරෝගේ අභාවය දක්වා පැවති ජුලියෝ - ක්ලෝඩියානු රාජ වංශය පිහිටුවමින් මහා විරෝධයකින් තොරව බලය ලබා ගත්තේය. අධිරාජයෝ කිහිප දෙනෙකුගේ දූෂිත පාලනයන් හැරුණු විට රෝම අධිරාජ්‍යයේ බල ප්‍රදේශය පුළුල් වූ අතර ආරක්ෂාවද හොඳ හැටි තිබිණ. (උදා - කලිගුලා උමතු වූවෙක් බවට මත ඉදිරිපත්ව ඇති අතර දරුණු බව හා රාජ්‍යය  කටයුතුවලට වඩා තම පුද්ගලික කටයුතුවලට වැඩි ආශාවක් දැක්වූවෙක් ලෙස නීරෝ ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි). පසුව පැමිණි ෆ්ලෙවින් රාජ වංශය ද අනුගමනය කළේ එම නීතිමය. යහපත් අධිරාජ්‍යයවරු  පස් දෙනාගේ කාලයේදී  (96 – 180) අධිරාජ්‍යය භූමි ප්‍රමාණයෙන් , ආර්ථික වශයෙන් හා සංස්කෘතික වශයෙන් ඉහළ හිණි පෙත්තටම සංවර්ධනය විය. රට අභයන්තර හා බාහිර තර්ජනවලින් රාජයය ආරක්ෂා වූ අතර පැක්ස් රෝමානා (රෝම සමය) අතර තුර අධිරාජ්‍යය වඩ වඩාත් දියුණු විය. ට්රාජන් රාජ්‍යය කාලය තුළ සිදු වූ ඩේසියා විජිතයත් සමගම අධිරාජ්‍යයේ  බල ප්‍රදේශය උපරිම විය. රෝම අධිරාජ්‍යයේ විශාලත්වය වර්ග සැතපුම් මිලියන 2.5ක් (වර්ග කි.මී 6.5 ක් ) වේ.

193 සිට 235 දක්වා කාලය තුළ සෙවරන් රාජ වංශය බල පැවැත්වුණු අතර එකළ එලගබලුස් වැනි අදක්ෂ පාලකයන් දැකිය හැකි විය. මෙය සහ රාජකීය පරම්පරාව වෙත තිබූ වැඩිවන හමුදා බලය ,3 වන සියවසේ අරගලය ලෙස කියවෙන බාහිර ආක්‍රමණවලට සහ රාජකීය බිඳවැටීමට හේතු විය. මෙම අර්බුදය නිමාවට පත් වූණේ ඩයෝ ක්ලිටියන්ගේ දක්ෂ පාලනය යටතේය. ඔහු 293 දී සම - අධිරාජ්‍යවරු දෙදෙනෙක්ගෙන් හා ඔවුන්ගේ ජේෂ්ඨ සහකරුවන් දෙදෙනෙක්ගෙන් සමන්විත ප්‍රාදේශීය රජ ක්‍රමයකට රට පාලනය කිරීමට, අධිරාජ්‍යය පෙරදිග හා අපරදිග භාග දෙකකට බෙදීය. වසර 50 කට වැඩි කාලයක් තිස්සේ විවිධ සම - පාලකවරු ආධිත්‍යය ලබා ගැනීමට සටන් කළහ. 330 මැයි 11 වන දින කොන්ස්ටන්ටායින් I අධිරාජ්‍යයයා රෝම අධිරාජ්ය‍යේ අග නගරය කොන්ස්තන්තිනෝපලය ලෙස නම් වෙනස් කිරීමක් කරන ලදී. 395 දී අධිරාජ්‍යය ය ස්ථිර ලෙස පෙර දිග රෝම අධිරාජ්‍යය හා අපරදිග රෝම අධිරාජ්යය ලෙස බෙදන ලදී. පෙරදිග රෝම අධිරාජ්‍යය හා අපරදිග රෝම අධිරාජ්යයය ලෙස බෙදන ලදී. පෙරදිග රෝම අධිරාජ්‍යය පසු කලෙක බයිසන්ටයින් අධිරාජ්‍යය ලෙස හැඳින්විණි.

අපරදිග අධිරාජ්‍යය නිරන්තරයෙන් බාබේරියානු ආක්‍රමණවලින් පීඩා විඳි අතර ශත වර්ෂ ගණනාවක් පුරාවට රෝම අධිරාජ්‍යය ක්‍රමයෙන් පසුබැසීමට ලක් විය. ක්‍රි.පූ 4 වන  ශතවර්ෂයේදී හන්වරුන්ගේ බටහිර දෙසට සිදු වූ සංක්‍රමණය නිසා විසිගොත්වරුන්ට රෝම අධිරාජ්‍යයයේ මායිම්වල සරණ සොයන්නට සිදු විය. 410 දී ඇලරික් I ගේ නායකත්වය යටතේ විසිගොත්වරු රෝම නගරය පැහැරූහ. වැන්ඩල් වරු ගෝල්, ස්පාඥඤය සහ උතුරු අප්‍රිකාවේ වූ රෝමයට අයත් පළාත් ආක්‍රමණය කළ අතර 455 දී රෝමය පැහැරූහ. 476 හි සැප්තැම්බර් 4 වන දින ජර්මානු නායක ඔඩෝසර්, අපරදිග රෝම අධිරාජ්යගයේ අවසාන පාලකයා වූ රොමියුලස් ඔගස්ටස් හට රජකම අත හරින ලෙස බල කළේය. මෙලෙස වසර 1200 කට ආසන්න කාලයක් පැවති අපර දිග රෝම පාලනය අවසානයට පත් විය.

පෙරදිග අධිරාජ්‍යයටද අත්වූයේ එවැනිම ඉරනමකි. නමුත් අපරදිග අධිරාජ්‍යයට අත් වූ ඉරණම තරම් උග්‍ර එකක් නොවේ. ජස්ටීනියම් ඉතාලිය හා උතුරු අප්‍රිකා‍ව ක්ෂණිකව යටත් කර ගත්තේය. නමුත් අපරදිග වූ බයිසන්ටයින් හි බල ප්‍රදේශ ජස්ටීනියන්ගේ මරණයෙන් වසර කීපයකට පසු දකුණු ඉතාලිය හා  සිසිලිය දක්වා අඩු විය. පෙර දිගෙහි ඉස්ලාම් නැගීමත් සමග බයිසන්ටයින්වරුන්ට තර්ජන එල්ලවන්නට විය. ඉස්ලාම් අනුගාමිකයින් සීග්‍රයෙන් සිරියාවේ හා ඊජිප්තුවේ බල ප්‍රදේශ යටත් කර ගෙන ඉක්මණින්ම කොන්ස්තන්තිනෝපලයට ඍජු ලෙස තර්ජන ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් විය. කෙසේ වෙතත් ක්‍රි.පූ 8 වන සියවස තුළදී බයිසන්ටයින්වරු  තම භූමි ප්‍රදේශයෙන් ඉස්ලාම් පැතිරීම නවත්වා ගත් අතර 9 වන සියවස ආරම්භයේදී යටත් වී තිබූ භූමි නැවත මුදා ගත්හ. නැවත ක්‍රි.ව : 1000 දී පෙරදිග අධිරාජ්යබය එහි උපරිමයේ සිටියේය. බැසිලියස් II වන බල්ගේරියාව හා ආමේනියාව නැවත පැරද වූ අතර සංස්කෘතිය හා වෙළඳාම සමෘද්ධිමත් වුණි. නමුත් 1071 ඇති වූ මැන්සිකර්ට් යුද්ධය නිසා මෙම ප්‍රදේශ පුළුල් කිරීම එකවර නැවතුණි. මෙම අධිරාජ්‍යය පුදුමාකාර ලෙස පසුබෑමට හේතු විය. අභ්‍යන්තර අර්බුද හා ටර්කික් ආක්‍රමණ සහිත ශතවර්ෂ ගණනාවකට පසු ඇලෙක්සියස්  I කොම්නෙසස් අධිරාජ්‍යයා 1095 දී අපරදිගින් උපකාර ඉල්ලීය. අපරදිග රෝම අධිරාජ්‍යය ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ කුරුස යුද්ධය ඇති කරමිණි. අවසානයේ IV වන කුරුස යුද්ධයට සහභාගී වූවන් කොන්ස්තන්තිනෝපලය පැහැරූහ. 1024 කොන්ස්තන්තිනෝපලය පැරදවීම , අධිරාජ්‍යයේ ඉතිරි වූ කුඩා කොටස පදවි ප්‍රාප්තිකයන්ගේ ආණ්ඩු බවට පත් වෙමින් කැඩී බිඳී යාමක් ලෙස දැකිය හැක. එයි අවසාන ජයග්‍රහකයා වූයේ නිකායීයාය. රාජකීය හමුදාව විසින් කොන්ස්තන්තිනෝපලය නැවත අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසු රෝම අධිරාජ්‍යයා ඊජියන් වෙරළ තීරයට කොටු වූ ග්‍රීක ආණ්ඩුවකට වඩා මදක් වැඩි අධිරාජ්‍යයක් බවට පත් විය. 1453 මැයි 29 දින මේහ්මඩ් II වන කෝන්ස්තන්තිනෝපලය නැවත පැරදවීමෙන් පසු පෙරදිග අධිරාජ්‍යය නිමාවට පත්විය.

පුරාණ ග්‍රීසිය සමග රෝමානු ශිෂ්ඨාචාරයද ඉතා පැරණි ශිෂ්ඨාචාර ලෙස වර්ගීකරණය කෙරෙයි. මෙහිදි ග්‍රීසියානු ශිෂ්ඨාචාරය රෝම සංස්කෘතිය සදහා දැඩි ලෙස බලපෑම් සිදු කළ ශිෂ්ඨාචාරයක් වෙයි. බටහිර ලෝකයේ නීතිය, යුධ කටයුතු, කලා කටුයුතු, සාහිත්‍ය, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සහ භාෂාව යන ක්ෂේත්‍ර කෙරෙහි පුරාණ රෝම ශිෂ්ඨාචාරයෙන් එල්ල වු බලපෑම අති විශාල වන අතර වර්තමානයේ පවා රෝමානු ඉතිහාසය ලෝකය වෙත සැලකිය යුතු බලපෑමක් එල්ල කරයි.

ඇමරිකාවට අයත් පැරණි රාජ්‍ය

රෝම සමූහාණ්ඩුව

ගේයස් මේරියස්, රෝම හමුදාව ප්‍රතිසංස්කරණය කළ රෝම සේනාපතියෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්.

රෝම සමූහාණ්ඩුව පිහිටුවන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 509 දී පමණය. ලිවී වැනි පසුකාලීන ලේඛකයන් කියනා ලෙසට එය සිදු වී ඇත්තේ රෝමයේ රජවරු සත්දෙනාගෙන් අන්තිම රජු වූ ගෞරවනීය ටාකුන් රාජ්‍යත්වයෙන් පහ කර වාර්ෂිකව මහේස්ත්‍රාත්වරු පත් කර රැස්වීම් පවත්වා රට පාලනය ගෙන යන්නට වූ කාලයේ දීය. ප්‍රධානම මහේස්ත්‍රාත්වරුන් වූයේ තානාපතිවරු දෙදෙනාය. ඔවුන් අධිරාජ්‍යයේ විධායක අධිකාරිය හෝ හමුදා විධි විධාන දීම එක්ව කළහ. ඔවුන් සෙනෙට් සභාව සමඟ කටයුතු කළහ. සෙනෙට් සභාවේ සිටියේ බලයෙන් ඔද වැඩී ගිය වංශවතුන් හෝ උපදේශකයන් වූහ. සමූහාණ්ඩුවේ අනෙකුත් මහේස්ත්‍රාත්වරු හෝ උපදේශකයන් වූහ. සමූහාණ්ඩුවේ අනෙකුත් මහේස්ත්‍රාත්වරු වූයේ ප්‍රීටස්, ඊඩිලයිස් හා ක්විස්ටර්ය. මහේස්ත්‍රාත්වරු ඇත්තෙන්ම වංශවතුන්ට බාධාවක් වියග නමුත් පසුව සාමාන්‍ය ජනතාවට විවෘත විය. සමූහාණ්ඩු ඡන්ද විමසීමේ රැස්වීම්වලට සේනාධිනායක රැස්වීම් අන්තර්ගත විය. එමඟින් ඉතාම වැදගත් කාර්යාලවලට නිළධාරීන් තෝරා පත් කර ගන්නා ලදී. එසේම ගෝත්රික රැස්වීම්වලින් එතරම් නොවැදගත් කාර්යාල සඳහා නිළධාරීන් පත් කර ගන්නා ලදී. රෝම සංස්ථාපනයේ ගණුදෙණු සටහනේ පෙන්වා ඇත.

ක්‍රි.පූ.5 වන සියවසේ මුල් භාගයේ දී සිසල්පයින් ගෝල්හි දකුණු කොටසේ සිට එට්රුස්කන් ප්‍රදේශයට ගෝල් ජනතා පාලනයක් දැකිය හැක. සෙනොන්ස් ගෝත්‍රයේ බ්‍රිනස් ගෝල්වරුන්ට මුල් තැන දුන්හ. රෝමවරු රාජ දූතයින් තිදෙනෙක් ඔහු මුණගැසීමට යැවූහ. තවද ඔහුගේ යුධ බලය පිළිබඳ අදහස් තීන්දු කර ගත්හ. රැස්වීම හොඳින් නොව ප්‍රචණ්ඩ ලෙස කෙළවර විය. රෝමවරු තිදෙනාට දඬුවම් ලැබීමට සිදු විය. ඉන්පසු ගෝල්වරු පෙරටු කොට ගමන් කිරීම රෝමවරු විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඒ ක්‍රි.පූ. 387 ජුලිවලදීය. රෝමවරු ක්වින්ටස් සල්පිකස් යටතේ ගෝල්වරුන්ගේ ආගමනයට තහංචි පැනවූහ. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ අලියා නදිය අසල දී රෝමවරු නැවත පරාජයට පත් වීමයි. එය රෝමය මුහුණ පෑ පශ්චාත් නඟර පැහැරීමයි. කැපිටලින් කඳු දුර්ගය හරහා රෝමවරු නැවත පහර දුන් අතර පණ බේරා ගත්තේ කොල්ල කෑම් හා නඟරය ගිනි තැබීම් දෙස බලා සිටියහ. නගරයේ ගෝල්වරු රජ කිරීමට පටන් ගෙන මාස හතකට පසු රෝමවරු බ්රීනස් වෙත සාම කොන්දේසි රැගෙන ගියහ. බ්‍රිනස් රත්රන් රාත්තල් දහසක් ඔවුන්ට ණය ගෙවීමක් ලෙස ගෙවූහ. ගෝලවරු දෙවැනිවරට ද රෝමය අතහැර ගියහ. රෝමවරු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඉට්රස්කන්ස් ඇතුළු ඉතාලි අර්ධවීපයට අයත් මිනිසුන් යටත් කර ගත්හ. රෝම අධිරාජ්‍යයට අවසාන වශයෙන් තර්ජන එල්ල වූයේ ක්‍රි.පූ. 281 දී එපිරස්ගේ පිර්හස් ආධාර සහිතව ප්‍රධාන ග්‍රීක ජනපදයක් වූ ටාරින්ටම්වලිනි. නමුත් එම උත්සාහය වාර්තා විය. රෝමවරු තම ජනපදවල ස්ථායී පාලනයක් ගෙන යාමෙන් තම ජයග්‍රහණ තහවුරු කර ගත්හ. ක්‍රි.පූ. 3 වන ශත වර්ෂ දී රෝමය විසින් මැසිඩෝනියාව හා සිලියුසික් අධිරාජ්‍යය පැරදවීමෙන් පසු මධ්‍යධරණී මුහුදේ අශ්‍රිතම මිනිසුන් කොටස බවට රෝමවරුන්ට පත් වීමට හැකි විය.

අභ්‍යන්තර ප්‍රශ්න ඇති වීමට විදේශීය බලපෑම් බලපෑවේය. පළාත්වල සිදු වූ අය කිරීම් මඟින් සෙනෙට්වරු ධනවත් වූහ. නමුත් බොහෝ විට කුඩා පරිමාණයේ ගොවීන් වූ යුධ භටයෝ නිවෙස්වලින් දිගු කාලවලට ඈත්ව විසූ අතර තම භූමි නඩත්තු කර ගත නොහැකි තත්වයට පත්ව සිටියෝය. විදේශීය වහල්ලුන් ගැන විශ්වාසය තබන්නට සිදු වූ අතර ලැටිෆුන්ඩියා හි වර්ධනය නිසා වැඩ සඳහා ගෙවීම් කටයුතු අඩු විය. යුද්ධයේ දී කොල්ල කෑ දෙයින් ලැබුණු ආදායම, නව ප්‍රදේශවල වෙළඳාම සහ බදු ක්‍රමයට ගොවිතැන් කිරීම යන දේවලින් නව ආර්ථික අවස්ථා හඳුන්වා දීමත් සමඟින් වෙළඳ හා අශ්වාරෝහක පන්තියක් බිහි විය. වෙළඳ කටයුතුවලට සම්බන්ධ වීමෙන් ඉවත් කරනු ලැබූ සෙනෙට් සභිකයන් වූ ලෙක්ස් ක්ලවුඩියා තහනම් සාමාජිකයින් හේතුවෙන් අසරුවන්ට සෙනෙට් සභාවට නිල වශයෙන් සම්බන්ධ වීමේ හැකියාව ලැබිණි. ඔවුන්ට දේශපාලන බලය නිසා සෑම විටම බාධා වූයේය. වැදගත් නඟර පිළිසකර කිරීම්වලට අවහිර බාධා පමුණුවමින් සහ අසරුවන්ට ආණ්ඩුවේ වැදගත් තැනක් ලබා නොදීමෙන් සෙනෙට් සභාව තුළ නිරන්තර දබර ඇති විය. සෙනෙට්වරුන් විසින් පාලනය කරන ලද රැකියා විරහිත නාගරික ප්‍රචණ්ඩකාරී කණ්ඩායම් තර්ජනවලින් ජනතාව බය ගැන්වූහ. ක්‍රි.පූ. 2වන සියවස වන විට තත්වය නරක අතට හැරුණි. එය සිදු වූයේ වංශවතුන් අල්ලා ගෙන තිබූ ඉඩම් නැවත සාමාන්‍ය ජනයා අතර බෙදා දීමට උත්සාහ ගත මහජන නායක දෙපළක් වන ග්‍රාඩි සොහොයුරන් යටතේය. පසුව ඔවුන් දෙදෙනා මරා දමන ලදී. නමුත් සෙනෙට්වරුන් එම දේපල සමහරක් මහජනතාවට හා අසරුවන්ට බෙදා දුන්හ. ඉතාලියේ එක්සත් නඟරවලට රෝම පුරවැසිභාවය ලබා නොදීම  ක්‍රි.පූ. 91-88 සමාජ යුද්ධයට හේතු විය. හමුදා ප්‍රතිසංස්කරණ (ගැයස් මැරියස්ගේ) නිසා සොල්දාදුවන් තම සේනාපතිට නිතරම හිතවත් වූහ. එවන් බලවත් සේනාපතියකුට නඟරයට මෙන්ම සෙනෙට් මුදල් ද අඛණ්ඩව පවත්වා ගත හැකි විය. මෙය මේරියස් හා ඔහුගේ සංරක්ෂිත සුල්ලා අතර සිවිල් යුද්ධයට හේතු විය. ක්‍රි.පු. 81-79 දී සුල්ලාගේ ආඡාදායක පදවිය අග තැන් විය.

ක්‍රි.පූ. 1 වන සියවසේ මැද භාගයේ දී ජුලියස් සීසර්ළ පොම්පේ සහ ක්‍රෙසස් යන තුන් දෙනා විසින් සමූහාණ්ඩුව පාලනය කිරීමට රහස් ගිවිසුමක් පිහිටුවන ලදී. මෙය ප්‍රථම තුන් කොන් ආධිපත්‍යය වේ. සීසර් ගෝල් රාජ්‍යය යටතේ කර ගැනීමෙන් පසු ඔහුත් සෙනෙට් සභාවත් අතර ඇති වූ දුරස් වීමකින් සිවිල් යුද්ධය ඇරඹුණි. එහි දී සෙනෙට් හමුදාවේ පෙරමුණ ගත්තේ පොම්පේය. සීසර් ජයග්‍රාහකයෙකු මෙන්ම මිනිසුන්ට ආඥාදායකයකු විය. ක්‍රි.පූ. 44 දී සීසර්ගේ අහංකාරකමට අකමැති වූ සෙනෙට්වරු ඔහු මරා දැමීය. තවද ඔවුනට ව්යවස්ථායික ආණ්ඩුවක් යළි පිහිටුවීමේ  අවශ්‍යතාවය ද ඊට හේතු විය. ඉන්පසු සීසර්ගේ ඊළඟ උරුමක්කායා වූ ඔක්ටවියන් ද ඔහුගේ සහකරුවන් ලෙස මාක් ඇන්තනී හා ලෙපිඩස් ද එක් වී දෙවන තුන්කොන් අධිපත්යය හිමි කර ගත්හ. කෙසේ වෙතත් මෙම සන්ධානය ඉක්මනින්ම, ප්‍රධානියා වීමට තරඟ කරන බල අරගලයක් බවට පත් විය. ලෙපිඩස් රටින් පිටුවහල් කරන ලදී. ක්‍රි.පු. 31 දී ඇක්ටියම් රණ බිමේ දී ඊජිප්තුවේ ක්ලියෝපැට්රා හා ඇන්තනී පරාද කළ ඔක්ටවියන් නිතරඟයෙන්ම රෝමයේ පාලකයා බවට පත් විය.

රාජ්‍ය පාලනය

අතීතයේ රෝමය රජ්ජුරුවන් විසින් පාලනය කරන ලදි. එම රජවරු තෝරාගනු ලැබුවේ රෝමයේ ප්‍රධාන ගෝත්‍ර විසිනි. එහිදී එම රාජ්‍යත්වය ගෝත්‍ර වලට මාරුවෙන් මාරුවට ලැබුණි. එහෙත් මෙහිදී රජතුමාගේ බලතල නිවැරදිව හඳුනාගෙන නොමැත. ඔහුට විධායක බලතල තිබීමට ද, නැතහොත් සෙනෙට් සභිකයෙකුගේ පමණ බලතල සහිතව කටයුතු කිරීමට ද සිදුවු බව සඳහන් වේ. එහෙත් යුධමය කටයුතු වලදී රජතුමාගේ බලතලවලට ප්‍රධාන තැනක් හිමිවුණි. එසේම රාජ්‍යය ආගමේ මුලිකයා වුයේ ද රජතුමාය. රජතුමාගේ බලතල වලට අමතරව පරිපාලනමය ඒකක තුනක් තිබිණි. රජතුමාගේ උපදේශක මණ්ඩලය ලෙස කටයුතු කළ සෙනෙට් සභාව, රජතුමා විසින් ඉදිරිපත් කරන නීති රෙගුලාසි සම්මත කර  කොමිටියා කුරියාටා සභාව හා රජයේ පූජකතුමාලාගේ එකමුතුවක් වන  කොමිටියා කලාටා සභාව එම ඒකක තුනයි. පන්ති කුල භේද හේතුවෙන් රෝමානු සමූහාණ්ඩුවේ රාජ්‍ය පාලකයා තෝරාගැනීමේ හැකියාව තිබුනේ ඉහළ තල හා පන්ති වලට අයත් පිරිසටය. එබැවින් මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා අනුබද්ධව  ක්‍රියාත්මක වූ රාජ්‍ය පාලනයක් විය. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් සමූහාණ්ඩුවට භාවිතාවන රිපබ්ලික් නම් වචනය ලතින් භාෂාවේ රෙස්ට් පබ්ලිකා යන වචන දෙකේ එකතුවෙන් ඇති වූවකි. එම රෙස්ට් පබ්ලිකා යන වචනයේ තේරුම "පොදු ජනතාවගේ කටයුතු" යන්නයි. රෝමානු නීති සම්ප්‍රදායිකව සම්මත වන්නේ කොමිටියා ට්‍රිබියුටා නම් සමුහ රැස්වීම් ඡන්ද විමසීමෙනි. ඒ ආකාරයෙන් රාජ්‍ය තනතුරු සඳහා පත්වීමට නම් ප්‍රථමයෙන් ඔවුන් ජනතාවගේ ඡන්දයෙන් පත්විය යුතුය. නමුදු රෝමානු සෙනෙට් සභාව පාලනය වුයේ ඉහල තල හා පන්ති වල ජනතාවගේ ඡන්දයෙනි. සමූහාණ්ඩුව තුළ සෙනෙට් සභාවට විශාල බලතල තිබු නමුත් ව්‍යවස්ථාදායක බලතල නොතිබිණි. එබැවින් එය පැවතියේ උපදේශක මණ්ඩලයක් ලෙසය. සෙනෙට් සභිකයෝ  පෞද්ගලිකවම බලතල වලින් හෙබි බැවින් සෙනෙට් සභාවේ සාමුහික අදහස් වලට විරුද්ධව කිසිවක් කිරීමට නොහැකි තත්ත්වයක් පැවතිනි. නව සෙනෙට් සභිකයන් පත්වන්නේ වඩාත් අත්දැකීම් බහුල හා තම සේවාවන් නිවැරදිව ඉටුකල පුද්ගලයන් අතරිනි. සෙන්සර්ස් නම් සෙනෙට් සභික කණ්ඩායම විසින් එය සිදු කරන ලදි. එසේම ඔවුන්ට වර්තමාන සෙනෙට් සභිකයන්ගේ සාමාජිකත්වය  අහෝසි කිරීමට ද බලතල තිබුණි. එසේ සිදු කෙරුණේ වර්තමාන  සෙනෙට් සභිකයන්, දූෂණ හා වංචාමය ක්‍රියාදාමවල නිරතවන්නේ නම්ය.  පසුකාලීනව සුල්ලා නම් අධිරාජ්‍යයා යටතේ ක්වස්ටර්ස් නම් සාමාජිකයන් ඡන්දයකින් තොරව ස්වාධීනව සෙනෙට් සභිකයන් ලෙස පත්කෙරිණි. එහෙත් එම අධිරාජ්‍යයාගේ සංශෝධන වැඩිකල් නොපැවතුනි.

පුරාණ රෝම සමාජය

පුරාණ රෝමය සංවර්ධනය වූ කේන්ද්‍ර ස්ථාන වුයේ රෝම ප්‍රසිද්ධ වෙළෙඳපළ වු අතර එය දෛනික රෝම ජීවිතයේ චක්‍රනාභියක් විය.
පුරාණ රෝම සමාජය, කඳු හතක් මත පිහිටා තිබු රෝම නගරය සමග සම්බන්ධව තිබිණි. එහි ක්ලෝසියම්, ට්‍රාජන් වෙළෙඳ පොළ සහ පැන්තියනය වැනි ස්මරණීය ගොඩනැගිලි විශාල ගණනක් තිබිණි. සිය ගණන් වාරිමාර්ග පද්ධති මඟින්, ක්‍රීඩා මණ්ඩප, පුස්තකාල සහ සාප්පු සහිත සනීපාරක්ෂක සංකිර්ණ, වෙළෙඳ පොළවල් වලට නැවුම් පානීය ජලය බෙදා හැරුණු අතර ක්‍රමවත්ව සෑදු කාණු පද්ධති මගින් ඒවා ඉවතට ගෙනයාම සිදු විණි. පුරාණ රෝම පාලනය යටතේ ගෘහයන් නිර්මාණ ශිල්පය නවීන නිවෙස් වල සිට අති විශාල තනි නිවෙස් දක්වා ව්‍යාප්ත විය. රෝමයේ අග නගරයේ අධිරාජ්‍යවරුන්ගේ ගෘහ ඉදිවුණේ පැලටයින් කන්ද මතය. පැලස් නම් වචනය බිදී ආවේද පැලටයින් නම් වචනයෙනි. පහත් සහ මධ්‍යම පන්තිවල ජනයා වාසය කළේ නගරයේ මධ්‍යයේය. ඒ යුදෙවුවන් වසන ගෙවල් වැනි කුඩා වෙන්වු කාමරවලය.

මිලියනයක පමණ ජනගහනයක් සහිතව විශාලම නාගරික මධ්‍යස්ථානය වුයේ රෝම අධිරාජ්‍යයි. (19 වැනි ශතවර්ෂයේදී ලෝකයේ විශාලම නගරය වු ලන්ඩනයේ භූමි ප්‍රමාණයට සමාන ලෙස) එය උපරිම ලෙස මිලියන 14 ක් ද අවම ලෙස 450 000 ක් ද විය. කුර ගැටෙන හඩින් සහ රථවල රෝදවල හඩින් රෝම නගරය ඝෝෂාකාරී වන්නට වු අතර එය ඉසිලිය නොහැකි වු අතර ජුලියස් සීසර් රජ වරක් රථ ගමනාගමනය (දවල් කාලයේ) අත් හිටුවීමට යෝජනා කර ඇත. ඓතිහාසික ඇස්තමේන්තු ප්‍රකාශ කර සිටින්නේ පුරාණ රෝමයට අයත් ප්‍රදේශය යටතේ වු ජනගහනයෙන් 20% ක් නාගරික මධ්‍යස්ථාන වල දිවි ගෙවු බවයි. ඊට හමුදා භටයන් 10000 හෝ ඊට වැඩි ජනකායක් ද පන්සල් හා වෙනත් ගොඩනැගිලිද අයත් විය. ඒවා රෝමයේ මෙන් කුඩා පරිමාණයේ ඒවා විය.

සාමාජීය පන්ති සැකැස්ම

රෝමානු සමාජය තුළ පන්ති වලට බෙදුනු සාමාජීය සැකැස්මක් පවතී. එම සාමාජීය සැකැස්ම තුළ පහළින්ම සිටින්නේ වහල්ලුන්ය. ඔවුනට ඉහළින්  නිදහස ලැබූ මිනිසුන්ය. ඔවුන්ට ඉහළින් නිදහස්ව ඉපදුණු මිනිසුන්ය. නිදහස්ව ඉපදුණු පුරවැසියන් නැවතත් පන්ති දෙකකට වෙන් කෙරිණි. එනම් ප්‍රභූ පැලැන්තීන්ට අයත් හා සාමාන්‍ය පවුල්වලට  අයත් පුරවැසියන් වශයෙනි. පසුකාලීනව මෙම දේපාර්ශවීය බෙදීම වැදගත් කොට නොසැලකිණි. සාමාන්‍ය පුරවැසියන් ධනවත් වී දේශපාලනයට එක්වී‍මත්, ප්‍රභූ  පැලැන්තියේ සමහරුන්ගේ ධනය අඩුවී යාමත් ඒ සඳහා හේතුවිය. පුරවැසියන් ඕනෑම කෙනෙකුගේ පවුලේ ඥාතියෙක්  ඉහළ තනතුරු දරන්නේ නම්, එම පුරවැසියන් ද ප්‍රභූන් ලෙස සැලකීය. එසේම යම් පුද්ගලයකු ප්‍රභූ හෝ ඉහළ  තනතුරු දරන්නෙකු බවට පත්වුවහොත් ඔහුගෙන් පසු එම පරම්පරාව ප්‍රභූන් ලෙස සැලකිණි. එවන් පුද්ගලයෙක් නෝවස් හෝමෝ, නැතහොත් නව මිනිසා ලෙස හැඳින්විය. එවැනි තත්ත්වයක දී වුවද අතීතයේ පටන්  පැවත එන ප්‍රභූ වංශයන්ට, වැඩිපුර සමාජ පිළිගැනීමක් හිමිවිය. එසේම ඇතැම් ආගමික නායකත්ව තනතුරු, අතීතයේ සිට පැවත එන ප්‍රභූ වංශයන්ට අයත් පුරවැසියන්ට වෙන්කර තිබිණි.

ඉන්පසු ඇති වූ සමාජ පන්ති බෙදීම්වලට මුලික වූයේ ආරක්ෂක සේවාවන්හි නියුතු වීම හා ඒවායේ පැවති නිල තල දැරීමය. උදාහරණයක් ලෙස පුරවැසියන් දෙදෙනකු සංසන්දනය කරන විට ආරක්ෂක සේවයේ නිරත වූ පුද්ගලයාට ඉහළ සමාජ පිළිගැනීමක් හිමිවිය. එම සමාජ පන්තිවල සමාජිකත්වය තීරණය වුයේ තමන් සතු  වත්කම්  ප්‍රමාණය අනුවය. වැඩි වත්කම් දැරුවේ සෙනෙට් සභිකයන් අයිති පන්තීන් හි සාමාජිකයන් ය. ඔවුහු දේශපාලනයේ හා ආරක්ෂක අංශයන් හි ඉතා ඉහළ තනතුරු දැරූහ. ඔවුන්ට පහළ  පන්තිය වුයේ එකොස්ට්‍රියන්ස් පන්තියයි. එම පන්තියට අයත් වුයේ ධනවත් වෙළෙඳ ව්‍යාපාරික පුරවැසියන් ය. ඔවුන්ටත් පහළ පිහිටි පන්තිය වුයේ කිසිදු ධනයක් නොමැති පුරවැසියන්ගේ පන්තියයි. මේරියස් නම් ප්‍රභූවරයාගේ සංශෝධන වලට ප්‍රථම එම අවසාන පන්තියේ පුරවැසියන්ට ආරක්ෂක අංශයේ කිසිඳු තනතුරක් දැරීමට නොහැකි විය. ඔවුන්ට සැලකුවේ වත්කම් හා සමාජ පිළිගැනීම අතින් නිදහස ලැබූ පුරවැසියන්ට මඳක් ඉහළ මට්ටමකිනි.

ඉපැරණි රෝමයේ ආර්ථිකය

ඉපැරණි රෝමය මිනිස් සහ ස්වභාවික සම්පත් අතිවිශාල ප්‍රමාණයකට හිමිකම් කී විශාල භූමි ප්‍රමාණයක බලය පවත්වා ගත් රාජ්‍යයකි. එබැවින් රෝමයේ ආර්ථිකය වෙළෙඳාම හා කෘෂිකර්මය මත පදනම් විය. කෘෂිකාර්මික නිදහස් වෙළෙඳාම ඉතාලියේ භූ දර්ශනයද වෙනස් කරනට සමත්විය. බුද්ධ වර්ෂ පළමු ශත වර්ශය වන විට ,විශාල මිදි සහ ඔලිව් වතුවල සේවයේ නිරත ගොවීන් තනතුරෙන් පහ කරන ලදී. ඒ ඔවුන්ට ආනයනය කරන ලද ධාන්‍ය මිලට සරිලන දේ නිපදවීමට නොහැකි වූ බැවිනි. ඊජීප්තුව, සිසිලියාව සහ උතුරු අප්‍රිකාවේ මුනිසියාව වැනි රටවල් යටත් කරගැනීමෙන් නිරන්තර ධාන්‍ය සැපයීම සිදුවුණි. එමෙන්ම ඔලිව් තෙල් සහ වයින් ඉතාලියේ ප්‍රධාන අපනයනයන් විය. ධාන්‍ය වටමාරුවක් භාවිතා කළද ගොවිපල වල ඵලදායීතාවය(හෙක්ටයාරයකට ටොන් 1ක් පමණ ) පහල මට්ටමක පැවතුණි.

කර්මාන්ත සහ නිෂ්පාදන ක්‍රියාකාරීත්වය ඉතා කුඩා විය. තරමක් හෝ මහ පරිමාණ නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය වූයේ පතල් කර්මාන්තය සහ මැණික් ගල් කඩතොලු කිරීමයි.(ගල් මූලිකම ඉදිකිරීමේ ද්‍රව්‍ය ලෙස භාවිතා කරන ලදී ) නිෂ්පාදන ආසන්න ලෙස කුඩා ප්‍රමාණයක පැවතුණු අතර සාමන්‍යයෙන් කුඩා කඩ සහ කර්මාන්ත ශාලා වලින් සමන්විත විය. කෙසේ වෙතත් සමහර උළු ගඩොල් කර්මාන්ත ශාලා වල සියගණන් සේවකයින් රැකියාවේ නියුක්ත වූහ.

සමහර ආර්ථික ඉතිහාසඥයන් පැරණි රෝම අධිරාජ්‍යයේ ආර්ථිකය වෙළෙඳපොල මූලික කරගත් ආර්ථිකයක් බව තර්ක කළහ. එය වඩාත්ම දියුණු කෘෂිකාර්මික ආර්ථිකයකි. සියලුම වර්ගවල භාණ්ඩ, ඉඩම්,නැව් බඩු තොග සඳහා වෙළඳපොල පැවතුණි. තවද රක්ෂණ වෙළෙඳපොලක්ද පැවතුණි.
පැරණි ජන රජයේ ආර්ථිකය විශාල වශයෙන් කුඩා ඉඩම් හා ගෙවන ශ්‍රමය මත පදනම් විය. කෙසේ වෙතත් විදේශීය යුද්ධ හා යටත් කිරීම්, වහල් වැඩ ලාභ වීමට හා අවශ්‍ය තරම් ලබාගැනීමට හේතුවූ අතර මෑත වනවිට ආර්ථික වශයෙන් විශාල ලෙස වහල් කම්කරුවන් (පුහුණු හා නොපුහුණු ක්‍රියාවන් දෙකම සඳහා) නීතිමය  පසුබිම මත පදනම් වුණි. මේ කාලය තුළ කරන ලද  ගණනය කිරීම් අනුව රෝම අධිරාජ්‍යයේ ජනගහනයෙන්  20%  වහලුන් වු අතර, 40% රෝම නගරය තුළ විසුහ. රෝම අධිරාජ්‍යයේ පමණක් යටත් කිරීම් නතර වනවිට හා වහලුන්ගේ මිල ගණන් වැඩි වනවිට, වහලුන් කුලියට ගැනීම වඩා සකසුරුවම් සහිත විය.

අතීත රෝමානුවන්ගේ භාෂාව

රෝමනුවන්ගේ ජන්ම භාෂාව ලතින් භාෂාව හා ඉතාලි භාෂාව වේ. මෙම භාෂාවේ ව්‍යාකරණ එතරම් සංකීරණ ඒවා නොවේ.මෙහි අක්ෂර මාලාව සකස් වී ඇත්තේ Etruscan අක්ෂර මාලාව පදනම් කරගෙනය.එම අක්ෂර මාලාව පදනම් වී ඇත්තේ ග්‍රීක අක්ෂර මාලාව මතයි.කෙසේ වෙතත් ලතින් සාහිත්‍ය අලංකාර කර ගැනීමට හා පැවත්මට අලංකෘත සහිත දියුණු කෘත්‍රීම භාෂාවක් ක්‍රිස්තු පූර්ව පලමුවන සියවසයේ දී භාවිත කරන ලදී.රෝම අධිරාජ්‍යයේ ව්‍යවහාරික භාෂාව වූයේ Vulgar ලතින් ය.මෙම Vulgar ලතින් පැරණි ලතින්වලට වඩා සුවිශේෂී ලෙස වෙනස්ය.එහිදී භාෂා උච්ඡාරණය, ව්‍යාකරණ, මෙන්ම වචන මාලා ආදිය බොහෝ ලෙස වෙනස්ය.

රෝමයේ ප්‍රධාන ලිඛිත භාෂාව ලතින් භාෂාව වන අතර දැන උගත් බුද්ධිමත් ප්‍රභූ ජනයා ග්‍රීක භාෂාවෙන් කතා කළහ.සාහිත්‍යධරයෝ ලේඛන කලාවට ද ග්‍රීක භාෂාව භාවිතා කරන ලදී.රෝම අධිරාජ්‍යයේ නැගෙනහිර ප්‍රදේශයට වන්නට තිබූ බ්යිසැන්ටින් අධිරාජ්‍යයේ ලතින් භාෂාව භාවිත වූයේ නැති තරම්ය.නමුත් බයිසැන්ටින්හි (Byzantine) විසූ ජුස්ටිනියන් අධිරාජ්‍යයා මියයෑමෙන් පසු ග්‍රීක භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව බවට පත් විය.රෝම අධිරාජ්‍යයේ බලපෑමට ඒ අවට රාජ්‍ය නතු වනවිට ලතින් භාෂාව මුළු යුරෝපයේම ව්‍යාප්ත විය.මේ කාලයේ   vulgar ලතින් උප භාෂාව වන විට රෝම භාෂාව සෑහෙන්න ප්‍රමාණයක් යුරෝපයේ ව්‍යාප්තව පැවතුණි.

ලතින් නෂ්ට වූ භාෂාවක් වුව ද භාෂාව හොඳින් හැසිරවිය හැකි ස්වල්පයක් දෙනා ඉන් ප්‍රයෝජන ගත්හ.ඔවුන් ඒ ඇසුරින්  Ecclesiatical ලතින් භාෂාව නිර්මාණය කළහ.එය රෝමයේ වැනිස් නගරයේ ක්‍රිස්තියානි දේවස්ථානවල නිල භාෂාවයි.දැනටමත් බටහිර යුරෝපයේ භාවිතා වන Lingua Franca නමැති භාෂාවේ ලතින් භාෂාවේ ආභාෂය ඇතුළත්ව ඇත.මෙය ජාත්‍යන්තර භාෂාවකි.අවසානයේ 19 වැනි සියවසයේ දී ප්‍රංශ භාෂාව ද 20 වන සියවසයේ දී ඉංග්‍රීසි භාෂාව ද යුරෝපයේ ජනප්‍රිය භාෂා බවට පත් විය.ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ එන වචන 80% ක් පමණ ඍජු හෝ වක්‍ර ආකාරයෙන් ලතින් භාෂාවෙන් දායාද වුණු වචන වේ.

ඓතිහාසික රෝම සංස්කෘතිය

ඓතිහාසික රෝම සංස්කෘතිය වසර 1,200ක් පැරණි එම ශිෂ්ටාචාරය පුරා විකාශනය වූවකි. මෙම යෙදුම මුල්කාලීන රෝම ජනරජයක් ද පසුව තම්බි‍්‍රයාව, මොරොක්කෝව සිට උතුරු අප‍්‍රිකාව හා ස්කොට්ලන්තය තෙක් කලාපයේ ද සංස්කෘතිය විදහා දක්වති.

ඓතිහාසික රෝමයේ ජීවිතය හැඩගැසුණේ රෝම නගරය, සුප‍්‍රසිද්ධ කඳු හත, එහි අතිවිශාල ස්මාරක (කොලෝසියම, ට්‍රොජන් විනිශ්චය සභාව, පැන්තියන් වැනි දේ වටාය. නගරයෙහි බොහෝ නාට්‍යාගාර, ක‍්‍රීඩාගාර සහ තැබෑරුම්, නානශාලා සහ ගණිකා මඩම් විය. රෝම පාලනය යටතේ පැවති භූමි ප‍්‍රදේශය පුරා නිවාසවල ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය වැසුණු නිවාසවල සිට ගම්බද විශාල නිවෙස් දක්වා පිහිටා තිබුණි. ජනගහණයෙන් වැඩි පිරිස වාසය කළේ නගරය තුළ පිහිටි නිවාස සංකීර්ණ තුළය.

එවක පැවති නගර අතුරින් රෝමය විශාලතම නගරය වූ අතර, ජනගහණය උපරිම වශයෙන් මිලියන 3.5ක් ද, අවම වශයෙන් 450,000ක් ද ලෙස ගණන් බලා ඇත. නගරය යකඩ කරත්ත රෝදවල ශබ්දය නිසා ඝෝෂාකාරී වූ අතර, ජූලියස් සීසර් වරක් රාත‍්‍රියට යකඩ කරත්ත ගමන් කිරීම තහනම් කළේය. රෝම අධිරාජ්‍යයේ පුරවැසියන්ගෙන් 20%කට අධික ප‍්‍රමාණයක් නගරබඳ ව විසූ බව ඓතිහාසිකව තහවුරු වී ඇත. ජනගහණය අවම වශයෙන් 10,000ක් ද, හමුදා භටයින් ද සහිතව එය අතිශයින් නාගරීකරණයට ලක් වී තිබේ. 1800 දී එංගලන්තයේ නාගරීකරණයට සමාන ප‍්‍රමාණයක්, එනම් 32% ක් පමණ නාගරීකරණයක් එවකට ඉතාලියේ පැවතුණි. බොහෝ නගරවල රෝමයේ දක්නට ලැබුණු අධිකරණ ශාලා හා ආගමික ස්ථානවල ස්වරූපයෙන්ම කුඩා ගොඩනැඟිලි පැවතුණි. නාගරික ජනගහණය වැඩිවීම නිසා, ආහාර ලබා ගැනීම, ප‍්‍රවාහනය, ගබඩා කිරීම හා බෙදා හැරීම නොනවතින මෙන්ම සංකීර්ණ ක‍්‍රියාවලියක් විය. ඉතාලි ගොවිපළවලින් එළවලූ හා පළතුරු ලබාගත් අතර, මාළු සහ මස් සුඛෝපභෝගී ආහාර විය. නාගරික ප‍්‍රදේශවල ජලය ගෙන ඒම සඳහා වාරි මාර්ග තනවන ලද අතර, හිස්පැනියාව, ගෝල් සහ අප‍්‍රිකාව යන ප‍්‍රදේශවලින් වයින් හා තෙල් ගෙන්වන ලදී.

රෝම අධිරාජ්‍යයේ පළාත් අතර ඉතා කාර්යක්ෂම ප‍්‍රවාහන සේවයක් පැවති හෙයින් ඒවා අතර විශාල වාණිජ ගනුදෙනු සිදුවිය. ප‍්‍රවාහනය හා තාත්ෂණය සඳහා වැය වූ වියදම 18 වන සියවසේ යුරෝපයේ වැය කළ වියදමට සමාන විය.

ග‍්‍රාමීයව ජීවත් වූ පිරිස 10,000කටත් අඩු විය. ඉඩම් හිමිකරුවන් සිය ඉඩම් කළමානාකරුවන්ට භාර දී නාගරිකව පදිංචි වූහ. ග‍්‍රාමීය වහලූන්ගේ තත්ත්වය, නාගරිකව නිවෙස්වල සේවය කළ වහලූන්ට වඩා අයහපත් විය. වඩා හොඳ නිෂ්පාදනයක් ලැබීමේ අරමුණින් ඉඩම් හිමියෝ වහලූන් නිදහස් කොට වැටුප් ගෙවූහ. සමහර වාර්තා අනුව, 'එක් ඔලිව් ගසක් පවුල් 6කට අයිති වූ අතර, ඊජිප්තුවේ කුඩා ගොවිපළ කූඩාරමක වැසියෝ 42ක විසූහ'. මේ නිසා ඔවුන් නාගරික ප‍්‍රදේශවලට පැමිණිමට පටන් ගත් අතර, නාගරික ජනගහණය වැඩිවීම දෙවන සියවසේ මුල් භාගය තෙක්ම අඩු නොවීය.

ඉහළ පංතික පෞද්ගලික සංස්කෘතිය ලෙස ග‍්‍රීක සංස්කෘතියේ නැඟීම ක‍්‍රි:පූ: 2 වන සියවසේ මැද භාගයේ ආරම්භ විය. එසේ වුවත් සම්ප‍්‍රදායික සදාචාරවාදීන්ගේ 'හෙලනික' සංස්කෘතිය වෙනස් කිරීම කෙරෙහි බොහෝ විවේචන පැවතුණි. ඔගස්ටස්ගේ සමය වන විට, සංස්කෘතික හැදියාවක් සහිත ගෘහස්ත වහලූන්, තරුණයින්ට උගැන්වීමට පටන් ගත්හ (සමහර විටක ගැහැණු ළමයින්ට පවා කෝකියන්, අලංකරණ ශිල්පීන්, ලේකම්වරුන්, වෛද්‍යවරුන් හා කේශාලංකරණ ශිල්පීන් නැගෙනහිර ග‍්‍රීසියෙන් පැමිණුන හ). ග‍්‍රීක ප‍්‍රතිමා ගෘහස්ත උද්‍යාන තුළ ඉදි වූ අතර, රෝම ප‍්‍රතිමා ග‍්‍රීක වහලූන් අතින් ඉඳි විය. ්චසජසමි  නම් ආහාර වට්ටෝරු පොත්, ග‍්‍රීක ඒවා විය. රෝම ලේඛකයින් ග‍්‍රීක විලාසිතාවට ලතින් හැසිර වූහ. නීතිය හා පරිපාලනය පමණක් ඉතාලි ස්වරූපය ගන්නා ලදී. නාගරික හා ග‍්‍රාමීය පසුතලය තුළ සිදු වූ මෙම මානුෂික පසුබිම මත ඉතිහාසයේ වඩාත්ම බලපෑම් සහගත ශිෂ්ටාචාරය හැඩ ගැසුණි. එය අදට ද ඉතිරිව පවතින සංස්කෘතික උරුමයක් ඉතිරි කර ගොස් ඇත.

පුරාණ රෝම කලාව - සංගීතය හා සාහිත්‍ය

දැනට ඉතිරිව ඇති ඉපැරණි ගොඩනැගිලිවල, බිත්තිවල, වහලවල දැකිය හැකි රෝම බිතුසිතුවම් වල ග්‍රීක ආභාෂයක් දැකිය හැකිය. රෝම සාහිත්‍යයේ සඳහන්වන පරිදි එකල දැව සහ ඇත්දත් සිතුවම් නිර්මාණකරණයට භාවිතා කර ඇත. මෙවැනි නිර්මාණවලට උදාහරණ කීපයක් දැනට රෝමයේ පොම්පේහි ඉතිරිව ඇත. පළමුවන ශතවර්ෂයත් දෙවන ශතවර්ෂයත් අතර කාලයට අයත් මුල් යුගයේ රෝම නිර්මාණයන් පබළු සහ පාෂාණ උපයෝගී කොටගෙන නිමකොට ඇත. දෙවන ශතවර්ෂයේ මුල් යුගයේදී නිමවූ නිර්මාණවල ත්‍රිමාන ගති ලක්ෂණද දැකිය හැකිය.

මුලසිටම ලතින් සාහිත්‍යයේ වැදගත් ස්ථානයකක් ග්‍රීක ගත්කතුවරුන්ට හිමිවිය. රෝම රාජ්‍යයේ ව්‍යාප්තියත් සමගම සාහිත්‍යකරුවන් විවිධ ශෝකය, හාස්‍යය වැනි මාතෘකා යටතේ නිර්මාණ එළිදැක්විම වඩාත් කැපී පෙනිණි.

එකල ග්‍රීක ආභාෂයෙන් පණපෙවුන රෝම සාහිත්‍යය සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයේ වඩාත් කැපීපෙනෙන අංගයක් විය. විවිධ අවස්ථාවන්වලදී රෝම හමුදාවන්ද ට්‍රම්පට්ටුව වැනි සංගීත භාණ්ඩ යොදාගෙන ඇති බවත් සඳහන් වේ. සමහර ඉතිහාසඥයන් පවසන ආකාරයට සාමාන්‍ය ජනතාව සහභාගී වූ විවිධ උත්සව අවස්ථාවන්වලදී සංගීතය වැදගත් අංගයක් විය.

සටහන්

Roma palakayan

ආශ්‍රිත
 පුරාතන රෝමය

පුරාණ රෝමය


İdrar Deliği (dişi uretra ağzı) klitorisin hemen altında, iç dudakların önde birleştiği yerde bulunan ve idrarın dışarı boşaltılmasını sağlayan idrar deliği uretra adlı yapının son kısmını oluşturur.

Kadın üreme organları
Üriner sistem

İdrar deliği


Reinaldo del Prette Lissot (Valência, 17 de fevereiro de 1952 - Valência, ) - sacerdote católico venezuelano, arcebispo de Valência desde 2007.

Em 15 de agosto de 1976, foi ordenado sacerdote. Incardinado na Arquidiocese de Valência, foi, entre outros, reitor de um seminário maior, vigário judicial e vigário geral da arquidiocese .

Em 24 de dezembro de 1993 foi nomeado bispo auxiliar da Arquidiocese de Valência, com sede titular de Altava. Foi ordenado bispo em 5 de fevereiro de 1994 pelo então Arcebispo de Valência - Jorge Liberato Urosa Savino.

Em 24 de abril de 1997 foi nomeado bispo coadjutor da diocese de Maracay. Ele assumiu a diocese em 5 de fevereiro de 2003.

Em 10 de abril de 2007, o Papa Bento XVI o nomeou Arcebispo Metropolitano de Valência.

Reinaldo del Prette Lissot morreu em 22 de novembro de 2022 aos 70 anos de idade devido a complicações de um câncer em Valência.

Ver também

Bispos católicos da Venezuela

Reinaldo del Prette Lissot


أحمد نامي (1873 - 1963) هو ثاني رئيس للدولة السورية وحاكم رئيس لسوريا منذ زوال العثمانيين بين 2 مايو 1926 و15 فبراير 1928، وقد ألّف خلال هذه المدة ثلاث حكومات، عبر خلالها عن مطالب وطنية فطالب بوحدة البلاد السورية وسن دستور لها وإصدار عفو عام عن جميع المتورطين في أعمال عنف خلال الثورة السورية الكبرى، غير أن النزر اليسير من هذه الوعود قد تحقق فعلاً.
لقب أحمد نامي «بالداماد» أي الصهر لأنه تزوج من الأميرة عائشة سلطان ابنة السلطان عبد الحميد الثاني فغدا بذلك صهره؛ وقد درس الداماد في فرنسا وعمل في أزمير، وأقام بعد سقوط الدولة العثمانية في بيروت ومنها تم تكليفه رئاسة الدولة، علمًا أنه كان صديقًا للمفوض الفرنسي هنري دي جوفنيل الذي كلفه الرئاسة.

اشتهر بكونه ماسونيًا ورئيسًا للمحافل الماسونية في سوريا ولبنان، المدعومة من محفل الشرق الأعظم الفرنسي والمحفل المصري ورأسه منذ عام 1923 حتى 1930، وإلى جانب نشاطه الماسوني أسس الداماد حزبًا سياسيًا أسماه «الحزب الإسلامي الديموقراطي».

حياته المبكرة
تحدر أحمد نامي من عائلة سورية وسلالة شركسية ترجع إلى قبيلة الشابسوغ القفقاسية التي استقرت في سوريا أواخر القرن الثامن عشر، وقد شغل والده فخري بك منصب رئيس بلدية بيروت فكان من رؤسائها البارزين، وعرف عنه الأعمال المعمارية كفتح الطرق وتشييد الأبنية وإنشاء الحدائق ومنها الحديقة الحميدية وساحة البرج وخان فخري بك. وقد ولد الداماد في بيروت عام 1873 وتلقى تعليمه على يد أساتذة خصوصيين ثم أوفده والده إلى اسطنبول حيث انخرط في الكلية الحربية ودخل سك ضباط الأركان زمنًا يسيرًا، ثم هجره مفضلاً العمل الإداري، فتوظف في مكتب إدارة الديون العثمانية، ثم عين أمين سر ولاية بيروت وأخيرًا أمينًا عامًا لولاية أزمير خلال تواجد صديقه كامل باشا في الصدارة العظمى. والذي عن طريقه أيضًا تزوج بعائشة سلطان ابنة السلطان عبد الحميد الثاني فلقب على إثر زواجه «بالداماد» أي الصهر، ولدى اندلاع الحرب العالمية الأولى انتقل إلى خارج الدولة وأقام في سويسرا وبعد نهاية الحرب، انتقل إلى فرنسا وأقام في باريس حيث نسج علاقة حميدة مع ساستها، واستقرّ عدد من أولاده فيها بشكل دائم، ومحاباته لسياسات فرنسا في المنطقة كانت الركن الأساس في تعيينه رئيسًا للدولة السورية.

رئاسته

قبل تكليفه الرئاسة
في ديسمبر 1925 وصل إلى بيروت المفوّض السامي الفرنسي الجديد دي جوفنيل، ولم تكن علاقته جيدة منذ البداية مع رئيس الدولة صبحي بركات، كما تبدى بعد الاجتماع الأول بين الرجلين في بيروت، وخلال اشتداد الثورة السورية الكبرى وبعيد قصف دمشق بالمدفعيّة والطائرات الفرنسيّة. وعلى إثر اللقاء الأول استقال بركات ولم يبد جوفنيل أي تردد في قبول استقالته، وعيّن الجنرال أندريا حاكمًا عسكريًا على منطقتي دمشق وجبل الدروز حيث كانت الثورة مشتعلة. ويقول يوسف الحكيم، أن جميع الأطياف السياسية في سوريا، من وطنيين ومعتدلين قد سروا باستقالة بركات، بسبب قسوته في العمل السياسي. وقد عرض الجنرال أندريا على عطا الأيوبي تشكيل الحكومة لكنه اعتذر عن الرئاسة والتشكيل لحراجة الموقف في البلاد، وشاعت أنباء عن تكليف الشيخ تاج الدين الحسني مهام الرئاسة بدءًا من 2 يناير 1926 لكن الأمر قد طال مع استمرار وزراء حكومة بركات في تصريف الأعمال حتى عُيّن في 9 فبراير الجنرال فرانسوا بيير أليب مندوبًا فرنسيًا في دولة سوريا ودولة جبل الدروز.

أنفق أليب أغلب وقته في ملاحقة الثوار في غوطة دمشق وحمص والسويداء على وجه الخصوص، وفي أواخر أبريل قرر الفرنسيون تعيين رئيس جديد للدولة بشكل جدي، وبدأ دي جوفنيل استشارة مجموعة من الآراء لشخصيات سوريّة وفرنسيّة حول صلاحية أحمد نامي للمنصب، واستقرّ الرأي على ذلك في 30 أبريل 1926، حينها كان نامي في بيروت فاستدعي إلى دمشق، ومنها أعلن عن تشكيل الحكومة في 2 مايو 1926، وله من العمر ثمانية وأربعين من العمر، ويقول يوسف الحكيم أن البلاد السورية بجميع مناطقها استقبلت هذا النبأ «بالسرور والانشراح وعظيم الآمال بالمستقبل، لما يتمتع به الداماد من شهرة وماضي خالي من كل شائبة».

الحكومة الأولى

المنجزات الإدارية
تشكلت الحكومة الأولى من ستة وزراء، رأسها رئيس الدولة كسائر حكومات الدولة السوريّة، وقد اتفق أحمد نامي مع دي جوفنيل، على أن تشكل الحكومة مناصفة بين المعتدلين والوطنيين ضمن إطار التعاون بين جميع مكونات الشعب لإخماد الثورة السورية الكبرى، وقد شارك في استشارات تشكيل الحكومة، جميع الأطراف وكان من الزعماء الوطنيين الذين ساهموا في تشكيل هذه الحكومة سعد الله الجابري وحسني البرازي ومن المعتدلين شاكر الشعباني. يعتبر هذا التأليف نجاحًا منقطع النظير، إذ تمكن نامي من ضم حكومة تحوي ثلاثة وزراء مؤيدين لحزب عبد الرحمن الشهبندر وبالتالي تأييد القوة الشعبية الأكبر في البلاد، «لأنّ أي حكومة لا بدّ أن تنال دعم حزب الشعب، وإلا لن تنال دعم الشعب أيًا كان برنامجها».

خلال أول اجتماع للحكومة، أقرّ المجلس برئاسة نامي، برنامجًا من عشر نقاط قال أن حكومته ستسعى لتحقيقه، وشمل البرنامج الذي اتفق عليه مع دي جوفنيل، الدعوة لانتخابات جمعية تأسيسية لوضع دستور للبلاد، وتحويل الانتداب إلى معاهدة بين سوريا وفرنسا مدتها ثلاثين عامًا كما هو الحال بين بريطانيا والعراق، وتحقيق وحدة البلاد السوريّة، إلى جانب تأليف جيش وطني وضم سوريا لمنظمة عصبة الأمم وإعطائها حق التمثيل السياسي الخارجي، فضلاً إن إصلاح النظام النقدي وتوحيد النظام القضائي، بما فيه إيلاء المحاكم الاستثنائية والمختلطة، وإصدار عفو عام عن الثوار والتعويض عن منكوبي الثورة. وقد توّجه في أعقاب الاجتماع الأول، رئيس الدولة بخطاب إلى الشعب عبر إذاعة دمشق أعلن فيه هذه النقاط العشرة. وكذلك، انتهج نامي سياسة التقرب من الوطنيين، وقام بإقالة مدير الأمن العام الفرنسي الجنرال بيجان، نظرًا لتورطه في تعذيب وقتل عشرات السوريين خلال قمع الثورة السورية، وقد وافق الجنرال جوفنيل على ذلك، إلا أن بيجان لم يحاكم بل نقل إلى أفريقيا؛ كذلك فقد أصدر أحمد نامي أمرًا بإخلاء سبيل كل من كان معتقلاً دون مذكرة رسمية تصدر من القضاء السوري، وكان لهذه التدابير أثر في تنامي شعبية الرئيس وثقة الشعب به. أراد نامي أيضًا أن يصدر عفوًا عامًا لكن المفوض الفرنسي رفض، وقال إن السلطة الفرنسية لا تقبل عفوًا عامًا صدر تحت «ضغط ثوري»، إلا أن نامي، وتحقيقًا لما وعد الشعب به، أصدر قرارًا بإلغاء المحاكم الاستثنائية التي شكلت خلال الثورة على أن تنظر المحاكم العادية بالقضايا المعروضة أمامها.

الزيارات الداخلية
إلى جانب الزيارات الدائمة والمتكررة إلى بيروت بحكم كونها مقر المفوضية العليا لفرنسا في الشرق، وبناءً على اتفاق مسبق مع د، جوفنيل، بدأ نامي في 1 أغسطس/آب 1926 جولة على الداخل السوري، هي الأولى لحاكم سوري على البلاد من قرون باستثناء زيارة فيصل الأول القصيرة لحلب وحمص في حزيران/يونيو 1919. توجه الرئيس إلى بيروت حيث التقى د، جوفنيل، ومنها انتقل بحرًا إلى إسكندرونة، وبحسب يوسف الحكيم الذي كان وزيرًا للعدل حينها ومرافقًا لنامي في جولته فإن «الاحتفالات التي أقيمت في كل من اسكندرونة وأنطاكية على شرف رئيس الدولة بلغت حد الروعة»، وقد شارك فيها على قدم سواء العرب والأتراك والأرمن والأكراد وهم مكونات اللواء الأربعة، وكانوا يجتمعون على الطرقات التي يمرّ بها الموكب هاتفين بحياة رئيس الدولة.

مكث الرئيس في اسكندرونة يومين، وألقى فيها خطابًا أكد خلاله على وحدة البلاد السورية ورغبته بوضع دستور جديد للبلاد على قاعدة اللامركزية الواسعة ومنح جميع المكونات كامل حقوقها، وأكد أن فرنسا لا تريد مصادرة حرية الشعوب بل بالأحرى مساعدتها، ومنها انتقل إلى أنطاكية حيث مكث يومين أيضًا، ومنها اتجه نحو حلب حيث «فاقت الاحتفالات ما لاقاه في اسكندرونة»، وفيها ركب الرئيس نامي سيارة مفتوحة وبقربه المفوّض الفرنسي السامي في حلب، وحيّا الجماهير المحتشدة في شوارع المدينة، وقد حلّ الرئيس في فندق بارون واستمرت زيارته أسبوعًا كاملاً، توجه بعدها إلى حماة وحمص، قبل أن يعود إلى دمشق.

عمومًا لم تكن الثورة قد خمدت تمامًا بعد، فبعيد عودة نامي إلى دمشق من حمص، اغتيل محافظها فوزي الملكي لوقوفه إلى جانب الانتداب، واتهم نامي بالمثل أيضًا، وبنتيجة التحقيق اكتشف أن من اغتال المحافظ كان من ثوار غوطة حمص ويدعى خيرو أبو شهلا. حكم على أبي شهلا بالإعدام كما فرضت دية قدرها ثلاثة آلاف ليرة ذهبية عثمانية على أهل حمص، تدفع لورثة المحافظ.

استعادة إسكندرونة ومحاولة استعادة اللاذقية
بعد زيارة رئيس الدولة الناجحة للشمال السوري، وعرض موضوع الزيارة في مجلس الوزراء، قرر المجلس تكليف وزير العدل يوسف الحكيم ووزير المالية شاكر الشعباني بمهمة التوجه إلى إسكندرونة للتباحث حول موضوع إعادة ربط اللواء بسوريا وكان حينها دولة مستقلة تحكم مباشرة من قبل حاكم عسكري فرنسي، وكان النامي قد أخذ موافقة مسبقة من دو جوفنيل في مسعاه. سافر الوفد الرئاسي إلى حلب ومنها إلى اسكندرونة حيث جرى التباحث بعدة مواضيع، منها الحفاظ على الاستقلال المالي والإداري وفق قاعدة اللامركزية الإدارية إلى جانب منح كامل حقوق مختلف مكونات اللواء من عرب وأتراك وأرمن وأكراد، كما تمت الموافقة على الحفاظ على اسكندرونة عاصمة للواء، رغم مطالبات الأهالي بإعادة المركز إلى أنطاكية العاصمة التاريخية، نظرًا لأهمية موقع اسكندرونة. استقبل العرب والأرمن بمزيد من السرور، نبأ استرجاع اللواء الذي كان تاريخيًا من ملحقات ولاية حلب ولم يعترض سوى بعض الأتراك رغم كونهم أقلية داخل اللواء نفسه، وفي اليوم الثاني اجتمع المجلس التمثيلي لدولة اسكندرونة، وهو برلمان الدولة وأقر رسميًا الانضمام للدولة السوريّة، كما أقره في الحفل نفسه إبراهيم الأدهم محافظ اللواء ورئيس بلدية اسكندرونة الجنرال فيليبي وبذلك عاد لواء اسكندرون جزءًا من الدولة السورية. إلا أن فرنسا عادت ففصلت اللواء عام 1932 معيدة إياه دولة مستقلة، ثم وافقت على ضمه إلى تركيا رغم كون أكثرية سكانه من العرب عام 1939 كجائزة ترضية لتحييد تركيا في الحرب العالمية الثانية، وبالتالي فقدت سوريا، أحد أهم إنجازات عهد أحمد نامي.

في الفترة ذاتها التي تمت بها استعادة إسكندرونة، وخلال زيارته إلى بيروت عرض الرئيس مشروع إعادة دولة جبل العلويين إلى سوريا أيضًا، لقاء الحفاظ على الاستقلال الإداري والمالي للبلاد، وحصول العلويين على كامل حقوقهم، نظرًا لأنهم كانوا محرومين من أغلب تلك الحقوق خلال العهد العثماني. وقد حضر الاجتماع وزير العدل يوسف الحكيم ووزير الداخلية حسني البرازي كما حضره الكولونيل جورج كاترو مدير المصلحة السياسية في المفوضية الفرنسية العليا والجنرال شلفر حاكم دولة الجبل العسكري. تحجج شلفر بثورة الشيخ صالح العلي في جبال اللاذقية وقال إن أي انضمام يجب أن يتم بعد تمام تخلص فرنسا من الثورة، ويقول وزير الداخلية حسني البرازي أن سبب معارضة شلفر رغم موافقة دي جوفنيل المبدئية وكذلك وقوف أغلب سكان الدولة إلى جانب الوحدة هو عدم رغبته بتقليص مهامه من حاكم عسكري إلى مندوب.

الحكومة الثانية

اعتقال الوزراء الوطنيين

بعد أقل من شهر على تشكيل الحكومة، وقبيل عودة الوفد من إسكندرونة كانت السلطة العسكرية الفرنسية قد اعتقلت ثلاثة وزراء في الحكومة محسوبين على الخط الوطني وهم حسني البرازي وزير الداخلية وفارس الخوري وزير المعارف ولطفي الحفار وزير الأشغال العامة، ولم تبرر السلطة الفرنسية سبب الاعتقال كما لم يصدر أي بيان عن دار الرئاسة ما أدى إلى استياء شعبي كبير خاصة في حماه وحمص.

أبلغ الرئيس نامي الجنرال فرانسوا بيير أليب الحاكم العسكري في سوريا نيته الاستقالة ما لم يتم إطلاق سراح الوزراء، فبرر القرار بكون البلاد تحت الأحكام العرفية نتيجة الثورة السورية الكبرى، ثم قبل نفي الوزراء إلى الحسكة شمالي سوريا؛ في اليوم التالي نشرت الصحف بيانًا لرئيس الدولة أوضح فيه التطورات وقال أن نفي الوزراء جاء بعد دعمهم للثوار وحضهم على متابعة «الأعمال العدائية ضد فرنسا» ومدهم بالمال والسلاح، بغضون ذلك ساءت العلاقات جدًا بين الرئيس والجنرال أليب الذي بعث بمراسيم تشكيل حكومة ثانية برئاسة نامي لإمضائها، فقبل الرئيس تحت الضغط، وبالتالي تشكلت الحكومة الثانية «من الوجوه المعتدلة بالكامل».

تبعات الاعتقال
أراد الرئيس تلطيف الأجواء بإصدار عفو عام، لكن دي جوفنيل قال أن العفو لن يصدر ما لم يقم الثوار بوقف الأعمال العدائية، ولهذه المناسبة وجه الرئيس نامي خطابًا للشعب دعا فيه الثوار لوقف الأعمال العدائية ضد فرنسا خلال أربعة أيام لإصدار عفو يمهد لرفع حالة الطوارئ وإعلان الوحدة السورية والاستقلال كما هو متفق عليه مع المفوض السامي غير أن دعوته لم تلق آذانًا صاغية. سعى الرئيس أيضًا لتلطيف النفي على الوزراء، وتوسط لدى الفرنسيين لنقلهم من الحسكة إلى جبل لبنان وهو ما تم العمل به؛ جرى ذلك خلال زيارة ثانية قام بها الرئيس إلى كل من حلب وأنطاكية للتأكيد على وحدة البلاد.

الانقسام الحكومي
يروي يوسف الحكيم أنه بينما كان الرئيس في حلب كان وزير الداخلية وائق العظم يتآمر مع الفرنسيين للإطاحة بالرئيس لقاء تعيين العظم نفسه رئيسًا للدولة. كان العظم يسعى للتعاون مع بيير أليب لجمع تواقيع من وجهاء وكبار موظفي دمشق تدعو إلى إقالة نامي وتطالب بالعظم رئيسًا، تمهيدًا لرفعها إلى المفوضية الفرنسية العليا في بيروت، وقد استند الوزير العظم في دعواه إلى كون نامي «شركسي العرق بينما أغلب السوريون عرب، ومن مواليد بيروت أي أنه لبناني الوطن لا سوريه». غير أن الدعوة لم تلق دعم كبار موظفي الدولة ولم يتحمس لها الفرنسيون كما لم يعلم بها الرئيس حينها. إلا أن علاقته مع الجنرال أليب نتيجة تدخله بشؤون الإدارة الداخلية في البلاد، بلغت حدًا دفعته لمغادرة حلب نحو بيروت عن طريق حمص للقاء الجنرال كاترو نظرًا لكون دي جوفنيل في فرنسا، وقد خيّر نامي الفرنسييين بين نقل أليب أو استقالته هو، وفي غضون ذلك اتفق العظم مع ثلاثة وزراء آخرين - أي أربعة وزراء من أصل ستة - على مقاطعة الرئيس. غير أن اثنين من الوزراء قد عادا عن الخطة، وقد لبثت العلاقات بين القصر ووزارة الداخلية معلقة، وهذا الانقسام الحكومي أدى إلى تفجير الحكومة من الداخل بعد أربعة أشهر فقط من تشكيلها؛ فبعد استقالة دي جوفنيل وتعيين هنري بونسو مفوضًا فرنسيًا ساميًا جديدًا، طلب بونسو من الرئيس في 12 أكتوبر 1926 تشكيل حكومته الثالثة مطلقًا يده في تشكيلها.

الحكومة الثالثة

تشكيل الحكومة
بعد عودة الرئيس من بيروت شرع في استشارة الأطراف السياسية لتشكيل حكومته الثالثة، ولهذه المناسبة قرر نامي الفصل بين مهام رئيس الدولة ورئيس الوزراء، بحيث يعهد لإحدى الشخصيات رئاسة الوزارة مع احتفاظه برئاسة الدولة لتخفيف الضغط عليه. استدعى نامي وزير العدل يوسف الحكيم وكلفه تشكيل الحكومة وهو مسيحي ومن اللاذقية، غير أن الحكيم اعتذر عن قبول التكليف لأسباب شخصية وعائلية، واقترح على الرئيس أن يكلف عطا الأيوبي رئاسة الوزارة، إلا أن الأيوبي اعتذر مبينًا تدهور حالته الصحية، وأخيرًا كلّف هاشم الأتاسي، رئيس الكتلة الوطنية غير أنه اعتذر مبينًا أن قبوله المنصب سيؤدي إلى انشقاقات في صفوف الكتلة. وبنتيجة ذلك قرر الرئيس أن يرأس الحكومة نفسه، وقد خلت التشكيلة من أي وجوه الانقسام في الحكومة السابقة ولم يحتفظ سوى الوزيرين الحكيم والحنبلي بحقائبهما من الحكومة السابعة. وقد صدرت مراسيم تشكيل الحكومة من قصر الداماد الخاص في بيروت بعد تباحثه مع هنري بونسو في مقر قيادة المفوضية العليا في الشرق.

تسويف فرنسا
أراد الرئيس تسريع العمل في إجراء انتخابات لجمعية تأسيسية لوضع دستور للبلاد، غير أن بونسو رفض خوفًا من فوز الكتلة الوطنية في الانتخابات، وطلب مهلة ثلاثة أشهر للتباحث في الموضوع ثم لم تثر هذه القضية مجددًا، غير أن الرئيس نهج في إقناع بونسو إنهاء مهمة فرانسوا أليب في سوريا والذي استدعي إلى فرنسا بعيد تشكيل الحكومة الثالثة. أراد الرئيس أيضًا إعادة إثارة موضوع ضم اللاذقية لكنه فشل، وطال عهد الحكومة الثالثة لما يفوق العام، وأغلب الملفات الكبرى مجمدة لذلك لجأ الرئيس إلى التلويح للاستقالة بدءًا من يناير 1928، حين طلب صراحة الدعوة لانتخابات جمعية تأسيسية وإصدار عفو عام وفقًا للاتفاق مع دي جوفنيل عام 1926. إبان ذلك كثر الحديث في الأوساط السياسية عن تنامي دور الشيخ تاج الدين الحسني في السياسة والسعي لتكليفه رئاسة الوزراء على أقل تقدير، نظرًا لعلاقته الجيدة مع رجال الكتلة من ناحية والسلطة الفرنسية من ناحية ثانية، وقد عرف عنه صداقته مع الجنرال كوليه مدير المخابرات الفرنسية في دمشق.

استقالة الرئيس
ربما فإن فرنسا كانت تدرك تنامي معارضة الداخل السوري لأحمد نامي، لذلك لم تنفذ مطالبه بالانتخابات العامة، فإلى جانب المعارضة التي رأسها الشيخ التاج والمعارضة الدائمة من قبل آل العظم منذ تشكيل الحكومة الثالثة، كان إبراهيم هنانو وهاشم الأتاسي قد استدعيا إلى بيروت للتشاور حول حلول «مرضية لآمال الأمة السورية» في مطلع فبراير 1928. ما فسّر على أنه تعاون وثيق مع معارض الرئيس وقرب سقوطه.

في 2 فبراير اجتمعت الحكومة في دمشق من دون رئيسها، الذي كان في بيروت بعد وفاة والدته، وقررت استقالة جماعية لجميع الوزراء ردًا على مماطلة فرنسا ودعمها معارضي الرئيس من جهة ثانية، غير أنه بناءً على طلب الرئيس لم ينشر القرار، بينما علمت الصحافة أن حقي العظم وبديع مؤيد العظم قد استدعيا بدورهما إلى بيروت وكلاهما من كبار معارضي الرئيس. في 10 فبراير أعلن فشل المفاوضات بين فرنسا وهنانو والأتاسي ممثلي الكتلة الوطنية، لرفض بونسو الدعوة لانتخابات جمعية تأسيسية ومن ثم المضي قدمًا في توحيد سوريا، وردًا على ذلك شهدت دمشق وحلب مظاهرات حاشدة منددة بالانتداب، قام الرئيس على إثرها بإضافة استقالته إلى استقالة الوزراء ورفعها إلى المفوضية العليا، التي قبلتها وكلفت الشيخ تاج الدين الحسني مهام الرئاسة في 14 فبراير 1928.

بعد الرئاسة
بين عامي 1926 وحتى سن دستور وانتخاب رئيس عام 1932 كان الحديث يدور في سوريا حول إمكانية إعلان النظام الملكي الدستوري وقد تعدد المرشحون بين عودة فيصل الأول ملك العراق جامعًا بين التاجين، أو تكليف خديوي مصر المخلوع عباس حلمي الثاني شؤون التاج، أو الشريف علي حيدر من سلالة الشريف حسين أو أحد أقارب ملك الأردن عبد الله الأول، وكذلك فقد كان شكري القوتلي يميل لإسناد التاج المقترح إنشاءه إلى أحد أبناء عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود، وقد تم تداول اسم الداماد كأحد الأسماء المحتملة حسب السياسيين والصحفيين السوريين، وقد كشف يوسف الحكيم في مذكراته عن تلك الحقبة أن المفوّض الفرنسي هنري بونسو وعشية قبول الاستقالة صرّح لنامي بأنه يود تتويجه ملكًا على سوريا، وقال أن المفوض طلب من نامي البقاء على الحياد، لكي يكسب ثقة جميع الأطراف المتصارعة في الحياة السياسية.

في ديسمبر 1931 نال عضوية المجلس الاستشاري السوري بوصفه رئيسًا سابقًا للدولة، إلا أن المجلس حلّ بعد جلسته الأولى. وعندما نظمت انتخابات نيابية عام 1932 رفض أحمد نامي ترشيح نفسه رغم الضغوط التي مورست عليه، وفضل الابتعاد عن الانقسام الحاصل بين «المعتدلين» و«الوطنيين» خلال تلك الفترة، ودعم محمد علي العابد الذي سيغدو رئيس الجمهورية.

خلال الحرب العالمية الثانية وبعد تحرر سوريا من حكومة فيشي استدعى الجنرال دانتز الرئيس نامي وكلفه رئاسة الدولة السورية في يناير 1941، فقبل نامي المنصب، غير أنه وخلال إعلام سياسي دمشق القرار ترأس خالد العظم - الطامح للمنصب - معارضة قوية للقرار بحجة أن الدماد قضى أغلب وقته في بيروت منذ استقالته عام 1928، ودعم العظم عدد من رجال الكتلة الوطنية، ولم تكن فرنسا الحرة حينها في وارد إفساد العلاقة مع الكتلة الوطنية خلال الحرب، فاعتذرت عن تكليف الداماد وعيّنت خالد الظعم في المنصب يوم 3 أبريل 1941، كما نقل يوسف الحكيم. وبذلك فإن الرئيس نامي منذ استقالته وحتى وفاته عام 1963 لم يمارس فعليًا أي نشاط سياسي في سوريا، وعندما توفي دفن في مقبرة العائلة في بيروت، علمًا أنه الوحيد من العرق الشركسي الذي حكم سوريا.

انظر أيضًا
 حكومة نامي الأولى.
 حكومة نامي الثانية.
 حكومة نامي الثالثة.
 رؤساء سوريا.
 تاريخ سوريا.
 الانتداب الفرنسي على سوريا.

المراجع
 : صورة القالب، تظهره مرتديًا المئزر الماسوني وغيرها من الزي الماسوني وتعود لعام 1925.

أديغة
أشخاص من بيروت
أشخاص من ولاية بيروت
أعلام الشراكسة
داماد
رؤساء سوريا
رؤساء وزراء سوريا
سوريون في القرن 20
سوريون من أصل تركي
سوريون من أصل شركسي
سياسيون سوريون في القرن 20
سياسيون من بيروت
لبنانيون من أصل تركي
ماسونيون
ماسونيون سوريون
مسلمون سنة سوريون
مواليد 1873
مواليد في بيروت
وفيات في بيروت

أحمد نامي


Rémi Senal, né le  à Mont de Marsan, est un karatéka français évoluant dans la catégorie des 60 kg.Combattant pour la grande partie des compétitions au sein de la Fédération française de karaté. C'est l'année 2017 qui révèle ce combattant lors de son premier titre de Champion de France à Charleville-Mézières

Palmarès

Championnats du monde WKA
 Pays de Galles 2022
 Vice-champion du monde light-contact en moins de 60 kg
 Vice-champion du monde kick-light en moins de 60 kg

Championnats du monde WFMC
 Allemagne 2019
 Vice-champion du monde light-contact en moins de 60 kg
 Médaillé de bronze kick-light en moins de 60 kg

Open International de Paris FFK
 Paris 2023
 Vainqueur de l'Open International light-contact en moins de 60 kg
 Paris 2022
 Médaille d'argent light-contact en moins de 60 kg
 Paris 2020
 Médaille d'argent light-contact en moins de 60 kg

Championnats de France
 Paris 2022
 Médaille d'argent light-contact en moins de 60 kg
 Charleville-Mézières 2019
 Champion de France semi-contact en moins de 64 kg
 Paris 2018
 Champion de France interdiscipline en moins de 60 kg
 Charleville-Mézières 2017
 Champion de France semi-contact en moins de 60 kg

Coupe de France
 Toulouse 2023
 Vainqueur Coupe de france semi-contact en moins de 64kg
 Toulouse 2022
 Vainqueur Coupe de france semi-contact en moins de 64kg
 Toulouse 2021
 Médaille d'argent Coupe de france semi-contact en moins de 68kg
 Nimes 2019
 Vainqueur Coupe de france semi-contact en moins de 64kg
 Nimes 2018
 Vainqueur Coupe de france semi-contact en moins de 60kg
 Nimes 2018
 Vainqueur Coupe de france light-contact en moins de 60kg
 Nimes 2017
 Vainqueur Coupe de france light-contact en moins de 60kg
 Vernon 2017
 Vainqueur Coupe de france light-contact en moins de 60kg

- Sud Ouest :

- Ze Mag :

- France Bleu Gascogne :

- Samourai Girondin :

Notes et références

Karatéka français
Naissance en mai 1994
Naissance à Mont-de-Marsan au XXe siècle

Rémi Senal


SHF har flere betydninger:
 Super high frequency
 Société de l'histoire de France - et samfund dannet i 1833 til at studere fransk historie.
 Souther-Hillman-Furay Band - et midt-1970'er country-rock band
 Sheffield station - vis stationkode er SHF.
 Skara HF - håndbold klub i Skara, Sverige.
 Sydney Heritage Fleet - et skib preservation organisation i Sydney, Australien.
 IATA kode for Shihezi Huayuan Airport, Kina.

SHF


Die Route nationale 667, kurz N 667 oder RN 667, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Miramont-de-Guyenne und Sainte-Livrade-sur-Lot verlief. Ihre Länge betrug 32 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 667 auf WikiSara (französisch)

667

Route nationale 667


În România au sosit în ultimii ani un număr mic de imigranți, în special din țări ca Republica Moldova, Turcia, Republica Populară Chineză, Israel, Vietnam dar și din zone precum Africa și din alte țări , în număr mai mic. După un maxim în 2017 în urma valului de migrație din Orientul Mijlociu cauzat în principal de Războiul Civil Sirian, volumul imigrației în România s-a prăbușit în 2018. De atunci, o ușoară creștere a fost înregistrată doar de imigrația din Asia de Est.

România înregistrează însă o pierdere demografică netă în urma migrației, întrucât mult mai mulți locuitori au părăsit țara, în medie circa 300.000 de persoane pe an; România fiind a doua sursă mondială de migrație în 2017 după Siria, țară aflată atunci în război civil.

Statistici
Țările de origine ale imigranților în România (estimări din 2017):
  - 151.000;
  - 51.000;
  - 39.000;
  - 16.000;
  - 14.000;
  - 9.000;
  - 9.000;
  - 8.000;
  (inclusiv ) - 8.000;
  - 8.000;
  - 7.000;
  - 7.000;
  - 6.000;
  - 5.000;
  - 4.000;
  - 2.000;
  - 2.000;
  - 2.000;
  - 2.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 1.000;
  - 900;
  - 900;
  - 800;
  - 700;
  - 600;
  - 500;
  - 500;
  - 500;

Note

Demografia României
România

Imigrarea către România


Rejdová este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 772 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rejdová este atestată documentar din 1551.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rejdová


Akpınar, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Akpınar Muhacir olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 18 km, Mecitözü ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Akpınar, Mecitözü


Otvoreno sveučilište Subotica (srp. Отворени универзитет Суботица, mađ. Szabadkai Szabadegyetem) je sveučilišna ustanova u Subotici, Vojvodina.

Povijest
Osnovano je 1953. imenom pod imenom Radničko sveučilište (srp. Radnički Univerzitet) "Veljko Vlahović". Pod krovom ovog sveučilišta od prvih su dana okupljene sve ostale ustanove i programe za obrazovanje odraslih u općini, regiji i zemlji. Stalno je ulagalo u suvremenu nastavnu tehnologiju, nastavne programe, kadrovski potencijal zbog čega je vrlo brzo postiglo zapažene rezultate.
U bivšoj Jugoslaviji su radnička sveučilišta bila iznimno važne uloge u tadašnjem socijalističkom društvenom konceptu. Padom komunizma i demokratskim promjenama što su uslijedila postupno su mijenjala svoju funkciju. Nisu se sva uspjela prilagoditi novonastalim društvenim okolnostima i mnogo ih je nestalo. Subotičkom se to nije dogodilo zbog raznovrsnosti ponude. Opstalo je i vrlo uspješno nastavilo djelovati. 1990-ih je bilo stožer razvitka civilnoga društva i slobodne misli. Vrlo je pridonijelo afirmiranju brojnih nevladinih organizacija i mnoge su sjedišta imala u njegovom prostoru. Ustanova je preustrojena 1992. godine. U skladu s potrebama građana i svjetskim trendovima u obrazovanju odraslih, Radničko sveučilište preobraženo je u Otvoreno sveučilište.

Otvoreno sveučilište danas
Razvilo je brojne aktivnosti na polju ljudskih resursa. Organizira i Filmski festival na Paliću, Međunarodni festival dječjih kazališta, bavi se raznim istraživačkim projektima i bogate je nakladničke djelatnosti.
Jedna je od čelnih ustanova u području (ne)formalnog obrazovanja i kulture u Srbiji. Misija ustanova je podizanje kakvoće života građana putem promicanja i ostvarivanja "nove pismenosti" te primjena inovativnih programskih sadržaja radi unaprjeđenja društva.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Odgoj i obrazovanje u Subotici
Srbijanska sveučilišta

Otvoreno sveučilište Subotica


Margarida Maria Krohling Kunsch (Domingos Martins, 15 de janeiro de 1947) é uma relações-públicas, pesquisadora e professora universitária brasileira, conhecida como pioneira nos estudos de comunicação organizacional no país. Em 2022, foi agraciada com o título de professora emérita da Escola de Comunicações e Artes da Universidade de São Paulo (ECA-USP), faculdade que foi a primeira mulher a dirigir em 47 anos de história.

Bisneta de alemães formada em Relações Públicas pela Faculdade de Comunicação Social Anhembi, é mestra e doutora em Ciências da Comunicação pela ECA-USP. Atuou em diferentes instituições até se concursar junto a USP em 1988. Presidiu diferentes associações de pesquisadores em Comunicação: a Sociedade Brasileira de Estudos Interdisciplinares da Comunicação (Intercom) entre os anos de 1987 a 1989 e de 1991 a 1993; a Associação Latino-Americana de Investigadores da Comunicação (ALAIC), entre 1998 e 2005; Associação Brasileira de Pesquisadores de Comunicação Organizacional e Relações Públicas (Abrapcorp), entidade que dirigiu por duas vezes consecutivas, entre 2006 e 2010; e a Federação Brasileira das Associações Científicas e Acadêmicas de Comunicação (Socicom).

Brasileiros de ascendência alemã
Naturais de Domingos Martins
Professores da Escola de Comunicações e Artes da Universidade de São Paulo
Professores da Universidade de São Paulo
Relações-públicas

Margarida Kunsch


Die Wallfahrtskirche St. Maria (, ) ist eine katholische Wallfahrts- und Pfarrkirche im Ort Kuravilangad, Distrikt Kottayam, Kerala, Indien und geht auf eine sehr frühe Marienerscheinung mit Entspringen einer Quelle zurück. Sie gilt als der älteste bekannte Wallfahrtsort einer Marienerscheinung weltweit.

Geschichte

Die Kirche in Indien führt ihren Ursprung auf den Apostel Thomas zurück. Dieser soll im Jahre 52 in Muziris (Kodungallur), im heutigen Kerala gelandet sein, entlang der Malabarküste sieben christliche Gemeinden gegründet haben und starb um 72 als Märtyrer in Mailapur bei Madras. Sicher ist, dass sich die Kirche in Indien entwickelte, lange bevor Europäische Kolonialmächte dort wirkten. Sie folgte dem ost-syrischen Liturgieritus. Es sind die heutigen Thomaschristen, die in einen größeren katholischen und einen kleineren autokephalen Teil zerfallen und in Kerala einen bedeutenden Anteil der Bevölkerung ausmachen.

Es gehört zur festen Tradition der indischen Kirche, dass St. Thomas in Palayur, einer seiner 7 Gemeindegründungen, mehrere Brahmanen bekehrte, die dann von ihrem Tempel wegzogen. Ihre Nachkommen siedelten sich später in Kuravilangad an. Diese Besiedlung wird im 2. Jahrhundert vermutet und man nennt traditionell das Jahr 105 als Zeitpunkt der Marienerscheinung. Damals sei Maria am heutigen Standort der Kirche einigen Hirtenkindern erschienen, habe eine Quelle entspringen lassen und ihnen den Auftrag gegeben, sich für den Bau einer Kirche an diesem Platz einzusetzen. Verschiedentlich wird das Erscheinungsereignis aber auch erst zu Beginn des 4. Jahrhunderts angesetzt, da aus dieser Zeit die ersten historischen Spuren am Wallfahrtsort fassbar sind.

Die aus einem Fels entspringende Quelle ist heute (2012) noch immer vorhanden, die Pilger trinken von dem Wasser und waschen bzw. bekreuzigen sich damit. Sie ist seit Menschengedenken noch nie ausgetrocknet und wurde mit einem kapellenartigen Überbau versehen.

Westlich vor der Quelle steht die Wallfahrts- und Pfarrkirche St. Mary. Ihre heutige imposante Fassade, mit zwei mächtigen Türmen, stammt von 1960, der Chorbereich jedoch aus dem 16. Jahrhundert. Der Abriss des größten Teils der antiken Wallfahrtskirche im Jahre 1955 ist sehr umstritten und wird heute in Kerala als bedeutender kultureller Verlust angesehen. An einem alten Glockenturm entdeckte man eine Inschrift, die auf das Jahr 337 datiert wird und die erste verlässliche Quelle zur Kirchengründung darstellt. Es ist überdies eine Glocke aus dem 16. Jahrhundert vorhanden mit der syrischen Weiheinschrift Ameh dalaha (übersetzt Muttergottes).

Vor dem Hochaltar wurde 1687 der erste einheimische Bischof der Thomaschristen, Alexander de Campo, Apostolischer Vikar von Malabar beigesetzt. Er kam aus der Gemeinde Kuravilangad und residierte hier von 1663 bis 1687, wodurch die hiesige St. Mary's Kirche 25 Jahre lang das Zentrum der katholischen Thomaschristen wurde. In der Kirche befindet sich als Gnadenbild auch eine sehr alte, farbig gefasste Marienfigur aus Granit, die von den Gläubigen Kuravilangad Muthiyamma (Unsere Mutter von Kuravilangad) genannt wird. Das Gotteshaus hat man um 1600 prachtvoll ausgemalt und es erhielt damals auch seine heutigen Hochaltäre.

Östlich oberhalb von Wallfahrtskirche und Gnadenquelle ließ Alexander de Campo, in der Zeit als er vor seiner Bischofsweihe hier Pfarrer war (ca. ab 1640), eine Kapelle bauen, die dem Hl. Sebastian geweiht wurde. Nachdem er Kuravilangad zu seiner bischöflichen Residenz erwählt hatte, diente sie ihm als Privatkapelle und hat sich im historischen Zustand erhalten. Sie wird von den Einheimischen Cheria Palli genannt.

Das ganze Areal, zu dem auch ein Friedhof und kirchliche Wohngebäude gehören, liegt auf einem Hügel, auf den große Freitreppen hinaufführen. Diese setzen sich hinter der Kirche bzw. der Gnadenquelle zur höher gelegenen St. Sebastianskapelle fort.

Westlich vor der Wallfahrtskirche befindet sich auf halber Höhe ein großes Steinkreuz aus Granit, wie es vor Kirchen der Thomaschristen traditionell ist. 1575 errichtet, trägt es 124 Öllampen, die von den Gläubigen mit gestiftetem Kokosöl gefüllt und entzündet werden. Davon ist es stark geschwärzt. Immer am ersten Freitag des Monats kommen große Pilgerscharen, die dann von morgens bis abends in langen Schlangen das Kreuz umrunden, bis sie an der Reihe sind, um Opferöl in eine der brennenden Lampen zu gießen.

Am Fuß der Haupttreppe steht ein Denkmal von Bischof Alexander de Campo, der in der indischen Kirchengeschichte eine bedeutsame Rolle spielt. Nahe der Gemeinde liegt auch der Friedhof der Erzdiakone von Indien, die alle aus Kuravilangad stammten.

Die Pilgerstätte gehört heute zur syro-malabarischen Diözese Palai und zählt zu den bekanntesten Wallfahrtsorten in Kerala.

Literatur
 A. Sreedhara Menon: Cultural heritage of Kerala: an introduction. East-West Publications, 1978, S. 50 (Ausschnitt aus der Quelle).

Weblinks

 Webseite zur Wallfahrt in Kuravilangad im syro-malabarischen Portal nasrani.net
 Kurzfilm über die Wallfahrtsstätte (Sprache Malayalam)
 Kurzfilm Wallfahrtsfest Kuravilangad

Einzelnachweise

Kuravilangad
Kuravilangad
Kuravilangad
Marienerscheinung
Thomaschristen
Römisch-katholische Kirche (Kerala)
Kirchengebäude (Katholische Ostkirchen)
Bistum Palai
Kirchengebäude in Asien
Kuravilangad

St. Maria (Kuravilangad)


بلدية ألديانويفا دي سانتا كروث (بالإسبانية: Aldeanueva de Santa Cruz) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية ألديانويفا دي سانتا كروث 145 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ألديانويفا دي سانتا كروث

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

ألديانويفا دي سانتا كروث


Namskogan er þéttbýli og stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins Namskogan í Þrændalögum í Noregi. Í byggð eru 217  íbúar og í sveitarfélaginu 818 (2022).  Namskogan er viðkomustaður á Nordlandsbanen járnbrautarlínunni og E6 liggur í gegnum staðinn, 72 km norður af Grong.

Namsskogan skólinn (sameinaður grunnskóli og framhaldsskóli) er staðsettur í Namsskogan. Tiriltoppppen leikskólinn er einnig staðsettur hér. Við hlið skólans er fjölnotasalurinn Namsskoganhallen (fjölnotasalur) og Namsskogan sundhöllin.

Hótelið Nams Inn er staðsett í Namskogan.

Bjørhusdal kapella er skipskirkja frá 1970. Byggingin er úr timbri og rúmar 120 sæti.

Namsskogan fjölskyldugarðurinn er dýra- og skemmtigarður staðsettur við Namsskogan. Það eru yfir 30 mismunandi dýrategundir, þar á meðal birnir, úlfar, gaupur, rauðrefur, heimskautarrefir, úlfar, otur, elgur, dádýr, tíur, hérar, svínarí, hreindýr, frettur og mörg önnur gæludýr, fuglar og búfé.

Namskogan er staðsett rétt sunnan við landamærin að Nordland sýslu: Nordlandsporten.

Bæir í Þrændalögum

Namskogan


Litra MH 201-203 er tre dieselhydrauliske rangerlokomotiver, der blev anskaffet af DSB fra Henschel i 1958.

DSB ville i 1958 gerne afprøve større dieselhydrauliske rangerlokomotiver og lejede derfor et prøvelokomotiv fra Henschel, der blev leveret i fabrikkens farver. Lokomotivet var beskriftet DH 440, der stod for Diesel Hydraulisk 440 hk. Da DSB havde prøvekørt lokomotivet, besluttede de sig for at anskaffe i alt 3 lokomotiver af denne type. Prøvelokomotivet blev litreret MH 203. Senere troede man imidlertid, at prøvelokomotivet blev sendt tilbage til Henschel, og at MH 203 var et andet lokomotiv. Men ved renovering af lokomotivet i foråret og sommeren 2006 fremkom efter mange lag maling den oprindelige fabriks farve. Dette var et bevis på, at lokomotivet modsat den tidligere opfattelse ikke blev leveret tilbage til Henschel, men at DSB i stedet beholdte det.

Eksterne henvisninger
 DSB Litra MH på Jernbanen.dk

MH 201-203

Litra MH 201-203


Laurențiu Brănescu ()

Referințe

Legături externe
Povestea lui Laurențiu Brănescu la Juventus | oraexactainfotbal.ro

Nașteri în 1994
Nașteri pe 30 martie
Oameni din Râmnicu Vâlcea
Sportivi români în viață
Fotbaliști români
Portari de fotbal
Fotbaliști ai lui Juventus
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Laurențiu Brănescu


Devichil (Shin Megami Tensei Debichiru?) er en Japansk anime produceret i 2000, der består af 50 afsnit og er inspireret af videospillet Shin Megami Tensei: Devil Children's Black Book / Red Book, der er udgivet af Atlus. Den blev vist for første gang i Japan på TV Tokyo i oktober 2000. Hele serien er opdelt i 2 sæsoner, herunder består den første af 26 afsnit, den anden af 24. I Holland sendes den på Nickelodeon, og i Danmark sendes den på Disney Channel.

I februar 2005 udgav Mondo Home Entertainment de første 24 afsnit på 4 dvd'er

Dubbing

Internationale udgaver

Devichil


Timothy Tarquin Hutton (født 16. august 1960) er en amerikansk skuespiller og instruktør. Hutton er mest kendt for filmen En ganske almindelig familie fra 1980, som han også modtog en Oscar for bedste mandlige birolle for. Hutton er søn af skuespiller Jim Hutton. Da Timothy Hutton modtog sin Oscar i 1981 dedikerede han det til sin far, der døde i 1979. Han er den den yngste skuespiller til at vinde i den kategori.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Filminstruktører fra USA
Personer fra Malibu
Oscar for bedste mandlige birolle
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Timothy Hutton


Jamesonia,  rod papratnjača u porodici bujadovki. Pripada mu 65 priznatih vrsta i 6 hibrida rasprostranjenih na tropskim Ande (obično na visokim planinama), nadalje Meksiko, Kostarika, jugoistoočni Brazil, i jedna vrsta na otoku Tristan da Cunha

Vrste

 Jamesonia accrescens (A. F. Tryon) Christenh.
 Jamesonia alstonii A. F. Tryon
 Jamesonia angusta (M. Kessler & A. R. Sm.) Christenh.
 Jamesonia ascendens (A. R. Sm. & M. Kessler) Christenh.
 Jamesonia aureonitens (Hook.) Christenh.
 Jamesonia auriculata A. F. Tryon
 Jamesonia biardii (Fée) Christenh.
 Jamesonia blepharum A. F. Tryon
 Jamesonia bogotensis H. Karst.
 Jamesonia boliviensis A. F. Tryon
 Jamesonia brasiliensis Christ
 Jamesonia canescens (Klotzsch) Kunze
 Jamesonia caracasana (Baker) Christenh.
 Jamesonia ceracea Maxon
 Jamesonia cheilanthoides (Sw.) Christenh.
 Jamesonia chiapensis (Maxon) Christenh.
 Jamesonia cinnamomea Kunze
 Jamesonia congesta (Christ) Christenh.
 Jamesonia crespiana Bosco
 Jamesonia cuatrecasasii A. F. Tryon
 Jamesonia elongata (Hook. & Grev.) J. Sm.
 Jamesonia erecta A. Rojas
 Jamesonia ewanii (A. F. Tryon) Christenh.
 Jamesonia feei (Copel.) Christenh.
 Jamesonia flabellata (Hook. & Grev.) Christenh.
 Jamesonia flexuosa (Humb. & Bonpl.) Christenh.
 Jamesonia galeana (A. F. Tryon) A. Rojas
 Jamesonia glaberrima (Maxon) Christenh.
 Jamesonia glandulifera (Hieron.) A. Rojas
 Jamesonia glaziovii (C. Chr.) Christenh.
 Jamesonia goudotii (Hieron.) C. Chr.
 Jamesonia hirsutula (Mett.) Christenh.
 Jamesonia hirta (Kunth) Christenh.
 Jamesonia hispidula Kunze
 Jamesonia hookeri (J. Sm. ex Baker) comb. ined.
 Jamesonia imbricata (Sw.) Hook. & Grev.
 Jamesonia insignis (Kuhn) Christenh.
 Jamesonia laxa Kunze ex Kuhn
 Jamesonia lechleri (Kuhn) Christenh.
 Jamesonia lindigii (Mett.) Christenh.
 Jamesonia longipetiolata (Hieron.) Christenh.
 Jamesonia madidiensis (M. Kessler & A. R. Sm.) Christenh.
 Jamesonia mathewsii (Hook.) Christenh.
 Jamesonia maxonii (Lellinger) Pabón-Mora & F. González
 Jamesonia novogranatensis (A. F. Tryon) Christenh.
 Jamesonia orbignyana (Kuhn) Christenh.
 Jamesonia osteniana (Dutra) Gastony
 Jamesonia panamensis A. Rojas
 Jamesonia paucifolia (A. C. Sm.) Christenh.
 Jamesonia peruviana A. F. Tryon
 Jamesonia pulchra Hook. & Grev.
 Jamesonia refracta (Kunze ex Klotzsch) A. Rojas
 Jamesonia retroflexa A. Rojas
 Jamesonia retrofracta (Grev. & Hook.) A. Rojas
 Jamesonia robusta H. Karst.
 Jamesonia rotundifolia Fée
 Jamesonia rufescens (Fée) Christenh.
 Jamesonia scalaris Kunze
 Jamesonia scammaniae A. F. Tryon
 Jamesonia setulosa (Hieron.) Christenh.
 Jamesonia stuebelii (Hieron.) Christenh.
 Jamesonia vellea (Baker) Christenh.
 Jamesonia verticalis Kunze
 Jamesonia warscewiczii (Mett.) Christenh.
 Jamesonia wurdackii (A. F. Tryon) Christenh.
 Jamesonia × incognita (L. D. Gómez) comb. ined.
 Jamesonia × intermedia A. P. Della & J. Prado
 Jamesonia × kupperi (I. Losch) comb. ined.
 Jamesonia × lasseri (Vareschi) comb. ined.
 Jamesonia × longifolia (Baker) comb. ined.
 Jamesonia × rollaliciana (L. D. Gómez) comb. ined.

Sinonimi
 Eriosorus Fée
 Psilogramme Kuhn
 Psilogramme sect.Jamesonia (Hook. & Grev.) Kuhn
 Gymnogramma sect.Jamesonia (Hook. & Grev.) Klotzsch
 Nephopteris Lellinger

Izvori

Pteridoideae

Jamesonia


شبكة الهاتف العامة ، هي شبكة تربط شبكات الهاتف في العالم المعتمدة على التحويل عبر الدارة، فهي إذاً مشابهة لشبكة الإنترنت التي تقوم بربط شبكات الإنترنت العامة في العالم المعتمدة على التحويل عبر الطرد. إذاً الشبكة العامة لتحويل الهاتف هي شبكة تربط بين خطوط الهاتف الثابتة.

مراجع

انظر أيضا
 شبكة عالمية

اتصال بواسطة الحاسوب
اتصالات
فضاء عمومي
تهاتف

شبكة هاتف عامة


Arthur Metrano conocido artísticamente como Art Metrano (Brooklyn, Estados Unidos, 22 de septiembre de 1936-Aventura, 8 de septiembre de 2021) fue un actor estadounidense conocido internacionalmente por su papel de Tte/Cmdte y Capitán Mauser en Loca academia de policía 2 y 3.

Biografía
En 1961 hizo su debut en Rocket Attack U.S.A. como conductor de camión. Su siguiente aparición fue en 1968 televisión en un episodio de la serie Ironside, sin embargo, es más conocido por sus actuaciones en varios talk shows y programas de variedades de los años 70 como el The Tonight Show en el que hacía de "mago" realizando absurdos trucos de magia con sus dedos haciendo que "salten" de una mano a la otra mientras tarareaba de manera monótona Fine and Dandy de Kay Swift. En diciembre de 2007 puso una demanda contra los creadores de la serie Padre de familia por infringir los derechos de autor obteniendo dos millones de dólares de indemnización por daños.

En 1989 sufrió un accidente doméstico que le dañó seriamente la médula espinal y le dejó discapacitado. A raíz de aquel suceso realizó giras como monologuista a las que le puso de nombre Jews Don't Belong On Ladders... An Accidental Comedy con las que recaudó más de 75 000 dólares para financiar un proyecto para investigar las lesiones medulares y ayudar a la gente discapacitada.

Referencias

Nacidos en Brooklyn
Fallecidos en Florida
Actores de Estados Unidos

Art Metrano


Lista episoadelor din Boruto: Naruto Next Generations conține episoadele seriei anime Boruto: Naruto Next Generations, ce se bazează pe seria manga Boruto: Naruto Next Generations de Ukyo Kodachi, regizate de Noriyuki Abe și Hiroyuki Yamashita, produse de Studioul Pierrot și TV Tokyo și care au început să fie difuzate pe data de 5 aprilie 2017 la TV Tokyo.

Lista episoadelor

Filme

OVA-uri

Note

Naruto
Liste cu episoade anime


Magnus Gabriel De la Gardie (født 15. oktober 1622 i Reval (nu i Tallinn) i Estland, død 26. april 1686 på Venngarns slott nær Sigtuna i Stockholms län) var en svensk greve, rigsmarskal, drost og digter. Han var søn af Jakob De la Gardie og Ebba Brahe. Han blev begravet i Varnhems kloster.

Som en af rigets største jordejere støttede Magnus De la Gardie lenssystemet og udviste ikke større sparsommelighed. Hans franskvenlige udenrigspolitik og udfaldet af den Skånske krig medførte, at han mistede sin indflydelse.

Eksterne henvisninger

Den Skånske Krig
Svenskere i 1600-tallet
Personer i Den Skånske Krig fra Sverige

Magnus Gabriel De la Gardie


Erijopsis (lat. Eriopsis), rod kaćunovki smješten u vlastiti podtribus Eriopsidinae, dio tribusa Cymbidieae. Postoje nekoliko priznatih vrsta, trajnice iz Srednje i Južne Amerike; posljednje vrste E. amazonica i  E. escalerensis, otkrivene su tek 2014. i 2015. u Kolumbiji, Venezueli i Gvajani.

Vrste
 Eriopsis altissima Lindl.
 Eriopsis amazonica Kolan. & Szlach.; kolumbija
 Eriopsis biloba Lindl.
 Eriopsis escalerensis G.A. Romero & Carnevali; Venezuela, Gvajana
 Eriopsis rutidobulbon Hook.

Izvori

Cymbidieae

Erijopsis


A filosofia latino-americana é uma categoria abrangente e de usos diversos que começou a ser elaborada enquanto um ramo distintivo da história da filosofia na segunda metade do século XX. Foi o filósofo peruano Augusto Salazar Bondy que lançou, em 1968, o notório questionamento "existe uma filosofia em nossa América?". Igualmente, pode significar uma filosofia na América Latina, como também uma filosofia por latino-americanos; o termo por vezes inclui, e outras vezes exclui, países de herança não-ibérica na América do Sul ou no Caribe. A origem do ensino e exercício da filosofia na américa latina é comumente situada na fundação das primeiras instituições coloniais de educação, apesar da crítica descolonial recente que busca retomar e revalorizar os fragmentos de pensamento filosófico pré-Colombiano, como também o pensamento de sociedades indígenas contemporâneas. A filosofia na América Latina é historicamente influenciada pelas correntes intelectuais europeias, principalmente continentais.

A busca pela autenticidade é o motor do questionamento por um filosofia latino-americana, como iniciado em Bondy, que deu à sua própria pergunta uma reposta negativa, em razão do que considera uma persistência da relação colonial na cultura, o que, para o pensador, impede o desenvolvimento de uma filosofia propriamente latino-americana. O questionamento de Bondy, e sua resposta, despertou outras abordagens ao problema. Leopoldo Zea publica no ano seguinte, 1969, sua obra La filosofía latinoamericana como filosofía sin más (A filosofia latino-americana como filosofia sem poréns), onde afirma a capacidade atual dos latino-americanos de produzir uma filosofia que tome a experiência da colonização e os projetos de libertação como base. A continuidade da controvérsia entre os autores levou à definição de alguns dos temas centrais da filosofia latino-americana - a dominação, a alienação, e a libertação.

Definição e Identidade

A menção à filosofia latino-americana despertou desde o início questionamentos sobre que tipo de demarcação se pretende fazer com essa categoria, com alguns críticos apontando a inconsistência de falar em filosofias nacionais ou regionais, enquanto outros duvidavam da existência de um corpo substâncial de pensamento filosófico na América Latina. Em contrapartida, defensores da validade dessa categoria apontaram a naturalidade do uso de termos como filosofia alemã, ou inglesa, ou francesa, criticando as premisas tachadas de eurocêntricas que subestimam o desenvolvimento de um pensamento filosófico em outros contextos. Quanto à esse debate, comentadores como Beorlegui distinguem três posições - universalistas, que negam qualquer demarcação da filosofia à uma cultura; nacionalistas, que defendem a existência de filosofia nacionais fundadas no caráter de um povo; e uma postura denominada perspectivista ou intermediária, que admitem uma dimensão universal na filosofia, mas também enfatizam o engajamento circunstâncial, com uma época e um lugar, de toda produção filosófica, rejeitando por outro lado o 'essencialismo' expresso pelos nacionalistas.

Pensamento indígena pré-colonial

Filosofia colonial espanhola e portuguesa

Primeiros filósofos hispanoamericanos

Século XIX

Primeira metade

Contexto socio-político

Segunda metade

Século XX

Início do século

Décadas de 1950-60

Década de 1970

Além da Filosofia da Libertação

Pós-colonialidade

Lista de pensadores

 Yamandú Acosta
 Osvaldo Ardiles
 Adriana Arpini
 Juan José Bautista
 Carmen Bohórquez
 Darío Botero
 Enrique Dussel
 Josef Estermann
 Raul Fornet-Betancourt
 Alfredo Gomez-Muller
 Ramón Grosfoguel
 Pablo Guadarrama
 Franz Hinkelammert
 Rodolfo Kusch
 Francisco Miró Quesada Cantuarias
 Dina Picotti
 Silvia Rivera Cusicanqui
 Andrés Roig
 Augusto Salazar Bondy
 Juan Carlos Scanonne
 Leopoldo Zea

Referências

Bibliografia

História da filosofia
Filosofia na América Latina

Filosofia latino-americana


Kastell Vărădia ist der Name zweier, vermutlich zeitlich aufeinander folgender römischer Hilfstruppenlager an zwei unterschiedlichen Standorten auf dem Gebiet der zum Kreis Caraș-Severin gehörenden Gemeinde Vărădia in der rumänischen Region Banat. Sie waren Bestandteile der Festungskette des dakischen Limes in den römischen Provinzen Dacia superior bzw. später Dacia Apulensis.

Lage und Forschungsgeschichte

Das ältere Kastell (Dealul Chilii) befindet sich auf einem Hügel (Dealul), rund 500 m nordwestlich der Ortschaft Vărădia. Durch die hohe Positionierung war von dort aus die Sicht nach Süden und Westen vorzüglich, die rückwärtige Sicht war jedoch durch die Hanglage sehr stark eingeschränkt. Während der Zeit der Habsburgerherrschaft wurde in dem Bereich ein Naturpark angelegt, wodurch die Strunkturen des Lagers beeinträchtigt wurden.

Das jüngere Kastell (Pustă Rovina) liegt etwa 200 m südöstlich des Dorfes und rund 900 m Luftlinie südsüdöstlich des ersten Lagers. Es befindet sich direkt an der Einmündung des Vărădia-Baches in den Fluss Caraș. Die Fundstelle ist auch noch unter den Flurnamen Cetate (= Burg) bekannt. Im Gelände ist die Befestigung heute noch als quadratische Erhebung deutlich erkennbar. Die Besatzungen der Kastelle sicherten die römische Hauptverkehrsstraße von Lederata nach Tibiscum.

Die beiden Fundstellen sind verhältnismäßig wenig erforscht. Der Dealul Chilii wurde erstmals 1883 untersucht Weitere Prospektionen und Ausgrabungen fanden 1901 durch Felix Milleker, 1932 durch Grigore Florescu, von 1985 bis 1990 unter Eugen Iaroslavschi sowie zwischen 1997 und 2002 unter Ovidiu Bozu und Eduard Nemeth statt. Zuletzt nahmen Dorel Micle, Liviu Măruia und Adrian Cîntar von der West-Universität Temeswar, Ovidiu Bozu vom Muzeul Judeţean de Etnografie şi al Regimentului de Graniţă din Caransebeş sowie Eduard Nemeth und Lavinia Bolcu von der Babeș-Bolyai-Universität Cluj im Jahre 2008 eine topographische Neuaufnahme und nicht-invasive, geophysikalische Prospektionen im Bereich des jüngeren Lagers vor. Die Ergebnisse dieser Untersuchungen wurden 2010 publiziert.

Historische Hintergründe
Argidava () war ursprünglich eine dakische Festungsstadt nahe der Donau, die vom Stamm der Albocenser gegründet worden war. Die erste Kastellgründung erfolgte in der Regierungszeit des Trajan, während des ersten Dakischen Krieges (101–102 n. Chr.), vermutlich unter dem Namen Arcidava. Bei Ptolemäus wird es als Argidava, in der Tabula Peutingeriana als Arcidaba erwähnt. Bedingt durch seine geographische Lage, war das Banat für die Römer eines der Haupteingangstore zu den dakischen Provinzen. Eine dieser Verbindungen zum Donaulimes war die an den Kastellen vorbeiführende Straße nach Tibiscum, die vom mösischen Lederata ihren Ausgang nahm. Beim Bau dieser Straße hielten sich die Römer exakt an die topographischen Gegebenheiten und legten die Trasse an den äußeren, an eine Ebene angrenzenden Rand des Hügellandes an.

Archäologische Befunde

Kastell Vărădia - Dealul Chilii
Das Kastell auf dem Dealul Chilii ist ein Holz-Erde-Lager an einer Stelle, an der sich schon eine bronzezeitliche und eine hallstattzeitliche Siedlung, sowie die dakische Festung des La Tène befunden hatten. Es konnten eine Konstruktionsphase und eine Reparaturphase voneinander differenziert werden. Das Lager war nach gängiger Ansicht eine trajanische Gründung der frühen Okkupationszeit und bestand nur für kurze Zeit. Abweichend von dieser Hypothese hat es die Überlegung gegeben, dass es sich womöglich um eine domitianische Gründung aus der Zeit der Feldzüge der Jahre 85/86 handeln könne. Da die dieser Überlegung zu Grunde liegenden Fundmünzen aber nur einen Terminus post quem liefern können, muss diese Theorie letztlich ungeklärt bleiben. Vom Aufbau des Lagers ist nicht viel mehr als sein Grundriss und die Spuren zweier Mannschaftsbaracken bekannt. Die Maße betrugen 214 m mal 132 m, womit es eine Fläche von 2,82 Hektar bedeckte. Es war in westöstlicher Ausrichtung erbaut worden. Welche Einheiten in dem Kastell stationiert waren, ist nur ansatzweise bekannt. Ein fragmentarisch erhaltener Ziegelstempel LEG IIII [...] vom Hügel Chilii spricht für die Anwesenheit einer Vexillatio der Legio IIII Flavia Felix. Vermutlich wurde die Anlage noch in traianischer Zeit durch das Kastell auf der Pustă Rovina ersetzt. Die Untersuchungen des Dealul Chilii dauern bis heute an, viele der Grabungsergebnisse sind noch unpubliziert.

Kastell Vărădia - Pustă Rovina

Bei den Grabungen im 20. Jahrhundert konnten insgesamt zwei Bauphasen festgestellt werden, eine Holz-Erde- und eine Steinbauphase.
Vom Holz-Erde-Kastell ist bis dato nur sein ungefährer Umfang bekannt, der sich größtenteils mit dem des nachfolgenden Steinkastells deckte.
Das Steinkastell war von seinen Erbauern in klassischer Manier der frühen und mittleren Kaiserzeit als rechteckige Anlage mit abgerundeten Ecken (Spielkartenform) gestaltet worden. Es bedeckte eine Fläche von 154 × 172 m und war von einem 7,50 m breiten und 2,50 m tiefen Spitzgraben umgeben. Die Wehrmauer war 1,10 m breit und in Opus-incertum-Technik hochgezogen worden. Sie wurde von vier Toren durchbrochen, die jeweils durch zwei, leicht nach außen vorspringenden und trapezförmigen Tortürme flankiert wurden. Die Flankentürme des Nordtores, der porta praetoria (Haupttor), maßen 4,65 × 8,40 m, die des Südtores, der porta decumana (rückwärtiges Tor), 2,80 × 8,50 m und die des Westtores, der Porta principalis sinistra (linkes Seitentor), 3,15 × 8,50 m. Die Durchfahrten der Tore waren rund 8,80 m breit. Von allen Torbauten war nur das an der Nordfront mit zwei Durchgängen, die durch einen Mittelpfeiler (spina) getrennt wurden, ausgestattet. An der porta praetoria konnte geomagnetisch ein östlicher Torturm identifiziert werden.

Von der Innenbebauung konnten durch konventionelle Ausgrabungsmethoden nur die Reste des Stabsquartieres, die so genannten Principia, und von zwei Lagerstraßen, der in der retentura (rückwärtiger Lagerteil) von Nord nach Süd verlaufenden Hauptstraße (via praetoria) (neun Meter breit) und der sich von West nach Ost erstreckenden Querstraßevia principalis (3,45 m breit) beobachtet werden. Die Principia hatten einen rechteckigen Grundriss und maßen 32,50 × 37,50 m (≈ 1.219 m2). Sie waren mit einem Innenhof (Atrium) von 18,60 × 30 m (= 558 m2) und einer Vorhalle (Basilica von 9,50 × 30 m (= 285 m2) ausgestattet. Das Fahnenheiligtum (sacellum) befand sich auf der Rückseite des Gebäudes und war an beiden Seiten durch zwei kleinere Kammern flankiert. Die geomagnetischen Untersuchungen von 2008 erbrachten einige weitere Erkenntnisse. Das System der Lagerstraßen konnte deutlicher identifiziert werden. Bei den Mannschaftsbaracken scheinen nur die Kopfbauten der Centurionen mit Stein fundamentiert gewesen zu sein, während die Contubernia der Mannschaften auf Holzfundamenten ruhten. Darüber hinaus konnte durch eine hohe Metallkonzentration der Standort einer möglichen Fabrica (Werkstätten) ausfindig gemacht werden. Relativiert werden muss unter Umständen das bisherige Bild von der Lagerumwehrung insofern, als auf der Nordseite nur ein einzelner Verteidigungsgraben identifiziert werden konnte.

Auch im Falle des zweiten Lagers weiß man nicht sehr viel über seine Truppen. Aufgrund des Fundes eines bronzenen Täfelchens, einer Tessera militaris (Erkennungsmarke), vermutet man, dass in der Pustă Rovina die raetische Cohors prima Vindelicorum civium Romanorum milliaria equitata (die erste Kohorte der Vindeliker, mit römischen Bürgerrecht, 1000 Mann, teilberitten) eventuell bis 106 oder 111/118 stationiert war, bevor sie nach Tibiscum verlegt wurde.

Im Umfeld des Kastells konnten auch Spuren eines ausgedehnten Lagerdorfes (vicus) nachgewiesen werden.

Fundverbleib und Denkmalschutz
Die Funde aus den hier besprochenen Anlagen befinden sich heute im Institutul de Archäologie in Bukarest, im Narodni Muzej von Vršac (Werschetz) und im Muzeul Judecean Caras Severin in Reșița (Reschitz).

Die gesamten archäologischen Stätten stehen nach dem 2001 verabschiedeten Gesetz Nr. 422/2001 als historische Denkmale unter Schutz und sind mit den LMI-Codes CS-I-s-A-10892 (Pustă Rovina) und CS-I-s-A-10893 (Dealul Chilii) in der nationalen Liste der historischen Monumente (Lista Monumentelor Istorice) eingetragen. Die RAN-Codes lauten 54519.01 (Pustă Rovina) und 54519.02 (Dealul Chilii) Zuständig ist das Ministerium für Kultur und nationales Erbe (Ministerul Culturii şi Patrimoniului Naţional), insbesondere das Generaldirektorat für nationales Kulturerbe, die Abteilung für bildende Kunst sowie die Nationale Kommission für historische Denkmäler sowie weitere, dem Ministerium untergeordnete Institutionen. Ungenehmigte Ausgrabungen sowie die Ausfuhr von antiken Gegenständen sind in Rumänien verboten.

Siehe auch
 Liste der Limeskastelle in Dakien

Literatur
 Nicolae Gudea:  Der Dakische Limes. Materialien zu seiner Geschichte. In: Jahrbuch des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz. 44, 2 (1997), S. 27–28. PDF.
 Sabin Adrian Luca: Descoperiri arheologice din Banatul românesc. Repertoriu. Sibiu 2006, S. 268f., (Digitalisat).
 Felix Marcu: The Internal Planning of Roman Forts of Dacia. (= Bibliotheca Mvsei Napocensis XXX), Mega Publishing House, Cluj-Napoca 2009, ISBN 978-606-543-058-7, S. 172–174.
 Dorel Micle et al.: Non-invasive archaeological research in the Roman Castrum from Varadia, "Rovina". Annales d'Université Valahia Targoviste, Section d'Archéologie et d'Histoire, Tome XII, Numéro 1, 2010, , S. 139–154.
 Eduard Nemeth: Armata În sud-vestul Daciei Romane. Die Armee im Südwesten des Römischen Dakien. Mirton, Timișoara 2005, ISBN 973-661-691-6.
 Eduard Nemeth und Dan Matei: Die römischen Grenzkastelle von Südwestdakien. In: Eduard Nemeth, Florin Fodorean, Dan Matei und Dragoş Blaga: Der südwestliche Limes des römischen Dakien. Strukturen und Landschaft. Mega, Cluj-Napoca 2011, ISBN 978-606-543-202-4, S. 41–45, (Digitalisat).

Weiterführende, auch ältere Literatur
 Doina Benea: Die wirtschaftliche Tätigkeit in den dörflichen Niederlassungen zwischen Theiss, Marosch und Donau. In: Studia Antiqua et Archaeologica 9 (2003), S. 299–318.
 Alexandru Borza: Banatul ín timpul Romanilor, Monografii despre raporturile dintre Italieni şi Români, (Das Banat zur Römerzeit), Varzi, Timişoara 1943, S. 63–64.
 Ovidiu Bozu: Catalogul pieselor romane di daco-romane din colectia Muzeului Banatului Montan, Catalogue of the roman and dacian-roman age collection of the Mountainous Banat Museum, 2008.
 Vasile Christescu: Istoria militara a Daciei romane. (Militärgeschichte Dakiens zur Römerzeit), Fundatia Regele Carol I, Bukarest 1937, S. 137–140.
 Nicolae Gudea: Der Limes Dakiens und die Verteidigung der obermoesischen Donaulinie von Trajan bis Aurelian. In: Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Teil II, Band 6. de Gruyter, Berlin/New York 1977, ISBN 3-11-006735-8, S. 871 (Liste der Militärlager).
 Eduard Nemeth, Aurel Rustoiu, Horea Pop: Limes Dacicus Occidentalis, die Befestigungen im Westen Dakiens vor und nach der römischen Eroberung, Cluj-Napoca, Editura Mega, 2005, ISBN 973-7867-33-5
 Dumitru Tudor: Tabula Imperii Romani: Bucarest. Drobeta-Romula-Sucidava. Académie de la République Socialiste de Roumanie, Bukarest 1969 (Teile der Blätter K-34, K-35, L-34, L-35), hier: TIR L 34, S. 48–51.
 Walter F. Wagner: Die Dislokation der römischen Auxiliarformationen in den Provinzen Noricum, Pannonien, Moesien und Dakien von Augustus bis Gallienus. Junker & Dünnhaupt, Berlin 1938. S. 198, S. 124–126, 208–209.

Weblinks

Dealul Chilii
 Dealul Chilii im Repertoriul Arheologic Naţional (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1983-1992 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1994 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1996 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1998 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2000 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2001 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021

Pustă Rovina
 Pustă Rovina im Repertoriul Arheologic Naţional (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1998 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 1999 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2000 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2001 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2002 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2004 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2005 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2006 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021
 Aktivitätenbericht 2011 in der Cronica cercetărilor arheologice din România (rumänisch), abgerufen am 12. März 2021

Anmerkungen

Einzelnachweise

Varadia
Varadia
Bauwerk im Kreis Caraș-Severin
Varadia
Varadia

ro:Arcidava

Kastell Vărădia


Une cale sèche flottante auxiliaire est un type de cale sèche flottante utilisée essentiellement par l'US Navy à partir de la Première guerre mondiale..

Description

Les cales sèches flottantes peuvent être immergées sous l'eau et être placées sous un navire nécessitant des réparations sous la ligne de flottaison. L'eau est ensuite pompée hors  des ballasts de la cale sèche flottante, soulevant le navire hors de l'eau. Le navire se bloque sur le pont de la cale sèche flottante pour réparation.

La plupart des cales sèches flottantes n'ont pas de moteur et sont remorquées par des remorqueurs de haute-mer jusqu'à leurs destinations. Les cales sèches flottantes sont disponibles en différentes tailles pour s'adapter à différentes tailles de navires, tandis que les grandes cales sèches flottantes sont divisées en sections et peuvent être combinées pour augmenter leur taille et leur puissance de levage. Les réservoirs de ponton de ballast sont inondés d'eau pour être submergés ou pompés à sec pour soulever le navire.

Rôle

En temps de guerre, les navires en utilisation continue devaient être réparés à la fois contre l'usure et contre les dommages de guerre tels que les mines navales, les attaques de kamikaze, les bombes en piqué et les torpilles. Les gouvernails et les hélices sont mieux entretenus sur les cales sèches. Sans cales sèches éloignées sur place, des mois pourraient être perdus si un navire retournait à un port d'attache pour réparation. La plupart des cales sèches flottantes auxiliaires avaient des provisions pour l'équipe de réparation, y compris des lits superposés, des repas et de la lessive. La plupart avaient des centrales électriques, des pompes de ballast, des ateliers de réparation, des ateliers d'usinage et des réfectoires pour être autonomes. Certaines cales sèches flottantes auxiliaires avaient également des provisions pour le navire en réparation, mais lorsque cela était possible, l'équipage du navire endommagé restait à bord pendant que les réparations étaient effectuées. Beaucoup avaient des grues capables de soulever des tonnes de matériaux et de pièces pour enlever les pièces endommagées et installer de nouvelles pièces.

Armement
La plupart des cales sèches flottantes auxiliaires n'avaient que des canons anti-aériens pour la défense, car l'espace ne permettait pas de gros canons. Les armements typiques comprenaient des canons Bofors 40 mm et Oerlikon 20 mm. Les pilotes japonais ont parfois confondu des cales sèches flottantes auxiliaires vides avec des porte-avions.

Différents types
Cale sèche flottante :
 Large Auxiliary Floating Dry Docks (AFDB ou ABSD) : , , , , , ,
 Medium Auxiliary Floating Dry Docks (AFDM) : , , , ,, , ...
 Small Auxiliary Floating Dry Docks (AFD - AFDL) : , ...
 Quai de réparation auxiliaire :
 Auxiliary Repair Docks (ARD) : , , , , , USS ARD-18, USS ARD-19, , , USS ARD-26, , , ...
 Medium Auxiliary Repair Docks (ARDM) : , , , Shippingport (ARDM-4), Arco (ARDM-5).
 Auxiliary Repair Dock, Concrete (ARDC) : , ...
Elles étaient des cales sèches mobiles en béton, en raison de la pénurie d'acier pendant la Seconde Guerre mondiale. ARDC avait une capacité de levage de , pour  de long, . ARDC a un équipage de cinq officiers et 84 hommes enrôlés. Chacune avait une grue de 5 tonnes de charge. Huit ont été construits à Wilmington, en Caroline du Nord, et cinq à San Pedro à Los Angeles, en Californie.
 Yard Floating Dock (YFD) :  (1901),  (1905), ...
Les YFD (quai de réparation) n'avaient normalement pas ou peu d'espace pour l'équipage et étaient entretenus à partir du rivage. Certains quais de réparation auxiliaires ont été convertis en YFD. Toutes les cales sèches flottantes auxiliaires moyennes ont été converties en YFD après la Seconde Guerre mondiale.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Forme de radoub
 Navire transporteur de colis lourds
 Navire semi-submersible

Forme de radoub

Cale sèche flottante auxiliaire


Keinath var et tysk bilmærke, som under ledelse af Horst Keinath (født 1943, død 2011) fremstillede sportsvogne i årene 1993 til 2003 i Reutlingen. Horst Keinath havde sammen med sine to brødre tidligere været indehaver af en Opel-forhandler i Dettingen an der Erms og udviklede efter sin fratræden fra dette firma, som gik konkurs i år 2000, sin egen bil efter samme koncept som Opel GT. Udgangspunktet var en original Opel GT fra 1970'erne, som dog blev gjort ca. 20 cm bredere. Den var først tænkt som coupé, men blev på et senere tidspunkt en cabriolet med fuldt aftagelig hardtop.

Keinath GT/R var en cabriolet med fuldt aftageligt tag af glasfiber-armeret plast, som lignede Opel GT meget. Under det også af glasfiber-armeret plast lå en Opel V6-motor og en Opel-undervogn. Prisen lå på ca. 180.000 DM. I årene 1997 til 2000 blev der fremstillet formentlig maksimalt 21 eksemplarer af denne bil. Det nøjagtige styktal er ikke kendt. Bilen har en topfart på 240 km/t. Reservedelsforsyningen er i dag sikret af Opel.

I 2000 kom den anden model, Keinath GT/C. Dens karrosseri lignede ikke længere Opel GT, men var derimod udviklet til Keinath af EDAG Engineering + Design AG. Ligesom forgængeren havde modellen karrosseri af glasfiber-armeret plast og stålramme, og blev drevet af en V6-motor fra Opel. Den fra Opel Omega B hentede 3,2-litersmotor ydede 160 kW (218 hk) og gav den 1320 kg tunge bil en accelerationstid fra 0 til 100 km/t på 6,3 sekunder. Topfarten lå på 248 km/t. GT/C er 4280 mm lang og 1840 mm bred, og brændstofforbruget ligger på 10,5 liter/100 km. Ved introduktionen kostede bilen 179.300 DM. Dog kom der af GT/C kun to prototyper, som i dag ejes af Edag. Denne bil var "hovedskuespiller" i den tyske tv-film Erlkönig, som blev vist på ZDF den 23. juli 2010.

Litteratur
 Eberhard Kittler: Deutsche Autos. Band 5: Seit 1990. Audi, BMW, VW und Kleinserien. Motorbuch Verlag, Stuttgart,  (på tysk).

Bilmærker
Bilproducenter fra Tyskland
Etableret i 1993
Ophørt i 2003

Keinath


Skotfélag Hafnarfjarðar var í hópi elstu íþróttafélaga landsins, stofnað árið 1871 eða þar um bil. Félagið starfaði um nokkurra ára skeið. Ekki má rugla því saman við Skotíþróttafélag Hafnarfjarðar frá árinu 1965.

Saga
Fyrstu skipulögðu íþróttafélögin á Íslandi voru stofnuð um æfingar í skotfimi, fyrst og fremst af dönskum kaupmönnum og íslenskum embættismönnum. Skotfélag Reykjavíkur frá árinu 1867 var stærst og öflugast, en einnig er vitað um sambærilegt félag í Keflavík frá 1869.

Gísli Sigurðsson, íþróttaforkólfur í Hafnarfirði, tók saman heimildir um upphaf íþróttastarfs í bænum. Taldi hann sig hafa vitneskju um að stofnað hefði verið skotfélag í Hafnarfirði um árið 1871. Forgöngumaður þess var verslunarmaðurinn Edvard Biering, sem þá var búsettur í Hafnarfirði.

Æfingar fóru fram að Hörðuvöllum, einkum á sumrin. Notast var við gríðarmikinn og ævagamlan framhlaðning, sem sagður var uppruninn úr þrjátíu ára stíðinu. Hlaðið var undir byssuna á Völlunum og skotið á mark við klettinn Einbúa. Þá er vitað um skotkeppni sem fram fór í svokölluðu Knudtzons-pakkhúsi í tengslum við dansleik í bænum, þar sem Biering sjálfur fór með sigur af hólmi.

Botninn mun hafa dottið úr starfsemi félagsins þegar Biering flutti til Borgarness fáeinum árum síðar.

Í grein sinni um sögu Skotfélags Reykjavíkur árið 1951 segir Árni Óla frá skotkeppni Reykvíkinga og Keflvíkinga í byrjun árs 1871. Lætur hann þess getið að hópi manna úr Hafnarfirði hafi verið boðið til leiks, þrátt fyrir að ekkert skotfélag væri þar starfandi. Tíu Hafnfirðingar hafi skráð sig til þátttöku, þar á meðal C. Zimsen (faðir Knud Zimsen sem síðar varð borgarstjóri), H. Linnet og Þorfinnur Jónatansson. Hafa ber í huga að skráning sem þessi jafngilti því ekki að viðkomandi mættu til keppni, þar sem alsiða var að betri borgarar greiddu þátttökugjald en félu öðrum skotmönnum að keppa fyrir sína hönd. Hugsanlegt er þetta framtak Skotfélags Reykjavíkur hafi orðið kveikjan að stofnun félagsins í Hafnarfirði.

Neðanmálsgreinar

Heimildir
<div class="references-small">
 Gísli Sigurðsson (1969). Þættir úr sögu íþrótta í Hafnarfirði, Fjarðarfréttir, 1. des. 1969.
 Árni Óla (1951). Fyrsta íþróttafélag Reykjavíkur, Lesbók Morgunblaðsins, 18. nóv. 1951.

Íþróttafélög í Hafnarfirði
Hafnarfjörður

Skotfélag Hafnarfjarðar


Huntsville er en by i den nordlige del af staten Alabama i det sydøstlige USA. Huntsville har  indbyggere, og den er dermed den fjerdestørste by i staten Alabama. Byen ligger i de amerikanske counties Limestone County og Madison County.

Referencer

Ekstern henvisning

Byer i Alabama

Huntsville (Alabama)


Klein Nordende, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 10,79 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 3.025 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Barthold Schinckel tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar

 Klein Nordende

Kaynakça

Klein Nordende


වේලාපත්කඩය යනු සිංහල භාෂාවෙන් භාවිතා වන තම ජීවිතය ගැන යමෙකුට අනාවැකි පලකරන සාම්ප්‍රදායික ගණිත ශාස්ත්‍රයට අනුව සැකසෙන්නකි. කේන්ද්‍රය හදහන, වේලපත්කඩ, ජන්ම පත්‍රය ආදී නම් වලින් හදුන්වනනේ පුද්ගලයෙකු උපන් වෙලාවත් උපන් ස්ථානයත් කේන්ද්‍රකොට බලනවිට ඉර හඳ ඇතුලු විශ්වයේ පිහිටි ග්‍රහ තාරකාවන් විශ්වයේ පිහිටන ආකාරය සදහන් කොට තැනූ සිතියමක් ලෙස සදහන් කල හැක. බොහෝ විට මෙමගින් ආනාගතයේ සිදුවිය හැකි සිදුවීම් හා අතීතයේදී සිදුවූ තොරතුරු ද දැනගත හැකි බව පැවසෙයි.  පෙරදිග ජෝතිෂ්‍ය මතයන්ට අනුව රාශී චක්‍රය ප්‍රදාන කොටගත් ක්‍රමයකුත් චීන ජොතිෂ්‍ය මත අනුව චන්ද්‍ර මාස මුල්කරගෙන සැදුනු ක්‍රමයකුත් අංකවිද්‍යාත්මක ක්‍රම ආදී විවිධ ජෝතිෂ්‍ය මත අනුව හදහන් සකස් කෙරේ. මෙයින්ද දකුණු ආසියාතික රටවල ජනප්‍රිය රාශී චක්‍රය පදනම් කරගත් ක්‍රමයට ඉතා දිගු අතීතයක් පවතී. මෙහි ආරම්භය ක්‍රිස්තු පූර්ව 3000-6000 අතරවෙතැයි සැළකේ වරහමිහිර ජෛමිණි ලලල පරාශර අදී ඍෂිවරුන් මෙම ශාස්ත්‍රහෙි ආදි කතෘවරුන් ලෙස සැලකේ. පුරාණ ජෝතිෂ්‍ය ග්‍රන්ථ ලෙස පරාශරය, භාව කුතුහලය, නාරද සංඝීතාව, සාරාවලිය, මුහුර්ත චිංතාමණිය, ශ්‍රී ධරවිකා ජෛමිණි සූත්‍රය, වශිෂ්ඨ සංඝීතාව, දෛවඥ මනොහරය, ගර්ගජාතකය, දෛවඥ කාමධේනුව, ශම්බුහෝරා ලඝු ජාතකය, ජාතකාභරණය, හොරා සාරය ආදිය දැක්විය හැක හින්දු දහම තුල බොහො විට ජෝතිෂ්‍ය සංකල්ප දක්නට ඇත. බුදු දහමටද ජොතිෂ්‍ය සංකල්ප පැමිණියේ හින්දු දහමින් බව විශ්වාස කෙරේ. සිංහල බෞද්ධයන් හා දෙමළ හින්දූන් සමරන සූර්ය මංගල්‍ය ජෝතිෂ්‍ය මත ගොඩනැගී ඇත.හදහන් පරික්ෂාවේදී දළ කේන්ද්‍ර සටහන භාව කේන්ද්‍ර සටහන ක්‍රිෂ්ණමූර්ති ක්‍රමය ආදී ක්‍රම හදහස් සෑදීම හා පලාපල කථනයට යොදාගනී

ලග්නය
ලග්නය යනුවෙන් සලකන්නේ පුද්ගලයා උපත ලද මොහොතේ නැගෙනහිර ක්ෂිතිජයෙන් පායා තිබුණ රාශියයි. හිරු සඳු ඇතුළු ග්‍රහයින් පෘථිවිය වටා භ්‍රමනය වනවා සේ පෙනෙන ක්‍රාන්ති වලය තුළ තරු රටා දොළහක් දැකගන්නට ලැබේ ඒවා පෙනෙන ආකාරය අනුව විවිධ නම් ලබා දී ඇත.
 මේෂ−එළුවා(පෙරදිග)බැටළුවා(අපරදිග)
 වෘෂභ−ගවයා
 මිතුන−නිවුන්නු(නිවුන්සහෝදරයෙක් හා සහෝදරියක්)
 කටක−කකුළුවා
 සිංහ−සිංහයා
 කන්‍යා−කාන්තාව
 තුලා−තරාදිය
 වෘශ්චික−ගෝනුස්සා
 ධනූ−මිනිස් හිසක් හා අශ්ව සිරුරක් සහිත දුනුවායා
 මකර−මකරා
 කුම්භ−කළයක් අතින් ගත් මිනිසා
 මීන−මාළුවන් දෙදෙනෙක්
මේ ආකාරයට නම්කර ඇති තාරකා රටාවෙන් උපත ලද මොහොතේ නැගෙනහිර ක්ෂිතිජයෙන් පෙනෙන තරු රටාව ලග්නයයි. වේලපත්කඩය සෑදීමේදී උපන් ලග්නය පළමු භාවය ලෙස සලකා කොටස් දොළහට බෙදූ කොටු දොළහ තුල(ග්‍රහ සිතියම) වාමාවර්ථව ග්‍රහයින් පිහිටුවීම කරයි. උදාහරණ ලෙස උපත ලද ලග්නය මේෂ වේනම් එම මොහොතේ හිරු වෘෂභයේ සහ සඳු කටකයේ කුජ ධනූවේ, බුද මේෂයේ, සිකුරු මිතුනයේ ආදී වශයෙන් පිහිටා සිටියේ නම් හිරු වෘෂභයේ නිසා මේෂයෙන් දෙවැන්න නිසා රවී හෙවත් හිරු දෙවන භාවයේ යොදයි. මේෂයේ සිට කටකය හතරවැන්න බැවින් හතරවන භාවයේද මේෂයේ සිට ධනූව නමවන රාශිය බැවින් කුජ ධනූ රාශියේ පිහිටා ඇති නිසා කුජ නමවන භාවයටද ආදී වශයෙන් ග්‍රහ සිතියම සාදනු ලබයි. මෙසේ උපන් රාශිය පළමු භාවය ලෙස සළකා ග්‍රහයින් යෙදීම සිදුකරයි.

භාවයන්
පෙරදිග ජෝතිෂ්‍ය මත අනුව ලග්නය තුල පිහිටි භාව දොළහක් දක්නට ලැබේ. හඳහන හෙවත් මෙම ග්‍රහ සිතියමේ ජන්මියා උපන් මොහොතේ නැගෙනහිර දෙසින් පායා තිබූ රාශිය ලග්නය ලෙසගෙන එය පළමු භාවය ලෙසද හදුන්වයි. පිළිවෙලින් අනෙකුත් භාව දෙවන තුන්වන හතරවන ආදී වශයෙන් භාව දොළහකට බෙදා දක්වයි. මෙමගින් නියොජනය වන කරුණු විවිධ වෙයි.

පළමුවන භාවය
මෙය ලග්න ශාවය යනුවෙන්ද හදුන්වයි. මෙම භාවයෙන් ජන්මියාගේ චරිත ලක්ෂණ, ක්‍රියාකාරීත්වය ශරීිර සෞඛ්‍ය අයුස දුක සැප නින්දා ප්‍රසංශා ශරීර ශක්තිය ආදිය නියෝජනය කරයි. මෙම භාවය ජන්මියා නියොජනය කරයි. ශරීර අංග ලෙස හිස හිසකෙස් මුහුණේ උඩ කොටස නියොජනය කරයි.

දෙවන භාවය
මෙම භාවය කුටුම්භ ස්ථානය, බන්ධු ස්ථානය, ධනස්ථානය යන නම් වලින් ජෝතිෂ්‍ය තුල හදුන්වයි. තැක්පත් ධනය චංචල හා නිශ්චල දේපල බැංකු මුදල් ඔප්පු තිරප්පු රන්රිදී මුතු මැණික් ආදී ජන්මියා සතු වස්තුව නියොජනය කරයි. උරුම හිමිකම් අයිතිවාසිකම් ණය තුරුස් නියොජනය කරයි. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් කට, දකුණු ඇස, මුහුණ, නාසය නියෝජනයවෙයි.ඥාතීන් දෙවන විවාහය නියෝජනයවෙයි.

තුන්වන භාවය
මෙය වික්‍රමස්ථානය, සහෝදර ස්ථානය නමින් හදුන්වයි. ආත්මාභිමානය ධෛර්‍ය සහජ ඥානය නියොජනය වේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් දකුණු කන අත් උගුර ස්නායු පද්ධතිය නාඩි පද්ධතිය නියොජනය වේ. සහොදර සහොදරියන්, විශේෂයෙන් ජන්මියාට බාල සහෝදරයා හෝ සහෝදරීය.

හතරවන භාවය
හෘද ස්ථානය, මාතෘ ස්ථානය, නිවාස ස්ථානය යන නම්වලින් හදුන්වයි. ගතිගුණ ජීවිත රහස් පදිංචි ස්ථානය නිවස දේපළ ඉඩකඩම් විශේෂයෙන් මවු උරුමයෙන් ලැබෙන නිශ්චල හා චංචල දේපල, යාන වාහන, ඉඩකඩම් නියෝජනයවේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් හදවත පපුව ආදී උරස් කුහරයට අයත් ශරීර අංග නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් ජන්මියාගේ මව හා මවුපස ඥාතීන් නියොජනය වේ.

පස්වන ශාවය
විද්‍යා ස්ථානය, දාරක ස්ථානය යන නම්වලින් හදුන්වයි. ඥාණ ශක්තිය, ධාරණ ශක්තිය, බුද්ධිය, නුවණ නියොජනය කරයි. ප්‍රේම සබදතා ප්‍රේම බන්ධනයන්හි ස්වභාවය දරුසම්පත්/දරු උපත් ප්‍රමාණය ප්‍රථම දරු උපත නියොජනය වේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් උදරය නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් දරුවන් ය. විශේෂයෙන් ප්‍රථම දරුවා නියොජනය වේ.

හයවන භාවය
රෝග ස්ථානය, සතුරු ස්ථානය වශයෙන් හදුන්වයි. විවිධ රෝගාබාධ, ඇස්වහ-කටවහ දෝෂ, සතුරන්, සතුරු කරදර, යටත් සේවකයන්, නිවසේ ඇතිකරන සතුන්(සරතල් සතුන් හා වානිඣ අරමුණු වෙනුවෙන් හීලෑ කරගත් සතුන්)හා මවගේ සොහොයුරා නියෝජනය වේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් යටිබඩ උකුල නියොජනය වේ.

හත්වන භාවය
විවාහ ස්ථානය, කාලත්‍ර ස්ථානය යනුවෙන් හදුන්වයි. ප්‍රජනන ශක්තිය විවාහය දික්කසාදය සහකරු හො සහකාරිය ව්‍යාපාර හවුල්කරු නියෝජනය වේ. ශරීර අංග වශයෙන් ලිංගය යොනිය ප්‍රජනන පද්ධතිය නියොජනය වේ.

අටවන භාවය
බාධත ස්ථානය, මාරක ස්ථානය ලෙස හදුන්වයි. ආයුෂ ප්‍රමාණය, මරණය, මරණය සිදුවන අයුරු, සියදිවි නසාගැනීම, හදිසි අනතුරු, මියගිය අයගෙන් හිමිවන ධනය, අන්තිම කැමති පත්‍රය නියෝජනය වේ. ශරීර අංග වශයෙන් ගුදය නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් කාලත්‍රයාගේ ඥාතීන් නියොජනය කරයි.

නමවන භාවය
ධර්මස්ථානය යනුවෙන් හදුන්වයි. පෙර පිං බලය, ආගමික භක්තිය, වන්දනා ගමන්, දේව භක්තිය, භාරහාර, පුදපූජා, දේව බලය, ශුත බලය, උසස් අධ්‍යාපනය සහ ඥානය නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් මුණුබුරා, ගුරුවරයා, නියොජනය වෙයි. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් කලවා පෙදෙස නියොජනය කරයි.

දසවන භාවය
කර්ම ස්ථානය හෙවත් රැකියා ස්ථානය නම්න් හදුන්වයි. රැකියාව, රැකියාෙවේ ස්වභාවය, තනතුරු ලාභ, නිලතල, ගරු නම්බු, කීර්තිය, පත්වීම්, උසස්වීම්, රාජ්‍ය සම්මාන, ස්වාධීන ව්‍යාපාර, ආගමික ව්‍යාපාඑ අණ පනත් නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් පියා, හාම්පුතා, උසස් නිළධාරියා, විනිශ්ච කරුවා, රජය නියොජනය වේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් දණහිස, කකුල්, වම් කන නියොජනය වේ.

එකළොස්වන භාවය
අයස්ථානය නම්න් හදුන්වයි. ප්‍රාර්ථනා ඉටු වීම, ධනය ලැබීම, පොළිය ලැබීම, ආදායම් මාර්ග, නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් මිතුරන්, වැඩිමල් සොහොයුරා හෝ සොහොයුරිය, සුළුපියා නියොජනය වේ. ශරීර ස්ථාන වශයෙන් වළලුකර, විළුඹ නියෝජනය වේ.

දොළොස්වන භාවය
වැයස්ථානය නම්න් හදුන්වයි. වැයවීම, නැතිවීම, විනාශවීම්, පාඩුවීම්, අලාබ, හානි, රැවටීම්, මුළාවීම්, වෙනස්වීම්, හීනමානය, සබකොළය, දිළිදුබව, හිංසා පීඩා, කූට උපාය, හුදෙකලාව, රහස් කුමන්ත්‍රණ, මිනී මැරුම්, සියදිවි නසාගැනීම, විදෙස් ගතවීම, සිරගත වීම, රෝහල්ගත වීම, සොහොන් පිටියට යාම නියොජනය වේ. පුද්ගල වශයෙන් රහස් සතුරන් ද ශරීර ස්ථාන වශයෙන් යටිපතුල්, වම් ඇස, නියොජනය වේ.

ග්‍රහයෝ
මූලික ලිපිය ග්‍රහයෝ
ජොතිෂ්‍ය තුල දක්නට ලැබෙන ග්‍රහ සංකල්පය තාරකා විද්‍යාවේ දක්නට ලැබෙන ග්‍රහ සංකල්පය නොවේ.ජෝතිෂ්‍ය තුල දැක්වෙන ග්‍රහයින් පෘථිවය කේන්දු කරගනිමින් ගමන් ගන්නාබව උපකල්පනය කරයි.එසේම ග්‍රහයින් ග්‍රහවස්තුවක් ලෙස නොව ජීවමාන ශක්තියක් දේවත්වයක් ආරෝපණය කර ඇතිබව දක්නට ලැබේ.තාරකා විද්‍යාවතුල තරකාවක් සේ අර්ථ දක්වන හිරු ජෝතිෂ්‍යයේදී ග්‍රහයෙකි.පෘථිවියේ උපග්‍රහයෙකු වන චන්ද්‍රයා ජෝතිෂ්‍යට අනුව ප්‍රධාන ග්‍රහයෙකි.එසේම දෘෂ්‍යමය නොවන කල්පිත ග්‍රහයන් දෙදෙනකුවන රාහු හා කේතු තාරකා විද්‍යාවට අනුව වන්දුයා හා සූර්‍යාගේ පරිභ්‍රමණ අක්ෂයන් ඡේදනය වන ලක්ෂයන් දෙකකි.මේ ලක්ෂයන් දෙක එකිනෙකට අංශක 180ˈ දුරින් පිහිටයි.

ඒරාෂ්ඨක
ඒරාෂ්ඨක යනු උප්පත්ති කේන්ද්‍රයේ සදුගේ පිහිටීම හා ශනි ග්‍රහයාගේ ගෝචර ගමන පදනම් කරගෙන සකස්කරගත් ජෝතිෂ්‍ය සංකල්පයකි.ප්‍රධාව වශයෙන් ඒරාෂ්ඨක වර්ග හතරක් ඇත.ඒ ජන්මˌලග්නˌඅෂ්ඨම හා චන්ද්‍රාෂ්ඨම ඒරාෂ්ඨක වශයෙනිˌජන්ම ඒරාෂ්ඨකයක් යනු උප්පත්ති කේන්ද්‍රෙය් සදු සිටින ස්ථානයෙන් දොළොස්වන වන දෙවන හා සදු සිටින භාවය මතින් ශනි ගෝචරව ගමන්කරන කාලයයිˌශනි ග්‍රහයා එක් රාශියක වසර 2 1/2 පමණ ගතකරන බැවින් සම්පූර්ණ ජන්ම ඒරාෂ්ඪක කාලය ආසන්න වශයෙන් වසර 7 1/2කිˌමෙම කාලය ඉතා අශුභ කාලයක් ලෙස ජොතිෂ්‍යවේදීන් පෙන්වාදෙයි.අෂ්ඨම ඒරාෂ්ඨකය යනු අටවන භාවය හරහා ශනි ගෝචරයෙන් ගමන්කරන කාලයයි.මෙම කාලය ආසන්න වශයෙන් වසර 21/2කි.ලග්න ඒරාෂ්ඨකය යනු ලග්නයෙන් දොළොස්වන දෙවන හා ලග්න භාවය හරහා ශනි ග්‍රහයා ගෝචරයෙන් ගමන්කරන කාලයයිˌමෙයද ආසන්න වශයෙන් වසර 7 1/2 කාලයකි.වන්ද්‍රාෂ්ඨම ඒරාෂ්ඨකය යනු උප්පත්ති කේන්ද්‍රයේ සදු සිටින රාශියෙන් අටවන රාශිය හරහා ශනි ග්‍රහයා ගමන් කරන කාලයයි.වෛදික ජොතිෂ්‍ය මතයන් අනුව මෙම ඒරාෂ්ඨක කාලයන් ඉතා අශුභ බව පවසයි.එහෙත් මෙම ඒරාෂ්ඨකයන්හි බල දුබලතා සදහා එම මොහොතේ ගතකරන මහදසා අතුරුදසා වල බලපෑමද සැළකිල්ලට ගතයුතුය.

මහදසා අතුරුදසා
වෛදික ජෝතිෂ්‍ය මතයන්ට අනුව දසාවන් කිහිපයක් පවතී.එහෙත් මේ අතර වඩාත් ජනප්‍රිය වන්නේ විංශෝත්‍රි මහ දසා ක්‍රමයයි.මෙම ක්‍රමය අනුව මිනිසාගේ පරම ආයුෂ 120 ලෙස උපකල්පනය කොට ග්‍රහයින් නම දෙනාට මෙම කාලය බෙදා ඇත.ඒඒ ග්‍රහයාට අනුව හිමිවන දසා කාලය වෙනස්ය.ඒ අනුව ඒඒ ග්‍රහයාට හිමි මහදසා කාලය මෙසේය.

මේ ආකාරයට ජන්මියා උපත ලබන දසාව සිට පිළිවෙලින් මහදසා ගෙවීයයි.මහදසා ලබන පිළිවෙල මෙසේය.උදාහරණ ලෙස කැති උත්‍රපල් උත්‍රසල වැනි රවීට අයත් නැකතකින් උපත ලැබීනම් එම ග්‍රහයාට අයත් නැකතේ මහදසා ශේෂය ගෙවීයාමෙන් අනතුරුව පිළිවෙලින් වන්ද්‍ර කුජ රාහු ගුරු ශනි බුධ කේතු සිකුරු ආදි වශයෙන් මහ දසා පිළිවෙලින් ලබයි.

වේලාපත්කඩය