Disciotis venosa (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Léon Arnould, 1893 sau Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Émile Boudier, 1893), sin. Peziza venosa (Christian Hendrik Persoon, 1801), Discina venosa (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Elias Magnus Fries (1822), denumită în popor pitacu dracului, ceșcuța babei sau lămâiță, este o  specie saprofită de ciuperci comestibile din încrengătura Ascomycota, în familia Morchellaceae și de genul Disciotis. Buretele se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord, aproape mereu în grupuri mari și adesea împreună cu ciuperci de genul Morchella, numai pe soluri calcaroase, lipsind în permanență pe cele acre, prin zăvoaie, grădini, parcuri, livezi, dar de asemenea pe malurile de pârâie sau izvoare. El se poate găsi de la câmpie la deal, din martie până la sfârșitul lui mai, câteodată până în mijlocul lui iunie.

Istoric

Această specie a fost descrisă pentru prima dată de savantul austriac Franz Xaver von Wulfen în sensul școlii lui Carl von Linné, sub denumirea Helvella cochleata în publicația sa Plantae rariores carinthiacae din 1781, încadrată în volumul 2 al operei marelui om de știință Nikolaus Joseph von Jacquin Miscellanea austriaca ad botanicam, chemiam, et historiam naturalem spectantia. Zece ani mai târziu, în 1791, micologul francez Pierre Bulliard a shimbat numele generic în Peziza (epitetul rămânând cochleata) în volumul 1 al lucrării sale Histoire des champignons de la France.

În 1801, savantul suedez (Christian Hendrik Persoon a redenumit specia în Peziza venosa nereferindu-i pe Wulfen sau Bulliard, iar renumitul compatriot al lui, Elias Magnus Fries, i-a dat taxonul Discina venosa în volumul 2 al lucrării sale Systema mycologicum din 1822. Ambele denumiri au fost folosite în urmă alternând foarte des și se mai  pot găsi în cărți micologice mai noi.

Taxonul autentic (2018) este Disciotis venosa din 1893, care se referă la denumirea lui Persoon. Dar noul nume generic a fost făcut paralel în același volum al jurnalului Bulletin de la Société Mycologique de France: Léon Arnould l-a determinat în articolul său Liste des espèces de champignons récolte dans la Picardie pe pagina 106 și Émile Boudier în articolul său Rapport sur les excursions faites par la Société Mycologique de France pendant la session de 1893 pe pagina 111. De atunci  se discută între micologi despre donatorul drept al taxonului, de acea unii se referă la Arnould, alții la Boudier, astfel de asemenea Index Fungorum și Mycobank (vezi sus).

Descriere

 Corpul fructifer: are un diametru de 4-12 (15) cm și o grosime maximală de 2,5-3 cm în formă de cupă, care se lărgește pe măsură ce buretele se maturizează, devenind uneori aproape plat. Prezintă marginea ondulată, neregulată și crestată. Suprafață interioară (= superioară) este cea care produce sporii, care la o adiere de vânt se ridică ca un fum albicios. Această suprafață de un maroniu-ocru este netedă. Suprafața exterioară (= inferioară), este de culoare mai deschisă, chiar albicioasă către bază, prezintă o serie de nervuri și este foarte fin păroasă și flocoasă.
 Piciorul:  are o înălțime de 2-4 cm și o grosime până la 5 mm în pereți, este foarte scurt, bont și prezintă o suprafață zgrunțuroasă cu nervuri groase. Coloritul este albicios-gălbui.
 Carnea: este subțire, fragilă, albicioasă cu un miros de clor (în special după tăiere) care se pierde însă permanent în cursul preparării în bucătărie și cu un gust specific, asemănător zbârciogilor.
 Caracteristici microscopice: are spori cu o mărime de  20-24 x 11-14 microni, sunt elipsoidali, netezi, hialini (translucizi), cu picături mici la poli. Praful lor este albicios.
 Reacții chimice: Această ciupercă nu-și schimbă culoarea după adăugarea de reactivi chimici. Nici măcar ascii se colorează cu iod.

Confuzii
Deși Disciotis venosa poate fi identificată ușor datorită mirosului ei de clor, ea este adesea confundată cu alte specii de aspect asemănător din încrengătura Ascomycota, cum ar fi: Aleuria aurantia (comestibilă), Caloscypha fulgens (fără valoare), Discina ancilis sin. Discina perlata (comestibilă), Dumontinia tuberosa sin. Sclerotinia tuberosa (fără valoare), Helvella acetabulum (comestibilitate restrânsă), Helvella costifera (comestibilitate restrânsă), Helvella leucomelaena (comestibilitate restrânsă), Helvella queletii ((comestibilitate restrânsă), Otidea cochleata (comestibilă), Otidea leporina (comestibilă), Otidea onotica (comestibilă), Peziza arveniensis (comestibilă), Peziza badia (comestibilă), Peziza cerea (fără valoare), Peziza michelii (fără valoare), Peziza varia (comestibilă), Peziza vesiculosa (comestibilă), Sarcoscypha coccinea (comestibilă) sau Sarcosphaera coronaria sin. Sarcosphaera crassa (posibil foarte otrăvitoare), și Sarcosphaera eximia (destul de otrăvitoare, conține giromitrină, corp cu tonuri mai albăstruie, miros de revent la maturitate).

Specii asemănătoare

Valorificare
Mai întâi trebuie menționat, că pitacu dracului nu poate fi mâncat crud pentru că conține puțină hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii. De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este cam greu de digerat.

Valoarea culinară este redusă în comparație cu bureți de genul Morchella, dealtfel, ciupercile pot fi preparate ca zbârciogii. Mai departe sunt folosite în bucătăria asiatică.

De altfel, buretele poate fi preparat sau uscat ca Zbârciogul galben.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-6 (vezi sus)
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura G. Fischer, Jena 1950

Legături externe

  Pitacu dracului, film

Morchellaceae
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1781 în știință

Disciotis venosa


ක්ලයිනොමීටරය වනාන්තර කළමනාකරණයේදී බහුලව භාවිතාවන උපකරණයකි. මෙය බෑවුම්, සිරස් කෝණ සහ මේවායේ එකතුවක් ලෙස උන්නතාංශය වෙනස්වීම සහ ගස්වල උස මැනීමට යොදා ගනී.

බොහෝ ක්ෂේත්‍රවලදී ක්ලයිනොමීටරය ලෙස හඳුන්වයි. මෙහිදී ත්‍රිකෝණමිතික මූලධර්මය යොදාගනී. මෙහිදී නිරීක්ෂකයා සහ මිනුම් ගන්නා වස්තුව අතර දුර එකට ගුණකර කෝණයේ ටෑන් අගය ලබා ගෙන ගසෙහි නිරීක්ෂකයාගේ උස හැරුණූ විට උස ලබා ගෙන එයට නිරීක්ෂකයාගේ උස එකතු කර ගසේ සම්පූර්ණ උස ලබා ගනී. ක්ලයිනොමීටරයේ ප්‍රධාන පරිමාණ තුනක් ඇත. එනම් අංශක ප්‍රතිශත සහ භූ ලක්ෂණයි. ක්ලයිනොමීටරයක් මිලයට ගැනීමේදී එය අප බලාපොරොත්තුවන ආකාරයට ක්‍රමාංකනය කර තිබේදැයි බැලීම වැදගත්ය. බොහෝ වන වගාකරුවන් විශ්වාස කරන ආකාරයට Swart මහත්මිය විසින් Swart මහතාගේ උදව් ඇතිව ක්ලයිනොමීටරය සොයා ගන්නා ලදී.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Clinometer_%28forestry%29

ක්ලයිනොමීටරය (Clinometer)


657 (DCLVII í rómverskum tölum) var 57. ár 7. aldar sem hófst á sunnudegi samkvæmt júlíanska tímatalinu. Það hefur verið þekkt sem árið 657 frá því snemma á miðöldum þegar Anno Domini-tímatalið, hið Kristna tímatal, var tekið upp.

Atburðir
 30. júlí - Vitalíanus varð páfi.
 Orrustan um Siffin: Múslimar, undir stjórn Ali ibn Abi-Talib, börðust gegn Muawiyah ibn Abu Sufyan nálægt Raqqa.
 Hernám Vestur-Tyrkja: Gao Zong, keisari Tangveldisins, sendi herför gegn Vestur-Tyrkjum undir stjórn Su Dingfang og lagði Vesturtyrkíska kanatið undir sig.
 Annað stríð Tikal og Calakmul: Yuknoom Ch'een 2. lagði borgina Tikal í Mið-Ameríku undir sig.
 Hilda af Whitby stofnaði nunnuklaustur í Whitby á Englandi.

Fædd
 Ansprand, Langbarðakonungur.

Dáin
 1. júní - Evgeníus 1. páfi.
 12. nóvember - Heilagur Livínus, írskur trúboði.
 Ammar ibn Yasir, fylgismaður Múhameðs.
 Childebert ættleiddi, konungur Ástrasíu.
 Klóvis 2., konungur Nevstríu og Búrgundar.
 Grimoald eldri, hallarbryti í Ástrasíu.

657
651-660

657


السحابة السوداء هي ظاهرة تحدث في دلتا مصر متضمنة القاهرة في مصر حيث يقوم المزارعون بحرق قش الأرز بعد موسم الحصاد، وبالإضافة للتلوث الناتج عن عوادم السيارات والمصانع، تغطي مصر هذه السحابة السوداء منذ خريف عام 1999م ويزيد نسبة التلوث 10 مرات عن المعدل الطبيعي.

كيفية حرق قش الارز:

مع مغيب الشمس يقف زارعو الأرز في حقولهم لرش السولار على قش الأرز المنتشر بطول الحقل وعرضه في صفوف متوازية بعد الحصاد. ثم يشعلون النار فيه؛ خاصة ليلا حتى لا يراهم أحد، وما هي إلا لحظات حتى تتصاعد الأدخنة الكثيفة إلى السماء من حقول الأرز لتكوّن سحابة سوداء هائلة. وقد منعت هذه الممارسة تماشيا مع قانون صدر عام 1994 وفرض غرامة قدرها 2000 جنيه.القانون الذي عدل مرة أخرى فرض التخلص من هذه المخلفات بإعادة تدويرها عن طريق تجميعها في المكابس لتحويلها إلى علف للحيوان أو استخدامها كمخصب للتربة. لكن المزارعين يتهربون من ذلك بسبب الخوف من الغرامات بالحرق ليلا.

مراجع

وصلات خارجية
 ارتفاع معدلات حوادث الطرق والاختناق بسبب السحابة السوداء، جريدة الدستور
 مصر: جهود لمكافحة «السحابة السوداء» في القاهرة، شبكة الأنباء الإنسانية، 9 أكتوبر 2009
 حتى لا تتكرر ظاهرة السحب السوداء، إسلام أون لاين، 3 أكتوبر 2000
 بالصور.. السحابة السوداء تغطى سماء القاهرة والمنصورة.. وحرق قش الأرز جهاراً نهاراً في الإسماعيلية.. والقليوبية تشيد بوعى الفلاحين، اليوم السابع، 20 أكتوبر 2009
 تأثير السحابة السوداء على الاقتصاد المصري، قناة الجزيرة، 14 نوفمبر 2007
 حرق قش الأرز سبب رئيسي للأزمة: جهود مصرية لمكافحة «السحابة السوداء» فوق القاهرة، الجزيرة نت، 11 أكتوبر 2008
 تقرير خبري: قبل الكارثة: قش الأرز وطرق التخلص منه بعيدا عن السحابة السوداء، شبكة إعلاميون من أجل صحافة استقصائية عربية (أريج)

بيئة مصر
تلوث الهواء
خوارق
فساد في مصر
قضايا في مصر

سحابة سوداء


Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus (15 Aralık 37 – 9 Haziran 68), esas adı Lucius Domitius Ahenobarbus olan ve aynı zamanda Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus olarak da bilinen, Julio-Claudian Hanedanı'nın beşinci ve son Roma İmparatoru. Nero, büyük amcası Claudius tarafından tahtın vârisi olarak evlatlık edinilmiştir. Nero Claudius Caesar Drusus olarak, İmparator Claudius'un ölümünün ardından, 13 Ekim 54'te Roma tahtına oturmuştur.

54 - 68 yılları arasında İmparatorluğu yöneten Nero, saltanatı boyunca dikkatini daha çok diplomasi, ticaret ve imparatorluğun kültürel sermayesinin arttırılması üzerine yöneltmiştir. Tiyatrolar yapılmasını emretmiş ve atletizm yarışmaları düzenlemiştir. Saltanatı sırasında, Part İmparatorluğu ile başarılı bir savaş yapılmış ve ardından barış müzakereleri yürütülmüş (58–63), 60–61 arasındaki Britinya İsyanı bastırılmış ve Yunanistan'la diplomatik bağlar güçlendirilmiştir. 68 yılında bir askerî darbe ile devrilen Nero, Roma Senatosu'nun idam tehdidi altında, katibi Epaphroditos'un yardımıyla kendini öldürmek zorunda kalmıştır.

Popüler tarih Nero'yu çapkın ve zorba olarak hatırlar; imparator ve Hristiyanlara ilk zulmedenlerden biri olarak bilinir. Bu hikâyeler, bazı erken dönem Hristiyan yazarlarla birlikte tarihçiler Tacitus, Suetonius ve Cassius Dio'un anlattıklarına dayanır. Öte yandan bazı eski kaynaklara göre Nero, halkın gözünde hükümdarlığı sırasında ve sonrasında oldukça popülerdi. Nero, güzel sanatlar, müzik ve spor etkinliklerinin coşkulu bir hamisiydi. Kendisini eleştirenler bunun imparatorluğun zararına olduğunu iddia etmişlerdir. Nero'nun saltanatını gerçekle kurguyu birbirinden tamamen ayırarak ele almak mümkün değildir. Fakat Nero'nun Roma yanarken lir çaldığı bilgisi yanlıştır. Yangın sırasında Nero, yangından 56 kilometre uzakta deniz kenarındaki yazlık evindeydi. Nero, haberi aldığında hemen Roma'ya gitti ve yangın söndürme çalışmalarına başladı.

Hayatı

Ailesi
Nero, 15 Aralık 37'de Lucius Domitius Ahenobarbus adıyla, Başkent Roma yakınlarındaki liman kenti Antium'da doğmuştur. Nero, Gnaeus Domitius Ahenobarbus ve İmparator Caligula'nın kız kardeşi Genç Agrippina'nın tek oğludur. Nero sözcüğü, Hint-Avrupa dil ailesine mensup Osco-Umbrian dil grubundan Sabelik dilinde: güçlü, yiğit ve mutlu anlamlarına gelir.

Lucius'un babası Lucius Domitius Ahenobarbus, aynı ismi taşıyan Konsül Gnaeus Domitius Ahenobarbus ve Aemilia Lepida'nın oğullarıdır. Gnaeus, aynı zamanda Marcus Antonius ve Küçük Octavia'nın kızları Yaşlı Antonia tarafından torunudur. Yine Octavia'dan dolayı İmparator Augustus'un 2. kuşak yeğenidir. Nero'un babası praetor olarak görev yapmıştır ve geleceğin imparatoru Caligula'ya doğu seyahatinde eşlik eden görevlilerinin arasından bulunmuştur. Nero'un babası, tarihçi Suetonius tarafından bir katil olarak tasvir edilmiş ve İmparator Tiberius tarafından vatana ihanet, zina ve ensest ile suçlanmıştır. Tiberius'un ölümü bu suçlamalardan kurtulmasını sağlamıştır. Gnaeus, Lucius henüz üç yaşındayken ödem (ya da "su toplanması") sonucu 39 yılında ölmüştür.

Lucius'un annesi Genç Agrippina, Augustus ve karısı Scribonia'nın kızları Yaşlı Julia ve kocası Marcus Vipsanius Agrippa tarafından torununun kızıdır. Agrippina'nın babası Germanicus, Augustus'un karısı Livia'nın ve öte yandan Marcus Antonius ve karısı Octavia'nın torunudur. Germanicus'un annesi Küçük Antonia, Genç Octavia ve Mark Antony'nin kızıdır. Octavia ise Augustus'un ikinci büyük kız kardeşidir. Germanicus aynı zamanda Tiberius'un evlatlık oğludur. Birçok antik tarihçi Agrippina'yı üçüncü kocası İmparator Claudius'u öldürmekle itham ederler.

İktidara gelişi
Lucius'un imparator olması öngörülen bir şey değildi. Dayısı Caligula saltanatına başladığında yirmi dört yaşındaydı ve kendine bir vâris yapmak için yeterince zamanı vardı. Lucius'un annesi Agrippina, Caligula'nın gözünden düşmüş ve kocasının ölümünün ardından 39 yılında sürgüne gönderilmişti. Caligula, Lucius'un verasetini üstüne aldı ve yetişmesi için onu daha az varlıklı olan teyzesi Domitia Lepida'nın yanına gönderdi.

Caligula'nın hiçbir vârisi olmadı. Karısı Caesonia, küçük kızları Julia Drusilla ile birlikte 41 yılında öldürüldü. Bunun ardından Caligula'nın amcası Claudius imparator oldu. Claudius, Agrippina'nın sürgünden dönmesine izin verdi.

Claudius, Messalina ile evlenmeden önce iki evlilik yapmıştı. Önceki evliliklerinden aralarında genç yaşta ölen Drusus da olmak üzere üç çocuk sahibi olmuştu. Messalina ile olan evliliğinden Claudia Octavia (d. 40) ve Britannicus (d. 41) adlarından iki çocuğu daha olmuştu. Messalina, 48 yılında Claudius tarafından idam ettirildi.
49 yılında Claudius Agrippina ile dördüncü evliliğini yaptı. Claudius, politik olarak yardımı olacağını düşündüğü için Lucius'u resmi olarak 50 yılında evlatlık edindi ve adını Nero Claudius Caesar Drusus olarak değiştirdi. Nero, üvey kardeşi Britannicus'dan daha büyüktü ve böylece tahtın vârisi haline geldi.

Nero, 51 yılında henüz on dört yaşındayken yetişkin ilan edildi. Senatoya girmenin ilk basamağı olan prokonsül olarak atandı, Claudius'la birlikte halk önünde görünmeye başladı ve sikkeler üzerinde tasvir edilmeye başladı. 53 yılında üvey kardeşi, Claudia Octavia ile evlendi.

İmparator

Erken dönem saltanatı
Claudius 54 yılında öldü ve Nero imparator ilan edildi. Rivayetler oldukça fazla olmakla birlikte birçok eski tarihçi Claudius'un Genç Agrippina tarafından zehirlendiğini iddia eder. Nero'nun Cladius'un ölümü konusunda ne kadar bilgi sahibi olduğu ya da işin içinde ne ölçüde yer aldığı bilinmemektedir. Ancak Suetonius:
...[Nero] imparatorun öldürülmesini teşvik eden kişi değilse bile, en azından Cladius'un öldürülmesinde kullanılan mantarları "Yunan atasözünün dediği gibi tanrıların yiyeceği" diyerek övmesi ile açıkça kabul ettiği gibi onun sır ortağıdır
Nero, on altı yaşında o güne kadarki en genç imparator olarak başa geçti. Eski tarihçiler Nero'nun saltanatının ilk dönemlerinde, özellikle de ilk yılında, annesi Genç Agrippina'nın, hocası Lucius Annaeus Seneca ve Praetorian Prefect'i Sextus Afranius Burrus'un fazlasıyla etkisi altında kaldığını aktarırlar. Nero'nun yönetiminin ilk birkaç yılı "iyi bir yönetim" örneği olarak bilinir. İmparatorlukta olan bitenler etkin bir şekilde yürütüldü ve Roma Senatosu devlet işleyişinde elde ettiği etkinin keyfini çıkardı.

Nero'un saltanatının hemen başlarında Agrippina ve Nero'nun iki akıl hocası Seneca ve Burrus arasındaki nüfuz mücadelesi nedeniyle sorunlar baş gösterdi. 54 yılında Agrippina, Nero'nun Ermeni heyetini kabul ettiği sırada hemen yanına oturmayı denedi ancak Seneca onu durdurarak olası bir diplomatik skandalı büyümeden engelledi. Nero'nun arkadaşları da Agrippina'ya güvenmiyorlardı ve Nero'yu annesine karşı dikkatli olması konusunda uyarıyorlardı. Nero'nun Octavia ile olan evliliğinde mutsuz olduğu bu sebeple de eski bir köle olan Claudia Acte ile bir ilişkiye girdiği aktarılır. 55 yılında, Agrippina Octavia'dan yana olaya müdahil oldu ve oğlunun Acte'den ayrılmasını talep etti. Nero, Seneca'nın da desteği ile annesinin kişisel ilişkilerine karışmasına engel oldu.

Anlatılana göre Agrippina oğlu üzerindeki etkisinin azalmasıyla tahta çıkması için daha genç bir adaya yöneldi. O sırada henüz on beş yaşında olan Britannicus yasal olarak hâlen bir çocuktu ancak yetişkinliğe ulaşmasına az kalmıştı. Tacitus'un anlattığına göre, Agrippina kendisinin desteğiyle Claudius'un öz oğlu Britannicus'un devlet nezdinde Nero'nun yerine tahtın gerçek vârisi olarak görüleceğini umut ediyordu. Ancak genç adam yetişkinliğe adım atmasından bir gün önce aniden ve şüpheli bir şekilde öldü. Nero, Britannicus'un bir sara nöbeti sonunda öldüğünü ilan etti ancak eski tarihçilerin hemen hepsi Britannicus'un Nero tarafından zehirlettirildiğini iddia ederler. Tarihçi Suetonius olaydan şöyle bahseder; [Nero], Britannicus'u zehirlemeye sadece sesini kıskandığından değil (kendi sesinden daha hoş olduğu için) halkın gözünde babasının hatırasından dolayı kendisinden daha fazla saygı görebileceği korkusu ile teşebbüs etmişti.

Britannicus'un ölümünü ardından Agrippina, Octavia'ya iftira atmakla suçlandı ve Nero tarafından imparatorluk sarayından gönderildi.

Annesini öldürmesi ve gücünü sağlamlaştırması

Nero zaman içerisinde yavaş yavaş gücünü artırdı. 55 yılında, Agrippina'nın müttefiklerinden Marcus Antonius Pallas'ı hazinedeki görevinden uzaklaştırdı. Pallas, Burrus'la birlikte imparatorluk tahtına Faustus Cornelius Sulla Felix'i geçirmeye çalışmakla suçlandı. Genç Seneca ise Agrippina ile ilişki kurmak ve zimmetine para geçirmekle itham edildi. Seneca, kendini, Pallas ve Burrus'u temize çıkarmayı başardı.

58 yılında, Nero arkadaşı ve aynı zamanda geleceğin imparatorlarından Otho'nun karısı Poppea Sabina ile romantik bir ilişkiye girdi. Anlatılanlara göre Octavia'dan boşanarak Poppaea ile evlenmesi Agrippina hayatta olduğu sürece siyasi açıdan mümkün olmadığından 59 yılında Nero annesinin öldürülmesini emretti. Bazı modern tarihçilere göre ise Nero'yu annesini öldürtmeye iten şey Agrippina'nın Nero'nun yerine tahta Rubellius Plautus'u geçirmeyi planlamasıydı. Suetonius'a göre, Nero annesini önceden planlanmış bir deniz kazasında öldürtmeyi planlamıştı ancak Agrippina kurtulunca, idam ettirdi ve intihar süsü verdi.

62 yılında Nero'nun akıl hocası Burrus öldü. Buna ilaveten, Seneca bir kere zimmetine para geçirmekle suçlandı. Seneca Nero'dan kamu işlerinden emekli olmak için izin istedi. Nero Claudia Octavia'dan kısır olduğu gerekçesi ile boşandı ve Poppaea ile evlenebilmek için onu sürgüne gönderdi. Halkın tepkisi üzerine, Nero Octavia'nın sürgünden geri dönmesini kabul etmek zorunda kaldı, ancak dönüşünden kısa bir süre sonra Octavia idam edildi.

Nero ve Senato'ya karşı ilk vatana ihanet suçlaması 62 yılında yapıldı. Senato, bir şölen sırasında Nero hakkında olumsuz konuşan praetor Antistius'u ölüme mahkûm etti. Daha sonra Nero bir kitabında Senato'ya iftira atan Fabricius Veiento'nun idam edilmesini emretti. Tacitus Gaius Calpurnius Piso önderliğindeki suikast komplosunun o yıl başladığını yazar. Gücünü sağlamlaştırmak için, Nero 62 ve 63 yılları boyunca aralarında Pallas, Rubellius Plautus, Faustus Cornelius Sulla Felix ve Doryphorus'un da bulunduğu birçok kişiyi öldürttü. Suetonius'a göre bu süreçte Nero, "herhangi bir ayrım ya da ılımlılık göstermeden canının çektiği herkesi öldürttü."

Nero gücünü sağlamlaştırmak için ufak ufak Senato'nun gücünü de el koyuyordu. 54 yılında, Nero Senato'ya Cumhuriyet döneminde sahip olduğuna eşdeğer güçler vadetti. 65 yılına gelindiğinde, senatörler ellerinde hiç güç kalmadığından şikayet ediyorlardı ve bu Pisonia Tertibi'ne yol açtı.

Partlarla Savaşı ve Barış
Nero'un 55 yılında tahta geçmesinin hemen ardından, Roma'ya tabi Ermenistan krallığı kendi prensi Rhadamistus'u devirdi ve yerine Part prensi Tiridates'i getirdi. Bu hareket, Romalılarca topraklarının Partlar tarafında işgali olarak algılandı. Roma, genç imparatorun bu durumla nasıl başa çıkacağı konusunda kaygılıydı. Nero vakit kaybetmeden Gnaeus Domitius Corbulo komutasındaki orduyu bölgeye gönderdi. Partlar geçici olarak Ermenistan'ın kontrolünü Roma'ya bıraktılar.

Barış çok uzun sürmedi ve 58 yılında savaş tam anlamıyla başladı. Part Kralı I. Vologases kardeşi Tiridates'in Ermenistan'ı terk etmesine karşı çıktı. Persler Ermenistan topraklarının tamamını işgale başladılar. Komutan Corbulo, Part ordusunun büyük bölümünü aynı yıl içerisinde ortadan kaldırdı. Tiridates geri çekildi ve Roma, Ermanistan'ın büyük bölümünün kontrolünü ele geçirdi.

Nero'nun bu ilk zaferi halk tarafından coşkuyla karşılandı. Tigranes adında, Roma'da yetişmiş bir Kapadokya soylusu Nero tarafından Ermenistan'ın yeni yöneticisi olarak atandı. Corbulo, başarılarından dolayı Suriye valiliği ile ödüllendirildi.

62 yılında, Tigranes Part şehri Adiabene'ye saldırdı. Roma ve Part İmparatorluğu bir kere daha savaştaydılar ve bu durum 63 yılına kadar devam etti. Partlar, Roma eyaleti Suriye'ye yönelik bir saldırı hazırlığına başladılar. Her ne kadar Corbulo Nero'yu savaşı sürdürmeye ikna etmeye çalıştıysa da Nero barış anlaşması yapamyı tercih etti. Roma'da, doğudan yapılan gıda tedariki ve bütçe açıkları konusunda bir endişe vardı.

Barış anlaşmasının sonucunda Tiridates yeniden Ermenistan kralı oldu ancak tacını Roma'da İmparator Nero'nun elinden giydi. Gelecekte, Ermenistan kralı bir Part prensi olacaktı ancak ataması Romalıların onayına tabi olacaktı. Tiridates, Roma'ya gelmeye merasimlerde bulunmaya zorlanması Roma'nın hâkimiyetini sembolize ediyordu. Roma halkının, bu anlaşma sayesinde kurtulan hayatlardan dolayı oldukça mutlu olduğu anlatılır.

63 yılında yapılan bu barış antlaşması, siyasi açıdan Nero için çok önemli bir zaferdi. Nero, İmparatorluğun Doğu eyaletlerinde ve doğal olarak Part İmparatorluğunda da oldukça popüler hale geldi. Partlar ve Romalılar arasındaki barış, Roma İmparatoru Trajan'ın Ermenistan'ı işgal ettiği 114 yılına kadar yaklaşık 50 yıl boyunca sürdü.

Hatta, Nero'dan son derece olumsuz bahseden Suetonius bile, Nero ve Partlarla ilgili olarak şöyle der:
 Partların kralı Vologaesus, Senato'ya ciddi bir talep olarak müttefikliğin yenilenmesi için son sözünü gönderdiğinde, bunun onuru Nero'nun hatırasına yazıldı. Aslında, yirmi yıl sonra, ben genç bir adamken, karanlık kökene sahip biri olarak görünürken bile, Nero adı onu gayretle destekleyen ve düşmesini hiç istemeyen Partlar arasında hâlâ bir teveccühtü.

Yönetimle ilgili politikaları

Saltanatı boyunca, Nero sık sık toplumun alt sınıflarını koruyan ve memnun eden politikalar yürüttü. Bu sebeple Nero popülerlik takıntısı olmakla eleştirilmiştir.

Nero, 54 yılında Senato'ya daha fazla otonomi sözü vererek hükümdarlığına başladı. İlk yılında, Senato'nun övgüleri arasında yasama konusunda başkalarının onu dikkate almasını yasakladı. Nero'nun başlangıçta yönetimden uzak durduğu ve bu süre içerisinde zamanının çoğunu genelevleri ya da tavernaları ziyaret ederek geçirdiği bilinir.

55 yılıyla birlikte, Nero yönetimde daha faza etkin bir rol almaya başladı. 55 ve 60 yılları arasında dört kez Konsül olarak görev yaptı. Bu dönemle ilgili eski tarihçiler kendisinden olumlu bahseder ve sonraki yıllardaki yönetimiyle olan farklılığına dikkat çekerler.

Nero, alt sınıfların haklarını korumak için çalışmıştır. Bu sınıfın muhatap olduğu kefalet ve cezalar için sınırlamalar getirilmiştir. Aynı zamanda, kanun adamlarının alacağı ücretler de sınırlıydı. Senato'da azat edilmiş köle sınıfının kötü davranışları üzerine tartışmalar vardı ve efendilerin gerekli durumlarda özgürlüğü geri alabilmesi talep ediliyordu. Nero azatlı köleleri destekledi ve patronların bu tip haklar elde etmesini engelledi. Senato'nun, bir kölenin işlediği suçtan ait olduğu evdeki tüm kölelerin sorumlu tutulmasına yönelik bir kanun geçirme denemesi Nero tarafından veto edildi.

Yolsuzlukları azaltmak Nero'nun saltanatında önemli bir yer tutmuştur. Yüksek dereceden memurların fakirlerden çok fazla vergi topladığı suçlamaları üzerine, Nero vergi toplama ayrıcalığını daha düşük seviyeden yetenekli komisyonculara verdi. Nero, magistra ya da vekillerin, rüşvet almak için bir toplanma yeri olabileceği korkusuyla, halka açık eğlencelere gitmesini yasakladı. Buna ilaveten, haraç ve rüşvet suçundan tutuklanan birçok devlet görevlisi görevden uzaklaştırıldı.

Nero'un eylemleri fakirlerin ekonomik durumlarına yardım etmeyi amaçlıyordu. Fakirlerin haddinden fazla vergilendirildiği yönünde yeni şikayetler gelmeye başlayınca Nero tüm dolaylı vergileri yürürlükten kaldırmaya teşebbüs etti. Senato bu eyleminin fazla aşırı olacağı konusunda onu ikna etti. Bir uzlaşma göstergesi olarak, vergiler % 4,5'dan % 2,5'a düşürüldü. Buna ilaveten, gizli devlet vergi kayıtları halka açık hale getirildi. Yiyecek ithalindeki giderleri düşürmek için, ticaret gemilerinin vergiden muaf olduğu ilan edildi.

Nero candan bir sanat ve gösteri aşığıydı. Bir dizi gymnasium ve tiyatro inşa ettirdi ve oyunculara Yunan tarzı elbiseler giydirdi. Çok büyük gladyatör oyunları düzenlendi. Ayrıca quinquennial Neronia festivalini başlattı. Festival, oyunlar, şiirler ve tiyatro gösterileri içeriyordu. Tarihçiler, o dönemde tiyatronun aşağı tabaka için olduğu şeklinde bir inanış olduğuna ve onları ahlaksızlık ve tembelliğe ittiğine inanıldığına işaret eder. Kimileri Yunan etkisini küçümsemişlerdir. Bazıları ise gösteriler için yapılan devasa harcamaları sorgulamışlardır.

63 yılında bütçe krizinin ilk göstergeleri ortaya çıkmaya başladı. Part savaşı ve gıda nakliyesi sırasında kaybolan kargolar Roma'daki yiyecek fiyatlarını tehdit etmeye başladı. Nero, kamu fonlarının yönetimine yeniden atamalar yaptı, bütçe sorumluluklarını sıkılaştırdı ve hazineye özel bir bağışta bulundu. Ardından Partlarla barış seçeneğini tercih etti. 64 yılında, Roma yandı. Nero, yeniden yapılanma için bir kamu yardım çabasını harekete geçirdi. Varsıl çiftlik sahiplerinin yaşadığı eyaletler yangının ardından ağır biçimde vergilendirildiler.

Nero'nun saltanatının sonlarına doğru bir seri büyük imar projeleri hayata geçirildi. Sıtmayı önlemek için, Nero Ostia bataklıklarını Roma yangınından çıkan molozlarla doldurttu. Yangının ardından büyük Domus Aurea sarayını yaptırttı. 67 yılında, Nero Korint Boğazı'na bir kanal kazdırmaya teşebbüs etti. Bu ve diğer projeler devlet bütçesinin yapısını daha kötü hale gelmesine yol açtı.

Büyük ayaklanmalar ve güç mücadeleleri
Selefleriyle karşılaştırıldığında, Nero'nun saltanatı sırasında Roma'ya görece bir barışın hakim olduğu söylenebilir. Part savaşı, iktidarda bulunduğu süre içinde meydana gelen hemen hemen tek büyük savaştır. Savaştan nefret etmesi nedeniyle hem eleştirilmiş hem de övülmüştür. Birçok Roma imparatoru gibi Nero da saltanatı boyunca çok sayıda isyan ve iktidar mücadelesiyle yüzleşmek zorunda kalmıştır.

Britanya Ayaklanması (Boudica'nın yükselişi)
60 yılında, Vali Gaius Suetonius Paulinus ve birliklerinin Druidlere ait Mona Adası (Anglesey Adası) kuşatmasıyla meşgul olduğu bir sırada, Büyük Britanya eyaletinin güneydoğu bölgesindeki kabilelerden Iceniler, kraliçeleri Boudica'nın önderliğinde ayaklandılar. Boudica ve birlikleri, Suetonius Paulinus'un 61 yılında geri dönerek kontrolü ele alıp isyanı bastırana kadar geçen süre içinde üç şehri yerle bir etti. Nero, Suetonius Paulinus'un başka isyanlara yol açabileceği kaygısıyla onun yerine daha pasif olan Publius Petronius Turpilianus'u atadı.

Pisonia Komplosu
65 yılında, Gaius Calpurnius Piso adında bir devlet görevlisi, Nero'ya karşı aralarında praetorian tribün Subrius Flavus ve bir centurion olan Sulpicius Asper'in de olduğu kişilerin yardımıyla bir komplo düzenledi. Tacitus'a göre, komplocuların çoğunun arzusu "devleti imparatordan kurtarmak" ve Cumhuriyet'i yeniden tesis etmekti. Azat edilmiş bir köle olan Milichus bu tertibi öğrendi ve Nero'nun sekreteri Epaphroditos'a haber verdi. Bunun sonucunda tertip başarısız oldu ve aralarında Nero'nun eski arkadaşlarından şair Lucan'ın da bulunduğu komploya adı karışan kişiler idam edildi. Nero'un eski akıl hocası Genç Seneca komplocularla planı konuştuğunu kabul etmesi üzerine intihara zorlandı.

Yahudi İsyanı (Birinci Yahudi-Roma Savaşı)
66 yılında, Yunanlar ve Yahudiler arasında dinî gerilimlerden kaynaklanan Yahudi İsyanı baş gösterdi. 67 yılında Nero, Vespasianus'u düzeni sağlaması için Yahudiye eyaletine gönderdi. Sonunda isyan 70 yılında Nero'nun ölümünden sonra bastırılabildi. Bu isyan Romalıların Kudüs duvarlarını yıkmaları ve Kudüs Tapınağı'nı tahrip etmeleri nedeniyle ünlüdür.

Vindex'in İsyanı
67 yılı sonları ya da 68 yılı başlarında, Galya'daki Gallia Lugdunensis eyaleti valisi Vindex Nero'nun vergi politikalarına karşı ayaklandı. Yukarı Germania valisi Virginius Rufus isyanı bastırması için bölgeye gönderildi. Vindex, destek elde etmek amacıyla Hispanya'daki Hispania Citerior eyaleti valisi Galba'yı imparator olması için çağırdı. Virginius Rufus, Vindex'in birliklerini bozguna uğrattı ve Vindex intihar etti. Galba, bir devlet düşmanı ilan edildi ve lejyonu Clunia şehrinde kuşatıldı.

Galba'nın yükselişi
Nero, imparatorluğun kontrolünü askeri olarak sağlamayı denedi ancak Roma'daki düşmanları eldeki fırsatı hemen kullanıldı. 68 yılı Haziran ayıyla birlikte senato Galba'yı imparator seçti ve Nero halk düşmanı ilan edildi. Praetorian muhafızlara, kendisi de imparator olma hayalleri kuran praetorian prefect Nymphidius Sabinus tarafından Nero'ya ihanet etmeleri için rüşvet verildi. Praetorian muhafızlar Nero'yu tutukladılar ve sonradan aktarıldığına göre intihar etmeye zorladılar.

Nero'nun ölümünün ardından, Roma Dört İmparator Yılı olarak da bilinen bir iç savaş dönemine girdi. Nero'nun ardılları iktidar mücadelesine girdiler. Galba, Otho ve Vitellius, Nero'un generali Vespasianus'un Yahudiye eyaletinden dönerek Roma'da düzeni sağlamasına kadar geçen sürede bir birleri ardınca kısa süreler için imparator oldular.

Büyük Roma Yangını

Büyük Roma Yangını, 64 yılının 18 Haziran'ını 19 Haziran'a bağlayan gece patlak verdi. Yangın, Circus Maximus'un güneydoğu köşesinde çabuk tutuşan mallar satan dükkânlarda başladı.

Halk etkinlikleri

Nero, dört atın çektiği yarış arabaları kullanmaktan, arp çalmaktan ve şiir okumaktan hoşlanırdı. Hatta imparatorluğun her tarafında diğer sanatçılar tarafından seslendirilen şarkılar düzenlemişti. Başlangıçta, Nero sadece özel dinleyiciler için şarkı söylerdi.

64 yılıyla birlikte, Nero popülaritesini arttırmak için Neapolis'te halk önünde söylemeye başladı. Yine 65 yılında quinquennial Neronia fetivalinin ikincisinde de şarkı söyledi. Söylendiğine göre Nero ilgi arzuluyordu ancak tarihçilerin, aynı zamanda yazdığına göre Nero halk içinde şarkı söylemesi için Senato, yakın çevresi ve diğer insanlar tarafından cesaretlendirilmişti. Antik tarihçiler ısrarla şarkı söyleme konusundaki tercihini utanç verici bularak eleştirirler.

Bu eleştiriler, günümüzün meşhur "Roma yanarken keman çalıp şarkı söylüyordu" söylencesine de kaynaklık eder. Her ne kadar Nero lir çalabiliyor idi ise de keman çalamazdı; çünkü kemanın icat edilmesine daha çok vardı (Keman 13. yüzyılda icat edilmişti). 13. Yüzyılda ortaya çıkan "İtalyan Lir'i" (lira de braccio) modern keman'ın erken bir formudur ve bu karışıklık günümüz söylencesine yol açmıştır.

Nero, 67 yılında düzenlenen Olimpiyat Oyunları'na Yunanistan ile olan ilişkileri geliştirmek ve Roma hakimiyetini göstermek için katılmaya ikna edildi. Nero bir yarışmacı olarak on atlı araba yarışına katıldı ve arabadan düşmesi sonucu ölümün kıyısından döndü. Aynı etkinliklerde aktör ve şarkıcı olarak da boy gösterdi. Nero tüm bu yarış ve rekabet sırasında her ne kadar sendelemiş olsa da, zafer tacları kazandı ve Roma'ya döndüğünde bunlar için bir geçit resmi düzenledi. Bu zaferler imparator olması nedeniyle hakemler tarafından Nero'ya rüşvet olarak verilmiştir.

Ölümü

67 yılı sonları ya da 68 yılı başlarında, Gallia Lugdunensis eyaleti valisi Vindex Nero'nun vergi politikalarına karşı ayaklandı. Germanya superior valisi Virginius Rufus isyanı bastırması için bölgeye gönderildi. Vindex, destek elde etmek amacıyla Hispanya'daki Hispania Citerior eyaleti valisi Galba'yı imparator olması için çağırdı. Virginius Rufus, Vindex'in birliklerini bozguna uğrattı ve Vindex bir suikaste kurban gitti. Galba, devlet düşmanı ilan edildi ve lejyonu Clunia şehrinde kuşatıldı.

Nero, imparatorluğun kontrolünü askeri olarak sağlamayı denedi ancak bu fırsat Roma'daki politik düşmanları tarafından hemen aleyhinde kullanıldı. 68 yılı Haziran ayıyla birlikte Senato, artık Galba'nın imparator olmasını onaylamış ve Nero "halk düşmanı" ilan edilmişti. Praetorian muhafızlara, kendisi de imparator olma hayalleri kuran praetorian prefect Nymphidius Sabinus tarafından Nero'ya ihanet etmeleri için rüşvet verildi.

Tarihçi Suetonius'a göre, Nero geride kalan arkadaşlarıyla beraber Roma'nın varoşlarında bulunan Via Salaria'ya kaçtı. Her ne kadar kaçması konusunda uyarıldıysa da, Nero kalarak intihara hazırlandı. Anlatılanlara göre, praetorian muhafızlar onu tutuklamak için odaya girdiklerinde o çoktan sekreteri Epaphroditos'un yardımıyla kendini hançerlemişti. Bir Roma askeri figürü görmesi üzerine "sadakat budur" dediği anlatılır. Cassius Dio'nun anlattığına göre, son sözleri "Ey Jüpiter, içimde nasıl bir sanatçı yok oluyor!" olmuştur

Ölümüyle birlikte, Julio-Claudian Hanedanı sona ermiştir. Bunu Dört İmparator Yılı olarak da bilinen bir kaos dönemi takip etmiştir.

Matem
Tarihçi Tacitus'a göre, Nero'un ölümü Senatörler, soylular ve üst sınıftan kişilerce memnuniyetle karşılanmıştı. Diğer taraftan alt tabakadakiler, köleler, arena ve tiyatronun müdavimleri ve "Nero'nun meşhur aşırılıklarıyla desteklenenler" bu haberle adeta yıkılmıştı. Nero'ya sadık; ancak onu devirmek için rüşvet almış olan ordu mensupları ise karışık duygular içinde olduklarını söylüyorlardı.

Dört İmparator Yılındaki iç savaş tarihçiler tarafından sıkıntılı bir dönem olarak tanımlanır. Tacitus'a göre bu istikrarsızlığa, Nero ve öncüllerinde hemen fark edilen "imparatorluk kanının" yeni adaylarda olmayışından kaynaklanan itimatsızlık neden olmuştur. Galba kısa saltanatına Nero'nun birçok müttefikini ve gelecekteki olası düşmanlarını idam ettirerek başlamıştı. Bunların arasında imparator Caligula'nın oğlu olduğu iddia edilen Nymphidius Sabinus'ta vardı.

Otho, Galba'yı devirdi. Anlatılanlara göre Otho birçok asker tarafından Nero'ya benzediği için seviliyordu. Yine anlatılanlara göre, birçok Romalı onu Nero gibi selamlamıştı. Otho, "Nero" adını bir soyadı gibi kullandı, çok sayıda heykelini yeniden diktirdi. Vitellius, Otho'yu devirdi. Vitellius saltanatına, Nero adına düzenlenen ve neredeyse tüm şarkıları Nero tarafından yazılmış büyük bir cenaze töreni ile başladı.

İç savaş ve Flavius Hanedanlığı sırasında halkın Nero'ya karşı olan aşırı hassasiyeti devam etti. Bu durum, özellikle en popüler olduğu doğu eyaletlerinde özellikle hâkimdi. Philostratus şöyle yazar:

Gerçek şu ki, Nero her ne kadar karakterine biraz yabancı bile olsa Hellas'ın (antik Yunanistan'ın) özgürlüklerini bilgelik ve ılımlılık ile yeniden onarmıştı; şehirler dorik ve attik yapı karakterlerini yeniden elde etmişler, Hellas'ın bile tadına varamadığı oranda bir çeşit barış ve uyum içinde genel bir gençleşme yerleşmiş geleneklere eşlik etmişti. Vespasian, her nedense, bu özgürlükleri söküp atmış, başka bahanelerle fesatçılıklarını delil göstererek aşırı şiddetini temize çıkartmaya çalışmıştır.
Nero'nun 68 yılındaki intiharından sonra özellikle de doğu eyaletlerinde Nero'nun aslında ölmediği ve bir şekilde geri geleceği şeklinde yaygın bir inanış ortaya çıkmıştı.

En az üç "sahte" Nero'nun liderliğinde isyanlar çıktı. Yüzü Nero'ya çok benzeyen ve onun gibi kithara ve lir çalan ilki, 69 yılında Vitellius zamanında ortaya çıktı. Onun gerçekte kim olduğunu bilen birkaç kişi bulunduktan sonra, yakalandı ve idam edildi. Yine İmparator Titus (79-81) zamanında Nero'ya benzeyen ve yine lir eşliğinde şarkı söyleyen bir başkası da Asya'da ortaya çıkmış ancak o da ilkiyle aynı akıbeti paylaşmıştır. Nero'un ölümünde yaklaşık 20 yıl sonra İmparator Domitianus zamanında üçüncü bir taklitçisi ortaya çıkmıştır. Partlar tarafından desteklenen bu üçüncüsünü bu işten vazgeçmeye ikna etmek çok zor olmuştu ve neredeyse bir savaşa neden oluyordu.

Tarih yazımı
Nero'nun çağdaşı herhangi bir tarihsel kaynağın günümüze kadar ulaşmamış olduğundan dönemiyle ilgili tarih yazımı sorunludur. Taraflı ve hayali olduğu söylenen günümüze kalmamış anlatımlar Nero'yu ya aşırı derecede eleştiriyor ya da göklere çıkartıyordu. Orijinal kaynakların bazı olaylarla çeliştiği de söylenir. Bununla birlikte, adı geçen kayıp birincil kaynaklar, gelecek kuşak tarihçiler tarafından Nero hakkında yazılmış ve günümüze kalmış ikincil ve üçüncül derecede kaynakların temelidir. Çağdaşı olan tarihçilerden birkaçının ismi bilinir; Fabius Rusticus, Cluvius Rufus ve Yaşlı Pliny adındaki bu yazarlar Nero'yu kınayan ve şimdi hepsi kayıp olan eserler yazmışlardır. Yine bazı Nero yanlısı anlatımlar da vardı; ancak kimin tarafından yazıldıkları ya da neden Nero'yu övdükleri belli değildir.

Nero hakkında bilinenlerin büyük bölümünün kaynağı üçü de patrici sınıfından olan tarihçiler Tacitus, Suetonius ve Cassius Dio'dur. Tacitus ve Suetonius, Nero hakkındaki anlatımlarını ölümünden yaklaşık elli yıl sonra, Cassius Dio ise yaklaşık yüzelli yıl sonra kaleme almışlardır. Bu kaynaklar, Nero'nun döneminde gerçekleşen Claudius'un ölümü, Genç Agrippina'nın ölümü ve 64 yılındaki Büyük Roma Yangını gibi bazı konuları inkâr eder; ancak Nero'yu kınamak konusunda uyumludurlar.

Az miktardaki diğer kaynakların Nero hakkındaki bilgileri sınırlı ve değişik bakış açılarına sahiptir. Günümüze ulaşmış birkaç yapıt Nero'yu oldukça olumlu olarak resmeder. Bazı kaynaklar ise, Nero'yu yetenekli ve özellikle doğu eyaletlerinde olmak üzere oldukça popüler birisi olarak tasvir ederler.

I. Konstantin, 4. yüzyılda Hristiyanlığın hamisi haline geldi ve tahta çıktığında kendisini aynı zamanda Hristiyan Kilisesinin Yüksek Rahibi ilan etti. Bu tarihten sonra Roma üzerinde Hristiyan etkisi başlar. Bu şartlar altında Nero'nun Hristiyanları cezalandırdığı yolundaki kayıtlar, zaten olumsuz olan Nero algısını daha da kötüleştirmiştir.

Cassius Dio Cocceianus
Cassius Dio (155 civarı-229) Romalı bir senatör olan Cassius Apronianus'un oğludur. Hayatının büyük bir kısmını kamu hizmetinde geçirmiştir. İmparator Commodus zamanında senatör ve Septimius Severus'un ölümünden sonra Smyrna valisi olarak görev yapmıştır; hemen ardından 205 yılı civarında Suffect Konsül ve daha sonra Afrika ve Pannonia prokonsül'lüğü yapmıştır.

Dio Roma Tarihi adlı eserinin 61 ile 63. kitapları arasında Nero'nun saltanatını tasvir eder. Bu kitaptan kalan parçalar 11. yüzyıl keşişi olan İoannis Xiphilinus tarafından özetlenmiş ve değiştirilmiştir.

Dio Chrysostom
Yunan tarihçi ve filozof olan Dio Chrysostom (40 civarı-120), Roma halkının Nero'dan çok memnun olduğunu ve ellerinde olsa ilelebet hüküm sürmesine razı olacaklarını yazar.

Epiktetos
Epiktetos (55 civarı-135), Nero'un katibi Epaphroditos'un kölesidir. Nero'nun karakteri hakkında birkaç olumsuz yorumda bulunur ancak saltanatı hakkında herhangi bir gözlem aktarmaz. Nero'yu şımarık, öfkeli ve mutsuz bir adam olarak tasvir eder:

[refah ve mutluluk] imparatora ait bir güç mü? Değil. Eğer öyle olsaydı Nero mutlu olurdu.

Sadece onun Nero'nun damgası olmadığını gör. Hiddetli mi, sinirden kudurmuş mu, kusur mu arıyor? eğer kapris onu ele geçirirse, önüne gelen herkesin kafasını kırarmı?

Josephus

Tarihçi Josephus (37 civarı-100), Nero'yu bir tiran olarak adlandırsa da, Nero'ya karşı bir önyargı olunduğunu ilk ima eden kişidir.

Marcus Annaeus Lucanus
Bir tarihçiden ziyade şair olan Lucanus (39 civarı-65), Nero'nun saltanatına iltifat eder. Önceki dönemlerdeki savaş ve çekişmelerden farklı olarak Nero'nun saltanatı sırasındaki barış ve refah hakkında yazmıştır. İronik bir şekilde sonradan Nero'yu devirmeye yönelik bir komplo içinde yer almış ve idam edilmiştir.

Philostratus
"Atinalı" Philostratus II (172 civarı-250) "Tyana'lı Apollonius'un Hayatı" adlı eserinde Nero'dan bahseder (Kitaplar 4–5). Nero hakkında genellikle olumsuz bir bakış açısına sahip olsa da, Nero'nun doğuda sevildiğinden bahseder.

Yaşlı Pliny
Yaşlı Pliny 'nin (24 civarı-79) Nero Tarihi günümüze ulaşmamıştır. Ancak Pliny'nin Doğal Tarihler (Naturalis Historia) adlı eserinde de Nero'dan birkaç yerde bahseder. Pliny Nero hakkında en olumsuz düşünen tarihçilerden birisidir ve onu "insanlığın düşmanı" olarak adlandırır.

Plutarch
Plutarch (46 civarı-127) Galba ve Otho'nun hayatlarını aktarırken dolaylı olarak Nero'dan bahseder. Eserlerinde Nero bir tiran olarak tasvir edilmiştir.

Genç Seneca
Nero'nun öğretmeni ve akıl hocası olan Genç Seneca (MÖ 4 civarı-65), bekleneceği üzere Nero hakkında olumlu yazmıştır.

Suetonius Tranquillus
Suetonius (69 civarı-130) equestrian sınıfına mensuptur ve İmparatorluk yazışmalarından sorumlu birimin başıdır. 121 yılında Hadrianus tarafından işten çıkartılınca, anekdotlara dayanarak ve sansasyonel bakış açısıyla imparatorların biyografilerini yazmaya başlamıştır.

Kitabının Nero'nun hayat hikâyesiyle ilgili olan bölümünde, ona olan düşmanlığı açık olarak anlaşılır ve bu durum bazı modern tarihçilerin, Suetonius'un verdiği bilgilerin doğruluğunu sorgulamasına neden olmuştur. Örneğin Nero'nun deliliğinin kanıtı olarak gösterilen aşağıdaki paragraf tamamen propaganda amaçlı yazılmış olabilir:
Sporus adındaki delikanlıyı hadım ettirdi ve onu bir kadın haline dönüştürmeyi denedi ve ardından çeyiz ve gelin duvağının da dahil olduğu neredeyse geleneksel bir törenle büyük bir kalabalığın bakışları arasında onu evine aldı ve ona karısı gibi davrandı. Kalabalıktan birisinin yapmış olduğu, "eğer Nero'nun babası Domitius'un da böyle bir eşi olsa dünya için çok iyi olurdu" esprisi hâlâ dillerdedir. Süslü imparatoriçe elbisesi giyen ve tahtırevana binen Sporus'u mahkemelere ve Yunan çarşılarına götürür ve Roma sokaklarında dolaşırlarken zaman zaman sevgiyle öperdi.

Tacitus Publius Cornelius
Tacitus'un (56 civarı-117) Yıllıklar adlı kitabı, 66 yılından sonrası eksik olsa da, Nero hakkında yazılmış olanlar arasında en detaylı ve kapsamlı olanıdır. Nero'ya karşı hoşgörülü değildir ancak diğer tarihçilere nazaran sansasyonel hikâyeleri daha az kullanmayı tercih etmiştir. Tacitus, Julio-Claudian hanedanı imparatorlarını genellikle adaletsiz olarak tanımlar. Ayrıca bu hanedan hakkında yazılmış olanların tutarsız olduğunu söyler.

Nero ve Din

Yahudi Söylenceleri
66 yılı sonlarında, Kudüs ve Caesarea'da Yahudiler ve Yunanlar arasında çatışmalar patlak verdi. Talmud'daki bir Yahudi efsanesine göre, Nero Kudüs'e gelmiş, adamlarına her dört yöne de birer ok atmalarını emretmiş ve sonra atılan tüm oklar şehre düşmüştü. Ardından, oradan geçmekte olan bir çocuğa o gün öğrendiği bir dizeyi tekrar ettirmiş, çocuk bu dizenin anlamının "Edom üzerine intikamımı İsrailoğulları eliyle getireceğim." olduğunu söylemişti.. Nero, bu dizelerden Tanrının Kudüs Tapınağı'nın yıkılmasını istediğini ancak eğer bu gerçekleşirse onu cezalandıracağı sonucunu çıkararak dehşete düştü. Nero, "Tapınağının viran olmasını istiyor; ancak suçu benim üzerime yıkmak istiyor" dedi. Bunun üzerine Roma'ya kaçtı ve olası bir cezalandırmadan kurtulmak için Yahudiliği kabul etti. Vespasian'ı karışıklığı bastırması için görevlendirdi. Talmud, Simon bar Kokhba'nın Roma'ya karşı olan isyanının önemli destekçilerinden bilge Reb Meir Baal HaNess'in Nero'nun soyundan olduğunu söyler.

Hristiyan Söylenceleri

Erken dönem Hristiyan söylenceleri, Nero'yu genellikle Hristiyanları ilk cezalandıran ve aynı zamanda Petrus ve Pavlus'un katili olarak kabul eder. Yine erken dönem Hristiyanları arasındaki yaygın bir inanışa göre Nero Sahte Mesih olarak kabul edilirdi.

İlk Zalim
Hristiyan olmayan tarihçilerden Tacitus, Nero'nun 64 yılındaki yangından sonra Hristiyanları yaygın olarak cezalandırdığını ve idam ettirdiğini yazar. Suetonius ise Nero'nun Hristiyanları yangınla ilişkili olduklarından dolayı değil, tanrıya şükretmek için cezalandırdığını aktarır.

Hristiyan yazar Tertullianus (155 civarı - 230), Nero'nun Hristiyanlara ilk zulmeden olduğunu söyleyen ilk kişidir. Şöyle yazar; Kayıtlarını kontrol et. Orada, bu öğretiyi cezalandıran ilk kişinin Nero olduğunu göreceksin. Yine tarihçi Lactantius da (240 civarı - 320) Sulpicius Severus gibi Nero'dan Tanrının hizmetçilerini ilk cezalandıran diye bahseder. Ancak bazı kaynaklar Hristiyan ilk cezalandıran kişi olarak, onları Roma'dan kovan Claudius'u gösterirler.

Petrus ve Pavlus'un Katili
Nero'nun bir havarinin katili olduğunu iddia eden ilk metin, yazarı belirsiz İşaya'nın Yükselişi adında 2. yüzyıla ait bir eserdir. Bu metin, annesinin katili ve kendisi bir kral olan (bu kişi), İsa'nın on iki havarisine işkence edendir. On ikiden biri, onun ellerine teslim edilmişti. şeklindedir

Caesarea Maritima Piskopos'u Eusebius (275 civarı - 339), Aziz Pavlus'un Nero'nun saltanatı sırasında Roma'da başının kesildiğini yazan ilk kişidir. Piskopos, her ne kadar Nero'nun işkencelerinin Petrus ve Pavlus'un ölümüne yol açtığını söylese de, Nero'nun onların öldürülmesi için özel bir emir vermediğini de ekler. Diğer birkaç kaynak Pavlus'un Roma'da iki yıl kaldığını ve daha sonra İspanya'ya geçtiğini yazar.

Apokrif "Petrus'un İşleri" adlı eser (200 yılı civarı), Petrus'un ilk olarak Nero'nun saltanatı sırasında (Nero tarafından değil) Roma'da baş aşağı çarmıha gerildiğini yazar. Kitap, Pavlus'un hala hayatta olduğunu ve Nero'nun tanrının emriyle Hristiyanları daha fazla cezalandırmaması için ebedi kılındığını yazarak biter.

4. yüzyılla birlikte, birçok yazar Nero'nun Petrus ve Pavlus'un katili olduğunu yazmaya başlar.

Sahte Mesih (Deccal)
İşaya'nın Yükselişi adlı eserin ilk metni, Nero'nun bir Sahte Mesih olduğunu iddia eder. Metnin çevirisi şöyledir; Annesinin katili kanunsuz bir kral...gelecek ve dünyanın tüm gücü onunla birlikte olacak ve ona, o ne kadar arzu ederse o kadar kulak verecekler.

2. yüzyılda yazılmış Sibylline Oracles, Kitap 5 ve 8, Nero'nun geri geleceğinden ve yıkım getireceğinden bahseder. Hristiyan toplumu içinde bu bahsedilenlerden ayrı olarak var olan bir inanışa göre Nero sahte mesih olarak geri gelecektir.

Post-Antik Kültürde Nero

Ortaçağ ve Rönesans Yazınında Nero
Genellikle ahlaksızlığın ya da kötü yöneticiliğin bir örneği olarak değerlendirilmiştir;
 Golden Legend (Altın Efsane) ve onun apoktif hikâyesi Genç Seneca'yı intihar etmek zorunda bırakması nedeniyle yüz yüze yaptıkları bir görüşmeyi aktarır.
 Geoffrey Chaucer'ın Canterbury Hikayeleri, Keşiş'in öndeyiş'i ve Hikaye'de
 Giovanni Boccaccio'un Concerning the Falls of Illustrious Men adlı eseri
 Matthew Gwinn, 1603 yılında yazılmış Nero adlı oyun

Ataları

Ayrıca bakınız
 Nero Redivivus

Notlar

Kaynakça

Birincil kaynaklar
 Cassius Dio, Roma Tarihi, 61–63. Kitaplar (229 civarı)
 Josephus, Yahudilerin Eski Eserleri, Kitap XX (94 civarı)
 Josephus, Yahudilerin Savaşı, Kitaplar II-VI (94 civarı)
 Philostratus II, Apollonius Tyana'nın hayatı, Kitaplar 4–5, (220 civarı)
 Plutarch, The Paralel Hayatlar, Galba'nın Hayatı (110 civarı)
 Suetonius, On İki Sezarın Hayatları, Nero'nun Hayatı (121 civarı)
 Tacitus, Yıllıklar, XIII–XVI (117 civarı)
 Tacitus, Tarihler, I-IV (105 civarı)

İkincil malzemeler
 Nero , Romans On Line  tarafından gönderilen Basit bilgi & seçilmiş bilgiler,
 Nero , De Imperatoribus Romanis  sitesinde Herbert W. Benario tarafından aktarılan biyografisi,
 Nero Caesar , Bible History Online  sitesinde arşivlenmiş biyografik skeç,
 Nero Claudius Drusus Germanicus , İmparatorluğunun Resimli Tarihi Empire  sitesinde ilgili madde,
 Nero  Mahlon H. Smith'e ait tarihi kaynak maddesi
 Nero  Nero: Aktör-İmparator,
 Michael Grant. Nero. New York: Dorset Press, 1989 (ISBN 0-88029-311-X).
 Griffin, Miriam T. Nero: Hanedanın sonu. Yeni Cennet, CT; London: Yale University Press, 1985 (hardcover, ISBN 0-300-03285-4); London; New York: Routledge, 1987 (paperback, ISBN 0-7134-4465-7).
 Brian Herbert Warmington. Nero: Gerçek ve Efsane (Antik Kültür ve Toplum). London, Chatto & Windus, 1969 (hardcover, ISBN 0-7011-1438-X); New York: W. W Norton & Company, 1970 (paperback, ISBN 0-393-00542-9); New York: Vintage, 1981 (paperback, ISBN 0-7011-1454-1)
 John Lloyd-John Mitchinson. Cahillikler Kitabı (orijinal isim: The Book Of General Ignorance) NTV Yayınları. ISBN 978-605-5813-00-0

37 doğumlular
Roma ili doğumlular
68 yılında ölenler
Julio-Claudian Hanedanı
İntihar eden hükümdarlar
Domitii
1. yüzyıl Roma imparatorları
Antik LGBT üyeleri
İntihar eden Romalılar
Biseksüel erkekler
Hristiyanlık karşıtlığı

Neron


La transposición de Wessely-Moser (1930) ha sido una herramienta importante en la elucidación de la estructura de los flavonoides. Se trata de la conversión de la 5,7,8-trimetoxiflavona en 5,6,7-trihidroxiflavona en la hidrólisis de grupos metóxido. También tiene el potencial sintético, por ejemplo,:

Esta reacción de transposición se lleva a cabo en varias etapas:
 La apertura del anillo para formar una dicetona (A)
 La rotación del enlace con la formación de una fenona que puede tautomerizar  un compuesto similar a la acetilacetona (B)
 La interacción y la hidrólisis de los dos grupos metóxido que provoca un el cierre de un nuevo anillo (C).

Referencias

Reacciones orgánicas epónimas
Reacciones de transposición
Ciencia de 1930
Ciencia y tecnología de Austria
Austria en 1930

en:Flavones#Wessely-Moser rearrangement

Transposición de Wessely-Moser


مكوك الفضاء، مركبة فضائية قابلة لإعادة الاستخدام جزئيا، وهو أول مركبة فضائية في التاريخ قادرة على حمل الأقمار الصناعية الكبيرة إلى المدار ومنه. يرسل المكوك للفضاء باستخدام دفع صاروخي، ويناور في مدار منخفض  حول الأرض كما تفعل المركبات الفضائية، ويهبط على الأرض كما تفعل الطائرات. ويمكن إعادة استخدامه وإرساله مرة أخرى للفضاء. المكوك تديره وكالة الطيران والفضاء الوطنية الأمريكية، كجزء من برنامج مكوك الفضاء. والذي يدعى رسميا  نظام النقل الفضائي (STS)المقتبس من خطة عام 1969 لنظام مركبة فضائية قابلة لإعادة الاستخدام.، خمسة أنظمة ماكوكية كاملة تم بناؤها واستخدامها من طرف حكومة الولايات المتحدة لرحلات الفضاء المأهولة، ولقد سحبت المنظومة من الخدمة في سنة 2011 بعد 135 عملية إقلاع وهم بالترتيب مكوك كولومبيا وشالنجير وديسكفري واطلنتس وانفيادور.

وحتي يتم اعتماد منظومة ناسا الجديدة المسماة اوريون يتم استخدام منظومة مركبات سويز المحمولة على الصاروخ سويز.

المكوك يستطيع أن ينقل رواد الفضاء إلى الفضاء الخارجي ويعيدهم إلى الأرض مع حمولة قد تصل إلى 32 طن من الأقمار الاصطناعية وبشر ومعدات. والعنصر الرئيسي في برنامَج مكوك الفضاء هو سبيس لاب أو المختبر الفضائي المدعوم في مقام الأول من قبل مجموعة من الدول الأوروبية، ويدار جنبا إلى جنب مع الولايات المتحدة والشركاء الدوليين.

التصميم والتطوير

خلفية تاريخية
اقترحت القوات الجوية الأمريكية في خمسينيات القرن العشرين استخدام طائرة موجّهة قابلة للاستخدام المتكرر للقيام بالعمليات العسكرية مثل الاستطلاع، والهجوم باستخدام الأقمار الصناعية، واستخدام أسلحة جو-أرض. وبدأت القوات الجوية في نهاية الخمسينيات تطوير طائرة إكس-20 داينا-سور يمكن إعادة استخدامها بشكل جزئي. تعاونت القوات الجوية مع ناسا في مشروع داينا-سور، وبدأت بتدريب ستة طيارين في يونيو 1961. أدّت تكاليف التطوير وتحديد الأولويات المتزايدة لمشروع جمناي إلى إلغاء برنامج داينا-سور في ديسمبر 1963. قامت القوات الجوية بالإضافة إلى برنامج جمناي بإجراء دراسة لاختبار الجدوى من المعززات الصاروخية القابلة للاستعمال المتكرر عام 1957. وقد أصبح هذا المشروع أساس الطائرة الفضائية، وهي عبارة عن مركبة فضائية قابلة لإعادة الاستخدام بالكامل لم تُطوّر بعد مرحلة التصميم الأولي عام 1962-1963.

تعاونت القوى الجوية الأمريكية مع ناسا بدءًا من بداية خمسينيات القرن العشرين في تطوير مركبات ذات أجنحة ثابتة من أجل اختبار المركبات الفضائية التي تولد قوة الرفع باستخدام هيكلها بدل أجنحتها. وقامت باختبار المركبات إم2-إف1، وإم2-إف2، وإم2-إف3، وإتش إل-10، وإكس-24إيه، وإكس-24بي. اختبر البرنامج الخصائص الديناميكية الهوائية التي كانت ستستعمل لاحقًا في المكوك الفضائي، وتتضمن هذه الخصائص الهبوط من ارتفاع وسرعة عاليين دون الحاجة إلى طاقة.

عملية التصميم
أصدرت ناسا والقوات الجوية الأمريكية في سبتمبر 1966 دراسة مشتركة مفادها الحاجة إلى مركبة جديدة تلبي احتياجاتهم المستقبلية، بالإضافة لكون النظام القابل لإعادة الاستخدام بشكل جزئي الحل الأفضل بالنسبة للتكلفة. أعلن جورج مولر رئيس مكتب ناسا للرحلات الفضائية المأهولة عن خطة تتضمن مكوكًا قابلًا لإعادة الاستخدام في 10 أغسطس 1968. أصدرت ناسا نموذج طلب تقديم العروض (آر إف بّي) لتصميم المركبة المدمجة المغادرة والعائدة إلى الأرض، وهي ما أصبحت لاحقًا مكوك الفضاء. وبدلًا من منح العقد على أساس الاقتراحات الأولية، أعلنت ناسا منهجًا تدريجيًا للتعاقد والتطوير بالنسبة لمكوك الفضاء. المرحلة إيه عبارة عن طلب الدراسات التي أنجزتها شركات الطيران المتنافسة، أمّا المرحلة بي عبارة عن منافسة بين متعاقدَين على عقد معين، وتتضمن المرحلة سي تصميم تفاصيل مكونات المركبة الفضائية، أمّا المرحلة دي فهي صناعة المركبة الفضائية.

أنشأت ناسا فريق مهام مكوك الفضاء في ديسمبر عام 1968 ليحدد التصميم الأمثل للمركبة الفضائية القابلة لإعادة الاستخدام، وأصدرت عقود الدراسة لكل من شركات جنرال ديناميكس، ولوكهيد، وماكدونل دوغلاس، وروكويل أميركا الشمالية. أصدر فريق مهام مكوك الفضاء في يوليو 1969 تقريرًا يبين أنّ المكوك سيدعم محطة الفضاء، وإطلاق، وتشغيل، واسترجاع الأقمار الاصطناعية، بالإضافة إلى دعم المهمات المأهولة ذات الفترات القصيرة. نصّ التقرير أيضًا على وجود ثلاث فئات من المكوك المستقبلي القابل لإعادة الاستخدام: تتكون الفئة I من مركبة مدارية قابلة لإعادة الاستخدام مثبتة إلى معززات إطلاق، أمّا الفئة II فتستخدم التصنيف المرحلي «مرحلة ونصف»، أمّا الفئة الثالثة تتضمن المركبة المدارية والمعزز اللذَين يمكن إعادة استخدامهما. أصدر فريق مهام مكوك الفضاء بقيادة نائب الرئيس سبيرو أغنيو في سبتمبر 1969 تقريرًا يدعو إلى تطوير مكوك الفضاء لأجل نقل الناس والحمولة إلى مدار أرضي منخفض (إل إي أو)، بالإضافة إلى السحب الفضائي للانتقال بين المدارات والقمر، فضلًا عن مرحلة نووية يمكن إعادة استخدامها، من أجل السفر إلى الفضاء السحيق.

بعد إصدار تقرير مجموعة مهام المكوك الفضائي، فضَّل العديد من مهندسي الفضاء تصميم الفئة الثالثة القابل لإعادة الاستخدام بالكامل بسبب التوفير الملحوظ في تكاليف الأجهزة. ماكسيم فاجيت (Maxime Faget)، مهندس في وكالة ناسا عمل على تصميم كبسولة ميركوري (Mercury capsule)، حصل على براءة اختراع لتصميم نظام من مرحلتين قابل للاسترداد بالكامل مع مركبة مدارية مستقيمة الأجنحة مثبتة على معزز أكبر ذي جناح مستقيم. جادل مختبر ديناميكيات الطيران بالقوة الجوية بأن تصميم الجناح المستقيم لن يكون قادرًا على تحمل الضغوط الحرارية والديناميكية الهوائية العالية أثناء إعادة الدخول، ولن يوفر القدرة عبر المدى المطلوبة. بالإضافة إلى ذلك، تطلب سلاح الجو سعة حمولة أكبر مما يسمح به تصميم فاجيت. في يناير 1971، قررت قيادة ناسا والقوات الجوية أن مركبة مدارية ذات أجنحة دلتا قابلة لإعادة الاستخدام مُثبتة على خزان وقود قابل للاستهلاك سيكون التصميم الأمثل لمكوك الفضاء.

بعد أن أثبتوا الحاجة إلى مركبة فضائية قابلة لإعادة الاستخدام وذات قدرة رفع للحمولة الثقيلة، حددت وكالة ناسا والقوات الجوية متطلبات تصميم خدمات كل منهما. توقعت القوات الجوية استخدام مكوك الفضاء لإطلاق أقمار صناعية كبيرة، وطلبت أن تكون قادرة على رفع 29000 كغم (65000 رطل) إلى المدار الأرضي المنخفض باتجاه الشرق أو 18000 كجم (40000 رطل) في مدار قطبي. تطلبت تصميمات الأقمار الصناعية أيضًا أن يحتوي مكوك الفضاء على حاوية حمولة 4.6×18 مترًا (15×60 قدمًا). قيّمت ناسا محركات F-1 و J-2 من صواريخ زحل (Saturn rockets)، وقررت أنها غير كافية لمتطلبات مكوك الفضاء. في يوليو 1971، أصدرت ناسا عقدًا لشركة روكيت داين (Rocketdyne) لبدء تطوير محرك آر إس 25.

راجعت وكالة ناسا 29 تصميمًا محتملاً لمكوك الفضاء، وقررت أنه يجب استخدام تصميم مع معززين جانبيين، وينبغي إعادة استخدام المعززات لتقليل التكاليف. اختارت ناسا والقوات الجوية استخدام معززات الوقود الصلب. بسبب انخفاض التكاليف وسهولة تجديدها لإعادة استخدامها بعد هبوطها في المحيط. في يناير 1972، وافق الرئيس ريتشارد نيكسون (Richard Nixon) على المكوك، وقررت ناسا تصميمه النهائي في مارس. في شهر أغسطس من ذلك العام، منحت وكالة ناسا عقدًا لبناء المركبة المدارية إلى أمريكا الشمالية روكويل، وعقد تعزيز الصواريخ الصلبة لمورتون ثيوكول، وعقد الخزان الخارجي لشركة مارتن ماريتا (Martin Marietta).

التطوير

قامت مجموعة روكويل للتشغيل الآلي ببناء المادة الرئيسية لاختبار الدفع (MPTA-098)، والتي كانت عبارة عن دعامة هيكلية مركبة على الخزان الخارجي للمكوك الفضائي مع ثلاثة محركات آر إس 25 مُرفَقة. اختُبِر في مختبر تكنولوجيا الفضاء الوطني (NSTL) للتأكد من أن المحركات يمكن أن تعمل بأمان من خلال ملف الإطلاق. أجرت شركة روكويل اختبارات إجهاد ميكانيكية وحرارية على مادة الاختبار الإنشائية (STA-099) لتحديد تأثيرات الضغوط الديناميكية الهوائية والحرارية أثناء الإطلاق وإعادة الدخول.

تأخر بدء تطوير المحرك الرئيسي لمكوك الفضاء آر إس 25 لمدة تسعة أشهر بينما طعنت شركة برات آند ويتني (Pratt & Whitney) في العقد الذي أُصدِر لشركة روكيت داين (Rocketdyne). تم الانتهاء من المحرك الأول في مارس 1975، بعد مشاكل في تطوير أول محرك قابل للاختناق وقابل لإعادة الاستخدام. أثناء اختبار المحرك، واجه محرك آر إس 25 أعطالًا متعددة في الفوهة، فضلاً عن ريش العنفة المكسورة. على الرغم من المشاكل أثناء الاختبار، طلبت وكالة ناسا تسعة محركات آر إس 25 اللازمة لمداراتها الثلاثة قيد الإنشاء في مايو 1978.

واجهت ناسا تأخيرات كبيرة في تطوير نظام الحماية الحرارية لمكوك الفضاء. استخدمت مركبة فضائية ناسا السابقة دروعًا حرارية جرّية، لكن لا يمكن إعادة استخدامها. اختارت ناسا استخدام بلاط السيراميك للحماية الحرارية، حيث يمكن بناء المكوك بعد ذلك من الألمنيوم خفيف الوزن، ويمكن استبدال البلاط بشكل فردي حسب الحاجة. بدأ البناء في كولومبيا في 27 مارس 1975، وتم تسليمه إلى مركز كينيدي للفضاء في 25 مارس 1979. في وقت وصولها إلى مركز كينيدي، كان لا يزال لدى كولومبيا 6000 قطعة من 30000 بلاطة متبقية تُثبَّت. ومع ذلك، كان لابد من استبدال العديد من البلاط الذي تم تركيبه في الأصل، الأمر الذي تطلب عامين من التركيب قبل أن تتمكن كولومبيا من الطيران.

في 5 يناير 1979، قامت ناسا بتكليف مركبة مدارية ثانية. في وقت لاحق من ذلك الشهر، بدأت روكويل في تحويل مادة الاختبار الإنشائية (STA-099) إلى OV-099، الذي سمي فيما بعد تشالنجر. في 29 يناير 1979، طلبت ناسا مركبين إضافيين، OV-103 و OV-104، اللذان سُمِّيا ديسكفري وأتلانتيس. بدأ بناء OV-105، الذي أطلق عليه لاحقًا اسم إنديفور، في فبراير 1982، لكن ناسا قررت قصر أسطول المكوك الفضائي على أربعة مدارات في عام 1983. بعد خسارة تشالنجر، استأنفت ناسا إنتاج إنديفور في سبتمبر 1987.

الاختبار
بعد وصولها إلى قاعدة إدواردز الجوية (Edwards AFB)، خضعت «إنتربرايس» لاختبار الطيران مع الطائرة الحاملة للمكوك، وهي طائرة بوينج 747 (Boeing 747) عُدِّلَت لتحمل المركبة المدارية. في فبراير 1977، بدأت إنتربرايس في تجارب الاقتراب والهبوط وخضعت لرحلات جوية أسيرة (Captive flights)، حيث بقيت مرتبطة بمكوك حاملة الطائرات طوال مدة الرحلة. في 12 أغسطس 1977، أجرت إنتربرايس أول اختبار انزلاق لها، حيث انفصلت عن طائرة حاملة المكوك وهبطت في قاعدة إدواردز الجوية. بعد أربع رحلات إضافية، نُقِلت إنتربرايس إلى مركز مارشال لبعثات الفضاء (MSFC) في 13 مارس 1978. خضعت إنتربرايس لاختبارات الاهتزاز في اختبار الاهتزاز الأرضي العمودي المزدوج (The Mated Vertical Ground Vibration Test)، حيث تم توصيلها بخزان خارجي ومعززات صاروخية صلبة، وخضعت للاهتزازات لمحاكاة ضغوط الإطلاق. في أبريل 1979، نُقِلت إنتربرايس إلى مركز كينيدي للفضاء، حيث تم توصيلها بخزان خارجي ومعززات صاروخية صلبة، وانتقل إلى مجمع الإطلاق 39 في مركز كينيدي للفضاء. بمجرد تثبيته في منصة الإطلاق، استُخدِم مكوك الفضاء للتحقق من الموقع المناسب لأجهزة الإطلاق المعقدة. نُقِلت إنتربرايس إلى كاليفورنيا في أغسطس 1979، وخدم لاحقًا في تطوير مجمع الإطلاق الفضائي 6 في قاعدة فاندنبرغ الجوية (SLC-6) في قاعدة فاندنبرغ الجوية (Vandenberg AFB) في عام 1984.

في 24 نوفمبر 1980، أُلحِقت كولومبيا بخزانها الخارجي ومعززات الصواريخ الصلبة، ونُقِلت إلى مجمع الإطلاق 39 في مركز كينيدي للفضاء في 29 ديسمبر. أول مهمة مكوك فضاء، STS-1، ستكون هي أول مرة قامت بها ناسا بأول رحلة مأهولة لمركبة فضائية. في 12 أبريل 1981، أُطلِق مكوك الفضاء لأول مرة، وكان يقودها جون يونغ John) Young) وروبرت كريبن (Robert Crippen). خلال المهمة التي استغرقت يومين، اختبر يونغ وكريبن المعدات على متن المكوك، ووجدوا أن العديد من بلاط السيراميك قد سقط من الجانب العلوي لكولومبيا. نسّقت ناسا مع سلاح الجو لاستخدام الأقمار الصناعية. عاد كولومبيا إلى الغلاف الجوي وهبطت في قاعدة إدواردز الجوية (Edwards AFB) في 14 أبريل.

أجرت ناسا ثلاث رحلات تجريبية إضافية مع كولومبيا في عامي 1981 و 1982. في 4 يوليو 1982، هبطت الطائرة STS-4، التي قادها كين ماتينجلي (Ken Mattingly) وهنري هارتسفيلد (Henry Hartsfield)، على مدرج خرساني في قاعدة إدواردز الجوية. التقى الرئيس رونالد ريغان (Ronald Reagan) وزوجته بالطاقم وألقيا كلمة. بعد STS-4، أعلنت وكالة ناسا عن تشغيل نظام النقل الفضائي (Space Transportation System).

نظرة عامة
عند الإطلاق يتكون المكوك من:

 خزان وقود خارجي ذو لون برتقالي قاتم ويشتمل على خزان يحتوي على الأكسجين السائل موجود في المقدمة، وخزان يحتوي على الهيدروجين السائل موجود في المؤخرة ويربط بينهما خزان يضم معدات القياس والمعالجة. ويبلغ حجم خزان الهيدروجين مرتين ونصف حجم خزان الأكسجين، إلا أن وزنه لا يتعدى ثلث حجم الأخير إذ إن الأكسجين السائل أثقل بست عشرة مرة من الهدروجين.
 صاروخان للدفع يعملان بالوقود الصلب، نحيفين وأبيضين يؤمنان 80% من الدفع اللازم للإطلاق. ويتكون وقود الدفع بصورة رئيسية من بركلورات الأمونيوم.
 المركبة المدارية والتي هي عبارة عن مركبة تشبه الطائرة ذات أجنحة والتي تمثل مكوك الفضاء، ويمكنها نقل الأجهزة الثقيلة إلى الفضاء، كما يمكنها حمل الأقمار الصناعية وإطلاقها إلى الفضاء. والمركبة المدارية مزودة بالمعدات الضرورية للالتحام مع المحطة الفضائية الدولية. يبلغ ارتفاع المركبة المدارية (على المدرج) 17.4م وطولها 37.2 م أما باع الجناح فهو 23.8 م.
وُزِّعت المسؤولية عن مكونات المكوك بين العديد من المراكز الميدانية التابعة لناسا. كان مركز كينيدي للفضاء مسؤولاً عن عمليات الإطلاق والهبوط والانعطاف للمدارات الاستوائية (Equatorial orbits) (ملف تعريف المدار الوحيد المستخدم بالفعل في البرنامج)، كانت القوات الجوية الأمريكية في قاعدة فاندنبرغ الجوية مسؤولة عن عمليات الإطلاق والهبوط والانعطاف للمدارات القطبية (على الرغم من أن هذا لم يُستخدَم أبدًا)، كان مركز جونسون للفضاء (Johnson Space Center) بمثابة النقطة المركزية لجميع عمليات المكوك، وكان مركز مارشال لبعثات الفضاء (MSFC) مسؤولاً عن المحركات الرئيسية، والخزان الخارجي، ومعززات الصواريخ الصلبة، وكان مركز ستينيس الفضائي (Stennis Space Center) هو المحرك الرئيسي الاختبار، وقام مركز غودارد لرحلات الفضاء (GSFC) بإدارة شبكة التتبع العالمية.

وصف

المكوك المداري

كان لمركبة مكوك الفضاء المدارية عناصر تصميم وقدرات لكل من الصاروخ والطائرة للسماح لها بالإطلاق عموديًا ثم الهبوط كطائرة شراعية. قدّم جسمها المُكوَّن من ثلاثة أجزاء الدعم لمقصورة الطاقم وحجرة الشحن وأسطح الطيران والمحركات. احتوى الجزء الخلفي من المركبة على محركات مكوك الفضاء الرئيسية (SSME)، والتي وفّرت الدفع أثناء الإطلاق، بالإضافة إلى نظام المناورة المداري (OMS)، والذي سمح للمركبة بتحقيق مداره وتعديله والخروج منه مرة واحدة في الفضاء. يبلغ طول أجنحتها الدلتا المزدوجة 18 مترًا (60 قدمًا)، وجُرِفَت 81 درجة عند الحافة الأمامية الداخلية و45 درجة عند الحافة الأمامية الخارجية. كان لكل جناح مصعد داخلي وخارجي لتوفير التحكم في الطيران أثناء إعادة الدخول، جنبًا إلى جنب مع جُنَيح إضافي (Flap) يقع بين الأجنحة، أسفل المحركات للتحكم في محور الانحدار (Transverse axis). حُرِّك المثبت الرأسي للمركبة المدارية للخلف بزاوية 45 درجة، واحتوت على دفة يمكن أن تنفصل لتعمل كمكبح سرعة. يحتوي المثبت الرأسي أيضًا على نظام مظلة كبح من جُزأين لإبطاء المركبة المدارية بعد الهبوط. استخدمت المركبة المدارية معدات هبوط قابلة للسحب مُزوَّدة بمعدات هبوط المقدمة واثنين من معدات الهبوط الرئيسية، يحتوي كل منهما على إطارين. احتوى جهاز الهبوط الرئيسي على مجموعتي فرامل لكل واحد منهم، واحتوى جهاز الهبوط في المقدمة على آلية توجيه كهربائية هيدروليكية.

الطاقم
يتنوع طاقم المكوك الفضائي لكل مهمة. كان لكل من الرحلات التجريبية عضوان فقط، القائد والطيار، وكلاهما طياران مؤهلان يمكنهما الطيران والهبوط في المدار. وقد أُجرِيَت العمليات في المدار، مثل التجارب ونشر الحمولة (Payload Deployment) والأنشطة خارج المركبة، في المقام الأول من قبل المتخصصين في البعثة الذين دُرِّبوا على وجه التحديد للبعثات والأنظمة المقصودة. في وقت مبكر من برنامج مكوك الفضاء، طارت ناسا مع متخصصي الحمولة، الذين كانوا عادةً متخصصين في الأنظمة عملوا لصالح الشركة التي تدفع مقابل نشر أو عمليات الحمولة. طار أخصائي الحمولة النهائية، جريجوري جارفيس (Gregory Jarvis)، على متن STS-51-L، وعُيِّن غير الطيارين في المستقبل كمتخصصين في البعثة. طار رائد فضاء كمهندس رحلات فضاء مأهولة على كل من STS-51-C وSTS-51-J للعمل كممثل عسكري لحمولة مكتب الاستطلاع الوطني (NRO). عادة ما كان لطاقم مكوك الفضاء سبعة رواد فضاء، مع STS-61-A تُحلِّق بثمانية رواد.

الإقلاع والهبوط
يطلق مكوك الفضاء بصورة عمودية كما تطلق الصواريخ، ويتم التخلي عن المعززيّن الصاروخيين بعد دقيقتين من الإطلاق وذلك على ارتفاع 45 كم تقريباً.وتستمر المحركات الرئيسية بالاشتعال وبعد 7 دقائق تقريبا تخفض طاقة عمل المحركات الرئيسية للحفاظ على تسارع أقل من ثلاث أضعاف الجاذبية الأرضية منعاً من تهشم المكوك وبعد ثمان دقائق ونصف من وقت الأقلاع تبدء سلسلة إيقاف المحركات الرئيسية كلياً. وينفصل خزان الوقود الخارجي عن المركبة المدارية بعدها بقليل ثم تشتعل محركات نظام المناورة المدارية لتضع المكوك على مدار منخفض. وبعد 45 دقيقة من عملية الإطلاق تشتعل محركات نظام المناورة المدارية مجدداً لتضع المكوك على مدار دائري أعلى

في هذة الأثناء يسقط الصاروخان الذان يعملان بالوقود الصلب في المحيط على بعد 225 كم تقريباً من شاطئ فلوريدا وتضمن سلامة هبوطهما مظلات خاصة لتخفيف حدة السقوط.ثم تتم استعادتهما للاستخدام من جديد. بينما يسقط أيضا خزان الوقود (البرتقالي اللون) ويتفكك اثناء السقوط. وتتبعثر اجزاءه في مياه المحيط بعيدا عن المناطق المدنية وعن الممرات الملاحية.

وتستغرق مهمة المكوك عادة ما بين سبعة إلى ثمانية أيام، مع إمكانية تمديدها إلى اسبوعين تبعاً لأهداف المهمة.

وبعد أن يتم المكوك مهمته في مدار حول الأرض، يستخدم آخر كمية وقود مخزونة داخله لتوجيهه إلى مسار العودة إلى الأرض. وتهبط المركبة المحلقة هبوطا حرا كالطائرة الشراعية بدون أي دفع إضافى بزاوية صغيرة محاولة التخفيف من قوة الجاذبية الناتجة عن السقوط الحر والتخفيف من احتكاكها بالهواء بحيث يكون ارتفاع درجة حرارتها الناتجة عن احتكاكها بالهواء في الحدود التي تتحملها إلى أن تصل إلى الأرض وتهبط مثل الطائرات العادية على المدرج ويتم كبحها بعد التصاق العجلات بالأرض عن طريق مظلات تفتح لتقليل مسافة التوقف.
المميز في مركبة المكوك عن الصاروخ التقليدى أنها مصممة للقيام بأكثر من رحلة والعودة للأرض.

برنامج مكوك الفضاء
استُخدم مكوك الفضاء من 12 أبريل 1981 حتى 21 يوليو 2011. طوال البرنامج، انطلقت مكوك الفضاء في 135 مهمة، نجحت منها 133 مهمة. استُخدم مكوك الفضاء في أجراء الأبحاث العلمية، ونشر الحمولات التجارية والعسكرية والعلمية، وشارك في بناء وتشغيل محطة مير الفضائية ومحطة الفضاء الدولية. خلال فترة خدمته، كان المركبة الأمريكية الوحيدة المخصصة لحمل رواد الفضاء، حتى انطلاق مهمة ديمو 2 على متن مركبة كرو دراجون في 30 مايو 2020.

الحوادث
في 28 يناير 1986، تفكك مكوك تشالنجر خلال مهمة إس تي إس 51 إل بعد 73 ثانية من إطلاقه، بسبب فشل الصاروخ المعزز الأيمن، ما أسفر عن مقتل جميع رواد الفضاء السبعة على متن المكوك. نجمت الكارثة عن تلف الحلقة أوه، الواصلة بين أجزاء غلاف الصاروخ المعزز، بفعل الحرارة المنخفضة. سمح فشل الحلقة أوه بتسرب غازات الاحتراق الساخنة من بين أقسام الصاروخ المعزز ما أدى لاشتعالها وحرقها لخزان الوقود الخارجي، ما أدى إلى سلسلة من الأحداث الكارثية التي تسببت في تفكك المكوك. تجاهل مديرو ناسا تحذيرات المهندسين المتكررة حول عدم سلامة حلقات أوه عند درجة حرارة أقل من 53 درجة فهرنهايت (12 درجة مئوية).

في 1 فبراير 2003، تفكك مكوك كولومبيا أثناء دخوله الغلاف الجوي، ما أسفر عن مقتل جميع أفراد طاقم مهمة إس تي إس 107 السبعة، بسبب تضرر الحافة الأمامية المدعمة بالكربون أثناء الإطلاق. قدم مهندسو التحكم الأرضي ثلاث طلبات منفصلة للحصول على صور عالية الدقة من وزارة الدفاع كان من شأنها أن تظهر مدى الضرر، بينما طلب كبير مهندسي نظام الحماية الحرارية السماح لرواد الفضاء على متن المكوك بمغادرة المركبة لتفقد الضرر. تدخل مديرو ناسا لإيقاف تصوير وزارة الدفاع للمركبة ورفضوا طلب الخروج من المكوك، وبالتالي لم يتم النظر في سيناريوهات إصلاح المكوك من قبل رواد الفضاء أو إنقاذهم باستخدام مكوك أطلانتس من قبل إدارة ناسا في ذلك الوقت.

نهاية الخدمة

بلغ عدد بعثات المكوك ما مجموعه 135 بعثة بين عامي 1981-2011 وبلغ إجمالي وقت البعثات 1322 يوم، 19 ساعة، 21 دقيقة و 23 ثانية.
تقاعد مكوك الفضاء عن الخدمة عند انتهاء اتلانتيس من مهمتة الأخيرة في 21 يوليو 2011.

اقرأ أيضا
 برنامج مكوك الفضاء
 بوران (مكوك فضاء)، مركبة سوفيتية مشابهة
 آريس 1
 آريس 5
مركبة فضائية تجريبية صينية لإعادة الاستخدام

مراجع

اختراعات أمريكية
السجل التاريخي للهندسة الأمريكية في تكساس
برنامج مكوك الفضاء
مركبات إطلاق فضائية تابعة لوكالة ناسا
مركبات ظهرت في 1981
مركبات فضائية مأهولة

مكوك فضاء


Ascidiella est un genre d'ascidies de la famille des Ascidiidae.

Systématique
Le genre Ascidiella a été créé en 1884 par le biologiste marin français Louis Roule (1861-1942).

Liste des espèces
Selon  :
 Ascidiella aspersa (O.F. Müller, 1776)
 Ascidiella scabra (O.F. Müller, 1776)
 Ascidiella senegalensis Michaelsen, 1914

Publication originale

Références taxinomiques

Notes et références

Pleurogona

Ascidiella


Pjotr Konstantinovitj Lesjtjenko (, ; ; født i 2. juni 1898 i Isaivska, Kherson guvernement, Det Russiske Kejserrige (nu Odessa oblast, Ukraine), død 16. juli 1954 i Târgu Ocna, Socialistiske Republik Rumænien) var en russisk/sovjetisk sanger, der blev betragtet som kongen af russisk tango.

Under første verdenskrig, flyttede hans mor og stedfar til et område, der senere blev annekteret af Rumænien (i dag Moldova). Lesjtjenko talte en række sprog, bl.a. russisk, ukrainsk, rumænsk og tysk. I hans tidlige barndom sang han i kirkekor og lærte at spille guitar og balalajka.

Lesjtjenko optrådte for de "hvide" (anti-bolsjevikiske) russiske emigranter på sin egen "Lesjtjenko" cabaret i Bukarest (kaldet "Østens Maxim's"). Den første del af hver forestilling ville typisk være dedikeret til gypsy musik, men under anden del var Lesjtjenko klædt i en smoking, med et hvidt silkelommetørklæde og sang og dansede argentinsk tango. Som "hvid emigrant" blev hans optræden forbudt i Sovjetunionen.

Under anden verdenskrig i oktober 1941 blev Pjotr Lesjtjenko beordret til at gøre tjeneste i den rumænske hær, der var allieret med nazi-tyskland, men forsøgte at unddrage sig under forskellige påskud og fortsatte med at optræde. Efter tre indkaldelser blev han stillet for en militær domstol for desertering, men blev frikendt. I december 1941 efter den nazi-tyske/rumænske besættelse af Odessa, optrådte Lesjtjenko flere gange i den besatte by. Under prøverne i Odessa mødte han Vera Georgijevna, som han blev hovedkuls forelsket i. Vera var 19 år, 25 år yngre end Pjotr Lesjtjenko, og var elev på Odessa musikkonservatorie.

Skilsmissen fra hans første hustru, Zinaida Zakitt, udartede sig til en skandale. I april 1943 formår han nok engang at unddrage sig en indkaldelse ved at få lavet en blindtarmsoperation, der ikke har brug for, og bliver i stedet udkommanderet til at optræde for den rumænske hær. Endelig i oktober 1943 får han ordre om at bestyre den rumæske besættelsetroppers officersmesse i Kertj. Han er i Kertj indtil marts 1944, da hans regiment måtte retirere fra Krim.

Da Rumænien skiftede side under anden verdenskrig og den sovjetiske hær befriede Rumænien, blev Lesjtjenko protege af Ivan Nikolajevitj Burenin, den militære chef for den Røde Hærs garnison i Bukarest. Nogle kilder mener, at dette skyldes, at marskal Georgij Zjukov var en hemmelig beundrer af hans musik.

I 1951, en uge efter at have modtaget et officielt brev, der gav dem tilladelse til at bosætte sig i Sovjetunionen, blev Pjotr og hans kone Vera anholdt af det rumænske politi. Vera blev udleveret til Sovjetunionen, hvor hun blev dømt til tvangsarbejde tildels for at gifte sig med en udlænding, og Pjotr blev sendt til et rumænsk fængsel nær Bukarest. Lesjtjenko deltog, sammen med en lang række andre politiske fanger, i opbygningen af Donau-Sortehavskanalen.

Efter Josef Stalins død omkom Pjotr på et fængselshospital i Târgu Ocna den 16. juli 1954. Hans kone Vera døde den 18. december 2009, i en alder af 86 år. I 1981 markeredes Lesjtjenkos 90 års fødselsdag med artikler i forskellige sovjetiske aviser og flere radioprogrammer var dedikeret til hans minde.

Referencer

Sangere fra Rusland
Personer fra Odessa oblast

Pjotr Lesjtjenko


Die Südliche Pampaskatze (Leopardus pajeros) (engl.: Southern pampas cat) ist eine Kleinkatzenart aus der Gattung der Pardelkatzen, die im südlichen Südamerika östlich der Anden vom nordwestlichen Argentinien (Provinz Catamarca) bis zur Magellanstraße vorkommt.

Merkmale
Die Körpergröße der Südlichen Pampaskatze ist variabel und reicht von kleinen Tieren mit einer Kopf-Rumpf-Länge von etwa 46 Zentimetern und einer Schwanzlänge von 23 Zentimetern bis zu großen Tieren mit einer Kopf-Rumpf-Länge von etwa 75 Zentimetern und einer Schwanzlänge von 29 Zentimetern.

Die Südliche Pampaskatze hat eine graubraune Grundfarbe. Die Körperseiten sind ungemustert oder mit  undeutlichen dunkelbraunen oder dunkel gelbbraunen schrägen Linien versehen. Auf der hellen Kehle sind schwarze, dunkelbraune, gelbbraune oder dunkelgelbe Streifen zu sehen. Einer ist immer deutlich breiter als die übrigen. Der Schwanz ist braungrau und nicht geringelt. Die Schwanzspitze ist nicht farblich vom Rest des Schwanzes abgesetzt.

Lebensweise
Über die Lebensweise der Art liegen nur wenige Informationen vor. Sie ernährt sich räuberisch vor allem von Nagetieren wie Wühlern (Cricetidae) und  Kammratten (Ctenomys), die entsprechend einer Erhebung in der argentinischen Provinz Mendoza etwa 92 % der Gesamtnahrung ausmachen. Ergänzt wird das Nahrungsspektrum durch kleine Eidechsen und Vögel, darunter auch nestjunge Pinguine sowie Pinguineier.

Systematik
Die Art wurde im Jahr 1816 durch den französischen Zoologen Anselme Gaëtan Desmarest unter der Bezeichnung Felis pajeros erstmals wissenschaftlich beschrieben. Sie galt lange Zeit als Unterart von Leopardus colocolo. Die spanische Zoologin Rosa García-Perea teilte die Pampaskatze 1994 in drei Arten auf (Lynchailurus pajeros, L. colocolo und L. braccatus) und gab ihnen die Gattungsbezeichnung Lynchailurus, die durch den russischen Naturforscher Nikolai Severtzov eingeführt wurde. Johnson und Kollegen konnten 1999 in einer molekularbiologischen Untersuchung der Kleinkatzen Südamerikas die Arttrennung nicht nachvollziehen. Sie stellten zwar innerhalb der betrachteten Proben der Pampaskatzen Cluster fest, die die nähere Verwandtschaft regional nahe beieinander lebende Gruppen der Katzen aufzeigen, diese deckten sich jedoch nicht mit den Arten, die von García-Perea beschrieben wurden. Die Aufteilung in drei Arten wurde in den Mammal Species of the World, einem im Jahr 2005 erschienenen Standardwerk zur Mammalogie so übernommen, die drei Arten wurden aber in die Gattung der Pardelkatzen (Leopardus) gestellt.
Im Handbook of the Mammals of the World, einem weiteren Standardwerk, dessen Raubtierband im Jahr 2009 erschien, wurde Leopardus pajeros wieder als Unterart der Pampaskatze zugeordnet und auch die Fachgruppe des internationalen Umweltschutzverbandes (IUCN/SSC Cat Specialist Specialist Group) führt L. pajeros als Unterart der Pampaskatze, betont in einer 2017 veröffentlichten Revision der Katzensystematik jedoch das einige Unterarten der Pampaskatze in Zukunft nach weiteren Untersuchungen den Status selbständiger Arten erhalten könnten. In einer im Juni 2020 veröffentlichten Revision der Pampaskatzengruppe wurde der Artstatus der Südlichen Pampaskatze schließlich bestätigt, nachdem in der Pampaskatzengruppe fünf Kladen gefunden wurden, die sich in der Schädelmorphologie, der Fellfarbe und in ihrem Genom unterschieden und die auch unterschiedliche Verbreitungsgebiete haben. Felis pajeros crucina, unter dieser Bezeichnung beschrieb der britische Zoologe Oldfield Thomas eine Katze, die im Jahr 1834 von Charles Darwin im südlichen Patagonien gesammelt wurde, gilt als Synonym von Leopardus pajeros.

Belege

Katzen

Südliche Pampaskatze


Yeni Adana, Adana'da 1918 yılından bu yana yayınlanan günlük yerel gazetedir. kurucusu Ahmet Remzi Yüreğir'dir.

Günümüzde günlük gazete olarak ve Çetin Remzi Yüreğir'in imtiyaz sahipliğinde yayımlanmaya devam eder.

Tarihçe
Gazetenin ilk sayısı Adana'nın Fransız güçleri tarafından işgalinden 5 gün sonra, 25 Aralık 1918 tarihinde Adana Gazetesi adıyla yayımlanmıştır.

Ahmet Remzi Bey ile Yozgatlı yedek subay Mehmet Avni Doğan'ın yayın hayatına başlattığı gazete, ilk üç sayı sonra işgalci Fransız güçlerinin baskısıyla 28 Aralık 1918 tarihinde kapandı; ancak kapanmanın ardından beş gün sonra gazete Yeni Adana adıyla yeniden yayınlanmaya başladı.

Gazetenin başyazarı Avni Doğan Bey'in işgal kuvvetlerini kast ederek Eşeğin kuyruğu hala elimizdedir. diyen başyazısı üzerine, matbaayı basan Fransız kuvvetleri, Avni Doğan Bey'i işgal bölgesi dışına sürgüne gönderdi.

Ahmet Remzi Bey daha sonra hakkında ölüm fermanı çıkarılması üzerine, çarşaf giyerek kadın kılığında Pozantı'ya kaçtı. Yeni Adana Gazetesi'nin matbaası da 8 sayı sonra Fransızlar tarafından kapatıldı. Bu kez gazetenin basımını gerçekleştiren basımevinin sahibi Mücavirzade Mustafa ile gazetenin öteki sahibi Avni Doğan da tutuklandı. Doğan, Yozgat'a sürgün edildi.

Ahmet Remzi ise, büyük bir inatla Adana'da dağıtılacak bir gazete çıkarmak üzere Kayseri'ye gitti. Ne var ki, Kayseri'de yaptığı bir iki denemeden başarısız sonuçlar elde etti. Bunun üzerine, Adana'nın bu kez Karaisalı beldesine döndü. Karaisalı'da istasyonda kullanılmayan bir vagon içinde tek başına ve büyük güçlüklerle Yeni Adana gazetesini gizlice hazırlayan Ahmet Remzi, haftada iki kez gazeteyi Adana'da dağıtmaya başladı.

Pozantı, Fransız işgalinden kurtarıldıktan sonra, gazetesini sırtına yükleyip Pozantı'ya geçti. Gazetenin yazı kadrosu, o sırada cepheden dönen yedek subaylarla daha da güçlendi. O dönem gazetede yayınlanan yazılarda Ferit Celal ile birkaç yedek subayın emeği vardır.

Adana ve çevresi Yeni Adana gazetesi sayesinde, I. İnönü, II. İnönü ile Sakarya zaferlerinin kazanıldığını öğrenmişti.

1921 yılında Ahmet Remzi, Pozantı'dan Adana'ya geçti ve yaşadığı sürece gazetesini Cumartesi günleri hariç her gün düzenli olarak yayınladı.

Gazete 1 Ocak 1922'den itibaren önce Ferit Celal, daha sonra Celal Sahir, Muzaffer Timurtaş, Refi Kerem gibi başyazarlar yönetiminde yayınına devam etti.

Remzi Yüreğir'in 1951 yılında ölümünün ardından gazetenin yayını oğulları Çetin ve Aydın Remzi Yüreğir kardeşler tarafından sürdürüldü.

1965 yılında Amerika Gazete Sahipleri Birliği Vakfı'nın, Amerika ve Kanada dışındaki ülkeler yayın organları için oluşturduğu Dünya Basın Başarı Ödülü'nü alan ilk ve tek Türk gazetesi Yeni Adana oldu.

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin verdiği Türkiye Basın Özgürlüğü Ödülü 1996 yılında Yeni Adana Gazetesi'ne verildi. Gazete yayımını 31 Temmuz 2023 tarihine dek Çetin Remzi Yüreğir'in imtiyaz sahipliğinde günlük gazete olarak sürdürdü. Yüreğir ailesi, 105 yıllık gazetenin yayınını sürdürmenin gerek maddi gerekse de manevi olarak artık olanaksız olduğunu belirterek 31 Temmuz 2023 tarihi itibariyle yayın yaşamına son verdi.

Dış bağlantılar
 Yeni Adana Gazetesi

Kaynakça
Adana gazeteleri
Türkçe gazeteler
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
1918'de kurulan yayınlar

Yeni Adana


Harriet Andersson (født 14. februar 1932 i Skeppsholm) er en svensk skuespillerinde, der særligt er kendt for medvirken i en række Ingmar Bergman-film som Sommeren  med Monika (1953), Gøglernes aften (1953), Sommernattens smil (1955), Som i et spejl (1961), Hvisken og råb (1972) og Fanny og Alexander (1982).

Karriere
Efter at have arbejdet i butik som ganske ung kom Harriet Andersson på Calle Flygare Teaterskola, senere fulgt at optagelse som elev på Oscarsteatern i 1949, begge beliggende i Stockholm. Hun fik en statistrolle i filmen Hvor er min kone? samme år, og på teatret medvirkede hun i forestillinger som Annie Get Your Gun og Snehvide. I de følgende par år optrådte hun i små roller i en række svenske film, og i én af dem, Motordjævelen (1950), så Ingmar Bergman hende. Hun spillede i samme periode ofte revy, og i én af disse forestillinger sang hun sangen "Vill ni ha en sommar med Monika?". Den unge Harriet Andersson gjorde så stort et indtryk på Bergman, at han skabte flere hovedroller til hende, og de to havde desuden i en periode et kærlighedsforhold. Bergman tog i 1953 Andersson med til Malmö stadsteater, hvor hun spillede i flere opsætninger af Bergman, blandt andet i Luigi Pirandellos Seks personer søger en forfatter og Franz Kafkas Slottet. I 1956 vendte hun tilbage til Stockholm, hvor hun vakte opsigt som titelpersonen i Anne Franks dagbog.

Hun indspillede fortsat film, og ikke blot af Bergman; således modtog hun en Bodil for rollen som Sofia i Henning Carlsens Mennesker mødes og sød musik opstår i hjertet (1967). Andre markante filmpræstationer leverde hun i sin daværende samlever Jörn Donners At elske (1964), i Mai Zetterlings Elskende par (1964) og Pigerne (1968) og i nyere tid i Lars von Triers Dogville (2003).

Privatliv
Harriet Andersson var gift to gange. I perioden 1959-1964 var hun gift med Bertil Wejfeldt og 1980-1982 med Bobo Håkansson. Derudover havde hun forhold til flere andre mænd; udover Bergman og Donner kan også nævnes Per Oscarsson og Gunnar Hellström.

I 2005 udkom bogen Harriet Andersson – samtal med Jan Lumholdt udgivet sammen med journalisten Jan Lumholdt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sverige
Bodilprisen for bedste kvindelige hovedrolle

Harriet Andersson


Popülasyon, her türlü canlı varlığın sayısal yoğunluk ve dağılımıdır. Sözcük Türkçeye Fransızcadan geçmiştir. Türkçe karşılığı nüfus olmasına rağmen biyoloji ve toplumbilim terimi olarak sıklıkla kullanılır. Bunun yanında biyolojideki anlamı ile popülasyon, belli bir yerde belli bir zamanda bulunan, birbirleriyle çiftleşip üreyebilen ve aynı tür içinde yer alan canlıların oluşturduğu bireyler topluluğuna verilen isimdir.Bir popülasyonda sadece bir tür bulunabilir.

 Popülasyon: Belirli bir bölgede yaşayan aynı türe ait bireyler topluluğudur.
 Tür: Ortak bir atadan gelen çiftleştiklerinde verimli döller meydana getirebilen bireylerdir.
 Ekosistem: Belirli bir bölgede bulunan canlı ve cansız varlıkların oluşturduğu yapıdır.
 Habitat: Bir organizmanın yaşadığı ve geliştiği yer.
 Ekoton: İki ekosistemin kesiştiği yerlerdir. Canlı çeşitliliği yüksektir.
 Baskın tür: Ekosistemde en fazla bulunan tür.
 Süksesyon: Çevre koşulları ile baskın türün değişmesidir.
 Komünite: Belirli bir bölgede yaşayan popülasyonların tümüdür.

Oluşum süreçleri
Organizmaya ait popülasyon içindeki bireyler, aşağıdaki üremeye dair oluşum süreçleri ile birbirlerine bağlıdır:

Hücre bölünmesi veya tek hücrelilerde tomurcuklanma
Tek ve çok hücrelilerde eşeyli veya eşeysiz üreme

Tanımlanmaları
Bir popülasyonun ayırt edici özellikleri, çeşitleri (özellik ve formları), görülme frekansları ve varyasyon genişliği ile tanımlanır:

Aleller
Genotipler (alel kombinasyonları)
Fenotipler (alel kombinasyonların neden olduğu özellikler kombinasyonu)

Bir popülasyonun değişimi, gelişimi ve evrimi, bu karakteristik özelliklerin değişiminden okunabilir. Hardy-Weinberg Kuralı'na göre dengeli bir popülasyon, birçok nesil boyunca alel ve genotip frekanslarında değişim göstermezler. Eşeyli üreyen organizmalar ise Mendel popülasyonu oluştururlar.

Özellikle çok az yer değiştiren veya daha az hareketli olan organizmalarda (bitkiler ve de hayvanlar) ve parçalanarak birbirinden ayrılmış yaşam alanlarında (örneğin, yüksek bölgelerdeki dağ zirveleri gibi) popülasyon genetiğinin araştırma konusu olan alt popülasyonların oluşu bu sürecin doğasında yatar.

Popülasyon biyolojisi, diğerlerinin yanında popülasyon yoğunluğu, popülasyon dinamiği ve popülasyon genetiğini inceler.

Ayrıca bakınız
Evrim
Genetik
Evrim Teorisi
Ekoloji

Kaynakça

Sosyoloji
Biyoloji
Nüfus
Biyolojik evrim
Demografi
Popülasyon ekolojisi

Popülasyon (biyoloji)


Der Haddas (auch Hadas) ist ein periodischer Fluss in Eritrea in der Region Semienawi Kayih Bahri.

Geographie
Der Haddas entspringt in den Bergen südlich der Stadt Adi Keyh in der Region Debub. Er fließt nach Norden und vereinigt sich in der Melkaebene mit dem Aligide. Kurz danach münden die Flüsse Saato und Comaile. Der Haddas mündet schließlich in einem kleinen Delta nahe der Ortschaft Zula in den Golf von Zula, der Teil des Roten Meeres ist.

Hydrologie
Der Fluss fließt nur wenige Monate im Jahr. Nur während der Regenzeit in den Sommermonaten Juli bis August führt er regelmäßig Wasser.

Geschichte
Es gibt Vermutungen, dass es sich bei den Ruinen am Haddas um die antike Handelsstadt Adulis handelt.

Einzelnachweise

Gewässer in Semienawi Kayih Bahri
0Haddas
Ephemeres Gewässer

Haddas


Hondroitin-sulfat je sulfatirani glikozaminoglikan (GAG) sastavljen od lanca naizmjeničnih saharida (N-acetilgalaktozamina i glukuronske kiseline). Obično ga nalazimo prikačeno na bjelančevine kao dio proteoglikana. U hondroitinskom lancu može biti preko stotinjak pojedinih saharida, od kojih svaki može biti sulfatiran u različitim položajima i količinama. Hondroitn-sulfat je važna strukturna sastavnica hrskavice i omogućujue joj veći dio njena otpora na pritisak. Uz glukozamin, hondroitin-sulfat je postao naširoko rabljeni dijetni dodatak radi liječenja osteoartritisa.

Premda ime "hondroitin sulfat" sugerira da je ovo sol sa sulfatnim protu-anionom, ovo nije slučaj, jer je sulfat kovalentno vezan na saharid. Štoviše, jer je molekula s više negativnih naboja pri fiziološkom pH, kation je nazočan u solima hondroitin-sulfata. Komercijalne pripravke hondroitin-sulfata su natrijeve soli. Barnhill et al. sugeriraju da sve takve pripravke hondrotin-sulfate treba nazivati "natrijevim hondroitinom" bez obzira na njihov status sulfatacije.

Hondroitin-sulfat je prvo izoliran prije nego što je karakterizirana struktura, zbog čega je došlo do promjena u terminologiji. Prvi su istraživači različite frakcije ove tvari označavali slovima.

"Hodroitin-sulfat B" je staro ime za dermatan-sulfat te ga se više ne svrstava u oblike hondroitin-sulfata.

Izvori

Glikozaminoglikani
Sulfati

Hondroitin-sulfat


NGC 7214 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Južnoj ribi.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7214
  Auke Slotegraaf: NGC 7214 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7214 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7200 - 7249

7214

NGC 7214


San Francisco del Desierto (en italiano: San Francesco del Deserto) es una isla en la laguna de Venecia, con una superficie aproximada de 4 hectáreas.  Se encuentra entre San Erasmo y Burano. Alberga un convento.

La isla era frecuentada desde tiempos del Imperio Romano.  En 1220, San Francisco, llegó aquí a su regreso de la Tierra Santa durante la quinta cruzada, y fundó una ermita aquí.

Durante el gobierno de Austria sobre Venecia, la isla fue abandonada por sus características no saludables, y se utilizó como depósito.  En 1858 fue donado a la diócesis de Venecia, que permitió a los frailes refundar un convento aquí.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Islas de la laguna de Venecia

San Francisco del Desierto


An Aloe ferox in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philip Miller. An Aloe ferox in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe ferox


Stabæk Fotball Kvinner er Stabæk IFs kvindefodboldhold, der startede den 23. oktober 2008 med en kerne af spillere fra Asker. Asker havde mistet sin lisens til at spille i topligaen, efter at det mislykkedes at leve op til de finansielle krav, og Stabæks formand Mimi Berdal arrangerede det således, at at det nye hold blev etableret i Stabæk IF. Holdet fik med det samme tilgang af andre spillere, deriblandt Solveig Gulbrandsen. Stabæk spiller i Toppserien, den øverste fodboldliga for kvinder i Norge.

Nylig historie
{|class="wikitable"
|-bgcolor="#efefef"
! Sæson
!
! Pos.
! Pl.
! V
! U
! T
! M+
! M-
! P
!Pokal
!Noter
|-
|2009
|TS
|align=right bgcolor=silver|2
|align=right|22||align=right|16||align=right|5||align=right|1
|align=right|83||align=right|15||align=right|53
||3. runde
|
|-
|2010
|TS
|align=right bgcolor=gold|1
|align=right|22||align=right|17||align=right|5||align=right|0
|align=right|72||align=right|8||align=right|56
|Kvartfinale
|
|-
|2011
|TS
|align=right bgcolor=silver|2
|align=right|22||align=right|16||align=right|3||align=right|3
|align=right|57||align=right|10||align=right|51
|bgcolor=gold|Vinder
|
|-
|2012
|TS
|align=right bgcolor=silver|2
|align=right|22||align=right|15||align=right|5||align=right|2
|align=right|70||align=right|21||align=right|50
|bgcolor=gold|Vinder
|
|-
|2013
|TS
|align=right bgcolor=gold|1
|align=right|22||align=right|17||align=right|4||align=right|1
|align=right|64||align=right|9||align=right|55
|bgcolor=gold|Vinder
|
|-
|2014
|TS
|align=right bgcolor=silver|2
|align=right|22||align=right|16||align=right|4||align=right|2
|align=right|62||align=right|19||align=right|52
||Kvartfinale
|
|-
|2015
|TS
|align=right|4
|align=right|22||align=right|10||align=right|7||align=right|5
|align=right|32||align=right|17||align=right|37
||Semifinale
|
|-
|2016
|TS
|align=right bgcolor=cc9966|3
|align=right|22||align=right|12||align=right|6||align=right|4
|align=right|39||align=right|17||align=right|42
||Kvartfinale
|
|
|-
|2017
|TS
|align=right bgcolor=cc9966|3
|align=right|22||align=right|13||align=right|4||align=right|5
|align=right|46||align=right|23||align=right|43
||Kvartfinale
|
|-
|2018
|TS
|align=right |8
|align=right|22||align=right|7||align=right|2||align=right|13
|align=right|29||align=right|37||align=right|23
||3. runde
|
|}

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 Fanklubside
 Profil hos UEFA

Kvindefodboldklubber i Norge

Stabæk Fotball Kvinner


La  (en occitan : carrièra Carles Lagana) est une voie de Toulouse, chef-lieu de la région Occitanie, dans le Midi de la France.

Situation et accès

Description
La rue Charles-Laganne est une voie publique. Elle se trouve dans le quartier Saint-Cyprien, dans le secteur 2 - Rive gauche. Elle est longue de 530 mètres.

La chaussée compte une voie de circulation automobile à sens unique, depuis la place du Fer-à-Cheval jusqu'à la place Charles-Laganne. Elle est définie comme une zone de rencontre et la vitesse y est limitée à 20 km/h. Il n'existe pas de piste, ni de bande cyclable.

Voies rencontrées
La place Charles-Laganne rencontre les voies suivantes, dans l'ordre des numéros croissants :

 Place du Fer-à-Cheval (g)
 Cours Dillon (d)
 Rue du Docteur-Louis-Delherm (g)
 Rue Peyrolade (g)
 Rue Marie-Magné (g)
 Rue des Teinturiers (g)
 Rue du Pont-Vieux

Transports
La rue Charles-Laganne est parcourue et desservie, entre la rue des Teinturiers et la place Charles-Laganne, par la navette . Elle se trouve également à proximité, à l'ouest, des allées Charles-de-Fitte, parcourues par les lignes de bus . De plus, la ligne de tramway  marque l'arrêt au sud, sur la place du Fer-à-Cheval, à la station du même nom.

La station de vélos en libre-service VélôToulouse la plus proche est la station  (23 allées Charles-de-Fitte).

Odonymie
La rue est désignée, aux , comme la rue des Ormes, à cause de la digue, plantée d'ormes, qu'on vient de construire pour protéger le faubourg Saint-Cyprien des crues de la Garonne (actuel cours Dillon). Le lieu devenant un lieu de promenade, on lui donne aussi le nom de rue de la Promenade. À partir de 1783, à la suite de nouveaux travaux d'aménagement qui donnent au quai son aspect actuel, la rue devient la rue Basse-du-Quai ou plus simplement la rue Basse. En 1794, pendant la Révolution française, elle reçoit l'appellation de rue la Victoire, mais devient en 1806 la rue du Cours-Dillon. Enfin, c'est en 1842 qu'elle prend son nom actuel, pour honorer la mémoire de Charles Laganne. Avocat, procureur du roi au parlement, capitoul en 1753, il avait légué à la ville, à sa mort en 1789, la somme de cinquante mille livres afin de « distribuer des eaux de la Garonne, pures, claires et agréables à boire ».

Histoire
Au cours du , le côté ouest de la rue s'urbanise progressivement. On y trouve plusieurs manufactures, telle la brasserie Martin, fondée vers 1840 (emplacement de l'actuel ). En 1897, le docteur Maynard, chirurgien en chef à l'hôtel-Dieu, fonde une clinique à l'angle de la rue Peyrolade (actuel ). Elle est destinée à recevoir des malades « peu fortunés ». Elle est placée sous la surveillance des religieuses de l'ordre de Notre-Dame-du-Calvaire.

Dans la deuxième moitié du , plusieurs résidences sont élevées le long de la rue, telles la résidence du Cours-Dillon en 1973 (actuel ), la résidence des Marronniers en 1975 (actuel ) et la résidence des Rives du Cours-Dillon en 1987 (actuel ).

À partir des années 1990, les opérations immobilières profitent de la disparition des dernières activités de la Charles-Laganne. En 1993, la résidence Le Royal Pont-Neuf est construite à l'angle de la rue des Teinturiers (actuel ). Entre 2012 et 2013, à la suite du déménagement en 2011 de la clinique du Cours-Dillon au cœur du nouveau Médipôle Garonne (actuel  rue de Gironis), le site de la rue Charles-Laganne et voué à la démolition. Une nouvelle résidence, À l'Ombre des Jasmins, est construite son emplacement (actuel  rue Peyrolade).

Patrimoine et lieux d'intérêt

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des voies de Toulouse

Liens externes
 « Notice  », Au nom de la voie, sur le site Urban-Hist, Archives municipales de Toulouse, 20 septembre 2021 (consulté le ).
 Inventaire préliminaire de la ville de Toulouse, sur le site Urban-Hist, Archives municipales de Toulouse (consulté le ).
 Inventaire général du patrimoine culturel d'Occitanie, sur le site Ressources patrimoines - La médiathèque culturelle de la Région Occitanie (consulté le ).

Charles Laganne
Charles Laganne Rue
Charles Laganne Rue
Quartier Saint-Cyprien

Rue Charles-Laganne


Haven Shepherd (nascida em 2003, na Província de Quang Nam, no Vietnã) é uma modelo e atleta paralímpica.

Vida pregressa
Haven Shepherd nasceu em 2003, na Província de Quang Nam, no Vietnã, e seu nome de nascimento era Phuong Twi Dom. Quando elas tinha 20 meses, seus pais se mataram com a explosão de uma bomba suicida, porque consideravam que nunca seriam aceitados pela sociedade vietnamita, já que não estavam casados e o divórcio era tabu em seu país.

Haven sobreviveu à explosão da bomba, mas perdeu as duas pernas do joelho para baixo. Ela foi adotada pela família de Rob e Shelly Shepherd, que a batizou Haven Shepherd e a levau consigo para morar na cidade de Cartago, no Missouri, nos Estados Unidos. Esta família já tinha seis filhos.

Carreira
A partir, dos quatro anos de idade, Haven Shepherd começou classes de natação e, depois, estudou em academias de formação especializadas dos Estados Unidos. Através da entidade Modelos da Diversidade (Models of Diversity), Haven trabalha para animar outras pessoas a realizarem seus projetos pessoal apesar das dificuldades que enfrentam. Ela classificou-se por participar dos jogos paralímpicos de 2016 e, em 2018, treinava para se classificar para os jogos paralímpicos de 2020. Ela sonhava em ser esteticista e conhecer seus avôs biológicos e sua irmã do Vietnã. Ela não guardava nenhum rancor por seus pais pelo que fizeram, ela diz que lhe deram "a melhor vida imaginável".

Reconhecimento
Em 2018, Haven Shepherd foi considerada uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo pela BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Atletas paralímpicos
Modelos paralímpicos
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2018

Haven Shepherd