Adriano Afonso Maleiane (né le 6 novembre 1949 à Matola, Afrique orientale portugaise ) est un économiste et homme politique mozambicain qui est Premier ministre du Mozambique depuis 2022.

Biographie

Éducation
Maleiane est diplômé en économie de l'Université Eduardo Mondlane et a obtenu sa maîtrise en finance managériale à l'Université de Londres .

Carrière
Entre 1991 et 2006, Maleiane a été gouverneur de la Banque du Mozambique (banque centrale). Il a été président-directeur général de la Banco Nacional de Investimento (BNI), la banque de développement publique du Mozambique, entre 2011 et janvier 2015.

Depuis le 19 janvier 2015, Maleiane est ministre de l'Économie et des Finances dans le cabinet du président Filipe Nyusi le 2 mars 2022, Maleiane a été démis de ses fonctions par le Président Nyusi. Il a ensuite été nommé Premier ministre le 3 mars 2022.

Autres activités
 Fonds monétaire international (FMI), membre de droit du Conseil des gouverneurs
 Banque islamique de développement (BID ), membre de droit du conseil des gouverneurs

Notes et références

Liens externes

Premier ministre du Mozambique
Étudiant de l'université de Londres
Dirigeant de banque centrale
Naissance en novembre 1949

Adriano Maleiane


La denominación Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo puede referirse a:
 Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo (Universidad Autónoma de Tamaulipas) en México.
 Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo (Universidad de Buenos Aires) en Argentina.
 Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo (Universidad de la República) en Uruguay.


Pearling or genital beading is a form of body modification, the practice of permanently inserting small beads made of various materials beneath the skin of the genitals—of the labia, or of the shaft or foreskin of the penis.  As well as being an aesthetic practice, this is usually intended to enhance the sexual pleasure of partners during vaginal or anal intercourse.

Procedures
There are two common procedures, one being very similar to a frenum piercing and the other being similar to inserting a subdermal implant, and requiring more medical knowledge and specialized tools. Either procedure is relatively safe with risks and healing much like a subdermal implant in any other part of the body, although, like many genital piercings, the generous blood flow to the genitals can reduce healing times considerably. Inflammation is very common, during and after healing, although careful healing can minimize this. Rejection is rare, but can occur.

Jewelry
A wide variety of inert implant materials can be used for this implant.  Teflon, silicone, surgical steel or titanium are commonly used materials. Prior to the availability of modern materials, there is a long history of pearls being used in this implant, hence the name pearling. There is an alternative form of this implant, where short curved "ribs" are inserted, rather than pearls.

History and culture

The precise origin of pearling is unknown, but early documentation in China indicates that it had been imported from Southeast Asia no later than the early 1400s. Historical documents refer to the inserts as miǎnlíng (), literally translating to Burmese bells. In the Philippines, researchers have established that these were present in various forms from the Visayas to southern Luzon. In the Visayas, pins made of gold, ivory, or brass were inserted in young boys through their penis heads, according to research by the pre-eminent historian of pre-colonial Philippines, William Henry Scott. As the boys grew older, these pins would be decorated and they would later fasten bluntly spiked rings for the stimulation of their sex partners. In Barangay, his study of 16th century Philippine ethnography, Scott wrote, "these ornaments required manipulation by the woman herself to insert and could not be withdrawn until the male organ was completely relaxed." Scott added that there were as many as 30 different kinds to "cater to a lady's choice."

The best-known historical use of pearling involves the Yakuza organized crime syndicates of Japan, whose members perform several notable types of body modification, including large body irezumi tattoos and Yubitsume, the amputation of finger joints in penance to their superiors. Pearling is performed in prison by the Yakuza, with each pearl supposedly symbolizing a year spent in prison.

Pearling, called 'bolitas', has become a common practice among Filipino sailors, especially among the older ones. Journalist Ryan Jacobs, writing in The Atlantic, reported in 2013 that sailors use bolitas to differentiate themselves from other international sailors, especially to curry favor from prostitutes.

The practice comes from Pre-colonial period in the Philippines wherein instruments such as the Tudruck (Penis-pin) and Sakra (Penis-ring), often made up of gold or ivory, were inserted to the penises of young adults. Antonio Pigafetta, Italian chronicler of Ferdinand Magellan's circumnavigation, once wrote about this practice in his journals:

References

External links
 BME Wiki: Genital beading

Genital modification and mutilation
Human penis

Pearling (body modification)


Le col de Port-Bielh est un col de montagne pédestre des Pyrénées à  d'altitude dans le département français des Hautes-Pyrénées, en Occitanie.

Il relie la vallée de Campan et la vallée d'Aulon en vallée d'Aure dans la réserve d'Aulon.

Toponymie
En occitan, port bieilh  signifie le « vieux passage ».

Géographie
Le col de Port-Bielh est situé entre le pic de Portarras () au sud-ouest et le pic Prada (ou pic d'Arroque) () au nord-est. Il surplombe au nord-ouest le lac de la Hourquette () et le lac de Portarras () au sud-est.

Histoire

Protection environnementale

La partie sud-est du col fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1, « vallée d'Aulon et soulane de Vielle-Aure », et la partie nord-ouest du « cirque de Cloutou et sud de La Mongie ».

Voies d'accès
Le versant nord-ouest est accessible par le refuge du Campana de Cloutou par une variante du sentier de grande randonnée GR 10 en direction du pic de Bastan. Par le versant sud-est depuis le village d'Aulon par les granges de Lurgues, par le sentier en longeant le ruisseau du Lavedan.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Port-Bielh
Port-Bielh
Massif de l'Arbizon

Col de Port-Bielh


Christian Kern () este un politician social-democrat austriac, care a îndeplinit funcțiile de cancelar federal al Austriei în 2016-2017 și a fost președinte al partidului socialist SPÖ.

Familia și studiile
Kern s-a născut la Viena și a crescut în cartierul muncitoresc Simmering, ca fiu al unui electrician si al unei secretare. A studiat ziaristica și comunicațiile la Universitatea din Viena, iar mai târziu studii de management la universitatea din St. Gallen.

Cariera politică
Și-a început cariera în 1989 ca gazetar în domeniul economic, scriind pentru "Wirtschaftpressedienst" și magazinul austriac de business "Option".
În 1991 a fost angajat la Cancelaria Federala a Austriei ca asistent al subsecretarului pentru serviciile civile, Peter Kostelka. Când în 1994 Kostelka a devenit șeful grupului parlamentar social democrat, Kern a rămas seful sau de birou și purtătorul de cuvânt al fracțiunii parlamentare.

La mijlocul anilor 1990 a fost purtător de cuvânt al grupului parlamentar social-democrat, iar ulterior a devenit director în compania de electricitate Verbund AG din Austria. În anul 2010 a fost numit președintele Companiei de stat ÖBB a Căilor Ferate Federale din țara sa, din anul 2014 deținând și funcția de președinte al Companiilor Europene de Căi Ferate și Infrastructuri. În 2016 în urma demisiei lui Werner Faymann din funcția de lider al partidului social democrat și cancelar, Kern a fost ales de partid în locul acestuia.

Kern a depus jurământul în calitatea de cancelar al Austriei la 17 mai 2016, continuând "marea coaliție" cu formațiunea conservatoare Partidul Poporului ÖVP, dar promițând o "Nouă Tranzacție" care sa furnizeze mai multe locuri de muncă prin reducerea birocrației și regulațiilor, pentru a face să crească partea lucrătorilor de rând în prosperitatea economică. Kern a criticat "elita politică austriacă" pentru obsesia ei de putere și neglijarea unei agende politice legate de viitorul țării. Christian Kern a deținut funcția de cancelar al Austriei până la data de 18 decembrie 2017.

Referințe

Social-democrați austrieci
Cancelari ai Austriei
Nașteri în 1966
Oameni din Viena

Christian Kern


Eibenberg ist ein Gemeindeteil der sächsischen Gemeinde Burkhardtsdorf im Erzgebirgskreis. Er wurde mit Neu-Eibenberg im Jahr 1935 nach Kemtau eingemeindet, mit dem der Ort am 1. Januar 1999 zur Gemeinde Burkhardtsdorf kam.

Geographie

Geographische Lage und Verkehr
Eibenberg liegt etwa 9 Kilometer südlich von Chemnitz. Zum Ort gehört zudem der südlich gelegene Siedlungsteil Neu-Eibenberg, der zum 1. Oktober 2003 als offizieller Gemeindeteil Burkhardtsdorfs gestrichen wurde. Neu-Eibenberg liegt an einem Talhang nördlich der Zwönitz. Am südlichen Ortsrand dieser Siedlung befindet sich im Tal der Zwönitz der Haltepunkt Kemtau, welcher an der Bahnstrecke Chemnitz–Adorf liegt und von Zügen der City-Bahn Chemnitz bedient wird. Die Bundesstraße 180 verläuft ebenfalls im Tal der Zwönitz. Auch sie tangiert den südlichen Teil von Neu-Eibenberg.

Nachbarorte

Geschichte

Die erste urkundliche Erwähnung des Ortes datiert von 1539/40 als Meidenbergk. August Schumann nennt 1815 im Staats-, Post- und Zeitungslexikon von Sachsen Eibenberg betreffend u. a.:
 "Es hat, mit Einschluß der Mühle von 4 Gängen an der Zwönitz, 260 Einwohner über 10 Jahre, mit 92 Kühen und 10 Schaafen, und gehört dem Stadtrathe zu Ehrenfriedersdorf."

Albert Schiffner ergänzt 1828 u. a.:
 "[…] kam 1381 nebst Berbisdorf durch Kauf vom Hanns v. Waldenburg und seinen Söhnen Hanns und George an die Kirche zu Ehrenfriedersdorf, […]; daher kommt es, daß die Kirche noch immer den Besitz jener Dörfer prätendirt. Eubenberg liegt in sehr bergiger und waldiger Gegend, […]. Der Ort enthält ein Erblehngericht, 10 Bauergüter und gegen 35 Häusler, welche viel Strumpfwaare liefern. Man rechnet jetzt nahe an 400 Seelen hier. Die Obergerichten stehen dem Amte Wolkenstein zu, und gepfarrt ist das Dorf nach Harthau."

Das Schulwesen lässt sich im Ort bis ins Jahr 1831 zurückverfolgen. Nach 1874 stieg die Schülerzahl auf 215, sodass das bestehende Schulgebäude nicht mehr ausreichend Platz bot. 1873 wurde ein Schulneubau geweiht.

1840 entstand der Siedlungsteil Neueibenberg, der "Anbau" zu Eibenberg.

Vor 1852 stand Eibenberg bezüglich der Grundherrschaft unter dem Stadtgericht Ehrenfriedersdorf. Der Ort lag bis 1856 im kursächsischen bzw. königlich-sächsischen Amt Wolkenstein. Nach dem Ende der sächsischen Ämterverfassung 1856 lagen Eibenberg und Neu-Eibenberg im Zuständigkeitsbereich des Gerichtsamts Chemnitz und ab 1875 der Amtshauptmannschaft Chemnitz. Bis zur Wende ins 20. Jahrhundert bildeten Ackerbau und Strumpffabrikation die Haupterwerbszweige der Bevölkerung. Seit Beginn der 1880er Jahre vollzog sich der Übergang von der Hausindustrie zu Fabrikindustrie.

Bis zur Errichtung einer eigenen Kirche fanden Gottesdienste u. a. im Schulgebäude statt. Am 28. April 1901 erfolgte die Grundsteinlegung für einen Kirchbau nach Plänen des Architekten Paul Lange, am 4. Juli des Jahres wurde Richtfest gefeiert. Die Weihe des Neubaus erfolgte am 14. Oktober 1901.

Mit Eröffnung der Station "Eibenberg-Kemtau" am 1. Mai 1905 erhielt Eibenberg Eisenbahnschluss an der Strecke Chemnitz–Adorf. Am 8. Oktober 1939 erfolgte die Umbenennung der Station in "Kemtau".

1935 wurde Eibenberg nach Kemtau eingemeindet. Durch die zweite Kreisreform in der DDR kam die Gemeinde Kemtau mit Eibenberg und Neu-Eibenberg im Jahr 1952 zum Kreis Chemnitz-Land im Bezirk Chemnitz (1953 in Kreis Karl-Marx-Stadt-Land und Bezirk Karl-Marx-Stadt umbenannt), der ab 1990 als sächsischer Landkreis Chemnitz fortgeführt wurde. Bei der Auflösung des Landkreises Chemnitz kam die Gemeinde Kemtau mit Eibenberg und Neu-Eibenberg im Jahr 1994 zum Landkreis Stollberg, der 2008 im Erzgebirgskreis aufging. Zum 1. Januar 1999 wurde aus den bis dahin eigenständigen Gemeinden Burkhardtsdorf, Kemtau und Meinersdorf die Gemeinde Burkhardtsdorf neugebildet.

Entwicklung der Einwohnerzahl

1 mit Berbisdorf

Literatur

 Die Filialgemeinde Eibenberg. In: Neue Sächsische Kirchengalerie, Ephorien Chemnitz I u. II. Strauch Verlag, Leipzig 1904, S. 501–510.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Erzgebirgskreis
Ehemalige Gemeinde (Erzgebirgskreis)
Burkhardtsdorf

Eibenberg (Burkhardtsdorf)


Indalecio Allende Herrera (N. en San Miguel de Allende, abril de 1792 - † Acatita de Baján, Coahuila, 21 de marzo de 1811) fue un militar del ejército insurgente en México que simpatizó con el proyecto de independencia del país. Luchó al lado de Miguel Hidalgo y Costilla  y su padre, Ignacio en la primera etapa de la guerra de independencia. Relevó a Hidalgo junto con su padre en el liderazgo de los insurgentes. En Acatita de Baján, Francisco Ignacio Elizondo les tendió una trampa a los insurgentes, en la emboscada de ese mismo lugar resultó muerto Indalecio (él mismo). Su asesino: el mismo traidor Francisco Ignacio Elizondo.

Semblanza biográfica
Nació en San Miguel el Grande, en 1792. En 1797 cursó la primaria y años después, en 1810 se incorporó al ejército de Miguel Hidalgo y Costilla. Participó en las siguientes batallas:

 Toma de la Alhóndiga de Granaditas
 Batalla del Monte de las Cruces
 Batalla de Aculco
 Toma de Valladolid
 Batalla de Guanajuato
 Batalla de Puente de Calderón

Fue a los Estados Unidos junto a su padre a comprar armas pero en un momento crucial, el 21 de marzo de 1811 justo en Acatita de Baján ya que se dice, viajaba en el séptimo de los carros junto a sus padres, Ignacio Allende y Antonia Herrera cuando fue aprehendido en Acatita de Baján y opuso resistencia, a lo que Ignacio Elizondo lo mató, haciendo sufrir a su padre, Ignacio Allende.

Véase también
 Ignacio Allende.
 Independencia de México.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Documentos de Allende en Wikisource

Nacidos en San Miguel de Allende
Revolucionarios ejecutados
Insurgentes de la independencia de México
Militares de Guanajuato
Católicos de México
Liberales de México
Fallecidos en Acatita de Baján

Indalecio Allende


Akd ü hall, divan edebiyatında manzum bir yazıyı nesir, bir nesri manzum olarak yazma. Kelime anlamı düğümleme ve çözülmedir. Akd, nesir hâldeki bir sözü vezne döküp şiirleştirmektir. Zıddı hall ise, şiir hâlindeki bir sözü nesre çevirmeye denir.

Kaynakça

Divan edebiyatı terimleri

Akd ü hall


İsak Haleva (d. 1940, İstanbul), Türkiye Yahudileri hahambaşı.

1940 yılında İstanbul'da doğan İsak Haleva, lise eğitimini Beyoğlu Musevi Lisesi'nde tamamlamasının ardından 1961 yılında Kudüs'teki Porat Yosef İlahiyat Akademisi'nden dini hukuk ve eğitim alanlarında Rav (Haham) derecesiyle mezun oldu. Manisa ve Kayseri'de 1961 ve 1963 yılları arasında vatani görevini Yedek Subay Öğretmen olarak gerçekleştiren Haleva, Teğmen rütbesiyle terhis oldu. Türkiye Hahambaşılığı'nın dini kadrolarında çeşitli görevler almakla birlikte uzun yıllardan beri Hahambaşı Vekilliği görevini sürdürüyordu. Türkiye'de yaşayan Yahudilerin 41 yıl dini liderliğini yapan haham David Asseo'nun 14 Temmuz 2002'deki ölümünün ardından gerçekleştirilen seçimlerde, yeni hahambaşı olarak seçildi. Böylece, yedi yıl süreyle, hahambaşı Rafael Saban ve hahambaşı David Asseo'nun ardından Türkiye Cumhuriyeti'nin 3. Hahambaşısı oldu ve Neve Şalom Sinagogu'nda icra edilen İs'ad Töreni ile görevine başladı. 2003 yılındaki İstanbul saldırıları sırasında hafif yaralandı. Avrupa Hahamlar Konferansı'nın daimi üyesi olan Haleva, 27 yıl boyunca Musevi okullarında Din ve Ahlak Bilgisi ile İbrani dili dersleri verdi. Marmara ve Sakarya Üniversiteleri'nde Lisansüstü öğrencilerine öğretim görevlisi olarak İbranice dersleri de veren Haleva, Türkçe dışında İbranice, Fransızca, İngilizce, İspanyolca, Ladino ve Aramice dillerini bilmektedir. Tevrat, Talmud, Yahudi ilahiyatı ve genel ilahiyat konularında çeşitli araştırma ve makaleleri de bulunmaktadır. Evli ve 4 çocuk babasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Musevi Cemaati (Resmi Site) (Türkçe ve İngilizce)

1940 doğumlular
Türkiye hahambaşıları
Türk ilahiyat akademisyenleri
Türkiye Yahudileri
İstanbul doğumlu din insanları
Yaşayan insanlar

İsak Haleva


Billeder fra "Musikforeningen"s Sammenkomster og Udflugter 1939-40 er en dansk dokumentarfilm fra 1940.

Handling
Sporvejsfunktionærernes musikforening afholder forårskoncert i Palælokalerne 1939. Efter koncerten er der bal - det sejrende dansepar danser æresrunde. Musikforeningen medvirker ved Børnehjælpsdagens børneoptog 3. maj. Musikforeningens sommerudflugt til Kullen 1939. Musikforeningen medvirker ved Idrætsforeningens nordiske jubilæumsstævne august 1939 på Østerbro Stadion. Musikforeningens 25 års jubilæumsfest i Tivolis Koncertsal 10. februar 1940.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1940


El aborto, referido al aborto inducido, en Chile está permitido sólo para salvar la vida de la madre, inviabilidad fetal o por violación.

El aborto fue definido como delito en el Código Penal de 1874. Sin embargo, en 1931 se establecieron excepciones con fines terapéuticos en el Código Sanitario. Dicha excepción se mantuvo hasta 1989, cuando la dictadura militar de Augusto Pinochet penalizó nuevamente todo tipo de finalización voluntaria del embarazo. Sin embargo, no se consideraba aborto punible el aborto indirecto, esto es, aquel que era consecuencia prevista pero no buscada de procedimientos médicos destinados a salvar la vida de la madre.

En los años posteriores, se generó un importante debate respecto a la despenalización del aborto, especialmente en algunos casos específicos. El gobierno de Michelle Bachelet presentó en 2015 un proyecto de ley que despenalizaba parcialmente el aborto, únicamente en las causales de violación, inviabilidad fetal y riesgo para la vida de la madre. Dicho proyecto fue aprobado por el Congreso Nacional el 3 de agosto de 2017 y luego fue refrendado por el Tribunal Constitucional el 21 de agosto del mismo año. La ley fue promulgada el 14 de septiembre de 2017.

Historia de la legislación sobre aborto

Regulación colonial
En Chile el aborto se consideraba una conducta tanto moral como socialmente reprochable desde la colonización de los españoles, quienes trajeron con ellos los valores occidentales judeocristianos que imperan en el país y que tradicionalmente han rechazado dicho acto. La conquista española significó la vigencia de su derecho en el Reino de Chile, por lo que ya desde esa época que el aborto está sancionado penalmente. Solo de forma clandestina se practicaban abortos mediante infusiones, hierbas u otros métodos naturales.

La independencia de Chile no acarreó cambios significativos en el ordenamiento jurídico, manteniéndose vigentes las leyes españolas por varias décadas, solo alteradas antes de la codificación por algunas leyes especiales que no afectaron la regulación del aborto.

Delito de aborto en el Código Penal (1874)

El Código Penal, desde su versión original, pena el aborto en sus artículos 342 a 345. Esto se debe a la clara influencia de las leyes penales anteriores recogidas en el Código y al influjo del Código Penal español en la redacción del chileno.

En el contexto de reproche moral del aborto por los valores tradicionales de la época, tiene sentido el inciso segundo del artículo 344, el que se mantiene prácticamente igual desde la promulgación del Código y que establece una disminución de la pena asignada al aborto si la mujer «lo hiciere para ocultar su deshonra».

Legalización del aborto terapéutico (1931-1968)
En 1931, durante el gobierno de Carlos Ibáñez del Campo, se legalizó el aborto terapéutico contemplándose en el artículo 226 del Código Sanitario para ciertos supuestos definidos por ley. Dicha norma establecía:

El número de abortos fue en crecimiento, junto con la elevada natalidad que el país alcanzó hacia la década de 1960. Esta protección oficial al aborto se vio reforzada por la difusión de métodos anticonceptivos iniciados en el gobierno demócratacristiano de Eduardo Frei Montalva, durante el cual también se reformó el Código Sanitario, reduciendo los requisitos para realizar un aborto terapéutico. Así, el artículo 119, perteneciente a su Libro Quinto «Del ejercicio de la medicina y profesiones afines», decía:

Prohibición durante la dictadura militar (1973-1990)

Durante el funcionamiento de la Comisión de Estudios de la Nueva Constitución (conocida como «Comisión Ortúzar»), establecida por el régimen militar para la discusión del anteproyecto de una nueva constitución, Jaime Guzmán Errázuriz trató de introducir una prohibición constitucional del aborto. Su discurso consta en las actas oficiales de la Comisión del 14 de noviembre de 1974: «La madre debe tener el hijo aunque este salga anormal, aunque no lo haya deseado, aunque sea producto de una violación o, aunque de tenerlo, derive su muerte».

Finalmente, los demás redactores de la Constitución de 1980 no aceptaron esa moción (prohibición constitucional de todo aborto), por lo que solo establecieron, en su artículo 19, número 1, que «la ley protege la vida del que está por nacer», con lo que la regulación de la materia quedó radicada en la ley.

Ese mandato del constituyente al legislador se materializó en 1989 con la modificación del artículo 119 del Código Sanitario, derogándose además las disposiciones de 1931. Esta modificación fue promovida por el cardenal Jorge Medina con la ayuda del almirante José Toribio Merino. La norma pasó a prescribir lo siguiente:

Así, Chile pasó a ser un Estado con una regulación protectora del nasciturus a costa de la madre, ya que no permitía el aborto ni siquiera en caso de violación o incesto. La práctica médica en aquellos casos en que peligra la vida de la madre no cambió sustancialmente, debido a la aplicación del principio de doble efecto en la interpretación del Código Sanitario.

Intentos por restablecer el aborto terapéutico (1990-2013)

Desde la transición a la democracia iniciada en 1990, algunos parlamentarios de los partidos pertenecientes a la Concertación de Partidos por la Democracia presentaron una serie de proyectos de ley que buscaron restablecer la figura del aborto terapéutico, bajo condiciones similares al año 1931. El primero de ellos (Boletín N.º499-07) fue presentado como moción en 1991 por los diputados Adriana Muñoz, Armando Arancibia, Carlos Smok, Juan Pablo Letelier y Carlos Montes.

Todos estos proyectos resultaron infructuosos, por la oposición del Partido Demócrata Cristiano (PDC) —también perteneciente a la Concertación— y los partidos de la Alianza —la Unión Demócrata Independiente (UDI) y Renovación Nacional (RN)— que estaban ampliamente influenciados por la iglesia católica. Uno de los argumentos de los opositores a la reforma del aborto era que el aborto terapéutico sería una denominación confusa e innecesaria que pretendería encubrir la admisibilidad del aborto libre, toda vez que el aborto terapéutico estaría cubierto por la legislación de 1989.

En 2011, el presidente Sebastián Piñera planteó que usaría su poder constitucional de veto en caso de aprobarse en el Congreso un proyecto de ley de aborto terapéutico. Durante la presentación del informe del Instituto Nacional de Derechos Humanos para el año 2013, Piñera nuevamente manifestó su rechazo al aborto, afirmando que «la palabra aborto y la palabra terapéutico son esencialmente contradictorias, porque aborto es atentar contra la vida y terapéutico es intentar salvar la vida».

En 2013 el Congreso Nacional aprobó un proyecto de ley presentado por el senador Jaime Orpis, que declaró el día 25 de marzo como el «Día del que está por nacer y de la adopción».

Legalización del aborto en tres causales en 2017

Durante su cuenta pública del 21 de mayo de 2014, la presidenta Michelle Bachelet anunció que promovería un proyecto de ley para despenalizar el aborto terapéutico en casos de riesgo para la vida de la madre, violación e inviabilidad del feto, mediante la reforma del Código Sanitario y del Código Penal. La iniciativa generó desde el primer momento un fuerte debate político.

El proyecto ingresó al Congreso el 31 de enero de 2015, mediante el Boletín 9895-11, y la Comisión de Salud de la Cámara de Diputados aprobó el proyecto el 4 de agosto, mientras que la causal de violación fue aprobada el 15 de septiembre de 2015. Dicha Cámara aprobó finalmente el proyecto el 17 de marzo de 2016, pasando al Senado. La Comisión de Salud del Senado aprobó el proyecto el 6 de septiembre de 2016, por tres votos a favor —incluyendo el de la presidenta del PDC, Carolina Goić— y dos en contra. El Senado aprobó el proyecto el 19 de julio de 2017, y al día siguiente pasó a la Cámara de Diputados, que rechazó las modificaciones realizadas por el Senado. Por ello, la propuesta pasó a la Comisión Mixta de diputados y senadores, que lo revisó y aprobó el 1 de agosto, siendo nuevamente despachado al Senado, que lo aprobó definitivamente el 2 de agosto.

Congresistas de la coalición derechista Chile Vamos presentaron dos requerimientos de constitucionalidad por el proyecto ante el Tribunal Constitucional (TC), el cual los declaró admisibles el 8 de agosto. El tribunal recibió a representantes de 135 organizaciones y más de 200 informes, tanto a favor como en contra de la constitucionalidad del proyecto, tras lo cual los ministros del tribunal fallaron, rechazando los recursos por 6 votos contra 4. Como resultado, el aborto se legalizó en las tres causales, siendo promulgada la ley 21.030 el 14 de septiembre de 2017, y publicada en el Diario Oficial el 23 de septiembre de ese año.

La primera aplicación de la nueva reglamentación se realizó el 5 de octubre de 2017 en el Hospital San José de Santiago, cuando fue interrumpido el embarazo de una niña de 12 años, ocurrido producto de una violación.

Regulación jurídica
El aborto en el ordenamiento jurídico chileno se encuentra regulado por dos leyes:
 Código Penal: artículos 342 a 345.
 Código Sanitario: artículos 119, 119 bis, 119 ter y 119 quáter.

Código Penal

Código Sanitario
El artículo 119 establece que, «mediando la voluntad de la mujer, se autoriza la interrupción de su embarazo por un médico cirujano», en tres causales:

En los incisos siguientes, el artículo 119 establece que «la mujer deberá manifestar en forma expresa, previa y por escrito su voluntad de interrumpir el embarazo», y establece las formas de establecer esa voluntad en casos de discapacidad, y en los que se requiere un representante legal, como la interdicción por demencia y las niñas menores de 14 años. En ese último caso, si no hay autorización por el representante de la niña, ella «asistida por un integrante del equipo de salud, podrá solicitar la intervención del juez para que constate la ocurrencia de la causal». En los casos en que la interrupción del embarazo se realice por una adolescente de 14 años y menor de 18 deberá ser informada a su(s) representante(s) legal(es).

También se establece el derecho de la mujer de acceder a un programa de acompañamiento, «tanto en su proceso de discernimiento, como durante el período siguiente a la toma de decisión, que comprende el tiempo anterior y posterior al parto o a la interrupción del embarazo, según sea el caso. Este acompañamiento incluirá acciones de acogida y apoyo biopsicosocial ante la confirmación del diagnóstico y en cualquier otro momento de este proceso».

Objeción de conciencia
El artículo 199 ter. modificado en la ley 21030 del código sanitario concede la oportunidad al médico cirujano que dentro de las causales de aborto éste decide abstenerse de llevar a cabo el procedimiento, teniendo éste que informarlo al director del establecimiento de salud. También gozan de la abstención los funcionarios que tengan relación con la intervención.

Pese a la objeción de conciencia, también en el mismo artículo se estipula que el médico cirujano no podrá abstenerse de realizar la intervención si la mujer (en relación con la causal número uno, del peligro de la madre) requiera someterse a cirugía inmediata e impostergable, y no exista otro cirujano que pueda realizar la intervención.

Abortos clandestinos
Según cifras del Ministerio de Salud, se realizan más de 33000 abortos por año, es decir 90 abortos diarios en promedio. Sin embargo, el Instituto Chileno de Medicina Reproductiva estima una cantidad superior: entre 60000 a 70000 abortos al año. La estimación se efectúa a partir de la tasa global de fecundidad, mujeres en edad fértil y mujeres que usan anticoncepción.

Elard Koch, de la Universidad Católica de la Santísima Concepción, entre 13553 y 18071.

Véase también

 Aborto inducido
 Aborto con medicamentos
 Aborto quirúrgico
 Aborto terapéutico
 Legislación sobre la práctica del aborto en el mundo
 Anticonceptivo de emergencia
 Anticoncepción
 Women on Waves

 Aborto en Argentina
 Aborto en Alemania
 Aborto en Bolivia
 Aborto en Brasil
 Aborto en China
 Aborto en Ecuador
 Aborto en España
 Aborto en Francia

 Aborto en México
 Aborto en Panamá
 Aborto en Paraguay
 Aborto en Portugal
 Aborto en el Reino Unido
 Aborto en el Perú
 Aborto en Venezuela
 Aborto en Uruguay
 Aborto en los Países Bajos

Referencias

Enlaces externos
 Ley 21.030 que «Regula la despenalización de la interrupción voluntaria del embarazo en tres causales»

Chile
Derecho de Chile
Salud en Chile
Sexualidad en Chile
Derechos de las mujeres en Chile

Aborto en Chile


Karl Freiherr von Gemmingen-Hornberg (* 16. November 1857 in Babstadt, Baden; † 11. Juni 1935 in Heidelberg) war ein Verwaltungsjurist. Er war Kreisdirektor in Forbach und Straßburg sowie Bezirkspräsident in Lothringen.

Leben
Er war ein Sohn des Babstadter Grundherrn Hermann von Gemmingen (1820–1891) und der Pauline Maximiliane Philippine von Ellrichshausen (1825–1865). Er besuchte von 1868 bis 1877 das Gymnasium in Heilbronn und studierte anschließend Rechtswissenschaft an der Georg-August-Universität Göttingen. 1879 wurde er im Corps Bremensia Göttingen aktiv. Nach dem Zweiten Staatsexamen war er Regierungsassessor in Colmar und später bei den Bezirkspräsidien in Erstein, Chateau-Salins und Metz. Von 1896 bis 1903 war er Kreisdirektor des Kreises Forbach, von 1903 bis 1912 Kreisdirektor des Kreises Straßburg. Bei der Reichstagswahl 1912 war er der Kandidat der Reichspartei im Reichstagswahlkreis Karlsruhe-Bruchsal. Obwohl er Protestant war, wurde seine Kandidatur von der Zentrumspartei unterstützt. Von 1912 bis 1918, bis zum Ende des Ersten Weltkriegs, war er der letzte kaiserliche Bezirkspräsident des Bezirks Lothringen im Reichsland Elsaß-Lothringen. Das Corps Rhenania Straßburg verlieh ihm 1929 in Marburg das Band.

Familie
Karl von Gemmingen-Hornberg heiratete am 18. Februar 1892 Hedwig Scipio (1867–1935) aus Mannheim. Deren Eltern waren der Unternehmer Ferdinand Scipio (1837–1905) und seine Frau Clotilde geb. Jordan, Tochter des Deidesheimer Weingutbesitzers Ludwig Andreas Jordan (1811–1883). Die Eheleute wurden im Familiengrab Scipio auf dem Hauptfriedhof Mannheim bestattet und sind rechts auf dem großen Gesamtgrabmal vermerkt.

Nachkommen
Hans Lothar (1893–1975) ⚭ Ellenruth Röchling (1900–1977)
Clothilde Pauline (1895–1980)
Pauline Clothilde (1898–1988) ⚭ Joachim Graf von Hohenthal (1895–1969)
Ludwig (1901–1978) ⚭ Ilse Kottenhahn (* 1910)

Literatur
 Carl Wilhelm Friedrich Ludwig Stocker: Familien-Chronik der Freiherren von Gemmingen, Heidelberg 1895, S. 308.
 Maria Heitland: Familien-Chronik der Freiherren von Gemmingen. Fortsetzung der Chroniken von 1895 und 1925/26, Elztal 1991.

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Karl
Person (Elsass)
Person (Lothringen)
Karl
Kreisdirektor (Elsaß-Lothringen)
Deutscher
Geboren 1857
Gestorben 1935
Mann

Karl von Gemmingen-Hornberg (1857–1935)


Fortabt i rummet er en dansk eksperimentel animationsfilm fra 1998 med instruktion og manuskript af Gunnar Wille.

Handling
Taranteltågen - 5 millioner lysår fra Jorden. Et énmandsrumskib er i vanskeligheder og rumskipperens liv er i fare. Iltmangel gør det ikke bedre, og han må forlade skibet i et sært univers i det enorme rumhav, hvor robotter gennemspiller kærlighedsdramaet om Romeo Y og Julie X, og en mild pornokanal med en fristende pige og en edderkop momentvis flimrer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Animationsfilm fra Danmark
Eksperimentalfilm fra Danmark

Fortabt i rummet


පංචස්කන්ධය

ස්පර්ශය හෙවත් ඵස්ස (පාලි ) යනු බුදුදහමට අනුව ස්පර්ශය මඟින් ඇතිවන දැනීමකි.

ස්පර්ශය යනු හැඟිම්, හැඟිම් ඇතිකරන වස්තුව හා හැඟිම් ඇතිවන වස්තුව අතර ඇතිවන සම්බන්ධයයි. නිදසුනක් ලෙස ඇස, ආලෝකය හා යමක් දැකීම යන සම්බන්ධය දැක්විය හැක. බුදුදහමේ අනුව ස්පර්ශ  ද්වාකාර සයකි. ඇස, කන, නාසය, දිව, කය හා මනස එම කොටස් සය වේ.

පටිච්ච සමුප්පාදයේ සයවන අංගය ස්පර්ශයයි. එය ඇතිවන්නේ විඥ්ඥානය හටගැනීම හේතුවෙන් වන අතර ස්පර්ශය නිසා වේදනා ඇතිවේ (කයට ඇතිවන හැඟීම)

සංස්කාර ධර්ම පහට අනුව රූප හා විඥ්ඥානය නිසා ස්පර්ශය ඇතිවන අතර වේදනා සංඥා හා සංස්කාර එමඟින් හටගනී.

අභිධර්මයේදී ස්පර්ශය චෛතසික 52 න් කොටසක් වන අතර සබ්බචිත්ත කොටස් 7 ද අයත් වේ.

සටහන්

බුදු දහම

ස්පර්ශය


ශ්‍රී ලංකාවෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට සිදුකරන ලද 19වන සංශෝධනය  2015 අප්‍රේල් 28 වන දින ශ්‍රී ලංකාවෙහි පාර්ලිමේන්තුවෙහිදී සම්මත විය. තුනෙන් දෙකක බහුතරයෙහිඅනුමැතිය අැවැසිවූ මෙය මන්ත්‍රීවරු 225 අතරින් නොපැමිණි හත්දෙනා හැර 215 ක් පක්ෂව ද එක් අයෙකු විපක්ෂව ද තවත් එක් අයෙකු ස්වාධීනව ද ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම මත සම්මත විය.

හැඳින්වීම.
එවන් ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් පිළිබඳ යෝජනාව 2015 ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ දී නව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණේ පොදු අපේක්ෂකයා වී සිටිය දී වත්මන් තනතුරුධාරී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ලබාදුන් ප්‍රධාන මැතිවරණ පොරොන්දුවක් විය.
මෙම සංශෝධනයේ ප්‍රධාන අරමුණ වූයේ ජනාධිපතිවරයා හට අධික බලතල ප්‍රමාණයක් හිමිකර දුන් 18වන සංශෝධනය අවලංගු කිරීම
හා රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත් කිරීම යි. එමගින් පෙර දී විධායක ජනාධිපති විසින් දැරූ විධායක බලතල ප්‍රමාණයක් දරන ව්‍යවස්ථාදායක සභාවක් පිහිටුවන ලදී.
19වන සංශෝධනය මගින් 17වන සංශෝධනය තුළ අඩංගු වූ බොහෝ කොටස් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරෙයි. ඒ අනුව යෝජිත ස්වාධීන කොමිෂන් සභා සකස් කිරීමට ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට අවස්ථාව හිමිවේ;
 මැතිවරණ කොමිසම
 රාජ්‍ය සේවා කොමිසම
 ජාතික පොලිස් කොමිසම
 මානව හිමිකම් කොමිසම
 අල්ලස් හා දූෂණ කොමිසම
 මුදල් කොමිසම
 සීමා නීර්ණය කිරිමේ කොමිසම
 විගණන සේවා කොමිසම
 ජාතික ප්‍රසම්පාදන කොමිසම
 විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසම
 රාජ්‍ය භාෂා කොමිසම

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට සිදුකරන ලද 19 වන සංශෝධනය


Isaac Asimov (2 Ocak 1920 – 6 Nisan 1992), Boston Üniversitesi'nde biyokimya profesörlüğü yapmış Amerikalı yazar ve biyokimyager.

Daha çok bilimkurgu ve popüler bilim yazarlığı yapması ile tanındı. Hayatı boyunca 500'den fazla kitap 90.000 kartpostal yazdı ve üretkenliği ile bilinirdi.

Pek çok konuda yapıtları olmasına karşın, bilimkurgu eserleri ve popüler bilim kitapları ile tanınmıştır. Kurgu olmayan çok sayıda eserinin yanı sıra fantezi dalında da yazmıştır. Dewey Onlu Sınıflama Sistemi'ndeki felsefe hariç tüm ana dallarda eserleri vardır. Asimov, ortak görüşle bilimkurgu dalının ustasıdır. Robert A. Heinlein ve Arthur C. Clarke ile birlikte yaşadığı dönemde "üç büyük" bilimkurgu yazarından biri olarak kabul edilmiştir.

Çocukluğu ve ailesi
Kesin doğum tarihi bilinmeyen Asimov'un doğum tarihi resmi kayıtlarda 2 Ocak 1920'dir. Rusya'da Smolensk yakınlarındaki bir kasabada Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Asimov, ailesi ile birlikte üç yaşındayken Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. New York kentinde büyüdü. 20 yaşından önce bilimkurgu öyküleri yazmaya başladı.

Columbia Üniversitesi'nden 1939'da mezun oldu ve kimya dalında doktorasını aynı üniversiteden aldı. Daha sonra Boston Üniversitesi'ne geçti. Burada 1979'da profesör oldu.

26 Temmuz 1942'de Gertrude Blugerman ile evlendi. Bu evliliğinden iki çocuğu oldu. 1973'te ilk eşinden boşanan Asimov, aynı yıl Janet Jeppson ile evlendi.

1983'te olduğu by-pass ameliyatındaki kan naklinde kendisine verilen enfekte kan nedeniyle AIDS'e yakalandı ve 6 Nisan 1992'de bu hastalık yüzünden öldü. AIDS'ten öldüğü gerçeği ölümünden 10 yıl sonra kamuoyuna açıklandı.

Yazarlık kariyeri
Yazarlık kariyerine bilimkurgu ile başlayan Asimov, popüler bilim kitapları ve şiir kitapları da yayımladı.

1941'de yayımlanan Galaksi Şeytanları (Nightfall) adlı kısa bilimkurgu öyküsü, en ünlü bilimkurgu öykülerden biri oldu. Bu öykü 1968'de Amerikan Bilimkurgu Yazarları adlı kuruluş tarafından o zamana dek yazılmış en iyi kısa bilimkurgu öyküsü seçildi.

Asimov, Vakıf, Robot ve Galaktik İmparatorluk serileri ile büyük ün kazanmıştır.

Kazandığı Ödüller

 Nebula Best Short story (aday) (1965): Founding Father
 Nebula Best Short story (aday) (1965): Eyes Do More Than See
 Nebula Best Novel (kazandı) (1972): The Gods Themselves
 Hugo Best Novel (kazandı) (1973): The Gods Themselves
 Hugo Best Novellette (aday) (1975): That Thou Art Mindful of Him
 Nebula Best Novellette (aday) (1976): The Bicentennial Man
 Hugo Best Novellette (kazandı) (1977): The Bicentennial Man
 Nebula Best Novel (aday) (1982): Vakıf'ın Sınırı
 Hugo Best Novel (kazandı) (1983): Vakıf'ın Sınırı
 Hugo Best Novel (aday) (1984): The Robots of Dawn
 Nebula Best Short story (aday) (1986): Robot Dreams
 Hugo Best Short story (aday) (1987): Robot Dreams
 Hugo Best Novellette (kazandı) (1992): Gold

Yapıtları
Not: Asimov kitaplarının Türkçe çevirilerinde, (özellikle eski basım kitaplarda) orijinal isimlere sadık kalınmamış olduğu için, bazı baskılar bilgilendirme amaçlı olarak parantez içinde verilmiştir.

Bilimkurgu Kitapları

 Robot Serisi:
 Çelik Mağaralar (Ölü Gezegen) - The Caves of Steel
 Güneşin Tanrıları - The Naked Sun
 Şafağın Robotları - The Robots of Dawn
 Kurtarıcı - Robots and Empire
 Galaktik İmparatorluk Hikâyeleri:
 Tanrılar ve İmparatorlar - The Currents of Space
 Sonsuzun Tohumları (Asi Gezegen Tyrran) - The Stars, Like Dust
 Zamandan Kaçış (Uğursuz Gezegen Galactica) - Pebble in the Sky
 Vakıf Öncesi:
 Vakıf Kurulurken (İmparatorluk Kurulurken) - Prelude to Foundation
 Vakıf İleri (Erişilmez İmparatorluk) - Forward the Foundation
 Vakıf Üçlemesi:
 Vakıf (İmparatorluk) - Foundation
 Vakıf ve İmparatorluk (Altın Galaksi) - Foundation and Empire
 İkinci Vakıf (Gizli Tanrılar) - Second Foundation
 Vakıf Sonrası:
 Vakıf'ın Sınırı (Galaksi Çöküyor) - Foundation's Edge
 Vakıf ve Dünya - Foundation and Earth

Seri Harici Hikâyeleri
Asterisk * işaretli hikâyeler Vakıf ve Robot serileri ile küçük bağlantılar taşır.
 Sonsuzluğun Sonu* (Evrenin Çanları) - The End of Eternity
 Kan Damarlarında Yolculuk - Fantastic Voyage
 Hedef Beyin* - Fantastic Voyage II: Destination Brain
 İntikam Tanrıçası* - Nemesis
 Galaksi Şeytanları - Nightfall
 İşte Tanrılar - The Gods Themselves

Kısa Hikâye Kitapları
 Üç Robot Yasası
 Robot Öyküleri Antolojisi
 Ben Robot - I, Robot
 Dünya Hepimize Yeter - Earth Is Room Enough
 Marslılar (Uzayın Bekçileri) - The Martian Way and Other Stories
 Karadul Bulmacaları - (Puzzles of the Black Widowers)
 Melezler Venüste
 Güle Güle Dünya Son Öyküler - Gold

Popüler Bilim Kitapları
 Dolu Dolu Yaşadım
 Bilim ve Buluşlar Tarihi
 Dün Bugün Yarın
 Patlayan Güneşler Üstnovaların Taşıdığı Gizler
 Yeryüzü ve Uzay
 Uzayın Sınırları
 Bilinmeyen Tehlike
 İnsanlığın Geleceği Dünyamızı Tehdit Eden Felaketler
 Dünya Dışı Uygarlıklar

Dış bağlantılar

 Asimov, Vakıf Serisi Robot Yasaları ve Röportajlar
 1965'te Horizon ile Robotlar üzerine bir söyleşisi

1920 doğumlular
Smolensk Oblastı doğumlular
1992 yılında ölenler
Rusya Yahudileri
Amerikalı bilimkurgu yazarları
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarlar
Amerikalı ateistler
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Sovyet göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Hugo Ödülü alan yazarlar
Nebula Ödülü alan yazarlar
Mizah yazarları
Bilim tarihçileri
HIV/AIDS'li kişiler
New York eyaletinde enfeksiyon hastalıklarından ölenler
New York'ta ölenler
AIDS'e bağlı hastalıklardan ölenler
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler
Ateist yazarlar
Yahudi ateistler
Rus ateistler
Amerika Birleşik Devletleri'nde AIDS'e bağlı hastalıklardan ölenler
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları

Isaac Asimov


Ravenshoe (sprich: reɪvənz.hoʊ oder RAYvənz-hoh) ist eine Kleinstadt im Nordosten des australischen Bundesstaates Queensland. Sie liegt in den Atherton Tablelands, 123 km südwestlich von Cairns am Kennedy Highway. Bei der Volkszählung 2021 wurden 786 Einwohner gezählt.

Die Stadt liegt auf 930 m und ist damit die höchstgelegene Stadt in Queensland. Sie besitzt auch Queenslands höchstgelegenes Pub, The Top Pub, und den höchstgelegenen Bahnhof des Staates. Schräg gegenüber dem Top Pub ist Win's Gallery, wo Holzschnitzereien aus der Region und die Gemälde von Winsone Board ausgestellt sind. Es gibt dort auch die Millstream Falls, die breitesten Wasserfälle Australiens.

Der wichtigste Wirtschaftszweig war die Holzverarbeitung, aber 1987 erklärte die Regierung 9.000 km² des umgebenden tropischen Regenwaldes zum Weltnaturerbe Wet Tropics of Queensland. Seitdem lebt die Stadt hauptsächlich vom Tourismus sowie der Fleisch- und Milchverarbeitung.

Geschichte
Ravenshoe wurde 1881 von John Moffat als Siedlung für die Holzwirtschaft gegründet, nachdem William Mazlin dort eine große Anzahl Zedern entdeckt hatte. Auch musste Wohnraum für die wegen des "Zinnrausches" in benachbarten Siedlungen Herberton und Irvinebank geschaffen werden. Die Stadt Cairns gründete man, weil sich im Tafelland damals eine aufstrebende Wirtschaft entwickelte und ein Hafen zum Export von Zinn und Hanf benötigt wurde. Die erste Sägemühle wurden in Ravenshoe 1899 gebaut.

Ravenshoe war seit dem 11. Dezember 1916 mit Cairns durch eine Eisenbahnstrecke verbunden.

Sehenswürdigkeiten
Um Ravenshoe gibt es Wasserfälle, Kraterseen, Sümpfe, Wanderwege, Wasserlöcher, Regenwald und historische Landmarken. Darüber hinaus hat die Kleinstadt eine Reihe von Galerien und örtliches Kunsthandwerk. Der Windpark Windy Hill Wind Farm, der der Stawell Co. gehört, liefert (zusammen mit dem Koombooloomba-Staudamm) genug elektrische Energie für mehrere Städte. Die Ravenshoe Steam Railway verbindet die Kleinstadt mit Tumoulin.

Um Ravenshoe finden sich auch sehr viele Pflanzen- und Tierarten, zum Beispiel ein Dutzend verschiedene Spezies von Possum und verschiedene Känguruarten, sowie eine immense Anzahl von Vogelarten.

Es gibt eine Mountainbike-Strecke, die Leute aus den ganzen Atherton Tablelands nutzen, einen Ponyclub und Reitwege.

Wanderungen
Die Wanderwege der Misty Mountain Wilderness durchqueren den Tully-Gorge-, Tully-Falls- und den Wooroonooran-Nationalpark. Darunter gibt es auch Wege zu den Millstream Falls und den Little Millstream Falls.

Einrichtungen und Geschäfte
Ravenshoe besitzt eine bekannte Bäckerei, einen IGA-Supermarkt, ein Postamt, ein Ärztezentrum, einen Videoshop, einen Mitre-10-Baumarkt, ein Retravision, zwei Grundschulen (Ravenshoe State School und St. Teresa's Primary School), sowie eine weiterführende Schule (Ravenshoe State High School).

Es gibt Pläne, ein Sport- und Erholungszentrum zu bauen, weil die Lage der Stadt in den Bergen in über 900 m Höhe gute Trainingsmöglichkeiten für Leistungssportler bietet. Auch soll ein 50-m-Schwimmbecken entstehen. (Stand: 2007)

Lokale Sagen
Man sagt, im Malaan Rainforest lebe ein Yowie, der als Malaan Monster bekannt ist. Seit Jahren geben mehrere Leute an, es gesehen zu haben. Auch soll eine Großkatze in den Regenwäldern leben. Im Wasserloch Army Hole, das während des Zweiten Weltkrieges als Schwimmteich für die Armee diente, sollen die Geister der über die Jahre dort Ertrunkenen spuken.

Weblinks
 Queensland Places: Ravenshoe. University of Queensland
Ravenshoe. Website der Tablelands
Website des Besucherzentrums in Ravenshoe (englisch)

Einzelnachweise

Ort in Queensland
Tablelands Region

Ravenshoe


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Gradonačelnik Brčko distrikta BiH

GradonačelnikZijad Nišić  (SBiH)
|-
!
!Osnovano2000.
SjedišteGradska vijećnica, Ul. Bulevar mira br. 2, Brčko
ImenovateljSkupština Brčko distrikta BiH
Službena stranica:      www.vlada.bdcentral.net
|}

Gradonačelnik Brčko distrikta BiH (srp. Градоначеник Брчко дистрикта БиХ), jedan je od nositelja izvršne vlasti, zajedno uz Vladu u Brčko distriktu BiH, jedinom distriktu u Bosni i Hercegovini. Bira se u Skupštini Brčko distrikta BiH, nakon održanih Lokalnih izbora u Bosni i Hercegovini. Sjedište mu je u Brčkom.

Nadležnosti

Nadležnosti gradonačelnika Brčko distrikta BiH su propisane Statutom Brčko distrikta BiH:
  Gradonačelnik je šef Vlade. U tom svojstvu, gradonačelnik predsjedava Vladom i osigurava suradnju između pojedinih odjela Vlade Distrikta;
  Podnosi Skupštini, na kraju svake kalendarske godine, godišnje izvješće o radu Vlade i njen program rada za narednu godinu;
  Predstavlja Distrikt u svim odnosima s trećim licima i javnošću;
  Provodi zakone koje donosi Skupština Distrikta i Parlamentarna skupština BiH;
  Saziva i predsjedava sjednicama Vlade;
  Nadgleda pružanje usluga javnosti i osigurava efikasan rad Vlade i drugih organa Distrikta;
  Donosi opće akte Distrikta u vezi s pitanjima koja nisu u nadležnosti Skupštine;
  Imenuje Apelacionu komisiju za rješavanje u drugostepenom upravnom postupku;
  Nadgleda rashode i isplate šefova Odjela u granicama i namjenama predviđenim proračunom Distrikta;
  Redovno podnosi izvješća Skupštini o upotrebi i upravljanju sredstvima Distrikta;
  Vrši dužnost najvišeg rukovodioca svih javnih radnika zaposlenih u Distriktu;
  Usmjerava i usklađuje rad Odjela:
  Vrši dužnost supervizora nad radom Policije Distrikta i izdaje instrukcije za sprovođenje politike Distrikta u oblasti javne sigurnosti;
  Odlučuje o podnošenju pritužbe ili zastupa Distrikt kada je tužen pred sudom u obrani interesa Distrikta.
 Proglašava stanje izvanredne opasnosti u slučaju elementarnih nepogoda kao što su poplave, zemljotresi, mećave, epidemije zaraznih bolesti i odmah po nastanku izvanrednog stanja ili neposredno poslije, i najkasnije 48 sati od objavljivanja izvanrednog stanja, podnosi izvješće Skupštini o poduzetim mjerama;
 Za zaključivanje Ugovora i kupovinu roba i usluga čija vrijednost prelazi 5.000 KM, gradonačelnik prethodno mora tražiti potvrdu Skupštine;
 Izdaje ukupni oganizacioni plan uprave Distrikta;
 Podnosi nacrte zakona Skupštini;
 Podnosi prijedlog proračuna proračuna i financijska izvješća organa Distrikta Skupštini na usvajanje;
 Odgovoran je za čuvanje imovine Distrikta;
 Imenuje, unaprijeđuje i izriče disciplinske mjere i razrješava sve javne zaposlene u Distriktu na način i u skladu s postupcima utvrđenim zakonima i propisima.
 Osigurava efektivno i efikasno prikupljanje poreza i prihoda u Distriktu;
 Osniva stalne ili privremene radne grupe radi proučavanja i davanja savjeta o pitanjima iz nadležnosti Vlade;
 Dužnost i obveza gradonačelnika da o svom radu informira javnost i sredstva informiranja;
 Vrši druge dužnosti koje su mu povjerene Statutom i zakonima Distrikta.

Gradonačelnici

Povezani članci
 Popis predsjednika Federacije Bosne i Hercegovine
 Predsjednik Republike Srpske

Izvori

Vanjske povezice
 Ured gradonačelnika Brčko distrikta BiH

Gradonačelnik Brčko distrikta BiH


Kiril Stankov Hristov (en ), né le  à Sofia et mort le  dans la même ville est un footballeur international bulgare. Il évoluait au poste de défenseur.

Biographie

En club

Kiril Stankov est joueur du CSKA Sofia de 1967 à 1977.

Il est sacré Champion de Bulgarie à six reprises et remporte quatre Coupes nationales.

En compétitions européennes, il dispute au total 12 matchs pour 2 buts inscrits en Coupe des clubs champions et 3 matchs en Coupe des vainqueurs de coupe.

En équipe nationale

International bulgare, il reçoit 12 sélections pour aucun but marqué en équipe de Bulgarie entre 1968 et 1976.

Son premier match a lieu le  contre le Ghana en amical (victoire 10-0).

Stankov fait partie de l'équipe de Bulgarie médaillée d'argent aux Jeux olympiques 1968. Il dispute trois matchs lors de la compétition dont la finale contre la Hongrie.

Il dispute son dernier match en sélection  le  contre la France lors d'un match des qualifications pour la Coupe du monde 1978 (match nul 2-2).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bulgare
Médaillé d'argent olympique bulgare
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Joueur du PFK CSKA Sofia
Naissance en mai 1949
Naissance à Sofia
Décès en mai 1992
Décès à Sofia
Décès à 42 ans

Kiril Stankov


Samuil () a fost un țar al Bulgariei care a rezistat cu succes atacurilor bizantine timp de 40 de ani.

Într-o ceremonie publică din 971 de la Constantinopol, țarul bulgar Boris al II-lea a cedat ritual însemnele sale imperiale către Ioan I Tzimiskes. Ținuturile bulgare din Tracia și Moesia inferioară au devenit acum parte a Imperiului Bizantin și au fost puse sub conducerea unor guvernatori bizantini. Cu toate că ceremonia din 971 a fost gândită ca o încheiere simbolică a existenței imperiului bulgar, bizantinii nu au putut să preia controlul asupra provinciilor vestice din Bulgaria. Acestea au rămas sub stăpânirea propriilor guvernatori, în special o familie nobilă condusă de patru frați numiți Comitopuli (adică "fiii contelui"), numiți David, Moise, Aron și Samuil. Boris al II-lea a fost ucis din greșeală de o santinelă bulgară, deoarece era îmbrăcat ca un nobil bizantin, astfel că cel mai tânăr dintre frații Cometopuli, Samuil, a ajuns să-i conducă pe bulgari și a rezistat în fața bizantinilor.

El a rămas în istoria bulgarilor deoarece a învins armata invincibilă a lui Vasile al II-lea la Porțile lui Traian în cadrul unor lupte care au ținut mai multe decenii, 991–1014. În 1014. Vasile îi înfrânge pe bulgari în regiunea Struma. După bătălie, conform unei legende, a orbit 14.000 de prizonieri bulgari, iar unui bulgar din 100 i s-a lăsat un singur ochi, pentru a-i conduce pe ceilalți înapoi la Samuil. Potrivit legendei, vederea acestei atrocități a fost prea mult chiar și pentru Samuil, care s-a învinovățit de înfrângere și a murit trei luni mai târziu, la 6 octombrie. Această legendă este o invenție ulterioară, care a dat naștere poreclei prin care Vasile al II-lea a fost cunoscut încă din secolul al XII-lea ca Bulgaroctonul, "ucigașul de bulgari".

Note

Nașteri în 958
Decese în 1014
Monarhi ortodocși
Țari ai Bulgariei

Samuil al Bulgariei


Yahudi Özerk Oblastı (Rusça: Евре́йская автоно́мная о́бласть, Yevreyskaya avtonomnaya oblast; Yidiş: ייִדישער אױטאָנאָמע געגנט, Yidişer Oytonome Gegnt), Rusya'ya bağlı özerk oblast. Mayıs 1928'de kuruldu. 1934'te özerk devlete dönüştürülen oblast, Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra tekrar oblast statüsüne getirildi. Bölge, Moskova'nın 8.000 km. doğusunda, Çin ve Yakutistan arasında yer alır.

Tarih
Tarih öncesi dönemde Amur Oblastında Tunguz ve Daur boyları yaşıyordu. Nüfus vadilerde, özellikle Amur kıyılarında yoğunlaşıyordu. Zamanla Moğol ve sonra Çin hakimiyetine girdi. Ruslar 17. yüzyıldan itibaren oblasta sızmaya başladılar ve Aigun (1858) ve Pekin (1860) anlaşmalarıyla hakimiyetlerini kabul ettirdiler. Ancak oblasttaki Çin etkisi, 1900 yılında Heylongciyang Nehri'nin doğusundaki altmış dört köyün Rus güçlerince yok edilmesine kadar sürdü.

1858'de Rus hükûmeti, Güneydoğu Sibirya sınırını korumak için Amur Kazakları birliklerinin kurulmasını kararlaştırdı. Askeri birliklerle birlikte sivil yerleşimciler de oblasta geldiler.

1889'da Trans Sibirya Demiryolu'nun Çita-Vladivostok hattının yapımı her iki yönden birden döşenen raylarla başladı. Demiryolu inşası için oblasta çok sayıda işçi ve yerleşimci geldi, iktisat canlandı. Demiryolu 1918'de tamamlandı.

Yahudi Özerk Oblastı, 1928'de Stalin'in her etnik gruba bir özerk oblast verme projesi kapsamında kuruldu. Projenin amacı, etnik grupların kendi kültürel kimliklerini geliştirmelerini sağlamaktı. Sovyetler, Yahudi proleter kültürünün oluşmasını sağlamaya çalışıyordu. Ayrıca, rejim için tehlike olarak görülen Yahudiler Sibirya'nın bu uzak köşesine sürülerek önlem alınıyordu. Yahudilerin millî kültürlerini ifade etmek için din yerine yeni bir kültür ve sanat kurmaları hedefleniyordu.

Stalinizm'e göre bir etnik grubun millet statüsüne kavuşması için toprakları olması gerekiyordu. Yahudiler, kendi etnik gruplarına bir toprak verilmesini talep ettiler. Siyasi olarak, bu Siyonizm'e de bir alternatif oluşturuyordu.

Bazı yorumcular, Stalin'in bu uzak yöreyi seçerken antisemitizm  etkisiyle hareket ettiğini savunurlar. Amur yöresinde iklim koşulları çok sertti, nüfus çok seyrekti ve daha önce hiçbir Yahudi yerleşimci bulunmuyordu.

Zorluklara karşın Yahudi yerleşimciler yavaş yavaş oblasta gelmeye başladı. 1930'larda Yahudi İdaresi özerk oblast statüsü kazandı. Daha fazla Yahudi'nin oblasta yerleşmesi için yoğun propaganda yapılıyordu. Mutluluğun Peşinde adlı Sovyet filminde, ABD'deki Büyük Ekonomik Buhran'dan kaçan bir Yahudi ailesi, Yahudi Özerk Oblastı'nda yeni bir hayat kuruyordu.

Yahudi nüfusu arttıkça Yahudi kültürünün oblasttaki etkisi de kuvvetlendi. ביראָבידזשאַנער שטערן (Birobidcan Yıldızı) adlı bir gazete, bir tiyatro topluğu kuruldu. Caddelere tanınmış Yahudilerin isimleri veriliyordu. II. Dünya Savaşı sırasında Yahudi sığınmacıların da yerleştirilmesiyle oblasttaki Yahudi nüfusu doruk noktasına ulaştı (toplam nüfusun 1/3'ü).

Ancak proje Stalin'in tasfiye hareketi sırasında Yahudi önderliğini hapsetmesi, bazılarını idam etmesiyle sona erdi. Yahudi kültürünün sembolleri silindi, yerel kütüphanedeki Yahudilikle ilgili kaynaklar yakıldı. Takip eden yıllarda Sovyetler'de Yahudilere ait bir özerk oblast fikri unutuldu. Louis Rapoport, Jonathan Brent ve Vladimir Naumov gibi tarihçiler; Kırım Tatarları'nı 1944'te Sibirya'ya sürgüne gönderen Stalin'in -ölümünden önce- bütün Yahudî nüfusu da Sibirya'nın bu ücra köşesine sürmeye karar verdiğini savunurlar.

Sovyetler Birliği'nin çökmesiyle birlikte oblasttaki Yahudilerin çoğu İsrail ve Almanya'ya göç etti. 1991'de oblast Habarovsk Krayı'ndan çıkartılarak doğrudan Rusya Federasyonu'na bağlandı. Bölgeye tekrar özel statü kazandıran bu adıma karşın artık Yahudilerin oranı yerel nüfusun %2'sine düşmüştü. Yine de Yidiş okullarda tekrar öğretilmeye başlandı, bu dilde yayın yapan bir radyo istasyonu kuruldu ve Birobidzhaner Stern'de Yidiş dilindeki yayınlar devam etti.

Nüfus
2002 sayımlarına göre oblast nüfusu 171.697 Rus (%89,93), 8.483 Ukraynalı (%4,44), 2.327 Yahudi (%1,22), 1.196 Tatar (%0,63), 1.182 Beyaz Rus (%0,62, 672 Moldovalı (%0,35), 594 Azeri (%0,31), 453 Alman (%0,24), 402 Koreli (%0,21), 401 Mordovyalı (%0,21), 320 Çuvaş (%0,17), 282 Ermeni (%0,15), 188 Başkırt (%0,1), 156 Özbek (%0,08), 148 Leh (%0,08), 132 Roman (%0,07), 128 Tacik (%0,07), 103 Mari (%0,05) ve 102 Çinli (%0,05) oluşturmaktadır.

2007'nin ilk yarısında doğum oranı binde 12,8. Bu doğum oranı tüm Rusya'ya göre oldukça yüksektir.

Saat dilimi
 Vladivostok Zaman Dilimi'ndedir (VLAT/VLAST). UTC'ye göre saat farkı +1000 (VLAT)/+1100 (VLAST).

Yerleşim planları

Yahudi Özerk Oblastı


La baronía de Pujol del Planés es un título nobiliario español creado por la reina regente María Cristina de Habsburgo Lorena y concedido, en nombre del rey Alfonso XIII, a María del Consuelo Pía de Grassot de Cibat y Fuster el 8 de agosto de 1901 por real decreto y el 15 de febrero de 1902 por real despacho.

Su denominación hace referencia a la localidad española de Pujol de Planés, en la provincia de Barcelona, que en el  se integró en el municipio de Viver i Serrateix.

Nota
Este título hace más de cuarenta años que no ha sido solicitada su rehabilitación, por lo que, dada la legislación actual, está caducado. Actualmente es solo un título histórico.

Barones de Pujol del Planés

Historia de los barones de Pujol del Planés

 María del Consuelo Pía de Grassot de Cibat y Fuster (Alguazas, 11 de julio de 1851), I baronesa de Pujol del Planés.
Casó el 18 de agosto de 1887, en Alguazas, con Pascual María Massá y Martínez, caballero gran cruz de la Orden de Isabel la Católica y mayordomo de semana del rey.

Referencias

Pujol del Planés

Baronía de Pujol del Planés


الباندية فيلم مغربي كوميدي صدر سنة 2003 من إخراج و بطولة سعيد الناصري، وعدد من الممثلين من بينهم ماجدولين الإدريسي، عبد القادر مطاع، محمد الخياري، نجاة الوافي، وغيرهم.

الفيلم عرف نجاحا كبيرا في شباك التذاكر.

القصة

يتحدث الفيلم عن عائلة غنية جدا في مدينة الدار البيضاء هاجر ابنها الأكبر إلى أميركا بسبب خلاف مع والده، لكنه منذ ذلك الوقت لم يعد و انقطعت أخباره، فقرر كبير الخدم بعد وفاة الوالدة والوالد تحرير أخت المهاجر من حزنها على أخيها، فجلب شخصا من الطبقات الفقيرة في المدينة يشبه تماما الأخ المختفي، فطلب منه لعب دور المختفي مقابل تخليص الفتاة من حزنها والاستيلاء على أموال الشركة الكبيرة التي تملكها العائلة.

مراجع

روابط خارجية

 الجاهلية على موقع IMDB
 الجاهلية على موقع allocine

أفلام سعيد الناصري
أفلام كوميديا مغربية
أفلام مغربية إنتاج 2003

الباندية (فيلم)


Russulales este un ordin de ciuperci a încrengăturii Basidiomycota, în clasa Agaricomycetes și subclasa incertă împărțit în ajustat 28 de familii în 80 de genuri cu global peste 1.750 de specii, respectiv, în aproximativ 3000 de specii împărțit în 117 de genuri.

Istoric
Ordinul Russulales a fost determinat destul de târziu. Primul care l-a menționat a fost micologul german Hanns Kreisel în cartea sa Grundzüge eines Natürlichen Systems der Pilze din 1969. Dar după ce analiza morfologică nu a fost astfel de perfecționată ca în prezent și cea al ADN încă nu a existat, rezultatele au fost incomplete și de acea de  ameliorat.
Dar a durat până în 2001, când micologul american  Paul Michael Kirk, împreună cu trei colegi ai lui, a redeschis și extins calitățile ordinului pe baza studiilor lui Kreisel, de verificat în Dictionary of the Fungi.

Sistemul Russulales este în transformare. În special, prin rezultate noi genetice moleculare sunt de așteptat în continuare schimbări.

Descriere
Ordinul, denumit după familia Russulaceae-lor conține familii de ciuperci cu un aspect parțial foarte diferit. Astfel ordinul Russulales include mai multe familii de ciuperci asemănătoare, preponderent din sus numita familie Russulaceae, și aici de genul Russula sau Lactarius, dar de asemenea unele care sunt polipore, coralice, dințate, crestate sau în formă de iască. Cu alte cuvinte, există o variație enormă în morfologia acestor ciuperci care însă își împărtășesc o istorie genetică similară.

Sistematică
După Mycobank, ordinul este subdivizat în ajustat 28 de familii:

Imagini din diverse familii (selecție)

Note

Bibliografie
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Heinrich Dörfelt: "Russulales", în: Gottfried Jetschke (ed.): "Wörterbuch der Mykologie", Editura Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg și Berlin 2001, ISBN 3-8274-0920-9
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Ellen Larsson, Karl-Henrik Larsson: "Phylogenetic relationships of russuloid basidiomycetes with emphasis on aphyllophoralean taxa", în: "Mycologia", vol. 95, nr.6, Editura The Mycological Society of America, 2003
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

Russulales
Ordine de fungi
1969 în știință

Russulales


Keldaniler, Süryanilerin Katolik kısmını oluştururlar.

Efes Konsili'nden sonra bağımsız bir diofizit kilise kuran Nasturiler, Orta Doğu ve Hindistan'da yayılırlar.

1553 yılı itibarı ile Nasturi Hristiyanların bir kısmı Katolikliği benimser ve Papa'nın otoritesini kabul ederler. Yeni kurulan bu kiliseye Keldani Kilisesi adı verilir ve bu tarihten sonra Katolikliği benimseyen Doğu Kilisesi Hristiyanlarına Keldani adı verilir. Bazıları ise Keldani adının bu halka Katoliklik sonrası verilmediğini, ismin antik bir Güney Mezopotamya halkı olan Kaldelilerden geldiğini savunur.

Keldaniler Papa'nın otoritesini kabul etmekle beraber kendi inanç sistemlerinin bir kısmını koruyabilmiş ve ayinlerini ana dilleri olan Süryanicede (Neo-Aramice) yapmayı sürdürmüşlerdir. Günümüzde ayinlerinin bir kısmı Arapça olarak da yapılmaktadır.

Katolikliğe dönüştürülmemiş olan kısım (Nasturiler) uzun bir süre Hakkâri merkeze bağlı Kodşanıs (Konak) köyünü patriklik merkezi olarak kabul etmişlerdir. Nasturi patrikleri 1918'e kadar bu köyde ikamet etmişlerdir. 9. yüzyıl ortalarına dek Hakkâri nüfusunun yaklaşık yarısını oluşturan Nasturiler, 1843 ve 1846'da [[Cizre] mîrî Bedirhan Bey ile Hakkâri mîrî Nurullah Bey'in düzenlediği iki saldırıda önemli ölçüde zayiat vermişlerdir. 1915-18 döneminde Kürt aşiretleri ile çatışan Hakkâri Nasturileri önce İran'da Urmiye yöresine ve daha sonra İngiliz yönetimine giren Irak'a iltica etmişler. Günümüzde Patriklik Merkezi Irak'ta Bağdat'dır. Patrikleri Louis Raphaël I Sakodur. Irak'ın eski lideri Saddam Hüseyin'in başbakan yardımcısı Tarık Aziz (Mikhail Yuhanna), günümüzde en tanınmış Keldanilerdendir. Irak'taki yaklaşık yarım milyon Hristiyan'ın çoğunluğunu Katolik Süryaniler (Keldaniler) oluşturur. Musul'da yaklaşık 50 bin Keldani yaşamaktadır.

 Etimoloji
Keldani ismi ilk kez, Babil'in yönetimine geçen Kaldî Hanedanı'yla (MÖ 6. yüzyıl) ortaya çıkmış ve Kaldilerin ülkesine Helen (Antik Yunan) kültüründe Kaldi ülkesi (Antik Yunanca Χαλδαία, Kaldaya; Akadca māt Kaldu, İbranice כשדים, Kaśdim, Arapça كلدان, Keldan) denilmiştir. Keldan veya Kaldea, Mezopotamya'nın en güney kısmını, civarındaki günümüz Kuveyt'i, ve Basra Körfezi'nin civardaki kıyılarını kapsardı. Kaldî''' ismi, Latince "occultus" (gizem) isminden, "okült ile (ve/veya okültizm ile) uğraşan" anlamına gelir (Latince occulere (gizlemek, üstünü örtmek) fiilinden). Kitab-ı Mukaddes'te, "Keldani" ismi yıldızbilimci veya kâhin anlamlarında geçer.

YayılımıAnnuario Pontificio''ya göre dünya genelinde Keldani Kilisesi'ne inanan 640.828 kişi bulunmaktadır.

Irak
Irak Anayasası'nın 125 maddesinde Keldanilerden ayrı bir grup olarak bahsedilmiştir. Keldaniler, Kuzey Irak'taki Alkosh (), Ankava (), Araden (), Bakofah (), Batnaya (), Karamles (), Mangeş (), Şeklave (), Teskopa (), Tel Keppe () ve Zaho () köylerinde yaşarlar.

Türkiye
Türkiye'deki sayıları giderek azalan Keldaniler, Suriye ve Irak sınırlarının kuzeyindeki bölgelerde yaşarlar. Toplam nüfusları 48.594 olan Keldanilerin en yoğun görüldüğü ilçeler İdil, Silopi, Uludere, Beytüşşebap, Pervari ve Şırnak'tır. Ayrıca Diyarbakır, Mardin, Midyat ve İstanbul'da da gruplar halinde bulunmaktadırlar. Protestan Keldani grupları hâlen daha az da olsa İstanbul'da görülmektedir.

İran ve Suriye
Suriye'de 10,000, İran'da 3,390 Keldani yaşamaktadır.

Diaspora
Güneydoğu Michigan'da 113.000 Keldani yaşamaktadır. Irak dışındaki en kalabalık Keldani diasporası buradadır. Bu topluluğun üyeleri Arapça veya Aramice konuşmaktadır.

İsrail ve Filistin topraklarında da az sayıda Katolik Keldani aile yaşamaktadır.

Ayrıca bakınız
 Mar Benyamin Şimun XXI
 Qudşanis köyü / Patrikhane
 Doğu Süryani Kilisesi
 Nasturiler
 Keldani Katolik Kilisesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Keldani Hıristiyanlar kimdir?, BBCTurkish, 14 Mart 2008

Hristiyanlık mezhepleri
Eski etnik gruplar
Babil
Irak tarihi
Bereketli Hilal
Doğu Katolik Kiliseleri
Doğu Katolikleri

Keldaniler


Raoul Diagne (Saint-Laurent-du-Maroni, Guayana Francesa; 10 de noviembre de 1910-Créteil, Isla de Francia; 12 de noviembre de 2002) fue un futbolista y entrenador francés. Desarrolló su carrera como jugador en Francia durante la década de 1930, en la demarcación de defensa, aunque en ocasiones especiales también ejerció como guardameta, y en 1931 se convirtió en el primer francés de raza negra que vistió la camiseta de la selección de fútbol de Francia.

Dentro de su carrera como entrenador, fue el primer entrenador de la selección de fútbol de Senegal cuando obtuvo su independencia en 1960, por lo que está considerado como uno de los impulsores del fútbol en ese país.

Orígenes
Su familia, de origen senegalés, estaba relacionada con la política. Su padre Blaise Diagne (1872-1934) fue un importante político, que fue diputado por Senegal en la Asamblea Nacional de Francia, siendo la primera persona de raza negra en lograrlo, y alcalde de Dakar desde 1920 hasta 1934. En su trayectoria, Blaise jugó un importante papel por la igualdad de derechos sin importar la raza, y ayudó a la asunción de los valores culturales y sociales franceses en África.

En 1910 Raoul nació en Guayana Francesa, donde su familia estuvo destinada un tiempo en misión diplomática. Cuando tenía 18 meses, sus padres se trasladaron a París, donde Diagne pasó su infancia. Su familia le inscribió en centros educativos destinados a la burguesía parisina, con la intención de que pudiera seguir los pasos de su padre. Sin embargo, Raoul prefirió iniciar una carrera profesional en el fútbol, deporte que comenzó a jugar a los 13 años, pese a la oposición inicial de su familia.

Carrera como jugador

Diagne hizo pruebas de ingreso en varios clubes, hasta que en 1926 fichó por el Racing Club de París, que le reclutó en sus categorías inferiores. Con un buen rendimiento como defensa central, fue ascendido en 1930 al primer equipo, uno de los más fuertes de Francia. Aunque destacó por su capacidad defensiva, también desempeñó bien otras posiciones cuando la situación lo requería. En 1931, una lesión del guardameta André Tassin le obligó a jugar como portero durante cuatro meses.

El 15 de febrero de 1931 se convirtió en el primer francés de raza negra que debutó con la selección de fútbol de Francia, en un partido amistoso frente  en el estadio de Colombes. Pese a esa convocatoria, el jugador no se consolidó en el seleccionado y no participó en la Copa Mundial de Fútbol de 1934. Diagne se consolidó en el Racing Club como uno de sus titulares, y cuando se creó la Liga profesional de fútbol en 1932, permaneció en el equipo. De hecho, fue el primer jugador del Racing Club que marcó un gol en la Liga francesa.

En la temporada 1935/36 ayudó al club parisino a ganar un doblete de Liga y Copa, en un año atípico. Raoul partió como defensa titular, se vio obligado a jugar como portero durante la mitad de la temporada porque el guardameta del equipo, el austriaco Rudi Hiden, abandonó el equipo durante un tiempo para reclamar un aumento de sueldo. Cuando Hiden regresó a la disciplina del Racing Club, Diagne volvió a la defensa, puesto donde jugó en la final de la Copa de Francia que su equipo venció frente a un Charleville capitaneado por Helenio Herrera.

Diagne fue convocado por  para el Mundial de Fútbol de 1938, disputado en el país galo, donde llegó hasta cuartos de final. Sin embargo, su trayectoria con el Racing Club fue más exitosa. En 1939 lideró al equipo que venció en la final de la Copa de Francia al Lille SC, y pudo revalidar el título en 1940 contra el Olympique de Marsella, en una final disputada cinco días antes de que Francia fuese invadida por la Alemania Nazi. Como ciudadano naturalizado francés, Diagne fue llamado a filas, pero recibió un permiso excepcional para jugar el encuentro al igual que su compañero Hiden.

Con Francia ocupada por las fuerzas del Eje, Diagne se vio obligado a abandonar el Racing Club y huyó a la Francia Libre. Encontró refugio en Toulouse donde fichó por el equipo de fútbol local, el Toulouse FC, para el que jugó durante cuatro temporadas. En 1944 se marchó al Annecy FC, donde permaneció dos años hasta que se retiró del fútbol profesional.

Selección nacional

Diagne jugó con la selección de fútbol de Francia 18 encuentros, en los que no anotó ningún gol. Su debut oficial con Les Bleus fue el 15 de febrero de 1931, en un partido amistoso frente  en el estadio de Colombes. Esa convocatoria no le dio regularidad en el equipo, y fue llamado puntualmente en 1933 y 1935.

Cuando el Racing Club ganó la Liga de 1935/36, Diagne ganó presencia en la selección, hasta que en 1938 formó parte del combinado nacional que jugó el Mundial de Fútbol de 1938 en Francia. En un torneo marcado por la tensa situación previa a la Segunda Guerra Mundial, el seleccionador galo en ese tiempo, Gaston Barreau, formó un equipo con varios jugadores de origen extranjero, entre los que estaban los argelinos Abdelkader Ben Bouali y Jean Bastien, los de origen alemán Oscar Heisserer e Ignace Kowalczyk, y el propio Raoul. Francia cayó en cuartos de final frente a .

Su último encuentro fue un amistoso contra , el 28 de enero de 1940. Al igual que su marcha del Racing Club, la trayectoria de Diagne con Francia se vio truncada por la invasión de Francia, ya que la selección francesa no volvió a disputar un partido hasta 1942.

Participaciones en Copas del Mundo

Carrera como entrenador

Poco después de su retirada como jugador, Diagne inició una nueva carrera como entrenador en Senegal, el país donde nació su padre. Ingresó en las filas del US Gorée de Dakar en 1947, y bajo su mando ganó una Copa de África Occidental Francesa, torneo disputado por la federación de colonias francesas. Para lograr la victoria, introdujo conceptos tácticos que hasta esa fecha no manejaban otros clubes africanos, como el sistema WM.

Tras sacarse el título de entrenador en su país, Diagne pasó por equipos de todo el mundo. Su primer club profesional fue el KSV Oudenaarde de Bélgica, con el que estuvo en la temporada 1948/49. Después se marchó a Argelia para dirigir al Gallia Sports, con el que ganó un Campeonato de África del Norte en 1951, y en la temporada 1952/53 pasó por otro club de la zona, el CS Constantinois. Por último, regresó a Francia en 1953 para dirigir un club modesto de Normandía, el US Flers.

Después de unos años apartado de los banquillos, inició un nuevo reto en 1960, con un fuerte componente simbólico. Ese mismo año Senegal, tierra que su padre representó en la Asamblea Nacional de Francia años atrás, había obtenido la independencia de Francia, y su recién creada Federación de Fútbol quiso contar con el internacional galo. Raoul Diagne fue el primer seleccionador del combinado nacional de fútbol de Senegal, y estuvo al frente del cargo durante buena parte de la década de 1960. Por su labor al impulsar el fútbol en ese país, en Senegal está considerado como el «abuelo del fútbol senegalés».

Retirado del fútbol después de su paso por África, continuó apareciendo en homenajes y reconocimientos, tanto de la Federación francesa como de la senegalesa. Raoul Diagne falleció el 12 de noviembre de 2002 en Créteil, a los 92 años.

Estadísticas

Clubes

Selección nacional

Palmarés

Como jugador

Como entrenador

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Raoul Diagne en la web de la Federación Francesa de Fútbol (en francés)

Futbolistas de Francia
Futbolistas de Francia en la Copa Mundial de 1938
Futbolistas del Racing Club de France Football
Futbolistas del Toulouse Football Club
Entrenadores de fútbol de Francia
Entrenadores de la selección de fútbol de Senegal
Nacidos en Guayana Francesa
Fallecidos en Créteil

Raoul Diagne


Adetoneura este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Referințe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Genuri de insecte
Molii

Adetoneura


Google Arama, Google Inc. tarafından hizmete sokulan ve en popüler arama motorudur. Google Arama Motoru günde 20 bin terabyte'lık veri işlemektedir.

Google'ın tarihi
Larry Page ve Sergey Brin başlangıçta tez çalışması olarak BackRub adlı bir arama motoru üzerinde çalışmaya başladılar. Amaçları dev bir bilgi yığını olan İnterneti kategorilemek ve arananları daha kolay bulunabilir bir hale getirmekti. Bunun için yeni bir teknoloji geliştirirler. Bu teknoloji, İnterneti klasik motorlara göre daha farklı bir şekilde inceliyordu. Bu yüzden kısa sürede adları popüler olmaya başladı. Google başlangıçta google.stanford.edu adresinde faaliyete geçti ve depolama için kullanacakları terabytelık diskleri Larry'nin yurt odasına koyuyorlardı. Bu arada da projelerini ticari hayata geçirmek için girişimci aramaya başladılar.

Yahoo'nun kurucusu David Filo ile bir görüşme ayarlanır. David, onlara projelerini geliştirmelerini ve belirli bir noktaya geldikten sonra müşteri aramalarını tavsiye eder. Büyük şirketlerin ilgilerini çekemeyeceklerini anlayan ikili kendi başlarına devam etme kararını alırlar. Ama bu seferde veri merkezi kurarken kullandıkları kredi kartları başlarına dert olmaya başlar.

Bu sırada Sun Microsystems'in kurucularından Andy Bechtolsheim kendileriyle görüşmek ister. Fikri beğenir ve çok acelesi olduğundan Google adlı şirkete 100.000 dolarlık bir çek yazar. Ama böyle bir şirket var olmadığından parayı bir süre tahsil edemezler. Daha sonra yakınlarından topladıkları 1 milyon dolar sermaye ile 7 Eylül 1998'de bir arkadaşlarının garajında Google'ı kurarlar. Aynı yıl PC Magazine adlı derginin Google'ı en iyi 100 site arasında göstermesi ve yılın en iyi arama motoru seçmesi arama motorunun popülaritesini arttırmıştır.

Topic-Sensitive PageRank
Topic-Sensitive PageRank (TSPR) web aramalarında kullanılan bir algoritmadır. Stanford Üniversitesi üyesi Taher Haveliwala tarafından geliştirilmiştir. Google tarafından indeksleme ve SERP'de (Search Engine Results Page) yayınlanan sonuçların listelenmesi amaçlanarak kullanılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Google Türkiye Resmi Sayfası
 Google Ana Sayfası
 Resmi Google Blog'u
 Google Labs

Çokdilli web siteleri
Arama motorları
Google hizmetleri
1997'de kurulan internet içerikleri

Google Arama


Popov Dol je bivše naselje u Zagrebačkoj županiji. Nalazilo se na mjestu današnjeg naselja Novo Selo Okićko.

Uništeno je u proljeće 1911. godine zbog naglog topljenja snijega, velikih kiša, odrona i otvaranja pukotina u zemlji.

Ta prirodna katastrofa dogodila se u vrijeme dvaju velikih kršćanskih blagdana – Uskrsa i Tijelova što je kod lokalnog stanovništva uzrokovalo vjerovanja u svojevrsnu Božju kaznu za stanovnike tog naselja.

Naselje je prije stradavanja brojilo oko 180 stanovnika koji su živjeli u 25 domaćinstava.

Izvori

Bivša naselja u Hrvatskoj

Popov Dol


Olaylar
 455 - Vandallar Roma'ya girdiler ve iki hafta boyunca şehri yağmaladılar.
 662 - Yunan adalarından 3 tanesi bir depremle yok oldu.
 1328 - Filipinler'de bir depremle 9 ada ve adacık yok oldu.
 1475 - Gedik Ahmet Paşa komutasındaki Türk orduları, Kırım Yarımadası sahillerine çıktı.
 1793 - Fransa'da Maximillian Robespierre öncülüğünde Jakobenler iktidarı ele geçirdi.
 1851 - Amerika'da içki yasağı, Maine eyaletindeki uygulamayla başladı.
 1889 - İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin öncüsü olarak kabul edilen İttihâd-ı Osmânî Cemiyeti adlı gizli örgüt kuruldu.
 1920 - Kozan'ın düşman işgalinden kurtuluşu.
 1924 - Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, ülkede doğmuş bütün Amerikan yerlilerine oy hakkı tanıdı. 1948'e kadar kimi eyaletler yerlilere oy hakkını yaşama geçirmedi.
 1935 - Türkiye'de ilk kez Pazar günü resmî tatil uygulamasına başlandı.
 1941 - Türk Ceza Kanunu'nun 526'ncı maddesinde yapılan değişiklikle, Arapça ezan ve kamet okuyanlara ceza öngörüldü.
 1946 - İtalya'da monarşi kaldırıldı.
 1953 - Birleşik Krallık Kraliçesi II. Elizabeth taç giydi.
 1964 - Demokratik, laik ve ulusal bir Filistin Devleti kurmayı amaçlayan ve çeşitli ulusal örgütleri bir araya getiren Filistin Kurtuluş Örgütü kuruldu. Yaser Arafat, 3 Şubat 1968'de örgütün başına geçti.
 1966 - Frank Sinatra'nın seslendirdiği Strangers in the Night şarkısı UK Singles Chart listesinde 1 numara oldu.
 1966 - De Valera, İrlanda Devlet Başkanı oldu.
 1966 - Kıbrıs'ta Rumlar, Lefkoşa'nın Türk kesimine giriş çıkışı yasakladı.
 1984 - Hindistan ordusu, dini bölge kurmak isteyen Sihlere saldırı başlattı.
 1992 - Danimarka'da referandum yapıldı. Avrupa Birliği'nin esaslarını belirleyen Maastricht Anlaşması reddedildi.
 1995 - Kilis, Karabük ve Yalova il oldu.
 1997 - Susurluk Davası, İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde başladı.
 2001 - Filipinler'de, Ebu Seyyaf militanları Basilan adasında 200 kişiyi rehin aldı.
 2001 - Nepal Kralı ve Kraliçesi, Prens oğulları tarafından silahla vurularak öldürüldü.
 2023 - Hindistan'nın Orissa eyaletinde meydana gelen tren kazası sonucunda 288 kişi hayatını kaybetti, 1000'den fazla kişi yaralandı.

Doğumlar
 1305 - Ebu Said Bahadır, Olcaytu'nun oğlu ve İlhanlı Devleti'nin 9. hükümdarı (ö. 1335)
 1535 - XI. Leo, 1 Nisan 1605'te papa seçilmiş ve 27 Nisan 1605'te ölümüne kadar 26 gün Papalık yapmıştır (ö. 1605)
 1731 - Martha Washington, George Washington'un eşi ve ABD'nin ilk başbayanı (ö. 1802)
 1740 - Marquis de Sade, Fransız yazar (ö. 1814)
 1762 - İmam Mansur, Çeçen ve Çerkes orduları komutanı (ö. 1794)
 1817 - Jacques Pucheran, Fransız zoolog (ö. 1895)
 1835 - X. Pius, 4 Ağustos 1903 tarihinden 20 Ağustos 1914 tarihine dek görevde kalmış papa (ö. 1914)
 1840 - Thomas Hardy, İngiliz yazar (ö. 1928)
 1857 - Edward Elgar, İngiliz besteci (ö. 1934)
 1857 - Karl Adolph Gjellerup, Danimarkalı şair, yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1919)
 1899 - Lotte Reiniger, bir Alman film yönetmeni ve siluet animasyonunun öncüsü (ö. 1981)
 1904 - Johnny Weissmuller, Rumen asıllı Amerikalı sporcu ve oyuncu (ö. 1984)
 1905 - Leonid Kvasnikov, Rus kimya mühendisi ve casus
 1913 - Emin Barın, Türk hattat ve cilt sanatçısı (ö. 1987)
 1920 - Marcel Reich-Ranicki, Polonya doğumlu bir Alman edebiyat eleştirmeni (ö. 2013)
 1923 - Lloyd Shapley, Amerikalı matematikçi ve iktisatçı (ö. 2016)
 1926 - Milo O'Shea, İrlandalı aktör (ö. 2013)
 1930 - Pete Conrad, Amerikalı bir NASA astronotu, havacılık mühendisi, deniz subayı, havacı ve test pilotu (ö. 1999)
 1931 - Jacques Garelli, Fransız filozof ve şair (ö. 2014)
 1931 - Viktor Tsaryov, Rus asıllı Sovyet millî futbolcu (ö. 2017)
 1934 - Karl-Heinz Feldkamp, Alman futbol adamı
 1935 - Dimitri Kitsikis, Yunan Türkolog (ö. 2021)
 1935 - Carol Shields, Kanada asıllı Amerikalı roman ve öykü yazarı (ö. 2003)
 1937 - Sally Kellerman, Amerikalı aktris ve komedyen (ö. 2022)
 1937 - Klaus-Michael Kühne, Alman iş insanı
 1937 - Robert Paul, Kanadalı buz patencisi
 1940 - II. Konstantin, 1964-1973 yılları arasında son Yunanistan kralı
 1941 - Ünal Aysal, Türk iş insanı ve eski Galatasaray SK Başkanı
 1941 - Stacy Keach, Amerikalı oyuncu ve anlatıcı
 1944 - Marvin Hamlisch, Amerikalı besteci ve orkestra şefi (ö. 2012)
 1946 - Lasse Hallström, İsveçli film yönetmeni
 1948 - Recep Yazıcıoğlu, Türk kaymakam ve vali (ö. 2003)
 1949 - Tommy Mandel, Amerikalı müzisyen
 1950 - Joanna Gleason, Kanadalı oyuncu
 1951 - Gilbert Baker, Amerikalı LGBT hakları aktivisti ve bayrak tasarımcısı (ö. 2017)
 1952 - Mehmet Yurdadön, Türk atlet
 1953 - Craig Stadler, Amerikalı golfçü
 1954 - E. Allen Emerson, Amerikalı bilgisayar bilimcisi
 1955 - Danilo Lim, Filipinli asker ve siyasetçi (ö. 2021)
 1957 - Mark Lawrenson, İrlandalı futbolcu
 1958 - Lex Luger, ABD'li güreşçi
 1960 - Olga Bondarenko, Sovyet atlet
 1962 - Ahmet Arslan, Türk siyasetçi
 1962 - Sibylle Berg, Alman yazar
 1962 - Joseph Hannesschläger, Alman oyuncu ve müzisyen (ö. 2020)
 1966 - Eda Özülkü, Türk pop müzik sanatçısı
 1966 - Turgut Dibek, Türk siyasetçi
 1967 - Brea Lynn, Amerikalı oyuncu
 1968 - Andy Cohen, Amerikalı talk şov ve radyo sunucusu, yazar ve yapımcı
 1969 - Paulo Sérgio, Brezilyalı millî futbolcu
 1970 - B-Real, Küba ve Meksika kökenli Amerikalı rap sanatçısı ve aktör
 1970 - Gökhan Kırdar, Türk müzisyen
 1972 - Wentworth Miller, Amerikalı oyuncu
 1973 - Kevin Feige, Amerikalı film ve televizyon yapımcısı
 1975 - Ersin Düzen, Türk sunucu ve spor spikeri
 1976 - Earl Boykins, Amerikalı emekli basketbolcu
 1977 - A. J. Styles, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1977 - Zachary Quinto, Amerikalı oyuncu
 1978 - Justin Long, Amerikalı oyuncu
 1978 - Nikki Cox, Amerikalı aktris
 1978 - Yi So-yeon, Koreli astronot
 1979 - Morena Baccarin, Brezilyalı-Amerikalı oyuncu
 1980 - Bobby Simmons, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1980 - Abby Wambach, Amerikalı millî futbolcu
 1980 - Tomasz Wróblewski, Polonyalı ekstrem metal müzisyeni
 1981 - Nikolay Davıdenko, Rus tenişçi
 1982 - Jewel Staite, Kanadalı oyuncu
 1985 - Miyuki Sawashiro, Japon seslendirme sanatçısı ve oyuncu
 1986 - Atalay Filiz, Türk katil
 1987 - Matthew Koma, Amerikalı müzisyen ve Şarkıcı-şarkı yazarı
 1987 - Sonakshi Sinha, Hint Bollywood oyuncusu
 1987 - Darin Zanyar, İsveçli şarkıcı
 1988 - Sergio Agüero, Arjantinli futbolcu
 1988 - Umut Koçin, Türk futbolcu
 1989 - Freddy Adu, Gana doğumlu ABD vatandaşı futbolcu
 1989 - Liviu Antal, Rumen millî futbolcu
 1990 - Oliver Baumann, Alman kaleci
 1992 - Pajtim Kasami, İsviçreli futbolcu
 1993 - Adam Taggart, Avustralyalı millî futbolcu
 1993 - Melis Sezer, Türk millî tenisçi
 1994
Ahmet Özer, Türk futbolcu
Dimitris Konstandinidis, Yunan futbolcu
Onyekachi Okafor, Nijeryalı futbolcu

Ölümler
 1098 - Yağı-Sayan, Türk asıllı asker
 1556 - Francesco Venier, 11 Haziran 1554-2 Haziran 1556 döneminde Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 81'inci düka (d. 1489)
 1716 - Ogata Kōrin, Japon peyzaj illüstratörü, cilacı, ressam ve tekstil tasarımcısı (d. 1663)
 1835 - François Étienne Kellermann, Fransız general (d. 1770)
 1881 - Émile Littré, Fransız hekim, filozof, dilbilimci ve siyaset adamı (d. 1801)
 1882 - Giuseppe Garibaldi, İtalyan devrimci ve devlet adamı (d. 1807)
 1927 - Avni Lifij, Türk ressam (d. 1886)
 1941 - Lou Gehrig, Amerikalı beyzbol oyuncusu (d. 1903)
 1947 - Jesse W. Reno, Amerikanlı mücit ve mühendis (d. 1861)
 1948 - Viktor Brack, Alman Nazi savaş suçlusu (d. 1904)
 1948 - Karl Brandt, Alman hekim ve Nazi savaş suçlusu (d. 1904)
 1948 - Karl Gebhardt, Alman Nazi tıp doktoru (d. 1897)
 1948 - Wolfram Sievers, Alman Nazi savaş suçlusu (d. 1905)
 1951 - Alain, Fransız filozof (d. 1868)
 1970 - Orhan Kemal, Türk yazar (d. 1914)
 1970 - Albert Lamorisse, Fransız film yönetmeni, film yapımcısı ve senarist (d. 1922)
 1970 - Bruce McLaren, Yeni Zelandalı Formula 1 pilotu ve McLaren Takımının kurucusu (d. 1937)
 1970 - Giuseppe Ungaretti, İtalyan modernist şair, gazeteci, deneme yazarı, eleştirmen ve akademisyen (d. 1888)
 1977 - Stephen Boyd, İrlanda asıllı Amerikalı oyuncu (d. 1931)
 1978 - Beşir Balcıoğlu, Türk diplomat ve emekli büyükelçi (Ermeni terör örgütü ASALA'nın suikastı sonucu) (d. 1909)
 1978 - Santiago Bernabéu, İspanyol spor adamı (d. 1895)
 1982 - Fazal İlahi Çaudhri, Pakistanlı siyasetçi (d. 1904)
 1983 - Stan Rogers, Kanadalı folk ve söz yazarı (d. 1949)
 1987 - Andrés Segovia, İspanyol gitarist (d. 1893)
 1988 - Necip Cihanov, Tatar besteci, öğretmen ve devlet adamı (d. 1911)
 1988 - Raj Kapoor, Hint sinema oyuncusu ve yönetmen (d. 1924)
 1989 - Ruhullah Humeyni, İranlı siyasetçi ve Şii din adamı (d. 1902)
 1990 - Rex Harrison, İngiliz oyuncu ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1908)
 1991 - Ahmed Arif, Türk şair (d. 1927)
 1994 - David Stove, Avustralyalı filozof (d. 1927)
 1996 - Leon Garfield, İngiliz kurgu yazarıdır (d. 1921)
 1998 - Sohrab Şahit Sales, İranlı yönetmen (d. 1944)
 2005 - Melita Norwood, Casus (d. 1912)
 2008 - Cevher Özden (Banker Kastelli), Türk iş insanı ve banker (d. 1933)
 2009 - David Eddings, Amerikalı yazar (d. 1931)
 2012 - Kathryn Joosten, Amerikalı oyuncu (d. 1939)
 2014 - Gennadi Gusarov, Rus asıllı Sovyet eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1937)
 2015 - Besim Üstünel, Türk akademisyen ve siyasetçi (d. 1927)
 2015 - Irwin Rose, Amerikalı biyolog (d. 1926)
 2016 - Tom Kibble, İngiliz bilim insanı (d. 1932)
 2016 - Andrzej Niemczyk, Polonyalı eski voleybol oyuncusu ve çalıştırıcı (d. 1944)
 2017 - Peter Sallis, İngiliz oyuncu, seslendirme sanatçısı ve komedyen (d. 1921)
 2017 - Sonja Sutter, Alman film ve televizyon oyuncusu (d. 1931)
 2017 - Jeffrey Tate, İngiliz orkestra şefi (d. 1943)
 2018 - Paul D. Boyer, Amerikalı kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1918)
 2018 - Tony Morphett, Avustralyalı senaristtir (d. 1938)
 2018 - Emil Wolf, Çek asıllı Amerikalı fizikçi (d. 1922)
 2019 - Momtazuddin Ahmed, Bangladeşli oyun yazarı ve eğitimci (d. 1935)
 2019 - Alistair Browning, Yeni Zelandalı oyuncu (d. 1954)
 2019 - Walter Lübcke, Alman siyasetçi ve ekonomist (d. 1953)
 2019 - Mart Nutt, Eston siyasetçi ve tarihçi (d. 1962)
 2020 - Gulam Murtaza Baloch, Pakistanlı politikacı (d. 1964)
 2020 - Mary Pat Gleason, Amerikalı aktris ve televizyon yazarı (d. 1950)
 2020 - Chris Trousdale, Amerikalı şarkıcı ve aktör (d. 1985)
 2020 - Ahmet Tekdal, Türk siyasetçi ve bürokrat (d. 1931)
 2020 - Wes Unseld, Amerikalı eski basketbol oyuncusu (d. 1946)
 2021 - Odero Gon, İtalyan futbolcud (d. 1933)
 2021 - Linah Mohohlo, Botsvanalı akademisyen, bankacı, siyasetçi ve ekonomist (d. 1952)
 2021 - Hasan Saltık, Zaza asıllı Türk müzik yapımcısı ve "Kalan Müzik"in kurucusu (d. 1964)
 2022 - Uri Zohar, İsrailli haham, film yönetmeni, oyuncu, yazar ve komedyen (d. 1935)

Tatiller ve özel günler

0602
02

2 Haziran


උතුරු අමෙරිකාවේ හඩ්සන් ගංගාව හා හඩ්සන් බොක්ක අවට ප්‍රදේශ හෙන්රි හඩ්සන් විසින් සොයා ගත්තේය.

හෙන්රි හඩ්සන්


تأثير باستير  هو تأثير الأكسجين التثبيطي لعملية التخمير.

اكتشافه

اكتشف التأثير في عام 1857 بواسطة باستير، والذي أظهر أن تهوية المرق المحتوي على خميرة يسبب زيادة نمو خلايا الخميرة وبصورة عكسية فأن معدل التخمير ينخفض.

التفسير

يمكن تفسير التأثير بسهولة، وذلك لأن الخميرة ميكروب لاهوائي اختياري ويستطيع إنتاج الطاقة باستعمال مسارين استقلاب مختلفين. عندما يكون تركيز الأكسجين منخفضا، فأنه يتم تحويل ناتج هدم الجلوكوز (البيروفات)، إلى إيثانول وثاني أكسيد الكربون وتكون كفاءة إنتاج الطاقة منخفضة (2 مول ATP لكل مول جلوكوز). إذا زاد تركيز الأكسجين، فأنه يتم تحويل البيروفات إلى أستيل كو إيه والذي يستخدم في دورة كريب والتي ترفع كفاءة إنتاج الطاقة إلى 16 مول أثف لكل مول جلوكوز.

في الظروف اللاهوائية، فإن معدل استقلاب الجلوكوز أسرع، ولكن كمية الATP المنتجة (كما سبق ذكره) أقل. عندما تتعرض الخميرة للظروف الهوائية، فإن معدل هدم الجلوكوز يبطئ بسبب زيادة إنتاج ATP الذي يكون بمثابة مثبط فراغي لهذا المسار.

لذا، فمن منظور إنتاج الطاقة، فأن الخميرة تحبذ دخول دورة كريب عند توفر الأكسجين حيث يتم إنتاج الكثير من الATP باستعمال جلوكوز أقل.

الآثار العملية

جميع العمليات المستخدمة في إنتاج الكحول تجرى في ظروف لاهوائية، في حين أن تربية الخميرة للحصول على الكتلة الحيوية تتم في الظروف الهوائية.

المراجع

 Krebs, Hans.« The Pasteur effect and the relations between respiration and fermentation. » Essays in Biochemistry, 1972, 8, 1-34

انظر أيضا
 تخمر (كيمياء حيوية)

أيض
تخمر (كيمياء حيوية)

تأثير باستير


12 se poate referi la:

 anul 12
 anul 12 î.Hr.
 12 (număr), numărul natural aflat între 11 și 13

12 (dezambiguizare)


أبو القاسم صاعد بن أحمد الأندلسي القرطبي (ألمرية 1029 – 1070 طليطلة) (419 هـ -462 هـ)، صاحب كتاب طبقات الأمم. وهو صاعد بن أحمد بن عبد الرحمن بن محمد بن صاعد التغلبي أو صاعد الأندلسي. توجه إلى طليطلة طلبا للدراسة والعلم في سنة 438 هـ (1046) وكان في الثامنة عشرة من عمره. وعاش في كنف أميرها يحيى بن إسماعيل من أسرة ذي النون، وتولى مسؤولية القضاء فيها إلى وفاته في سن مبكرة.

كان صاعد الأندلسي في الأربعين من عمره حين أنجز كتابه الشهير طبقات الأمم وهو الكتاب الرابع والأخير من أعماله قبل وفاته بسنتين. كُتب صاعد الثلاثة الأولى فُقدت، وقد تناولت مواضيع مختلفة كعلم الرصد (حركات النجوم والكواكب) وعلم الملل والنحل (الديانات والمعتقدات والفرق الإسلامية وغير الإسلامية) وعلم التاريخ (جوامع أخبار العرب والعجم). وبقي كتابه الأخير ووضعه أصلا للتعريف بأعلام عصره حين خدم كقاضٍ لطليطلة في عهد «أمراء الطوائف».

كتب صاعد «طبقات الأمم» أو كما يسميه «العريف بطبقات الأمم» في العام 460 هـ (1067) حاول فيه استكمال دراسة أستاذه ابن حزم الظاهري عن دور الأندلس في إنتاج العلوم والتعريف بأهم الشخصيات الفكرية التي برزت في مختلف العهود الإسلامية. إلا أن دراسته اختلفت عن رسالة ابن حزم في «مراتب العلوم» فهو لم يكتفِ بأخبار الكاتب بل حاول التعريف بعصره وظروفه وبيئته. وبسبب شمولية الكتاب وضع مقدمة تحليلية للتعريف بتاريخ العلوم وتطور الأفكار واتصال الثقافات ببعضها من المشرق إلى المغرب وانتهاء بالأندلس وعصره. فجاءت دراسته تاريخية حاول من خلالها الرد على مسألتين: الأولى مجرى التطور والثانية صلة حلقات التطور ببعضها.
حتى تكون إجابات صاعد واضحة في معالمها كان لابد له من تجاوز حدود الأندلس والابتعاد عنها جغرافيا والغوص في عمق الزمن إلى عهود سابقة على ظهور الديانات السماوية. واضطر بسبب المستجدات، وتغيير خطة كتابه، أن يعيد قراءة مراتب العلوم كونيا في سياق رؤية عالمية للتطور الفكري وصولا إلى العرب وظهور الإسلام والفتوحات الكبرى.
فرضت خطة الكتاب على صاعد أن يقوم بمراجعة شاملة وسريعة لتاريخ الأفكار ودور الأمم في صنعها وصلاتها ببعضها. كذلك حاول قدر الإمكان التعريف بالأمة والتعريف بأفكارها ثم التعريف بأعلامها حتى يربط حلقات التطور في مجرى زمني هادف.
لذلك كان عليه أن يضع الإطار النظري لمشروعه ويشرح خطة التطور في سياق مرتبك أحيانا إلا أنه أعطى ما يستطيع من معلومات دمجت بين التحليل النظري وتركيب الحوادث من دون أن يدرك أنه ساهم في إنتاج نظرية تاريخية عن تطور الأفكار سيكون لها تأثيرها على أجيال لاحقة.
ويمكن التقاط «لاوعي» صاعد لمشروعه حين نلحظ استغراقه الطويل في التعريف بشخصيات عصره واختصاره لحوادث زمنه. كذلك يمكن وضع الملاحظة نفسها حين تطرّق إلى دور الأمم في تكوين الأفكار وإنتاج العلوم فهو يمرّ سريعا على الحوادث ويكتفي بالوصف لأن خطة الكتاب هي «التعريف» بأعلام الأمم على مرّ العصور وليس «التعريف» بأفكار الأمم ودور كل طبقة من الشعوب في صوغ الوعي الإنساني العام.

مراجع

مصادر
  (PDF version)

وصلات خارجية

أشخاص من الأندلس
أعلام بني ربيعة
أندلسيون في القرن 11
ببليوجرافيون
دارسون من الأندلس
رياضياتيو القرن 11
رياضياتيون عرب من العصور الوسطى
رياضياتيون من الأندلس
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
رياضياتيون موريون في العصور الوسطى
عرب في القرن 11
علماء فلك عرب في العصور الوسطى
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيو القرن 11
فلكيون من الأندلس
فلكيون موريون في العصور الوسطى
كتاب القرن 11
كتاب باللغة العربية
كتاب سيرة في القرن 11
كتاب عرب في القرن 11
مسلسلون زمنيون
مواليد 1029
مواليد 420 هـ
مواليد في ألمرية
موسوعيون مسلمون
مؤرخو الأندلس
مؤرخو العلم
وفيات 1070
وفيات 462 هـ
مؤرخون من الأندلس القرن 11
كتب 1068
موسوعات القرن 11

صاعد الأندلسي


كفرزينا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زغرتا في محافظة الشمال.

تاريخها
كلمة كفرزينا، أصلها سرياني، وتعني كلمة «كفر» القرية و «زينا» فمعناها السلاح، إذا كفرزينا هي «قرية السلاح».

هناك أسطورة تقول أن ضابطاً تركيا مر بوماً بالمنطقة، فرأى شابة جميلة وكان إسمها زينة، أعجب بها الضابط وقرر أن يطلب يدها من أهلها فوعدوه شرط أن يلبي أمرين: الأول أن يترك دينه ويعتنق الديانة المسيحية والأمر الثاني هو أن يقوم ببناء برج يشبه البرج الذي بناه زوج أختها التي تزوجت في قرية مجاورة تدعى «بسبعل». قام الضابط بتنفيذ الأمرين، عندها أسرع الأهالي إلى الصبية زينة يبشرونها قائلين: كفرزينة، كفرزينة قاصدين بهذا الكلام أن الخطيب قد بنى البرج واعتنق دين الفتاة. تزوجت زينة الحبيب وسكنا البرج وأخذ الأهالي يبنون بيوتهم حوله، فكانت قرية جديدة دعيت «كفرزينة».

أما الأسطورة المتعلقة بالقرية القديمة والأساسية التي كان يسكنها الأهالي فتقول بأنها كانت تسمى «درحللا» وكان صيتها مشهوراً في كل المنطقة إذ كان لها بوابة عظيمة من الحديد، تفتح عند الصباح وتغلق عند المساء. سكان القرى المجاورة كانوا يسمعون صريرها عند فتحها وإغلاقها كل يوم.

لكن بالبحث في الصكوك القديمة لا يمكننا أن نجد أي أثر لكلمة «درحللا».

أما كلمة «كفرزينا» فقد وردت للمرة الأولى في محضر انتخاب البطريرك سركيس الرزي من قرية كفرحورا المجاورة لكفر زينا عام 1581، فقد قام الخوري سليمان خادم رعية كفرزينا بالتوقيع على وثيقة الانتخاب، وهذا له أيضاً دلالة على المكانة الهامة كفرزينا كقرية مارونية مميزة وذلك بحكم جيرتها لقرية البطريرك المنتخب.

كنائسها
كنيسة القديسة الشهيدة مورا: هي الكنيسة الأساسية وشفيعة البلدة، هدمت وأعيد بناؤها أكثر من مرة على مرّ الزمان. تم تجديد الكنيسة عام 1633 بعناية البطريرك يوحنا مخلوف. كما تم توسيعها اواخر القرن التاسع عشر. أما البناء الجديد والحالي للكنيسة فتم بسعي من ابن البلدة الخوري حنا السقلاوي العام 1952.

دير مار انطانيوس البادواني: تم إنشاءه في العام 1789 ثم أعيد هدمه وبني عليه من جديد. يشكل الدير نقطة جذب للأفراد والعائلات من جميع قرى القضاء والقرى المجاورة، فسندياناته المعمرة وبعده عن الأحياء السكنية جعلاه مقصداً للراحة والتنزه والإسترخاءكما أنه من أشهر وأجمل الأماكن لإقامة الأعراس. بجانب الدير القديم والذي رمم أيضا مؤخرا، يتم بناء كاتدرائية ضخمة على طراز كنيسة القديس أنطونيوس ألبادواني في إيطاليا.

دير القديسين الشهيدين قبريانوس ويوستينا: هو دير أعيد بناؤه على أنقاض الدير القديم عام 2003.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء زغرتا
مدن لبنان

كفرزينا


Noor Hossain (également rendu sous le nom de Nur Hossain) était un militant bangladais qui a été tué par la  le , alors qu'il manifestait contre le président Hossain Mohammad Ershad près de Zero Point à Dacca, au Bangladesh. L'endroit a ensuite été rebaptisé place Noor Hossain et l'anniversaire de sa mort est officiellement commémoré chaque année comme la journée Shohid Noor Hossain. Il est l'un des martyrs les plus connus du mouvement pro-démocratique du Bangladesh.

Jeunesse
La maison ancestrale de Hossain du côté paternel se trouvait dans le village de Jhatibunia, situé dans l'upazila Mathbaria, dans le district de Pirojpur. Son père, Mujibur Rahman, était conducteur d'autorickshaw. Sa famille a déménagé au 79/1 Banagram Road, à Dacca, après la guerre de libération du Bangladesh en 1971. Noor Hossain a fréquenté l'école primaire Radhasundari, qui se trouvait également sur Banagram Road. Lorsqu'il était en  année à la Graduate High School, à Dacca, Hossain a quitté l'école à cause de la pauvreté. Il a été admis dans une école de conduite automobile et a reçu une formation à la conduite comme son père. Intéressé par la politique, Hossain est devenu le secrétaire de publicité du comité de l'unité de Banagram de la Dhaka City Joubo League. Il n'était ni aisé ni très instruit, mais il incarnait la lutte des gens ordinaires du pays, et est devenu un symbole public.

Siège de Dacca
Le , les opposants politiques se sont réunis pour ce qu'ils ont appelé un « siège de Dacca » afin d'exiger la fin du règne du président Hossain Mohammad Ershad fondé sur des violations de la démocratie. Bien qu'il soit au pouvoir depuis 1982 à la suite d'un coup d'État, il a remporté les élections d', mais ses opposants l'ont accusé de fraude. La Ligue Awami et le Parti nationaliste du Bangladesh se sont unis dans l'opposition au pouvoir d'Ershad. L'une des revendications de l'opposition était l'élection de l'Assemblée nationale sous un gouvernement intérimaire non partisan. Le rassemblement tourne à la violence et plusieurs dirigeants et manifestants, dont Noor Hossain, sont tués dans des conditions antiémeutes, et plusieurs centaines de personnes sont blessées à ce moment-là. Noor Hossain est l'un des trois membres de la Jubo League tués lors d'un rassemblement de protestation. Les deux autres étaient les dirigeants Nurul Huda Babul et Aminul Huda Tito. Dans la foulée, l'opposition a appelé à une grève de protestation dans tout le pays les 11 et . Hossain est désormais associé au Bangladesh à l'anti-autocratie et à la pro-démocratie. Au moment où il a été abattu, son corps portait plusieurs slogans à la peinture blanche. Il portait le slogan « À bas l'autocratie » () sur sa poitrine, et dans son dos, il avait écrit le slogan « Que la démocratie soit libre » (). Sa mort a accru la visibilité du sentiment d'opposition dirigé contre le gouvernement Ershad. Ershad a été démis de ses fonctions le  à la suite du mouvement de masse qui s'est développé à partir du siège de Dacca. Après le départ d'Ershad, Khaleda Zia, du BNP, a été élue première femme Premier ministre du Bangladesh et, un an plus tard, le gouvernement a fixé une date nationale pour commémorer l'événement. Elle a d'abord été appelée « Observation historique du  », mais la Ligue Awami a soutenu l'expression « Journée Noor Hossain », sous laquelle elle est connue aujourd'hui. Le parti Jatiya d'Ershad a rejoint la coalition de la Ligue Awami après sa destitution, et Ershad a ensuite présenté ses excuses pour la mort de Hossain. Le parti Jatiya commémore cette journée mais l'appelle « Journée de la démocratie » (). Noor Hossain et la place sont restés importants pour les manifestants après la mort d'Hossain en 1987 et la destitution d'Ershad en 1990. En 1993, la Ligue Awami a conduit des manifestants sur la place à l'occasion de l'anniversaire du  contre le gouvernement du BNP, ce qui a également provoqué une réaction de la police. En 1996, Ershad a présenté des excuses officielles pour la mort de Hossain devant le Parlement et également au père de Hossain. Ershad a maintenu ses excuses mais a également critiqué l'opposition pour avoir utilisé Hossain comme un symbole contre son gouvernement. En 2012, il a déclaré : .

Réactions

La Première ministre Sheikh Hasina a donné son propre récit de la mort de Hossain : .

Hasina a également déclaré : .

Marium Bibi, la mère de Hossain, a déclaré plus récemment : . Dans une interview précédente, elle avait déclaré : .

Références

Naissance en 1961
Naissance au Bangladesh
Décès en novembre 1987
Décès à Dacca
Mort par arme à feu

Noor Hossain