Bargstall Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 4,62 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla 169 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Erich Harder tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohner-harde.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Bargstall


Probele sportive de tenis de masă la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 6–17 august 2016 pe Pavilionul 3 din Riocentro în Rio de Janeiro, Brazilia.

Tabel medalii

Clasament tări

Rezultate

Legături externe
     Tenis de masă  la rio2016.com

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Tenis de masă la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Bühl ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Rödenweiler Mühlbach, einem rechten Zufluss der Sulzach. Der Ort befindet sich auf einer flachhügeligen Ebene aus Grünland mit vereinzeltem Baumbestand und Ackerland. Im Norden verläuft die A 6, die von einer Solaranlage gesäumt wird. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Rödenweiler (0,3 km südlich).

Geschichte
Bühl lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 gab es drei Höfe. Grundherr war das Klosterverwalteramt Sulz. An den Verhältnissen hatte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts geändert. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Bühl dem Steuerdistrikt Dombühl und der Ruralgemeinde Dorfgütingen zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Bühl am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria (Dorfgütingen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ort im Landkreis Ansbach
Geographie (Feuchtwangen)
Weiler in Mittelfranken

Bühl (Feuchtwangen)


ගොතටුව නව නගරය (ව්‍යවහාරික - අයි.ඩී.එච්) යනු කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ කොළොන්නාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට අයත් නගරයකි. මෙම නගරය මුල්ලේරියාව, කොළොන්නාව, රාජගිරිය, කොටිකාවත්ත යන නගර වටකොට පිහිටා ඇත. කලින් අයි. ඩී. එච්. නමින් හැඳින්වුනු මෙය එසේ හැඳින්වුයේ එහි බෝවන රෝගීන් සඳහා වූ රජයේ රෝහල (වසංගත රෝග විද්‍යායතනය) පිහිටි නිසා ය.

ගමනාගමනයෙන් මාර්ග අංක 152 බස්රථ මෙම නගරයේ සිට ආරම්භ වේ. පිටකොටුව දක්වා එම බස්රථ ගමන් කෙරේ. කොහිලවත්ත සිට කොල්ලුපිටිය තෙක් ගමන්ගන්නා 175 බස්රථ මෙම නගරය හරහා ගමන්ගනී.

පිහිටීම
රාජගිරියේ සිට බුත්ගමුව පාර B469 මාර්ගයෙන්ද, කොළොන්නාව සිට අයි.ඩී.එච්. පාර B469 මාර්ගයෙන්ද, අංගොඩ හා වල්පොළ සිට B231 මාර්ගයෙන්ද මෙම නගරයට ළගා විය හැකියි. නගරයේ මුළු ජනගහනය 4524ක් පමණ වේ (නගරයේ හා ගොතටුව අනු ප්‍රදේශයේ). කොළඹ නගරයේ වාර්ෂික වර්ෂාපතනය සේම මිලිලීටර 2200ක් පවති. කොළොන්නාව මැතිවරණ ආසනයට හා කොටිකාවත්ත මුල්ලේරියාව ප්‍රාදේශීය සභාවට මෙම ප්‍රදේශය අයත් වේ.

ආගමික ස්ථාන

බෞද්ධ

පාරමිතා ශ්‍රී මහා බෝධිමළු විහාරය
ගොතටුව කන්දේ පුරාණ මහා විහාරය
ඇල්හේන රතනසාර විහාරය
ඥානවිමලාරාමය
ගොතටුව චන්දන විහාරය
මිහිදු විහාරය
සාම විහාරය

ඉස්ලාම්

මස්ජිදුල් ජබ්බාර් ජුම්ආ පල්ලිය
ජාවත්ත මස්ජිදුන් නූර් පල්ලිය

කතෝලික

 සදා සරණ දෙව්මවුන්ගේ දෙව්මැදුර

විද්‍යාල

ගොතටුව මහ විද්‍යාලය
ගිගල්ස් ජාත්‍යන්තර විදුහල

විශේෂ ස්ථාන

වසංගත රෝග විද්‍යා ආයතනය හා මූලික රෝහල (අයි.ඩී.එච්)
සුවනෙත සිංහ අක්ෂි රෝහල
වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි ක්‍රීඩාංගණය - මාදින්නාගොඩ
 හෝක්ස් ක්‍රීඩාපිටිය - කජුගහවත්ත
කොටිකාවත්ත - මුල්ලේරියාව ප්‍රාදේශිය සභා ප්‍රධාන කාර්යාලය

ගොතටුව නව නගරය


246345 Carolharris este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
246345 Carolharris este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Larry H. Wasserman. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,17 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 246001-247000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

246345 Carolharris


اللغة العبرية التوراتية أو اللغة العبرية الكلاسيكية، هي اللغة العبرية القديمة التي كتبت بها التوراة والتي كانت كذلك محكية على لسان بني إسرائيل في أرض مصر، وأرض كنعان (إسرائيل والأراضي الفلسطينية) خصوصا.

تاريخ اللغة العبرية التوراتية

اللغة العبرية لغة سامية يرجع أصلها إلى المجموعة الشمالية الغربية الكنعانية، وقد بدأت بالتكون في أرض كنعان فبدأت على شكل لهجة، حتى مضى زمن طويل وأخذت شكل اللغة. بعد نزول التوراة في جبل سيناء على نبي بني إسرائيل موسى كان التوراة أحد أهم مصادر اللغة العبرية.

تعرضت اللغة العبرية إلى الكثير من التأثيرات نتيجة الأوضاع السياسية التي تعرضت لها أرض كنعان من غزوات مختلفة، فتارة تنهض إلى الازدهار بقوة وجود بني إسرائيل خصوصا بعهد الملك سليمان وتارة تنهار بسبب الحروب وخراب بني إسرائيل، وكان أكبر خراب حل على اللغة العبرية هو السبي البابلي الذي أدى إلى ضياع اللغة العبرية من لسان اليهود الذين تحولوا للآرامية حتى سبيوا من أرض كنعان، فبقيت اللغة العبرية كلغة كتابة فقط حتى أحيتها الحركة الصهيونية حديثا.

مميزات اللغة العبرية الحديثة عن العبرية الكلاسيكية (التوراتية)
بسبب شتات اليهود وطردهم من أرض كنعان إلى دول العالم، تعرضت اللغة العبرية إلى ضياع كبير وفجوة تاريخية واسعة، فبقيت كلغة دينية لفترات طويلة، وبسبب اختلاط اليهود بالشعوب الآخرى لم يعودوا قادرين على نطق العبرية الكلاسيكية بالشكل الصحيح؛ لإن معظم تلك الشعوب لا توجد لديها تلك الصعوبات في حروف اللغة العبرية، و من مميزات اللغة العبرية الحديثة عن القديمة:

نطق الحروف

ملحوظات على الحروف المرقمة:
 (1): توحد نطق الحرفين (גּ, ג) في العبرية الحديثة؛ نتيجة مخالطة اليهود لكثير من الشعوب التي لا تنطق حرف (غ) إنما تنطقه كحرف (ج) في اللهجة المصرية.
 (2): توحد نطق الحرفين (דּ, ד) في العبرية الحديثة؛ نتيجة مخالطة اليهود لكثير من الشعوب التي لا تنطق حرف (ذ) إنما تنطقه كحرف (د).
 (3): تحول نطق حرف ו من (/w/) إلى (/v/) في العبرية الحديثة؛ لكثرة اختلاط اليهود بشعوب لا تنطق حرف (/w/) إنما تحوره إلى (/v/) وهذا نتاج عن قرب مخرج الحرفين، حيث أنهما يخرجان من الشفاه.
 (4): تحول نطق حرف ח من (/ħ/) إلى (/x/)؛ لإنه حرف حلقي فالحروف الحلقية لم تكن موجودة في معظم لغات الشعوب التي تشتت إليها اليهود.
 (5): تحول نطق حرف (ט) من (/tˁ/) إلى (/t/)؛ لإنه حرف طبقي ومفخم فالحروف الطبقية لم تكن موجودة في معظم لغات الشعوب التي تشتت إليها اليهود.
 (6): تحول نطق حرف ע من (/ʕ/) إلى (/ʔ/)؛ لإنه حرف حلقي فالحروف الحلقية لم تكن موجودة في معظم لغات الشعوب التي تشتت إليها اليهود.
 (7): تحول نطق حرف (ט) من (/tˁ/) إلى (/t/)؛ لإنه حرف طبقي ومفخم فالحروف الطبقية لم تكن موجودة في معظم لغات الشعوب التي تشتت إليها اليهود.
 (8): تحول نطق حرف (צ, ץ) من (/sˁ/) إلى (/s/)؛ لإنه حرف طبقي ومفخم فالحروف الطبقية لم تكن موجودة في معظم لغات الشعوب التي تشتت إليها اليهود.
 (9): تحول نطق حرف (ר) من (ɾ) إلى (ʁ)؛ بسبب مخالطة اليهود لشعوب تقلب الراء اللسانية إلى راء حلقية (راء فرنسية).
 (10): توحد نطق الحرفين (תּ, ת) في العبرية الحديثة؛ نتيجة مخالطة اليهود لكثير من الشعوب التي لا تنطق حرف (ث) إنما تنطقه كحرف (ت).

طريقة الكتابة مع حركات
اختلفت طريقة الكتابة بين العبرية الكلاسيكية والعبرية الحديثة، فمثلا أصبحت الحركات في العبرية الحديثة تكتب على شكل حروف مد؛ وذلك لتسهيل القراءة الخالية من الحركات، مثل: שׁלֹשׁ وتقرأ (شلوش) أصبحت تكتب (שׁלוֹשׁ) وأيضا تلفظ (شلوش).

اختلافات في القواعد
دخلت قواعد جديدة على اللغة العبرية الحديثة لم تكن موجودة في القديمة؛ وذلك لتسهيل العبرية بعد أن فقد اليهود البلاغة في لغتهم بعد الشتات، و من هذه القواعد:
 استخدام وزن (פּוֹעֵל) للفعل المضارع، بدلا من استخدام الحروف (א, ו, י, נ) التي أصبحت للفعل المستقبل.
 كثر استخدام أداة الإضافة (שֶׁל) التي يقل استخدامها في عبرية التوراة (الكلاسيكية).
 ألغي استخدام المثنى إلا للأشياء المزوجة، واستبدل بـ: שני + الاسم المذكر + أداة الجمع المذكر، وשתי + الاسم المؤنث + أداة الجمع المؤنث.
 ظهر نظام تركيب الكلمات لتكوين كلمة جديدة، مثل: בית (بيت) + הספר (كتاب) تصبح בית הספר (مدرسة).

اختلاف كتابة اليد

ظهرت في العبرية الحديثة كتابة اليد التي سهلت الكتابة بشكل كبير، حيث كانت الكتابة المربعة هي السائدة قديمًا.

ظهور حركة جديدة لتغيير نطق الحرف
ظهرت في اللغة العبرية الحديثة علامة غرش (تنطق بالعبرية الحديثة: /ɡe:̞ʁe:ʃ/)، وهي علامة توضع بعد الحرف لتغيير نطقة إلى حرف غير موجود في اللغة العبرية الحديثة، وهذه الحركة ظهرت في اللغة العبرية الحديثة فقط ولم تظهر في الكلاسيكية، يمكن توضيح هذه الحروف بالجدول الآتي:

ملاحاظات على الحروف المرقمة:
 (1): يكتب هذا الحرف (ו') ويجوز أن يكتب بهذه الصيغة أيضا (וו)، فكلاهما ينطق (/w/).

انظر أيضاً
 لغة عبرية
 تاريخ اللغة العبرية
 كتابة عبرية
 تهج عبري
 أدب عبري

المصادر

المواقع الإلكترونية
 MSN Encarta : Online Encyclopedia, Dictionary, Atlas, and Homework

الكتب
 Dolsopolsky 1999.

انحلالات القرن 1
كلمات وعبارات عبرية
لغات كلاسيكية
لغات كنعانية
لغات ليتورجية

عبرية توراتية (لغة)


Thomas Brassey, 1st Earl Brassey  (11 February 1836 – 23 February 1918), was a British Liberal Party politician, Governor of Victoria and founder of The Naval Annual.

Background and education
Brassey was the eldest son of the railway magnate Thomas Brassey (1805-1870), by his wife Maria Harrison, a daughter of Joseph Harrison, a forwarding and shipping agent. He was the elder brother of Henry Brassey and Albert Brassey. He was educated at Rugby and University College, Oxford, and was called to the Bar, Lincoln's Inn, in 1864.

Political career
Brassey was briefly Member of Parliament (MP) for Devonport in 1865, winning the seat at a by-election in June and then losing it again the general election in July. He returned to Parliament three years later as the representative for Hastings at the 1868 general election, holding that seat until he was defeated at the 1886 general election. He was President of the first day of the 1874 Co-operative Congress.
He served under William Ewart Gladstone as Civil Lord of the Admiralty from 1880 to 1884 and as Parliamentary Secretary to the Admiralty from 1884 to 1884. He was made a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in 1881 and raised to the peerage as Baron Brassey, of Bulkeley in the County of Chester, in 1886. He again held office under Gladstone and then Lord Rosebery as a Lord-in-waiting from 1893 to 1895. In 1893 Queen Victoria appointed nine members as the Royal Opium Commission, which consisted of seven British and two Indian members, which was headed by Lord Brassey, who served as the Chairman. The commission was to report on whether India Opium export trade to far east (China) should be ended and, further, whether poppy growing and consumption of Opium in India itself should be prohibited save for medical purpose.

Governor of Victoria
From 1895 to 1900 he was Governor of Victoria, a colony in Australia, and lived in its capital, Melbourne, in Government House. He returned to the United Kingdom in March 1900, by way of Colombo.

Brassey is remembered in Australia's national capital, Canberra, with Brassey House, now a hotel (originally a guest house) in the inner suburb of Barton, Australian Capital Territory, completed in 1927 to coincide with the relocation of the Federal Parliament from Melbourne to Canberra. Brassey House originally offered 45 rooms with shared bathing facilities, for the exclusive use of members of parliament and mid-level government officials relocating to Canberra. During the mid 1960s the government of the day expanded the capacity to 131 rooms and added conference and meeting rooms. It was sold in the mid-1980s to local businessmen and has been operated since as a residential hotel, now with 75 rooms including ensuites. It is said to have been built back-to-front, with the more ornate façade facing Belmore Gardens and its plainer face to Macquarie Street.

Sailing activities
Brassey's first experience of sailing was whilst he was still at Rugby school. After a short spell in a hired yacht called Zillah he started to compete successfully in club events in a yacht called Cymba (1855).  In 1859 he became the owner of an iron yacht of 120 tons called Albatross, designed by his friend St Clare John Byrne and built at his father's Canada Works. He was elected as a member of the Royal Yacht Squadron at this time.  In 1866 he ventured into auxiliary steam with the yacht Meteor and in 1872 used the steam yacht Eothen to visit Canada - although the vessel proved not to be best suited for this type of work.  Eothen had formerly been owned by the co-founder of P & O Company - Arthur Anderson.

Between 6 July 1876 and 27 May 1877 Brassey circumnavigated the world in his steam-assisted three-masted topsail-yard schooner Sunbeam, another yacht designed for him by St Clare Byrne. This voyage is said to have been the first circumnavigation by a private yacht. His son Thomas left the Sunbeam at Rio de Janeiro in order to return to school in England. His wife Annie, Lady Brassey (1839–1887), published an account of the cruise entitled In The Trades, The Tropics, & The Roaring Forties, or alternatively A Voyage in the Sunbeam:  Our Home on the Ocean For Eleven Months. In 1880 Brassey's book The British Navy was published. In 1886, he started The Naval Annual (generally referred to as Brassey's Naval Annual).  He edited The Naval Annual until 1891. He was succeeded as editor by his son Thomas.

At the age of 79 Brassey sailed his yacht Sunbeam to Mudros Bay in order to support the troops as a hospital ship during the Gallipoli Campaign.

Honours and awards
Brassey was President of the Royal Statistical Society from 1879 to 1880. He was conferred with Honorary Membership of the Institution of Engineers and Shipbuilders in Scotland in 1891. Following his return from Australia, he was President of the London Chamber of Commerce 1901–1902. He served as Lord Warden of the Cinque Ports from 1908 to 1913.

He was appointed a Knight Grand Cross of the Order of the Bath in 1906 and made Viscount Hythe, of Hythe in the County of Kent, and Earl Brassey in 1911.

He was commissioned as a 2nd Lieutenant in the part-time 6th (Hastings) Cinque Ports Artillery Volunteer Corps on 1 June 1861, and was later the captain of the 9th (Pevensey) Cinque Ports AVC. He was appointed Honorary Colonel of the successor unit, the 2nd Cinque Ports Artillery Volunteers on 2 December 1891.

King David Kalākaua of Hawaii bestowed on Brassey the honour "Knight Commander of the Royal Order of Kalākaua".

Freemasonry
Brassey was a freemason. He was initiated to the craft as an Oxford student. In 1868, he became a member of Abbey Lodge No. 1184 and remained for 48 years. He was also a member of Derwent Lodge No. 4 and a founding brother of Navy Lodge No. 2612. When he was appointed Governor of Victoria, while he had never held any Lodge office, he was appointed Honorary Past Junior Grand Warden. In Melbourne, became a member of Clarke Lodge No. 98 and became its Senior Warden in 1896 and its Worshipful Master in 1897. On 4 May 1896 two days before being installed as Senior Warden, he was installed Grand Master of the Grand Lodge of Victoria. His becoming of Grand Master was a bit controversial because many members preferred then-current Grand Master Sir William Clarke, 1st Baronet to stay and nominated him again. Clarke said that he would like the nomination to be withdrawn if Brassey was willing to serve. Brassey approved and Clarke withdrew the nomination, so Brassey was the sole candidate and therefore elected Grand Master.

Family

Brassey married firstly, in 1860, Anna Allnutt, daughter of John Allnutt, of Clapham, Surrey. They had one son and four daughters. The third daughter, Lady Muriel Agnes, married Gilbert Sackville, 8th Earl De La Warr, and was the mother of Herbrand Sackville, 9th Earl De La Warr, while the fourth daughter, Lady Marie Adelaide, married Freeman Freeman-Thomas, 1st Marquess of Willingdon. Lady Brassey died in September 1887, aged 47.

Brassey married secondly Lady Sybil de Vere Capell, daughter of Arthur Capell, Viscount Malden, and sister of George Capell, 7th Earl of Essex, in 1890. They had one daughter. Brassey died in February 1918, aged 82, and was succeeded in the earldom by his only son, Thomas.

References

External links

|-

1836 births
1918 deaths
Lords Warden of the Cinque Ports
Governors of Victoria (Australia)
Knights of the Order of St John
Liberal Party (UK) Lords-in-Waiting
Lords of the Admiralty
Presidents of the Royal Statistical Society
Liberal Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1859–1865
UK MPs 1868–1874
UK MPs 1874–1880
UK MPs 1880–1885
UK MPs 1885–1886
UK MPs who were granted peerages
Deputy Lieutenants of Sussex
Thomas Brassey, 1st Earl Brassey
Presidents of Co-operative Congress
Alumni of University College, Oxford
English justices of the peace
Knights Grand Cross of the Order of the Bath
Earls in the Peerage of the United Kingdom
Recipients of the Royal Order of Kalākaua
Colony of Victoria people
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria
Peers created by George V
Viscounts created by George V
Australian Freemasons
Masonic Grand Masters

Thomas Brassey, 1st Earl Brassey


Gefangen im Jemen ist ein im Auftrag von ProSieben produzierter deutscher Fernsehfilm aus dem Jahr 1999. Die Hauptrollen spielten Heikko Deutschmann, Roman Knižka, Claudine Wilde und Peter Maffay unter der Regie von Peter Patzak. Der Film basiert auf der wahren Geschichte der Entführung von sieben deutschen Motorradfahrern durch jemenitische Kriminelle im Jahr 1997. Die Erstausstrahlung erfolgte am 12. September 1999 auf ProSieben.

Handlung
Gefangen im Jemen sind Marc (Peter Maffay), sein streitsüchtiger Sohn Jan (Roman Knižka) und dessen Freunde Hardy (Simon Licht), Thomas (Heikko Deutschmann) und Jennifer (Claudine Wilde). Marc, der seit Jahren im Jemen lebt und das Land, die Einheimischen und die Gefahren kennt, will die jungen Leute auf einer Motorradtour durch die Wüste begleiten – und das Vertrauen seines Sohnes wiedergewinnen. Doch bewaffnete Krieger verlangen von den Touristen zunächst ein "Wegegeld" von 1000 Dollar. Später nehmen sie die Deutschen als Geiseln und fordern von der Regierung ein Lösegeld von zehn Millionen Dollar. Während Marc in tagelanger Gefangenschaft mit den Kriegern verhandelt, sucht auch die deutsche Botschaft fieberhaft nach einer Lösung...

Kritik

Produktionsnotizen
Die aufwändigen und strapaziösen Dreharbeiten fanden im März 1999 in der marokkanischen Wüstenstadt Erfoud statt. Da dort zeitgleich Ridley Scott seinen Sandalen-Film "Gladiator" drehte, wurden rechtzeitig gebuchte Hotelzimmer von der Hollywood-Produktion aufgekauft. Die Konsequenz war, dass Produzent Dressler alle Zimmer eines leerstehenden Hotels komplett mit Heizöfen ausstatten musste, damit sein Team dort übernachten konnte. Die Nächte im März können in Marokko bitterkalt werden.

Wegen eines Sandsturms konnten die Teamfahrzeuge nicht zum Drehort fahren, da alle Straßen verweht waren. Dressler ließ eine 3 km lange Straße durch die Wüste bauen und der Dreh konnte weitergehen.

Soundtrack
Der Soundtrack zum Film stammt von Tony Carey und erschien am 30. August 1999 auf CD im Handel. Die CD enthält die drei von Carey gesungenen Titel World without you, Going away und The sun got in my eyes sowie 17 instrumentale Tracks.

Veröffentlichung
Am 25. August 2017 wurde der Film auf DVD veröffentlicht. Hersteller ist dabei der Film- und Hörspielverlag Pidax Film.

Weblinks

 Filmbeschreibung auf UFA.de

Einzelnachweise

Filmtitel 1999
Fernsehfilm (ProSieben)
Deutscher Film
Deutsch-jemenitische Beziehungen
Geiselnahme im Film

Gefangen im Jemen


é uma série de mangá japonesa escrita e ilustrada por Junji Ito. É a primeira obra de Ito publicada na revista de mangá shōjo em 1987, onde venceu o prémio Kazuo Umezu. No Brasil, a série foi publicada pela editora Pipoca & Nanquim em fevereiro de 2021.

O mangá foi adaptado para uma série de oito filmes de imagem real, e uma série antológica de televisão lançada em 1999.

Publicação
O mangá foi publicado pela editora Asahi Sonorama no formato de série na revista de mangá Monthly Halloween entre 1987 e 2000. O mangá teve um volume encadernado intitulado , que foi publicado em fevereiro de 1996. Foram reunidos dois volumes na série . A editora Asahi Sonorama publicou um volume coletivo em fevereiro de 2000, sob o título de . A editora ComicsOne publicou os dois volumes nos Estados Unidos a 1 de abril de 2001.

A segunda série intitulada  foi publicada no formato de série na Nemuki e reunida num único volume encadernado sob o título de , que foi publicado em março de 2001. Tomie foi republicada dentro da série . Esta versão também foi publicada em dois volumes com a inclusão dos capítulos publicados originalmente em Tomie Again. A editora Dark Horse Comics foi responsável por publicar esta versão em língua inglesa.

Asahi Sonorama republicou novamente o mangá em dois volumes, como parte de  a 20 de janeiro de 2011.

A 26 de março de 2016, a editora Viz Media comprou os direitos de publicação da série. No Brasil, os dois volumes foram publicados pela editora Pipoca & Nanquim entre fevereiro e março de 2021.

Junji Ito Kyōfu Manga

Tomie Again

Republicação

Adaptações
Tomie foi adaptada para uma série de oito filmes de terror japoneses lançados entre 1999 e 2011. Foram adaptados dois episódios na série de animé Junji Ito Collection.

Em julho de 2019, foi anunciado que o cineasta francês Alexandre Aja estaria a adaptar uma série de televisão digital de Tomie para a plataforma Quibi, em conjunto com a Sony Pictures Television e a Universal Content Productions, com David Leslie Johnson-McGoldrick como argumentista e produtor executivo e Hiroki Shirota como coprodutor. Em julho de 2020, Adeline Rudolph foi escolhido para atuar na série. Em outubro de 2020, foi divulgado que a Quibi fecharia a 1 de dezembro de 2020, deixando o destino da série em questão.

Recepção
Em 1989, Junji Ito venceu o prémio Kazuo Umezu pela sua obra Tomie.

Ver também
Girl from Nowhere

Ligações externas

Séries de manga
Mangás de 1987
Animes e mangás de horror
Animes e mangás de sobrenatural
Shōjo
Mangá da Viz Media
Títulos da Dark Horse Comics

Tomie


Liesen steht für:

 Liesen, ein Ortsteil der Stadt Hallenberg im Hochsauerlandkreis in Nordrhein-Westfalen
 Synonym für Flomen

Liesen ist der Familienname folgender Personen:

 Albin Liesen (1921–1943), deutscher Fußballspieler
 Heinz Liesen (* 1941), deutscher Sportmediziner und Hochschulprofessor
 Jan Liesen (* 1960), niederländischer Theologe und römisch-katholischer Bischof
 Klaus Liesen (1931–2017), deutscher Manager, Aufsichtsratsvorsitzender des VW-Konzerns
 Wolfgang Liesen (1936–2021), deutscher Bildhauer

Liesen (die, Pluraletantum) sind eine norddeutsche Bezeichnung für das Schweinefett

Liesen (Begriffsklärung)


Drugi svjetski rat po nadnevcima: 7. veljače u Drugom svjetskom ratu.

1942.
Divlji ustaše ubili 2.000 Srba u Drakoviću, Šargovcu, Motikama i rudniku Rakovac pored Banja Luke.

Drugi svjetski rat po nadnevcima

7. veljače u Drugom svjetskom ratu


Ratmanova øen (, , også tidligere Ostrov Gvozdeva, ; ) er en ø i Ishavet der tilhører Rusland. Befolkningen er omkring 400 indbyggere i Ingalikmiutfolket.

Geografi

Ratmanova øen ligger i Beringstrædet omkring 45 km sydvest for Kap Dezjnjov på Tjuktjerhalvøen i Sibirien, mellem Sibirien mod vest, Alaska mod øst, Beringshavet mod syd og Tjukterhavet mod nord. Øen udgør den vestlige del af Diomedeøerne og er Ruslands østligste punkt. Naboøen den amerikanske ø Lille Diomedeø er kun omkring 4 km væk, men er adskilt af datolinjen.

Øen er af vulkansk oprindelse og har et areal på cirka 29,1 km². Den internationale datolinje løber omkring 1,3 kilometer øst for øen. Administrativt er øen en del af Tjukotka rajon i Tjukotskij autonome okrug.

Historie

Øerne har været beboet af inuitter i lang tid.

Øgruppen blev opdaget af den russiske opdagelsesrejsende Semjon Dezjnjov i 1648, men faldt i glemmebogen og blev genopdaget 16. august 1728 af danskeren Vitus Bering, der var i den russiske tjeneste. Øgruppen blev navngivet som Diomede øerne efter den russiske martyr Sankt Diomedes fejrede denne dato.

1867 solgte Rusland Alaska til USA og grænsen kom til at gå mellem øerne.

Efter 2. Verdenskrig sendtes beboerne på Ratmanova øen til fastlandet, fordi de havde haft kontakt med amerikanerne. I dag er nogle inuitter vendt tilbage, og har  permanent visum til at krydse grænsen, så de frit kan sejle mellem de to øer, efter aftale mellem Rusland og USA.

7. august 1987, under den kolde krig, svømmede amerikaneren Lynne Cox fra Lille Diomedeø til Ratmanova øen som en fredelig protest.

Øer i Rusland
Ishavet

Ratmanova øen


An Taeniophyllum confusum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul J. Kores ngan Lars Jonsson. An Taeniophyllum confusum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum confusum


An Orchinea in uska genus han Liliopsida. An Orchinea in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orchinea

Orchinea


Diepoltsberg ist der Name folgender Orte:

 Diepoltsberg (Falkenberg), Ortsteil der Gemeinde Falkenberg, Landkreis Rottal-Inn, Bayern
 Diepoltsberg (Gemeinde Sankt Radegund bei Graz), Ortschaft in der Gemeinde Sankt Radegund bei Graz, Bezirk Graz-Umgebung, Steiermark
 eine ältere Schreibweise für Diepoldsberg, Ort in der Gemeinde Obing

Diepoltsberg


Fernand Laclau, né le  à Pardies et mort le  dans la même ville, est un joueur français de rugby à XV, ayant évolué au SA Monein et à la Section paloise.

Fernand Laclau est champion de France avec la Section en 1928 au poste de trois-quart centre. Laclau a été le doyen des champions de France 1928, dernier à décéder en 1997.

Laclau était grossiste en grains et président du club de Pardies-Monein.

Biographie
Fernand Laclau obtient son certificat d'études à Monein. Il commence sa carrière au SA Monein.

Il rejoint ensuite la Section paloise avec qui il remporte le championnat en 1928.

Durant cette même année, Georges Caussarieu et Robert Sarrade sont sélectionnés en Équipe de France de rugby à XV afin d'affronter l'Irlande lors du Tournoi des Cinq Nations 1928. Le comité de sélection hésite entre Caussarieu et Laclau, partenaires au centre de l'attaque de la Section. Laclau est perçu comme un attaquant plus dangereux, cependant c'est Caussarieu qui est finalement retenu. Il est estimé que Caussarieu est un joueur plus complet.

Laclau met un terme à carrière à la suite d'une grave blessure à l'épaule.

Références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Centre (rugby à XV)
Joueur de la Section paloise
Naissance en septembre 1907
Naissance dans les Basses-Pyrénées
Décès en juin 1997
Décès dans les Pyrénées-Atlantiques
Décès à 89 ans

Fernand Laclau


සත්ව සන්නිවේදනය යනු කිසියම් සතෙකුගේ චර්යාවක් වෙනත් සතෙකුගේ වර්තමාන හෝ අනාගත චර්යා සඳහා බලපෑමක් ඇති කිරීම වේ.මානව සන්නිවේදනය සඳහා වන ඇන්ත්‍රොපොසෙමියොටික්ස් වදනට වෙනස්ව ඇතැම් අවස්තා වලදී සූ සෙමියොටික්ස් ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ සත්ව සන්නිවේදනය පිළිබඳ අධ්‍යයනය, චර්යා විද්‍යාවේ සමාජ ජීව විද්‍යාවේ හා සත්ව ප‍්‍රජානන විද්‍යාවේ දියුණුවට වැදගත් දායකත්වයක් සැපයීය.

සත්ව සන්නිවේදනය හා සමස්ත සත්ව ලෝකය අවබෝධ කර ගැනීම ඉතා වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වන ක්ෂේත‍්‍රයකි. 21 වන සියවසේ කෙටි කාලය තුලදී පවා මෙතෙක් හොඳින් අවබෝධ කර ගනු ලැබූ ක්ෂේත‍්‍ර යැයි සිතූ පෞද්ගලික සංඥාමය, නාම භාවිතය, සත්ව සංස්කෘතිය, ඉගෙනුම හා ලිංගික චර්යාවෝ පිළිබඳ වූ අවබෝධයන් පවා විප්ලවීය වෙනසකට ලක් විය.

සන්නිවේදන ආකාර
වඩාත් ප්‍රචලිත සන්නිවේදන ක්‍රමයන් තුළ අනතර්ගත වන්නේ සුවිශේෂී දේහ උපාංග පෙන්වීම හෝ සුවිශේෂී දේහ චලන යන්ය. බොහෝ විට මෙම ක්‍රම 2හිම සංයෝජනයන්ය. එබැවින් සුවිශේෂී දේහ චලනයක් සුවිශේෂී දේහ උපාංගක් හුවා දැක්වීමට යොදා ගැනේ. චර්යා විද්‍ය‍ාවෙන් එන උදාහරණයක් නම් හෙරින්ග් ලිහිණියන් කැදැල්ලේ සිටින පැටවාට සිය හොට පෙන්වීමයි. බොහෝ ලිහිණියන්ට මෙන්ම හෙරින්ග් ලිහිණියාට ද දීප්තිමත්ව වර්ණ ගැන්වුණු හොටක් ඇත. එය කහ පැහැති වන අතර යටි අධෝ හනුවේ කෙළවර රතු ලපයක් ඇත. ඌ කෑම සොයා ගෙන ආපසු පැමිණි විට පැටවා ඉදිරියේ සිටගෙන, සිය  හොටෙන් පොළවට කොටයි. මෙය බඩගිනිකාර පැටවාගෙන් ආයාචනාත්මක ප්‍රතිචාරයක් ළඟා කර ගනී (අධෝ හනුv කෙළවර ඇති රතු ලපයt පැටවා සිය   තුඩින් කෙටීම) එමඟින් මව හෝ පියා පැටවා ඉදිරියේ වැමෑරීමට යොමු කෙරේ. එබැවින් සමස්ත සංඥාව සුවිශේෂී දේහ උපාංගයක් (රතු ලපය) සහ පැටවාට රතු ලපය මනාව දෘශ්‍ය මාන වන සුවිශේෂී දේහ චලනයක් (පොළවට කෙටීම) අඩංගු කරගනී නිකෝ ටින්බර්ගන් හා ඔහුගේ සගයන් හොටයේ රතු පැහැය හා එහි පැහැදිලි කැපීපෙනීම පැටවාගෙන් අදාල ප්‍රතිචාරය ලබා ගැනීමේ දී තීරණාත්මක වන බව පෙන්වා දෙන ලදී. මෙම හැසිරීම පවතින සංකීර්ණත්වයෙන්ම සහජයෙන් ලද්දක් ද? හොටය කෙරේ මතුවන කුතුහ‍ලයෙන් හා දෙමාපියන්ගේ කැවීමේ අවශ්‍යතාව සංයෝජනය වීම මත නිසඟයෙන්ම ඇතිවන සරල ඉගෙනුම් ක්‍රියාවලියක් ද යන්න තවමත් විසඳී නොමැත. ලිහිණි පැටවා අවට ඇති දීප්තිමත් රතු, කහ, සුදු හෝ දිලෙන ද්‍රව්‍ය මත කෙටුව  ද, ත්‍යාගයක් වශනේ ආහාර ලබා දෙනුයේ දෙමාපිය හොටය පමණි. අහම්බෙන්  ගිලදමන රතු හෝ දීප්තිමත් පැහැති ප්ලාස්ටික්, වීදුරු කැබලි  ලිහිණි පැටවුන්ගේ  මර්ත්‍යතාවයට (මරණ ප්‍රමාණයට) සුලබ හේතුවක.

තවත් වැදගත් සන්නිවේදන ක්‍රමයක් නම් විහඟ ගීතයයි. එය පිරිමියා විසින් සාමාන්‍යයෙන් සිදු කෙරුණ ද ඇතැම් විශේෂ වල ගැහැණු සතාත් පිරිමි සතාත් යන දෙ‍නොම එකිනෙකාට පිළිතුරු දෙමින් ගායනයේ යෙදෙයි.. මෙය "යුග ගීතය" නම් වේ. විහඟ ගීතය වඩාත් ප්‍රචලිත වාචික සන්නිවේදන ක්‍රමයයි. වඳුරන්ගේ අනතුරු ඇඟවීමේ කෑගැසීම ගිබන්ගේ වසම් සංඥා , ගෙම්බන්ගේ සංසර්ග ප්‍රාරාධනා ඊට තවත් උදාහරණ වේ.තරමක්

අවස්ථා කිහිපයකදී හැර, ආඝ්‍රාණ සන්නිවේදනය අප්‍රකටය. බොහෝ ක්ෂීරපායීනට අනන්‍ය හා කල් පවතින ගන්ධයන් ඇති කරවන ග්‍රන්ථ ඇති අතර එම ගන්ධයන් ඔවුන් සිටි ස්ථානවලට මුදා හැරීමට අනුගත වූ චර්යාවන් ඇත. බොහෝවිට  සිදුවන්නේ ඉහත ග්‍රන්තිවලින් නිපදවන සුගන්ධීය ද්‍රව්‍යයන් \ මුත්‍රා හා මළපහ සමඟ මිශ්‍ර කිරීමයි . ඇතැම්හු ශ්වේදය හරහා පතුරුවා හැරිය ද එය පොළව මත තැන්පත් කරන  ලද ගන්ධ මෙන් දිගුකල් නොපවතී  ඇතැම් සතුන් සතු ඇතැම් ග්‍රන්ථීන්වල සමස්ථ කාර්යය  විලවුන් ලකුණු තැවරීම බව පෙනේ. උදාහරණ ලෙස මොංගෝලියානු ගර්බිල් සත්වයන්ගේ උදරයේ\ ඇති ග්‍රන්ථිවල කාර්ය විලවුන් ලකුණු තැබීම බව පෙනේ. ඔවුන් උදර පෙදෙස   ඇතිල්ලීමේ ලාක්ෂණික චර්යාවක් මඟින් විලවුන් ලකුණු තබන බව පෙනේ. රත්රන් හැම්ස්ටරයන් හා බළලුන් ඇලපතෙහි  (සිරුර පෙදෙස) විලවුන් ග්‍රන්ථි දරන අතර ඇලපත පෙදෙස වස්තූන්හි පිරිමැදීම මඟින් එම විලවුන් ලකුණු තැන්පත් කරයි. බළලුන්ගේ නළලෙහි ද විලවුන් ග්‍රන්ථි ඇත. මී මැස්සන් වදයෙන් ඉවතට   යාමේ දී මී වදයෙන් ද්‍රව්‍ය මල්ලක් රැගෙන යන අතර නැවත ඇතුල් වීමේදී එය නිකුත් කර\ ඔවුන් මී වදයේම කොටසක් බව දන්වා සුරක්ෂිත ඇතුල් වීම සහතික කර ගනී.
මෙම සන්නිවේදන අතරින් බහුතරයක් අන්තර් විශේෂ සන්නිවේදනය සඳහා ද යොදා ගත හැක.

අන්තර් විශේෂ සන්නිවේදනය
වෙනස්  විශේෂවලට අයත් සාමාජිකයින් අතර සිදුවන සන්නිවේදනයට උදාහරණ රැසක් පවතී.

ගොදුර - විලෝපිකයාට
ගොදුර චලනය වුවහොත් හෝ ශබ්දයක් නැගුවහොත් විලෝපිකයාට එය හඳුනාගෙන ඌව අල්ලා ගත හැක. එය ඉහත සන්නිවේදනයේ නිර්වචනය හා ගැලපේ. නමුත් අපට එවැන්නක් "සන්නිවේදනය ලෙස හැඳින්වීම සුදුසු බවක් නොහැ‍ඟේ. එය අපට සන්නිවේදනයේ නිර්වචනය යම් ආකාරයකට වෙනස් කළ යුතු බව හැඟවෙයි. එය සන්නිවේදනය යනු සන්නිවේදකයාගේ වාසියට හේතුවන්නක් බව පැවසීමෙන් හෝ සාමාන්‍ය සත්ව ජීවිතයේ ඇතිවන නොවැලැක්විය හැකි ප්‍රතිඵලවලට වඩා ඔබ්බෙහි දෙයක් අන්තර්ගත වූවක් බව පැවසීමෙන් හෝ සිදු කළ යුතුය.

ගොදුරු වන විශේෂවල ඇතැම් ක්‍රියාකාරකම් පැහැදිලිවම විලෝපිකයාට සන්නිවේදනයක් වන අවස්ථා ඇත. හොඳ උදාහරණයක් නම් අනතුරු ඇඟවීමේ වර්ණ ගැන්වීමයි. බඹරුන් වැනි විලෝපිකයාට හානි කර විය හැකි විශේෂ බොහෝ දුරට දීප්තිමත්ව වර්ණ ගැන්වී ඇත. මෙය  විලෝපිකයාගේ හැසිරීම විකිරණය කරයි.

එවිට විලෝපිකයා නෛසර්ගිකව (ඉවෙන්) හෝ පූර්ව අත්දැකීම් නිසා හෝ (ඉවෙන්) @h`\  ගොදුරට පහර දීමෙන් වලකී. ඇතැම් සතුන් සිදුකරන අනුකරණයන්ද මෙම වර්ගීකරණයට වැටෙන "හුවර්ෆ්ලයි" මැස්සන් ඊට උදාහරණයකි. මොවුන්\ විදීමට අසමත් වුව ද බඹරුන්ගේ ස්වරූපයට සමානv වර්ණ ගැන්වී ඇති බැවින් අනුකරණය තුළින් බඹරුන්ට මෙන්ම විලෝපිකයන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට ඉඩ ලැබේ. අනතුරුදායක වර්ණ ගැන්විම මෙන්ම වෙනත් හැසිරීම් රටා ද විලෝපිකයන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට උපකාරී වේ. උදාහරණයක් ලෙස වෘකයන්, කෝයොට් වෘකයින්  වැනි රදනකයින් (සුනඛ පවුලේ සතුන්) දත් විලිස්සා ගනිමින් ගොරවමින් රෞද්‍ර ස්වරූපයක් ආරෝපණය කර ගනිමින් අවශ්‍ය වුවහොත් සටන් කිරීමට සූදානම් බව අඟවයි. "රැට්ල්ස්නේක්" නම් නයි වර්ගය ඔවුන්ගේ ප්‍රචලිත ගෙජ්ජි වල්ගය වනමින් විලෝපිකයන්ට විෂ දායක දෂ්ට කිරීම පිළිබඳව අනතුරු අඟවයි. ඇතැම් අවස්ථාවල අනතුරුදායක වර්ණ රටා හා හැසිරීම් රටා වෙනස්වීම් මනාව සංයෝජනය කෙරෙනු    දැකගත හැක. ඇතැම් ගෙඹි විශේෂවල උදරය දීප්තිමත්ව වර්ණ ගැන්වුන ද ශරීරයේ සෙසු ප්‍රදේශ පරිසරය සමඟ මුසුවීමට උචිත පරිදි සැකසී ඇත. අනතුරකට මුහුණ පෑමට සිදු වූ විට ඔවුන් සිය දීප්තිමත් උදරය පෙන්වා තමන් යම් ආකාරයක විෂ දායක බවට අනතුරු අඟවයි.

ගොදුර හා විලෝපිකයා අතර තවත් මාදිලියක සන්නිවේදන ක්‍රමයක් නම් ලුහුබැඳ ඒම ව්‍යර්ථ කිරීමේ සංඥායි. මෙවන්නක් දැකිය හැක්කේ සංඥා කරන්නා , තමා ලුහුබැඳීමෙන් පලක් නොවන බවත් තමා පලා යෑමේ සුදානමින් සිටින බවත් විලෝපිකයාට දැනුම් දීමේදීය, ලුහුබැඳ ඒම ව්‍යර්ථ කිරීමේ සංඥා පණිවුඩ කරන්නාට මෙන්ම පණිවුඩය ලබන්නාට ද ප්‍රයෝජනවත්ය, එමගින් පණිවුඩ කරන්නා පලා යාම සඳහා කාලය හා ශ්‍රමය වැය කිරීමෙන් ද අල්ලා ගත නොහැකි ගොදුරක් වෙනුවෙන් විලෝපිකයා වෙහෙසීම ද වළකී. මෙවැනි සඥාවක් ගොදුර සතු පලා යාමේ හැකියාව පිළිබිඹු කරන රූපීය  ස්වභාවය (හැකියා නිවේදනය ) හෝ තමා විලෝපිකයා දුටු බව (ප්‍රත්‍යක්ෂ නිවේදනය) දැනුම් දෙයි .  මේ වර්ගයේ සංඥා විවිධ සත්ව කාණ්ඩ අතර බහුලව දැකිය හැක. උදා- මාළුවන් ( ගෝඩින් සහ ඩේව්ස් 1995) , කටුස්සන් ( කුපර් සහ පිරිස 2004), කූර සහිත සතුන් (කාරෝ 1995), සාවුන් (හොලී 1993), ප්‍රයිමේටාවන් (සුබර්බහ්ලර් සහ පිරිස 1997), කෘන්තකයින් /ලෑටිගාන්නන් (ශෙලී සහ බිලම්ස්ටයින් 2005, ක්ලාර්ක් 2005), සහ කුරුල්ලන් (අල්වරේස් 1993, මර්ෆි 2006, 2007) සිය හැකියාව නිවේදනය කිරීම පිළිබඳ ප්‍රකට උදාහරණයක් නම්  ඇන්ටිලොප් වර්ගයට අයත් තොම්ප්සන් ගැසල් මුවන් විලෝපිකයින් හමුවේ වේගයෙන් දුවමින් පලා යන අතර පිම්මේ  ගුවනට පොලා පැනීමයි, පර්යේෂණවලින් තහවුරුකර ඇති පරිදි ඉහත ආකාරයේ පලා යාම් විලෝපිකයා අභිබවා යාමේ හැකියාව පෙන්වමින් ලුහු බැඳීම පල රහිත බව දැනුම් දෙයි(කාරෝ 1995)

විලෝපිකයා ගොදුරට
ඇතැම් විලෝපිකයන් යම් යම් ආකාර වලින් ගොදුර වෙත කෙරෙන සන්නිවේදනයන් නිසා ගොදුර සත්වයාගේ හැසිරීමේ වෙනසක් සිදුවේ.  බොහෝ විට මෙම වෙනස විලෝපිකයාට ගොදුර අල්ලා ගැනීම පහසු කරයි. මීට ප්‍රකට උදාහරණයක් නම් ඇන්ග්ලර් මාළුවායි.  ඌගේ හනු වලට ඉදිරියෙන් පිහිටන අයුරින් නළලේ සිට එල්ලා වැටෙන මාංශමය වර්ධනයක් දක්නට ලැබේ.ඊට රුවටී   ඇම ගිලීමට සූදානම් වන කුඩා මාළුන් ඇන්ග්ලර් මාළුවාට ආහාරය කර ගැනීමt පහසු වේ.

සහජීවී විශේෂ
විවිධාකාර සහජීවන සබඳතා තුල අන්තර් විශේෂ සන්නිවේදනය දැකිය හැක. උදා - පිරිසිදු කිරීමේ මාළුවා හා ගෲපර් පද්ධතියයි. පිරිසිදු කිරීමේ  මධ්‍යස්ථාන වලදී  ගෲපර් මාළුවා විශේෂ ඉරියව් පෙන්වමින්  \ පිරිසිදු කරගැනීමට අවශ්‍ය බව හා සූදානම් බව අඟවයි.

මානව - සත්ව සන්නිවේදනය
මිනිසා ගෘහාශ්‍රිත සතුන් ගේ හැසිරීම අවබෝධ කරගන්නා ආකාරය  , ඔවුන්ට නියෝග දෙන විවිධ ක්‍රම අන්තර් විශේෂ සන්නිවේදනයේ නිර්වචනය හා ගැලපේ. අවස්ථාව අනුව එම සන්නිවේදනයන් විලෝපිකයාගෙන් ගොදුරට කෙරෙන සන්නිවේදන  හෝ සහයෝගීතාව අඟවන සන්නිවේදනයන් ප්‍රතිබිම්භනය කරයි. සත්ව භාෂා පිළිබඳ නූතන පර්යේෂණයන් මානව - සත්ව සන්නිවේදනය ස්ථාපිත කර වීම පිළිබඳ වඩාත් නූතන පර්යේෂණයන් වුව ද ඒවායේ ස්වාභාවික සත්ව සන්නිවේදනයට ඇති අනුකූලත්වය සැක සහිතය.

මූලාශ්‍ර

සත්ව සන්නිවේදනය


සාහිතය විචාරණය යනු සාහිත්‍ය අධ්‍යයනය,සාකච්ඡා කිරීම,පරිණාමනය හා තේරුම් ගැනීමයි. නූතන සාහිත්‍ය විචාරණය බොහෝ විට සාහිත්‍ය සිද්ධාන්ත දැනුම් දෙනු ලැබේ. එය එහි ක්‍රම හා අරමුණු පිළිබද දාර්ශණික සාකච්ඡාවකි. ක්‍රියාවලි දෙක ඉතා සමීප වුවත් සාහිත්‍ය විචාරකයන් සෑම විටම සාහිත්‍යමය සෛද්ධාන්තිකයන් නොවෙයි.

සාහිත්‍ය විචාරණය, සාහිත්‍ය සිද්ධාන්ත වලින් හෝ ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස ග්‍රන්ථ පරිශීලනය කිරීමෙන්, වෙනත් ක්ෂේත්‍රයක් සේ සැලකීම හෝ නොසැලකීම යම් මතභේදයට තුඩු දෙන කාරණාවකි. උදාහරණ ලෙස Johns Hopkins Guide to Literary Theory and Criticism ග්‍රන්ථය සාහිත්‍ය සිද්ධාන්තය හා සාහිත්‍ය විචාරය අතර වෙනසක් නොදක්වන අතර එකම සංකල්පය විස්තර කිරීම සදහා සැම විටම එම දෙකම එකට යොදා ගනී. විචාරණය සැමවිටම සාහිත්‍යමය කර්තව්‍යයන් සමග සෘජුවම කටයුතු කරන නිසා සමහරක් විවේචකයන් සාහිත්‍ය විචාරණය සලකන්නේ සාහිත්‍ය සිද්ධාන්තයේ ප්‍රයෝගික යේදීමක් ලෙසය. සෛද්ධාන්තික දර්ශනයකින් එය එසේ නොවේ.

නූතන සාහිත්‍ය විචාර බොහෝවිට ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලබන්නේ ග්‍රන්ථයක හෝ රචනාවක ආකාරයනි. අධ්‍යාපනික සාහිතය විචාරකයන් සාහිතය දෙපාර්තුමෙන්තු වල ඉගැන්වීම සිදු කරන අතර අධ්‍යාපනික සඟරා වල ප්‍රකාශනය කිරීම සිදු කරයි. වඩාත් ජනප්‍රිය විචාරකයන් ඔවුන්ගේ විචාර New york Times Book Review, New york Review of books, London Review of book, The Nation හා The New Yorker වැනි පුළුල්ව පැතිරී ඇති ආවර්ථික වල ප්‍රකාශනය කරනු ලැ‍බේ.

සාහිත්‍යය

සාහිත්‍ය විචාරණය


Nacistička Njemačka otvarala je i držala koncentracijske logore diljem svojih teritorija prije i za vrijeme Drugog svjetskog rata. Prvi nacistički logori javljaju se tijekom prve polovice 1933. godine nakon što je Hitler izabran za kancelara. Hitlerova stranka preuzela je kontrolu nad policijom uz pomoć ministra unutarnjih poslova Wilhema Fricka te Hermanna Göringa. Originalna ideja i smisao logora bio je politički progon i zatvaranje neistomišljenika, a procjenjuje se da je do početka rata u logorima držano preko 45 000 osoba.

Himmlerova zloglasna tajna policija preuzela je potpunu kontrolu nad tadašnjom državnom policijom i koncentracijskim logorima u razdoblju od 1934. – 1945. Nakon nekog vremena Himmler je proširio ulogu logora, odnosno u njih je smještao židove, kriminalce, homoseksualce, katolike, protestante, Slavene, invalide, Rome i dr.
Nadzor i regulaciju rada logora provodilo je takozvani Inspektorat za koncentracijske logore (njem. Inspektion der Konzentrationslager), a od 1942. godine nadzor provodi jedan od ureda SS-a.
Postoji razlika između koncentracijskih  logora i logora smrti. Koncentracijski logori služili su za eliminaciju, mučenje i zatvaranje političkih i inih neistomišljenika i nearijevaca, dok su logori smrti služili isključivo za etničko čišćenje, najčešće židova. Krajnji cilj koncentracijskih logora, odnosno logora smrti je isti – fizička eliminacija, odnosno ubojstvo.

Najveći i najpoznatiji logori su bili: Auschwitz-Birkenau, Belzec, Buchenwald, Dachau, Majdanek, Treblinka i dr.

Predratno razdoblje

Kad su nacisti preuzeli vlast u Njemačkoj, jedan od ciljeva bio je brza i učinkovita eliminacija i neutralizacija političkih neistomišljenika, odnosno opozicije. Prvotni progon i strah kreirani su od strane zloglasnih sudova  Sondergerichte koji su sudili po direktnim naputcima i zakonima nacističke stranke i samog Hitlera. Sudovi su provodili sustavnu diskriminaciju i oštro kažnjavali sve političke protivnike i neistomišljenike koji se nisu slagali s načelima nacista.

Prvi koncentracijski logor osnovan je 1933. godine pod imenom Dachau. Nacisti su putem medija izvijestili narod da logor može zaprimiti oko 5000 ljudi, primarno komunista i po potrebi socijaldemokrata za koje se procijeni da su protivnici režima i neprijatelji Njemačke. 26. lipnja 1933. godine Himmler je postavio novog upravitelja logora, Eickea (Eicke je godinu kasnije postavljen za prvog inspektora Inspektorata za koncentracijske logore. Dachau je služio kao prototip i primjer prosječnog nacističkog koncentracijskog logora. Medijska izvještavanja ukazuju na to kako niti jedan sloj društva nije bio pošteđen od odlaska u Dachau, odlazili su svi protivnici i neistomišljenici.

Između 1933. i 1945. godine preko 3,5 milijuna njemačkih građana prisilno je odvedeno u neki od koncentracijskih logora zbog političkih razloga, a 77 000 ih je ubijeno. Mnogi od ubijenih služili su u vojsci ili nekoj drugoj državnoj instituciji, a ubijani su zbog straha od pokušaja unutarnjeg rušenja režima i mogućih zavjera protiv vladajuće stranke.

Nakon 1936. godine pa sve do početka rata glavna svrha koncentracijskih logora bila je rasna prevencija, odnosno purifikacija njemačkog društva. Nakon 1936. godine broj logora i ukupni broj zarobljenika višestruko raste, a broj Židova naglo se povećava 1938. godine, da bi do samog početka rata postupno padao pošto su isti često bili oslobođeni.

Razdoblje Drugog svjetskog rata

Nakon početka rata, koncentracijski logori bili su mjesta na koja su prisilno odvedeni milijuni ratnih zarobljenika, od vojnika do civila. Tijekom rata, rast broja koncentracijskih logora pratio je Njemačka osvajanja po Europi. Prema podacima tadašnjeg Njemačkog ministarstva pravosuđa, na cijelom okupiranom teritoriju u funkciji je bilo preko 1200 logora i podlogora, odnosno manjih logora koji su bili pod administrativnom upravom većih.  Židovski akademici i povijestničari pak procjenjuju kako je broj logora bio višestruko veći, odnosno oko 15 000 tvrdeći kako su se mnogi logori zatvarali i otvarali po potrebi.

Logori su postavljani blizu velikih i gusto naseljenih urbanih sredina, često fokusirani na područja s većinskim židovskim, poljskim i romskim stanovništvom, te područjima gdje su stanovali pristaše komunizma.

1942. godine SS je izgradio mrežu logora smrti i u njima provodio sustavno etničko čišćenje zatvorenika. Zatvorenici su najčešće ubijani toksičnim plinovima.

Nakon završetka rata većina logora je zatvorena ili prenamijenjena. Određeni broj logora pretvoren je u muzeje, dok je određeni broj njih služio sovjetima za daljnje zadržavanje njemačkih ratnih zarobljenika i deklariranih nacista.

Tretman zarobljenika

U većini kampova zatvorenici su bili prisiljeni nositi oznake u boji ovisno o kategorizaciji. Crvene oznake nosili su pristaše komunizma i ostali politički zatvorenici, zeleni trokut nosili su kriminalci, rozu boju homoseksualci, ljubičastu Jehovini svjedoci, crnu osobe nesposobne za rad (invalidi, duševni bolesnici, beskućnici, prostitutke i dr.), žute židovi i smeđe Romi.

Većina smrtno stradalih zatvorenika umrli su od zlostavljanja, bolesti, izgladnjivanja i pretjeranog rada ili su direktno smaknuti. Zatvorenici su prisilno zatvarani i najčešće transportirani vlakovima (prijevoz je trajao i po nekoliko dana, odnosno tjedana). U vagonima (često onima koji su služili za prijevoz stoke) su vladali nehumani uvjeti. Prenapučenost i nedostatak vode i hrane uzrokovali su smrt mnogo zatvorenika prije nego što bi uopće došli do koncentracijskog logora.

Prije kraja rata, mnogi kampovi prenamijenjeni su i postali su centri za medicinske eksperimente i istraživanja. Eksperimenti su uključivali genetičke modifikacije, izloženost zamrzavanju, stavljanje zatvorenika u ekstremne uvjete i sl.

Homoseksualci u logorima

LGBT populacija bila je iznimno diskriminirana od strane NSDAP-a tijekom cijele vladavine. Ljudi su zbog vlastite seksualne orijentacije završavali u zatvoru ili koncentracijskim logorima. Ovakva politika osobito je vrijedila za homoseksualne muškarce, dok homoseksualne žene često nisu procesuirane (zabilježen je određeni broj procesuiranih homoseksualnih žena koje su u zatvorima ili sl. ustanovama završavale pod krinkom anti-socijalnog ponašanja). Procjenjuje se da je oko 100 000 homoseksualnih muškaraca i žena procesuirano (i zatvarano bez poštenog suđenja) i zatvoreno zbog svoje seksualne orijentacije (čl. 175 tadašnjeg njemačkog kaznenog zakona).

Homoseksualni muškarci prolazili su kemijsku kastraciju te su na istu često dobrovoljno pristajali u nadi da će nakon toga biti oslobođeni. Nakon završetka kastracije najčešće su bili ponovno uhićeni i odvedeni u koncentracijske logore.

Homoseksualni muškarci najčešće su dobivali najteže fizičke poslove te ih je mnogo umrlo od teškog i napornog rada, odnosno izgladnjivanja. SS je vodio politiku kojoj je bio cilj razbijanje homoseksualnog duha zatvorenika putem teškog i napornog rada, a sve pod direktnom naređenju i odobrenju Henricha Himmlera. Homoseksualni muškarci su osim od strane SS-a bili mučeni i loše tretirani od strane samih zarobljenika.

U koncentracijskom logoru Sachenhausen kraj Berlina, u razdoblju od 1936. do 1945. godine zarobljeno je bilo više od 200 000 političkih zarobljenika od kojih je otprilike 1200 osoba zatvoreno pod optužbom sa su homoseksualci. Tijekom operativnog razdoblja ukupno je počinjeno 222 samoubojstva od kojih su 14 bili homoseksualci. Heteroseksualne osobe imale su boj samoubojstava od 111 na 100 000 zarobljenika dok je za homoseksualce taj broj iznosio 1167 na 100 000 zatvorenika.

Vrste logora

1. Rani logori su uglavnom građeni bez suvremene infrastrukture i bili su razasuti diljem tadašnje Njemačke. Služili su uglavnom za zarobljavanje i eliminaciju političkih neistomišljenika. Određeni broj logora nije bio direktno podređen vlastima nego paravojnim postrojbama nacista ili lokalnoj policiji.

2. Državni logori nadzirani su od strane nacističke stranke, odnosno SS-a. Služili su kao prototip budućih logora. Do 1935. godine brojili su preko 100 000 zarobljenika.

3. Zatočenički logori (njem. Geisellager), poznati još i kao policijski zatvori, služili su za držanje i maltretiranje uhićenih osoba, uglavnom kriminalaca.

4. Radni logori (njem. Arbeitslager) bili su koncentracijski logori u kojima su zarobljenici radili teški rad u neljudskih uvjetima. Određeni broj radnih logora bili su tzv. podlogori, odnosno logori građeni u okolici velikih logora.

5. Logori ratnih zarobljenika (eng. Prisoner-of-war camp; njem. Kriegsgefangenen-Mannschafts-Stammlager) bili su logori u kojima su se držali ratni zarobljenici, odnosno saveznički vojnici.

6. Logori za preodgoj služili su za preodgoj i nacističku indoktrinaciju neistomišljenika.

7. Tranzitni logori služili su za privremeni smještaj svih zatočenika. U tranzitnim logorima vršila se preraspodjela zatvorenika ovistno o kategorizaciji i vrsti logora u koji će ići.

8. Logori smrti (njem. Vernichtungslager) služili su za sustavno etničko čišćenje i provođenje genocida nad nearijevskim civilima i zarobljenicima. Imali su plinske komore u kojima su se vršile masovne egzekucije zatvorenika.

Izvori

Nacistički koncentracijski logori


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 2008 war die 16. Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei. Sie fand vom 2. bis zum 4. Mai 2008 in Trenčín statt.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Trenčín

Slowakische Badmintonmeisterschaft 2008


Annalisa Farrell (née le ) est une coureuse cycliste néo-zélandaise, double championne de Nouvelle-Zélande de course en ligne  en 1999 et 2002.

Biographie

Palmarès sur route

 1998
  du championnat de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
 1999
  Médaillée d'or du championnat du Sud-Pacifique du contre-la-montre
  Championne de Nouvelle-Zélande sur route
  Championne de Nouvelle-Zélande contre-la-montre
 2000
 Le Race
  du championnat de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
 2001
  du championnat de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre

 2002
  Championne de Nouvelle-Zélande sur route
  de Le Race
  du championnat de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
 2004
  du championnat de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
 2005
 Le Race

Palmarès sur piste

Championnats du monde
 Manchester 2000
  de la poursuite

Championnats d'Océanie

Jeux sud-Pacifique
 Guam 1999
  Médaillée d'or de la poursuite

Championnats nationaux

 1999
  de la poursuite
 2001
  Championne de Nouvelle-Zélande de poursuite

 2002
  de la poursuite

Liens externes

Coureuse cycliste néo-zélandaise
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en janvier 1966

Annalisa Farrell


Naburianu (grčki: Ναβουριανός, Nabourianos, latinski: Naburianus) babilonski je astronom i astrolog iz 5. stoljeća pr. Kr. Proučavao je pomrčine Mjeseca, razvio babilonski sustav za izračunavanje efemerida i izradio tablice u kojima je precizno izračunao položaje Mjeseca, Sunca i planeta. Ustanovio je trajanje sinodičkoga mjeseca.

Izvori

Vanjske poveznice
 Nabu-rimanni, Encyclopædia Britannica
 A. Braeken, V. Nikov, and S. Nikova, "Zigzag Functions and Related Objects in New Metric"
 Luboš Motl's Reference Frame: Maldacena in the Lineland (defines and discusses zig-zag functions)

Drevna Mezopotamija
Životopisi, Ahemenidsko Carstvo
Astronomi
Astrolozi

Naburianu


Ötanazi (Yunanca: ευθανασία - ευ, eu, "iyi, güzel"; θάνατος, thanatos, "ölüm"), bir kişinin veya bir hayvanın yaşamını, yaşamlarının dayanılamayacak durumda olarak algılanması sebebiyle, acısız veya çok az acıtan bir ölümcül enjeksiyon yaparak, yüksek dozda ilaç vererek veya kişiyi yaşam destek ünitesinden ayırarak sonlandırmak. Ötanazi uygulaması bu üçü dışında farklı formlarda da olabilir; örneğin pasif ötanaziye kişinin tedavi edilebilecek ama ölümcül bir bulaşıcı hastalığının tedavi edilmeyerek kişinin, pasif olarak, ölümüne yol açılması dahildir. Ötanazinin farklı tipleri farklı yasal uygulamalara tabiidir. Pasif ötanazi genelde birçok ülkede, farklı koşullar altında yasalken, aktif ötanazi çoğu ülkede yasaktır. Genellikle ötanazi başlığı altında tartışılan hekim destekli intihar (physician assisted suicide) genel olarak yasa dışı olmakla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington, Oregon, Montana  ve Vermont eyaletlerinde yasaldır. Aktif ötanazi Türkiye'de yasal değildir. Yürürlükte olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre, hastaya ötanazi uygulayan fail (hekim), tasarlayarak (taammüden) adam öldürme hükümlerine göre yargılanır ve ağırlaştırılmış müebbet (ömür boyu) hapis cezasıyla cezalandırılır. Bazı ülkelerde ötanazi yasal olmasa da, ötanazi faili cezaya çarptırılmaz.

Etimolojisi ve anlamları

Fransızca euthanasie veya İngilizce euthanasia "bir kimseyi acı çekmemesi amacıyla öldürme" sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Eski Yunanca ευθανασία(euthanasía) "hayırlı ölüm" sözcüğünden alıntıdır. Yunanca sözcük Eski Yunanca eû εῦ  "iyi, hayırlı" ve Eski Yunanca thánatos θάνατος  "ölüm" sözcüklerinin bileşiğidir.

Hekim tarafından uygulanan ötanazi tarihi
Antik Yunan ve daha sonra Antik Roma'da ölümcül hastalığa yakalanmış hastaların tedavi edilmemesi sıkça karşılaşılan bir durumdu; bu tip bir hastayı tedavi etmeye çalışmanın hekime ancak utanç ve başarısızlık kazandıracağı ve bu tip bir uygulamanın genel olarak yanlış bir uygulama olduğu kanısı yaygındı. Bununla birlikte, Hipokrat Yemini'nde açıkça belirtildiği gibi, hekimin hastaya, hasta arzu etse dahi ölümcül bir ilaç vermesi veya tavsiye etmesi yasaktır; hoş karşılanmaz (Edelstein, s.6). Bununla birlikte Antik Çağ'ın ünlü filozoflarının birçoğu, örneğin Eflatun, Aristo ve Zeno, kentin (polisin) kaynaklarını tüketen, tedavisi olmayan hastalıklara sahip hasta yetişkinlerin gönüllü olmasalar dahi öldürülmelerinin veya bakımsızlıktan ölmelerine yol açmanın (yani pasif olarak ölmelerini sağlamanın) uygun olduğunu iddia etmişlerdir (Carrick; Anagnastopoulos). Bununla birlikte kişinin kendi yaşamına son vermesi hakkındaki görüşleri daha değişkendir. Örneğin Aristo intiharı kınarken, Seneca kişilerin yaşamlarını istedikleri zaman sonlandırmaya hakları olduğunu belirtmiştir.

Hristiyanlığın yükselişiyle birlikte ötanazi konusundaki olumlu görüşler azınlığı oluşturmaya başlamıştır, zira Hristiyanlığın temel ilkelerine göre ötanazi büyük bir suç olarak nitelendirilmiştir . Bununla birlikte ötanaziyi veya kişinin ölümü seçme hakkı olduğunu savunan önemli isimler de olmamış değildir. Yazar Michel de Montaigne farklı bir perspektifle, "bizi yaşamın ölümden daha kötü bir duruma düşürmesiyle", "Tanrı'nın bize (kendimizi öldürme) izni" verdiğini ve "en gönüllü (biçimde gerçekleşen) ölümün en iyisi" olduğunu belirtmiştir (Montaigne, 1946 [1580], s. 338). İngiliz filozof ve yazar Francis Bacon ise, hekimlerin hastaların ölümünü kolaylaştıracak bilgiye ve yeteneğe sahip olmaları gerektiğini yazmıştır. Bunların dışında İngiliz yazar John Dryden ve Charles Blount aşk acısı, onur veya sefalet gibi şeyler nedeniyle intihar etmeyi savunmuşturlar (Ferngren). Bu konuda en çarpıcı isimlerden birisi ünlü filozof David Hume olmuştur. "İntihar Üzerine" isimli denemesinde kişinin sefil bir hayatı sırf yaratıcısını mutlu etmek için sürdürmeye çalışmasını öngören dini görüşe karşı çıkar ve kişilerin otonomilerine ve özgürlüklerine vurgu yapar. Ayrıca, Antik Çağ filozoflarına benzer şekilde topluma katkısı olmamasına rağmen toplumsal kaynaklardan yararlanan bireylerin yaşamlarını devam ettirmeye zorunlu olmadıklarını savunur. Ünlü Alman filozof "Nietzsche de Hume'nin, otonomi sahibi kişilerin, toplumsal faydalılıklarını ve hazlarını yok eden bir hastalığa sahiplerse ölümlerine karar verebilme hakkına sahip oldukları, görüşünü benimsemiştir" (Encyclopedia of Bioethics, p. 1425). Destekleyenlerin dışında Hume'nin görüşünü benimsemeyen birçok ünlü filozof da olmuştur. Immanuel Kant için ihtiharın hiçbir çeşidi kabul edilemezdir. Çünkü onun ahlak teorisi ihtiharı her koşulda ve şartta reddeder.

Bunların dışında Darwinizmin 19. yüzyıldaki yükselişiyle birlikte, "kutsal yaşam" kavramı büyük bir darbe almış, hekim tarafından uygulanan ötanazinin savunucularının sayısı yükselmiştir. Ayrıca doğal seçilimin, suni olarak insan türü üzerine uygulanması ve öjenik tartışmaları açısından, ötanazinin 'istenmeyen, doğal olarak kurtuluş şansı az olan' belirli hasta grupları ve toplumsal gruplar üzerine uygulanması tartışması da Darwinizmin yükselişiyle belirgin bir seviyeye ulaşmıştır. Alman Ernst Haeckel, 1868'de Almanya'daki, fiziksel ve zihinsel olarak tedavi edilemeyecek bozukluklara sahip kişilerin acısız bir şekilde öldürülmeleri gerektiğini savunmuştur. Nazi Almanya'sında bu tip görüşler büyük bir yükseliş göstermiş fakat 2. Dünya Savaşı sonrasında kaybolmuştur. Dünya çapında devlet politikası olarak veya akademik anlamda bu tip bir ötanazi tartışması bugün yer almamaktadır.

Bugün ötanazi taraftarları ve ötanazi karşıtları farklı argümanlarla ötanazi tartışmasına katkıda bulunmaktadırlar. Ötanazi dünya çapında kabul edilmiş, yasal bir uygulama olmamakla birlikte, bazı ülke ve eyaletlerde yasaldır ve uygulanmaktadır; Hollanda, Belçika ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaleti örnek olarak verilebilir. Bununla birlikte, bu ülkelerde ötanazinin uygulanması için uyulması gereken belirli şartlar ve prosedürler vardır. Pasif ötanazi, aktif ötanaziye oranla, daha yaygın bir şekilde farklı ülkelerde uygulanmaktadır.

Belçika'da 2014 ilkbaharında yürürlüğe giren yasa ile 18 yaş altındaki vatandaşlara ötanazi hakkı tanıyan ilk ülke Belçika oldu. Yasa, ilk kez 2016'da uygulandı.

Dinler açısından ötanazi

İslam
İslam'a göre, insan Allah tarafından yaratılmıştır ve hayat ona Allah tarafından bahşedilmiştir. Bu sebeple insanın kendi canı üzerine karar verebilme hakkı yoktur, bu hak ancak Allah'ındır. Buradan hareketle İslam dininde hem intihar hem de ötanazi benzeri uygulamalar yasaktır, katil olarak görülür. Ayrıca, hayatın uzamasını sağlayacak her türlü uygulamanın uygulanması da gereklidir ve bu tip uygulamaların, durum müsaitken uygulanmaması yani bireyin ölüme terk edilmesi de yasaktır. Bu kurallar toplumsal yararlılığını kaybetmiş topluluklar için de geçerlidir ve toplumsal yararlılığını yitirmiş veya buna hiç sahip olamamış insanların öldürülmesi veya bakımsızlıktan ölüme terk edilmesi katl ile eşdeğerdir. İnsanın Allah'tan ölümü dilemesi de İslam'da hoş karşılanmayan bir davranıştır.

Musevilik
Museviliğin ötanaziye bakış açısı, insana ve insan hayatına bakış açısı temellidir. Musevilikte insanın Tanrı tarafından yaratıldığı ve hayatın Tanrı tarafından insana bahşedildiğine inanılır ve bu kutsal metinlerde de açıkça belirtilmiştir (Yaratılış, 2:2-27). Buradan hareketle kişinin, sanki hayatı kendisi yaratmış veya hayata sahipmiş gibi davranması beklenilemez; Tanrı tarafından bahşedilen hayat yine Tanrı tarafından, Tanrı'nın dilediği anda kişiden alınacaktır, bu sebeple kişinin kendi hayatını veya bir başkasının hayatını alması meşru değildir(Yaratılış, 9:5-6). İnsanın tanrı suretinde yaratıldığı inancı Musevilikte de bulunmaktadır ve bu da hayatın ve insanın özel bir 'kutsallığı' barındırdığı fikrini desteklemekte, ötanaziye bu anlamda da karşı çıkmaktadır. Kişinin toplumsal yararı kalmasa ve hatta yoğun acı içinde olsa dahi, hayatını mümkün olduğu kadar uzatması şarttır. Toplumsal yararı kalmamış insanların veya ağır bozukluklarla doğmuş bebeklerin aktif olarak öldürülmesi veya bakımsızlık sebebiyle ölüme terk edilmesi de yasaktır.

Hristiyanlık
Hristiyanlık dini Musevilik kutsal metinlerini, kutsal metinleri içinde kabul ettiğinden insan ve insan hayatına dair akaid temelde büyük oranda benzerdir. Hristiyanlığın doğuşundan itibaren, kişinin kendi canına kıyması veya başkalarının canına kıyması kesinlikle yasak kılınmıştır. İnsanın tanrı suretinde yaratılmış olması inancı Hristiyanlıkta da mevcuttur ve insan, insan hayatı özel bir 'kutsallığı' içinde barındırır. Hristiyanlıkta da belirli bir toplumsal grubun, örneğin toplumsal yararlılığını kaybetmiş toplulukların, canına kıyılması meşru değildir. Çok erken dönemlerden itibaren (yaklaşık M.S. 2. yüzyıl) Hristiyanlık, intihar, çocuk ve bebeklerin katli (infantisit) ve benzeri eylemleri yasaklamıştır.

Hristiyanlık tarihinin önemli isimlerinden Augustine intiharı yoğun bir şekilde eleştirmiş ve intiharı 10 Emir'den altıncısı olan "Öldürmeyeceksin" emrine karşı bir hareket olarak görmüştür. Nitekim Hristiyanlığın genel görüşü bu olmuş ve 325 yılında, Roma İmparatorluğu'nun resmî dininin Hristiyanlık olarak ilan edilmesiyle birlikte intihar katl ile aynı görülmüştür. İntihar edenlerin Hristiyan mezarlıklarına gömülmesine karşı çıkılırken, intihar edenlerin mal varlıklarına da el konulmaya başlanmıştır. Daha sonraları ünlü teolog ve filozof Thomas Aquinas da intiharı eleştirmiş ve kınamıştır. Bu sıralarda ortaya çıkan yaklaşım, bugün Katolik Kilisesi'nin intihar ve ötanaziye dair görüşlerinin temelini oluşturmaktadır.

Protestanlıkta da durum pek farklı olmasa da zaman içinde değişim söz konusu olmuştur. Her ne kadar ilk dönem Protestanlığın önemli isimlerinin görüşleri Katolik Kilisesi'nin ve ilk Hristiyan yazarlarının görüşlerinden farklı olmasa da, son dönem ve çağdaş Prostestan din adamlarının ötanazi topluluklarında yer aldıkları ve ötanaziyi savundukları da görülmüştür. Bu tip din adamlarına Joseph Fletcher örnek olarak verilebilir

Budizm
Theravada Budizminde bir rahip ölümün avantajlarından veya hayatın sefaletlerine kıyasla ölüm sonrası yaşamın iyiliğinden intiharı özendirecek şekilde bahsederse aforoz edilebilir. Ayrıca tedavi edilemeyecek derecede hasta kişilere bakarken, bu kişilerin ölümünü hızlandıracak şekilde davranmak da yasaklanmıştır (Bhikkhu).

Aktif ve pasif ötanazi
 Temelde aktif ve pasif ötanazi şeklinde uygulanmaktadır.
 Aktif ötanazide, doğrudan (direkt) uygulama söz konusudur. Öldürücü madde, kurtarıcı tedavi uygulanması imkânsız olan hastaya doğrudan verilir.
 Pasif ötanazide, dolaylı (indirekt) bir uygulama söz konusu olup, hastayı hayatta tutan makineler kapatılır ya da geçici - kısmi tedaviye yönelik ilaçların verilmesi kesilerek, ağrının giderilmesi dışında bir tedavi uygulanmaz.

Aktif ve pasif ötanazi, amaç ve son açısından aynı olmakla birlikte uygulanan prosedürün farklılığı açısından, farklı yasal durumlara sahip olmuşturlar. Yine de bu iki ötanazi türü arasında gerçekten bir farklılığın olup olmadığı, eğer biri diğerinden daha iyiyse bunun pasif ötanazi mi yoksa aktif ötanazi mi olduğu etik ve felsefî bağlamda tartışılan önemli bir meseledir. Bugün yasal olarak pasif ötanazi aktif ötanaziye oranla daha iyi karşılanmaktadır ve aktif ötanaziye oranla daha çok ülkede ve bölgede yasal olarak uygulanmasına izin verilmektedir. Bununla birlikte özellikle felsefe çevrelerinde pasif ötanazinin aktif ötanaziden, belki ancak yasal olarak daha iyi olabileceğine, pratikte büyük ihtimalle daha kötü olabileceğine dair yorumlar mevcuttur. Pasif ötanazinin, karşılaştırıldığında, aktif ötanaziden daha kötü olduğunu iddia eden ünlü isimlerden James Rachels "Active and Passive Euthanasia" isimli eserinde çeşitli örnekler sunarak, niçin ötanazi uygulanacak kişinin pasif ötanazi sonucu uzun süre acı çekerek ölmesinin, aktif ötanazi sonucu kısa ve acısız bir ölümle ölmesinden daha iyi olabileceği sorusunu sormakta ve bu noktadan hareketle çeşitli örnekler sunmaktadır (Rachels). Bununla birlikte pasif ötanazinin aktif ötanaziden daha uygun ve iyi olduğunu savunan çevreler sıklıkla eylem ve eylemsizlik doktrini (acts and omissions doctrine) ve benzeri doktrin ve argümanları ortaya koymaktadırlar. Yasal açıdansa pasif ötanazide, ötanazi uygulanacak kişiye karşı aktif bir öldürme eyleminin uygulanmadığı fakat bunun aktif ötanazide söz konusu olmadığı fikri baskındır.

Doktor destekli intihar
Sık sık ötanazi başlığı altında işlenen bir başka konu da hekim destekli intihardır (physician assisted suicide). Hekim destekli intiharda, ne tam olarak aktif ne de tam olarak pasif ötanazi mümkünken, durumun salt intihar olmadığı da ortaya atılmıştır. Kısaca, hekim destekli intiharda, kişinin isteği üzerine hekim kişinin kendisini öldürebilmesini mümkün kılacak ortamı hazırlar. Burada hekim kişiyi ne doğrudan öldürmekte ne de dolaylı olarak ölmesine sebep olmaktadır yani pasif ötanazideki gibi örneğin bakımsızlık veya yaşam destek ünitesinden ayrılması sonucu ölüm mevcut değildir. Hekim sadece kişinin intihar etmesi için uygun olacak koşulları ve durumu hazırlar ve sonuçta kişiyi öldüren yine kişinin kendisidir.

Konuyla ilgili birçok kişi hekim destekli intiharın ötanaziden daha farklı bir biçimde, intihar kavramına daha yakın olarak incelenmesinin daha yararlı olacağını savunmaktadır. Hekim destekli intihar Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington, Oregon, Montana ve Vermont  eyaletlerinde yasaldır. Bunun dışında hekim destekli intiharın savunucuları genel olarak ötanazi savunucularından daha azdır ve hekim destekli intihar genel olarak dünya çapında yasa dışıdır.

Konuyla ilgili yayınlar
 Abaan, Süheyla (1996), Ötanazi ve Sağlık Ekibi. Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi Özel Sayı 4(Ek Sayı 3) 9.96, 27-34.
 Akbaba, Gülgün (2000), Bir Hak mı? Ötanazi. Bilim ve Teknik (387) 2.2000, 96-99. ss. Bibliyografya
 Ankara'da Çalışan Hekimlerin Ötanaziye Yaklaşımı (2002), Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 51(4), 207-214.
 Ankara'da Çalışan Hekimlerin Ötanazi ile İlgili Görüşlerini Belirlemeye Yönelik Bir Anket Çalışması (1996), Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi Özel Sayı 4(Ek Sayı 3) 9.96, 43-48.
 Ataç, Adnan ve Levent Erdem (1996), 3. Oturum Ötanazi ve Organ Aktarım Etiği. Türkiye Klinikleri Tıbbi Etik Dergisi 4(2) 8.96, 79-81.
 Baydar Erkoç Tuba, Bu Can Kimin? Ötanazi, Ölme Hakkı ve Tedavinin Reddine Müslümanca Bakış, İz Yayınları, 2021.
 Çalışkan, Deniz; Oya Özdemir ve Recep Akdur (2003), Abidinpaşa Sağlık Grup Başkanlığı Bölgesinde Çalışan Hekimlerin Ötanazi Konusunda Bilgi Tutum Davranışları ile İlgili Bir Çalışma. Türkiye Klinikleri Tıp Etiği-Hukuku-Tarihi Dergisi 11(2) 5.2003, 91-101.
 Dikmen, Aylin (1995), Ötanazi: Ölüm Hakkı. Varlık 63(1057) 10.95, 54-56.
 Diyarbakır'da Çalışan Hekimlerin Ötanaziye Bakışı (2003), Adli Bilimler Dergisi 2(2) 6.2003, 33-37.
 Düzce'de Çalışan Hekimlerin Ötanaziye Bakışı (2004), Adli Psikiyatri Dergisi 1(1) 1.2004, 9-13.
 Erzurum'da Çalışan Hekimlerin Ötanaziye Bakışı (2003), Acil Tıp Dergisi 3(2) 6.2003, 41-46.
 Flannery, Austin (2002), Ötanazi Üzerine Beyanname. (Çeviren: Osman Taştan) Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi 43(2) 2002, 405-412.
 Güven, Kudret (2000), Kişilik Hakları ve Ötanazi, Mardin: Nobel Yayın. ISBN 978-975-591-081-9
 Hekimler İçin Ötanazi, Ölüm ve Ölümcül Hastaya İlişkin Tutum Ölçeği (ÖTÖ)'nin Faktör Yapısı ve İç Tutarlığı (1996), Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi 4(3) 9.96, 185-190.
 İl, Sunay ve Hatice Işıkhan (2004), Kanser Hastalarıyla Çalışan Sağlık Personelinin Ötanaziye İlişkin Düşüncelerinin Değerlendirilmesi. Adli Bilimler Dergisi 3(3) 9.2004, 41-50.
 İnceoğlu, Sibel (1996), Yaşam Hakkı Karşısında Ötanazi. Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi Özel Sayı 4(Ek Sayı 3) 9.96, 20-26.
 İnceoğlu, Sibel (1999), Ölme Hakkı (Ötanazi), İstanbul: Ayrıntı Yayınları. ISBN 978-975-539-255-4
 Kaya, Sezai ve Emine Baydan (1995). Evcil ve Diğer Hayvanların İnsancıl Olarak Öldürülmesinde Kullanılan Ötanazi Maddeleri ve Yöntemleri. Veteriner Hekimler Derneği Dergisi 66(1) 1995, 54-62.
 Psikologların Ötanaziye Yaklaşımı (2004), Adli Psikiyatri Dergisi 1(1) 1.2004, 35-42.
 Oğuz, N. Yasemin (1996), Tıp Etiği Açısından Ötanazi. Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi Özel Sayı 4(Ek Sayı 3) 9.96, 5-8.
 Oğuz, N. Yasemin (1996). Pediatrik Ötanazi. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi 39(4) 10/12.96, 767-776.
 Oğuz, N. Yasemin (2005), Psikiyatrik Ötanazi. Türkiye Klinikleri Tıp Etiği-Hukuku-Tarihi Dergisi 13(1) 2005, 20-25.
 Oral, Uğur (1995), Ötanazi. Türkiye Klinikleri Tıbbi Etik Dergisi 3(1) 4.95, 8-11.
 Özkara, Erdem (2000), Ötanazide Temel Kavramlar ve Ötanaziyle İlgili Güncel Tartışmalar. İzmir Atatürk Eğitim Hastanesi Tıp Dergisi 38(3-4) 9-12.2000, 19-22.
 Özkara, Erdem (2001), Ötanazide Temel Kavramlar ve Güncel Tartışmalar, Ankara: Seçkin Yayıncılık. ISBN 978-975-347-417-7
 Schlögel, Herbert (2002), Ötanazi ve Teoloji. (Çeviren: Osman Taştan), Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi 43(1) 2002, 293-299.
 Sivas İli'nde Görev Yapan Bir Grup Hemşirenin Ötanazi Uygulamasına İlişkin Görüşleri (1997), Kriz Dergisi 5(1) 1997, 59-63.
 Tandoğan, Cüneyd (1995), Ötanazi ya da Bir Değerleme Denemesi. Türk Dili Dergisi 9(49) 7/8.95, 31-35.
 Topal, Ayşe (2000), Hayvanlarda Ötanazi. Uludağ Üniversitesi Veteriner Fakültesi Dergisi 19(1/2) 2000, 141-147.
 Yiğit, Yaşar (2000), İslâm Ceza Hukukuna Göre Ötanazi. Diyanet İlmi Dergi 36(2) 4/6.2000, 37-58.
 Zileli, Leyla (1996), Ötanazi. Psikiyatri Psikoloji ve Psikofarmakoloji Dergisi Özel Sayı 4(Ek Sayı 3) 9.96, 38-39.

Ayrıca bakınız

 İntihar
 Öjenik
 Tıbbî etik
 Hayvan ötanazisi
 Otonomi

Kaynakça

 Encyclopedia of Bioethics, 3rd Edition (3. baskı), "Life-sustaining treatment and euthanasia" maddesindeki, "II. Historical aspects" başlığında.
 Anagnastopoulos, Georgios. 2000. "Euthanasia and the Physician's Role." In Bioethics: Ancient Themes in Contemporary Issues, ed. Mark G. Kuczewski and Ronald Polansky. Cambridge, MA: MIT Press.
 Carrick, Paul. 1985. Medical Ethics in Antiquity: Philosophical Perspectives on Abortion and Euthanasia. Dordrecht, Netherlands: D. Reidel.
 Edelstein, Ludwig. 1967. In Ancient Medicine: Selected Papers of Ludwig Edelstein, ed. Owsei Temkin and C. Lilian Temkin. Baltimore: Johns Hopkins Press.
 Ferngren, Gary B. 1989. "The Ethics of Suicide in the Renaissance and Reformation." In Suicide and Euthanasia: Historical and Contemporary Themes, ed. Baruch A. Brody. Dordrecht, Netherlands: Kluwer.
 Montaigne, Michel. 1946 (1580). "A Custom of the Island of Cea." In The Essays of Montaigne, tr. Emit Julius Trechmann. New York: Oxford University Press.
 Rachels, James. Active and Passive Euthanasia (İngilizce)
 Yaratılış kitabı, Eski Ahit (Eden Communications Tercümesi)
 Bhikkhu, Thanissaro. "Buddhist Monastic Code I: Chapter 4"

Engelli hakları

Ötanazi


Das Merkelzell-Polyomavirus (MCPyV oder MCV) wurde im Januar 2008 entdeckt. MCPyV ist eines von sieben beim Menschen bekannten Onkoviren. Es soll die Mehrzahl aller Fälle von Merkelzellkarzinomen verursachen, einer seltenen, aber aggressiven Hautkrebsform. Bei ca. 80 % der Merkelzellkarzinome (MCC) wurden Infektionen mit MCPyV gefunden. Antikörper gegen das MCPyV (die einen Kontakt mit dem Virus anzeigen) können bei gesunden Personen je nach Altersgruppe bei bis zu 80 % der Probanden nachgewiesen werden, wobei diese Seroprävalenz bei Kindern unter 15 Jahren bereits 50 % beträgt. Da es auch in Bronchialsekreten gefunden wurde, ist eine Übertragung über die Atemwege anzunehmen. Diese Isolate bei gesunden Virusträgern entsprechen dem nichtmutierten Wildtyp. Die meisten aus MCC-Tumoren isolierten Virusgenome unterliegen allerdings mindestens zwei Mutationen, die sie nichtübertragbar machen: Erstens ist das Virus klonal in das Wirtsgenom integriert, und zweitens ist das virale T-Antigen durch eine Mutation verkürzt, sodass es die zur Vermehrung des viralen Genoms notwendige zelluläre DNA-Replikation nicht mehr anstoßen kann.

Dass MCPyV die Ursache der damit infizierten MCC-Tumoren ist, wurde in Studien durch Hemmung der Virus-Onkoproteine belegt. Wenn man diese Virusproteine unterdrückt, sterben die Zellen von MCPyV-positiven Merkelzellkarzinomen ab, im Gegensatz zu den Zellen aus Tumoren, die das Virus nicht tragen. Die viruspositiven Tumorzellen sind also auf MCPyV angewiesen.

MCPyV wird vom International Committee on Taxonomy of Viruses (ICTV) der Spezies Human polyomavirus 5 untergeordnet.

Klassifikation

MCPyV ist das fünfte Polyomavirus, das beim Menschen entdeckt wurde. Das MCPyV wurde vorläufig als nicht-klassifizierte Spezies der Gattung Polyomavirus zugeordnet. Unter den drei Genogruppen dieser Gattung gehört es zur Gruppe des Murinen Polyomavirus. Diese Gruppe ist nach dem zuerst entdeckten Murinen Polyomavirus benannt und impliziert nicht, dass MCPyV von Nagetieren auf den Menschen übertragen wird. MCPyV ist bis jetzt das einzige humane Polyomavirus, das nicht in die Gruppe der SV40-artigen fällt.

MCPyV ist dem B-lymphotropen Polyomavirus genetisch sehr ähnlich (früher African green monkey lymphotropic papovavirus genannt), es könnte also eine Koevolution mit den Menschenaffen durchlaufen haben.

Virusgenom
Polyomaviren sind etwa 50 nm kleine, hüllenlose Viren mit einer ringförmig geschlossenen Doppelstrang-DNA als Genom.
Das Genom des MCPyV-Prototyps besteht aus 5387 Basenpaaren und kodiert charakteristische Proteine der Polyomaviren einschließlich eines großen T-Antigens und eines kleinen t-Antigens als Nicht-Strukturproteine sowie der Strukturproteine VP1 und VP2/3 zum Aufbau des Kapsids. Das große MCPyV-T-Antigen gleicht den T-Antigenen anderer Polyomaviren, sogenannten Onkogenen, und wird wie in menschlichen Tumoren exprimiert. Das T-Antigen ist ein gespleißtes Gen und erzeugt verschiedene Proteine je nach dem Spleißmuster. Große und kleine T-Antigen-Proteine können gesunde Zellen zu Tumorzellen transformieren, indem sie Tumorsuppressoren wie das Retinoblastom-Protein hemmen. Das große T-Antigen besitzt auch eine DNA-Helikase und eine Bindungsstelle für den Replikationsursprung der Virus-DNA, die die zelluläre DNA-Polymerase benötigt, um das virale Genom zu replizieren. Das Virus selbst kodiert für keine eigene virale DNA-Polymerase, weshalb es wie bei allen Polyoma- und Papillomviren auf die nur während der Zellteilung (S-Phase) aktive zelluläre DNA-Polymerase angewiesen ist. Die Replikation des Virusgenoms geschieht daher wie bei allen DNA-Viren im Zellkern der Wirtszelle.

Virale Ätiologie des Merkelzellkarzinoms
Das Merkelzellkarzinom ist ein hochaggressiver Hautkrebs, der zuerst 1972 von Cyril Toker als "trabekulärer Hauttumor" beschrieben wurde. Der Krebs scheint von den mikroskopisch kleinen Merkel-Körperchen in der Haut und den Eingeweiden abzustammen, die für Berührungs- und Druckempfindungen verantwortlich sind. Dementsprechend zählt man ihn zu den neuroektodermalen Tumoren. MCC sind im Vergleich zu anderen Hautkrebsarten selten, doch hat sich ihre Inzidenz in den USA zwischen 1986 und 2001 verdreifacht auf ca. 1400 Fälle pro Jahr.

Merkelzellkarzinome werden überwiegend bei älteren Menschen gefunden. Man weiß auch, dass Patienten mit Immundefekten öfter erkranken, z. B. nach Organtransplantationen oder mit einer AIDS-Infektion, und diese Tatsache stützt die Vermutung, dass ein Virus oder anderes infektiöses Agens an der Krebsentstehung beteiligt ist. Kaposi-Sarkome und Burkitt-Lymphome sind Beispiele für Tumoren mit bekannter viraler Ätiologie, die bei immunsupprimierten Personen häufiger auftreten. Ein weiterer Risikofaktor für die Entstehung von MCC ist ultraviolettes Licht.

In einer ersten Studie waren acht von zehn Merkelzellkarzinomen mit MCPyV infiziert. Das Virus ist in diesen Tumoren im Krebszellgenom integriert und kann sich nicht mehr frei vermehren. Aktuelle Studien aus anderen Laboratorien haben das bestätigt: In einer Studie waren 30 von 39 (77 %) der Merkelzelltumoren MCPyV-positiv; in einer anderen Studie 45 von 53 (85 %).

Die Viren aus Merkelzelltumoren wurden sequenziert; sie wiesen regelmäßig tumorspezifische Mutationen auf, die das MCPyV-T-Antigen verkürzen. Diese Mutationen (die im aus nichttumorösem Gewebe isolierten, nativen Virus nicht vorkommen) eliminieren die T-Antigen-Helikase und hindern damit das integrierte Virus daran, sich unabhängig von der Wirtskrebszelle zu vermehren. Der Tumor ist für das Virus eine "Sackgasse". Normalerweise existiert das Virus als kreisförmiges Episom (oder Plasmid) innerhalb der Zelle, und seine DNA wird in virale Kapside verpackt und auf andere Zellen übertragen. In Tumorzellen ist die Virus-DNA aufgebrochen und in die menschliche DNA integriert, sodass das Virus nicht mehr übertragbar ist. Es kann die Wirtszelle nicht verlassen und sich nur gemeinsam mit der Wirtszelle vermehren. Untersuchungen von infizierten Tumoren haben gezeigt, dass sie mehrheitlich ein klar monoklonales Muster besitzen, was darauf hinweist, dass das Virus ursprünglich in eine einzelne Zelle eindrang, bevor sie ihre krebsartige Vermehrung begann. Dies sind sehr starke Belege dafür, dass MCPyV einige – aber nicht alle – Merkelzellkarzinome verursacht. MCPyV kann auch in Normalgewebe von Personen ohne Merkelzellkarzinom gefunden werden. Ein vollständiges MCPyV-Genom (MCV-HF) wurde aus mehreren MCPyV-Genomen des Tumortyps zusammengesetzt und hatte in vitro die Fähigkeit zu erfolgreicher Replikation. Identische Sequenzen wurden in normaler menschlicher Haut gefunden. Die genaue Prävalenz der Infektion beim Menschen ist unbekannt, aber es ist wahrscheinlich, dass die meisten Infektionen keinen Krebs verursachen.

Vorbeugung, Diagnose, Behandlung

Patienten mit viruspositivem Merkelzellkarzinom sind für andere nicht infektiös, Schutzmaßnahmen sind nicht erforderlich. Das liegt daran, dass einerseits das Tumorvirus bereits mutiert und nicht mehr übertragbar ist, und andererseits die meisten Personen dem Virus durch asymptomatische Überträger schon in ihrer Kindheit oder als junge Erwachsene ausgesetzt waren.

Nach der gegenwärtigen Datenlage kann man MCC ebenso wie anderen Hautkrebsarten vorbeugen, indem man Sonnenbrand und unnötige Sonnenbestrahlung verhindert und Sonnenschutzmittel verwendet. So können risiko-erhöhende Virusmutationen bei den bereits mit MCPyV infizierten Personen verhindert werden. Menschen mit Immunsuppression (z. B. AIDS-Patienten oder Organempfänger) tragen ein höheres Erkrankungsrisiko für diese Krebsart und könnten von regelmäßigen Hautuntersuchungen profitieren. Jede schmerzlose, schnell wachsende Geschwulst, insbesondere bei über 50-Jährigen oder Immunsupprimierten, muss einem Arzt gezeigt werden. Die Diagnose des Merkelzelltumors kann durch eine Biopsie schnell erbracht werden, und im frühen Stadium ist die Prognose nach der Standardtherapie gut. Es gibt bis jetzt keine vorbeugenden Impfungen oder Medikamente, die die Infektion oder die Karzinomentstehung verhindern könnten.

Der Nachweis des Virus ist Gegenstand von Forschungen und als klinischer Test in der Regel nicht verfügbar. Die virale DNA wird mittels PCR oder Southern Blot nachgewiesen. Beim Interpretieren der PCR-Ergebnisse ist Vorsicht geboten, denn es gibt falsch-positive Kontaminationen, und ein beträchtlicher Anteil der Proben aus gesunder Haut kann schwach infiziert sein. Die An- oder Abwesenheit von tumorspezifischen Mutationen kann durch Sequenzierung des Virusgenoms bestimmt werden.

Man hat Antikörper entwickelt, die das T-Antigen im Tumorgewebe anfärben und offenbar spezifisch für MCPyV-infizierte Krebszellen sind. Auch Bluttests wurden entwickelt, die zeigen, dass die Mehrzahl der Erwachsenen MCPyV schon ausgesetzt war und es vielleicht als asymptomatische Infektion tragen.

Die Behandlungsleitlinien unterscheiden nicht zwischen Merkelzellkarzinomen mit und ohne MCPyV-Infektion. Eine kürzlich in Finnland erstellte, landesweite Studie legt nahe, dass MCPyV-positive Tumoren eine bessere Prognose als nichtinfizierte Tumoren haben (allerdings ergaben andere Studien das nicht). Sollte sich das bestätigen, dann könnte ein routinemäßiger Virusnachweis in der Krankenbehandlung künftig nützlich sein. Das Virus selbst ist nach bisherigem Kenntnisstand unempfindlich gegen gängige antivirale Medikamente.

Entdeckung und Beschreibung des MCPyV
Yuan Chang und Patrick S. Moore, die 1994 das Kaposi-Sarkom-Herpesvirus entdeckt hatten, verwendeten gemeinsam mit ihren Kollegen Huichen Feng und Masa Shuda in der Universität von Pittsburgh (USA) die neue Hochgeschwindigkeits-Sequenzierungstechnik der digitalen Transkriptom-Subtraktion (DTS), um in Merkelzelltumoren nach einem Virus zu suchen. Bei dieser Methode konvertiert man die ganze mRNA aus dem Tumor in cDNA und sequenziert tief genug, um eine virale cDNA aufzufinden, falls eine solche vorhanden ist. Die Sequenzen werden dann mit dem menschlichen Genom verglichen, und alle menschlichen Sequenzen werden "subtrahiert", sodass eine Anzahl von höchstwahrscheinlich nichthumanen Sequenzen übrigbleibt. Als man dies mit vier Fällen von Merkelzellkarzinomen durchführte, fand man eine cDNA, die den Sequenzen bekannter Polyomaviren glich, aber doch mit genug Unterschieden, um sie als ein neues Virus zu identifizieren. Für die Studie wurden genetische Sequenzen aus fast 400.000 mRNA-Strängen analysiert. Nachdem das Virus einmal gefunden war, stellten Feng und Mitarbeiter schnell fest, dass die infizierten Merkelzellkarzinome es in einem integrierten monoklonalen Muster trugen und dass nur 8–16 % der Gewebeproben von Patienten ohne MCC für das Virus positiv waren. Das wurde schnell durch Studien an MCC-Patienten in der ganzen Welt bestätigt; einschließlich Beweisen für die monoklonale Integration des Virus in diesen Tumoren.

MCPyV als eine Ursache für Merkelzellkarzinome
Während die Originalautoren zurückhaltend anmerkten, dass es "zu früh" sei, um festzustellen, ob MCPyV eine Ursache für das Merkelzellkarzinom sei, vermutet die wissenschaftliche Öffentlichkeit heute, dass das Virus die meisten, wenn nicht alle Merkelzelltumoren verursacht. Das Virus ist, wenn vorhanden, monoklonal in den Tumor integriert, d. h., die spätere Tumorstammzelle wurde vor ihrer krebsartigen Vermehrung befallen. Mutationen des T-Antigens heben die Infektiosität des Virus auf, es kann also nicht als Nebeninfektion (passenger virus) den schon entwickelten Tumor infiziert haben. Schließlich wird das T-Antigen-Onkogen in allen Tumorzellen exprimiert, und wenn es mittels RNAi gehemmt wird, sterben die MCPyV-positiven Zellen. MCPyV-positive Tumoren brauchen das Virus also zum Wachstum. Wahrscheinlich tragen andere Mutationen der Wirtszelle dazu bei, den Tumor letztendlich auszulösen. Das Merkelzellkarzinom ist mit Belastung durch UV- und ionisierende Strahlung assoziiert, und wahrscheinlich erhöhen diese Mutagene die Mutationsrate entweder im Virus oder im Genom der Merkelzelle und tragen so nach der Infektion zum Krebsrisiko bei.

Es bleibt völlig offen, warum 20 % der Merkelzellkarzinome virusnegativ sind. Man spekuliert unter anderem, beim Merkelzellkarzinom könnte es sich in Wirklichkeit um zwei oder mehr eng verwandte Krebsarten handeln, nur eine davon mit MCPyV-Infektion. Fehldiagnosen der schwierigen Krebsentität könnten für einige der negativen Resultate verantwortlich sein. Nur ein kleiner Anteil der mit MCV infizierten Personen entwickelt den Krebs. Gegenwärtig gibt es keinen allgemein zugänglichen Test für das Virus, und keine Änderung der empfohlenen Behandlung aufgrund eines bekannten MCPyV-Infektionsstatus. MCC-Patienten können an Studien teilnehmen, von denen sie aber vermutlich keinen persönlichen Nutzen haben werden. Sonnenschutzmaßnahmen reduzieren die UV-Exposition und reduzieren vermutlich das Erkrankungsrisiko für MCC ebenso wie für andere Hautkrebsformen.

Moore hat vorgeschlagen, dass man mit den Informationen über das Virus, falls sie korrekt sind, einen Bluttest oder eine Impfung entwickeln könne, um die Behandlung der Erkrankung zu verbessern oder ihr vorzubeugen, so wie der HPV-Impfstoff dem Zervixkarzinom vorbeuge. Chang erklärte, das Studium des MCPyV helfe vielleicht, auch andere Krebsarten besser zu verstehen: "Wenn das Virus einmal integriert ist, könnte es ein Onkoprotein erzeugen, oder es könnte ein Gen ausschalten, welches Tumorwachstum hemmt. Wie auch immer, die Resultate werden jedenfalls interessant sein."

Quellen und Einzelnachweise

Virusspezies
Virussubtyp

Merkelzell-Polyomavirus


Povijest pčelarstva započinje davno u prošlosti i postoje mnogobrojni dokazi koji govore da je pčelarstvo jedna od najstarijih grana poljoprivrede, mnogo starija od ratarstva i stočarstva, a naročito od voćarstva i povrtlarstva. Loveći životinje i sakupljajući plodove raznih biljaka za svoju prehranu, čovjek je nailazio na šupljine u drveću ili stijenama ispunjene saćem i medom i tako otkrio postojanje pčela i vrlo ukusne hrane - meda. Dolazak do meda u početku je bio vrlo težak, jer pčele su uvijek branile svoje gnijezdo, a tek otkrićem vatre olakšani su pristup pčelinjem leglu i krađi meda. Čovjek u početku nije jeo samo med već i saće s leglom, a kroz vjekove med je postao ne samo hrana nego najveća poslastica i lijek.

Prapovijest

U nekadašnjim nepreglednim prašumama pčele su nalazile bogatu pašu, a u mnogobrojnim šupljinama stabala i stijena udobna mjesta za leglo i skladištenje dodatne hrane, tako da su se pčelinje zajednice u divljini dosta umnožavale, i pored štete koju im je nanosio čovjek svojom krađom meda. Međutim, nestankom velikih prašuma nestali su mnogobrojni povoljni uvjeti za razvoj pčela, a potrebe čovjeka za pčelinjim proizvodima su rasle. Ljudi su u međuvremenu naučili sami da uzgajaju i umnožavaju pčelinje zajednice, tako da su mogli zadovoljiti svoje potrebe za medom, voskom i drugim pčelinjim proizvodima. Na početku čovjek je pratio pčele koje su se vraćale s paše do njihovog gnijezda, zatim je pazio kada se roje, pa rojeve privlačio u šuplja stabla ili druga pristupačnija mjesta, premazujući ih medom. Kasnije je, da bi mu pčele bile što bliže, a njihovi proizvodi što pristupačniji, sam je počeo da pravi prostrane šupljine u krošnjama živih stabala, stavljajući na njih vrata s otvorom za leto (mjesto gdje pčele ulaze u košnicu), a potom označavajući ih svojim znakom (križom najčešće) da ih drugi ne bi prisvojili. Šupljine iskopane u drveću ljudi su neposredno pred samo rojenje premazivali zapaljenim saćem kako bi miris primamio pčele, pa su rojevi rado naseljavali tako pripremljene prostore. Na ovaj način ostvaren je prvi bliži obostrano korisni dodir u odnosu čovjeka i pčela, to jest bio je pripremljen "smještaj" za pčele i počelo se razvijati šumsko pčelarenje. Takvo pčelarenje je bilo najrazvijenije na prostoru današnje Rusije, jer su tu vjerojatno i uvjeti bili najpovoljniji.

Najstariji dokaz o odnosu između čovjeka i pčele dolazi iz mlađeg kamenog doba ili neolitika (5 000 do 7.000 pr.Kr.) iz pećine Cuevas de la Araña koje se nalazi u Španjolskoj u blizini Valencije. Slika iz špilje prikazuje čovjeka s posudom koji iz pukotine u stijeni rukom uzima saće. Pčele lete oko njega u koncentričnim krugovima i udaljavaju se jer on koristi dim kojim ih tjera. On je lovac na med, lik koji postoji još i danas u nekim starijim narodima. Vjerojatno čovjek sa slike skuplja pčelinja društva iz šupljina te ih tako prenosi i postavlja u neposrednoj blizini kuće.

Drevne civilizacije

Kada su iskrčene stare šume i stvorena prva stalna ljudska naselja, pčele su prenesene iz šuma i uzgajane u izdubljenim panjevima - dubina (ul, dub, panj). Kasnije, čovjek je počeo da pravi pletene košnice od pruća (pletara), obljepljujući ih mješavinom izmeta, gline i piljevine, ili samo od slame, dok je u kamenitim krajevima pravio primitivne košnice u stijenama. U Sudanu, Egiptu, u zemljama Bliskog istoka i Male Azije, gdje nema šuma ni pogodnih pećina, pčele su prvobitno živjele u izdubljenoj zemlji, a ljudi su kasnije počeli da prave košnice od ilovače. Tako su stvoreni prvi primitivni pčelinjaci, a čovjek je sve više koristio proizvode pčela, ali uz stalnu brigu da svojim djelovanjem što manje naškodi pčelinjoj zajednici.

Vjerojatno su drevni Egipćani prvi razumjeli važnost smještaja pčela u košnice. Oko 2 600. pr.Kr. pojavile su se prve košnice izrađene od isprepletenih grana i trske obloženih blatom, cilindričnog oblika, postavljale bi se jedna pored druge kako bi se lakše kontrolirao uzgoj pčela. Prakticiralo se seleće pčelarenje uz cijelu dužinu rijeke Nil. Cijelo seljenje trajalo je 3 mjeseca seleći iz mjesta u mjesto prateći cvjetanje. Svaki narod razvio je vlastiti način gradnje košnica, ponekad su se koristili predmeti izgrađeni za druge namjene, a zatim prilagođeni za potrebe pčelarstva. Na Bliskom istoku omiljene su bile posude od pečene zemlje (terakote), u srednjoj Europi udubljeni trupci, a drugdje posude od slame i trave obložene glinom. Pisana svjedočanstva govore da su Sumerani koristili med u kozmetici još od 2 000 do 3 000. pr.Kr. Asirci i Babilonci koristili su med za liječenje upala (infekcija) kože, očiju, genitalija, probavnog sustava, a s medom i voskom su masirali tijela pokojnika. Kelti su ga koristili u obredima ukopa dok je za Etruščane predstavljao dragocjeni zavjetni dar.

Antička Grčka

Stari Grci su prikazivali med kao proizvod duge i zvijezda te mu dali božansku komponentu i smatrali ga hranom bogova. Tadašnje ljudsko uvjerenje bilo je da se bogovi hrane nektarom i ambrozijom te u naletu velikodušnosti, pošto nisu mogli podariti besmrtnost ljudima, kako bi ih utješili za njihov nepovoljni položaj, omogućavali su im da troše med koji je padao na zemlju s njihovih bogatih stolova. Također se vjerovalo da je med snažan eliksir mladosti i bio je bitan dio obroka kod sportaša koji su se natjecali na Olimpijskim igrama.

Prvi pisani podaci vezani za pčelarstvo starog antičkog doba dolaze iz 776. pr. Kr., iz vremena pjesnika Homera i Hesioda. U "Odiseji" Homer navodi neke pojedinosti o medu, a u "Ilijadi" uspoređuje mnoštvo ljudi s pčelinjim rojem. Hesiod u svojim pjesmama opisuje trutove kao parazite koji žive na račun vrijednih pčela, ali ništa ne govori o pčelarenju. Tek iskopine na prostoru Akotire i Santorina otkrivaju da su košnice iz Homerovog i Hesiodovog doba bile pletene, koje su podsjećale na ribarske košare od pruća. Nešto kasnije pojavile su se glinene košnice, o čemu svjedoči i dijalog u Aristofanovom djelu "Zolje", gdje pisac iznosi sumnju u Lahetovo siromaštvo govoreći da su Lahetove glinene košnice bile "pune novca". Da je pčelarstvo u Atici bilo razvijeno, može se naslutiti i iz Solonovih zakona kojima je bilo predviđeno da jedan pčelinjak mora biti udaljen od drugog najmanje 300 stopa (oko 100 metara).

Osim Homera i Hesioda, o pčelama i pčelarstvu pisali su Anaksagora i Ksenofont, a u 5. stoljeću pr. Kr. Aristotel i njegov suvremenik Teofrast. Aristotel je bio prvi koji je znanstveno proučavao razvoj pčela i prvi koji je primijetio da pčele u pašno doba najčešće posjećuju istu vrstu cvijeća. Do kraja srednjeg vijeka njegovi spisi bili su jedini izvor podataka na tu temu. I stari Grci obavljali su seleće pčelarstvo, krećući iz jedne u drugu regiju vođeni cvjetanjem bilja. U antičkoj Grčkoj pčelarilo se ne samo da bi se dobivao med već i radi proizvodnje voska i propolisa koji su zajedno s medom korišteni kao lijek. Osim toga uređenje pčelinjeg društva služilo je nekim vođama toga doba kao primjer da tako pokušaju urediti i neke gradove.

Antički Rim

I u Rimu pčelarstvo je bilo dobro razvijeno kao i u Grčkoj. U 2. stoljeću pr. Kr. o pčelama u svom djelu "Georgike" govori Vergilije, a njegov suvremenik Nikandar Kolofonijski piše knjigu o pčelarstvu koja, nažalost, nije sačuvana. Varon 116. pr. Kr. u svojoj knjizi "Res rustica" u jednoj glavi govori o pčelarstvu. Tu opisuje košnice koje su bile duge 3 a široke 2 stope. Plinije Stariji u svojoj knjizi "Povijest prirode" govori o pčelarstvu i izučavanju pčelinjeg života, pominjući da su neki poglavari na svojim imanjima postavljali providne košnice, napravljene od stakla, koje su im koristile za proučavanje i otkrivanje životne tajne pčela. U Rimskom carstvu također nalazimo važne studije o pčelama i pčelarstvu. Plinije Mlađi prvi izdaje 79. "Povijest životinja" gdje često piše o pčelama i pčelinjaku. Pouzdano znamo da je pčelarstvo u Rimljana bilo jako razvijeno, izvodili su umjetno rojenje, izrađivali su košnice i uvodili su nove tehnike pčelarenja.

Rimski književnik Kolumela (Lucije Junije Moderat Kolumela), koji je bio agronom, po ugledu na grčke književnike napisao je prvu rimsku knjigu o pčelarstvu. U knjizi se spominje kuga pčelinjeg legla, koju je prvi opisao Aristotel. Kolumela dalje u svojoj knjizi navodi kako su Aristomah s Cipra i Feliki s otoka Tales pisali knjigu o pčelinjim bolestima, preporučujući metode borbe protiv truleži legla, dizenterije pčela i tako dalje. Rimski pjesnik i pčelar Publije Vergilije Maron u dijelu "Georgike" piše o pčelarstvu, organizaciji pčelinjaka i pčelinje flore. To je prvi pravi znanstveni rad o pčelarstvu koji će biti u primjeni i od koristi do srednjeg vijeka. Rimljani su koristili med za razne terapije, u kozmetičke svrhe i u kuhinji, u tolikoj mjeri da je smatran bitnim sastojkom hrane svakog obroka.

Ostali antički svijet
Pčelarstvo se počelo razvijati i u ostalim dijelovima starog svijeta. Tako su arheolozi na Pirinejskom poluotoku našli urezan crteže na stijenama, u takozvanoj Paukovoj pećini u blizini Bicorpa kod Valencije (Španjolska). Prve dokaze o pčelarstvu u sjeverozapadnom dijelu Europe iznio je grčki pomorac i geograf Piteja koji je živio u Marseilleu, grčkoj koloniji iz 4. stoljeća pr. Kr. Piteja ističe kako su stanovnici s područja današnje Njemačke i Danske pravili napitke od meda. Mnogobrojni arheološki nalazi govore da je pčelarenje u zemljama sjeverozapadne Europe bilo dobro poznato još u antička vremena. Tako su arheolozi u mjestu Ektavi na Jyllandu u Danskoj otkopali grob jedne žene, starosti 1 500 godina pr. Kr., u kojem su između ostalog pronašli jednu čašu od brezove kore u kojoj su otkriveni ostaci medovine, koja je bila smjesa meda i ekstrakta cvijeta jagode i lipe. Još je Plinije Mlađi u 1. stoljeću zapisao kako je na svojim putovanjima vidio u predjelima na obalama Rajne ogromne košnice, veličine čak od osam stopa (2,4 metra).

U Indiji osim simboličkih značajki, med se smatrao afrodizijakom u tolikoj mjeri da je bio glavni sastojak ljubavnih eliksira. U raznim kulturama kroz povijest, med se koristio u vjerskim obredima. Zato nije slučajnost da ga "Kuran" spominje kao simbol ozdravljenja, kako duhovnog tako i materijalnog. Od 1448. do 1482. godine drevni narod Inka davao je danak u medu i vosku europskim osvajačima. Širenje pčelarstva s ciljem dobivanja meda i voska, dva vrijedna pčelinja proizvoda, jedan u prehrani drugi bitan za proizvodnju svijeća, brzo se proširilo u svim narodima.

Srednji vijek

U srednjem vijeku pčelarstvo, iako je bilo primitivno, ipak se neprekidno razvijalo, što se ogledalo u stalnom povećavanju broja pčelara i košnica širom feudalne Europe. Za potrebe plemstva pčelarili su za to određeni kmetovi s tradicijom, postupnim razvojem civilizacije i svih njenih doprinosa razvijalo se i pčelarstvo. Tako je u 18. stoljeću u Europi s razvijenom manufakturnom proizvodnjom i trgovinom sve više proizvoda je uključivano u promet. Med je bio jedan od izuzetno traženih proizvoda, jer proizvodnja šećera nije bila poznata. Zato su vladajući krugovi u to vrijeme od naroda tražili da se što više bave pčelarstvom. U tome je najdalje otišla austrijska carica Marija Terezija Austrijska. Za vrijeme njene vladavine izdan je propis o pčelarstvu poznat kao "Patent o pčelarstvu", a u Beču se pod rukovodstvom Slovenca Antona Janše osniva prva pčelarska škola. Tokom 19. stoljeća došlo je do izuma i usavršavanja košnica s okvirima, što je bilo izuzetno značajno za daljnji razvoj pčelarstva. U tom smislu su naročito velike zasluge Prokopoviča, Dzierzona i Langstrotha, dok u isto vrijeme Mehring patentira prešu za izradu osnova saća, a Hruscha pčelarsku centrifugu (vrcaljku) za izvlačenje (vrcanje) meda. Svi ovi izumi udarili su temelj za razvoj modernog pčelarstva i znanosti o pčelarenju.

Važnost meda u prehrani ostaje nepromijenjena tijekom srednjeg vijeka, sve do pojave šećera sredinom 18. stoljeća, kada se saznalo da iz šećerne trske možemo dobiti zaslađivač, tržišno gledano, jeftiniji od meda. To je bio veliki pad u korištenju meda, kojeg je ubrzo zamijenio šećer, a pogotovo kada se počeo proizvoditi iz šećerne repe gdje je isplativost bila još veća. Tijekom srednjeg vijeka pa sve do 18. stoljeća pčelarstvo nije puno uznapredovalo, osim nekih zakonodavnih mjera nije postojao nikakav tehnološki razvoj u smislu proizvodnje košnica ili proučavanja pčela. Krajem 18. stoljeća razvoj pčelarstva poprima novi zamah pronalaskom mikroskopa.

Nizozemski biolog Jan Swammerdan (1637. – 1680.) otkriva niz bioloških noviteta kod pčela, dvostruki želudac, žalac, živčani sustav, srce, ticala (antene), oči, duple jajnike i mnoštvo jajovoda kod matice. Francuski znanstvenik R. A. F. de Réaumur (1683. – 1757.) u potpunosti opisuje povijest pčela u knjizi "Povijest insekata". Švicarski prirodoslovac François Huber (1750. – 1831.), iako slijep od svoje 15.-te godine, uz pomoć supruge i sluge uspijeva izgraditi prvu košnicu s pomičnim saćem. Otkriva oplodnju matice i nastanak voska iz voštanih žlijezda. Sav znanstveni rad i temelje spoznaje života pčela objavljuje u knjizi Nova zapažanja o pčelama (fra. Nuvelles osservations sur les abeilles, 1792). Huberov znanstveni rad usavršio je američki svećenik L. L. Langstroth (1810. – 1895.), koji je 1851. izumio modernu košnicu s pokretnim saćem. Njegova knjiga "Pčela i košnica" je klasika i današnjeg pčelarstva. Langstroth drži se za oca američkog pčelarstva. Košnica, koju je on izradio u pretprošlom stoljeću, imala je i neke suvišne dijelove, zato je Amos Root (1839. – 1923) istu preradio i uklonio sve nepotrebne dijelove. Godine 1889. počela je masovna proizvodnja. Ipak su zadržali Langstrothove mjere okvira i vanjske mjere nastavka, a nakon tih inovacija zadržala je ime Langstroth-Rootova košnica ili LR košnica. Od sredine 19. stoljeća, metode i tehnike Langstrotha, proširile su se cijelim svijetom. Posljednje značajno otkriće u području pčelarstva je ostvario major F. Hruschka (1819. – 1888.), koji je 1865. izumio vrcaljku koja je omogućila vrcanje meda bez uništavanja saća.

Pučko pčelarstvo
I naši preci, stari Slaveni, gajili su u svojoj prapostojbini pčele, koristili med u ishrani i od meda proizvodili čuvenu medovinu za okrepljenje. Po doseljenju na Balkanski poluotok, Slaveni su nastavili da se bave pčelarstvom, s tim što su s primanjem kršćanstva osnažili su takozvano samostansko pčelarenje, koje je bilo jezgra našeg pčelarstva, odakle se sve više širilo, jer su se pored svećenika pčelarstvom počeli baviti plemići i seljaci na svojim imanjima. U hrvatskoj folklornoj tradiciji uvriježen je bio poseban odnos prema pčeli. Smatralo ju se Božjim stvorenjem, koje ne ugiba poput drugih domaćih životinja, već umire. Pčelarstvo je bilo obilježeno i mnogim postupcima magijskoga značenja. Vjerovalo se da će pčelara pratiti sreća ako jedan roj dobije na poklon, drugi nađe, a treći ukrade; da će pčele biti zaštićene od djelovanja zlih sila ako se na pčelinjak stavi životinjska lubanja, kosti ili rog; da će rojenje biti uspješnije i brže ako pčelarova žena sjedne golim tijelom na zemlju, i slično. Iz tradicijskih košnica (rađenih u obliku valjka, stošca, sanduka i zvona), med se dobivao tako da su se pčele morale usmrtiti (najčešće gušenjem dimom), a med iz saća iscijediti rukama ili posebnim cjedilima. Med je bio omiljen u tradicijskoj prehrani, u prvom redu kao sastojak u pripremi kolača i napitaka. Dobiveni vosak otapao se vrućom vodom i tiještio u drvenom tijesku, a upotrebljavao se za izradu domaćih svijeća te u pučkoj medicini i veterini.

Suvremeno pčelarstvo
U suvremenom pčelarstvu upotrebljavaju se dva osnovna tipa košnice: lisnjače i nastavljače. Lisnjača je košnica od jednoga dijela i otvara se sa stražnje strane. Ne može se proširivati ni smanjivati, to jest prilagoditi veličini zajednice ili veličine paše. Vodoravnom matičnom rešetkom podijeljena je na dva dijela. Kod nas je lisnjača zastupljena tradicionalnom košnicom tipa Alberti-Žnidaršić (AŽ košnica). Pogodnost je te košnice mogućnost ugradnje u zidove nepokretnih ili pokretnih paviljona. Nastavljače imaju najmanje dva nastavka postavljena okomito; u donjim je dijelovima plodište, odnosno pčelinje leglo, a u gornjima su zalihe meda (medište). Nastavljače su u Hrvatskoj zastupljene najčešće Langstroth-Rootovom košnicom (LR košnica), a rjeđe Dadant-Blatovom košnicom (DB košnica).

U Hrvatskoj postoje povoljni uvjeti za razvoj uspješnog pčelarstva, jer su naša područja bogata raznovrsnim medonosnim biljem na prirodnim livadama, u šumama, na velikim krškim i poljoprivrednim površinama. Raznolikost područja osigurava stalnu pčelinju pašu, to jest cvatnju medonosnoga bilja u različito doba. Osim nepokretnih pčelinjaka postoje i pokretni pčelinjaci, koji se sele na nekoliko paša godišnje. Pčelinje paše dijele se na nektarne paše i mednu rosu (medljiku). Najpoznatije su nektarne paše: uljana repica, voćke, bagrem, lipa, livade, pitomi kesten, majčina dušica, suncokret, metvica, vrijesak, ružmarin, lavanda i kadulja. Medna rosa velika je količina izlučina lisnih i štitastih uši na lišću šumskoga drveća i grmlja na kojem parazitiraju, a pčele ju skupljaju.

U prehrani ljudi med ima veliko značenje, a sve više se koriste i matična mliječ, pčelinji otrov, propolis i pelud kao pomoćna ljekovita, kozmetička i toaletna sredstva. Danas (2006.) u Hrvatskoj ima oko 6 000 pčelara, organiziranih u 87 pčelarskih udruga, te približno 300 000 košnica. Prosječan godišnji prinos kod nepokretnoga pčelarenja iznosi oko 10 kilograma meda po košnici, u dobroj pašnoj godini 30 kilograma, a kod pokretnoga pčelarenja i do 100 kilograma po košnici.

Tijekom Drugog svjetskog rata znatan broj košnica je uništen, ali je poslije rata zahvaljujući organiziranom naporu, šteta otklonjena i pristupilo se uvođenju suvremenih metoda pčelarenja. Međutim, zamjena primitivnih košnica suvremenim išao je dosta sporo kod naših pčelara, pa je i proizvodnja meda bila dugi niz godina ispod stvarnih mogućnosti. Ipak, uz velike napore značajno je promijenjen odnos primitivnih i modernih košnica u korist modernih, a uvođenjem takozvanog selećeg pčelarstva, koje je podrazumijevalo organizirano odvođenje čitavih pčelinjaka na sezonske paše ili prezimljavanja, proizvodni rezultati su značajno poboljšani, ali gledano prema svijetu ipak su bili skromni, tako da je prosjek proizvodnje meda iznosio od 10 do 15 kilograma po košnici. To je dovelo do toga da smo imali, a i sada imamo, dosta nisku kulturu upotrebe i malu potrošnju meda po stanovniku u odnosu na razvijene zemlje u svijetu.

Izvori

Pčelarstvo

Povijest pčelarstva