Fimmtarþraut er íþrótt þar sem keppt er í fimm íþróttagreinum. Þessar greinar hafa verið breytilegar og ólíkar greinar í karla- og kvennaflokki. Á hinum fornu Ólympíuleikum fór fimmtarþraut fram á einum degi og keppnisgreinar voru langstökk, tvær kastgreinar: spjótkast og kringlukast, spretthlaup og glíma.

Þegar Ólympíuleikarnir voru endurreistir á 20. öld varð til tvenns konar fimmtarþraut: Annars vegar byggð á hinum fornu Ólympíuleikum, þar sem keppt er í fimm greinum frjálsra íþrótta, og hins vegar nútímafimmtarþraut sem Pierre de Coubertin bjó til og byggðust á tengslum hinnar fornu fimmtarþrautar við herþjálfun. Nútímafimmtarþraut hefur verið keppnisgrein á Ólympíuleikunum frá 1912 til okkar daga. Frjálsíþróttafimmtarþraut hefur tvisvar verið á dagskrá Ólympíuleikanna, en er það ekki lengur.

Í karlaflokki var keppt í fimmtarþraut í frjálsum íþróttum á Ólympíuleikum frá því þeir voru enduruppteknir 1906 til 1924. Í karlaflokki eru greinarnar þær sömu og í Grikklandi hinu forna að öðru leyti en því að í stað glímu er nú 1500 metra hlaup. Á fyrstu enduruppteknu Ólympíuleikunum var grísk-rómversk glíma en henni var skipt út fyrir 1500 metra hlaup árið 1912.

Keppt var í fimmtarþraut í kvennaflokki á Ólympíuleikum frá 1964 - 1980 með sérstökum greinum sem ekki voru í karlaflokki og var keppt á tveimur dögum. Á fyrri deginum var keppt í 80 metra grindahlaupi, kúluvarpi og hástökki, en á þeim síðari langstökki og 200 metra hlaupi. Árið 1976 var 80 metra grindahlaupi breytt í 100 metra og 200 metra hlaupi í 800 metra. Árið 1984 var ekki lengur keppt í fimmtarþraut í kvennaflokki, en sjöþraut tekin upp í staðinn.

Þar sem nútímafimmtarþraut virtist í litlum tengslum við herþjálfun lengur eftir síðari heimsstyrjöld datt franska herforingjanum Henri Debrus í hug að uppfæra hana fyrir íþróttaþjálfun hermanna. Í herfimmtarþraut er þannig keppt í skotfimi, hindrunarhlaupi, hindrunarsundi, kastgreinum og víðavangshlaupi. Í flotafimmtarþraut er keppt í hindrunarhlaupi, björgunarsundi, sundi, sjómennsku og víðavangshlaupi með sundi. Í flughersfimmtarþraut er keppt í sex greinum: skotfimi, skylmingum, rathlaupi, körfuknattleik, hindrunarhlaupi og sundi.

Árið 2008 var í fyrsta sinn, til reynslu, keppt í fimmtarþraut í snjó í Québec. Yfir 1200 tóku þátt. Keppt var í hjólreiðum, víðavangshlaupi, skíðagöngu, skautahlaupi og snjóþrúguhlaupi. Slík mót hafa verið haldin árlega síðan, en Kanadamenn hafa nánast einokað verðlaunasæti.

Fimmtarþraut


Latife Uşakizâde (mai târziu Latife Uşaklıgil după Legea Numelor de Familie din 1934; cu onorificul Latife Hanım) () a fost soția lui Mustafa Kemal Pasha (mai târziu Atatürk) între anii 1923 și 1925. Ea a fost rudă din partea tatălui cu scriitorul turc Halit Ziya Ușaklıgil.

Biografie
S-a născut în anul 1898 în İzmir din una din cele mai importante familii de comercianți din oraș, cu rădăcini din orașul Ușak, de unde provine numele neoficial de familie Ușakizâde. Ea a terminat studiile liceale în İzmir și în 1919 a plecat în străinătate pentru a studia dreptul la Paris și Londra. Când s-a întors în Turcia, Războiul de Independență al Turciei se apropia de sfârșit.

Pe 11 septembrie 1922, la întoarcerea spre conacul familiei, a fost oprită de către soldați care i-au spus că Pasha a luat casa ca Sediu General în İzmir. După ce i-a convins pe soldați că de fapt casa îi aparține, a fost primită.

S-a căsătorit pe data de 29 ianuarie 1923, când Mustafa Kemal Pasha s-a întors în İzmir imediat după moartea mamei sale, Zübeyde Hanım. Timp de 2 ani și jumătate, Lâtife Hanım a reprezentat pentru mentalul colectiv turc o primă doamnă foarte activă în viața publică, situatie care, în Turcia acelor vremuri, era o noutate. A avut o influență semnificativă asupra reformelor care au început în Turcia în anii '20 cu privire la emanciparea femeilor. Cel mai probabil influențată de principiile seculare ale soțului ei, a renunțat la acoperământul de pe cap, îndemnând celelalte femei să ia aceeași decizie.

În orice caz, relația dintre ea și soțul ei s-a încheiat prematur. Au divorțat pe data de 5 august 1925. Lâtife Hanım a trăit în restul vieții sale în İzmir și İstanbul în izolare, evitând interacțiunea cu alte persoane decât cele din anturajul ei până în momentul morții, în 1975. Nu s-a mai recăsătorit, preferând să nu discute despre relația avută cu Atatürk. În 2005, Societatea Istorică Turcă a dorit să publice jurnalele ei "exceptând scrisorile cele mai intime, luând în considerare cerințele familiei". În orice caz, familia ei a afirmat public că dețin proprietatea scrisorilor, nedorind să fie publicate. În consecință, societatea a decis să nu le publice.

O biografie cuprinzătoare și, de asemenea, controversată a lui Lâtife Hanım, scrisă de către İpek Çalıșlar, jurnalistă a publicației Cumhuriyet, a fost publicată în 2006.

Galerie

Referințe

Bibliografie

Nașteri în 1898
Decese în 1975
Mustafa Kemal Atatürk
Otomani
Turci

Latife Uşşaki


Kalonda este o comună slovacă, aflată în districtul Lučenec din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 204 locuitori.

Istoric
Localitatea Kalonda este atestată documentar din 1238.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kalonda


Zaglavlje je egdotički pojam. O zaglavlju govorimo analizirajući edicije diplomatičke građe. Dijelovi zaglavlja su redni broj dokumenta, datacija i regest. Zbog kronološke objave isprava u diplomatičkim edicijama, svaki dokument ima svoj redni broj kojim započinje zaglavlje. Iza njega je izricanje nadnevka i mjesta izdavanja isprave (datum temporale i datum locale) na suvremeni način. Mjesta izdanja isprave ostavljamo u obliku iz isprave ako nisu identificirana. Treći dio je regest kojem esencijalni dio je pravna radnja. Obično su regesti iz zaglavlja na jezicima naroda kojima pripada edicija.

Izvori

Povijest prava
Povijesna znanost

Zaglavlje (diplomatika)


Mercedes-Benz Typ 230 n a fost prezentat de Mercedes-Benz în 1937, ca succesor al Typ 230 (W21).   Acesta a fost unul din multele modele care, de-a lungul unei perioade de mai bine de 8 decenii, au fost vândute sub egida "Mercedes-Benz 230". Astfel că i se potrivește mai bine, și e mai folosită, denumirea de Mercedes-Benz W143, conform configurației motorului său.

Mercedes-Benz Typ 230 n (1937)
Inițial, automobilul a fost proiectat cu același apatament de  ca al vechiului Typ 200 (W21). De asemenea, acesta a moștenit sistemul de suspensii independente, lansat de Mercedes-Benz o dată cu  Mercedes-Benz W15, un model de dimensiuni reduse. În partea din față, automobilul nu dispunea de un ax întreg, pe toată lățimea mașinii, ci roțile erau susținute de două arcuri lamelare transversale, separate. În spate, acesta avea două demi-axe oscilante.

Caroseria este alungită, dat fiind faptul că toate automobilele standard ale vremii măsurau  , dar și lățimea acesteia crește la . Motorul cu 6 cilindri și capacitate de 2,229 cc este cel care fusese lansat în 1936, ca un upgrade la seria W21, dar cu câteva modificări, pentru a se adapta unei transmisii manuale convenționale, în 4 trepte. La versiunea anterioară a motorului, adaptată unei transmisii automate, apărea adesea efectul de suprasolicitare. Viteza maximă declarată era de 116 km/h (72 mph).

La data lansării, versiunea de bază a șasiului avea un preț recomandat de 4,200 de mărci. Clienții care doreau achiziționarea unui W143 cu o caroserie standard, aveau de ales între Limuzina (sedan) cu 2 uși și cea cu 4, care se vindeau la 4,990, respectiv 5,270 de mărci. De asemenea, producătorul le punea la dispoziție și câteva versiuni sport sau cabriolet, majoritatea în 2 locuri, dar la prețuri mult mai mari.  Grilajul din față era înclinat spre spate, la mașinile standard, nedispunând de o bară pe care ar fi putut fi montate farurile, dar toate acestea contribuiau la forma aerodinamică a caroseriei.

Ca rezultat al inovației de a pune un automobil de 4,400 mm (17 in) într-o caroserie veche, de  2,700 mm (110 in), au fost proeminențe destul de vizibile: în cazul modelului W143 din 1937, proeminența caroseriei apare în partea din spate a mașinii. Fie din cauza faptului că protuberanța din spate îi conferea un aspect ciudat, fie din oricare alte motive, modelul inițial al seriei W143 nu s-a bucurat de o popularitate prea mare în piață.
În consecință, chiar dacă automobilele cu ampatament scurt au fost comercializate până la finele lui 1937, producătorul a lansat o nouă versiune, de , cu mult înainte de aceasta. Acest tip de caroserie fusese utilizat anterixor la versiunile alungite din seria Mercedes Typ 200 (W21), vreme de câțiva ani.

Mercedes-Benz Typ 230 (1937–1941)

Pe lângă faptul că avea un apatament cu  mai mare decât modelul anterior, noua versiune a lui W143 are și o caroserie alungită cu . La vremea respectivă, cele mai multe automobile standard aveau o lungime de , însă cele cu caroserie tip Pullman ajungeau la . După relansare, dispare versiunea de limuzină cu 2 uși, dar gama de modele oferită este extinsă cu alte 4 variante: Landaulet și Tourenwagen (berlină), ambele cu 6 locuri, un cabriolet cu 4 locuri și patru uși (cunoscut și drept Cabriolet "D") și modelul "Kraftdroschke", foarte popular printre operatorii de taximetre.

Motorul celei de-a doua versiuni din 1937 era neschimbat. La fel și cursele pistoanelor. Cu toate acestea, cutia de viteze era dotată cu funcția synchromesh pentru toate cele patru trepte, în timp ce versiunea anterioară avea această funcție doar pentru cele 2 trepte superioare.

Versiuni diesel
Modelul Mercedes-Benz 260 D, lansat în 1936 ca unul dintre primele automobile diesel pentru pasageri din lume, a primit, și el, înbunătățiri majore în 1937. Noua versiune acestuia avea același apatament și aproximativ aceași caroserie cu cea a lui W 143, dar, fiind o mașină diesel, avea o altă serie. Acesta este cunoscut ca Mercedes-Benz W138

Producția seriei
Mercedes-Benz W 143 a fost produs până în 1941, deși în ultimul an s-au produs doar 22 de exemplare. .

Între anii 1936 și 1941, Mercedes-Benz a produs 20,336 astfel de autoturisme, astfel că seria W143 ocupă locul 2 în topul celor mai populare mașini ale companiei, până la vremea respectivă. Cu toate acestea, cifra de vânzare este cu mult sub cea a lui W136, care ocupă locul I în top.

Se presupune că succesorul lui W143 este Mercedes-Benz W153, care avea aceeași motorizare, dar într-o caroserie mult mai modernă. Producția seriei a fost întreruptă din cauza declanșării războiului, dar la finalul acestuia, în  1951, producătorul revine pe piața automobilelor sedan și cabriolet (motoare cu 6 cilindri) cu noua serie Mercedes-Benz 220..

Note

Legături externe

Vehicule Mercedes-Benz

Mercedes-Benz W143


أبو الوليد سليمان بن خلف بن سعد بن أيوب التجيبي (15 ذي القعدة 403 هـ - 19 رجب 474 هـ) (1013 - 1082). فقيهٌ مالكي ومحدّثٌ وقاضٍ وشاعر أندلسي، له العديدُ من التصانيف.

سيرته
ولد أبو الوليد سليمان بن خلف بن سعد بن أيوب بن وارث الباجي في يوم الثلاثاء 15 ذي القعدة 403 هـ في بطليوس التي انتقل منها جده إلى باجة فنسبوا إليها. درس الباجي في الأندلس على يد أبي محمد مكي بن أبي طالب ومحمد بن إسماعيل ويونس بن مغيث وأبي بكر محمد بن الحسن بن عبد الوارث وغيرهم. وفي سنة 426 هـ، رحل أبو الوليد الباجي إلى المشرق، فأقام بمكة مع أبي ذر الهروي ثلاث سنوات يأخذ عنه علم الحديث والفقه والكلام، وحجّ أربع حجج، كما سمع من الحسن بن سعيد المطوعي وأبي بكر بن سختويه وابن محرز وابن محمود الوراق. ثم أقام ببغداد ثلاثة أعوام يدرس الفقه ويسمع الحديث من فقهاء كأبي الطيب طاهر بن عبد الله الطبري وأبي إسحاق إبراهيم بن علي الشيرازي وأبي عبد الله الحسن بن علي الصيمري وأبي الفضل بن عروس وأبي عبد الله الدامغاني وأبو الحسن القزويني وعمر بن إبراهيم الزهري وأبي طالب محمد بن محمد بن غيلان وأبي القاسم الأزهري وعبد العزيز بن علي الأزجي ومحمد بن علي الصوري ومحمد بن عبد الواحد بن رزمة والحسن بن محمد الخلال وغيرهم. ثم إلى دمشق، فسمع من أبي القاسم عبد الرحمن بن الطبيز والحسن بن السمسار والحسن بن محمد بن جميع ومحمد بن عوف المزني. وأقام سنة في الموصل، يدرس الحديث والفقه والكلام والأصول والأدب على يد القاضي أبي جعفر السمناني صاحب ابن الباقلاني، وسمع بمصر من أبي محمد بن الوليد وغيره، ثم عاد إلى الأندلس بعد 13 سنة سنة 439 هـ.

عاد أبو الوليد إلى الأندلس بعلمه بعد أن عاش في رحلته على ما يكفيه، فاجتمع حوله التلاميذ فدرس على يديه الكثيرون ومنهم ابن عبد البر وابن حزم وعلي بن عبد الله الصقلي وأبي عبد الله الحميدي وأحمد بن علي بن غزلون وأبو علي بن سكرة الصدفي وأبي بكر الطرطوشي وابنه أبي القاسم أحمد بن سليمان وأبي علي بن سهل السبتي وأبي بحر سفيان بن العاص ومحمد بن أبي الخير وابن شبرين وأبي علي الجياني وأبي القاسم المعافري وابن أبي جعفر المرسي وغيرهم. ففشى علمه، وعظم جاهه، فأجزل الأمراء صلاته، واستعملوه في مراسلاتهم، وأولوه القضاء بمواضع في الأندلس كأريولة. كما كانت بينه وبين ابن حزم مجالسات ومناظرات. كما ذكر ابن بشكوال أنه روى عن الخطيب البغدادي وروى الخطيب عنه.

مؤلفاته
لأبي الوليد الباجي العديد من التصانيف منها :
 «الاستيفاء في شرح الموطأ»
 «المنتقى شرح الموطأ» وهو اختصار الاستيفاء، ثم اختصر المنتقى في كتابه «الإيماء»
 «السراج في علم الحجاج ومسائل الخلاف» لكنه لم يتمه
 «المقتبس من علم مالك بن أنس» لم يتمه.
 «المهذب في اختصار المدونة».
 «شرح المدونة».
 «اختلاف الموطأ»
 «مسألة اختلاف الزوجين في الصداق»
 «مختصر المختصر في مسائل المدونة»
 «إحكام الفصول في أحكام الأصول»
 «الحدود في أصول الفقه»
 «الإشارة في أصول الفقه»
 «المنهاج في ترتيب الحجاج»
 «تبيين المنهاج والتسديد إلى معرفة طريق التوحيد»
 كتاب تفسير للقرآن لم يكمله
 «فرق الفقهاء»
 «الناسخ والمنسوخ» لم يتمه
 «السنن في الرقائق والزهد والوعظ»
 «التعديل والتجريح لمن خرج عنه البخاري في الصحيح»
 كتاب في مسح الرأس
 كتاب في غسل الرجلين
 كتاب نصحية لولديه
 رسالة «تحقيق المذهب» و«المعاني في شرح الموطأ» و«سنن الصالحين وسنن العابدين» و«سبل المهتدين».

وفاته
توفي أبو الوليد الباجي بألمرية في ليلة الخميس 19 رجب 474 هـ، وصلى عليه ابنه أبو القاسم أحمد.

انظر أيضا

 قتل الغيلة

المراجع

وصلات خارجية

المصادر

أشاعرة
أشخاص من باجة (البرتغال)
حقوقيون في القرن 11
عرب في القرن 11
علماء دين أندلسيون
علماء دين سنة
علماء عقيدة مسلمون
كتاب الأندلس
لاهوتيون مسلمون في القرن 11
مالكية
مواليد 1013
مواليد 403 هـ
مواليد عقد 1010
وفيات 1081
وفيات 474 هـ
كتاب من الأندلس القرن 11

أبو الوليد الباجي


Atlantik dönücü yunusu (Stenella clymene) Stenella cinsindeki beş yunus türünden biridir ve Atlas Okyanusu'nda bulunur. Aynı zamanda Clymene yunusu, miğfer yunusu ve kısa burunlu dönücü yunus adları da verilmektedir.

Taksonomi
1850 yılında John Gray tarafından bulunuşundan 1981 yılında tekrar değerlendirilene kadar Atlantik dönücü yunusu, dönücü yunusun bir alt türü olarak ele alınmıştır. 1981 yılında Perrin ve arkadaşları Atlantik dönücü yunusunu ayrı bir tür olarak tanımlamıştır. Bu zamana kadar dönücü yunuslara göre daha uzak oldukları ve aynı tür olduğu düşünüldüğü için üzerinde çok araştırma yapılmamıştır. Mead ve Perrin  bu açığı bir nebze de olsun kapamaya çalışsalar da Atlantik dönücü yunusu tüm balinalar sınıfı içinde en az tanınanlardan birisidir.

Fiziksel tanımlama
Atlantik dönücü yunusu denizde dönücü yunusa oldukça çok benzer ve iki türden oluşan büyük gruplar halinde birbirlerinden ayırtedilemezler. Yakından bakıldığında ise Atlantik dönücü yunusunun ağzı yakın akrabası olan dönücü yunustan daha kısadır. Sırt yüzgeci de daha az dik ve üçgendir.

Atlantik dönücü yunusunun ana rengi "balina napoliten" rengidir ve üç ayrı kattan oluşur ve en altta beyaz-pembe renk bulunur. Daha sonra ağzın hemen üstünden gözleride içine alacak şekilde kalınlaşarak kuruğa kadar giden açık gri renkli bir hat bulunur. En üst katta da alından başlayarak tüm sırt boyunca sırt yüzgecinden kuyruğun üst kısmına kadar koyu gri renk bulunur. Ağız, dudaklar ve ön yüzgeçler de koyu gri renktedir.

Atlantik dönücü yunuslarının boyu iki metreye ağırlığı da 75–80 kg.'a yaklaşır. Doğduklarındaki boyutlar şu an için bilinmemektedir. Hamilelik, süt verme, erişkinlik yaşı ve yaşam süreleri hakkında kesin bilgiler olmasa da Stenella cinsindeki diğer yunuslardan çok farklı olmadığı sanılmaktadır.

Atlantik dönücü yunusları oldukça hareketli yunuslardır. Su dışına doğru zıpladıklarında kendi eksenleri etrafında dönerler ancak bu dönüşler dönücü yunusların ki kadar karmaşık ve düzgün değildir. Teknelere yaklaşır ve baş dalgalarını izlerler. Büyük bir olasılıkla küçük balıklar ve mürekkep balıklarıyla beslenirler. Birkaç yunustan 500 yunusa kadar varan değişik sayılarda gruplarla yüzerler.

Popülasyon ve dağılım
Atlantik dönücü yunusu yalnızca Atlas Okyanusu'nda yaşar. Tam olarak yaşama alanı anlaşılamamıştır. Bu tür ılıman ve tropik suları tercih eder. Yaşama alanlarının kuzey sınırı büyük bir olasılıkla New Jersey'den doğu-güneydoğu yönünde güney Fas'a kadar sürer. Güney sınırı Angola'dan Rio de Janeiro'ya kadar uzanmaktadır. Derin suları tercih ettikleri görülür. Meksika Körfezi'nde çok sık görülmektedirler. Akdeniz'de görülmemiştirler.

Toplam popülasyon bilinmemektedir. Bilinen tek popülasyon tahmini Meksika Körfezi'nin kuzey kısmında yapılmıştır ve 5.500 yunus bildirilmiştir. Stenella cinsindeki diğer yunuslara göre daha ender bulunabilirler.

İnsan ile etkileşim
Bu yunus türünün insan ile çok fazla bir etkileşimi olmamıştır. Karayiplerde ve Afrika'nın batı kıyılarında balıkçıların ağlarına birkaç yunusun yakalandığı bilinmektedir.

Notlar

 Balinalar Uzmanlık Grubu (1996). Stenella clymene.  2006 IUCN Kırmızı Liste. IUCN 2006. 4 Ocak 2007'de erişildi. Bilgibankası girişinde bu türün neden eksik bilgi sınıfında listelendiği açıklanmaktadır.
 Clymene Dolphin by Thomas A. Jefferson in Encyclopedia of Marine Mammals pp. 234–236. ISBN 0-12-551340-2
 Whales Dolphins and Porpoises, Mark Carwardine, Dorling Kindersley Handbooks, ISBN 0-7513-2781-6
 National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World, Reeves, Stewart, Clapham and Powell, ISBN 0-375-41141-0

Durumu belirsiz hayvanlar
Stenella
Atlas Okyanusu'ndaki balinalar

Atlantik dönücü yunusu


Ohlsbach ist ein geographischer Name:

Gemeinde:
 Ohlsbach, Gemeinde im Ortenaukreis, Baden-Württemberg

Gewässer:
 Ohlsbach (Dernbach), Bach im südöstlichen Pfälzerwald im Landkreis Südliche Weinstraße, Rheinland-Pfalz
 Ohlsbach (Kinzig), rechter Zufluss der Kinzig (Rhein) bei Ortenberg, Ortenaukreis, Baden-Württemberg
 Ohlsbach (Kraichbach), linker Zufluss des Kraichbachs nach Münzesheim, Stadt Kraichtal, Landkreis Karlsruhe, Baden-Württemberg

Siehe auch:
 Uhlsbach

Ohlsbach (Begriffsklärung)


Twix este un baton de ciocolată produs de Mars, Inc.În compoziția sa intră un biscuit învelit în caramel și ciocolată cu lapte). Batoane Twix sunt ambalate în perechi, deși există și variante cu un singur baton.

A fost produs pentru prima dată în Marea Britanie în 1967, și a fost introdus în Statele Unite în 1979. Twix a purtat numele Raider în Europa pentru mai mulți ani până în 1991 (anul 2000 în Danemarca, Finlanda, Norvegia, Suedia și Turcia), fiind redenumit în Twix pentru a deveni o marcă internațională. Numele Twix vine de la "twin" biscuiți (biscuiți gemeni), sau twin bix'

Note

Legături externe

 Site oficial

1967 în introduceri
Ciocolată

Twix


At tegne er en film instrueret af Lotte Mik-Meyer.

Handling
»At tegne« er en rejse ind i tegnerens arbejdsproces optaget på Den Klassiske Tegneskole på Ny Carlsberg Glyptotek. Lederen af denne traditionsrige skole, Asbjørn Jakobsen, fører de unge elever gennem æstetikken, teknikken og de eksistentielle spørgsmål, som opstår i tegneprocessen. »At tegne« er en non-lineær, visuel og poetisk rejse for den, der vil fordybe sig i dét at tegne, og dét at være et menneske, der udtrykker sig i verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Dokumentarfilm fra Danmark

At tegne


Maclura cochinchinensis, también conocida como  maclura australiana, es una especie de planta de la familia de las moráceas. Se encuentra en China, y sudeste de Asia hasta Australia.

Descripción
Son arbustos erectos o escandentes. Las ramas glabras; con espinas curvas o rectas, de 2 cm, a veces muy poco visibles. Pecíolo de 1 cm, las láminas elíptico-lanceoladas a oblongas, de 3-8 x 2-2,5 cm, coriáceas, glabras, la base cuneada, el margen entero, el ápice redondeado a cortamente acuminada.

Inflorescencias masculinas en un capítulo, de 6-10 mm de diámetro. Inflorescencias femeninas pubescentes; con pedúnculo de 1 cm.

Fructificación en forma de drupas comestibles de color naranja rojizo  de 2-5 cm de diámetro que tornan a marrón al madurar, ovoides, lisas. Fl. Abril-mayo, fr. Junio-julio.

Usos
La fruta globular, amarilla o anaranjada es dulce y comestible y era una fuente de alimento tradicional para los aborígenes australianos.

Distribución y hábitat
Se distribuye, cerca de las aldeas, por Anhui, Fujian, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hainan, Hubei, Hunan, Jiangxi, Sichuan, Taiwán, Xizang, Yunnan, Zhejiang en China y en Bután, India, Indochina, Japón, Malasia, Birmania, Nepal, Filipinas, Sikkim, Sri Lanka, Tailandia, Vietnam, Australia, Islas del Pacífico.

Taxonomía
Maclura cochinchinensis fue descrita por (João de Loureiro) Edred John Henry Corner y publicado en The Gardens' Bulletin Singapore 19(2): 239, en el año 1962.
Sinonimia
Maclura cochinchinensis var. gerontogea (Siebold & Zucc.) Ohashi in Hara
Maclura gerontogea Siebold & Zucc.
Trophis spinosa Roxb. ex Willd.
Vanieria cochinchinensis Lour. basónimo

Referencias

cochinchinensis
Flora de Asia
Plantas descritas en 1962
Plantas descritas por Loureiro
Plantas descritas por Corner

Maclura cochinchinensis


Para el Tony Kaye director de cine, véase Tony Kaye (director)
Anthony John Selvidge (n. Leicester, Inglaterra; 11 de enero de 1946), más conocido por su nombre artístico Tony Kaye, es un tecladista británico, famoso principalmente por su participación en el grupo Yes.

Kaye fue el tecladista original de Yes, entre los años 1968 y 1971, y posteriormente participó en la banda entre los años 1983 y 1995. Luego de su partida de Yes en 1971, colaboró con el proyecto del exguitarrista de Yes, Peter Banks, Flash, para luego formar su propia banda, llamada Badger. Frecuentemente toca con Circa y Yoso, banda formada por miembros de Yes y Toto.

Biografía

Primeros años

Tony Kaye recibió lecciones de piano desde muy pequeño. Durante su adolescencia, Kaye comenzó a inclinarse hacia el jazz y la Beatlemanía; comenzó a tocar en una banda de jazz, y a los 15 años se unió a la Danny Rogers Orchestra. Un par de años más tarde abandonó por completo las lecciones de música clásica.

Yes

En 1968 se integra a la que sería la formación original de Yes, junto a Chris Squire, Jon Anderson, Bill Bruford y Peter Banks. Fue así como en 1969 graban su álbum debut Yes, Time and a Word en 1970, y luego de la partida de Banks, The Yes Album en 1971. En la siguiente producción de Yes, Fragile, Kaye sería reemplazado por Rick Wakeman.

Años 70s

A su salida de Yes, Kaye colaboró con su colega Peter Banks en su proyecto llamado Flash. Posteriormente, formaría su propia agrupación, Badger, junto al bajista David Foster, quien había colaborado anteriormente con Yes. Más adelante, a mediados de los 70's, Kaye participa en Detective, realizando dos álbumes, "Detective" (1977) e "It takes one to know one" (1977).

Retorno a Yes

En 1983, Kaye retorna a Yes, ahora en un formato más comercial, formada por Jon Anderson, Chris Squire, Alan White y el guitarrista sudafricano Trevor Rabin, grabando el disco 90125, luego el álbum Big Generator y finalmente Talk, en 1994.

Discografía
 1969 : Yes (Yes)
 1970 : Time And A Word (Yes)
 1971 : The Yes Album (Yes)
 1983 : 90125 (Yes)
 1987 : Big Generator (Yes)
 1991 : Union (Yes)
 1994 : Talk (Yes)
 2003: And so on (2003)

Véase también
 Yes

Enlaces externos
 MySpace oficial
 Sitio oficial de Circa

Referencias

Músicos de Inglaterra
Tecladistas de Inglaterra
Miembros de Yes
Nacidos en Leicester

Tony Kaye


Johann Georg Mohr (* 6. Mai 1864 in Frankfurt am Main; † 28. Januar 1943 ebenda) war ein deutscher Landschaftsmaler der Spätromantik. Mohr stand der Kronberger Malerkolonie nahe.

Leben

Mohr wurde in Frankfurt am Main geboren als Sohn des  Nach dem Amts-Blatt der freien Stadt Frankfurt wohnte die Familie im Junghof 24. Mohr studierte an der Städelschule in Frankfurt sowie an der Berliner Akademie. Zu seinen Mitschülern am Städelschen Institut zählten Fritz Rumpf, Robert Forell, Oscar Goebel, Jacob Happ (1861–1936) und der Bildhauer Hugo Kauffmann (1868–1919). Im ersten Jahrzehnt des 20. Jahrhunderts gründete Mohr eine eigene Malschule in Frankfurt.

Er starb im Alter von 78 Jahren in seiner Heimatstadt Frankfurt.

Künstlerisches Schaffen
Johann Georg Mohr stand in Wechselwirkung zu der späten Kronberger Malerkolonie. Deren Vertreter standen unter dem Einfluss von Wilhelm Leibl, dem bedeutendsten Vertreter des Realismus in Deutschland, und waren damit der Schule von Barbizon und Gustave Courbet verpflichtet. Die meisten Künstler der Malerkolonie in Kronberg waren, wie Mohr selbst, Schüler der Städelschule in Frankfurt. In der Tradition dieser Schule bevorzugte auch Mohr die pleine air-Malerei.

Wenngleich er auch zahlreiche Reisen ins Ausland unternahm, suchte er seine Motive vornehmlich in der unmittelbaren Umgebung Frankfurts, insbesondere am Fuße des Taunus, so etwa die Burg Falkenstein vom Malerblick, manchmal wird das arkadische Leben des Einsiedlers oder des Schäfers gezeigt. Weitere Landschaften zeigen den Vogelsberg, den Spessart und den hessischen Rhein.

In Frankfurt selbst malte er auch Interieure von Kirchen und vereinzelt städtische Szenen. Der überwiegende Teil der Werke ist signiert mit Joh. Gg. Mohr und J. G. Mohr.

Werke von Mohr wurden auch als Kupferstiche reproduziert und auch als Postkarten vermarktet. Er wurde Vorbild für andere Maler, welche die arkadischen Szenen von Mohr nachmalten. Im Rahmen einer staatlich initiierten patriotischen Aktion entwarf er 1917 für die Waechtersbacher Keramik einen Wandteller, der die Bevölkerung ermahnen sollte das einfache "Kriegsbrot" (auch als "K-Brot" bezeichnet) zu verzehren. Johann Georg Mohr nahm Anleihen an der ländlichen Einfachheit.

Einordnung
Mohrs künstlerischer Beitrag besteht vor allem (wie derjenige der anderen Kronberger Landschaftsmaler auch) in der Weiterentwicklung der Lichteffekte. Darin besteht die Originalität dieser deutschen Schule im Vergleich zu ihrem Vorbild, der Schule von Barbizon. Die Frankfurter Maler übernahmen nicht einfach die realistische Wiedergabe der Landschaft, sondern verbanden sie mit dem Sinn für die Lichtmetaphysik romantischer Prägung.

Zahlreiche künstlerische und biografische Parallelen finden sich zum etwas älteren Hans Thoma. Beide waren Künstler der Spätromantik, waren aus der Mythologie inspiriert und malten auch Fabelwesen. Thoma hat in den Jahren 1876–1899 in Frankfurt gelebt und verbrachte die Sommer in Oberursel im Taunus und in Kronberg im Taunus.

Werke (Auswahl)

 Aquarellzyklus mit Stadtansichten aus Frankfurt (unter anderem Willemer-Häuschen, Mainufer mit Eisernem Steg)
 Abendliche Landschaft mit Blick auf eine Kirche, 1893
 Wiesenlandschaft mit Blick auf eine Burg, 1893 (Aquarell)
 "Palazzo in Venedig", 1897
 Programmheft für das 4. Kellerfest der Binding-Brauerei, 1893
 Die sieben Zwerge an Schneewittchens Sarg
 "Reiter wird bei nächtlichem Waldritt im Mondschein von weiblichen Waldgeistern geplagt" (Waldfee)
 "Waldtal im Spessart"
 Im Garten der Hesperiden, 1899
 Florentiner Kirche
 Bergige Landschaft: «Zimmermännchen mit Kolbenberg»
 Die Lahn zwischen Ems und Dausenau
 Kloster Arnstein an der Lahn
 Rheinlandschaft mit den feindlichen Brüdern (Burg Katz und Maus)
 Blick auf sommerliche Waldlichtung, 1904
 Alpenlandschaft mit Ziegenhirt
 Taunuslandschaft, 1905
 Wilhelmsbader Brückchen
 Taunuswinterlandschaft in Kronberg
 Wanderer blickt in weite Ebene
 "Schäfer überm Tal"
 Schäfer führt seine Herde über eine kleine Steinbrücke
 Blick über Kronberg in die Mainebene
 Blick auf Königstein mit der Burg von Falkenstein aus, 1908
 Blick vom Hardtberg nach Kronberg
 Bärtiger Orientale
 Türkischer Studienkopf
 Ägyptische Schönheit, 1909 Öl/Lwd., 120 × 60
 Die Rhön (osthessisches Bergland)
 Lüneburger Heide, 1911
 Das Weiltal bei Weilburg im Taunus, 1911
 Morgennebel am herbstlichen Teich
 Kirche St. Bonifatius in Frankfurt
 "Künstlerfächer", gemeinsam mit Robert Forell, Emil Gies, Paul Klimsch, Rudolf Gudden und Gustav Adolf Kilb.

Werke in öffentlichen Institutionen, Museen und Sammlungen
 Kreuzwegstationen, Liebfrauenkirche (Frankfurt am Main)
 Das Innere der Holzhausenkapelle von St. Leonhard zu Frankfurt am Main, Öl auf Leinwand, 47x 67 cm, 1899 Stiftung Stadtmuseum Berlin
 Zierteller BESSER "K"-BROT ALS KAA BROT in der Ausstellung Hamburg erinnert sich des Museums für Kunst und Gewerbe, 2014
 Zierteller BESSER "K"-BROT ALS KAA BROT im Hinterlandmuseum Schloss Biedenkopf

Literatur
 H. Weizsäcker, A. Dessoff: Kunst und Künstler in Frankfurt am Main im 19. Jahrhundert. Band II, 1909.

 Dresslers Kunsthandbuch. 2. Band, 9. Auflage, 1930.
 Hessische Blätter für Volkskunde. Band 32–34, 1934, S. 99.
 Die Weltkunst. Band 17, 1943, Heft 7/8.
 Allgemeines Künstlerlexikon. Die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker. De Gruyter
 E. Benezit: Dictionnaire critique et documentaire des Paintres, Sculpteurs, Dessinateurs et Graveurs de tous les temps et de tous les pays par un groupe d'ecrivains specialistes francais et etrangers. nouvelle ed., Band 6, Librairie Gründ, Paris 1956, S. 153.

 August Wiederspahn, Helmut Bode: Die Kronberger Malerkolonie. 2. Auflage, Kramer, 1976, S. 696.
 A. Wiederspahn, H. Bode: Die Kronberger Malerkolonie. Ein Beitrag zur Frankfurter Kunstgeschichte des 19. Jahrhunderts. 3. wesentlich erweiterte Auflage, Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1982, S. 248 (Kurzbiographie), S. 271 (Farbtafel), S. 647 (Schwarzweiß-Abbildungen).
 Hessische Bibliographie: Stadt- und Universitätsbibliothek Frankfurt am Main, K. G. Saur, 1987, Band 9, S. 164.
 Paul Pfisterer, Claire Pfisterer: Signaturenlexikon. de Gruyter, 1999.
 Marianne Rumpf: Fritz Rumpf – Leben und Werk im Überblick. In: Nachrichten der Gesellschaft für Natur- und Völkerkunde Ostasiens / Hamburg Zeitschrift für Kultur und Geschichte Ost- und Südostasiens, 139–142 (1986/87), S. 3 [über Mohrs Frankfurter Mitschüler und seinen Umzug nach Berlin].
 Elmar Wolfart: Conrad Binding 1846–1933: ein Frankfurter Unternehmer der Gründerzeit. Kramer, 2001, S. 81.
 Manfred Grosskinsky, Birgit Sander: Wilhelm Trübner. Haus Giersch-Museum Regionaler Kunst, 2001, S. 92.

Weblinks

Einzelnachweise

Landschaftsmaler
Maler (Frankfurt am Main)
Deutscher
Geboren 1864
Gestorben 1943
Mann

Johann Georg Mohr (Maler)


Fontana artičoka () je monumentalna javna fontana u središtu Napulja, smještena na Piazza Trieste e Trento, neposredno uz Piazza del Plebiscito. Pedesetih godina prošlog stoljeća napravljeni su planovi za premještanje povijesne fontane Monteoliveto koja prikazuje španjolskog kralja na ovmo mjestu. Međutim, protivljenje potezu Vrhovnog savjeta za likovnu umjetnost (Consiglio Superiore delle Belle Arti) navelo je grad da postavi ovu modernu fontanu s povrćem umjesto nje, a svečano je otvorena 1956. Područje održava susjedni Caffè Gambrinus.

Izvori

Artičoka

Fontana artičoka (Napulj)


Der Orientierungslauf-Weltcup 1992 war die vierte Auflage der internationalen Wettkampfserie im Orientierungslauf. Zwischen dem 9. Mai und dem 10. Oktober gab es insgesamt acht Wettkämpfe.

Die Gesamtwertung gewannen die Schweden Joakim Ingelsson bei den Männern und Marita Skogum bei den Frauen.

Austragungsorte

Ergebnisse

1. Wettkampf (Klassikdistanz in Örebro)

2. Wettkampf (Kurzdistanz in Helsinki)

3. Wettkampf (Klassikdistanz in Jappilja)

4. Wettkampf (Klassikdistanz in Pécs)

5. Wettkampf (Klassikdistanz in Breitenfurt)

6. Wettkampf (Klassikdistanz in Montebelluna)

Gesamtwertung

Weblinks
 World Cup 1992 Overall IOF

Sportsaison 1992
1992

Orientierungslauf-Weltcup 1992


The Andrew File System (AFS) is a distributed file system which uses a set of trusted servers to present a homogeneous, location-transparent file name space to all the client workstations. It was developed by Carnegie Mellon University as part of the Andrew Project. Originally named "Vice", "Andrew" refers to Andrew Carnegie and Andrew Mellon. Its primary use is in distributed computing.

Features

AFS has several benefits over traditional networked file systems, particularly in the areas of security and scalability.  One enterprise AFS deployment at Morgan Stanley exceeds 25,000 clients.  AFS uses Kerberos for authentication, and implements access control lists on directories for users and groups.  Each client caches files on the local filesystem for increased speed on subsequent requests for the same file.  This also allows limited filesystem access in the event of a server crash or a network outage.

AFS uses the Weak Consistency model. Read and write operations on an open file are directed only to the locally cached copy. When a modified file is closed, the changed portions are copied back to the file server. Cache consistency is maintained by callback mechanism. When a file is cached, the server makes a note of this and promises to inform the client if the file is updated by someone else.  Callbacks are discarded and must be re-established after any client, server, or network failure, including a timeout.  Re-establishing a callback involves a status check and does not require re-reading the file itself.

A consequence of the file locking strategy is that AFS does not support large shared databases or record updating within files shared between client systems. This was a deliberate design decision based on the perceived needs of the university computing environment. For example, in the original email system for the Andrew Project, the Andrew Message System, a single file per message is used, like maildir, rather than a single file per mailbox, like mbox. See AFS and buffered I/O Problems for handling shared databases.

A significant feature of AFS is the volume, a tree of files, sub-directories and AFS mountpoints (links to other AFS volumes). Volumes are created by administrators and linked at a specific named path in an AFS cell. Once created, users of the filesystem may create directories and
files as usual without concern for the physical location of the volume.  A volume may have a quota assigned to it in order to limit the amount of space consumed. As needed, AFS administrators can move that volume to another server and disk location without the need to notify users; the operation can even occur while files in that volume are being used.

AFS volumes can be replicated to read-only cloned copies. When accessing files in a read-only volume, a client system will retrieve data from a particular read-only copy. If at some point, that copy becomes unavailable, clients will look for any of the remaining copies. Again, users of that data are unaware of the location of the read-only copy; administrators can create and relocate such copies as needed. The AFS command suite guarantees that all read-only volumes contain exact copies of the original read-write volume at the time the read-only copy was created.

The file name space on an Andrew workstation is partitioned into a shared and local name space. The shared name space (usually mounted as /afs on the Unix filesystem) is identical on all workstations. The local name space is unique to each workstation. It only contains temporary files needed for workstation initialization and symbolic links to files in the shared name space.

The Andrew File System heavily influenced Version 4 of Sun Microsystems' popular Network File System (NFS). Additionally, a variant of AFS, the DCE Distributed File System (DFS) was adopted by the Open Software Foundation in 1989 as part of their Distributed Computing Environment. Finally AFS (version two) was the predecessor of the Coda file system.

Implementations

Besides the original, a few other implementations were developed.  OpenAFS was built from source released by Transarc (IBM) in 2000. Transarc software became deprecated and lost  support.
Arla was an independent implementation of AFS developed at the Royal Institute of Technology in Stockholm in the late 1990s and early 2000s.

A fourth implementation of an AFS client exists in the Linux kernel source code since at least version 2.6.10. Committed by Red Hat, this is a fairly simple implementation still incomplete .

Available permissions

The following Access Control List (ACL) permissions can be granted:

Lookup (l)
allows a user to list the contents of the AFS directory, examine the ACL associated with the directory and access subdirectories.
Insert (i)
allows a user to add new files or subdirectories to the directory.
Delete (d)
allows a user to remove files and subdirectories from the directory.
Administer (a)
allows a user to change the ACL for the directory. Users always have this right on their home directory, even if they accidentally remove themselves from the ACL.

Permissions that affect files and subdirectories include:

Read (r)
allows a user to look at the contents of files in a directory and list files in subdirectories. Files that are to be granted read access to any user, including the owner, need to have the standard UNIX "owner read" permission set.
Write (w)
allows a user to modify files in a directory. Files that are to be granted write access to any user, including the owner, need to have the standard UNIX "owner write" permission set.
Lock (k)
allows the processor to run programs that need to "flock" files in the directory.

Additionally, AFS includes Application ACLs (A)-(H) which have no effect on access to files.

See also
 Global filesystem

References

External links
 OpenAFS
 Arla

Further reading

 The Andrew File System (2014), Arpaci-Dusseau, Remzi H.; Arpaci-Dusseau, Andrea C.; Arpaci-Dusseau Books

Network file systems
Carnegie Mellon University software
IBM file systems
Distributed file systems supported by the Linux kernel

Andrew File System


එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1982 පෙබරවාරි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළ අතර එහිදී එක්දින ජාත්යන්තර එක්දින තරග 2 ක් සහ එක් ටෙස්ට් තරඟයක් පැවැත්විණි. වසරකට පෙර ශ්‍රී ලංකාවට ටෙස්ට් තත්වය ලැබී තිබුණු අතර එය ඔවුන්ගේ පළමු ටෙස්ට් තරඟය විය. මේ නිසාම ශ්‍රී ලංකාව තුළ බොහෝ උත්සවද සමරු මුද්දර හා කාසි නිකුත් කිරීමද සිදුවිය. එංගලන්තය පළමු එක්දින තරගය ජයග්‍රහණය කළ නමුත් ශ්‍රී ලංකාව දෙවැනි තරගය දිනා ගත්තේය. පළමු ටෙස්ට් තරගයේ දී ඔවුන් හොඳින් ක්‍රීඩා කළද, අවසන් දිනයේ ශ්‍රී ලංකා පිලේ කඩුලු බිඳ වැටීමත් සමග එංගලන්තයට කඩුලු 7 ක ජයක් හිමිවිය.

1982 in English cricket
1981-82
1982 in Sri Lankan cricket
International cricket competitions from 1980–81 to 1985
Sri Lankan cricket seasons from 1972–73 to 1999–2000

එංගලන්ත පිලේ ශ්‍රී ලංකා සංචාරය 1981-82


Sigurður Gunnar Þorsteinsson (fæddur 8. júli 1988) er íslenskur körfuknattleiksmaður sem leikur með Hetti í Úrvalsdeild karla. Hann hefur þrisvar sinnum orðið Íslandsmeistari í körfuknattleik. Fyrst með Keflavík árið 2008 og seinna með Grindavík árið 2012 og 2013. Sigurður hefur spilað atvinnukörfubolta í útlöndum, bæði í Svíþjóð og Grikklandi.

Titlar

Íslenskir körfuknattleiksmenn
 Íslandsmeistari (3): 2008, 2012, 2013
 Bikarmeistari: 2014
 Meistarakeppni karla (4): 2008, 2011-2013
 Lengjubikarsmeistari (2): 2006, 2011

Tenglar
FIBA Profile (Game Center)
Eurobasket.com Profile

Sigurður Gunnar Þorsteinsson


La posthumanisation comprend « ces processus par lesquels une société en vient à inclure des membres autres que des êtres humains biologiques « naturels » qui, d'une manière ou d'une autre, contribuent aux structures, à la dynamique ou à la signification de la société » . La posthumanisation est l'un des phénomènes clés étudiés par les disciplines et méthodologies universitaires qui s'identifient comme « posthumanistes », y compris le posthumanisme critique, culturel et philosophique. Ses processus peuvent être divisés en formes de posthumanisation non technologique et technologique.

Posthumanisation technologique vs non technologique

Posthumanisation non technologique
Bien que la posthumanisation ait des liens avec les méthodologies savantes du posthumanisme, il s'agit d'un phénomène distinct. La montée du posthumanisme explicite en tant qu'approche scientifique est relativement récente, se produisant depuis la fin des années 1970, cependant, certains des processus de posthumanisation qu'elle étudie sont anciens. Par exemple, la dynamique de la posthumanisation non technologique a existé historiquement dans toutes les sociétés dans lesquelles les animaux étaient incorporés dans les familles en tant qu'animaux de compagnie ou dans lesquelles les fantômes, les monstres, les anges ou les héros semi-divins étaient considérés comme jouant un rôle dans le monde.

Une telle posthumanisation non technologique s'est manifestée non seulement dans des œuvres mythologiques et littéraires, mais aussi dans la construction de temples, de cimetières, de zoos ou d'autres structures physiques considérées comme habitées ou utilisées par des êtres quasi- ou para-humains qui n'étaient pas des humains. êtres humains naturels, vivants, biologiques mais qui ont néanmoins joué un certain rôle au sein d'une société donnée, au point que, selon la philosophe Francesca Ferrando : « la notion de spiritualité élargit considérablement notre compréhension du posthumain, nous permettant étudier non seulement les technologies techniques (robotique, cybernétique, biotechnologie, nanotechnologie, entre autres), mais aussi les technologies de l'existence ».

Posthumanisation technologique
Certaines formes de posthumanisation technologique impliquent des efforts pour modifier directement les structures et les comportements sociaux, psychologiques ou physiques de l'être humain par le développement et l'application de technologies liées au génie génétique ou à l'augmentation neurocybernétique ; de telles formes de posthumanisation sont étudiées, par exemple, par la théorie cyborg. D'autres formes de posthumanisation technologique « posthumanisent » indirectement la société humaine par le déploiement de robots sociaux ou tentent de développer des intelligences générales artificielles, des réseaux sensibles ou d'autres entités qui peuvent collaborer et interagir avec les êtres humains en tant que membres de sociétés posthumanisées.

La dynamique de la posthumanisation technologique est depuis longtemps un élément important de la science-fiction ; des genres tels que le cyberpunk les considèrent comme un élément central. Au cours des dernières décennies, la posthumanisation technologique a également fait l'objet d'une attention croissante de la part des universitaires et des décideurs. Les forces d'expansion et d'accélération de la posthumanisation technologique ont généré des réponses diverses et contradictoires, certains chercheurs considérant les processus de posthumanisation comme ouvrant la porte à un avenir transhumaniste plus significatif et avancé pour l'humanité tandis que d'autres bioconservateurs les critiques avertissent que de tels processus peuvent conduire à une fragmentation de la société humaine, à une perte de sens et à l'assujettissement aux forces de la technologie.

Caractéristiques communes de la posthumanisation technologique et non technologique
Les processus de posthumanisation technologique et non technologique tendent tous deux à aboutir à une critique et un démantèlement de l'anthropocentrisme partielle de la société humaine, à mesure que son cercle de membres s'élargit à d'autres types d'entités et que la position des êtres humains est décentrée. Un thème commun de l'étude posthumaniste est la manière dont les processus de posthumanisation remettent en question ou brouillent les binaires simples, tels que ceux de « humain contre non-humain », « naturel contre artificiel », « vivant contre non-vivant » et « biologique contre mécanique ».

Voir également

 Cyborg
 Posthumain
 Posthumanisme
 Changement technologique
 Transhumanisme

Notes et références

Transhumanisme

Posthumanisation


La ligne d'Aalborg à Frederikshavn () est une ligne de chemin de fer danoise de , qui relie les villes d'Aalborg et de Frederikshavn via Hjørring à travers la région historique de Vendsyssel dans la région de Jutland du Nord. La ligne est à écartement normal et voie unique non électrifiée. Ouverte le  et exploitée depuis 1871 par le DSB, puis après 2017 par le NJ, elle est la propriété de Banedanmark.

Histoire

La ligne

Tracé

Stations

Références

Bibliographie

Voir aussi

Article connexe
 Liste des lignes de chemin de fer de Danemark

Liens externes
  – gestionnaire d'infrastructure ferroviaire chargé de gérer la majorité du réseau ferroviaire du Danemark
  – entreprise ferroviaire publique chargée de l'exploitation de services de transport de voyageurs sur la plus grande partie du réseau ferroviaire du Danemark
  – entreprise ferroviaire regionale chargée de l'exploitation de la plus grande partie du réseau ferroviaire dans la région de Jutland du Nord

Aalborg Frederikshavn
Fondation en 1871
Transport au Danemark

Ligne d'Aalborg à Frederikshavn


Palestina može značiti:

 Palestina (područje), povijesno i zemljopisno područje Bliskog istoka
 Država Palestina, djelomično priznata država
 Palestinska Autonomna Područja, autonomna područja na Bliskom istoku

Ostalo
 Palestinci, narod

Palestina (razdvojba)


රග්බි ලෝක කුසලානය අන්තර්ජාතික රග්බි කමිටුව මඟින් සංවිධානය කරනු ලබන ජාත්‍යන්තර රග්බි යූනියන් තරඟයක් වන අතර එය 1987 සිට සෑම අවුරුදු 4කට වරක් පවත්වාගෙන එනු ලැබේ.
ජයග්‍රහයකයින් හට විලියම් වෙබ් එලිස් කුසලනය ප්‍රධානය කරනු ලැබේ. එම කුසලනය විලියම් වෙබ් එලිස් නම් රග්බි පාසල් ශිෂ්‍යයාට පසුව නම් කර ඇති අතර, ඔහු තරඟයක් අතරතුරේදී බෝලය අහුලා ගැනීමෙන් රග්බි ෆුට්බෝල් හඳූන්වාදුන් බවට ප්‍රචලිත මතයක් පවතී. එංගලන්තයේ පැවති 2015 රග්බි ලෝක කුසලානය ජයග්‍රහණය කිරීමත් සමඟ දැනට නවසීලන්තය මෙම කුසලානයේ හිමිකරුවෝ වෙති. 2019 රග්බි ලෝක කුසලානය ජපානයේදී පැවැත්වීමට නියමිතය.

ආකෘතිය

සුදුසුකම්

දෙවන තරඟාවලිය සඳහා යෝග්‍යතා තරඟාවලි හදුන්වා දුන් අතර,  විසි හතර ජාතික තරඟාවලියේදී ස්ථාන දහසයකින් ස්ථාන අටකට තරඟ වැදුණි. 1987 සමාරම්භක ලෝක කුසලානයෙහි කිසිඳු යෝග්‍යතා ක්‍රියාවලියක්නොතිබූ අතර; ඒ වෙනුවට ස්ථාන දහසයක් අන්තර්ජාතික රග්බි පාපන්දු මණ්ඩලයේ (IRFB, වර්තමානයේ අන්තර්ජාතික රග්බි මණ්ඩලය) යෝග්‍ය සාමාජික ජාතීන් හතකින් ද, ඉතිරි ස්ථාන ආරාධනා මඟින්ද සම්පූර්ණ කරන ලදී.

වර්තමාන ආකෘතිය ස්ථාන විස්සකින් ස්ථාන දොළහක් ස්වයංක්‍රීය යෝග්‍යතා මඟින් පිරවීමට ඉඩ ලබා දෙන අතර, පෙර පැවති තරඟාවලීන්ගේ කණ්ඩායම් අදියරවලදී තෙවන හෝ ඊට වඩා හොඳින් අවසන් කරන ලද කණ්ඩායම් අනුප්‍රාප්තිකයන් ලෙස ඇතුළු වේ. ඉතිරි ස්ථාන අට සඳහා යෝග්‍යතා ක්‍රමය ප්‍රාන්ත පදනම මත සිදු කෙරේ. යුරෝපය සහ ඇමරිකාවට වෙන වෙනම යෝග්‍ය ස්ථාන දෙකක්ද, අප්‍රිකාව, ආසියාව සහ ඕසියානාවට එක් එක් ස්ථානය බැගින්ඳ, අවසාන ස්ථානය තරඟයක් මඟින්ද තීරණය කරනු ලැබේ.

2003 දී සහ 2007 දී භාවිතා කරන ලද පූර්ව ආකෘතිය මඟින් නිදහස්ව පවතින ස්ථාන 20කින් 8ක් ස්වයංක්‍රීය යෝග්‍යතාව මඟින් පිරවීමට ඉඩ ලබා දුන් අතර, එවිට පෙර තරඟාවලියේදී අවසන් තරඟකරුවන් අට දෙනාගෙන් හතරෙන් පංගුවක් අනුප්‍රාප්තිකයට ඇතුළු වේ. ඉතිරි ස්ථාන දොළහ මහද්වීප සුදුසුකම් තරඟාවලි මඟින් පුරවන ලදී. ඇමරිකාවෙන් තුනක්ද, ආසියාවෙන් එකක්ද, අප්‍රිකාවෙන් එකක්ද, යුරෝපයෙන් තුනක්ද සහ ඕසියානාවෙන් දෙකක්ද ගෙන එම ස්ථාන පුරවන ලදී.

තරඟාවලිය

වත්මන් ආකෘතිය අනුව සත්කාරක ජාතියෙහි(ජාතීන්වල) සිට මාසක් පුරාවට ජාතීන් විස්සක් තරඟ වදී. තරඟාවලිය කණ්ඩායම් සහ පිළිමලුන් පිටු දැකීම යනුවෙන් අදියර දෙකකින් සමන්විත වේ. එක් කාණ්ඩයකට පහ බැගින් සිටින සේ A සිට D දක්වා කාණ්ඩ 4කට ජාතීන් වෙන් කරනු ලැබේ. තරඟාවලිය ආරම්භ කිරීමට ප්රeථම IRB ලෝක ශ්‍රේණිගත කිරීම් වලට අනුව, කණ්ඩායම් ශ්‍රේණිගත කිරීමක් සිදු කරනු ලැබේ. ඉන් වැඩිම ශ්‍රේණිගත කිරීම්  සහිත කණ්ඩායම් A සහ D කාණ්ඩවලට අනුයුක්ත කරනු ලැබේ. ඊළඟ වැඩිම ශ්‍රේණිගත කිරීම්  සහිත කණ්ඩායම් අහඹු ලෙස කාණ්ඩ වලට අනුයුක්ත කෙරේ. සෑම කාණ්ඩයකම ඉතිරිවන ස්ථාන සුදුස්සෝ මඟින් පුරවනු ලැබේ.

ඉතිහාසය

රග්බි ලෝක කුසලානයට පෙර පැවතුනේ ප්‍රාදේශීය ජාත්‍යන්තර රග්බි යූනියන් තරඟ පමණකි. Six Nations ශූරතාවය එක් විශාලතම සහ පැරණිතම තරඟාවලියක් ලෙස හඳුන්වා දිය හැකි අතර එය 1883දී "Home Nations" ශූරතාවය යනුවෙන් එංගලන්තය, අයර්ලන්තය, ස්කොට්ලන්තය සහ වේල්ස් යන ජාතීන් අතර ආරම්භ විය. 1910දී ප්‍රංශය ඊට සම්බන්ධ වීමත් සමඟම, එය Five Nations බවට පත් විය. නමුත් 1931 සිට 1939 දක්වා කාල පරිච්ඡේදය තුළදී ප්‍රංශය මීට සහභාගී නොවී ආපසු Home Nations ශූරතාවය දෙසට හැරුණේය. මෙය Six Nations ලෙස හැඳින්වූයේ 2000 වර්ෂයේදී ඉතාලිය තරඟය සමඟ සම්බන්ධ වීමෙන් අනතුරුය.

දකුණු අර්ධගෝලයෙහි මීට සමාන තරඟය වනුයේ 1996 ඇරඹි ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය සහ දකුණූ අප්‍රිකාව අතර පැවැත්වෙන Tri Nations තරඟාවලියයි.

ගිම්හාන ඔලිම්පික්ස්වලදී පවා රග්බි යූනියන් ක්‍රීඩා කෙරුනු අතර, එය ප්‍රථම වරට1900දී පැරිස්  ක්‍රීඩාවලියේදීද, පසුව1908දී ලන්ඩන්හිදීද, 1920 දී ඈන්ට්වර්ප්හිදී සහ 1924දී නැවතත් පැරීසියෙහිදීද පැවැත්විණි. ප්‍රථම වරට රන් පදක්කම දිනා ගැනීමට සමත් වූයේ ප්‍රංශයයි. ඉන් පසුව ඕස්ට්‍රේලියාව ද, අවසාන පදක්කම් දෙක ඇමරිකාව ද දිනා ගන්නා ලදී. කෙසේ වෙතත් රග්බි යූනියන් ගිම්හාන ඔලිම්පික්ස් වැඩසටහන තුළින් ඉක්මනින් ඉවත් කර ගන්නා ලදී.

රග්බි ලෝක කුසලානය පැවැත්වීමේ අදහස 1950 වකවානුවේ සිට බොහෝ අවස්ථාවලදී යෝජනා වූවද, එම යෝජනාවට IRFBහි වැඩි සංගම් ප්‍රමාණයක විරුද්ධත්වයට මුහුණ පෑමට සිදු විය. 1980 දශකයේ මුල් කාලයේදී කිහිප වරක්ම මෙම අදහස යළි මතුවීමට පටන් ගත්තේ, ඕස්ට්‍රේලියානු රග්බි සංගමය(ARU) සහ නවසීලන්ත රග්බි සංගමය(NRU) වෙන වෙනම IRFB වෙත ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය පැවැත්වීමට ලිඛිතව ඉල්ලීමක් කර සිටීමත් සමඟය. 1985දී ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය සහ ප්‍රංශය වර්ණ භේද  ක්‍රමය හේතුවෙන් අන්තර්ජාතික ක්‍රීඩා පිටුදකින බවටත් ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ සහභාගීත්වය වළක්වන බවත් දැන සිටියත් ඔවුන් ලෝක කුසලානයක් පැවැත්වීමට පක්ෂව සිටියහ. දකුණු අප්‍රිකානු කමිටු සාමාජිකයන් පවා මීට පක්ෂව කැමැත්ත පළ කළ අතර එය 8-8 ඡන්දය තබා ගැනීමට ඉතා වැදගත් විය. එක් ඉංග්‍රීසි ජාතික කමිටු සාමාජිකයෙක් සහ ඔහු අනුගමනය කරමින් තවත් වේල්ස් කමිටු සාමාජිකයෙක් පැති මාරු කළ නිසා, අවසානයේ 10ට 6ක ඡන්දයකින් සමාරම්භක කුසලානය සඳහා IRFB විසින් අනුමැතිය ලබා දෙන ලදී.

කුසලානය

රග්බි ලෝක කුසලානයේ ජයග්‍රහයකයින්ට පිරිනමන ත්‍යාගය වනුයේ විලියම් වෙබ් එලිස් වෙනුවෙන් නම් කරන ලද වෙබ් එලිස් කුසලානයයි. සරළ බසින් මෙය රග්බි ලෝක කුසලානය ලෙස හැඳින්වේ. 1987දී මෙය මෙම තරඟය සඳහා යොදා ගැනීමට සුදුසු කුසලානයක් ලෙස නම් කරන ලදී. කුසලානයේ මුහුණතෙහි 'අන්තර්ජාතික රග්බි කමිටුව' සහ 'වෙබ් එලිස් කුසලානය' යනුවෙන් කැටයම් කර ඇත. සෙන්ටිමීටර 38ක් උසැති එහි වක්‍රාකාර් අත් ඇඳි 2ක් පවතින අතර ඉන් එකක සේටර්ගේ හිසද, අනෙකෙහි නිම්ප්ගේ හිසද සහිතව නිමවා ඇත.ඕස්ට්‍රේලියාවේදී මෙම කුසලානය "බිල්" යනුවෙන් ව්‍යවහාර වේ.

ආගන්තුක සත්කාරකයින් තෝරා ගැනීම

තරඟාවලිය සංවිධානය කරනු ලබන්නේ සීමාසහිත රග්බි ලෝක කුසලානය(RWCL) මඟිනි. IRB සාමාජික ජාතීන් විසින් සත්කාරක රටවල්වලට ඡන්දය පළ කරනු ලැබේ. ඡන්දය රහසිගතව තබා ගනිමින් ඡන්ද ක්‍රියා පිළිවෙල මෙහෙයවනු ලබන්නේ ස්වාධීන විගණකයන් කණ්ඩායමක් මඟිනි.  ඒ අනුව මෙතෙක් දුරට පැවති සියළුම තරඟාවලියන් රග්බි යූනියන් ප්‍රධාන ක්‍රීඩාව වූ ජාතීන්හි පැවැත්වුණි. මෙම නැඹුරුව නොනවත්වා ඉදිරියට ආවේ නවසීලන්තය, දුර්වල රග්බි ඉතිහාසයක් ඇති ජපානයට එරෙහිව 2011 තරඟාවලිය හිමි කර ගැනීමත් සමඟය. තරඟාවලිය ඇරඹීමට අවුරුදු 5කට හෝ 6කට ප්‍රථම තරඟාවලිය සත්කාරක රටකට පවරනු ලැබේ. මෙපරිද්දෙන් 2011 රග්බි ලෝක කුසලානය වර්ෂ 2005දීය.

අතීත්යේ එක් ජාතියක් හෝ ජාතීන් කිහිපයක් එකතු වී තරඟාවලිය ඉදිරිපත් කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස, 1987දී පැවති තරඟාවලිය ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය සාමූහිකව ඉදිරිපත් කරන ලදී. IRB අවශ්‍යතාවයන්ට අනුව සත්කාරක රටක් වීමට නම් අවසාන තරඟය සඳහා අවම වශයෙන් 60,000ක ඉඩකඩ සහිත ස්ථානයක් තිබීම අනිවාර්ය වේ. සමහර අවස්ථාවලදී සත්කාරක ජාතීන්ලෝක කුසලානයට සූදානම් වීම උදෙසා ක්‍රීඩාංගන ඉදි කිරීම් සහ වැඩි දියුණු කිරීම් සිදු කරනු දැකිය හැකිය. 1999 තරඟාවලිය වෙනුවෙන් මිලේනියම් ක්‍රීඩාංගනය ඉදි කිරීම සහ 2011 තරඟාවලිය සඳහා එඩෙන් පාර්ක් ක්‍රීඩාංගනය වැඩි දියුණු කිරීම මේ සඳහා උදාහරණ වේ.

මාධ්‍ය ආවරණය

මෙම තරඟාවලිය ලෝකයේ විශාලතම ජාත්‍යන්තර ක්‍රිඩා ඉසව්වලින් එකකි. මීට වඩා ප්‍රමාණයෙන් ඉක්මවා යන්නේ FIFA ලෝක කුසලානය, ඔලිම්පික් සහ Tour de france යන ක්‍රීඩා ඉසව් පමණි. 1987දී පැවති ප්‍රථම ලෝක කුසලානයට මිලියන 300කට අධික ලෝක රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් සිටියහ. 1991 එංගලන්තයේ පැවති ඉසව්වේදී එම ප්‍රමාණය බිලියන 1.75කටද, 1995 දකුණු අප්‍රිකාවේ පැවති තරඟාවලියේදී එය බිලියන 2.67කටද, එමෙන්ම 1999දී පැවති Welsh-hosted ඉසව්වේදී එම සංඛ්‍යාව බිලියන 3කටද ළගා විය. 2003 වසරේ පැවති තරඟාවලියට ලෝක රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂකයින් බිලියන 3.5ක් පමණ සිටි අතර, එහි ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය අතර අවසාන තරඟය, ඕස්ට්‍රේලියානු රූපවාහිනී ඉතිහාසයේ වැඩියෙන්ම නැරඹූ රග්බි යූනියන් තරඟය බවට පත් විය. එම ඉසව්ව රටවල් 205ක ප්‍රචාරය කරන ලදී. 2003 තරඟාවලියේ මුළු තරඟ 48ක් පැවැත්විණි. එහි පැමිණීමේ සාමාන්‍යය 38,282 ද, මුළු එකතුව 1,837,547 ද විය. 2007 තරඟාවලියේ තරඟ 48ක සමුච්චිත ලෝක රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂකයින් බිලියන 4.2ක් විය. එහි පැමිණීමේ සාමාන්‍යය එක් තරගයකදී 47,150ක් වූ අතර, සියළුම තරඟවල මුළු පැමිණීමක් විය.

ප්‍රතිඵල

තරඟාවලි
{| class="wikitable" style="font-size:90%; width: 100%; text-align: center;"
|-
! rowspan="2" style="width:5%;"|වර්ෂය
! rowspan="2" style="width:12%;"|සත්කාරක රට/රටවල්
| style="width:1%;" rowspan="9"|
!colspan=3|අවසන් තරගය
| style="width:1%;" rowspan="9"|
!colspan=3|අවසන් ලෝකඩ තරගය
|-
!width=15%|ජයග්‍රාහකයා
!width=8%|ලකුණු
!width=15%|2වැනි ස්ථානය
!width=15%|3වැනි ස්ථානය
!width=8%|ලකුණු
!width=15%|4වැනි ස්ථානය
|-
|1987  විස්තර
|align=left| සහ නවසීලන්තය
| නවසීලන්තය
|29–9
|ප්‍රංශය
|වේල්ස්
|22–21
|ඕස්ට්‍රේලියාව
|- style="background: #D0E6FF;"
|1991  විස්තර
|align=left|එංගලන්තය,ප්‍රංශය,  අයර්ලන්තය, ස්කොට්ලන්තය සහ වේල්ස්
|ඕස්ට්‍රේලියාව
|12–6
|එංගලන්තය
|නවසීලන්තය
|13–6
|ස්කොට්ලන්තය
|-
|1995  විස්තර
|align=left| දකුණු අප්‍රිකාව
| දකුණු අප්‍රිකාව
|15–12
|නවසීලන්තය
|ප්‍රංශය
|19–9
|එංගලන්තය
|- style="background: #D0E6FF;"
|1999  විස්තර
|align=left| වේල්ස්
|ඕස්ට්‍රේලියාව
|35–12
|ප්‍රංශය
| දකුණු අප්‍රිකාව
|22–18
|නවසීලන්තය
|-
|2003  විස්තර
|align=left| ඕස්ට්‍රේලියාව
|එංගලන්තය
|20–17
|ඕස්ට්‍රේලියාව
|නවසීලන්තය
|40–13
|ප්‍රංශය
|- style="background: #D0E6FF;"
|2007  විස්තර
|align=left| ප්‍රංශය
| දකුණු අප්‍රිකාව
|15–6
|එංගලන්තය
|ආජන්ටිනාව
|34–10
|ප්‍රංශය
|-
|2011  විස්තර
|align=left| නවසීලන්තය
|නවසීලන්තය
|8–7
|ප්‍රංශය
|ඕස්ට්‍රේලියාව
|21–18
| වේල්ස්
|-
|34–17
|
|
|24–13
|
|20
|-
|2019  විස්තර
|align=left| ජපානය
|
|
|
|
|
|
|
|
|-

ජාතීන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය

රග්බි ලෝක කුසලානයට ජාතීන් 25ක් සහභාගී වී ඇත. (සුදුසුකම් සහිත තරඟාවලි ඉවත් කළ විට). මෙතෙක් පැවැත්වූ තරඟාවලි 7න් එක් තරඟාවලියක් හැරැණු විට ඉතිරි තරඟාවලි, දකුණු අර්ධගෝලයේ ජාතික කණ්ඩායමක් විසින් ජයග්‍රහණය කර ඇත. නවසීලන්තය 1987දී සමාරම්භක ලෝක කුසලානය ජයග්‍රහණය කළේය. 1991දී ඕස්ට්‍රේලියාවද, 1995දී දකුණු අප්‍රිකාවද, 1999දී නැවතත් ඕස්ට්‍රේලියාවද, 2007දී නැවතත් දකුණු අප්‍රිකාවද, ඉන්පසුව 2011දී නැවතත් නවසීලන්තයද මෙම කුසලානය නැවතත් ජයග්‍රහණය කර ඇත. දකුණු අර්ධගෝලයේ ආධිපත්‍යය බිඳ වැටුණේ 2003හිදී පැවති අවසාන තරඟයේදී එංගලන්තය ඕස්ට්‍රේලියාව පරාජය කිරීමත් සමඟය.

මෙතෙක් කල් නවසීලන්තය(1987 සහ 2011) සහ දකුණු අප්‍රිකාව(1995) පමණක් තරඟාවලියක සත්කාරක රටක් බවට පත්වූත්, එම තරඟාවලිය ජයග්‍රහණය කිරීමටද සමත්ව ඇත. අනෙකුත් සත්කාරක රටවල්වල ක්‍රියාකාරීත්වය සලකා බැලීමේදී, එංගලන්තය(1991දී අවසන් වරට සත්කාරක රටක් ලෙසා සහ ඕස්ට්‍රේලියාව(2003දී සත්කාරක රටා දෙවන ස්ථානයද, ප්‍රංශය(2007දී සත්කාරක රටා හතරවන ස්ථානයද ලබා ගත් අතර, වේල්ස්(1999දී සත්කාරක රටා අර්ධ අවසාන තරඟයට ළඟා වීමට අසාර්ථක විය. අවම වශයෙන් එක් තරඟාවලියකටවත් සහභාගී වූ ජාතීන් 25 අතරින් ජාතීන් 12ක් ඉන් එක් තරඟාවලියක් මඟ හැර නොමැත

කණ්ඩායම් වාර්තා

පහත කණ්ඩායම් අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට පැමිණියද ඉන් ඔබ්බට කිසිඳු ප්‍රගතියක් අත් කර නොගත්හ.
  අයර්ලන්තය (පස් වාරයක්)
  ෆීජි (දෙවාරයක්)
  සැමෝවා (දෙවාරයක්)
  කැනඩාව (එක් වාරයක්)

සාර්ථකත්ව ශීඝ්‍රතාවය

වාර්තා සහ සංඛ්‍යා ලේඛන

අවසාන වටවලදී ලබාගත් වැඩිම මුළු ලකුණු සඳහා වාර්තාව තබා ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි ජාතික ක්‍රීඩකයෙකු වන ජොනී විල්කින්සන්ය. නවසීලන්තයේ ග්‍රාන්ට් ෆොක්ස් 1987දී එක් තරඟයකදී ලබා ගත් වැඩිම ලකුණු ලබාගත් ක්‍රීඩකයා ලෙස වාර්තාවක් තබා ඇති අතර් ඔහු ලබා ගත් ලකුණු ගණන 126කි. එංගලන්තයේ ජේසන් ලෙනාර්ඩ් 1991 සිට 2003 දක්වා වැඩිම වාර ගණනක්(22ක්) තරඟවලට පෙනී සිටීමෙන් වාර්තාවක් තබා ඇත.

මේවත් බලන්න

 Rugby League World Cup
 Women's Rugby World Cup

මූලාශ්‍ර

මුද්‍රිත මූලාශ්‍ර
 Davies, Gerald (2004) The History of the Rugby World Cup (Sanctuary Publishing Ltd, (ISBN 1-86074-602-0)
 Farr-Jones, Nick, (2003). Story of the Rugby World Cup, Australian Post Corporation, (ISBN 0-642-36811-2)

අධෝලිපි

බාහිර ඇමුණුම්

   Official site of the Rugby World Cup.
  ITV Rugby World Cup – The official TV Broadcast site for the Rugby World Cup 2007
  RadioLIVE Rugby World Cup 2011 – Radio coverage page for Rugby World Cup 2011

 IRB.com Official site of the International Rugby Board.

World championships
Recurring sporting events established in 1987

රග්බි ලෝක කුසලානය


Hans Süß (* 20. April 1935 in Buchholz; † 17. November 2009 in Dresden) war ein deutscher  Militärwissenschaftler und General der Nationalen Volksarmee (NVA) der Deutschen Demokratischen Republik (DDR).

Er war Hochschullehrer und Kommandeur der Offiziershochschule der Luftstreitkräfte/Luftverteidigung "Franz Mehring" und Hauptinspekteur der NVA (1988–1990) sowie Chef der Militärakademie "Friedrich Engels" der NVA in Dresden (1990).

Leben

Herkunft und Ausbildung
Hans Süß wurde am 20. April 1935 in Buchholz, Kreis Annaberg/Erzgebirge geboren, und wuchs in einer Arbeiterfamilie auf. Der Vater war Präger. Dort besuchte er die Schule und legte das Abitur ab.

Mit seinem freiwilligen Eintritt am 27. Juli 1953 wurde Süß Angehöriger der Kasernierten Volkspolizei (KVP) der DDR und absolvierte als Kursant/Offiziersschüler (1953–1956) einen Offizierslehrgang  an der Offiziersschule der KVP in Dresden. Dort wurde er auch Kandidat der SED und 1955 SED-Mitglied.

Laufbahn
Süß wurde Anfang 1956 in die Nationale Volksarmee (NVA) der DDR übernommen und zum ersten Offiziersdienstgrad ernannt. Im Anschluss wurde er von 1956 bis 1960 zum Hochschulstudium an eine Militärakademie der Sowjetunion kommandiert und in Radartechnik ausgebildet. Er schloss das Studium als Diplomingenieur (Dipl.-Ing.) ab.

Nach der Rückkehr aus der Sowjetunion diente Süß im Funktechnischen Regiment 4 (FuTR-4) als 1. Stellvertreter des Kommandeurs (1961), danach als Stellvertreter des Kommandeurs und Stabschef (1961–1962).

Noch im Jahr 1962 folgte seine Versetzung zum Kommando LSK/LV (Kdo LSK/LV) nach Strausberg. Dort wurde Süß als Stellvertreter des Chefs Funktechnische Truppen (1962–1965) und anschließend auf dem Dienstposten Chef Funktechnische Truppen (1965–1974) eingesetzt.

Von 1974 bis 1976 erhielt Hans Süß mit dem Studium an der Militärakademie des Generalstabes der Streitkräfte der UdSSR "K. J. Woroschilow" in Moskau eine operativ-strategische Kommandeursausbildung, die er 1986 mit dem Diplom der Generalstabsakademie abschloss.

Nach dem zweiten erfolgreich abgeschlossenen akademischen Studium zum Militärwissenschaftler (Dipl.-Mil.) wurde Süß zur 1. Luftverteidigungsdivision (NVA) (1. LVD) nach Cottbus versetzt und arbeitete für zwei Jahre als Stellvertreter des Kommandeurs und Stabschef der 1. LVD.

Am 1. November 1978 wurde Süß als Nachfolger von Manfred Lange Kommandeur der Offiziershochschule der Luftstreitkräfte/Luftverteidigung Franz Mehring (OHS LSK/LV) (1978–1988). Am 7. Oktober 1979 wurde Süß zum Generalmajor ernannt.

Berufsbegleitend absolvierte Süß eine außerplanmäßige Aspirantur und wurde an der Militärakademie "Friedrich Engels" (MAFE) in Dresden zum Doktor der Militärwissenschaft (Dr. rer. mil.) promoviert.

Für die anschließende Verwendung als Hauptinspekteur der NVA im  Ministerium für Nationale Verteidigung wechselte er den Dienstort nach Strausberg (1988–1990). Am 7. Oktober 1988 erfolgte seine Beförderung zum Generalleutnant.

Während der friedlichen Revolution in der DDR (1989/90) wurde Hans Süß im Dezember 1989 Leiter der Kommission Militärreform im MfNV und zugleich zum Sekretär der Regierungskommission Militärreform der DDR und vom Runden Tisch anerkannt. Eine Militärreform wurde unter seiner Leitung konzipiert. Im März 1990 wurde Süß Chef der Militärakademie "Friedrich Engels". Im gleichen Jahr erfolgte die Berufung zum außerordentlichen Professor.

Im Vorfeld der Auflösung der Nationalen Volksarmee wurde Hans Süß, wie die meisten Generale der NVA, auf Ministerbefehl am 30. September 1990 mit dem Dienstgrad Generalleutnant entlassen.

Nach Herstellung der Einheit Deutschlands
Süß gehörte 1990 zu den Gründungsmitgliedern der Dresdener Studiengemeinschaft Sicherheitspolitik (DSS) e. V. und war Vorstandsmitglied bis 1991 und bis 1994 Vereinsmitglied. Hans Süß verstarb im Jahr 2009 in Dresden und wurde auf dem Friedhof Kamenz beigesetzt.

Würdigung
Wolfgang Scheler schrieb 2009 in einem Nachruf, dass Süß, , die in   zum Dienst in der NVA geführt habe, weil sie den Auftrag hatte, vor einer Wiederholung des erlebten Unheils zu schützen. Seine  habe ihm zu einer steilen Karriere verholfen.

Auszeichnungen in der DDR
 Vaterländischer Verdienstorden in Bronze (1970)
 Scharnhorst-Orden
 Kampforden "Für Verdienste um Volk und Vaterland" in Gold
 Verdienstmedaille der Nationalen Volksarmee in Gold

Siehe auch
 Liste der Generale der Luftstreitkräfte der NVA

Veröffentlichungen
 Neues Denken und Militärreform. In: Philosophisches Denken über Krieg und Frieden. Umwälzende Einsichten an der Militärakademie und ihr Fortwirken in der Dresdener Studiengemeinschaft Sicherheitspolitik e. V. Beiträge zum Kolloquium am 13. September 2005. (Hrsg.) Dresdener Studiengemeinschaft Sicherheitspolitik (DSS) e. V.: DSS-Arbeitspapiere, Dresden 2005, Heft 76, S. 36–44.
 Grußadresse an Generalmajor a. D. Prof. Dr. Rolf Lehmann anlässlich seines 70. Geburtstages. In: Gemeinsame Sicherheit – ein schwieriger Lernprozess. Festschrift. (Hrsg.) Dresdener Studiengemeinschaft Sicherheitspolitik e. V., DSS-Arbeitspapiere, Heft 70, Dresden 2004, S. 7.
 Aspekte der Militärreform in der DDR. Interview. In: Militärische Monatszeitschrift Militärwesen, Berlin 1990, Nr. 1, S. 22–25.
 Militärreform, warum und wie? In: Militärische Wochenzeitung Volksarmee, Berlin 1989, Nr. 49, S. 4.

Literatur
  Klaus Froh, Rüdiger Wenzke: Die Generale und Admirale der NVA. Ein biographisches Handbuch. Christoph-Links Verlag, 2. durchgesehene Auflage, Berlin 2000, Mai, ISBN 3-86153-209-3, 408 S.

Einzelnachweise

Generalleutnant (Luftstreitkräfte/Luftverteidigung der NVA)
Kommandeur (Militärakademie "Friedrich Engels")
Absolvent der Generalstabsakademie der UdSSR
Militärwissenschaftler
Träger des Scharnhorst-Ordens
Träger des Vaterländischen Verdienstordens in Bronze
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1935
Gestorben 2009
Mann

Hans Süß (General)


ماكس غرونديغ

ولد في (7 مايو 1908 في نورنبيرغ) ورحل في (8 ديسمبر 1989 في بادن بادن) كان مؤسس شركة الإلكترونيات المعروفة غرونديغ، التي كانت واحدة من رواد الشركات الاقتصادية الرئيسية في جمهورية ألمانيا الاتحادية.

مراجع

وصلات خارجية

أصحاب أعمال ألمان في القرن 20
الحاصلون على وسام الاستحقاق البافاري
حائزو وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية مع الصليب الكبير والنجمة والوشاح
مهندسون ألمان
مواليد 1908
مواليد في نورنبرغ
مؤسسو شركات ألمان
وفيات 1989
وفيات في بادن بادن
مهندسون من نورنبيرغ

ماكس غرونديغ


Triptykon er en dansk eksperimentalfilm fra 1989 instrueret af Mette Strømfeldt efter eget manuskript.

Handling
Triptykon handler om, hvordan det er at være pige og samtidig forsøge at komme til orde. Hvad indebærer det, at man er noget, der traditionelt er blevet brugt som blikfang, hvis man selv vil fortælle i billeder? Pigen i denne video er ikke kun fange i mænds og andre kvinders blikke. Hun er også fange i sit eget, fordi hun er så optaget af, hvordan hun 'ser ud'.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Triptykon (eksperimentalfilm)


Kaspari ist der Familienname folgender Personen:

 Carla Kaspari (* 1991), deutsche Schriftstellerin und Autorin
 Martin Kaspari (* 1940), deutscher Politiker (CDU)

Kaspari


Viscount Portman, in the County of Somerset, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 28 March 1873, for the former Lord Lieutenant of Somerset and Liberal Member of Parliament Edward Portman, 1st Baron Portman. He had already been created Baron Portman, of Orchard Portman, on 27 January 1837, also in the Peerage of the United Kingdom. His son, the second Viscount, represented Shaftesbury and Dorset in the House of Commons as a Liberal. , the titles have been held by one of the latter's great-great-grandsons, the tenth Viscount, since 1999.

The family post-1728 is descended in the male line from a junior line of Berkeley of Stoke Gifford, one of whom married the daughter of Joan Portman, the great-granddaughter of Sir William Portman, Lord Chief Justice of England, between 1555 and 1557. He acquired land in Marylebone, London, which developed under Henry William Portman into the Portman Estate, a cornerstone of the family's wealth. The judge's grandson was created a baronet in 1612 (see Portman Baronets). In its third generation, when Sir William Portman, 6th Baronet, died in 1690 without progeny, the bulk of the estates passed to a husband of the family: Henry Seymour (d.1728), MP, 5th son of Sir Edward Seymour, 3rd Baronet of Berry Pomeroy, Devon (by coverture applying to his wife Anne Portman, second daughter of Sir John Portman, 1st Baronet). Seymour took the surname Portman in lieu of his patronymic, but left no issue. The property then devolved to another cousin, William Berkeley (d.1737) of Pylle, Somerset, who likewise took the surname Portman. His great-grandson was Edward Berkeley Portman (1771–1823), MP for Dorset and father of Edward Portman, 1st Viscount Portman.

The family seat was Bryanston House, near Bryanston, Dorset, which has been a large private school since 1928.

Viscounts Portman (1873)
Edward Berkeley Portman, 1st Viscount Portman (1799–1888)
Henry Berkeley Portman, 2nd Viscount Portman (1829–1919)
Henry Berkeley Portman, 3rd Viscount Portman (1860–1923)
Claud Berkeley Portman, 4th Viscount Portman (1864–1929)
Edward Claud Berkeley Portman, 5th Viscount Portman (1898–1942)
Seymour Berkeley Portman, 6th Viscount Portman (1868–1946)
Gerald Berkeley Portman, 7th Viscount Portman (1875–1948)
Gerald William Berkeley Portman, 8th Viscount Portman (1903–1967)
Edward Henry Berkeley Portman, 9th Viscount Portman (1934–1999)
Christopher Edward Berkeley Portman, 10th Viscount Portman (b. 1958)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Luke Henry Oliver Richard Berkeley Portman (b. 1984).

Line of succession

The title follows the most common primogeniture of British peerages, it passes to the next male heir bypassing daughters/other female family members.

 Hon. Luke Oliver Berkeley Portman (b. 1984)
 Hon. Matthew Bernardo Berkeley Portman (b. 1990)
 Hon. Daniel Edward Berkeley Portman (b. 1995)
 Hon. Alexander Michael Berkeley Portman (b. 1967)
 Maximilian Edward Berkeley Portman (b. 1996)
 Jago Alexander Berkeley Portman (b. 2000)
 Hon. Justin Trevor Berkeley Portman (b. 1969)
 Lucas Alexander Berkeley Portman (b. 2001)
 Viktor Portman (b. 2007)
 Hon. Piers Richard Berkeley Portman (b. 1971)
 Inigo Portman (b. 2005)
 Michael Henry Berkeley Portman (b. 1962)
 Guy Ralph Berkeley Portman (b. 1996)
 Henry Edmund Berkeley Portman (b. 1997)
 Jonathan Guy Berkeley Portman (b. 1965)
 Jack Christopher Berkeley Portman (b. 2009)
 Lt.-Col. Michael Berkeley Portman (b. 1947)
 Edward Berkeley Portman (b. 1983)

Wealth

See also
Portman Baronets

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links
Portman Estate, London
Portman Square

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1873
Noble titles created for UK MPs

Viscount Portman


(1958) Chandra es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por Carlos Ulrrico Cesco desde el observatorio El Leoncito, Argentina, el 24 de septiembre de 1970.

Designación y nombre
Chandra fue designado inicialmente como .
Más adelante se nombró en honor del astrofísico indio Subrahmanyan Chandrasekhar (1910-1995).

Características orbitales
Chandra está situado a una distancia media de 3,103 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 2,583 ua y alejarse hasta 3,623 ua. Su excentricidad es 0,1676 y la inclinación orbital 10,56°. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1997 días.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Carlos Ulrrico Cesco
Objetos astronómicos descubiertos desde el Complejo Astronómico El Leoncito
Objetos astronómicos descubiertos en 1970
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1958) Chandra


Simon Kessler (* 14. März 1976 in Johannesburg) ist ein ehemaliger südafrikanischer Radrennfahrer und heutiger Trainer.

Simon Kessler begann im Alter von zwölf Jahren mit dem Bahnradsport. Mit 17 zog er nach Frankreich, um dort Rennen zu fahren, musste aber im Alter von 20 Jahren wegen einer Verletzung seine Laufbahn unterbrechen. Nach einer Operation drei Jahre später kam er jedoch zurück und wurde Profi. 1998 wurde er südafrikanischer Meister im Straßenrennen und im selben Jahr sowie 1999 Vize-Meister im Einzelzeitfahren. 2000 wurde er zum zweiten Mal nationaler Straßenmeister und Dritter im Einzelzeitfahren, 2001 Vize-Meister im Straßenrennen. Zudem wurde er 2001 Afrikameister im Einzelzeitfahren. Er gewann die südafrikanischen Straßenrennen  Knysna Tour (2002),  Wilro 100 und Acer Midrand Winter Challenge (2003). Insgesamt errang er 15 nationale Titel in verschiedenen Disziplinen.

Privates und Berufliches
Simon Kesslers Mutter stammt aus Deutschland, sein Vater aus Frankreich. Er lebt heute mit seiner Familie in Tampa (USA) und ist als Trainer tätig.

Weblinks

  (engl.)
 Website von Simon Kessler (engl.)

Radsportler (Südafrika)
Südafrikanischer Meister (Radsport)
Afrikameister (Radsport)
Radsporttrainer (Südafrika)
Südafrikaner
Geboren 1976
Mann

Simon Kessler


Fidel de la Peña es un antiguo piloto de rallys de Cantabria (España) de los años 70 y 80, y organizador del Rally Cantabria Infinita en la actualidad.

Carrera
La vida deportiva en el mundo de los rallys de Fidel de la Peña transcurre desde finales de los años 70 hasta su retirada en 1989, pilotando principalmente automóviles de las marcas Opel y Renault y llegando a pilotar para la escudería Rothmans en 1980. En su palmarés deportivo cuenta con cinco victorias en diferentes campeonatos y 33 victorias en rallys.

Palmarés
 Campeón de Castilla de Rallys (2): 1979 y 1981, ambas con un Opel Kadett GTE.
 Campeón de Cantabria de Rallys (2): 1986 con un Opel Ascona 2000, y 1988 con un Renault 11 Turbo.
 Campeón de Cantabria de Montaña (1): 1988, con un Renault 11 Turbo.

 Rally Orconera (1): 1978, con Opel Kadett GTE.
 Rally de Talavera (1): 1979, con Opel Kadett GTE.
 Rally Radio Nacional (1): 1980, con un Opel Kadett GTE.
 Rally Villa de San Vicente de la Barquera (1): 1983, con un Renault 5 Turbo.
 Rally Auto Estrada (1): 1983, con un Renault 5 Turbo.
 Rally de Puente Viesgo (2): 1984, con un Porsche 911, y 1986 con Opel Ascona 2000.
 Rally de Cóbreces (1): 1986, con un Opel Ascona 2000.
 Rally Vidal de la Peña (1): 1987, con un Opel Ascona 2000.

Además suma otras 24 victorias en diferentes rallys hasta su retirada en 1989 a los mandos de un Renault 11 Turbo.

Coches pilotados
 1977: Seat 124 FL 1430.
 1978: Seat 124 2100 y Opel Kadett GTE.
 1979 a 1981: Opel Kadett GTE.
 1982 a 1983: Renault 5 Turbo.
 1984: Porsche 911 y Opel Ascona 2000.
 1985 a 1987: Opel Ascona 2000.
 1988: Renault 11 Turbo.

Referencias

Penzza
Cántabros del siglo XX
Cántabros del siglo XXI
Deportistas de Cantabria

Fidel de la Peña


An Microstegium fasciculatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Microstegium fasciculatum in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microstegium

Microstegium fasciculatum


رانتشو بالوس فيرديس  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 7 سبتمبر، 1973.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لرانتشو بالوس فيرديس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان رانتشو بالوس فيرديس 41,145 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 15,256 أسرة وعدد العائلات 12,223 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 15,709 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 67.23% من البيض و1.98% من الأمريكيين الأفارقة و0.15% من الأمريكيين الأصليين و25.95% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.10% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.21% من الأعراق الأخرى و3.39% من عرقين مختلطين أو أكثر و5.68% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 15,256 أسرة كانت نسبة 34.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 70.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 6.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 2.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 19.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 16.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.66، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.00.

بلغ العمر الوسطي للسكان 44.7 عاماً. وكانت نسبة 23% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 22.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 30.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 17.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 94.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 91.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 95,503 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 105,586 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 80,617 دولارًا مقابل 46,665 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 46,250 دولارًا. وكانت نسبة 2% من العائلات ونسبة 2.9% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.1% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 2.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان رانتشو بالوس فيرديس 41,643 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 15,561 أسرة وعدد العائلات 12,143 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 16,179 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 61.71% من البيض و2.44% من الأمريكيين الأفارقة و0.19% من الأمريكيين الأصليين و29% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.10% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.80% من الأعراق الأخرى و4.76% من عرقين مختلطين أو أكثر و8.54% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 15,561 أسرة كانت نسبة 33.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 67.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 22% من غير العائلات. تألفت نسبة 18.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.65، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.03.

بلغ العمر الوسطي للسكان 47.8 عاماً. وكانت نسبة 22.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 16.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 32% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 23.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

أعلام
 يان ويلي
 نيتا بيبر
 ناتالي باك
 روبي روجيرز
 باول كونراد

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1846
تأسيسات سنة 1973 في كاليفورنيا
شبه جزيرة بالوس فيرديس
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

رانتشو بالوس فيرديس (كاليفورنيا)


سيتسوبون  هو يوم في اليابان يسبق بداية كل فصل. تعني الكلمة بشكل حرفي تقسيم الفصل، وهو عادة يشير بشكل أساسي إلى يوم سيتسوبون فصل الربيع، الذي يطلق عليه ريشُّوبون (立春) وهو يصادف في 2 أو 3 أو 4 فبراير من كل عام (في عام 2021 حدث في يوم 2 فبراير). وهو حدث شعبي تقليدي يمثل البداية الرسمية للربيع، وفقًا للتقويم القمري الياباني. يقام في جميع المعابد وأنحاء اليابان.

يُعد مهرجان سيتسوبون إنطلاقة تحول المواسم، وتشير الكلمة حسب التقويم الصيني إلى اليوم الذي يسبق بداية فصل الربيع (ريشّون)، وبداية فصل الصيف (ريكّا)، وبداية فصل الخريف (ريشّو)، وبداية فصل الشتاء (ريتّو). واليوم تشير الكلمة بنحو أساسي إلى اليوم الذي يسبق فصل الربيع (ريشّون) وهو يصادف 3 فبراير/شباط من كل عام، حيث يكون قد مضى سنة واحدة بتحول فصل الشتاء إلى فصل الربيع، ويعتبر السيتسوبون بمثابة ليلة نهاية السنة في التقويم القمري الياباني.

كان تاريخ هذا اليوم سابقًا تُقام فيه عدة طقوس الغرض منها هو تطهير ما بقي من شر العام السابق، ولطرد الشياطين التي تسبب المرض في العام المقبل، ولدرء خطر وشر  والعفاريت وإبعاد الفأل السيئ وما شاكل ذلك. وتُعرف هذه الطقوس باسم طقوس ماميماكي أو مامي ماكي والتي تعني «نثر فول الصويا».

الأصول
تعود أصول مهرجان سيتسوبون إلى  ، وهي عادة صينية أُدخلت إلى اليابان في القرن الثامن. وعلى الرغم من ممارسته في الأصل كجزء من تقاليد الأسرة الفردية للتحضير للموسم الأول من العام الجديد، إلَّا أنَّه أصبح الآن يُقام في العديد من أضرحة الشنتو والمعابد البوذية ومجتمعات الغيشا.

طقوس سيتسوبون
 ماميماكي هي أحد طقوس مهرجان سيتسوبون، حيث يقوم رب الأسرة برمي حبات فول الصويا المشوية التي تدعى إيرمامه (炒り豆) أمام باب المنزل أو على أفراد الأسرة لطرد روح أوني بينما يردد الآخرون «أوني وا صوتو، فوكو وا أوتشي» (鬼は外! 福は内!) والتي تعني (لتخرج الشياطين وليدخل الحظ السعيد).
 يؤكل في السيتسوبون عادة نوع من السوشي يسمى ماكي سوشي (巻き寿司).

الاختلافات الإقليمية
في منطقة توهوكو في اليابان، كان رب الأسرة (الأب تقليديا) يأخذ الفول المحمص في يده، ويصلي في ضريح الأسرة، ثم ينثر الفول المقدس خارج الباب. يستخدم الفول السوداني (سواء كان نيئًا أو مغطى بمزيج حلو ومقرمش) في بعض الأحيان بدلاً من فول الصويا.

هناك العديد من الاختلافات في ترتيلة «أوني وا سوتو، فوكو وا أوتشي!» الشهيرة. على سبيل المثال، في مدينة أيزواكاماتسو، يهتف الناس بهذه الترتيلة أو التعويذة المختلفة قليلًا: «أوني نو ميداما بوتسوبوز!» والتي تعني: «أعمي عيون الشياطين!».

مراجع

وصلات خارجية

 Japan-guide – Setsubun
 Bean scatterer calculator
 Japanlinked – Setsubun
 Setsubun (Bean Throwing Festival)
 Miscellaneous Notes on Setsubun (in Japanese)

أعياد بوذية
أوني
البوذية في اليابان
إجازات الربيع
كلمات وعبارات يابانية
مناسبات فبراير
مهرجانات في اليابان
مهرجانات بوذية في اليابان

سيتسوبون


Christopher Arthur Amon MBE (Bulls, Novi Zeland, 20. srpnja 1943. – Rotorua, Novi Zeland, 3. kolovoza 2016.) je bivši novozelandski vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
Chris Amon na racing-reference.info

Novozelandski vozači Formule 1

Chris Amon


A paradigm, in science and epistemology, is a distinct concept or thought pattern.

Paradigm may also refer to:

Science and medicine
 Paradigm, an experimental setup
 Programming paradigm, a style of programming, usually enforced by the programming language used
 Minimed Paradigm, an insulin pump made by Minimed/Medtronic
 Linguistic paradigm, the complete set of inflectional forms of a word.
 Algorithmic paradigm, a common generic method which underlies the designs of a class of algorithms

Books and publishing
Paradigm (comics), a character in the Marvel Comics
Paradigm (Image Comics), an independent comic book series
Paradigm (publisher), a Japanese publishing company
 Paradigm Publishing, the post-secondary division of EMC Publishing, LLC

Other uses
Paradigm Concepts, a small-press role-playing game publishing company
Paradigm Entertainment, a video game studio
Paradigm High School, a high school in South Jordan, Utah
 Paradigm Secure Communications, provider of  satellite communications to the UK Ministry of Defence
Paradigm Talent Agency, a talent and literary agency headquartered in Beverly Hills, CA
Paradigm City, the setting of the anime series Big O
V-STOL Pairadigm, an American aircraft design (intentional misspelling)
Paradigm (video game), a point-and-click adventure video game
"Paradigm", a song by Northlane from the 2019 album Alien

See also
Paradigm shift, a change in the basic assumptions of science
 Paradigm Shift (disambiguation)
 Paradigmatic analysis, in semiotics the analysis of paradigms embedded in a text

Paradigm (disambiguation)


Çadırtepe, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1917 yılı kayıtlarında İraduh, 1928 yılı kayıtlarında Radık olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 15 km, Üzümlü ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Çadırtepe, Üzümlü