Murat Yılmazyıldırım, (d. 9 Mayıs 1964) Türk müzisyen ve yazardır. Murat Çelik ile 1993 yılında Düş Sokağı Sakinleri adlı grubu kurdu ve ikili Düş Sokağı'nda birçok konser verdi. 2001 yılında son verdikleri konserlerden sonra Murat Çelik'in müziği bırakma kararından dolayı Murat Yılmazyıldırım müzikal yolculuğuna Düşlerin Ressamı ismiyle, yalnız başına devam etme kararı aldı. Bugüne kadar 1000'in üzerinde söz yazıp, beste yapan ve 14 albüme imza atan Murat Yılmazyıldırım ayrıca Kent Ozanları adı altında çıkarılan karma albüme çeşitli sanatçılarla birlikte kendine ait olan Ağladıkça isimli parçayla ve Homegrown Istanbul Vol.2 albümüne de Mercan Dede'yle birlikte Bilinmezin Elçileri adlı parçayla konuk olmuştur.

Albümleri

Düş Sokağı Sakinleri

 Düş Sokağı (1993 - Eylül – Piccatura)
 Yaşadıkça (1997 – Şubat - EMI)
 Üç (1999 - Kasım - EMI)

 Solo Albümler

 Yelkenin Gözyaşları (1998 – Ocak - Ada)
 Kırık Yelken (2000 – EMI- KENT)
 Cennet (2002 – Şubat - EMI-KENT)
 Büyü (2003 – Ekim - EMI-KENT)
 Kara Aşka Beyaz Göndermeler (2004 - EMI-KENT) 2 cd
 Gözyaşı Ağacı Seni Çağırıyor (2005 - EMI-KENT)
 0°de Aşk Başkadır (2007 - Ada)
 Adsız (2008 - Seyhan)
 Üç Mevsim Bir Ölüm - Üç Ölüm Bir Mevsim (2009 - Sony) 12 cd
 İksir İçtim Değiştim (2011 - Anadolu) 3 cd
 Aşk-ı Âlem (2011 - Anadolu)
 Ayna ve Aynadakiler (2014 - Anadolu) 2 cd
 Düş Öncesi (2015 - Gar Müzik)

Singles

 Adsız Özlem (2021 - Gloss Musik GmbH)

Kitapları
 Serbest Vezin Sembolik Şizofreni, Beyaz Balina Yayınları, 2002

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

Yaşayan insanlar
1964 doğumlular
Türk erkek pop şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk gitaristler
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Seyhan Müzik sanatçıları
Soft rock müzisyenleri

Murat Yılmazyıldırım


Pamukkale Üniversitesi (PAÜ), 1992 yılında Denizli'de kurulmuş olan bir devlet üniversitesidir.  2 Eylül 2021 itibarıyla 41.480 öğrencisi bulunmaktadır.

Tarihçe

Kuruluş

Denizli'de 1957'de Kız Öğretmen Okulu olarak eğitime başlayan ve 1976 yılında Eğitim Enstitüsü olan fakülte, 20.07.1982 tarih ve 41 sayılı KHK ile Denizli Eğitim Yüksekokulu adı altında Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesine bağlanmıştır. 1989 yılında dört yıllık lisans eğitimi vermeye başlanmış, 10 Kasım 1992 tarihinde Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi olmuştur.

1976 yılında Denizli Devlet Mühendislik ve Mimarlık Akademisi (Denizli D.M.M.A.) adıyla bugünkü Denizli Tren Garı'nın üst katında Makine ve İnşaat Mühendisliği bölümlerinden birer sınıf halinde eğitime başlamıştır. 1977 yılında Kınıklı 'daki Özel Çamlık Koleji olarak eğitim veren bina satın alınmış ve buraya taşınmıştır. Bu bina daha sonra önünde kaide üzerine dikili olan F-104 Starfighter savaş uçağından dolayı halk arasında Uçaklı Kampüs olarak adlandırılmıştır.

İlk Yılları ve Bugünü

1982 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi 'nin kurulmasıyla bu üniversiteye bağlanmış ve aynı yıl Denizli Tıp Fakültesi ile sonrasında Denizli Eğitim Yüksekokulu kurulmuştur. 1992 yılına kadar Dokuz Eylül Üniversitesi' ne bağlı olarak faaliyetlerini sürdüren bu birimlere, bu yıldan itibaren Mühendislik Fakültesi, Eğitim Fakültesi, Tıp Fakültesi ile İİBF ile Fen ve Edebiyat Fakülteleri de eklenerek beş fakülteyle kurulan yeni Üniversite, bugün on altı fakülte, altı enstitü, üç yüksekokul, on iki meslek yüksekokulu ve 24 araştırma ve uygulama merkezi ile faaliyetlerini sürdürmektedir. Genç yaşına rağmen hızla gelişerek, ağustos 2011 itibarıyla, toplam 60.000 öğrenci, 1700'ü akademik olmak üzere 3000 çalışana ulaşmıştır. Tüm fakültelerin ve sosyal tesislerin bir araya toplanacağı bir alan olarak düşünülen Kınıklı Kampüsünde çok hızlı bir üst yapı çalışması süreci yaşanmaktadır. Olimpiyat bayrağına sahip olan tek üniversite, Pamukkale Üniversitesi'dir. Pamukkale Üniversitesinde akademik ve idari personelin sayı ve niteliğinin artması, yukarıda bahsedilen yeni mekânlar ile modern eğitim-öğretim ve hizmet ortamlarının yaratılması sayesinde araştırma ve eğitim-öğretim standardının önde gelen Üniversitelere ulaştırılması sağlanmıştır. Modern bir kütüphanesi vardır. Bu arada 2011 yılı itibarıyla; 60000 adet kitap, 63 adet online veri tabanı, 50000 adet elektronik dergi, 45000 adet elektronik kitap, 15adet cd-rom veri tabanı, 2 adet dvd-rom tabanı, 750 başlıklı dergi ve 1350 adet tez bulunmaktadır. Bilimsel altyapının gelişmesine paralel olarak Uluslararası Atıf endeksince taranan dergilerde yayımlanan makale sayısı 1991 yılında 41 iken 2004'te 145' e, 2005'te 227' ye ve 2006 yılının ilk 6 ayında 173'e yükselmiştir. Bilimsel etkinlikler de bu gelişmelere paralel olarak artmış, hemen her hafta en az bir etkinliğin düzenlendiği Üniversitemizde 2005-2006 Akademik Yılında gerçekleştirilen bilimsel toplantı sayısı 150, konuşmacı sayısı ise 5.000' i aşmıştır. Uluslararası öğrenci ve öğretim elemanı değişimlerine önem verilmiş, Sokrates-Erasmus programları kapsamında Avrupa'nın önde gelen üniversitelerinde sürdürülen 30 program ile işbirliği anlaşmaları imzalanmıştır.

Kuruluşunda Makine ve İnşaat Mühendisliği bölümleriyle eğitim ve öğretim faaliyetini sürdüren Fakülte, 1994-1995 eğitim ve öğretim yılında Jeoloji Mühendisliği Bölümüne, 1995-1996 eğitim öğretim yılında Gıda, Elektrik-Elektronik ve Tekstil Mühendisliği Bölümlerine, 2003-2004 eğitim ve öğretim yılında Bilgisayar Mühendisliği Bölümüne, 2004-2005 Akademik yılında Endüstri Mühendisliği Bölümüne, 2008-2009 Akademik yılında Çevre Mühendisliği Bölümüne, 2015-2016 Akademik yılında ise Kimya Mühendisliği Bölümüne lisans öğrencisi alarak eğitim ve öğretim hizmeti vermeye devam etmiştir. Mühendislik Fakültesinde Makine, İnşaat, Elektrik-Elektronik, Gıda, Jeoloji ve Çevre Mühendisliği bölümlerinde İkinci Öğretim de yapılmaktadır. Aktif olan tüm bölümlerde Yüksek Lisans eğitimi mevcut olup ayrıca Makine, İnşaat, Jeoloji, Gıda, Endüstri, Çevre ve Elektrik Elektronik Mühendisliği bölümlerinde Doktora programları da mevcuttur

Akademik Birimler

Fakülteler

 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen-Edebiyat Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 İngiliz Dili ve Edebiyatı Fakültesi
 İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
 Mimarlık ve Tasarım Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Teknik Eğitim Fakültesi
 Teknoloji Fakültesi - Bakanlar Kurulunun 2009/15546 sayılı kararı ile kurulmuştur. 2011 yılında 5 bölümle hayata geçirilen fakülte, 2012-2013 eğitim öğretim yılından itibarıyla Makine ve İmalat Mühendisliği ve Mekatronik Mühendisliği bölümlerine öğrenci alımına başlamıştır. Ertesi yıl otomotiv mühendisliği, metalurji ve malzeme mühendisliği ve biyomedikal mühendisliği bölümlerine de öğrenci alımı yapılmaya başlanmıştır. Faal olarak 5 bölümde eğitim vermektedir. Fakülteye bağlı bölümler Biyomedikal Mühendisliği, Makine Mühendisliği, Metalurji ve Malzeme Mühendisliği, Mekatronik Mühendisliği ve Otomotiv Mühendisliğidir.
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 Uygulamalı Bilimleri Fakültesi
 Ziraat Fakültesi

Yüksekokullar

 Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Yüksekokulu
 Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek Yüksekokulları

 Acıpayam Meslek Yüksekokulu
 Bekilli Meslek Yüksekokulu
 Bozkurt Meslek Yüksekokulu
 Buldan Meslek Yüksekokulu
 Çal Meslek Yüksekokulu
 Çameli Meslek Yüksekokulu
 Çardak Organize Sanayi Bölgesi Meslek Yüksekokulu
 Çivril Atasay Kamer Meslek Yüksekokulu
 Denizli Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Denizli Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Denizli Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Honaz Meslek Yüksekokulu
 Kale Meslek Yüksekokulu
 Sarayköy Meslek Yüksekokulu
 Serinhisar Meslek Yüksekokulu
 Tavas Meslek Yüksekokulu
 Tavas Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu

Enstitüler

 Arkeoloji Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 İslami İlimler Enstitüsü

Kulüpler

 Akademik Gençlik Topluluğu
 Araştırma-Geliştirme (Ar-Ge) Kulübü
 Arkeoloji Kulübü
 Atatürkçü Düşünce Kulübü
 Atlı Spor Kulübü
 Bahçe Bitkileri Kulübü
 Bilgisayar Kulübü
 Bowling Kulübü
 Buluş-Tasarım Kulübü
 Çağdaş Yaşam Kulübü
 Çevre Kulübü
 Doğa Sporları Kulübü
 Doğayı ve Hayvanları Koruma Topluluğu
 Eğitim Gönüllüleri Kulübü
 Ekonomi Kulübü
 Elektronik Kulübü
 Engelliler Kulübü
 Felsefe Kulübü
 Genç Eğitimciler Topluluğu
 Genç Fizyoterapistler Kulübü
 Genç Girişimciler Kulübü
 Genç Tema Topluluğu
 Genç Kızılay Topluluğu
 Gıda Kulübü
 Havacılık ve Model Uçak Kulübü
 İletişim Kulübü
 İnşaat Kulübü
 İşletme Kulübü
 Kamu Yönetimi Kulübü
 Kitap Kulübü
 Konuşma ve Yazma Kulübü
 Kültür Sanat Kulübü
 Makine Tasarım Kulübü
 Maliye Kulübü
 Matematik Kulübü
 Modern Dans Kulübü
 Münazara Kulübü
 Okul Öncesi Topluluğu
 Otomobil ve Motor Sporları Kulübü
 Özgür Yazılım Kulübü
 Özel Eğitim Topluluğu
 PAÜ Tanıtım ve Gelişim Kulübü
 PAÜ Engelsiz Yarınlar Topluluğu
 Popüler Tarih Kulübü
 Psikoloji ve Sanat Topluluğu
 Rafting Kulübü
 Rock Kulübü
 Sanat Tarihi Kulübü
 Satranç Kulübü
 Sinema Kulübü
 Sosyoloji Kulübü
 Sualtı Sporları Kulübü
 Şiir Kulübü
 Tarih ve Yaşam Kulübü
 Tekstil Kulübü
 Tiyatro Kulübü
 Toplum Gönüllüleri Kulübü
 Turizm Kulübü
 Türk Dünyası Araştırmaları Kulübü
 Türk Sanat Müziği Kulübü
 Yapay Zeka Kulübü
 Yapı-Bilim Kulübü
 Yer Bilimleri Kulübü

Rektörler
 Mehmet Arif Akşit "Kurucu Rektör" (1992-1998)
 Hasan Kazdağlı "Rektör Vekili" (1998-1999)
 Hasan Kazdağlı (1999-2007)
 Fazıl Necdet Ardıç (2007-2011)
 Hüseyin Bağcı (2011-2017)
 Hüseyin Bağ (2017-2020)
 Ahmet Kutluhan (2020-)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Pamukkale Üniversitesi
 Pamukkale Üniversitesi Spor Merkezi (Türkiye'nin en büyük kapalı spor merkezi)
 Pamukkale Üniversite Hastanesi
 Pamukkale Üniversitesi Eduroam Kablosuz internet sayfası
Pamukkale University main page
Pamukkale University main page
Pamukkale University main page
 Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları  (Çeşitli sözlükler)

Denizli ilinde bulunan okullar
Türkiye'deki devlet üniversiteleri
1992'de kurulan üniversiteler

Pamukkale Üniversitesi


An Microtis alboviridis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert J. Bates. An Microtis alboviridis in nahilalakip ha genus nga Microtis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microtis

Microtis alboviridis


Marcus Pedersen (født 12. juni 1998) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Biografi
Marcus er født og opvokset i Frederikshavn og spillede for Frederikshavn IK som ungdomsspiller.

Metal Ligaen

Frederikshavn White Hawks

Sæsonen 2015-16

Sæsonen 2016-17

Sæsonen 2017-18

Sæsonen 2018-19

Aalborg Pirates

Sæsonen 2019-20

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Marcus Pedersen (ishockeyspiller)


Soyuz 13 ilk defa Soyuz 12 ile denenen yeni tasarım Soyuz uzayaracının ikinci deneme uçuşu. Soyuz 13 aracı, Orion 2 Uzay Gözlemevi'ni de taşıyordu. Orion 1 Uzay Gözlemevi, Salyut 1 uzay istasyonunda kuruluydu. Mürettebattan Piyotr Klimuk, uzaya giden ilk Beyaz Rus kökenli kozmonottu.

Orion 2 Uzay Gözlemevi
Orion 2 Gözlemevi Grigor Gurzadyan tarafından tasarlanmıştı ve mürettebattan Valentin Lebedev tarafından kullanılıyordu. 13. kadire kadar solgun binlerce yıldızın morötesi spektogramı çekildi. Tarihte ilk kez bir Gezegenimsi bulutsunun, Arabacı takımyıldızındaki IC 2149'un Dünya yörüngesinden spektogramı çekildi. Spektogram, bulutsuda aluminyum ve titanyum elementleri olduğunu gösteriyordu, daha önce o tür gök cisimlerinde bu elementlerin bulunduğu bilinmiyordu. Yine aynı gezegenimsi bulutsuda iki foton püskürmesi ve Arabacı takımyıldızında önemli bir yıldız kümesi bulundu. Dünya yüzeyinin de bölgesel spektogramları çekildi.

Orion 2 Gözlemevi'nde kızılötesi spektogramları çekmekte kullanılan aynalı teleskop; 1.000 mm odak uzaklığına, 240 mm. açıklığa sahipti, kuartz bir prizma objektifi vardı. Teleskop nedeniyle Soyuz'un yörünge modülü özel olarak değiştirilmişti. Soyuz 13, 7K-T/AF olarak adlandırılan bu modelin tek uçuşudur.

Uçuş
Soyuz 11 kazasından sonra Soyuz uzayaracı güvenliği artırılmış şekilde yeniden tasarlanmıştı. Soyuz 13, yeni modelin ikinci deneme uçuşuydu. Kozmonotlar, aracın tüm sistemlerinin gayet iyi çalıştığını tespit ettiler.

Gözlemevinde yapılan gözlemler ve uzayaracının testi, görev süresinin büyük kısmını kapsadı.

Dönüşte Soyuz 13 kapsülü Karaganda'nın 200 km Güneybatısında bir kar fırtınasının içine indi.

Mürettebat
 Valentin Lebedev (1. uçuşu)
 Piyotr Klimuk (1. uçuşu)

13
İnsanlı uzay araçları
1973'te Sovyetler Birliği
1973'te uzay çalışmaları

Soyuz 13


Le sanctuaire Notre-Dame-du-Cygne est une église située dans la paroisse civile d' près de Loja en Équateur, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de basilique mineure et de sanctuaire national. C'est un lieu de pèlerinage rattaché au diocèse de Loja, et est possiblement nommée d'après l'Ordre du Cygne (tout comme la paroisse,  étant l'espagnol pour « cygne »).

Historique
Les habitants d' érigent un premier ermitage en 1594, pour abriter une Notre-Dame de Guadalupe sculptée par . L'édifice brûle en 1617, et est reconstruit. Un troisième édifice vient après 1750.

L'église actuelle est le quatrième édifice religieux construit pour célébrer la , qui est couronnée le . La construction débute en 1934 à l'initiative du diocèse de Loja, et se termine en 1978.

L'église est dédicacée le , et elle obtient le titre de basilique mineure le . Durant les années 2000, le sanctuaire est le lieu d'affrontements pour la reconnaissance des indigènes du peuple des . Le , le diocèse de Loja fait la demande auprès de la Conférence épiscopale équatorienne de reconnaître la basilique comme sanctuaire national, demande acceptée le  de l'année.

Pèlerinage
Un pèlerinage de trois jours est organisé chaque été entre  et la ville de Loja, située à . En 2017, plus de  personnes y participent. Le pèlerinage est attesté dès 1779.

Références

Église en Équateur
Lieu de pèlerinage catholique
Basilique

Sanctuaire Notre-Dame-du-Cygne d'El Cisne


La Bundesstraße 464 est une Bundesstraße du Land de Bade-Wurtemberg.

Géographie
La route comprend deux tronçons non reliés à travers les arrondissements de Böblingen, Tübingen et Reutlingen. Le ministère fédéral des Transports prévoit une extension vers le nord-ouest de la Bundesautobahn 8 près de Leonberg, pour laquelle la sortie de Renningen-Süd à la B 295, déjà étendue à quatre voies, doit être étendue.

Histoire
La route de Böblingen par Holzgerlingen à Tübingen est construite de 1808 à 1823 en tant que Vicinalstrasse. En 1861, elle devient la Staatsstraße Nr. 84.

À l'origine, la route ne relie que la Kälberstelle à la B 14 jusqu'à Böblingen. La Kälberstelle se situe au sud de Weil im Schönbuch et est un croisement entre l'ancien tracé de la B 27 (aujourd'hui officiellement Landesstraße 1208) et la B 464. En 2002, le contournement de Böblingen est inauguré. De plus, l'A 833 construit dans les années 1970 est renommé B 464. En 2002, la route de Kälberstelle à Pliezhausen est rebaptisée B 464, de sorte que depuis lors, la B 464 relie Böblingen à Reutlingen. À Böblingen-Hulb, il y a une connexion à l'A 81.

L'extension de la B 464 à Renningen est construite entre 2005 et 2014, après que le début effectif de la construction fut considérablement retardé en raison de l'appel d'offres européen légalement requis.

Source

Route en Allemagne
Transport en Bade-Wurtemberg

Bundesstraße 464


DHF´s Landspokalturnering i 2018 var den 55. udgave af DHF's Landspokalturnering. TTH Holstebro er forsvarende mestre hos herrerne og Team Esbjerg hos kvinderne. Mændenes turnering blev vundet af Aalborg Håndbold, der vandt finalen med 28-27 over Skanderborg Håndbold. Kvindernes turnering blev vundet af Nykøbing Falster Håndboldklub, der vandt finalen med 28-26 over Odense HC.

Mænd

1/8-finaler
16 hold har kvalificeret sig til 1/8-finalerne. Kampene skal spilles senest 26. august 2018.

1/4-finaler
Her deltager de otte vinderhold fra 1/8-finalerne

Final 4

Semifinaler
De fire vindere af kvartfinalerne spillede final 4-stævne 16. og 17. marts 2019.

Finale og bronzekamp
Her deltog de to vinderhold fra semifinalerne.

Kvinder

1/8-finaler
16 hold har kvalificeret sig til 1/8-finalerne. Kampene skal spilles senest 26. august 2018.

1/4-finaler
Her deltager de otte vinderhold fra 1/8-finalerne

Final 4

Semifinaler
De fire vindere af kvartfinalerne spillede final 4-stævne 29. og 30. december 2018 i Blue Water Dokken i Esbjerg.

Finale og bronzekamp

2018
Håndbold i 2018
Håndbold i 2019

DHF's Landspokalturnering 2018


Kalemişi, mimaride duvarlarda, kubbelerde, tavanlarda, ahşap, taş, bez gibi malzemeler üzerine renkli boyalar ve altın varak kullanılarak yapılan süslemelerdir. Bu süslemeleri yapan kişilere 'kalemkar', desenleri hazırlayan kişilerede 'nakkaş' denilmektedir.

Dış bağlantılar
 Dünden bugüne kalemişi sanatı (Milliyet Sanat, Kasım 2013, Sayı 656) [JPG: 1, 2]

Halk sanatları

Kalemişi


Prima versiune a Constituției Letoniei a fost realizată în aprilie 1920. Aceasta a fost modificată după lovitura de stat din 1934, în 1940 de către URSS și în 1990 după independență.

Capitole
Constituția de astăzi a Letoniei are 116 articole grupate în 8 capitole.

 Capitolul 1: Dispoziții Generale (Articolele 1-4).
 Capitolul 2: Seimul Letoniei (Articolele 5-34).
 Capitolul 3: Președintele (Articolele 35-54).
 Capitolul 4: Cabinetul (Articolele 55-63).
 Capitulul 5: Legislația (Articolele 64-81).
 Capitolul 6: Curtea (Articolele 82-86).
 Capitolul 7: Biroul de stat pentru audit (Articolele 87-88).
 Capitolul 8: Drepturile fundamentale ale omului (Articolele 89-116).

Principii cheie
Articolele 1, 2, 3 și 6 stabilesc sistemul politic, care a fost adoptat după independență, iar articolele 4 și 77 pot fi schimbate în cazul unui referendum.

 Articolul 1: Letonia este o republică democrată independentă.
 Articolul 2: Puterea suverană a Statului Leton este investită de oamenii din Letonia.
 Articolul 3: Teritoriile Statului Leton, în granițele stabilite de agrementele internaționale sunt Vidzeme, Latgale ,Kurzeme și Zemgale.
 Articolul 4: Limba letonă este limba oficială a Republicii Letone. Steagul național este roșu cu o bandă albă.
 Articolul 6: Seimul Letoniei este ales în general, egal, prin alegeri directe și secrete, bazate pe reprezentarea proporțională.
 Articolul 77: Dacă Seimul Letoniei a modificat primul, al doilea, al treilea, al patrulea, al șaselea sau al șaptesprezecelea articol din Constituție, astfel de amendamente sunt sunt forțate prin lege să fie alese la referendum.

Politica Letoniei
Letonia
Fondări în 1990

Constituția Letoniei


Die Copa del Rey 1921 war die 19. Austragung des spanischen Fußballpokals.

Der Wettbewerb startete am 27. März und endete mit dem Finale am 8. Mai 1921 im Estadio San Mamés in Bilbao. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war der FC Barcelona. Den Titel gewann Athletic Bilbao durch einen 4:1-Erfolg im Finale gegen Athletic Madrid.

Teilnehmer

Konnten die im Viertel- bzw. Halbfinale aufeinandertreffenden Mannschaften jeweils eines der Spiele gewinnen, wurde nicht das Torverhältnis zur Bestimmung des Siegers herangezogen, sondern ein Entscheidungsspiel ausgetragen.

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden zwischen dem 27. März und dem 10. April 1921, die Rückspiele zwischen dem 3. und 17. April 1921 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiel

Das Spiel wurde am 10. April in Madrid auf neutralem Boden ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 17. April, die Rückspiele am 24. April 1921 ausgetragen.

|}

Finale

Mit einem souveränen 4:1-Triumph gegen Athletic Madrid gewann der damalige Rekordsieger Athletic Bilbao seinen bereits achten spanischen Pokal und baute seinen Vorsprung zum Vize-Rekordsieger Real Madrid (5 Titel) aus.

Siegermannschaft
(in Klammern sind die Tore angegeben)

Die Tore aus den aberkannten Halbfinalpartien gegen den FC Sevilla wurden nicht gezählt. Außerdem ist ein Torschütze aus dem Viertelfinale unbekannt.

Torschützen

Die 13 Torschützen aus den Spielen gegen den FC Sevilla zählen nicht zur Torschützenliste. Hinzu kommen außerdem drei Tore, bei denen der Torschütze unbekannt ist, und ein Eigentor, das Unión-Spieler Ramón Eguiazábal für Fortuna Vigo erzielt hat.

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse bei RSSSF (englisch)
 Spielplan und Ergebnisse auf linguasport.com (spanisch)

1921
Fußballsaison 1921

Copa del Rey 1921


Aratius (; † 552) war ein armenischer Militärbefehlshaber des 6. Jahrhunderts. Zuerst diente er den persischen Sassaniden, später desertierte er zum Oströmischen Reich. Er ist vor allem für seine Taten während des Iberischen Kriegs sowie der Gotenkriege in Italien bekannt. Er fand seinen Tod in einem Hinterhalt. Chorikios von Gaza und Prokopios von Caesarea sind die Hauptquellen, die von seinen Taten berichten.

Biografie
Aratius wurde in Persarmenien geboren. Er hatte zwei Brüder namens Isaacius (Isaak) und Narses (nicht zu verwechseln mit dem berühmten General Narses). Chorikios von Gaza beschreibt Aratius als von hoher Geburt, weiß aber nichts über sein Adelsgeschlecht zu berichten. Heutige Historiker äußern die Vermutung, dass er dem Kamsarakan-Geschlecht angehört haben könne, aus dem auch der Feldherr Narses stammte.

Iberischer Krieg
Aratius und Narses werden zuerst im Jahr 527 erwähnt, als sie für die Sassaniden im Iberischen Krieg kämpften (526–532). Den beiden Brüdern gelang dabei ein Sieg über die oströmischen Generäle Belisar und Sittas. Die Schlacht wird in kurzen Zügen von Prokopios geschildert. "Und die Römer, unter der Führung von Sittas und Belisarius, unternahmen einen Vorstoß nach Persarmenien, ein Gebiet, das den Persern untertan ist, plünderten große Landstriche und zogen sich dann mit einer Vielzahl armenischer Gefangener zurück. Diese beiden jungen Männer, denen gerade der erste Bart spross, waren Leibwächter Justinians, der sich später das Reich mit seinem Onkel Justinus teilte. Aber als die Römer einen zweiten Vorstoß nach Armenien unternahmen, stellten Narses und Aratius sie unerwartet und zwangen sie in eine Schlacht. Wenig später kamen diese beiden Männer als Deserteure zu den Römern und nahmen an Belisars Feldzug in Italien teil; aber in der jetzigen Episode zogen sie gegen Sittas und Belisarius in die Schlacht und errangen einen Vorteil über diese."

Im Sommer 530 desertierten Aratius und sein Bruder zur oströmischen Armee. Mit sich brachten sie ihre Mutter. Von den Oströmern wurden sie willkommen geheißen und von Narses, einem persarmenischen Landsmann, herzlich aufgenommen. Narses war zu diesem Zeitpunkt noch kein General, sondern Sacellarius. Bald folgte auch Isaak seinen Brüdern. Prokop berichtet: "Narses und Aratius, die sich, wie ich oben berichtete, in Persarmenien eine Schlacht mit Sittas und Belisarius geliefert hatten, kamen zusammen mit ihrer Mutter als Deserteure zu den Römern; und der kaiserliche Verwalter Narses empfing sie (denn er selbst war ein Persarmenier von Geburt) und überreichte ihnen eine große Menge Geldes. Als das Isaak erfuhr, ihr jüngerer Bruder, trat er heimlich in Verhandlungen mit den Römern und lieferte diesen die Festung von Bolum aus, die sich in der Nähe von Theodosiopolis befindet. Er wies nämlich die Römer an, sich irgendwo in der Nähe der Festung zu verstecken und öffnete bei Nacht eine Geheimtür. So lief er auch zu Byzanz über."

Palästina
Aratius erscheint das nächste Mal 535/536 als Dux (Titel) Palaestinae in den Quellen. Chorikios verfasste einen Panegyrikus für Aratius und den Archon Stephanus. Stephanus war der Gouverneur von Palästina. Am 1. Juli 536 wurde Stephanus zum Prokonsul/Anthypatos von Palaestina Prima (Erstes Palästina) befördert. Der Panegyrikus wurde kurz vor der Beförderung verfasst und enthält eine Schilderung der Taten des Aratius in den Jahren 530–36.

In der Lobrede wird zuerst die Niederschlagung eines religiös motivierten Aufstandes in der Nähe von Caesarea durch Aratius erwähnt. Dies gelang ihm dem Panegyrikus zufolge ohne den Einsatz von Gewalt. Dann wird er als Strategos bezeichnet, dem die Eroberung einer feindlichen Festung gelang, die als uneinnehmbar gegolten hatte. Um wen es sich bei den feindlichen "Barbaren" handelte bleibt unklar; es könnten verfeindete Araber gewesen sein. Drittens wird geschildert, wie er als Führer einer Gruppe von 20 Mann einen Pass befreite, der von arabischen Angreifern gesperrt worden war. Abermals soll ihm das ohne den Einsatz von Gewalt gelungen sein. Weiterhin wird berichtet, dass er Iotabe (die Tiran-Insel) zurück unter oströmische Kontrolle gebracht habe. Aratius gelang es nämlich, den Stützpunkt des Stammes, der sich der Insel bemächtigt hatte, zu lokalisieren und zu erobern. Er wird besonders wegen des zusätzlichen Steueraufkommens gepriesen, das sich durch den wiedereingeführten Zoll auf der Insel ergab.

Chorikios' vorteilhafte Schilderung stellt Aratius als fähigen Mann dar, gerecht in der Rechtsprechung und ehrlich in finanziellen Angelegenheiten.

Gotischer Krieg
Prokopios erwähnt Aratius das nächste Mal im Jahr 538. Er war in den Gotenkrieg nach Italien entsandt worden, wo er mit Nachschub für Belisar eintraf. Der Rang, den er zu diesem Zeitpunkt bekleidete, ist nicht überliefert. Er könnte Magister militum oder Comes Rei Militaris gewesen sein. Wahrscheinlich traf er im Sommer 538 in Italien ein. Ihm wurde von Belisar befohlen, in der Nähe von Auximum mit 1000 Mann zu lagern. Das Dorf war ein Stützpunkt der Ostgoten und Aratius hatte die Aufgabe die Aktivitäten des Feindes zu überwachen.

Aratius verbrachte den Winter 538–539 in Firmum, von wo aus er seine Wacht über das nahe Auximum fortführte. 539 nahm er an der Belagerung von Auximum teil. Er und sein Bruder Narses führten eine armenische Hilfstruppe während der Belagerung. Im Jahr 540 fielen er, Narses, Bessas, und Johannes bei Belisar in Ungnade und wurden aus Ravenna fortgeschickt. Belisar und der Feldherr Narses rivalisierten zu dieser Zeit um die Führung im Gotenkrieg. Belisar, der Ravenna zu seinem Sitz erkor, verdächtigte sie, seinem Rivalen zu dienen. Belisarius wurde bald aus Italien zurückgerufen. Aratius kämpfte aller Wahrscheinlichkeit nach weiter im Gotenkrieg, aber seine Taten sind in der nächsten Dekade nur wenig dokumentiert.

Späte Jahre
Die nächste bekannte Aufgabe des Aratius war es, 549 zusammen mit Bouzes, Constantianus und Johannes eine Streitmacht von 10.000 Kavalleristen zu befehligen, die den Langobarden in deren Kampf gegen die Gepiden unterstützen sollte. Der Feldzug war von kurzer Dauer, weil von beiden Seiten ein Friedensvertrag geschlossen wurde, der die Präsenz oströmischer Truppen überflüssig machte.

Im Jahr 551 war Aratius einer der Kommandeure, die gegen die Slawen ausgeschickt wurden, die den Balkan verwüsteten. Die oströmischen Truppen erlitten eine schwere Niederlage in der Nähe von Adrianopel, konnten sich aber sammeln und ihrerseits einen Sieg erringen. Daraufhin verließen die Slawen das Gebiet. Später in diesem Jahr wird Aratius abermals erwähnt. Die Kutriguren hatten oströmisches Gebiet überfallen. Justinian I. entsandte Aratius, um über den Rückzug der Kutriguren zu verhandeln. Die oströmische Gesandtschaft brachte in Erfahrung, dass das Heimatland der Kutriguren seinerseits von den Utiguren überfallen worden war.

Im Jahr 552 wurden Aratius, Amalafrid, Justinus (Konsul im Jahr 540), Justinianus und Suartuas erneut zu den Langobarden entsandt um ihnen gegen die Gepiden beizustehen. Amalafridas führte die Mission fort, nachdem die anderen Genannten früh von Justinian zurückbefohlen wurden: In Ulpiana waren religiöse Unruhen ausgebrochen und man benötigte Truppen zur Wiederherstellung der öffentlichen Ordnung.

Der Gotenkrieg zog sich unterdessen hin. Im Jahr 552 drangen die Ostgoten Ildigisal und Goar in die Praetorianerpräfektur von Illyricum ein. Aratius, Arimuth, Leonianus und Rhecithangus wurden beauftragt, sie aufzuhalten. Nach Prokopios wurden alle vier Befehlshaber in einem Hinterhalt getötet, während sie an einem Bach tranken.

Einzelnachweise

Quellen
 Prokopios von Caesarea: Historien, hrsg. von Henry Bronson Dewing (1914), Band 1, Bücher I-II
 Prokopios: Historien, hrsg. von Henry Bronson Dewing (1914), Band 3, Bücher V-VI

Literatur
 John Robert Martindale, Arnold Hugh Martin Jones und John Morris (Hrsg.) The Prosopography of the Later Roman Empire, Band III: A.D. 527–641 (1992)

Gestorben 552
Geboren im 5. oder 6. Jahrhundert
Militärperson (Altertum)
Mann
Armenier
Militärperson (Römisches Reich)
Gotenkriege

Aratius


Guarda  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Beira Interior Norte altbölgesinin belediyelerinden biridir. Guarda'da Instituto Politécnico da Guarda isimli bir üniversite kuruludur. Bu üniversitede mühendislikten spor alanına birçok bölüm yer almaktadır.

Bucaklar
Belediyede 55 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

Dış bağlantılar

 Guarda şehrinin fotoğrafları

http://www.mun-guarda.pt/Portal/default.aspx

Portekiz'in belediyeleri
Beira Interior Norte

Guarda


Jean-Philippe Lemoine (* 11. September 1964 in Valence) ist ein ehemaliger französischer Eishockeyspieler, der in seiner aktiven Zeit von 1981 bis 2003 unter anderem für die Frankfurt Lions in der Deutschen Eishockey Liga gespielt hat.

Karriere
Jean-Philippe Lemoine begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der kanadischen Juniorenliga QMJHL, in der er von 1981 bis 1984 für die Voisins de Laval, Bisons de Granby und Chevaliers de Longueuil aktiv war. Anschließend kehrte er in seine französische Heimat zurück, wo er von 1986 bis 1991 für die Profimannschaft der Brûleurs de Loups de Grenoble auflief. Mit der Mannschaft gewann er in seinem letzten Jahr 1991 erstmals in seiner Laufbahn den französischen Meistertitel. Anschließend wechselte der Verteidiger innerhalb der höchsten französischen Spielklasse zu den Dragons de Rouen, mit denen er in den Jahren 1992, 1993, 1994 und 1995 vier Mal in Folge Meister wurde. Zwar wurde er 1996 mit Rouen nur Vizemeister, jedoch gewann er auf europäischer Ebene mit seiner Mannschaft das Six Nations Tournament. Die Saison 1996/97 verbrachte er bei den Albatros de Brest, mit dem er ebenfalls auf Anhieb Französischer Meister wurde.

Die Saison 1997/98 verbrachte Lemoine bei den Frankfurt Lions in der Deutschen Eishockey Liga, für die er in insgesamt 48 Spielen vier Tore vorbereitete. Anschließend kehrte er zu den Brûleurs de Loups de Grenoble zurück, mit denen er parallel zum Spielbetrieb in Frankreich auch an der European Hockey League teilnahm. Die Saison 1999/2000 verbrachte der dreifache Olympiateilnehmer mit Grenoble nach dem Zwangsabstieg des Vereins in der viertklassigen Division 3. Von 2001 bis 2003 ließ Lemoine seine Laufbahn bei den Blitz de Granby, die sich später in Prédateurs de Granby umbenannten, in der kanadischen Quebec Semi Pro Hockey League ausklingen.

International
Für Frankreich nahm Lemoine an den B-Weltmeisterschaften 1987, 1989, 1990 und 1991 sowie den A-Weltmeisterschaften 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998 und 1999 teil. Des Weiteren stand er im Aufgebot seines Landes bei den Olympischen Winterspielen 1988 in Calgary, 1992 in Albertville und 1998 in Nagano.

Erfolge und Auszeichnungen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Frankreich)
Eishockeyspieler (Bisons de Granby)
Eishockeyspieler (Voisins de Laval)
Eishockeyspieler (Chevaliers de Longueuil)
Eishockeyspieler (Grenoble Métropole Hockey 38)
Eishockeyspieler (Rouen Hockey Élite 76)
Eishockeyspieler (Brest Albatros Hockey)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Französischer Meister (Eishockey)
Franzose
Geboren 1964
Mann

Jean-Philippe Lemoine


Gilmer Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Gilmer Township (Illinois)
 Gilmer Township (North Carolina)

Gilmer Township


Paolo Uccello, rođen kao Paolo di Dono, (Pratovecchio kraj Arezza, 1397. – Firenca, 1475.), jedan je od najznačajnijih talijanskih ranorenesansnih slikara; pionir vizualne perspektive, koju je koristio kako bi dobio trodimenzionalno organiziran prostor. Radio je u kasnogotičkoj tradiciji i naglašavao je čiste boje (svijetle crvene, žute i zelene plohe stavlja uz crne konture ostvarujući oštre kontraste), za razliku od klasičnog realizma koji su slijedili ostali slikari tog razdoblja.

Život i djelo

Izvori o životu Paola Uccella su relativno oskudni. Giorgio Vasari je o njemu napisao biografiju 75 godina poslije njegove smrti. Od 1407. sa samo deset godina je šegrtovao kod čuvenog firentinskog kipara Lorenza Ghibertija, gdje je započeo doživotno prijateljstvo s Donatelom. Ghiberti, Gentile da Fabriano i Pisanello su utjecali na njegov kasnogotički, narativni stil i strukturnu kompoziciju. Kasnije na njega utječe i Masaccio, posebice u slikanju ljudskoga lika. Nadimak Uccello ("ptičar") je uzeo jer je uživao u slikanju biljaka i životinja, poglavito ptica.

Primljen je u slikarski ceh 1415. godine, a od 1424. samostalno je zarađivao kao slikar. Te godine je naslikao "Stvaranje i izgon" u crkvi Santa Maria Novella u Firenci, kojom je dokazao svoju zrelost kao umjetnik. U to vrijeme učio je geometriju od Manetija, što ga je dovelo do rješenja problema perspektive i volumena.

U Veneciju je otputovao 1425. kako bi radio na mozaicima fasade crkve Svetog Marka. Postoje neki zapisi da je posjetio Rim prije povratka u Firencu 1431. Radio je i na freskama u Pratu i Bologni.

Uccello se vratio u Firencu gdje je veći dio svog života radio za različite crkve i pokrovitelje. Nadgrobni spomenik sir Johnu Hawkwoodu, monokromatsku fresku koja u svojoj plastičnoj monumentalnosti djeluje kao brončani kip, naslikao je 1436., pokazujući svoje zanimanje za perspektivu. Tijekom 1443. slikao je figure na satu i vitraje firentinske katedrale. Tijekom 1444. i 1445. radio je i u Padovi (likovi tzv. giganata u palači Vitaliani, uništeni), te je ponovno u Firenci od 1447. do 1454., kad je naslikao Prizore monaškog života za crkvu San Miniato al Monte.

Oko 1450. do 1456. slikao je svoje čuvene slike: Sv. Juraj ubija zmaja (danas u Londonu i Parizu) i Bitka kod San Romana za palaču Medici (tri prizora danas razdvojeni u Firenci, Parizu i Londonu). Bitka kod San Romana u tri prizora prikazuje pobjedu firentinske vojske nad sijenskom vojskom u bitci koja se odigrala 1432. godine. Na ovoj slici je posebnim perspektivnim oblikovanjem ostvario dubinu prizora živog bojnog polja.

U Urbinu je boravio od 1465. do 1469. i radio je za Kongregaciju Svetog Sakramenta ("Legenda o hostiji", 1467. – 69). Posljednje djelo mu je bilo Noćni lov (dva prizora, danas u muzeju Ashmolean u Oxfordu) iz oko 1470. Umro je 1475. u 78 godini života.

Preciznim analitičkim pristupom i znanstvenim metodama pokušao je slikati trodimenzionalne oblike i prostor. Perspektiva na njegovim slikama utjecala je na čuvene slikare kao što su Piero della Francesca, Albrecht Dürer i Leonardo da Vinci.

Izvori

Vanjske poveznice
 Paolo Uccello u Vasarijevim "Životima"
 Web Gallery of Art: Paolo Uccello
 Paolo Uccello

Talijanski renesansni slikari

Paolo Uccello


Sveti Eustahije († 118.) - kršćanski svetac, rimski vojskovođa u vrijeme careva Tita i Trajana. Jedan je od četrnaest svetih pomoćnika. Svetac zaštitnik šumara i lovaca te u teškim životnim trenucima i kod žalosti.

Zvao se Placid (lat. Placidus) prije krštenja. Bio je pravedan i milostiv čovjek, sličan rimskom kapetanu Korneliju, koji se spominje u Bibliji.

Kada je jednom išao u lov na jelene, Božjim promislom, među rogovima jelena pojavi se svijetli križ i Placidu dođe glas koji ga upućivaše da ode kršćanskom svećeniku i da se krsti. Krstio se sa svojom ženom i dva sina te na krštenju dobiva ime Eustahije, a njegova žena Teopistija (Bogovjerna), a njihovi sinovi Agapije i Tepoist. Poslije krštenja, Eustahije je otišao na mjesto gdje je preko jelena dobio otkrivenje, te kleknuo i zahvalio Bogu što ga je priveo istini. Opet se javio glas Gospodnji i predrekao mu stradanje za Njegovo ime i okrijepio ga. Tada je Eustahije tajno napustio Rim sa svojom obitelji, imajući namjeru povući se među narod i da u nepoznatoj i skromnoj sredini služi Bogu.

Došavši u Egipat, odmah na njega navališe iskušenja. Neki zli barbar oteo mu je ženu, a i oba su mu sina uhvatili i odnesli. No ubrzo je taj barbar poginuo, a djecu su mu spasili pastiri. Eustahije se naselio u egipatskom selu Vadisis i tu kao seoski najamnik živio petnaest godina. Poslije toga, napali su barbari Rimsko Carstvo i car Trajan je ponovno trebao Eustahija kao vojskovođu. Trajan je poslao svoja dva vojnika da traže Eustahija. Po Božjem promislu, ti časnici, nekadašnji prijatelji, našli su Eustahija i doveli ga caru. Eustahije je sakupio vojsku i pobijedio barbare.

Na putu natrag u Rim, pronašao je svoju ženu i oba sina. Kada je stigao u Rim, car Trajan je već preminuo, a umjesto njega vladao je Hadrijan. Ovaj je pozvao Eustahija da prinese žrtve poganskim bogovima, a Eustahije je odbio, jer je kršćanin. Car ga je osudio na muke zajedno sa ženom i sinovima, no kako im zvijeri nisu naštetile, bacili su ih u usijani metal. Trećeg dana izvadili su njihova mrtva tijela, ali nepovrijeđena.

Popularni alkoholni biljni liker Jägermeister ima logo, koji prikazuje jelena koji u rogovima ima križ u spomen na sv. Eustahija i također sv. Huberta, koji je imao isto viđenje.

Sveci
Kršćanski mučenici

Sveti Eustahije


Tataristan Cumhuriyeti (, ), Rusya'ya bağlı ve Volga Federal Bölgesi'nin coğrafi sınırları içinde bulunan federal yapıdır. Rusya Federasyonu 2010 yılı nüfus sayımına göre 3.786.488  nüfusu ve 67.836 km2 alanı olan petrol ve maden zengini devlettir.

6. yüzyılda Hazar Türkleri tarafından kurulmuş Hazar İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla batıya ve kuzeye göç eden Kıpçak boyuna dahil bir Türk kavmi olan Bulgarlar Kağan Asparuk komutasında batıya giderek bugünkü Bulgaristan'ın temelini atarak Tuna Nehri havzasında Birinci Bulgar İmparatorluğu'nu, kuzeye giden Bulgarlar ise Volga Bulgarya devletini kurmuşlardır. Bu iki devleti kuran Türklerin ataları bugünkü Tatarlar ve Çuvaşlar sayılmaktadır. Tataristan bölgesi 1922 yılına kadar Bulgaristan olarak anılmaktaydı.

Tataristan Adı
Tataristan devletinin adına kaynaklık eden "Tatar" adını, tarihte asıl meşhur eden Altın Orda Devleti olmasına rağmen, bu ad, komşuları (bilhassa Ruslar) tarafından ve eski, batılı yazarlar tarafından, bazen Asya'daki bütün Türkleri adlandırmak üzere kullanılmıştır. İşte bu devletin yıkılması ile ortaya çıkan hanlıklar da (Kazan, Kırım, Kasım, Astrahan, Nogay, Sibir hanlıkları) Avrupalılar ve Ruslar tarafından, genellikle Tatar hanlıkları olarak bilinse de, bu bölgedeki Türkler, bu adı, ancak 19. asır sonunda kullanmaya başlamışlardır.

Hakas Türkleri de Tatar anlamında kendilerine "Tadar" demektedirler. Tuva Türkleri arasında soyadı olarak da kullanılan sülale adı Tatar manasında Tadar kullanılmaktadır.

Etimoloji
Tatar + istan: Tatar "Halk adı"; -stan "Farsça son ek; ülke, bölge" bu ek Türkçeye istan olarak geçmiştir.

Konum
Tataristan Cumhuriyeti, Doğu Avrupa'da, Çulman ile İdil (İtil, Volga) nehrinin birleştiği yerde bulunmaktadır.

Ülke, İdil Nehri (Tatarca: İdel) havzasının orta kesiminde yer almaktadır. Moskova'nın yaklaşık 800 kilometre doğusunda, 68 bin kilometrekare büyüklüğünde, İdil ile Çulman nehirlerinin birleştiği noktanın çevresinde yer alır.

Tarih

Eski Tarih

Bir Türk boyu olan Bulgarlar, Büyük Bulgarya devletinin parçalanmasıyla MS 7. asırda (665 yılı ve civarı) bu bölgeye yerleşmeye başladılar. Bölgenin halklarından Fin-Ugorları (Çeremiş, Mordva, Zuryen, Votyak kavimleri vb.) da idarelerine alan Bulgarların bu bölgede Hunlardan, Sabarlardan, Uzlardan ve Hazarlardan da bazı kalıntılar buldukları muhakkaktır. Bulgarlar bölgede dokuzuncu asırda bir devlet kurdular. 922 yılında İslamiyet'i resmen kabul ettiler.

Tatarlar, İdil boyunda kurulan Bulgar devletinden başlayarak, Altın Orda ve onun devamı olan hanlıklar içinde, bilhassa Kıpçak Türklerinin karışımı hâlinde teşekkül etmişlerdir.

Altın Orda ve Hanlıklar

13. yüzyılda Moğol istilasından sonra bölgede Altın Orda Devleti'nin hâkimiyeti kuruldu. On altıncı asrın hemen başında Altın Orda Devleti yıkıldı ve hâkim olduğu bölgelerde Kazan, Kırım, Kasım, Astrahan, Sibir hanlıkları ve bağımsız Nogay Uruğları ortaya çıktı. Uzun mücadelelerden sonra Ruslar, Kazan Hanlığı'nı yıkarak bölgeye hâkim oldular (13 Ekim 1552). 1552 tarihi başta Tatarlar olmak üzere, Kuzey Türkleri için önemli bir tarihtir. Bu tarihten sonra evre evre Rusların doğuya doğru ilerleme hareketleri sistematik bir şekilde devam etmiştir. 1552'de Kazan'ın düşmesiyle başlayan Rus yayılması 1885'te Batı Türkistan'ın işgaliyle tamamlanmıştır.

On sekizinci asırda Müslüman Tatarlar içinden hatırı sayılır bir kesim, Rusların siyasi, iktisadi ve dinî baskıları yüzünden yurtlarını terk ederek bugünkü Başkurdistan'a Urallar'a ve ötesine göç etmek mecburiyetinde kaldı. 1552 yılında Kazan Hanlığı'nın Korkunç İvan tarafından yıkılmasından beri, Tatarların Kazan'a nehir ve ulaşım yollarına yakın yerlere yerleşmeleri yasaklanmıştı. Müslümanlıktan vazgeçmeyen Tatar halkı, köylerde yaşamaya mahkûm edilmişti. Bu dönemde kontrolden uzak olması sebebiyle Tatarlardan bazı gruplar Başkurt ve Mordovların yaşadığı bölgelere yerleştiler. Buralarda gizli mektepler açtılar.

1774'te çıkan Pugaçev İsyanı sonunda Tatarlar, Ruslardan birtakım dinî ve ticarî serbestlik aldılar. 1789'da yayınlanan bir kararnameyle Orenburg'da müftülük kuruldu ve İslamiyet resmen Ruslar tarafından tanınmış oldu. Bu durum ancak yarım asır sürdü. 1860'lı yıllarda Tatarlar devletin Hristiyanlaştırma ve Ruslaştırma politikalarına ufak çapta isyanlarla cevap verdiler. Bir kısmı da çeşitli bölgelere ve Anadolu'ya göç ettiler. Fakat buna taviz vermediler.

Aydınlanma Yılları

19 yüzyılda Tataristan'ın da bulunduğu İdil muhiti, Türk Dünyası içinde Ceditçilik yani yenileşme, aydınlanma hareketlerinin merkezi konumuna gelmiştir. İdil-Ural Tatarları arasında aydınlanma fikirlerini başta Abdünnasır Kursavi, Abdurrahim Utız-İmeni, İbrahim Helfin gibi kültür ve eğitim adamları öne sürmüşlerdir. Lakin 18. yüzyıl sonlarıyla 19. yüzyıl başlarında aydınlanma fikirlerinin yaygınlık kazanmasını sağlayacak sosyal-iktisadî ve kültürel-ideolojik şartlar gerekli derecede oluşmadığından, bu fikirler halk arasında yayılmamış, geniş bir yankı bulmamıştır. 19. yüzyılın ortasında Tatarlar arasında aydınlanma fikirleri, yeniden gelişmeye başlamış ve bu devrede yaygınlık kazanmıştır. Bu yıllarda Tatar aydınlanmasının Şehabeddin Mercani, Hüseyin Feyzhanov ve Kayyum Nasıri gibi temsilcilerinin fikirleri ve uygulamaları yaygınlık kazanmıştır.

İdil bölgesi Türk toplumunun yenileşmesi için fikirler gelişmiştir. Batılı tarzda eğitim görenler, Tatar halkının eğitimde ilerlemesi için batılı tarzın Tatar mektep ve medreselerine sokulması için girişimlerde bulundular. "Usul-i Cedit" denen Avrupa'daki okullar gibi yazı tahtası, öğretmenin kürsü ve sandalyesi, öğrencilerin de sıraları olmalı, sınıflar gerekli olan tablo ve haritalarla donatılmalıydı. Bu fikri savunanlara "ceditçi" dendi.

1917 İhtilali
1917 İhtilali Rusya'da çarlığın devrilmesine ve geniş politik faaliyetlere sebep oldu. Bütün Rusya Müslümanlarının İttifakı toplandı ve ilk defa çarın tayin etmediği bir müftü seçildi. 1917 Haziran ayında Kazan'da toplanan kurultaydaysa "İç Rusya ve Sibirya Müslüman Türk-Tatarlarının" medeni muhtariyeti ilan edildi. Ardından 120 kişilik Millet Meclisi için seçimler yapıldı. Bu meclis 29 Kasım 1917'de İdil Ural Devleti projesini ilan etti. Bu devlet 1918'de Bolşevikler tarafından ortadan kaldırıldı.

İhtilalden sonra, diğer bazı alanlarda olduğu gibi Tatar yazılı kültürü de kan kaybetmeye başlar. Millî bağımsızlık duygusuyla yazdıkları eserlerle halkı aydınlatmayı amaçlayan ve ihtilali tasvip etmeyen Ayaz İshaki, Sadri Maksudi Arsal, Abdullah Battal Taymas, F. Tuktar gibi aydınlar ülkelerinden göçmeye mecbur kalırlar. Bu durum Tataristan'da birçok alanı etkileyecek büyük kayıplar doğuracaktır.

Bolşevikler Tatar-Başkurt ÖSSC'ni kurduklarını açıkladılar. 23 Mart 1919'da Başkurt, 27 Mayıs 1920'de de Tatar ÖSSC kuruldu. Böylece Tatar-Başkurt ÖSSC'nin yerine iki ufak muhtar cumhuriyetin kurulması bölgede Türk birliğinin parçalanmasına sebep oldu. Yirmili yılların başında ülkede diktatörlüğün güçlenmesi ve bütün hayatın zorla ideolojik zincirler altına alınması neticesinde, yazarların da sanat hürriyeti günden güne daralır, yazılan eserlerin değeri sadece sınıf mücadelesi ilkesi gözlüğünden değerlendirilmeye başlanır.

Bugünkü Tataristan
Sovyetler Birliği'nin dağılması sürecinde, 30 Ağustos 1990'da Tataristan da, tam siyasi bağımsızlığını ilan etti. Rusya'dan ayrılma niyetini bildirince, Rusya Parlamentosu buna ret cevabı verdi. Bu bağımsızlık  hiçbir devlet tarafından tanınmamıştır. 15 Şubat 1994 tarihinde Rusyan Federasyonu başkabın Boris Yeltsin ile Tataristan Cumhuriyeti başkanı M. Şamiyev arasında imzalanan anlaşma ile Tataristan Cumhuriyeti resmen  Rusya Federasyonu içerisinde Tataristan Cumhuriyeti olarak bir federal yapı niteliğini kazanmıştır.  Söz lkonusu anlaşma daha sonra Tataristan Devlet Konsey'i tarafından kabul edilmiş, Tataristan anayasasının 1. maddesi anlaşma doğrultusunda değiştirilmiştir.

1992 yılında ülkede referandum ile yeni anayasa oylanmış ve % 62 kabul oyu ile kabul edilmiştir. 15 Şubat 1994 tarihinde Tataristan Cumhuriyeti ve Rusya Federasyonu arasında kurumların konu ve yetkilerinin sınırlandırılmasına dair antlaşma imzalanmıştır.

Coğrafya

Tataristan Cumhuriyeti, federasyon içinde Kirov Oblastı (kuzey); Udmurtya Cumhuriyeti (kuzey/kuzeydoğu); Başkurdistan Cumhuriyeti (doğu/güneydoğu); Orenburg Oblastı (güneydoğu), Samara Oblastı (güney); Ulyanovsk Oblastı (güney/güneybatı); Çuvaşistan Cumhuriyeti (batı); Mari El Cumhuriyeti (batı/kuzeybatı) bölge ve cumhuriyetleriyle komşudur. Güneydoğu yönünde Kazakistan ile Tataristan arasında Orenburg Oblastı yer almaktadır.

Tataristan toprakları genelde alçak ve engebelidir. İdil Nehrinin batısında yüksekliği 235 metreye ulaşan arazi İdil Tepelerinin en kuzey ucunu meydana getirir. Doğuda Ural Dağları'na doğru yükselen bölgenin güneydoğusunda, yaklaşık 338 m yükseklikteki Bügülme-Belebey Platosu yer alır. İdil Nehri bölge topraklarının batı ucundan kuzey-güney doğrultusunda akar. Toprakların büyük bölümünü İdil'in bir kolu olan Çulman Nehri sular. Nokrat ve Ak İdil nehirleri Çulman Nehri'nin en önemli kollarıdır.

Zaman Dilimi
Tataristan Cumhuriyeti, Moskova zaman diliminin (UTC+3) içindedir.

Nehirler

Tataristan'da yer alan en büyük akarsulardır. İdil ve Çulman, bu akarsular içinde en büyükleridir.

 Ak İdil
 Ik
 Çulman
 İdil (Volga)
 Nokrat

Göller
 Kuybışev Gölü
 Tüben Kama Gölü
 Yakın Kaban Gölü
 Uzak Kaban Gölü
 Yukarı Kaban Gölü

Dağlıklar
 Bügülme-Belebey dağlığı
 İdil dağlığı
 Vyatka dağlığı

Doğal Kaynaklar
Tataristan, petrol, doğalgaz, alçı kaynakları bakımından oldukça zengindir. Ülkede bir milyar ton petrol rezervi bulunduğu tahmin edilmektedir.

İklim
Tataristan'da kara iklimi hâkimdir. Kışlar uzun ve sert, yazlar ise sıcak geçer. Senelik yağış miktarı ortalama 420–510 mm'dir. En çok yağış yaz aylarında görülür. Kar kalınlığının 60 santimetreye ulaştığı olur.

Cumhuriyet topraklarının % 16'sı ormanlarla kaplıdır. Nehir kenarlarındaki taşkın ovalarında geniş çayırlar yer alır.

 Ocak ayı sıcaklık ortalaması: −16 °C (3.2 °F)
 Temmuz ayı sıcaklık ortalaması: 19 °C (66.2 °F)

İdari Birimler

Tataristan Cumhuriyeti idari yapılanmasında 43 rayon (idari bölge) ve 20 civarında şehir bulunmaktadır. Başkent Kazan, 1.000 yıllık bir şehirdir ve ilginç mimarîsiyle ilgi çekmektedir. Ülkede nüfus ve etkinlik olarak öne çıkmış başlıca şehirler şunlardır:

Şehirler
 Alabuga
 Arça
 Aznakay
 Bavlı
 Bolgar
 Bögelme
 Bua
 Çistay
 Elmet (Almetyevsk)
 Kazan
 Leninogorsk
 Mendeleyevsk
 Nurlat
 Tüben Kama
 Yar Çallı
 Yeşil Özen
 Zey

Demografi
Ana madde: Tataristan Nüfusu
Nüfus: 3.779.265 (2002)
 Şehir: 2.790.661 (%73,8)
 Kırsal: 988.604 (%26,2)
 Erkek: 1.749.050 (%46,3)
 Kadın: 2.030.215 (%53,7)
 1 erkeğe karşılık kadın sayısı: 1.161
 Yaş ortalaması: 36.5 yıl
 Şehir: 35.7 yıl
 Kırsal: 38.7 yıl
 Erkek: 33.8 yıl
 Kadın: 38.8 yıl
 Ev sahibi sayısı: 1.305.360 (3.747.267 kişide)
 Şehir: 970.540 (2.762.818 kişide)
 Kırsal: 334.820 (984.449 kişide)
 Hayata dair istatistikler

Kaynak: Rusya Federal Devlet İstatistik Servisi

Etnik Gruplar

Milletler
Ülkede bugün en büyük oran açısından 2 milyon Tatar kökenli, bir buçuk milyon kadar Rus kökenli insanın yaşadığı belirtilmektedir. Bu iki etnik yapı dışında ülkede, çoklukla Tatarca konuşan Çuvaşlar, Çirmişler ve Udmurtlar yaşar. Ukraynalılar, Mordvinler ve Başkurt Türkleri de Tataristan'daki hatırı sayılır azınlık gruplarındandırlar.

Rusya Federasyonu 2002 Nüfus Sayımı'na göre Tataristan Cumhuriyeti'ndeki nüfusun etnik dağılımı şu şekildedir:
 Tatarlar %52,92
 Ruslar %39,49
 Çuvaşlar %3,35
 Udmurtlar %0,64
 Ukraynalılar %0,64
 Mordvinler %0,63
 Çirmişler %0,50
 Kereşenler %0,50
 Başkurt Türkleri %0,39
 Azerbaycan Türkleri %0,26
 Beyaz Ruslar %0,16
 Ermeniler %0,16
 Özbek Türkleri %0,13
 Tacikler %0,1
 Yahudiler %0,09
 Almanlar %0,08
 Kazak Türkleri %0,05
 Gürcüler %0,05
 Moldovlar %0,03
 Romlar %0,02
 Lezgiler %0,02
 800 kişiden az olan gruplar %0,02

Geçmişten günümüze nüfus dağılımının sayımlardan yansıması şu şekildedir:

Tatarlar
Bölgede yaşayan Tatarlara, Kazan veya İdil Tatarları ismi de verilir. Dünyada kendisini bu halkın üyesi sayan yedi milyon kadar kişi bulunmaktadır. Ancak bunların dörtte biri (1/4'ü) Tataristan'da yaşamaktadır. 1989 sayımına göre Tataristan'da 1.765.404 olan bu sayı, bütün SSCB'de toplam 6.645.588'dir.

Tataristan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı, Tataristan'ın millî fikrini Bez buldırabız! (Oldururuz: Biz yapabiliriz/Bizim elimizden her şey gelir!) şeklinde belirtmiştir.

Dinler

Tatarların tamamına yakını Müslüman'dır. Kereşenler olarak bilinen küçük bir Tatar grubu ise Ortodoks'tur. Ülkede özellikle tarihten günümüze dek Tatarlar üzerine sağlanmaya çalışılan bölünme ve Ruslaştırma, Ortodokslaştırma girişimlerinin pek başarılı olamadığı; Tatarların her şeye rağmen dil ve dinleri bağlı kaldıkları söylenebilir. Tataristan'da yaşayan farklı etnik grup olarak Karatay Mordvinleri gösterilebilir. 100 civarında bir sayıda olan Karatay Mordvinleri, Mordvince sözler barındıran bir Tatarca konuşurlar.

Diller
Tataristan Cumhuriyeti'nin resmî dilleri Tatarca ve Rusçadır. Ülkede 2002 Rusya Federal Yasasına (Rusya Federasyonu İnsanlarının Dillerinde) göre resmî alfabe Kiril alfabesidir. Tatarlar içinde yüksek bir orandaki kesimin Kiril harflerine karşı olduğu belirtilmektedir.

Ülkede az olmakla beraber halk arasında Başkurt Türkçesi, Çuvaşça, Mordvin dilleri de kullanılmaktadır.

Eğitim

Eğitim Rusça ve Tatarca yapılmaktadır. İlk ve orta öğretimde Rusça ile Tatarca, yüksek öğrenimde ise Rusça kullanılır. Ülkede okuma-yazma bilmeyen yoktur. Ülkede 13 üniversitede, 70.000 öğrenci bulunmaktadır. Kazan Devlet Üniversitesi, Rusya Federasyonu'nun ikinci en eski üniversitesidir. Kazan Devlet Üniversitesi 1804'te kurulmuştur. Üniversiteye bağlı 17 fakülte vardır.

Tataristan'da büyük öneme sahip yükseköğrenim kurumları Kazan Devlet Üniversitesi, Kazan Devlet Tıp Üniversitesi, Kazan Devlet Teknoloji Üniversitesi, Kazan Devlet Teknik Üniversitesi, Kazan Devlet Finans ve Ekonomi Enstitüsü ve Rusya İslam Üniversitesi'dir. Bu üniversite ve enstitülerin hepsi Kazan'da yer alır.
Ayrıca bakınız: Tatar-Türk Lisesi

Siyasî Yapı

Cumhurbaşkanlığı
Tataristan yönetiminin başında cumhurbaşkanı yer alır. Tataristan Cumhurbaşkanı Rüstem Minnihanov'dur. 25 Mart 2010'da görevine başlamıştır.

Tataristan Anayasası'na göre cumhurbaşkanı sadece Tataristan halkı tarafından seçilebilir. Ancak Rusya Federasyonu yasalarına göre bu yasa belirsiz bir tarihe kadar askıya alınmıştır. Rusya'daki cumhurbaşkanlığı seçim yasasına göre yöneticiler, yerel meclisler tarafından seçilebilirler ve söz konusu yönetici adayları sadece cumhurbaşkanlığı olarak seçilebilirler.
Rusya Federasyonu'nda 21 Aralık 2021 tarihinde imzalanan Bölgesel Yönetim Kanunu kapsamında Tataristan Cumhuriyeti resmen ortadan kaldırıldı. Putin tarafından onaylanan yasa gereği, "Tataristan Cumhurbaşkanı" yerine artık "Tataristan Bölge Başkanı" kullanılacak. Tataristan'ın zaten var olmayan özerkliği de bu yasayla ortadan kaldırılmış oldu.

Meclis
Tek kamaralı, 100 sandalyeli cumhuriyet meclisi olan Tataristan Cumhuriyeti Devlet Şûrası'ndaki (Tatarca: Tatarstan Respublikasınıñ Däwlät Şurası) yerlerden 50'si siyasi partilere, diğer 50'si yerel yönetime aittir. Tataristan devlet şûrasının başkanlığını 27 Mayıs 1998'den beri Ferit Muhammetşin (Tatarca: Färit Möxämmätşin) yürütmektedir.

Siyasî Statü
Tataristan Federal Bölgesi, Rusya'nın federal bir bölgesidir. Tataristan Federal Bölgesi ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkiler, yetki düzenlemeleri, idari düzenlemeler Tataristan Federal Bölgesi Anayasası'nda hassas bir şekilde belirtilmiştir. Anayasının birinci maddesi Rusya ile Tataristan arasında imzalanana anlaşma doğrultusunda değiştirilmiştir.
Ayrıca bakınız:  Tataristan Cumhuriyeti Anayasası {İngilizce}

Kültür

Cumhuriyet, geçmişten günümüze gelen üç kültür (Türk, Slav, Fin-Ugor) ve iki dinin (İslam, Ortodoksluk) tarihî ve kültürel mirasına sahiptir. Bu miras bugün ülkedeki üniversitelerde, müzelerde, tiyatrolarda, kütüphanelerde çeşitli boyut ve yönleriyle irdelenmektedir.

Ülkedeki ana kütüphaneler Kazan Devlet Üniversitesi Bilim Kütüphanesi ve Tataristan Cumhuriyeti Millî Kütüphanesi'dir. Cumhuriyet çapında öneme sahip iki, yerel olarak da 90 müze bulunmaktadır. Yakın geçmişte açılmış birkaç müze söz konusudur.

Tataristan'da 12 tiyatro enstitüsü/kurumu vardır. Tataristan Millî Orkestrası, ülkenin millî orkestrasıdır.

Ekonomi

Tataristan, Rusya Federasyonu'ndaki ülkeler içinde ekonomik gelişkinliği en üst düzeyde olan cumhuriyetlerden biridir. Cumhuriyet, federasyon içinde büyük endüstri kuruluşlarının, otoyolların, doğu ve batı, kuzey ve güney bağlantı yollarının bulunduğu bir konumda bulunur.

Yakıt ve petrokimya endüstrisi (ham petrol, sentetik kauçuk, lâstikler, polietilen ve petrol ürünleri) Tataristan'ın endüstriyel görünümünü belirler. Ülkede helikopter, uçak, uçak motoru, TIR, otomobil, kompresör ve petro-gaz pompalama donanımları, yüksek teknolojiye sahip elektrikli cihaz üretimi yapan mühendislik girişimleri, şirketler bulunmaktadır. Tataristan Cumhuriyeti yılda yaklaşık 32 milyon ton ham petrol üretmektedir. Kamaz markasının kamyon üretiminin %24'ü Tataristan'a aittir. Ülkenin petrokimya şirketlerinin polietilen, sentetik kauçuk ve otomobil lâstiği üretim miktarı Federasyon içinde üçüncü sıradadır.

2008 yılında Tataristan Cumhuriyeti'nin gayri safi bölgesel hasılası %7.1 (karşılaştırılabilir fiyatlarda) oranında artarak 930 milyar Ruble olmuştur. 2008 yılı endüstri sonuçları, yerli mal üretimi iş ve hizmetlerinde %4.3 artışla yaklaşık 910 milyar Ruble olduğu belirtilmiştir. 2008 yılı, ülkede büyük bir atılımın olduğu yıldır. Brüt tarım üretimi %9.3 oranında artarak 124 milyar Ruble olmuştur. Federasyonda fiyatlar açısından Krasnodar Krayı'ndan sonra ev eşyası sevkinde, 6.2 milyon ton ile ikinci sırada yer almıştır. Tataristan'ın ülke dışına yaptığı ekonomik bağlantılar, ülke ekonomisi açısından büyük bir önemdedir.

Ülkenin en büyük tabii zenginliği petrol ve doğal gazdır. Petrol ve doğal gaz Elmet, Leninogorsk, Alabuğa, Mendeleyev şehirlerinde çıkarılır. Çıkarılan petrol boru hattıyla Moskova, Perm, Gorkiy, Kuybişev, Yaroslavl, Rezon ve Başkurdistan'daki rafinerilere gönderilir. Petrol ve doğal gaz sanayisinin yanında kimya ve petrokimya sanayisi de gelişmiştir. Kimya fabrikalarında polietilen, aseton, sentetik kauçuk, film gibi dört bine yakın kimyevi madde imal edilmektedir. Ayrıca Kazan'da uçak, bilgisayar, kamyon ve dizel motor fabrikaları vardır.

Ülkede tarım faaliyetleri eski Sovyetler Birliği'nin diğer bölümlerinde olduğu gibi devlet çiftliği (Sovhoz) ve kolektif çiftlikler (Kolhoz) tarafından yürütülür. Başlıca tarım ürünleri çavdar, buğday, mısır, keten, şeker pancarıdır. Ayrıca sebzecilik ve meyvecilikle, hayvancılık ve buna bağlı olarak mandıracılık gelişmiştir.

Ulaşım
Tataristan'da ulaşımda nehirlerden faydalanılır. Irmak limanlarıyla Moskova ve İdil Nehri havzasının diğer şehirlere düzenli yolcu taşımacılığı yapılır. Demiryolu ulaşımı fazla gelişmemiştir. Ülkenin kuzeybatı ve güneydoğu ucundan Moskova ve Urallara uzanan iki ana hat geçer. Birçok merkeze karayolu bağlantısı vardır. Ülkede birçok otoyol vardır.

Resmî Tatiller ve Anma Günleri
 Yeni Yıl Tatili: 1, 2, 3, 4, 5 Ocak
 Anavatan Savunma Günü: 23 Şubat
 Dünya Kadınlar Günü: 8 Mart
 Bahar ve Emek Tatili: 1 Mayıs
 Zafer Günü: 9 Mayıs
 Rusya Günü: 12 Haziran
 Tataristan Cumhuriyeti Günü: 30 Ağustos
 Millî Birlik Günü: 4 Kasım
 Tataristan Cumhuriyeti Anayasası Günü: 6 Kasım

Tataristan Cumhuriyeti'ne özgü dinî tatiller:
 Noel: 7 Ocak
 Kurban Bayramı: İlgili günler
 Ramazan Bayramı İlgili günler

Bu günler resmî tatil kapsamındadır ve bu tarihlerde işler tatil edilir.

Bunların dışında Sabantoy ve Karavon da Tataristan'daki önemli panayır zamanlarındadır. Özellikle Sabantoy etkinlikleri ülkenin sınırlarını da aşan bir ün kazanmıştır. 2008 yılındaki Sabantoy etkinlikleri 21 Haziran'da başlamıştır.

Tataristan Cumhuriyeti yasasına (Tataristan Cumhuriyeti'ndeki Tatiller ve Anma Günleri) göre ana dili günü her yıl 26 Nisan'da kutlanır.

Ayrıca bakınız

 İdil Tatarları
 Tatarlar listesi
 Tataristan müziği

Kaynakça

 Gönül Pultar, "Tataristan Cumhuriyeti'ni Tanımak", Radikal, 20.02.2009, s. 15.

Dış bağlantılar

 Tataristan Cumhuriyeti Resmî Sitesi {Tatarca}
 Tataristan Cumhurbaşkanlığı Resmî Sitesi  {Tatarca}
 Tataristan Cumhuriyeti Anayasası {Tatarca}
 Tataristan Hükümeti Resmî Sitesi  {Tatarca}
 Kazan Belediyesi Resmî Sitesi {Tatarca}
 Kazan 1000 Yél {Tatarca}
 Kazan millenium  {Tatarca}
 Universiade Kazan 2013
 A text of the agreement between the Government of the Russian Federation and the Government of the Republic of Tatarstan "On Delimitation of Authority in the Sphere of Foreign Economic Relations"
 Treaty Between the Russian Federation and the Republic of Tatarstan
 Declaration on the State Sovereignty of the Tatar Soviet Socialist Republic
 List of Intergovernmental Agreements Between the Russian Federation and the Republic of Tatarstan

Çağdaş Türk devletleri
Tatar konuları

Tataristan


Taxachauffør  er betegnelsen for en person, der erhverver sig ved at transportere passagerer i en taxa.

De første hestetrukne taxaer så dagens lys i Paris og London i starten af 1600-tallet som en reaktion på større og større afstande i de hastigt voksende metropoler

Eksterne henvisninger

Chauffør
Erhverv

Taxachauffør


Rebeca García Nieto (1977) es una escritora española.

Biografía
Rebeca García Nieto es escritora y traductora. Asimismo, es doctora en Psicología. Hizo la especialidad en Psicología Clínica en el Hospital Doctor Villacián de Valladolid. Trabajó varios años en el Bellevue Hospital Center/New York University (NYU) y colaboró en el Programa de Literatura Comparada de la City University of New York (CUNY).

Su primera novela, Historia de una mirada, se publicó en 2012 por Eutelequia. Con ella fue finalista del 58 Premio Ateneo Ciudad de Valladolid y fue seleccionada en el Festival du Premier Roman 2013 en Chambéry, Francia. Su segunda novela, Eric, fue publicada en la editorial Zut (2015). Eric fue preseleccionada para el Premio Azorín de Novela 2012 y el Premio Herralde de Novela 2013. En 2016 publica Las siete vidas del cangrejo (Editorial Alegoría), libro a medio camino entre la colección de relatos y la novela coral. Su siguiente novela  fue Los que callan (West Indies, 2019).

Su último libro publicado es Herta Müller. Una escritora con el pelo corto (Zut, 2021), una biografía literaria de la Premio Nobel de Literatura 2009.

Actualmente colabora en publicaciones como Jot Down, Quimera, Letras Libres y Cuadernos Hispanoamericanos.

Obras

Novela
 Historia de una mirada. Finalista 58 Premio Ateneo Ciudad de Valladolid (Eutelequia, 2012) ISBN 978-84-940412-4-2
 Eric (Zut Ediciones, 2015) ISBN 978-84-943287-3-2
 Las siete vidas del cangrejo (Editorial Alegoría, 2016) ISBN 978-84-15380-26-9
 Eric (English edition)  (Hispabooks, 2017)
 Los que callan (West Indies, 2019) ISBN 978-9949-7288-5-5

Relatos
 Holocausto. Quimera. Revista de Literatura, núm. 392-393. (julio-agosto de 2016).

No ficción
Hugo von Hofmannsthal y Stefan George: el remitente y el destinatario (Parte del libro colectivo "Galería de Invisibles", Xorki, 2012) ISBN 978-84-938891-8-0
Herta Müller. Una escritora con el pelo corto (Biografía literaria. Zut Ediciones, 2021) ISBN 978-84-943287-8-7
Ver la historia desde el palco (VV.AA. "Historias nazis", Jot Down/Deusto, 2021) ISBN 978-84-234328-4-4

Traducciones
 En el corazón del corazón del país, de William H. Gass (La Navaja Suiza, 2016, 2020) ISBN 978-84-946515-0-2
 Ilustraciones de la locura, de John Haslam (Asociación Española de Neuropsiquiatría, 2020) ISBN 978-84-95287-94-6
 El último asilo, de Barbara Taylor (Asociación Española de Neuropsiquiatría, 2020) ISBN 978-84-95287-95-3
 Historias de Nueva York, de Elizabeth Hardwick (Editorial Navona, 2022) ISBN 978-84-19179-86-9
 Seducción y traición, de Elizabeth Hardwick (Editorial Navona, 2023) ISBN 978-84-19552-52-5

Premios y distinciones
 Historia de una mirada. Finalista 58 Premio Ateneo Ciudad de Valladolid
 Historia de una mirada. Seleccionada en el Festival du Premier Roman 2013 (Chambéry, Francia)
 Eric. Preseleccionada Premio Azorín de Novela 2012
 Eric. Preseleccionada Premio Herralde de Novela 2013
 2996. Finalista Concurso de Ciencia Jot Down 2023 modalidad Narrativa

Referencias
 Perfil escritores.org: «Escritores.org Rebeca García Nieto».
 Rafael Ruiz Pleguezuelos: «Reseña de "Los que callan"» Jot Down, diciembre de 2019.
 Daniel Ruiz García: «Reseña de "Historia de una mirada"» Estado Crítico, 31 de mayo de 2013.
 Artículos de la autora en Jot Down: «Rebeca García Nieto, Jot Down»
 Artículos de la autora en Letras Libres: «Rebeca García Nieto, Letras Libres»
 Artículos de la autora en PenúltiMa: «Rebeca García Nieto, PenúltiMa»
 Relato "Holocausto": «"Holocausto", Hypérbole» Relato publicado originalmente en Quimera, Revista de Literatura, 392-393 (julio-agosto de 2016)
 José Ángel Barrueco: «Reseña de "Las siete vidas del cangrejo"» 11 de octubre de 2016, ElPlural.com
 Michelle Roche: «Reseña de "Eric"» Revista Colofón
 Matías Zibell, entrevista BBC: «El misterio de las palabras intraducibles» BBC Mundo, 20 de mayo de 2019
 Adelanto de "Herta Müller. Una escritora con el pelo corto" en PenúltiMa: «Herta Müller. Una escritora con el pelo corto. Adelanto» PenúltiMa, 19 de octubre de 2021

Escritores en español
Escritoras de España
Escritores de España del siglo XX

Rebeca García Nieto


Violinkoncert Nr. 1 blev komponeret af Dmitrij Sjostakovitj i 1947-48. Shostakovich havde ligesom flere andre kunstnere begrænset frihed under Stalin, så koncerten blev ikke opført umiddelbart efter færdiggørelsen. Den undergik en del ændringer inden den for første gang blev opført den 29. oktober 1955. Stalins død i 1953 forårsagede et politisk tøbrud, hvor eksempelvis kunstnere fik større frihed.

Koncertens kadence er betydeligt længere end en normal kadence − ikke at forveksle med en tonal kadence.

Instrumentering

 Piccolofløjte
 Fløjte 1, 2
 Obo 1, 2
 Clarinet i Cb 1, 2, 3
 Clarinet
 Fagot 1, 3
 Fagot i C
 Tamburin
 Solo violin
 1. Violin
 2. Violin
 Bratsch
 Violincello
 Kontrabas
 Pauker

Instrumenteringen er meget varierende fra takt til takt, men der er en tendens til at komme flere og flere instrumenter på jo længere henne i satsen vi er. I starten er der kun fløjte, violin og klarinet, men efter 30 takter bliver piccolofløjte og obo tilføjet osv. Det vil altså også sige at satsen udvider sin svulstighed igennem satsen, da den får flere instrumenter.

Sats 1: (Nocturne)
Nocturne er navnet på første sats. Nocturne er en betegnelse for drømmende, sværmerisk stemning, uden nogen bestemt form.

 Taktart
I hele første sats skifter tonearten frem og tilbage hele 25 gange. Taktarten går i 4/4 og skifter henholdsvist til 3/4 , 3/2 og tilbage til 4/4 gentagende gange i satsen. Alle tilfældene ses herunder:

4/4 og skifter i takt 17 til ¾ -  tilbage til 4/4 dele i takt 18 og tilbage til ¾ i takt 19.

I takt 22 skifter den tilbage til 4/4. I takt 25 skifter den til 3/2 og tilbage i 4/4 i takt 27. I takt 35 til ¾ og i 36 tilbage til 4/4. i 57 skifter den til 3/2 og i 58 tilbage til 4/4. I 62 skrifter den til 3/2 og i 63 tilbage til 4/4. 86 til 3/2 og 87 til 4/4 igen. 107 til ¾. 110 til 4/4. 111 til ¾. 113 til 4/4. 147 til 3/2 og i 148 til 4/4. 151 til 3/2 og 152 4/4 og i 152 til 3/2 og i 154 tilbage til 4/4.

Stykket begynder pianissimo hvor det hele bliver præsenteret. Det indledes med en violinsolo med et kort orkestralt mellemspil. Da satsens højdepunkt opnås, er alle betydelige melodiske og rytmiske oplysninger allerede blevet præsenteret.

Sats 2: Scherzo
I anden sats af Shostakovich' symfoni er der en scherzo, som på italiensk betyder vittighed. Men musikalsk betyder en scherzo en instrumental sats, som ofte er legende eller munter, heraf ordet. Satsen i denne symfoni er også en instrumental sats.

 Intrumentering

 Piccolofløjte
 Fløjte 1, 2
 Obo 1, 2
 Clarinet i Cb 1, 2, 3
 Clarinet
 Fagot 1, 3
 Fagot i C
 Tamburin
 Solo violin
 1. Violin
 2. Violin
 Bratsch
 Violincello
 Kontrabas
 Pauker

Instrumenteringen er meget varierende fra takt til takt, men der er en tendens til at komme flere og flere instrumenter på jo længere henne i satsen vi er. I starten er der kun fløjte, violin og klarinet, men efter 30 takter bliver piccolofløjte og obo tilføjet osv. Det vil altså også sige at satsen udvider sin svulstighed igennem satsen, da den får flere instrumenter.

Taktart: 3/8

Toneart: Starter i Bbm og ender i Bb

Form: A-B-A'(B-A)

Sats 3: Passacagliaen
Passacagliaen er den mest kendte sats fra koncerten. Den står i kontrast til den livlige anden sats Scherzo og den genindfører melodik til stykket. Nocturnen og Passacagliaen har meget tilfælles ikke kun i rytme og længde, men også på den måde de udfolder sig melodisk. Passacagliaen er den mest følelsesladede del af koncerten og den giver solisten mulighed for at udtrykke sig. Satsen ender ud i en stor kadence, som er en overgang til Burlesque finalen.

Satsens taktart er ¾ og varer ca. 14min. Tonearten er a-mol og det stemmer overens med den meget melankolske og triste stemning.

Instrumentering:

 Valdhorn
 Fagot
 Klarinet
 Tuba
 Timpani
 Violin
 Kontrabas
 Cello

Passacagliaens ostinat, som primært spilles af kontrabassen og celloen, strækker sig over 17 takter, hvilket er atypisk for en passacaglia.

Sats 4: Burlesque
Instrumenter
 Violin - solo
 Paogaer
 Xylophon(maramba)
 Fløjter

Stykket er meget tjept og starter stort ud. Temaet introduceres næsten med det samme.
Der er variation i tempoet igennem stykket. Soloviolinen skifter mellem skalaer, og derfor virker stykket ret diffust.

Burlesque var et ord, der typisk blev sat sammen med komedie, dramatik og tit gør grin med seriøse emner.
Det passer fint med de varierende styrker i volumen igennem stykket, og alt er smukt. Der er lidt en essens af Champagnegalop over starten af stykket, især med xylofonerne blandet med strygerne der kører en kamp mod hinanden.

Taktart: Taktarten starter med 2/4 dele, men skifter løbende igennem stykket

Toneart: a-mol

Referencer

Musik fra Sovjetunionen
Kompositioner

Violinkoncert Nr. 1 (Sjostakovitj)


La maladie à IgG4 (également nommée maladie fibrosclérosante à IgG4 ou MFS IgG4) est une maladie chronique auto-immune généralement caractérisée par un taux élevé d'immunoglobuline G4 sérique et par un infiltrat lymphoplasmocytaire tissulaire abondant en IgG4+. Elle est susceptible de toucher tous les organes, en particulier le pancréas, avec des atteintes fibrosantes.

Physiopathologie et diagnostic
La maladie se caractérise par une hypertrophie localisée ou diffuse d'un ou plusieurs organes, une élévation des IgG4 sériques supérieure à 135 mg/dL, une infiltration lymphocytaire et plasmocytaire polyclonale marquée associée à une fibrose, ainsi qu'une infiltration tissulaire par des plasmocytes IgG4. Des critères diagnostics spécifiques varient également selon la localisation de la maladie. Elle atteint principalement le pancréas et les voies biliaires, les glandes salivaires et lacrymales, ainsi que les ganglions médiastinaux et le rétropéritoine.

Thérapeutique
Le caractère fréquemment tumoral et systémique de la maladie, ainsi que l'évolution vers la fibrose justifient l'instauration d'un traitement. Néanmoins, l'abstention thérapeutique, articulée à une surveillance médicale, peut s'envisager en cas de formes localisées, non compressives et asymptomatiques. Traitement de première ligne, la corticothérapie a souvent des effets rapides et visibles. Dans un second temps, il est possible de recourir à des immunomodulateurs comme l'azathioprine, le méthotrexate et le rituximab. L'imagerie conventionnelle est requise pour l'évaluation et le suivi de la maladie. Une étude de 2019 rapporte un cas rare d'opération chirurgical après l'échec de la corticothérapie et du traitement immuno-suppresseur, la résection de la fibrose ayant soulagé le patient de ses douleurs pelviennes et ne laissant pas apparaître de rechute quatre mois après sa réalisation.

Références

Maladie auto-immune

Maladie à IgG4


Hans Plesch (* 26. Februar 1905 in Wilhelmshaven; † 17. Mai 1985 in Oldenburg (Oldb)) war ein deutscher SS-Führer und Jurist. Während des Zweiten Weltkrieges war er Polizeipräsident in München.

Leben
Hans Plesch besuchte das Alte Gymnasium Oldenburg und wurde Mitglied der Camera obscura Oldenburgensis. Nach dem Abitur studierte er ab 1923 an der Ludwig-Maximilians-Universität München und der Julius-Maximilians-Universität Würzburg Rechtswissenschaft. Er wurde im Corps Transrhenania München und im Corps Guestphalia Würzburg aktiv. Als Inaktiver wechselte er an die Georg-August-Universität Göttingen. Das Erste juristische Staatsexamen legte er 1930 ab. Nach dem Rechtsreferendariat in Oldenburg bestand er im Dezember 1932 die Assessorprüfung. Ab Februar 1933 war er als Rechtsanwalt in Oldenburg tätig.

Bereits 1923 war Plesch in die Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei eingetreten. Er gehörte während des Parteiverbots 1924 der Ortsgruppe Oldenburg des Völkisch-Sozialen Blocks an. Des Weiteren trat er dem Verband national gesinnter Soldaten bei. Er trat der NSDAP (Mitgliedsnummer 347.695) Anfang Januar 1930 erneut bei und wurde Anfang Dezember 1930 auch Mitglied der Schutzstaffel (SS-Nr. 4.339). Bei der 24. SS-Standarte in Oldenburg betätigte er sich ab diesem Zeitpunkt nebenamtlich als Rechtsberater und bekleidete dort in den folgenden Jahren unterschiedliche Funktionen. In der Zeit des Nationalsozialismus war er von Mitte Mai 1934 bis Mitte April 1936 hauptamtlich Personalreferent des SS-Oberabschnitts Nord in Hamburg. Anschließend war er bis Anfang Juni 1937 Stabsführer des SS-Abschnitts XVI in Magdeburg. Plesch, der im November 1935 zum SS-Sturmbannführer befördert wurde, beendete Anfang Juni 1937 seine hauptamtliche Tätigkeit bei der SS.

Anschließend war er Betriebsführer der Opel-Generalvertretung in Oldenburg, deren Inhaber sein Schwiegervater Joh. Hinrichs war. Während des Zweiten Weltkrieges wurde er im Februar 1940 zum Heer der Wehrmacht eingezogen. Er nahm am Deutsch-Sowjetischen Krieg teil, zuletzt als Oberleutnant. Plesch erhielt als Leutnant der Reserve und Führer der 12. Kompanie des Infanterie-Regiments 6 am 21. März 1942 das Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes. Danach war er im Rang eines SS-Standartenführers beim Polizeipräsidium in Düsseldorf tätig. Dort wurde er im März 1943 zum SS-Oberführer befördert. Ab dem 7. April 1943 war er zunächst kommissarisch und ab dem 12. Oktober 1943 offiziell Polizeipräsident in München. In dieser Funktion war er auch örtlicher Luftschutzführer. Bei der SS wurde er Ende Januar 1944 bis zum SS-Brigadeführer befördert und war ab diesem Zeitpunkt befugt, die Uniform eines Generalmajors der Polizei zu tragen.

Nach Angaben eines Mitgliedes der Münchner Widerstandsgruppe O7 trat ein Angehöriger dieser Widerstandsgruppe vor dem Einmarsch der US-Armee in München vom 25. bis 27. April 1945 mit Plesch in Verbindung und überzeugte ihn davon, die Münchner Polizei nicht zur Verteidigung der Stadt einzusetzen. Plesch selbst verhielt sich passiv und war bereit sich später den Widerstandskämpfern zur Verfügung zu stellen, meldete sich jedoch nicht wie vereinbart bei den Putschisten. Am 30. April 1945 wurde er durch Angehörige der United States Army verhaftet. Über seine Internierung und Entnazifizierung ist nichts bekannt. Plesch war später wieder als Autohändler in Oldenburg tätig. Plesch gab nach Kriegsende an, sich an der Freiheitsaktion Bayern beteiligt zu haben, was jedoch durch keinen Teilnehmer bestätigt wurde.

Literatur
 Nachruf in: Transrhenania. Nachrichten des Corps Transrhenania, München, Neue Folge 83, Dezember 1994, S. 37 ff.
 Andreas Schulz, Günter Wegmann, Dieter Zinke: Die Generale der Waffen-SS und der Polizei. Band 3: Lammerding-Plesch. Biblio-Verlag, 2003, ISBN 978-3-7648-2375-7.

Weblinks
 Joachim Lilla: Plesch, Hans. in: ders.: Staatsminister, leitende Verwaltungsbeamte und (NS-)Funktionsträger in Bayern 1918 bis 1945.

Einzelnachweise

Polizist im Nationalsozialismus
Polizeipräsident (München)
Rechtsanwalt (Deutschland)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Oberleutnant (Heer der Wehrmacht)
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes
SS-Brigadeführer
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1905
Gestorben 1985
Mann
Korporierter (Schülerverbindung)

Hans Plesch


Richard Terfry (born March 4, 1972), better known by his stage name Buck 65, is a Canadian alternative hip hop artist. Underpinned by an extensive background in abstract hip hop, his more recent music has extensively incorporated blues, country, rock, folk and avant-garde influences.

Terfry is also a radio host, hosting the weekday Drive show on CBC Music since September 2, 2008. In addition, he once hosted a weekday program on CBC Radio 3's web radio station.

History

Early career and influences
Terfry was born in 1972 and raised in Mount Uniacke, Nova Scotia, a rural community 40 km north of Halifax. Terfry was initially interested in pursuing a career in professional baseball, and at age 16, was scouted by the New York Yankees; however, his dream was ended following a shoulder injury. He was first exposed to rap music in the mid-1980s while listening to CBC Stereo's late-night show Brave New Waves, and then by listening to Halifax campus community radio station CKDU. CKDU then broadcast at only 33 watts, and he had to climb a tree in his yard to hear the station's hip hop show on his radio. Fascinated by hip hop, the young Terfry taught himself how to rap, DJ, and, later, to produce records. In 1990, Terfry self-produced his first song, "The Rhyme Has To Be Good", which later received airplay on the Halifax college radio station. His musical influences include MC Shan, David Lynch, Gitche Manitou  and Kool Keith.

Using the moniker DJ Critical, he later hosted a hip-hop show on CKDU called The Bassment (later renamed The Treatment Program when he assumed the stage name Jesus Murphy), which aired for several years. This period overlapped with many of his non-major-label releases.

Stage names
Buck 65 has used a number of other stage names including Johnny Rockwell, Stinkin' Rich, Haslam, and Uncle Climax. These pseudonyms typically represent different characters in his raps (as in Uncle Climax, Johnny Rockwell and Stinkin' Rich) or different aspects of Buck's creativity (as noted above, DJ Critical was his DJ name on CKDU).

He explains the origin of his main performance name as follows: "I was born with the name Richard Terfry. Where I come from, it's common when a boy is named after his father, for the father to refer to the son as 'Buck'. I don't know where that comes from or when it started. It might be a 'out-in-the-country' thing. Growing up I knew lots of sons who were referred to as 'Buck'. Sometimes even if they weren't juniors. So the joke became, I was one of 65 (a number picked randomly) 'Bucks' in my town."

However, when appearing on Andy Kershaw's radio show in the UK on August 8, 2004, he gave a totally different explanation: some of his earliest public performances were with an older blues musician who used to joke that Terfry's regularity at showing up made him as reliable as a 1965 Buick. The nickname Buick 65 stuck until it was misprinted on a publicity poster as 'Buck 65' which he then adopted as his stage name.

Buck 65 has recorded an EP under the name of Dirk Thornton alongside Irishman DJ Flip, it was scheduled for release early 2007 but the date was not set. The first release under Dirk Thornton was a 7-inch vinyl single with the tracks "Yesterday's News" and "Catwalk."

Early releases
In 1993, he released his first cassette of rap tunes while performing under the alias Stinkin' Rich on the Halifax label No Records. The five song cassette was titled Chin Music, which was a reference to his interest in baseball. The release brought Stinkin' Rich to the attention of members of Halifax alternative rock band Sloan. Sloan signed him to their independent record label Murderecords and released a 7-inch single and a full-length cassette called Game Tight, again featuring a reference to baseball. As Stinkin' Rich, he also appeared on numerous songs by Halifax hip hop band Hip Club Groove.

After a brief break, Terfry returned reconstituted as Buck 65, releasing Weirdo Magnet (on Metaforensics) and Language Arts in 1996, followed by Vertex in 1997 (both on Four Ways to Rock/Metaforensics), and the 12" single The Wildlife (on Hand'Solo Records) in 1998. He recorded "Sebutonedef" (released in 1996 by Funtrip Records) as a collaboration with fellow Halifax artist Sixtoo. Other releases by the duo, known as Sebutones, are Psoriasis and 50/50 Where It Counts. While still far from mainstream success, he received several odd jobs in Canada's entertainment industry, including making soundtrack music and providing narration for a TV commercial for NBA apparel, and song lyrics for the popular children's program Sesame Street.

Man Overboard, originally released on Anticon in 2001, was a significant turning point in his career. The record, and the entire Anticon collective (of which Sixtoo was also a part), were considered hallmarks of a new avant-garde movement in underground hip hop. It was at this time that Buck met Cincinnati DJ Mr. Dibbs, who inducted him into the 1200 Hobos, a loosely knit hip-hop collective named for their proficiency in manipulating the Technics 1200 turntable. Also in 2001, Buck performed at the Snow Jam festival in 2001, and later that year, he released his next studio album, Synesthesia, on Endemik Records; the album was re-released the next year with a significantly different track listing on Warner Music Canada.

Major label releases

In 2002, Buck 65 signed a record deal with Warner Music Canada, which subsequently released much of his back catalogue, including Weirdo Magnet, Language Arts, Vertex, Man Overboard, and Synesthesia. During this time, he released two albums for the label, the first being Square in 2002, which was nominated for a Juno Award in 2003 for Alternative Album of the Year and Album Design of the Year. In 2003, Buck 65 released Talkin' Honky Blues, which saw a major stylistic shift in his music, incorporating elements of country music, folk, bluegrass, and electronica, amongst other musical styles; it later won the 2004 Juno Award for Alternative Album of the Year.

After a deal was signed with V2 Records in the United States, This Right Here Is Buck 65 was released in early 2005. The album is a compilation of previously released songs, re-recordings, and B-sides that was marketed as an introduction to his work for U.S. audiences. However, after V2 chose not to release his next effort, Secret House Against the World, the deal was amicably dissolved. Secret House Against the World was released in 2005 by Warner Music Canada, and saw Buck further experimenting with varying musical styles. Buck 65 gained additional recognition in 2006 when he appeared at the national Juno Awards with Pamela Anderson.

Dirty Work, Situation and Dirtbike
In late 2006, Buck 65 released a 5-song digital EP called Dirty Work. It was released over a month-long campaign, adding one song per week for free download via his website.

Buck 65 released the album Situation on October 30, 2007, on Strange Famous Records in the United States and Warner Music Group worldwide. The album is a concept album based around the year 1957, and is a return to a more "pure" hip hop sound than the previous blues, country and avant-garde influences in Secret House Against the World. It was produced by fellow Halifax DJ Skratch Bastid, aimed at making a "classic hip-hop record that pulses with joy and clarity of purpose". The album appeared on the Billboard Heatseekers Albums chart for one week at number 31.

He was a host of CBC Radio 3's web radio in 2006 and 2007, and accepted daily hosting duties on CBC Radio 2's Radio 2 Drive beginning fall 2008.

He played with Symphony Nova Scotia in the Rebecca Cohn Auditorium on April 18, 2008.

In late 2008, Buck 65 released three one-track albums for free download. The three Dirtbike albums featured guest production and verses by Cadence Weapon, Emily Wells, D-Styles, Skratch Bastid, Serafina Steer, Jorun, Moka Only, Aupheus, Mia Clarke of Electrelane, Doseone among others. Dirtbike 1/3 signified a return to Buck 65's pre-Talkin' Honky Blues hip hop roots that was expected in Situation; in Buck 65's own words "it's a lot like the original versions of Vertex and Man Overboard."

In 2009, Buck 65 contributed "Blood Pt. 2" to the AIDS benefit album, Dark Was the Night, produced by the Red Hot Organization. It is a remix of Sufjan Stevens' take on the song "You Are the Blood", originally by Castanets.

Buck 65 formed Bike for Three! with Belgian producer Greetings from Tuskan (born Joëlle Phuong Minh Lê). Their debut album, More Heart Than Brains, was released on Anticon on May 26, 2009. The album features "sharp lyrical details and storytelling" by Buck 65, combined with Phuong Minh Lê's production creating an "exquisite, shimmering landscape that rarely plays by the rules."

20 Odd Years, Neverlove, and Laundromat Boogie
On February 1, 2011, Buck 65 released 20 Odd Years, named in honor of his twentieth anniversary in the music industry. The album continued the tradition of combining several different musical styles, and featured many different guest collaborators. The album was preceded by a series of four EPs, released digitally and on 7" vinyl: 20 Odd Years, Vol. 1: Avant (released June 8, 2010); 20 Odd Years, Vol. 2: Distance (July 12, 2010); 20 Odd Years, Vol. 3: Albuquerque (August 10, 2010); and 20 Odd Years, Vol. 4: Cenotaph (September 14, 2010). The latter EP was withdrawn from availability, presumably due to copyright issues involving Buck's sampling of the Bronski Beat single, "Smalltown Boy." The album primarily featured songs from these EPs, including a cover of Leonard Cohen's "Who By Fire", as well as two previously unreleased songs. Buck 65 later released an additional EP in the series titled 20 Odd Years Vol. 4: Ostranenie (November 21, 2011).

Buck 65 released Neverlove on September 30, 2014. The album was inspired by his divorce from his ex-wife. One day before its release, he also released the more lighthearted, and previously unannounced, album Laundromat Boogie through producer Jorun Bombay's Bandcamp page. Prior to the release of Neverlove, a music video for the album track "Super Pretty Naughty" was to be premiered by Entertainment Tonight, but according to Buck 65 on his website, "...when they saw the video and heard the song, they banned it from their show for what they deemed to be objectionable visual and lyrical content."

Hiatus
Buck 65 played two shows with Symphony Nova Scotia on October 2 and 3, 2015 in Halifax, Nova Scotia, in one of his final appearances before an extended hiatus. He was unable to perform a scheduled DJ set at the CBC Music Festival in Toronto on May 28, 2016, due to last-minute technical difficulties.

Aside from a performance on July 10, 2018, at a tribute concert for the late Anticon Records co-founder Brendon Whitney aka Alias, Buck 65 was on indefinite musical hiatus from October 2015 until early 2020.

He released a new album, King of Drums in 2022. It was included in the top ten of critic Robert Christgau's Dean's List for 2022.

Billy
In May 2020, Controller 7 released a new album, featuring Buck 65 on vocals and DJ scratches.

CBC Drive
Terfry currently hosts the Drive program on CBC Music Radio, Monday through Friday from 3:30pm to 7pm EST. In the summer period of 2021, he also hosts Deep Dive on CBC Radio One as a replacement for the now-cancelled Vinyl Tap, where classic pop music albums are played in their entirety with their historical context discussed.

Selected discography

Buck 65
 Year Zero (1996)
 Weirdo Magnet (1996)
 Language Arts (1996)
 Vertex (1997)
 Man Overboard (2001)
 Synesthesia (2001)
 Square (2002)
 Talkin' Honky Blues (2003)
 Secret House Against the World (2005)
 Strong Arm (2006)
 Situation (2007)
 Dirtbike 1-3 (2008)
 20 Odd Years (2011)
 Laundromat Boogie (2014)
 Neverlove (2014)
 Dirtbike 4 (2015)
 King Of Drums (2022)
 Super Dope! (2023)

Stinkin' Rich (Pre-Buck 65 name)
 Chin Music (1993)
 Game Tight (1995)
 Weirdo Magnet (Original version) (1996)

Bike for Three! (Buck 65 with Greetings from Tuskan)
 More Heart Than Brains (2009)
 So Much Forever (2014)

Sebutones (Buck 65 with Sixtoo)
 Psoriasis (1996)
 50/50 Where It Counts (1997)

Double Nice (Buck 65 with Birdapres)
 The Last Dig (2022)

with Greymatter
 Johnny Rockwell Meets Henry Krinkle (1998)

with Controller 7
 Tommy and Richie present "Billy" (2020)

with Tachichi
 Flash Grenade (2022)

Awards and nominations
 2003: Square – Nomination for the Juno Award for Alternative Album of the Year
 2004: Talkin' Honky Blues – Winner of the Juno Award for Alternative Album of the Year
 2005: Nomination for the Juno Award for Songwriter of the Year
 2006: "Devil's Eyes" – Winner of the Juno Award for Video of the Year
 2011: "What's Wrong With That?" from the film Year of the Carnivore – Nomination for the Genie Award for Achievement in Music – Original Song

References

External links

1972 births
Canadian male rappers
Canadian hip hop record producers
Canadian DJs
Canadian people of Scottish descent
Hip hop activists
Living people
Musicians from Nova Scotia
People from Hants County, Nova Scotia
Murderecords artists
Anticon artists
Juno Award for Alternative Album of the Year winners
20th-century Canadian rappers
21st-century Canadian rappers
20th-century Canadian male musicians
21st-century Canadian male musicians

Buck 65


Jean-Baptiste Morin ist der Name folgender Personen:

* Jean-Baptiste Morin (Mathematiker) (1583–1656), französischer Mathematiker, Astrologe und Astronom
 Jean-Baptiste Morin (Komponist) (1677–1745), französischer Komponist
 Jean-Baptiste Morin (Politiker) (1840–1911), kanadischer Politiker
 Jean-Baptiste Morin (Filmeditor), französischer Filmeditor

Jean-Baptiste Morin


Berdan Barajı, Mersin'de, Berdan Çayı'nın üzerinde, sulama ve içme-kullanma ve sanayi suyu temini amacı ile 1975-1984 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.928.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 66 metre, normal su kotunda göl hacmi 87,50 hm³, normal su kotunda göl alanı 6,70 km²'dir. Baraj 27.050 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermekte, yılda 66 hm³ içme-kullanma suyu sağlamaktadır. Baraj aynı zamanda 10 MW güç ile yıllık 47 GWh'lik elektrik enerjisi üretmektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Mersin ilindeki barajlar

Berdan Barajı ve Hidroelektrik Santrali


مصطلح "جودة"، يستخدم كمعيار كفاءة، ويستخدم للتالية:

صفحات توضيح أسماء أماكن

جودة (توضيح)


පිහිටීම
අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු මැද පළාතේ, අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ, රුවන්වැලිසෑය අසල  අනුරාධපුර ජනාධිපති මන්දිරයට යාබදව පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය
අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය (පුරවිදු භාවන ලෙස ද හැඳින්වේ) ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් කෞතුකාගාරවලින් එකකි. එය අනුරාධපුර පූජනීය නගරයේ පැරණි පරිපාලන ගොඩනැගිල්ලේ (පරණ කච්චේරි ගොඩනැගිල්ල) පිහිටා ඇත.

මීට පෙර පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව සතුව ඉතිරිව තිබූ පුරාවස්තු එකතුවක් තිබූ අතර ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතා මෙම පුරාවස්තු පටිගත කිරීම ආරම්භ කළේ ඔහුගේ උත්තරීතර එච.ඒ.හෝකාර්ට් මහතාගේ නියෝගයකට අනුවය. මෙම කෞතුකාගාරය මුලින් පවත්වාගෙන යනු ලැබුවේ අනුරාධපුර ශ්‍රී මහා බෝදිය හා රුවන්වැලිසෑයට ආසන්නව පිහිටි රෝහලක කොටසකය. එහෙත් පසුකාලීනව පහසුකම් නොමැතිකම හේතුවෙන් සෙනරත් පරණවිතාන මහතා කෞතුකාගාරය නව ස්ථානයක පිහිටුවීමේ අවශ්‍යතාව නිරන්තරයෙන් අවධාරණය කළේය.

වාර්තාවලට අනුව 1948 දී අනුරාධපුර දෙපාර්තමේන්තු ගොඩනැගිල්ලේ දකුණු පැත්තේ තබා තිබූ මෙම භාණ්ඩ එකතුව එස්.ෂාන් මුගනාදන් සහ ජී.ඩී.රණසිංහ යන අයගේ දායකත්වයෙන් කෞතුකාගාරයක් ලෙස සංවිධානය කරන ලදී.

මෙම ඉල්ලීමට අනුව රජය විසින් පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය පිහිටුවීම සඳහා අනුරාධපුර පැරණි පරිපාලන ගොඩනැගිල්ල (පරණ කච්චේරි ගොඩනැගිල්ල) ලබා දෙන ලදී. 1940 ගණන්වල අනුරාධපුර ගංවතුරෙන් විපතට පත් වූවන්ට නවාතැන් පහසුකම් සැලසීමේ මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස ගොඩනැගිල්ල ක්‍රියාත්මක වූ නිසා කෞතුකාගාරය පිහිටුවීම ප්‍රමාද විය.

ඒ අනුව එවකට අනුරාධපුර ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස කටයුතු කළ නිශ්ශංක විජේරත්න මහතාගේ සහය ඇතිව මෙම ප්‍රදාන ගොඩනැගිල්ලෙන් සහ ඊට යාබද දෙමහල් පටිගත කිරීමේ ගොඩනැගිල්ලෙන් ගොඩනැගිලි දෙකක් කෞතුකාගාරයට පවරා ගැනීමට හැකි විය. නිල වශයෙන්, අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය පිහිටුවන ලද්දේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතාගේ මූලික උත්සාහය යටතේය.

අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් පැරණිතම සහ විශාලතම කෞතුකාගාරය වේ.

කෞතුක වස්තු එකතුව
බුද්ධ ප්‍රතිමා, ධාතු කරඬු, චිත්‍ර, රූකඩ, කාසි, ස්වර්ණාභරණ, පබළු සහ වෙනත් විවිධ දේ වැනි ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් සොයා ගන්නා ලද පුරාවස්තු ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා මෙම කෞතුකාගාරය භාවිතා කරනු ලැබේ.] මෙම පුරාවස්තු අතර අභයගිරි ස්ථූපය, ජන්තාඝර සහ පංචාවාස ගොඩනැඟිල්ල ආදියෙහි ආකෘතියක් ඇත.  එසේ ම අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම ශිලා ලේඛන එකතුවේ ද භාරකාරිත්වය දරයි.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර

අනුරාධපුර කෞතුකාගාරය


فقير بن موسى بن عيسى بن عبد الله، أبو الحسن الأسواني مُحدّث مصري متقدم، روى عن أبو حنيفة الأسواني صاحب الشافعي، وعن أبي عبد الله بن أبي مريم، والقاضي إبراهيم بن موسى الأسواني.

قال ابن يونس: ((ولم يكن به بأس، وكانت كتبه جياداً)).

وذكره ابن نقطة وقال: ((حدث بمصر عن محمد بن سليمان بن أبي فاطمة)).

وذكره ابن ماكولا في الإكمال وقال: ((روى عنه الحسن بن رشيق، والحسين بن جابر بن إبراهيم الفرائضي، وأبو الحسين محمد بن جعفر الرازي الحافظ، وأبوبكر محمد بن إبراهيم الأصبهاني)).

وتوفي في أنصنا سنة 321هـ.

مراجع

علماء حديث من مصر
علماء دين سنة مصريون
وفيات 321 هـ

فقير بن موسى الأسواني


(46610) Bésixdouze, også kendt under den oprindelige midlertidige betegnelse 1993 TQ1, er en asteroide der bevæger sig i den indre del af asteroidebæltet. Det franske navn oversættes til dansk som Besekstolv. B612 er navnet på den fiktive asteroide som Den lille prins (et eventyr af Saint-Exupéry) boede på. Den virkelige asteroide blev opdaget den 15. oktober 1993 af de to japanske amatørastronomer Kin Endate og Kazuro Watanabe.

Bésixdouze kredser om Solen i en afstand på ml. 1,9 - 2,7 AE. Den er 3 år og lidt over 4 måneder (1.249,2 døgn) om et omløb og bevæger sig i et plan med en banehældning på 2,4° fra ekliptika. Asteroiden kræver et teleskop for at kunne ses, da den har en absolut størrelsesklasse på 15,4.

Navnet er valgt efter uafhængige forslag fra F. Hémery og J. Grygar. Som kuriosum kan nævnes at navngivne asteroiders fortløbende serienummer, i dette tilfælde 46610, bliver til B612 hvis det skrives i hexnotation.

Se også
 (2578) Saint-Exupéry

Kilder
 JPL - Solar System Dynamics, JPL, 7. nov. 2017. Hentet 20. nov. 2017

Besixdouze, (46610)

(46610) Bésixdouze


Aspera Hiems Symfonia (latinski: "Simfonija grube zime") debitantski je studijski album norveškog avangardnog metal sastava Arcturus. Diskografska kuća Ancient Lore Creations objavila ga je 3. lipnja 1996. godine.

O albumu
Aspera Hiems Symfonia jedini je black metal album koji je Arcturus objavio, iako i dalje sadrži mnogo eksperimentalnih elemenata koje je proširio na kasnijim uradcima, na kojima se posve posvetio avangardnom i progresivnom metalu. Četiri pjesme na albumu ponovno su snimljene inačice pjesama s EP-a Constellation, dok su ostale četiri nove pjesme.

Glazbu na albumu čini atmosferični black metal relativno sporijeg tempa. Produkcija je lo-fi, a tekstovi pjesama govore o prirodi, zimi, alkemiji, astronomiji, kao i o vikinškom folkloru i mitologiji.

Ponovna objava
Godine 2002. album je remasteriran, kao i EP-ovi My Angel i Constellation objavljeni prije njega. Ponovno je objavljen u inačici s dvama diskovima, i to pod imenom Aspera Hiems Symfonia/Constellation/My Angel; ta verzija uratka sadrži i dvije prethodno neobjavljene pjesme, "The Deep Is the Skies" i "Cosmojam" na početku drugog diska. Remasterirana inačica snažnijeg je i čišćeg zvuka i na njoj su objavljeni mnogi elementi glazbe niske frekvencije izgubljeni u izvornom masteringu.

Iako knjižica albuma CD-a tvrdi da Arcturus nije ponovno snimao ni jednu pjesmu, određene su glazbene dionice različite od izvorno objavljene inačice albuma. Među njima su dionice s čistim vokalima u pjesmama "Wintry Grey", "Naar kulda tar" i "Raudt og svart". Prvotne je sintesajzerske dionice na početku pjesme "The Bodkin & the Quietus" zamijenila slična, ali djelomično složenija solodionica na gitari. Moguće je da ti dijelovi nisu ponovno snimljeni i da su na album uvršteni iz različitih, neobjavljenih snimki izvornog materijala.

Popis pjesama

Recenzije
Bryan Reesman iz AllMusica uratku je dao četiri zvjezdice od njih pet i napisao: "Aspera je energičan album dupkom pun brzih rifova, zlokobnih skandiranja i zavijanja, kao i odličnih, zloslutnih atmosfera." Nazvao ga je "jednim od najboljih metal albuma svih vremena."

Gunnar Claussen iz Babyblaue Seitena dao mu je deset od petnaest bodova i komentirao je da Aspera Hiems Symfonia zvuči "zimski, žestoko [...] i, naravno, simfonijski". Međutim, izjavio je da pjesmama katkad nedostaje struktura i dramaturgija. Wolf-Rüdiger Mühlmann iz Rock Harda istaknuo je da je glazba na albumu elegantna. Sam ga je časopis uvrstio u popis "250 black metal albuma za koje biste trebali znati".

Osoblje

Arcturus
Garm – vokali
August – gitara
Sverd – klavijature
Hellhammer – bubnjevi

Dodatni glazbenici
Skoll – bas-gitara
Ostalo osoblje
Craig Morris – masteriranje
Kristian Romsøe – miksanje
Christophe "Volvox" Szpajdel – logotip

Izvori

Bilješke

Albumi iz 1996.
Albumi sastava Arcturus

Aspera Hiems Symfonia


محمد الشريف عباس (10 ديسمبر 1936 في أولاد فاضل باتنة) هو سياسي جزائري، ووزير سابق لوزارة المجاهدين في عدة حكومات.

سيرة ذاتية
درس بالمعهد الباديسي بقسنطينة قبل أن يلتحق بجامعة قسنطينة ليكمل دراسته التحق بجيش التحرير الوطني، الولاية التاريخية الأولى وهو في مقتبل العمر. ومنذ التحاقه أبلى البلاء الحسن وساهم، على غرار إخوانه المجاهدين، مساهمة فعالة في نشر الوعي الثوري وتقليم أظافر المحتل الفرنسي الغاشم، مما جعله يرقى إلى رتبة ضابط في جيش التحرير الوطني. بعد الاستقلال، تقلد مناصب سامية في حزب جبهة التحرير الوطني، منها منصب محافظ وطني، وشغل منصب أمين وطني بمنظمة المجاهدين، قبل أن يصبح أمينا عاما لها، وقبل أن يتقلد منصب وزير المجاهدين، شغل منصب عضو بالمجلس الاستشاري ثم عضو بمجلس الأمة يمثل وجها بارزا من وجوه الجيل الذي امتدت عطاءاته الثورية خارج حدود الجزائر، وأرسى دعائم تشق طريقها نحو التقدم والازدهار بثبات وثقة، وهو وزير سابق للمجاهدين وله الفضل في كتابة تاريخ الجزائر من دخول الاستعمار الفرنسي حتى الاستقلال.

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
مواليد 1355 هـ
مواليد 1936
أعضاء المنظمة الوطنية للمجاهدين (الجزائر)

محمد الشريف عباس


Kurtköy adlı yerleşim birimleri:

 Kurtköy, Ayancık
 Kurtköy, Bilecik
 Kurtköy, Devrekani
 Kurtköy, Pendik
 Kurtköy, Zonguldak
 Kurtköy, Yalova
 Kurtköy Dibektaş, Sapanca
 Kurtköy Fatih, Sapanca
 Kurtköy Yavuzselim, Sapanca

Kurtköy


Hrvatska nogometna reprezentacija je od ostamostaljenja države nastupila na 6 europskih prvenstava (1996., 2004., 2008., 2012., 2016., 2020.). Prije toga, Hrvatska je nastupala u sklopu nogometne reprezentacije Jugoslavije. Najbolji rezultati Hrvatske na europskim prvenstvima su četvrtfinale 1996. u Engleskoj i 2008. godine u Austriji i Švicarskoj.

Dosadašnji nastupi
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!Godina
!Runda
!Pozicija
!width=28|U
!width=28|P
!width=28|N*
!width=28|I
!width=28|GD
!width=28|GP
!width=28|GR
|-
| 1960. -  1992.
| colspan="9"|Igrali kao Jugoslavija
|-
| 1996.||Četvrtfinale|| bgcolor=#EFEFEF align=center|7.||4||2||0||2||5||5||0
|-
|  2000.||colspan=9|Nisu se kvalificirali|-
| 2004.||Skupina||bgcolor=#EFEFEF align=center| 13.||3||0||2||1||4||6||–2
|-
|  2008.||Četvrtfinale||bgcolor=#EFEFEF align=center| 5.||4||3||1||0||5||2||+3
|-
|  2012.||Skupina||bgcolor=#EFEFEF align=center| 10.||3||1||1||1||4||3||+1
|-
| 2016.||Osmina finala||bgcolor=#EFEFEF align=center| 9.||4||2||1||1||5||4||+1
|-
| 2020.||Osmina finala||bgcolor=#EFEFEF align=center| 14.||4||1||1||2||7||8||–1
|-
| 2024.||colspan=9|Kvalifikacije nisu počele|-
|Ukupno
|Četvrtfinale
|6/7
|22
|9
|6
|7
|30
|28
|+2
|-
|}

1996. - EngleskaEuropsko prvenstvo u nogometu – Engleska 1996.Četvrtfinale

2004. - PortugalEuropsko prvenstvo u nogometu – Portugal 2004.2008. - Austrija / ŠvicarskaEuropsko prvenstvo u nogometu – Austrija i Švicarska 2008.Četvrtfinale

2012. - Poljska / UkrajinaEuropsko prvenstvo u nogometu – Poljska i Ukrajina 2012.2016. - FrancuskaEuropsko prvenstvo u nogometu – Francuska 2016.Osmina finala

2020. - EuropaEuropsko prvenstvo u nogometu – Europa 2020.''

Osmina finala

Popis utakmica

Najviše utakmica na europskim prvenstvima

Strijelci na europskim prvenstvima

Priznanja

(1996.) Najbolja momčad turnira: Davor Šuker
(2008.) Najbolja momčad turnira: Luka Modrić
(2012.) Najbolji strijelac (3 pogotka): Mario Mandžukić (zajednički s još 5 igrača, nije osvojio nagradu)

Međusobni ogledi na europskim prvenstvima

Također pogledajte
Dodatak:Popis hrvatskih nogometnih reprezentativaca
Hrvatska na Svjetskom nogometnom prvenstvu
Hrvatska na UEFA Ligi nacija

Izvori

Hrvatska nogometna reprezentacija
Europska prvenstva u nogometu
Hrvatska na međunarodnim natjecanjima

Hrvatska na Europskom nogometnom prvenstvu


Semanick ist der Familienname folgender Personen:

 Michael Semanick (* 1963), US-amerikanischer Tonmeister
 Suzanne Semanick (* 1967), US-amerikanische Eiskunstläuferin

Semanick