Jordy Caicedo, né le  à Machala, est un footballeur international équatorien. Il joue au poste d'attaquant au Atlas FC, en prêt des Tigres UANL.

Biographie

En club

Lors de la première partie de saison 2021-2022, il se met en évidence en marquant douze buts dans le championnat de Bulgarie.

En sélection
Avec les moins de 20 ans, il participe au championnat sud-américain des moins de 20 ans en 2017. Lors de cette compétition organisée dans son pays natal, il joue neuf matchs. Il se met en évidence en marquant trois buts : deux buts lors de la double confrontation face à la Colombie, et un but contre l'Argentine. Avec un bilan de quatre victoires, deux nuls et trois défaites, l'Équateur se classe deuxième du tournoi. Il dispute ensuite quelques mois plus tard la Coupe du monde des moins de 20 ans qui se déroule en Corée du Sud. Lors du mondial junior, il joue trois matchs. Il marque un but en phase de poule contre l'Arabie saoudite. Avec un bilan d'un nul et deux défaites, l'Équateur est éliminé dès le premier tour.

Il reçoit sa première sélection en équipe d'Équateur le 4 juin 2021, lors des éliminatoires de la Coupe du monde 2022 contre le Brésil. Il entre à la 76 à la place d'Enner Valencia et son équipe s'incline 2-0.

Il est ensuite retenu par le sélectionneur Gustavo Alfaro afin de participer à la Copa América 2021 organisée au Brésil. Lors de ce tournoi, il joue deux matchs. L'Équateur s'incline en quart de finale face à l'Argentine.

Palmarès

En équipe nationale
 Équateur
 Championnat sud-américain des moins de 20 ans (0) :
 Deuxième : 2017.

En club
 CSKA Sofia
 Coupe de Bulgarie (1) :
 Vainqueur : 2020-21.
 Supercoupe de Bulgarie (0) :
 Finaliste : 2021.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international équatorien
Joueur de l'Universidad Católica del Ecuador
Joueur du CD El Nacional
Joueur du Esporte Clube Vitória
Joueur du PFK CSKA Sofia
Joueur des Tigres UANL
Naissance en novembre 1997
Naissance en Équateur

Jordy Caicedo


HMS Gladiator was a second class protected cruiser of the Royal Navy, launched on 8 December 1896 at Portsmouth, England. She was of the  rated at  displacement, with a crew of 250 officers and men. She had three distinctive stacks amidships with a conspicuous bridge well forward.

Service history
Gladiator was ordered to be commissioned at Portsmouth on 15 February 1900 to take out relief crews for the Australia Station.

She served with the Mediterranean Squadron under the command of Captain Frederick Owen Pike, when she visited Larnaka in June 1902, and Lemnos in August 1902. Captain T. B. S. Adair was appointed in command on 22 September 1902.

Collision

During a late snowstorm off the Isle of Wight on 25 April 1908, Gladiator was heading into port when she struck the outbound American steamer . Visibility was down to , but the strong tides and gale force winds required both ships to maintain high speeds to maintain steerage.

Lookouts on each vessel saw the approaching danger off Hurst Point. The American ship attempted to pass to the port side, the standard procedure in such a situation. Lacking room for the manoeuvre, Captain William Lumsden choose to turn the opposite direction, ensuring a collision. Both ships attempted to slow but both were exceptionally heavy (Saint Paul was built for conversion in wartime to a cruiser). They hit at about . Saint Paul struck Gladiator just aft of her engine room.

The glancing blow ripped open the sides of both ships. The British warship foundered at once, or beached off Black Rock Buoy, off the Isle of Wight, while the American was able to remain afloat and launch lifeboats. Several men were also saved by Royal Engineers from nearby Fort Victoria. A total of 28 sailors were lost, but only three bodies were recovered.

Gladiator settled on her starboard side in shallow water close to Fort Victoria. Salvage work began almost at once, but it took over five months to right the ship, re-float it and tow it back to Portsmouth. The operation cost £64,000 pounds and a further £500 to make the ship seaworthy, but as the ship's design was considered obsolete, she was scrapped rather than repaired. Gladiator was sold to a Dutch firm for only £15,000.

A court of inquiry reprimanded Captain Lumsden in July 1908, but held Saint Paul responsible for the collision. However, when the Admiralty sued the owners of the liner, a high court held Gladiator responsible.

Later fame
A postcard of the capsized vessel was subsequently used by the artist Tacita Dean as the basis for her artwork So They Sunk Her, part of a portfolio of twenty black and white photogravures with etching collectively entitled The Russian Ending. The artwork ascribes the cause of the incident to a fictitious mutiny. A copy of the artwork is held by the Tate in London.

References

Bibliography

External links

 HMS Gladiator 2nd Class Cruiser
  Arrogant Class Cruiser - HMS Gladiator

Arrogant-class cruisers
Ships built in Portsmouth
1896 ships
Shipwrecks in the English Channel
Maritime incidents in 1908
Ships sunk in collisions

HMS Gladiator (1896)


U borilačkim vještinama i športovima, bacanje je tehnika rušenja koja uključuje izbacivanje iz ravnoteže ili podizanje protivnika, te njegovo bacanje na tlo.

U japanskim borilačkim vještinama naziva se nage-waza - 投げ技 (jap "tehnika bacanja").

Zajedno s obaranjem i čišćenjem, bacanja spadaju pod tehnike rušenja protivnika. Određene tehnike bacanja koje se nazivaju "požrtvovna bacanja" (sutemi-waza, 捨身技, jap. "tehnika žrtvovanja") uključuju stavljanje sebe u potencijalno nepovoljan položaj, odnosno na tlu, kako bi se izvršilo bacanje.

Vanjske poveznice

 SOMBO A Style of Wrestling: Chapter 5, Throwing and Scoring Techniques

(Wayback Machine copy)

 The 67 Throws of Kodokan Judo
 Collection of the 40 Throws of the Gokyo with Video Demonstrations
Borilačke vještine i športovi

Bacanje


Karacaviran ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:

Yerleşim yerleri
Türkiye
 Karacaviran, Çermik, Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Karacaviran, Develi, Kayseri ili Develi ilçesine bağlı mahalle
 Karacaviran, Amasya'nın Gümüşhacıköy ilçesindeki Karacaören köyünün eski adı
 Karacaviran, Bolu'nun Kıbrıscık ilçesindeki Karacaören köyünün eski adı

Karacaviran


{{Okul bilgi kutusu
|  adı               = Bursa Erkek Lisesi
|  slogan            = Erkek Liseli Olmak, AyrıcalıktırOnurlu Bir Geçmişten, Umutlu Bir Geleceğe...|  amblemi           =Bursa Erkek Lisesi Logo.png|200px
|  eğitim dili       = Türkçe
|  yabancı dil       = İngilizce, Almanca
|  kuruluş           = 1883
|  türü              = Anadolu Lisesi
|  müdür             = Şahin BOZTEPE
|  şehir             = Osmangazi, Bursa
|  ülke              = Türkiye
|  web sitesi        =
|marşı=Bursa Erkek Lisesi}}
Bursa Erkek Lisesi (Mekteb-i  İ'dâdî-i Mülkî, Bursa Mekteb-i Sultanisi, Bursa Lisesi, Bursa Erkek Lisesi, Bursa Anadolu Erkek Lisesi) Bursa'da 19. yüzyıl sonunda kurulan ve halen Anadolu lisesi statüsünde faaliyete devam eden eğitim kuruluşu.Mekteb-i  İ'dâdî-i Mülkî  adında iki sınıflık bir okul olarak açılan okul, 2005 yılından beri Bursa Anadolu Erkek Lisesi olarak eğitim verir. Adında "erkek lisesi" ifadesi kalsa da karma eğitim yapılmaktadır.

 Tarihçe
19. asır sonlarında başlatılan eğitim seferberliği sırasında 1883 veya 1885'te şehir merkezindeki Veli Şemsettin Mahallesindeki Necip Bey konağında  Mekteb-i İ'dâdî-i Mülkî   adında iki sınıflık bir okul olarak açılmış; iki sene sonra da sınıf sayısı dörde çıkarılmıştır. Okulun kuruluş amacı öğrencilerine iş ahlâkı kazandırmak ve devletin ihtiyaç duyduğu ara eleman sıkıntısını gidermekti. Rüşdiyye ve sultani arasında bir hazırlık okulu özelliği taşıyordu. İlk olarak 1889 Temmuz'unda 5 öğrenciyi mezun etti.

1892-1893 ders yılında okul, rüştiye sınıflarını da içine alarak yedi sınıflı hale getirildi.  Öğrenci sayısının hızla artması üzerine 1888 yılında konak arsası üzerine yeni bir binanın inşaatı başladı. İnşaatın başlamasında bir yıl sonra yanındaki arsa da satın alınarak okul arazisine katıldı.

Okulun bitirilmesi için büyük gayret sarf eden Vali Mahmut Celalettin Paşa,  inşaat henüz bitmediği halde 1890 yılında bir kitabe hazırlatmıştır. Kitabedeki manzumenin son iki beyiti şöyledir:

"Celal itmamına vali iken nazmeyledi tarih Bu ali mektebi Abdülhamit Han eyledi nev–bünyad" (Bu yüce mektebi Abdülhamit Han yaptırdı. Tamamlandığında Vali Celal, şiiriyle tarih düştü.). Yapı istenene üsrede tamamlanamadığı  ve vali Mahmut Celalettin Paşa valilikten ayrıldığı için kitabe yerine konulamadı. Yeni bina 1891'de tamamlanarak hizmete girdi.

1890'lı yılların başında okul yatılı hale getirildi. 1893'te okulun etrafındaki on ev satın alınıp okul arazisine dâhil edildi.

Binaya 1903-1906 yılları arasında kütüphane, yatakhane, yemekhane, kapalı bir teneffüshane 1911'de de hamam ilave edildi. 1903 yılının sonlarına doğru okulda ziraat, ticaret ve sanat şubeleri açıldı. Ayrıca 1904'te okul bahçesine ayrı bir teşkilat olarak Müze-i Hümayun adıyla Bursa Müzesi açılmıştır. Osmanlı, Selçuklu, Roma ve Bizans dönemlerine ait eserler  1926'da Yeşil Medrese'ye taşınana kadar burada sergilendi.

Yunan işgalinde binanın bir kısmı hastane olarak kullanıldı

1910-1911 ders yılı başında adı  Bursa Sultanî Mektebi olarak değiştirilmiş  olan okul,  1923-1924 ders yılında Bursa Lisesi adını aldı.

Atatürk okulu 23 Ağustos 1924 ve 3 Mart 1925 tarihlerinde olmak üzere iki defa ziyaret etmiş ve şeref defterine, "Bursa Sultanîsi'nde geçirdiğimiz saatlerin çok kıymetli hatırası ile daima memnun olacağım" notunu düşmüştür. Mustafa Kemal, ziyareti sırasında Harbiye Okulu'nda iken kendisinin de Fransızca öğretmeni olan Nevres Bey'in de ders verdiği sınıfı ziyaret etmiş; bu sınıf 1998'de bir plaketle daha kalıcı hale getirilmiştir.

1960'ta yıkılan eski binanın yerine yatakhane, 1973 yılında betonarme ek bina yapılmıştır.

Okulda, Reşat Nuri Güntekin, Orhan Şaik Gökyay, Kazım Baykal, Ziya Samar, Süleyman Nazif gibi ünlü isimler öğretmenlik yapmış, yetiştirdikleri öğrenciler ise bilim, sanat, politika ve sosyal hayatta önemli görevler üstlenmişlerdir. Okul bahçesinde  1960'ta  dikilen Atatürk'ün büstünün yanı sıra okulda öğretmenlik yapmış önemli kişilerin büstleri mevcuttur.  İlk hikâyesi olan "İpekli Mendil"'i  Bursa Erkek Lisesi'nde öğrenciyken edebiyat dersi ödevi olarak yazan Sait Faik Abasıyanık da okul tarihinin önemli kişilerindedir.

Okul 2005 yılından itibaren Anadolu Lisesi olarak öğretime devam etmektedir.

Mayıs 2011 yılında okulun tarihini anlatan Bursa Mekteb-i Sultanisi  kitabı yayınlanmıştır. Mayıs 2016'da okulun adından Anadolu ibaresi kaldırılmıştır ancak Anadolu lisesi olarak eğitim vermektedir.

Okulun Geleneksel Pilav Günleri'' her yıl Mayıs ayının son Pazar gününde saat 10:00'da yapılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Resmî Websitesi
 Bursa Erkek Lisesi, Bursa Büyükşehir Beldiyesi Yayınları
 Bursa Mekteb-i Sultanîsi (Bursa Erkek Lisesi) - Uludağ Üniversitesi Kütüphanesi
 Bursa Mekteb-i İdâdî-i Mülkisi Kuruluşu ve Faaliyetleri - Numan KUMAŞ

Kaynakça

Anadolu liseleri
Erkek Lisesi
1883'te kurulan oluşumlar

Bursa Anadolu Erkek Lisesi


Ernst August Charbonnier (getauft 8. Juli 1677 in Osnabrück; † 24. Mai 1747 in der Calenberger Neustadt (Hannover)) war ein Gartenkünstler vermutlich französischer Abstammung.

Leben

Familie
Ernst August war der Sohn des vermutlich aus Frankreich stammenden Gartenkünstlers Martin Charbonnier und der jüngere Bruder von Georg Ludwig Charbonnier. Sein Sohn war Matthias Charbonnier.

Werdegang und Werk
Ernst August Charbonnier wurde in Osnabrück getauft, wo sein Vater seinerzeit im Dienst des späteren Kurfürsten Ernst August und dessen Ehefrau Sophie von der Pfalz stand und für den dortigen Residenzgarten zuständig war.

1713 arbeitete Ernst August Charbonnier im Französischen Garten in Celle. Nur wenige Jahre später wurde er 1717 zum Nachfolger seines Vaters ernannt für den Großen Garten in Herrenhausen.

1720 legte Charbonnier für den Oberkammerherrn Ernst August von Platen den Garten beim Schloss Montbrillant an (den späteren Welfengarten).

1726/27 schuf Charbonnier die Herrenhäuser Allee aus 1.300 Linden als sichtbare Verbindung zwischen dem in der Stadt Hannover gelegenen Leineschloss und der Sommerresidenz in den Herrenhäuser Gärten. Zur gleichen Zeit schuf er die Allee im Berggarten, die heute als Zufahrt von der Herrenhäuser Straße zum Welfenmausoleum führt und Eigentum des Welfenhauses ist.

Ernst August Charbonnier starb 1747 in der Calenberger Neustadt.

Literatur
 A. Rothert, M. Peters: Hannoversche Biographie, Bd. 3: Hannover unter dem Kurhut, 1646–1815, Hannover 1916
 Allgemeines Künstlerlexikon, Bd. 18, S. 217f.
 Eduard Schuster: Kunst und Künstler in den Fürstentümern Calenberg und Lüneburg in der Zeit von 1636–1727, Hannover 1905
 Rainer Schomann (Hrsg.), Urs Boeck: Historische Gärten in Niedersachsen, Katalog zur Landesausstellung, Eröffnung am 9. Juni 2000 im Foyer des Niedersächsischen Landtages, anlässlich der Landesausstellung "Historische Gärten in Niedersachsen". 2., korrigierte Auflage, Hannover: Heimatbund Niedersachsen, 2002, S. 75f.
 Helmut Knocke: Charbonnier. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 84, online über Google-Bücher
 Helmut Knocke: Charbonnier. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 110.

Weblinks
 Ernst August Charbonnier im Bildarchiv Foto Marburg

Einzelnachweise

Botaniker (17. Jahrhundert)
Botaniker (18. Jahrhundert)
Gärtner
Person (Osnabrück)
Person (Celle)
Person (Hannover)
Herrenhäuser Gärten
Landschaftsarchitekt (Deutschland)
Franzose
Geboren 1677
Gestorben 1747
Mann

Ernst August Charbonnier


{{Infobox civilian attack
|title=දෙහිවල දුම්රිය බෝම්බය
|partof= ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදයෙ
|image=
|image_size=300px
|alt=
|caption=
|map=
|map_size=
|map_alt=
|map_caption=
|location= දෙහිවල දුම්රියාපොලේදී අංක 764 දරණ කාර්යාල මගී දුම්රිය තුල
|target= රැකියාව අවසන්කර නිවෙස් වලට යන සිංහල ජාතික සිවිල් ජනයා
|date=  1996 ජූලි 24
|type= සැඟවූ බෝම්බය
|victim= මරණ: 58 - 64 බරපතල තුවාල ලැබූවන්: 274
|perps=
|perp=
|perpetrators=
|perpetrator=
|susperps=ඇන්තනි පිල්ලේ රොබට් ට්‍රැක්‌සිලන් නොහොත් බාලසිංහම් නොහොත් තේවන් සවරිමුත්තු ලෝගනාදන් නොහොත් ආනන්දන්චිත්‍රසේනන් තුරුමාල් නොහොත් රමණී
|susperp=
|weapons=බෝම්බය
|numparts=
|numpart=
|dfens=
|dfen=
|footage=
|motive=
|name=}}

දෙහිවල දුම්රිය බෝම්බ ප්‍රහාරය 1996 වසරේ ජුලි 24 වැනි දිනදී, දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් දියත් කරන ලද්දකි.

සිදුවීම
දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් එදින, අංක 764 දරණ කාර්යාල මගී දුම්රියෙහි,  ඉහල රාක්කයේ ස්ථාන හතරක ගමන්මළු තුල ඇටවූ බෝම්බ 4 ක් තබා, පුපුරුවා හැරීම සිදු කරන ලදී. එකිනෙකට සමගාමීව බෝම්බ හතරම පුපුරා යාම නිසා, ප්‍රහාරයෙන් සිදුවූ හානි ප්‍රමාණය වැඩිවී තිබුණි. කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් විසින්, බෝම්බ කීපයක් එක ආසන්නයේ පිහිටුවා ප්‍රහාරයක් දියත් කල මුල්ම අවස්ථාව ලෙසද මෙය සැලකේ. මෙම බෝම්බ ප්‍රහාරය නිසා සිවිල් වැසියන් 64 දෙනෙකු මිය ගොස් තවත් 400 අධික පිරිසක් තුවාල ලැබූහ.

හෙළාදැකීම්
මෙම නින්දිත ප්‍රහාරය එම වසරේම ජුලි 25 වන දිනදී, එක්සත් ජනපදය සහ යුරෝපා සංගමය විසින් හෙළා දුටු අතර, නීති විරෝධී ක්‍රියා වැලැක්වීමේ 1967 පනතේ 3න් වන වගන්තිය අනූව යමින් ඉන්දියාවද එම මසදී, එල්ටීටීඊ ය වෙත පනවා තිබූ තහනම තව දුරටත් දීර්ඝ කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

වැඩිදුර කියවීම්
 රොහාන් ගුණරත්න. (1998). ශ්‍රී ලංකා'ස් එත්නික් ක්‍රයිසිස් ඇන්ඩ් නැෂනල් සිකියුරිටි, කොළඹ: සවුත් ඒෂියන් නෙට්වර්ක් ඔන් කන්ෆ්ලික්ට් රිසර්ච්. ISBN 955-8093-00-9
 රොහාන් ගුණරත්න. (ඔක්තෝම්බර් 1, 1987). වෝර් ඇන්ඩ් පීස් ඉන් ශ්‍රී ලංකා: විත් පෝස්ට්-අකෝඩ් රිපෝර්ට් ෆ්‍රොම් ජැෆ්නා, ශ්‍රී ලංකාව: ඉන්ස්ටිටියුට් ඔෆ් ෆන්ඩමෙන්ටල් ස්ටඩීස්. ISBN 955-8093-00-9
 ගුණසේකර, S.L. (නොවැම්බර් 4, 2003). ද වේජස් ඔෆ් සින්, ISBN 955-8552-01-1

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 janes.com

එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ලකල ප්‍රහාර

1996 දෙහිවල දුම්රිය බෝම්බ ප්‍රහාරය


Georg Friedrich Karl, Margraf de Brandenburg-Bayreuth (30 iunie 1688 – 17 mai 1735), a fost prinț german, membru al Casei de Hohenzollern, Margraf de Brandenburg-Bayreuth-Kulmbach (1708–35) și Margraf de Brandenburg-Bayreuth (1726–35).

Familie
A fost cel mai mare copil din cei paisprezece născuți ai Margrafului Christian Heinrich de Brandenburg-Bayreuth-Kulmbach și ai soției acestuia, contesa Sophie Christiane de Wolfstein. În afară de el, numai șase frați au supraviețuit copilăriei: Albrecht Wolfgang, ucis în bătălie în 1734; Dorothea Charlotte, contesă de Hohenlohe-Weikersheim, care a murit în 1712 la doar șapte luni după căsătorie; Sophie Magdalene, regină a Danemarcei; Frederick Ernst; Sophie Caroline, Prințesă de Ostfriesland; și Frederick Christian, care mai târziu a moștenit margrafiatul de Bayreuth.

Biografie
În timpul copilăriei, Georg Friedrich Karl a fost instruit de foarte religioasa lui mamă, iar mai târziu a primit o educație atentă la Bielefeld. Din 1700 până în 1704 a călătorit în Europa de Vest, ca parte a unei călătorii educaționale tradiționale (Marele Tur), și a vizitat, printre alte țări, Danemarca, Franța și Republica olandeză. Mai târziu, el a studiat patru ani la Universitatea din Utrecht. După moartea tatălui său, în 1708 s-a întors la familia sa, care trăia începând cu 1704 la Castelul Weferlingen în apropiere de Magdeburg, și și-a asumat titlul de Margraf de Brandenburg-Bayreuth-Kulmbach.

Castelul Weferlingen a fost atribuit familiei sale ca un apanaj de către regele Frederic I al Prusiei, după ce tatăl lui Georg Friedrich Karl, puternic îndatorat, a renunțat la drepturile sale de succesiune asupra moșiilor Bayreuth și Ansbach în favoarea Prusiei prin Contractul de la Schönberg. Georg Friedrich Karl a încercat să-și recupereze drepturile după moartea tatălui său și a solicitat eliminarea acestui contract.

Când Margraful Georg Wilhelm a murit în 1726 fără urmași pe linie masculină, Georg Friedrich Karl și-a asumat principatul de Bayreuth fără dificultăți.

După ascensiunea sa, prioritatea cea mai mare a lui Georg Friedrich Karl a fost îmbunătățirea finanțelor teritoriilor sale și administrația locală. Spre deosebire de mulți dintre conducătorii săi contemporani, el nu avea ambiții politice sau militare. În schimb a fost foarte pios și l-a sprijinit intens pe August Hermann Francke să inculce importanța vieții religioase pentru supușii săi. Margraful a fost un sprijin remarcabil pentru orfelinate.

Nu a fost interesat de viața de curte, iar în ultimii ani a construit Castelul Himmelkron, o fostă mănăstire, probabil, cu planul de a se retrage acolo.

În memoriile nurorii sale, Wilhelminea Prusiei, Georg Friedrich Karl este descris ca o persoană slabă, crăcănată, egoista, geloasă. Antipatia a fost reciprocă. Margraful și-a hărțuit nora în același mod în care părinții ei au făcut-o. Atunci când Wilhelmine a dat naștere unei fiice, a distrus speranțele lui Georg Friedrich Karl de a se ocupa de creșterea nepotul său, din moment ce el ar fi fost lăsat să supravegheze educația fiului copilului său Frederic numai dacă ar fi fost un băiat, în conformitate cu contractul de căsătorie semnat cu Wilhelmine. Frederic și-a sprijinit soția și Margraful beat și-a lovit fiul cu bastonul fără să-l rănească.

Căsătorie și copii
La  17 aprilie 1709, la Reinfeld, Georg Friedrich Karl s-a căsătorit cu  Dorothea de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck. Ei au avut cinci copii:

 Sophie Christiane Luise (n. 4 ianuarie 1710, Weferlingen - d. 13 iunie 1739, Bruxelles), căstorită la 11 aprilie 1731 cu Alexander Ferdinand, Prinț de Thurn și Taxis.
 Frederic (n. 10 mai 1711, Weferlingen - d. 26 februarie 1763, Bayreuth), succesor al tatălui său ca Margraf de Bayreuth.
 Wilhelm Ernst (n. 26 iulie 1712, Weferlingen - d. 7 noiembrie 1733, Mantua).
 Sophie Charlotte Albertine (n. 27 iulie 1713, Weferlingen - d. 2 martie 1747, Ilmenau), căstorită la 7 aprilie 1734 cu Ducele Ernst August II de Saxa-Weimar.
 Sophie Wilhelmine (n. 8 iulie 1714, Weferlingen - d. 7 septembrie 1749, Aurich), căstorită la 25 mai 1734 cu Prințul Carl Edzard al Frisiei de Est.

După șapte ani de mariaj nefericit, Georg Friedrich Kar și Dorothea s-au separat în 1716. Opt ani mai târziu (1724), căsătoria lor a fost oficial dizolvată. Mai târziu, Dorothea a emigrat în Suedia, unde a murit în 1761, la 20 de ani după fostul ei soț. Nici unul dintre ei nu s-a recăsătorit.

Nașteri în 1688
Decese în 1735
Georg Frederic Karl, Margraf de Brandenburg-Bayreuth
Georg Frederic Karl, Margraf de Brandenburg-Bayreuth


රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය ශ්‍රී ලංකාවේ  පිහිටි විශ්ව විද්‍යාලයකි. දකුණු පළාතෙහි ඇති එකම විශ්වවිද්‍යාලයයි. ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වර්ගීකරණය අනුව 2015 වර්ෂයේදී මෙම විශ්ව විද්‍යාලය මෙරට 6 වන ස්ථානය හිමිකරගෙන තිබෙන අතර, ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල වර්ගීකරණය අනුව 3557 ස්‌ථානය හිමිකරගෙන තිබෙයි.

එය , 1978 සැප්තැම්බර් මස රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය ලෙස විශේෂ ජනාධිපති නීතිය මගින් ස්ථාපිත 1984 පෙබරවාරි මස 1 දින තුළ පූර්ණ බලතල සහිත විශ්වවිද්‍යාලයක් දක්වා උසස් කරන ලදී.

විශ්වවිද්‍යාලය ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාත පුරා පීඨ දයයකට සංවිධානය කර ඇත. එහි ප්‍රධාන කාර්යාලය අක්කර 72 භුමියක් පුරා පැතිරෙන  මාතර, වැල්ලමඩම සංකීර්ණයේ  පිහිටා ඇත. ඉංජිනේරු සහ වෛද්‍ය පීඨ  ගාල්ලේ  පිහිටා ඇති අතර, කෘෂිකර්ම පීඨය සහ තාක්‍ෂණ පීඨය කඹුරුපිටියේ (මාතර) පිහිටා ඇත. එය සතු  ශ්‍රී ලංකා රුපියල් බිලියන 2,982 මූල්‍ය අරමුදල් විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යයන හා පර්යේෂණ කටයුතු සඳහා භාවිතා කරනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම අධ්‍යාපනික හා පර්යේෂණ පුස්තකාල පද්ධති අතරින් එකක් වන රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයීය පුස්තකාලය, ක්‍රියාත්මක කරවයි. රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ පුස්තකාල පද්ධතිය ප්‍රධාන විශ්වවිද්‍යාල වැල්ලමඩම ප්‍රධාන පුස්තකාලය කේන්ද්‍රගතව හා වෙළුම් 200,000 කට අධිකව පැවැත්වීම වෙනත් පුස්තකාල හතරකට ආසන්න සමන්විත වේ.

ආරම්භය
ආචාර්ය නිශ්ශංක විජයරත්න 1977 ජේ. ආර්. ජයවර්ධන රජයේ අධ්‍යාපන හා උසස් අධ්‍යාපන කැබිනට් අමාත්‍ය ධුරය ට ත් පත් විය. අධ්‍යාපන හා උසස් අධ්‍යාපන  කැබිනට් අමාත්‍යවරයා වශයෙන් ඔහු 1978 අංක 16 දරණ විශ්ව විද්‍යාල පනත පාර්ලිමේන්තුව ට ඉදිරිපත් කළේය. ඒ අනුව, එතෙක් ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති එකම විශ්ව විද්‍යාලය වන ලංකා විශ්ව විද්‍යාලය එකිනෙකෙන් ස්වායත්ත වූ විශ්ව විද්‍යාල හයක ට විසංයුක්ත කරන ලදි. එතෙක් ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ මණ්ඩප වශයෙන් පැවති කොළඹ, පේරාදෙණිය, විද්‍යාලංකාර (කැලණිය), විද්‍යෝදය (ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර), කටුබැද්ද (මොරටුව) සහ යාපනය යන අධ්‍යාපන පීඨ විශ්ව විද්‍යාල බව ට පත් විය. තවද, රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයය සහ ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය ඔහු  ගේ අදහසක් අනුව පිහිටුවන ලදි.

අධ්‍යයන මණ්ඩප

ප්‍රධාන මණ්ඩපය
රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයයෙහි ප්‍රධාන මණ්ඩපය මාතර, මැද්දවත්තෙහි පිහිටා තිබෙන අතර එහි, මානව ශාස්ත්‍ර හා සමාජීය විද්‍යා, විද්‍යා, කළමනාකරණ සහ මූල්‍ය, ධීවර සහ සාගර විද්‍යා හා තාක්‍ෂණ, පශ්චාත් උපාධි අධ්‍යයන පීඨය යන පීඨ පහ ද, උපකුලපති කාර්යාලය ඇතුළු පරිපාලන සංකීර්ණය ද, ප්‍රධාන පුස්තකාලය, ගෘහස්ත ක්‍රීඩාගාරය සහ පරිගණක විද්‍යාගාරය ද පිහිටා ඇත. ඉතාම දැකුම්කළු ගෘහ නිර්මාණ සැලැස්මකින් ඉදිව ඇති රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයයෙහි ප්‍රධාන මණ්ඩපය  ශ්‍රී ලංකාවේ කීර්තිමත් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකුව සිටි ජෙෆ්රි බාවා  විසින් නිර්මාණය කෙරිණි. ඉදිකිරීම් බැල්පර් බියැටි නම් ඕලන්ද සමාගම විසින් සිදු කරන ලදී.

වෙනත් මණ්ඩප
විශ්වවිද්‍යාලයෙහි කෘෂිකර්ම පීඨය කඹුරුපිටිය ප්‍රදේශයේ මාපලානෙහි ද, වෛද්‍ය පීඨය ගාල්ල කරාපිටියෙහි ද, ඉංජිනේරු පීඨය ගාල්ල, වක්වැල්ලෙහි ද, සමසෞඛ්‍ය පීඨය ගාල්ලේ, උළුවිටිකේ ප්‍රදේශයේ ද පිහිටා ඇති අතර, මෑතදී සරසවියට එක්වූ නව පීඨය වන තාක්‍ෂණ පීඨය කඹුරුපිටිය ප්‍රදේශයේ බිබුලවෙල පිහිටා ඇත.

මේවාද බලන්න
 ආචාර්ය නිශ්ශංක විජයරත්න

බාහිර සබැඳි
රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රධාන පිටුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වර්ගීකරණය 2014
 "ලංකා යුනිවර්සිටි නිව්ස්" වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයය


أبو الوليد عبد الله بن محمد بن يوسف المعروف بـابن الفرضي (351 هـ - 403 هـ) مؤرخ وحافظ أندلسي.

ولد أبو الوليد عبد الله بن محمد بن يوسف بن نصر الأزدي في قرطبة في ذي القعدة عام 351 هـ، درس ابن الفرضي على يدي علماء قرطبة، قبل أن يرحل إلى المشرق عام 382 هـ، حيث حج وأخذ عن علماء مكة ومصر والقيروان قبل أن يعود للأندلس. عاد ابن الفرضي من المشرق، وهو على علم بالفقه والحديث وعلم الرجال والأدب، كما كان حسن البلاغة والخط، جمّاعًا للكتب.

وقد ألف ابن الفرضي عددًا من الكتب منها «تاريخ علماء الأندلس» و«المؤتلف والمختلف في أسماء الرجال» و«أخبار شعراء الأندلس» و«مشتبه النسبة» وغيرها. وقد كتب ابن بشكوال كتابه «الصلة» تكملة لكتاب «تاريخ علماء الأندلس» لابن الفرضي. تولى ابن الفرضي قضاء بلنسية في عهد الخليفة محمد المهدي بالله ولابن الفرضي شعر حسن منه:

وقد قتل ابن الفرضي في 6 شوال 403 هـ، يوم أن دخل البربر قرطبة مع سليمان المستعين بالله.

المراجع

وصلات خارجية

المصادر

أشخاص من قرطبة
أندلسيون في القرن 10
أندلسيون في القرن 11
حقوقيون في القرن 10
حقوقيون في القرن 11
دارسون من الأندلس
دارسون من الدولة الأموية في قرطبة
عرب في القرن 10
عرب في القرن 11
علماء دين مسلمون
علماء من الأندلس
كتاب سيرة في القرن 10
كتاب سيرة في القرن 11
مواليد 351 هـ
مواليد 962
موسوعيون مسلمون
مؤرخو الأندلس
مؤرخو القرن 10
مؤرخو القرن 11
وفيات 1013
وفيات 403 هـ
مؤرخون من الأندلس القرن 10
مؤرخون من الأندلس القرن 11
موسوعات القرن 11

ابن الفرضي


Lettneska karlalandsliðið í körfuknattleik er fulltrúi Lettlands í körfuknattleik.

Titlar
EM
EM-gull: 1935
EM-silfur: 1939
EM-brons:

Heimildir
 http://basket.lv/
 https://www.eurobasket.com/Latvia/basketball-National-Team.aspx

Karlalandslið í Körfuknattleik


Departamentul de Sociologie și Asistență Socială este un departament didactic din cadrul Facultății de Filosofie și Științe Social-Politice, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași. Este cel mai mare departament din cadrul facultății, atât din punct de vedere al numărului de cadre didactice titulare, cât și din punct de vedere al numărului de studenți și al programelor de licență și masterat gestionate.

Programe de studii

Departamentul gestionează trei programe de licență și cinci programe de masterat.

Programe de licență:
 Sociologie (capacitate de școlarizare 100 locuri / an - IF)
 Resurse umane (capacitate de școlarizare 120 locuri / an - IF)
 Asistență socială (capacitate de școlarizare 315 locuri / an - IF; 75 locuri / an - ID)
Programele de licenta functionează în conformitate cu sistemul Bologna si sunt acreditate de Agenția Română de Asigurare a Calității în Învățământul Superior (ARACIS). Durata studiilor este de 3 ani (6 semestre) și sunt acumulate 180 credite ECTS.

Programe de masterat:
 Sociologia organizațiilor și a resurselor umane (domeniul sociologie)
Securitate comunitară și controlul violenței (domeniul sociologie)
 Familia și managementul resurselor familiale (domeniul asistență socială)
 Probațiune, mediere și asistența socială a victimelor infracțiunilor (domeniul asistență socială)
 Supervizare și planificare socială (domeniul asistență socială)
 Lifelong Well-Being and Healthy Ageing (domeniul asistență socială)
Programele de masterat funcționează în conformitate cu sistemul Bologna si sunt acreditate de Agenția Română de Asigurare a Calității în Învățământul Superior (ARACIS). Durata studiilor este de 2 ani (4 semestre) și sunt acumulate 120 credite ECTS.

Scurt istoric

Primul curs de Sociologie din cadrul Universității din Iași a fost susținut in anul 1897 de catre profesorul Constantin Leonardescu. Din anul 1910 Catedra de Sociologie de la Iași este ocupată de Dimitrie Gusti, iar din 1920 de către Petre Andrei. Din 1941 catedra este preluată de către Alexandru Claudian până în anul 1948 când sociologia este eliminată ca disciplină din curricula universităților românești.

Sociologia este reintrodusă în Universitatea din Iași în anul 1967. Cursurile de sociologie au fost susținute de către profesorii Iosif Natansohn, Petre Dumitrescu, Vasile Miftode și Anton Carpinschi

Catedra de Sociologie a fost înființată în anul 1990 de profesorul Vasile Miftode și condusă de acesta până în anul 2007. În perioada 2007 – 2016 conducerea catedrei / departamentului a fost asigurată de Prof.Univ.Dr. Dumitru Stan (în anul 2012 a fost adoptată organizarea sub forma Departamentului de Sociologie și Asistență Socială). Din anul 2016 Directorul Departamentului este Conf.Univ.Dr. Romeo Asiminei.

Scurt istoric:
 1897 - 1907 - Fundamentarea sociologiei (Constantin Leonardescu)
 1910 - 1940 - Instituționalizarea sociologiei (Dimitrie Gusti; Petre Andrei)
 1941 - 1947 - Rezistența sociologiei (Alexandru Claudian)
 1966 - 1989 - Reinstituționalizarea sociologiei (Iosif Nathanson; Petre Dumitrescu; Vasile Miftode; Anton Carpinschi)
 1990 - 2007 - Modernizarea sociologiei și instituționalizarea asistenței sociale (Vasile Miftode)

Etapele dezvoltării instituționale:

Studenții

Situația studenților la data de 1 octombrie 2022:

* studiile de doctorat în domeniul Sociologie sunt gestionate de Departamentul Școala doctorală (conducători de doctorat titulari: Prof.Univ.Dr. Daniela Cojocaru, Prof.Univ.Dr. Ștefan Cojocaru, Prof.Univ.Dr. Cristina Gavriluță, Prof.Univ.Dr. Nicu Gavriluță, Prof.Univ.Dr. Daniela Șoitu; conducători de doctorat asociați: Prof.Univ.Dr. Doina Balahur, Prof.Univ.Dr. Mihai Dinu Gheorghiu, Prof.Univ.Dr. Dumitru Stan).

Managementul Departamentului

Director de departament:
 Conf.Univ.Dr. Romeo Asiminei

Consiliul departamentului:
 Conf.Univ.Dr. Nina Mihaela Mihalache
 Conf.Univ.Dr. Mihaela Rădoi
 Lect.Univ.Dr. Camelia Medeleanu

Membrii titulari ai departamentului 2022-2023
 Prof.Univ.Dr. Daniela Cojocaru
 Prof.Univ.Dr. Ștefan Cojocaru
 Prof.Univ.Dr. Cristina Gavriluță
 Prof.Univ.Dr. Nicu Gavriluță
 Prof.Univ.Dr. Adrian Netedu
 Prof.Univ.Dr. Conțiu Tiberiu Cristi Șoitu
 Prof.Univ.Dr. Daniela Tatiana Șoitu
 Conf.Univ.Dr. Romeo Asiminei
 Conf.Univ.Dr. Gabriela Irimescu
 Conf.Univ.Dr. Dan Lungu
 Conf.Univ.Dr. Maria Marinela Mihăilă
 Conf.Univ.Dr. Nina Mihalache
 Conf.Univ.Dr. Mihaela Rădoi
 Lect.Univ.Dr. Alexandru Apostol
 Lect.Univ.Dr. Camelia Medeleanu
 Lect.Univ.Dr. Nicoleta Moron
 Lect.Univ.Dr. Carmen Palaghia
Lect.Univ.Dr. Lucian Sfetcu
Lect.Univ.Dr. Roxana Vasiliu
Asist.Univ.Dr. Alexandra Damaschin

Legături externe
 Departamentul de Sociologie și Asistență Socială - site oficial

Facultăți din Iași


هنا قائمة ببطولات أستراليا المفتوحة لسنة 1979:

الكبار

فردي رجال

غواليرمو فيلاس () هزم جون سدراي (), 7-6, 6-3, 6-2

فردي سيدات

باربرا جوردن () هزم شارون والاش (), 6-3, 6-3

مراجع

أحداث ديسمبر 1979 الرياضية في أوقيانوسيا
أحداث يناير 1980 الرياضية في أوقيانوسيا
بطولات أستراليا المفتوحة حسب السنة
ملبورن في عقد 1970
كرة مضرب أسترالية في 1979
أحداث ديسمبر 1979 الرياضية في أستراليا
أحداث يناير 1980 الرياضية في أستراليا

أستراليا المفتوحة 1979


Maëlig Duval, née le  en Bretagne, est une autrice française de science-fiction et de fantasy.

Biographie
Maëlig Duval est née en 1979 en Bretagne. Amatrice de littérature et de spectacles vivants, elle voyage beaucoup en Europe pour sa passion, mais sa vie est partagée entre Paris et les côtes bretonnes. Travaillant dans le milieu du funéraire, elle est également autrice de romans et de nouvelles. Sa démarche d'écriture a commencé début 2007 sur le forum CoCyclics. Elle y propose des textes courts pour le webzine Hydrae et propose une novella, L'Après-Dieux, en 2010 qui est publiée chez Griffe d'Encre. Puis viennent d'autres romans chez les Éditions du Riez et les éditions associatives Gephyre.

Elle fait duo avec Silène Edgar dans le cadre du festival Tandem de Nevers.

Style
Ses romans naviguent entre le réel et l'imaginaire. Elle écrit dans plusieurs genres : le space-opéra pour Scrops, la fantasy pour Le Goût des cendres ou encore le fantastique pour Du fond de mon urne et Anna guidant le peuple. Son style est caractérisé par des personnages fouillés et attachants et une narration empreinte d'ironie.

Distinctions
 Le roman Scrops ! est sélectionné au Prix Hors Concours.
 Le roman Du fond de mon urne est finaliste du prix Aventuriales 2021.

Œuvres

Romans

Novella

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en octobre 1979
Naissance en Bretagne
Romancière française du XXIe siècle
Nouvelliste français du XXIe siècle
Romancière française de fantasy
Romancière française de science-fiction

Maëlig Duval


Der internationale Flughafen Antonio Agostinho Neto ist ein internationaler Flughafen in der Republik Kongo, nahe der Stadt Pointe-Noire. Er ist neben dem Flughafen Brazzaville Maya-Maya der einzige international angeflogene Flughafen in der Republik Kongo.

Der Flughafen Pointe-Noire wurde 1934 eröffnet und wird zurzeit durch den kongolesischen Staat betrieben.

Es gibt zahlreiche Kontinentalflüge, unter anderem fliegen die Ethiopian Airlines täglich von Pointe-Noire aus Addis Abeba an. Interkontinental bietet Air France nach Paris Flüge an.

Zwischenfälle
 Am 21. März 2011 stürzte eine Antonow An-12BP der Trans Air Congo (Luftfahrzeugkennzeichen TN-AGK) im Landeanflug auf den Flughafen Pointe-Noire ab. Während des Landeanflugs kam das Flugzeug vom Anflugkurs ab, was der Kapitän zu korrigieren versuchte. Bei diesem Versuch drehte sich die Maschine auf den Rücken, stürzte auf mehrere Häuser und ging in Flammen auf. Alle neun Insassen und 14 weitere Personen am Boden kamen ums Leben.

Einzelnachweise

Pointe-Noire
Pointenoire
Pointe-Noire
Erbaut in den 1930er Jahren

Flughafen Pointe-Noire


Tod Robinson Caldwell (February 19, 1818July 11, 1874) was an American lawyer and the 41st governor of the U.S. state of North Carolina from 1871 until his death in Hillsborough in North Carolina in 1874. He was a son of John Caldwell (1779–1857) and Hannah Pickett Robinson (1794–1875).

He was born in Morganton, Burke County, North Carolina where he had a home for most of his life. Caldwell attended the University of North Carolina at Chapel Hill, graduating on June 4, 1840.  He was a member of the Dialectic Society. He was examined by the Supreme Court and admitted to Superior Court Practice (much like passing a bar examination) in June 1841, becoming solicitor for Burke County.  In 1842 he was elected a member of the North Carolina House of Commons in which he served two sessions.  In 1850 he represented Burke County in the state senate.  After the close of the Civil War he was a member of the Reconstruction Convention, and President of Western North Carolina Railroad.

Caldwell was elected the first lieutenant governor of North Carolina in 1868, the same year the state constitution had created the office. He became governor in 1871 upon the impeachment and conviction of Governor William Woods Holden.  Caldwell was elected governor in his own right in 1872, by about two thousand majority, becoming the second Republican elected governor of North Carolina. His areas of interest were the state debt and the state finances and the opening of the public schools which had been closed in 1863 due to lack of money. He appointed Alexander McIver as Superintendent of Public Instruction and got a bill passed allowing private aid for public schools in order to gain funds to reopen the schools.

Caldwell married Minerva Ruffin Cain on December 12, 1840. Tod and Minerva had at least four children:  Mary Ruffin Caldwell, wife of Dr. Waighstill Collett; John "Jack" Caldwell, killed at Gettysburg; Martha R. Caldwell, wife of Edward W. Ward; and Hannah J. Caldwell, wife of Walter Brem.

Shortly after arriving on July 9, 1874, at Hillsborough, Orange County, North Carolina to attend the railroad's stockholders' meeting, Caldwell became very ill and died unexpectedly two days later on July 11, 1874.  Newspaper reports stated he died from cholera morbus.  His body was returned to the state capital to lie in state after which his body was carried to Morganton and buried in the family plot in Forest Hill Cemetery.

References

External links
OurCampaigns.com: Political career of Tod R. Caldwell

1818 births
1874 deaths
People from Morganton, North Carolina
University of North Carolina at Chapel Hill alumni
North Carolina lawyers
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Republican Party North Carolina state senators
Republican Party governors of North Carolina
Lieutenant Governors of North Carolina
Deaths from cholera
19th-century American politicians
19th-century American lawyers

Tod Robinson Caldwell


Pike County er navnet på 10 counties i USA:

 Pike County, Alabama
 Pike County, Arkansas
 Pike County, Georgia
 Pike County, Illinois
 Pike County, Indiana
 Pike County, Kentucky
 Pike County, Mississippi
 Pike County, Missouri
 Pike County, Ohio
 Pike County, Pennsylvania

Alle er opkaldt for at ære Zebulon Pike.

Pike County


Luca Sportelli (* 11. März 1927 in Bari; † 29. August 1999 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Sportelli begann als Darsteller beim Avanspettacolo (einer Art Varieté-Kabarett-Revue-Sketch-Kombination) und in Revuenneben Erminio Macario, trat aber auch in Theaterstücken wie Il gattopardo unter Regisseur Franco Enriquez und Ma non c'è una cosa seria unter Edmo Fenoglio auf. Im Kino spielte er nach Gelegenheitsengagements seit 1967 regelmäßig, oftmals kleine Rollen in derb-komischen Filmen, wo ihn seine untersetzte Statur mit rundem, molligem Gesicht und ausgeprägter Glatze als Opfer des Hauptdarstellers prädestinierte. Später war er in Kriminalfilmen und Sexy Comedies zu sehen.

Filmografie (Auswahl)
 1968: Ciccio perdona… io no!
 1968: Im Staub der Sonne (Spara, gringo, spara)
 1972: Allein gegen das Gesetz (Il vero e il falso)
 1972: Don Camillo e i giovani d'oggi
 1972: Das Rätsel des silbernen Halbmonds (Sette orchidee macchiate di rosso)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Italiener
Geboren 1927
Gestorben 1999
Mann

Luca Sportelli


عملية التخريم  في عملية تشكيل المعادن هي عملية تستخدم آلة لضغط شكل ما خلال صفيحة من المعدن إلى داخل قالب قطع لتشكيل الشكل المرغوب في المعدن. تستخدم هذه العملية عادة باستخدام مخرطة برجية، آلة تصنيع باستخدام الحاسب الآلي والتي تحتوي على الأدوات والقوالب المقابلة لها في البرج الدوار. تستخدم هذه الآلة الطاقة الكهربائية، أو الهيدروليكية، أو الكهربائية، لضغط الشكل بقوة كافية لقص المعدن إلى الشكل المرغوب. قد لا يتم الحصول على المنتج النهائي في مرحلة واحدة، حيث تكون حواف المنتج خشنةً، ويلزمها عمليات لاحقة من الجلخ والتسوية للحصول على المنتج النهائي.

مراجع

أدوات ثقب
تشكيل المعادن

تخريم


عبد العزيز المنصور العرفج (26 أبريل 1946  - 26 مايو 2006 )، مخرج كويتي. وهو أخ الممثلين منصور ومحمد وحسين المنصور. بدأ حياته الفنية في قسم المكياج، ثم انتقل إلى الإخراج التلفزيوني والمسرحي. هو حاصل على دبلوم الفنون من مصر. وهو عضو في «فرقة مسرح الخليج العربي» منذ عام 1963.

من أعماله في الإخراج

كما إنه قام بعام 2002 بإخراج مسلسل الاعتراف إلا إن العمل منع من العرض لتناوله أحداث سياسية حصلت في الكويت في فترة الثمانينات من القرن العشرين، وحسب تقرير لجنة شكلها وزير الإعلام فإن العمل يتعرض لمجموعة من الموضوعات والقضايا المحظورة على المستويين السياسي والاجتماعي، بالإضافة إلى تعرضه لجهات وتكتلات دينية عدة، كما إن اللجنة أشارت إلى ضعف مستوى المسلسل على الصعيدين الدرامي والفني وميله إلى الطرح المباشر والخطابي الصريح.

المراجع

مخرجون كويتيون
مواليد 1946
وفيات 1427 هـ
وفيات 2006
كويتيون في القرن 20

عبد العزيز المنصور (مخرج)


Anna Lisbeth Christina Palme (født 14. marts 1931 i Stockholm, død 18. oktober 2018 samme sted) var en svensk børnepsykolog og internationalt anerkendt fortaler for børns rettigheder, bl.a. som formand for UNICEF 1990-1991. I  1956 blev hun blev gift med den senere svenske statsminister Olof Palme, der blev skudt i 1986, mens han spadserede på gaden i Stockholm sammen med Lisbeth. Hun var dermed et hovedvidne ved Palmemordet.

Liv og virke
Hun var datter af civilingeniør Christian Beck-Friis og hans hustru Anna-Lisa, født Bolling. Efter studentereksamen i 1950 ved Nya Elementarskolan för flickor i Stockholm blev hun bachelor ved Stockholms Universitet i 1955.

Lisbeth Palme giftede sig 9. juni 1956 med Olof Palme, Sveriges statsminister 1969–1976 og 1982–1986. De fik sammen sønnerne Joakim, Mårten og Mattias.

Lisbeth Palme arbejdede som børnepsykolog og var i en periode ansat ved Stockholms läns landsting og senere ved socialforvaltningen i Stockholm. Hun var ordførende i den svenske Unicef-komité 1987–1999 og international ordførende i Unicef 1990–1991. Hun havde flere andre internationaleopgaver, blandt andet blev hun i 1998 indvalgt som ekspert i FNs komité for børnerettigheder og indgik i det panel som for Den afrikanske unions regning udredede folkemordet i Rwanda. Lisbeth Palme var også engageret i udviklingen af den svenske børneforsorg.

Mordet på Olof Palme
Ved Palmemordet i 1986 var Lisbeth Palme det nærmeste øjnevidne og hun udpegede Christer Pettersson ved en vidnekonfrontation. Da skal hun havde ladet falde en kommentar om at man ser hvem som er alkoholiker, som blev tolket som om at hun var blevet informere om at den mistænkte var misbruger. Da ankeinstansen Hovretten senere omgjorde dommen mod Petterson pegde den på at ingen andre vidner end Lisbet Palme kunne udpege Pettersson ved åstedet, der var ingen tekniske beviser (krudtrester, mordvåben) og at udredningen ikke kunne bevise at Pettersson havde motiv for at myrde Olof Palme. De stillede spørgsmål ved Lisbet Palmes erindring af den flygtende gerningsmand, eftersom hun med sikkerhed må have været oprørt og med opmærksomheden rettet mod sin ægtemand.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Svenskt kvinnobiografiskt lexikon

Personer fra Stockholm
Psykologer fra Sverige
Adel fra Sverige

Lisbeth Palme


Budka Suflera este o trupă de muzică rock poloneză formată în Lublin, în 1974, de către Krzysztof Cugowski și Romuald Lipko.

Discografie

Albume de studio
 1975 Cień wielkiej góry
 1976 Przechodniem byłem między wami
 1979 Na brzegu światła
 1980 Ona przyszła prosto z chmur
 1982 Za ostatni grosz
 1984 Czas czekania, czas olśnienia
 1986 Giganci tańczą
 1988 Ratujmy co się da!!
 1993 Cisza (album Budki Suflera)|Cisza
 1995 Noc (album)|Noc
 1997 Nic nie boli, tak jak życie
 2000 Bal wszystkich świętych
 2002 Mokre oczy
 2004 Jest
 2009 Zawsze czegoś brak
2020 10 lat samotności

Single-uri

Legături externe
  Budka Suflera

Budka Suflera
Formații rock poloneze

Budka Suflera


جوليان فوبيرت  لاعب كرة قدم فرنسي سابق لعب لصالح نادي بوردو في مركز الجناح الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الظهير الأيمن.

المسيرة الرياضية
بدأ فوبيرت مسيرته الرياضية ناشئا في نادي كان سنة 1998 حيث تم تدريبه على اللعب في مركز الظهير الأيمن ولكن بسبب تميزه في رفع الكرة فإنه تم تغيير مركزه إلى الجناح الأيمن. تم تصعيد فوبيرت إلى الفريق الأول بداية موسم 2001/2002 عندما كان يبلغ من العمر 18 سنة. استطاع أن يحجز لنفسه مكان في التشكيلة الأساسية بسرعة فائقة وبالتالي اجتذب اهتمام عدة أندية من الدرجة الأولى حتى نجح نادي بوردو في التعاقد معه في صيف 2004. خلال المواسم الثلاثة التي قضاها في النادي استطاع فوبيرت اللعب في 96 مباراة في بطولة الدوري مسجلا 9 أهداف. في موسم 2005/2006 ساهم في احتلال النادي المركز الثاني في بطولة الدوري وبالتالي المشاركة في بطولة دوري أبطال أوروبا في الموسم التالي الذي استطاع فيه تتويج النادي ببطولة كأس الدوري الفرنسي.

في 23 يونيو 2007 ذكرت صحيفة ليكيب الرياضية الفرنسية بأن فوبيرت على وشك الانتقال إلى نادي رينجرز الاسكتلندي مقابل 6.5 مليون يورو. على الرغم من هذا الخبر إلا أنه في 1 يوليو تم الإعلان عن اتمام انتقاله إلى نادي وست هام يونايتد مقابل 6.1 مليون يورو. تعرض فوبيرت لإصابة في وتر أخيل في المباراة الودية أمام نادي سيغما أولوموك التشيكي بتاريخ 17 يوليو وبالتالي غيابه عن الملاعب لفترة 6 أشهر. من أجل تهيئته للعودة إلى الفريق الأول فإنه تم ادراج فوبيرت ضمن الفريق الرديف الذي واجه نادي أستون فيلا الرديف في يناير 2008. استطاع أن يشارك في أول مباراة رسمية في 12 يناير أمام نادي فولهام بحلوله بديلا في الدقائق الأخيرة. لم يشارك فوبيرت في موسمه الأول سوى في 8 مباريات في جميع البطولات.

في 30 يناير 2009 تم منح فوبيرت فرصة التفاوض مع مسئولي نادي ريال مدريد الإسباني للانتقال إليهم حيث نجح في اقناعهم بالتعاقد معه بعقد إعارة إلى نهاية الموسم مع إمكانية النادي الإسباني لشراء اللاعب الفرنسي مقابل 1.5 مليون يورو إذا قدم أداء عالي المستوى. شارك فوبيرت في أول مباراة رسمية في مواجهة نادي ريسينغ سانتاندر في 7 فبراير وانتهت بالفوز 1/0. لم يشارك فوبيرت سوى في مباراتين مع النادي وبالتالي قرر مسئولي ريال مدريد عدم التعاقد معه وبالتالي عاد إلى إنجلترا.

شارك فوبيرت في أول مباراة دولية مع منتخب فرنسا في مواجهة منتخب البوسنة والهرسك وديا في 16 أغسطس 2006. لبس فوبيرت القميص رقم 10 وهي المرة الأولى التي يلبس فيها لاعب هذا القميص منذ اعتزال حامله السابق زين الدين زيدان. استطاع فوبيرت تسجيل هدف في الدقيقة الأخيرة ليمنح منتخب بلاده نتيجة الفوز 2/1.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
أجنحة كرة قدم
أشخاص اعتنقوا الإسلام
أشخاص على قيد الحياة
أظهرة كرة قدم
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إندونيسيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في تركيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في فنلندا
رياضيون من لو هافر
فرنسيون من أصل مارتينيكي
لاعبو الدوري 1
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري الفنلندي لكرة القدم
لاعبو إلازغ سبور
لاعبو إنتر توركو
لاعبو بوردو
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري كرة القدم الإسكتلندي للمحترفين
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كان
لاعبو كأس الكاريبي 2014
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مارتينيكيون
لاعبو كرة قدم متعددو اللعب الدولي
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم من لو هافر
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب مارتينيك لكرة القدم
لاعبو نادي فريجوس
لاعبو نادي كيلمارنوك
لاعبو وست هام يونايتد
مسلمون فرنسيون
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
مواليد في لو هافر

جوليان فوبير


The wicket-keeper in the sport of cricket is the player on the fielding side who stands behind the wicket or stumps being watchful of the batsman and ready to take a catch, stump the batsman out and run out a batsman when occasion arises. The wicket-keeper is the only member of the fielding side permitted to wear gloves and external leg guards. The role of the keeper is governed by Law 27 of the Laws of Cricket.

Stance
Initially, during the bowling of the ball the wicket-keeper crouches in a full squatting position but partly stands up as the ball is received. Australian wicket-keeper Sammy Carter (1878 to 1948) was the first to squat on his haunches rather than bend over from the waist (stooping).

Purposes

The keeper's major function is to stop deliveries that pass the batsman (in order to prevent runs being scored as 'byes'), but he can also attempt to dismiss the batsman in various ways:
 The most common dismissal effected by the keeper is for him to catch a ball that has nicked the batsman's bat, called an edge, before it bounces. Sometimes the keeper is also in the best position to catch a ball which has been hit high in the air. More catches are taken by wicket-keepers than by any other fielding position.
 The keeper can stump the batsman by using the ball to remove the bails from the stumps, if the batsman is out of his crease after a delivery has passed the stumps into the keeper's hands. The keeper must then dislodge the bail(s) and the batsman is out if he is still outside the crease.
 When the ball is hit into the outfield, the keeper moves close to the stumps to catch the return throw from a fielder and, if possible, to run out a batsman by collecting the ball in his gloves and putting down the wicket.
 If the batter & non-striker attempt to run a bye following the batsman missing or not playing a shot the wicket keeper can throw the ball at the stumps after he catches the delivery. In outfield cricket it is a rare play due to the high chance of the non-striker being put out. This play is more common during Indoor cricket games and it is common for indoor cricket wicket-keepers to only wear a single glove in order to make throws to the non-striker's end easier to hit with.
 The only example of the Obstructing the field dismissal in Test Cricket came from a batter attempting to hit the ball away from a catch being taken by the wicket-keeper.

A keeper's position depends on the bowler: for fast bowling he will squat some distance from the stumps, in order to have time to react to edges from the batsman, while for slower bowling, he will come much nearer to the stumps (known as "standing up"), to pressure the batsman into remaining within the crease or risk being stumped. The more skilled the keeper, the faster the bowling to which he is able to "stand up", for instance Godfrey Evans often stood up to Alec Bedser.

Like the other players on a cricket team the keepers will bat during the team's batting innings. At elite levels wicket-keepers are generally expected to be proficient batters averaging considerably more than specialist bowlers. This Wicket-keeper-batsman form became popular in the 1990's as the Australian national team saw success when elevating Adam Gilchrist to the team after the retirement of Ian Healy. Healy averaged 27.39 and 4,356 runs total from his 119 Test Matches, and is viewed as a specialist wicket-keeper who had improved his marginally effective batting toward the end of his career. Gilchrist on the other hand was a dominating, powerful batsman from the start, playing 96 Test Matches with a 47.60 average with 5,570 total runs despite playing 23 less matches. Gilchrist's success effectively forced the specialist wicket-keeper into extinction at the top levels of the sport as teams could no long afford to pick a mediocre or poor batsman in the position as long as the player who was chosen could perform up to basic standards of the wicket-keeper position when fielding.

Legal specifications of wicket-keeping gloves

Law 27.2, which deals with the specifications for wicketkeepers' gloves, states that:
If ... the wicket-keeper wears gloves, they shall have no webbing between the fingers except joining index finger and thumb, where webbing may be inserted as a means of support.
If used, the webbing shall be a single piece of non-stretch material which, although it may have facing material attached, shall have no reinforcements or tucks.
The top edge of the webbing shall not protrude beyond the straight line joining the top of the index finger to the top of the thumb and shall be taut when a hand wearing the glove has the thumb fully extended.

Substitutes
Substitutes were previously not allowed to keep wicket, but this restriction was lifted in the 2017 edition of the Laws of Cricket.

This rule was sometimes suspended, by agreement with the captain of the batting side. For example, during the England–New Zealand Test match at Lord's in 1986, England's specialist keeper, Bruce French, was injured while batting during England's first innings. England then used four keepers in New Zealand's first innings: Bill Athey kept for the first two overs; 45-year-old veteran Bob Taylor was pulled out of the sponsor's tent to keep for overs 3 to 76; Bobby Parks, the Hampshire keeper, was called up for overs 77 to 140; and Bruce French kept wicket for the final ball of the innings.

Arthur Jones was the first substitute to keep wicket in a Test match, when he did so against Australia at The Oval in 1905. Virat Kohli once happened to substitute MS Dhoni, as the latter had to attend for his nature's call. This incident happened in 2015 during India vs Bangladesh ODI match.

Playing without a wicket-keeper
There is no rule stating a team must play a wicket-keeper. On 5 June 2015 during a T20 Blast game between the Worcestershire Rapids and the Northamptonshire Steelbacks, Worcestershire chose not to play a wicket-keeper in the 16th over of the match. Their keeper, Ben Cox, became an extra fielder at fly slip while spinner Moeen Ali bowled. The umpires consulted with each other and agreed that there was nothing in the rules to prevent it from happening.

Leading international wicket-keepers

Test
The following are the top 10 wicket-keepers by total dismissals in Test cricket.

ODI
The following are the top wicket-keepers by total dismissals in one day cricket.

T20I
The following are the top 10 wicket-keepers by total dismissals in Twenty20 International cricket.

See also
Catcher
Glossary of cricket terms
Wicket-keeper's gloves
Wicket-keeper-batsman

Bibliography
 Surya Prakash Chaturvedi, Bharat ke Wicket Keepers, National Book Trust, 2011

References

Cricket terminology
Partial squatting position
Wicket-keepers
Cricket

Wicket-keeper


Svijet
 Huzur, Martina Mlinarević. Izdavač: VLASTITA NAKLADA, ŠIROKI BRIJEG.
 O pisanju, Stephen King. Izdavač: VULKAN, BEOGRAD.

Hrvatska i u Hrvata

1, 2, 3, ...
 13 minuta, Sarah Pinborough. Prevoditelj: Duška Gerić Koren. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 400.

A
 Anđeli u mojoj kosi, Lorna Byrne. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 318.  (četvrto izdanje))
 Artemis, Andy Weir, Prijevod: Dražen Čulić. Nakladnik: Profil. 273 str.,
 Avijatičar, Jevgenij Vodolazkin. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 392.

B
 Bez milosti, Renate Dorrestein. Prevoditelj: Maja Weikert. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 244. Beletristika.

C
 Carol, Patricia Highsmith. Prevoditelji: Mima Simić i Josip Šipić. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 304. Ljubavni romani.
 Crna Dalija - Tko je, zašto i kako smijenio Daliju Orešković, Boris Rašeta. Izdavač: Jesenski i Turk, Zag reb.
 Crne cipele, Víťo Staviarsky. Prevoditelj: Sanja Milićević Armada. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 208. Beletristika.
 Crta razdvajanja, Jean-Christophe Rufin. Prevoditelj: Dubravka Celebrini. Nakladnik: Znanje. Broj stranica: 280. Krimići i trileri.

Č
 Čovjek u visokom dvorcu, Philip K. Dick. Prevoditelj: Vladimir Cvetković Sever. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 312. Horor, fantastika i SF.

D
 Dizajniraj svoj život : Ostvarite svoje ciljeve prokušanom metodom sa Stanforda, Bill Burnett, Dave Evans. Nakladnik: Planetopija. 284 str.,
 Djevojka koju si ostavio za sobom, Jojo Moyes. Prijevod: Mihaela Velina. Nakladnik: Profil. 392 str.,
 Dramaturgija lutkarskoga kazališta, Zdenka Đerđ. Nakladnik: Leykam international. 752 str.
 Druga obala : Dugo putovanje u bijelo, Mirjana Buljan. Nakladnik: Naklada Ljevak. 214 str.,

E
 Eseška zmija, Sara Perry. Prijevod: Saša Stančin. Nakladnik: Profil. 392 str.,

F
 Fantastično sjajne žene koje su promijenile svijet, Kate Pankhurst. Prijevod: Dina Morić Bošnjak. Nakladnik: Profil. 32 str.,
 Fosilni kapital : Uspon parnoga pogona i korijeni globalnog zatopljenja, Andreas Malm. Prijevod: Mirta Jambrović. Nakladnik: Fraktura. 592 str.,

H
 Hrvatsko devetnaesto stoljeće : Politika, jezik, kultura, Josip Bratulić. Nakladnik: Hrvatska sveučilišna naklada. 356 str.,

I
 Izabrane pjesme, Marina Cvjetajeva. Prijevod: Antica Menac, Radomir Venturin, Dubravka Dorotić Sesar. Nakladnik: Matica hrvatska. 330 str.,

J
 Judi i beštije, Miljenko Smoje. Izdavač: Hena Com. Broj stranica: 328.
 Junak ili čudovište, Mirta Maslać. Nakladnik: Durieux. 243 str.,

K
 Kako Berlin vlada Europom, Paul Lever. Prijevod: Iva Karabaić (Kraljević). Nakladnik: Profil. 267 str.,
 Kako pronaći ljubav u knjižari, Veronica Henry. Prevela Ira Martinović. Mozaik knjiga, 2018.
 Karcinom dojke : Multidisciplinarno liječenje, Urednik: Fedor Šantek, Lidija Beketić-Orešković. Nakladnik: Medicinska naklada. 231 str.,
 Knjige Jakubove : Ili Veliko putovanje preko sedam granica, pet jezika i tri velike religije, ne računajući one male, Olga Tokarczuk. Prijevod: Mladen Martić. Nakladnik: Fraktura. 912 str.,
 Kraj : Slom Hitlerove Njemačke 1944. – 1945., Ian Kershaw. Nakladnik: V.B.Z. 560 str.,
 Kuk, Anton Tudor, Tomislav Mađarević. Izdavač: Medicinska naklada. Broj stranica: 362.

L
 Laži o Bogu u koje vjerujemo, William P. Young. Prijevod: Sanja Ščibajlo. Nakladnik: Naklada Ljevak. 208 str.,
 Lijenozemska, Kestutis Kasparavičius. Prijevod: Mirjana Bračko. Nakladnik: Ibis grafika. 56 str.,

Lj
 Ljeto na jezeru Čiču, Jasminka Tihi-Stepanić. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 192.
 Ljuljačka daha, Herta Müller. Prevoditelj: Helen Sinković. Nakladnik: OceanMore. Broj stranica: 254. Beletristika.

M
 Maša i maškare, Sanja Pilić. Nakladnik: Mozaik knjiga. 40 str.
 Medvjed i slavuj, Katherine Arden. Prijevod: Vladimir Cvetković Sever. Nakladnik: Mitopeja. 324 str.,
 Moja borba, Karl Ove Knausgård. Prevoditelj: Anja Majnarić. Nakladnik: OceanMore. Broj stranica: 528. Biografije i memoari.

N
 Nav i raj : Studija o Nazorovoj epici, Pavao Pavličić. Nakladnik: Matica hrvatska. 198 str.,
 Nebo je naše, Luke Allnutt. Prevoditelj: Lidija Milenkov Ečimović. Nakladnik: Znanje. Broj stranica: 330.
 Nebo puno Himalaje, Darko Berljak. Izdavač: Libricon. Broj stranica: 309.
 Nightingale Way, Samantha Young. Izdavač: Fokus komunikacije d.o.o. Broj stranica: 336.
 Nuspojave psihofarmaka. Urednik: Ninoslav Mimica, Suzana Uzun, Oliver Kozumplik. Nakladnik: Medicinska naklada. 62 str.,

O
 Osnove statistike, Jasna Horvat, Josipa Mijoč. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 677+16

P
 Pjesme, nepjesme, Irena Vrkljan. Nakladnik: V.B.Z. 92 str.,
 Poderana koljena, Dino Pešut. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 224
 Polarni san, Davor Rostuhar. Izdavač: KEK. Broj stranica: 415.
 Potpuna ekstaza: Narkotici u Trećem Reichu, Norman Ohler. Prevoditelj: Boris Perić. Nakladnik: OceanMore. Broj stranica: 240. Povijest i politika.
 Povijest pčela, Maja Lunde. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 360.
 Pravila magije, Alice Hoffman. Prijevod: Dražen Čulić. Nakladnik: Profil. 300 str.,
 Preživjele, Riley Sager. Izdavač: Fokus komunikacije d.o.o. Broj stranica: 412.
 Priča o onima koji bježe i onima koji ostaju, Elena Ferrante. Prijevod: Ana Badurina. Nakladnik: Profil. 438 str.,
 Profinjeno umijeće stava j**e mi se : Kako na nelogičan način ostvariti kvalitetan život, Mark Manson. Prijevod: Petra Štrok. Nakladnik: Naklada Ljevak. 216 str.,
 Projekt 1000-100-1-0, Mario Šoštar. Nakladnik: INES.LIT. Broj stranica: 308.

R
 Radni logor Jasenovac,  Igor Vukić, Naklada P.I.P. Pavičić, Zagreb, 2018.

S
 Sanjica Lacković, Dario Harjaček. Nakladnik: OceanMore. Broj stranica: 192. Beletristika.
 Savršeni, Cecelia Ahern. Prijevod: Davorka Herceg Lockhart. Nakladnik: Profil 302 str.,
 Selidba, Miljenko Jergović. Nakladnik: Fraktura. 384 str.,
 Skrivena oaza, Paul Sussman. Izdavač: Škorpion. Broj stranica: 432.
 Snježno sljepilo, Ragnar Jónasson, Prijevod: Zrinka Pavlić. Nakladnik: Znanje. 256 str.,
 Stvaranje pisanjem, Marijana Češi. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 288.
 Stogodišnji maraton : Tajni plan Kine kako da nadmaši Sjedinjene Države i postane glavna svjetska supersila, Michael Pillsbury. Prijevod: Branka Maričić. Nakladnik: Profil. 301 str.,
 Sve što znam o tebi, Karen Cleveland. Prijevod: Saša Stančin. Nakladnik: Profil. 252 str.,

Š
 Što je bubamara čula na odmoru, Julia Donaldson. Prijevod: Ozren Doležal. Nakladnik: Profil. 32 str.,

T
 Tjelesno vježbanje i zdravlje, Marjeta Mišigoj-Duraković, Nakladnik: Znanje. 560 str.,
 Torta od priča, Biserka Balenović. Izdavač: Naklada Ljevak. Broj stranica: 174.
 Tri prijatelja u čamcu, Nicholas Oldland. Prijevod: Nataša Ozmec. Nakladnik: Planetopija. 32 str.,

U
 U službi orbulatora, Bobbie Peers. Prijevod: Munib Delalić. Nakladnik: Naklada Ljevak. 208 str.,
 Ušao konj u bar, David Grossman. Prijevod: Andrea Weiss Sadeh. Nakladnik: Fraktura. 192 str.,
 Uvjerljivo drugi, Sven Popović. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 208.

V
 Veličanstveni izum, Ashley Spires. Prijevod: Ozren Doležal. Nakladnik: Profil. 30 str.,
 Voljela sam Staljina - i on mene!: Memoari najpopularnije sovjetske glumice, tajne Staljinove ljubavnice, Ljubov' Petrovna Orlova. Prijevod: Vlado Vurušić. Nakladnik: Profil. 224 str.,

Z
 Zagabrijel, Boris Perić. Nakladnik: Edicije Božičević. 224 str.,
 Zenobija, Morten Dürr, Lars Horneman. Prevoditelj: Dora Maček. Nakladnik: Sandorf. Broj stranica: 97. Literatura za mlade, Strip.

Ž
 Žena na prozoru, A. J. Finn. Prijevod: Lada Furlan Zaborac. Nakladnik: Profil. 434 str.
 Život bez kraja, Frederic Beigbeder. Nakladnik: Naklada OceanMore. 240 str.,

Izvori

Vanjske poveznice

Knjige u 2018.


مهرجانات اليابان وتسمى باليابانية ماتسوري  تغطي في العادة المهرجانات التقليدية اليابانية التي يعود معظمها إلى أصول دينية من الشنتو أو البوذية أو انتقلت إلى اليابان من الثقافة الصينية.

تعقد المهرجانات في اليابان على مدار العام، وتكثر على الغالب في فترات الربيع والصيف والخريف.

أصل كلمة ماتسوري (祭) أو (祀り) تعني عبادة الإله (كامي).

مهرجانات

نسرد في ما يلي بعض المهرجانات التي تجري في اليابان:
 هانامي : هي العادة المتبعة في اليابان والتي تتمثل في تأمل منظر الزهور وهي متفتحة.
 تاناباتا
 سيتسوبون
 مهرجان كاندا
 مهرجان بون
 جينجيتسو
 الأسبوع الذهبي
 مهرجان العشبات السبع
 سانجا ماتسوري
 جيداي ماتسوري في ال 22 أكتوبر يشارك الآلاف من الأشخاص باللباس التقليدي في إحياء هذا المهرجان بمدينة بكيوتو.
هينامتسوري

مراجع

شنتو
مهرجانات في اليابان

مهرجانات اليابان


Shenzhou 16 foi um voo espacial atual para a Estação Espacial Tiangong, com lançamento ocorrido no dia 30 de maio de 2023. Leva dois taikonautas do Corpo de Taikonautas do Exército de Libertação Popular e um taikonauta civil, sendo o décimo primeiro voo tripulado do programa Shenzhou.

Antecedentes
A nave completou sua construção e teste em dezembro de 2022 e foi posta de prontidão para uma possível missão de resgate da Shenzhou 15.

Missão
O voo foi lançado no dia 30 maio de 2023, após a partida da Tianzhou 6 e perto do fim da missão Shenzhou 15. As duas tripulações realizaram uma transferência de comando antes da partida da Shenzhou 15 no mesmo mês. A transferência de comando da Shenzhou 16 para a Shenzhou 17 ocorreu no dia 29 de outubro de 2023. Após desacoplar no dia 30, a tripulação realizou uma série de fotos do exterior da estação e a missão chegou ao fim no dia 31 de outubro de 2023.

Tripulação
A tripulação foi anunciada no dia 29 de maio de 2023. Gui Haichao, professor da Universidade Beihang, se tornou no primeiro civil chinês no espaço.

Programa Shenzhou
4
2023 na China

Shenzhou 16


Salomon may refer to:

People
 Salomon (given name)
 Salomon (surname)

Companies
 Salomon Brothers, a former investment bank, now a part of Citigroup
 Salomon Group, a company manufacturing sporting equipment (which was a part of Adidas-Salomon AG)

Other uses
 Salomon Islands, an atoll of the British Indian Ocean Territory

See also
 Haym Salomon Nursing Home, named in honor of Haym Salomon, located in Brooklyn, NY
 Salomo (disambiguation)
 Soloman (disambiguation)
 Solomon (disambiguation)
 Solomon (name)

Salomon


Şeyh Mansur ("Muzaffer"; ; ; İmam Mansur olarak da bilinir) veya doğum ismiyle Uşurma (; 1760 - 13 Nisan 1794), Çeçenistan, Çerkesya ve Dağıstan ordularına komutanlık etmiş Çeçen İslam âlimi, asker ve Kuzey Kafkasya'nın 1. İmamı. Kuzey Kafkasya'da Rus emperyalizmine karşı cihat hareketinin başlatıcısı olarak görülmektedir.

Biyografi

İlk yılları ve eğitimi
Çeçenlerin Elistanjhoy boyundan olan Uşurma, Çeçenistan'da doğdu ve Aldi köyünde büyüdü. Çocukken Kur'an'ı baştan sona ezberledi ve hafız oldu. Daha sonra eğitim için Dağıstan bölgesine gitti ve bir medreseye kaydoldu. Burada o sırada Rus işgaline karşı çıkan  Nakşibendi hareketine katıldı. 1784 yılında eğitimini tamamlayarak saygın bir din alimi olarak Çeçenistan'a döndü. Çeçenistan'da İslam'ı vaaz etmeye başladı. Aldı Camii'nde imamlık yaparak vaaz ve hutbelerinde tüm Kuzey Kafkasyalıların birleşerek Rusya'ya karşı çıkmaları gerektiğini söyledi. Daha sonra tütün kullanılmasını ve Ruslarla evlenilmesini kınadı. Bu dönemde diğer Kafkas halklarına mektuplar yazdı.

O dönem yayılan bir efsaneye göre Uşurma, rüyasında İslam peygamberi Muhammed'i gördü ve bizzat ondan Şeyh Mansur ismini aldı. Osmanlı Sultanı bu dönemde onun bir hadiste ismi geçen kahraman olabileceğini düşünerek araştırılmasını istedi. Kısa sürede Mansur'un mucizeler sergilediği, bir avuç toz ile Rus ordusunu yok ettiğine dair söylentiler yayılmaya başladı. Bu söylentileri duyan Antepli Osmanlı din adamı Seyyid Halil Efendi 200 öğrencisiyle beraber Mansur'un ordusuna katıldı. Bu söylentiler İstanbul'a ulaşınca Abhazya prensi Keleş Bey Çaçba olayı araştırması için Osmanlı hükûmeti tarafından görevlendirildi. Çerkesya'da bulunan Ferah Ali Paşa'da Şeyh Mansur ile görüşmesi için bir adamı gönderdi.

Rusya ile çatışmaların başlaması
1785 yazında Şeyh Mansur, Osmanlı padişahına kendisini sadık bir müttefik ilan eden ve ortak düşmana karşı hareket etme niyetini bildiren bir mektup gönderdi. Mansur'un İslami birlik ve direniş mesajı Çeçen halkı arasında popüler olmaya başlayınca, Rus İmparatorluğu Mansur'u itibarsızlaştırmaya ve sonunda tutuklamaya çalıştı. 1785'te Ruslar, Mansur'un Aldi'deki evine bir cezai sefer gönderdi, ancak köy çoktan terk edilmişti. Öfkelenen Rus birlikleri köyü yağmaladı ve yaktı. Mansur, müritleriyle birlikte Aldi'ye döndükten sonra Ruslara karşı kutsal bir savaş (gazavat) ilan etti. Rus ordusu mağlup edildi ve ele geçirilen toplar Mansur'un emriyle Osmanlı Devleti'ne verildi. Mansur ve ortaklarını yakalamak için gönderilen Albay A. N. De Pieri komutasındaki 2 silahlı 2000 kişilik bir müfreze, 6 Temmuz 1785'te ezici bir yenilgiye uğradı. Komutan Pieri'nin kendisi öldürüldü. Bu savaşın başarısı, Mansur'u Kafkas Hattı'ndaki Rus tahkimatlarına ve köylerine karşı bir dizi saldırı eylemi yapmaya sevk etti.

Sultan I. Abdülhamid, Şeyh Mansur'un kendi iktidarına rakip olabileceğinden korkuyordu. Bu sebeple İstanbul'daki camilerde Mansur'un yalancı bir peygamber olduğunu ilan eden hutbeler okundu. Sultan I. Abdülhamid daha sonra Mansur'a olan bakışını değiştirdi ve ona bir saat ve dürbün hediye etti. Ardından Mansur Müslüman bir milis gücü toplamak ve bu bölgelerin halklarını cihada yükseltmek amacıyla Kafkas halkının lideri olarak tanındı. Şeyh Mansur'un Çeçenya üzerindeki etkisi o dönemde kitaplara kaydedilmişti. Kısa süre sonra Çeçen savaşçılar Sunja Savaşı'nı kazandı.

Direnişi
Kumukların desteğini alan Mansur, Terek boyunca ilerledi. Ardından Mozdok ile Vladikafkas kalelerini birleştiren Kumkale'ye (Giorgievsk) saldırdı ve kaleyi aldı ancak daha sonra gelen Rus kuvvetleri karşısında geri çekildi.

Şeyh Mansur, nüfuzunun artmasıyla birlikte Kaberdey'den Dağıstan'a kadar çeşitli bölgelerden gönüllüler toplamaya başladı. Kuvvetlerin çoğu, sayıları 12.000'den fazla olan genç Çeçen ve Dağıstanlı erkeklerdi. Ancak Mansur, Rus topraklarına sızmaya çalıştığında ve Kızılyar kalesini ele geçiremeyince bir yenilgiye uğradı.

Mansur, ordusunu geri toplamak için Kafkasya'nın her köşesine ulaklar göndererek bir sancak altında İslam için savaşma ve Mozdok'ta birleşme çağrısı yaptı. Çağrısına Çeçenler, Çerkesler, Kumuklar, Avarlar dahil 20 bin kişi cevap verdi. Kafkasyalıların planlarını öğrenen Rus komutanlığı, onları karşılamak için Albay Nagel komutasındaki bir orduyu ilerletti. Kafkas ordusunu belirtilen yerde toplanmadan önce yenme görevi kendisine verildi.

30 Ekim - 2 Kasım 1785 tarihleri arasında Tatartup harabeleri yakınlarında meydana gelen muharebede düzensiz eylemleri nedeniyle Kafkasyalılar yenildiler ve mülklerine çekilmek zorunda kaldılar. Şeyh Mansur ise Çerkesya'ya taşındı ve Rus kuvvetlerine karşı saldırılarda Çerkeslere önderlik etti. 1786 baharında Dağıstanlı Lezgilerin Tiflis'e yapacağı saldırıya destek vermek için geri döndü. Sefer gerçekleşmeyince Kızılyar'a gitti. 1786 sonbaharında bir Rus birliğini pusuya düşürerek mağlup etti.

20 Eylül 1787'de Albay Rebinder'in bir müfrezesi, Wagenburg'daki Şeyh Mansur'un ana kampına saldırdı. İnatçı bir direnişin ardından Mansur oradan nakavt edildi. 21 Eylül'de Mansur, Wagenburg'u geri almaya çalıştı. 22 Eylül'de Mansur, Ruslara tekrar saldırdı ve yine başarısızlıkla sonuçlandı. General Herman'ın 30 Eylül 1790'da Kafkas-Türk birleşik kuvvetine karşı kazandığı zaferden sonra, Mansur'un kuvvetleri yoruldu ve dindaşları olan Türkler tarafından inşa edilen Çerkesya'daki Anapa kalesine dinlenmek ve yaralarını tedavi etmek için gittiler. Bu sırada Anapa kalesi Ruslara karşı savunmaya hazırlanıyordu.

Esir alınması ve ölümü
29 Mayıs 1791'de Ivan Gudoviç liderliğindeki Rus birlikleri Kuban'ı geçerek Anapa kalesini ele geçirmek için Çerkesya'ya girdi. Bunu takiben Anapa Kuşatması gerçekleşti. Şeyh Mansur, İpeklizade Köse Mustafa Paşa ile birlikte kaleyi savunmaya çalışırken yaralandı. En sonunda kale Ruslar tarafından ele geçirildi. Rus ordusu kaleye girdiğinde, Gudoviç'in emriyle Anapa kalesi yerle bir edildi, kuyular zehirlendi ve evler yakıldı. Kaledeki neredeyse tüm direnişçiler öldürüldü. Şeyh Mansur, kalede yürüttüğü direnişin ardından ele geçirildi. 15 Ekim 1791 de Sankt-Peterburg'dan Şlisselburg'a sevk edildi ve Şlisselburg Kalesine ömrü boyunca hapsedildi.

10 Ocak 1792 Osmanlı-Rus Yaş Antlaşmasından sonra Sankt-Peterburg'a gönderilen Mustafa Rasih Paşa, esirlerin mübadelesi işleri sırasında Şeyh Mansur'un Osmanlı'ya teslimini istemiş fakat, Rus Makamlarınca Mansur'un Çeçen olduğu ve Osmanlı tebaası olmadığı kendilerine bildirilmiş, bu sebeple netice alınamamıştır. 13 Nisan 1794 günü Şlisselburg kalesinde ölmüştür.

Şeceresi
Alstanzha oğlu, Asxuo oğlu, Mamtur oğlu, Maemzi oğlu, Olhazar oğlu, Mohmad oğlu, İmjela oğlu, Jela (Şabaz) oğlu Uşurma.

Kaynakça

Ek kaynaklar

Dış bağlantılar
 Şeyh Mansur ağıdı (Çerkesçe)

1760 doğumlular
1794 yılında ölenler
Devlet başkanları
Kafkas Savaşı'nda kişiler

Şeyh Mansur


An Arisaema ramulosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Arisaema ramulosum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema ramulosum


Leptofauchea, rod crvenih algi iz porodice Faucheaceae, dio reda Rhodymeniales. Opisan je 1931. i taksonomski je priznat.

Postoji deset taksonomski priznatih vrsta, sve su morske

Vrste
 Leptofauchea auricularis E.Y.Dawson
 Leptofauchea chiloensis Dalen & G.W.Saunders
 Leptofauchea cocosana Filloramo & G.W.Saunders
 Leptofauchea coralligena Rodríguez-Prieto & De Clerck; otkrivena u Mediteranu 2009.
 Leptofauchea earleae Gavio & Fredericq
 Leptofauchea leptophylla (Segawa) Mas.Suzuki, Nozaki, R.Terada, Kitayama, Tetsu.Hashimoto & Yoshizaki
 Leptofauchea munseomica Filloramo & G.W.Saunders
 Leptofauchea nitophylloides (J.Agardh) Kylin - tip
 Leptofauchea pacifica E.Y.Dawson
 Leptofauchea rhodymenioides W.R.Taylor

Izvori

Faucheaceae

Leptofauchea


Anna Maria Ventura de Lyra e César (Recife, 17 de abril de 1941) é uma professora, escritora, historiadora, ensaísta brasileira.

Pertence a instituições literárias de Pernambuco. Tem vários livros publicados nos ramos de História, Ensaio, Poesia.

Biografia
Nascida no Recife, filha do desembargador Amaro de Lyra e César e de Áurea Ventura de Lyra e César, passando sua primeira infância em Garanhuns e Carpina e sua juventude em Caruaru, bacharelou-se em Direito e em Letras neolatinas. Nessa área mista jurídico-literária, foi professora e historiadora, com vida docente, em sala de aula, e publicação de livros, nas áreas de história, ensaio e poesia.

Formação
 Bacharel em direito pela Faculdade de Direito do Recife
 Bacharel em Letras Neolatinas pela Faculdade de Filosofia, Ciências e Letras da Universidade Católica de Pernambuco

Vida profissional
 Assessora da direção do Conselho Regional do Senac
 Professora no Colégio Vera Cruz e no Colégio Porto Carreiro.

Vida Literária
Pertence às seguintes instituições literárias:
 Academia de Letras e Artes do Nordeste Brasileiro - Ocupa a cadeira 15
 Academia Recifense de Letras
 Academia Pernambucana de Letras - ocupa a cadeira 5
 Sociedade Brasileira de Médicos Escritores - Regional Pernambuco (membro honorário)
 Ordem Literária Jorge de Albuquerque Coelho
 União Brasileira de Escritores - Seção Pernambuco.

Livros publicados
Crônica
 Gênesis - Comunicarte, 1984
Ensaio
 Lyra e César - Juiz de Caruaru - CEPE (1981)
 A bala e a mitra - Bagaço (1994)
 2ª edição: - Novos tempos, verdades antigas (2007)
 3ª edição: - Dom Expedito Lopes: Apóstolo do Perdão, (2022) - ISBN 978-65-84933-01-9
 A faculdade sitiada (2009)
 Último porto de Henrique Galvão (2014)
 Três homens chamados João - Uma tragédia em 1930 (2020)
Poesia
 Versos voláteis (1996)
 No limiar do tempo (2005)
 Poemas arcaicos & outros mais (2017) - ISBN 978-85-69072-06-5
Ficção
 O tom azul (1997)
 Habemus vinum - Antimemórias do absurdo (2010)
 19 contos de Covid (2022)
 A barata e a rosa (2023) - ISBN 978-65-00-75819-1
História
 50 anos de SENAC em Pernambuco. Recife: Recife Gráfica Editora, 1996
Memória
 Genesis (1984)
 Habemus panem - Memórias de uma época (2001) - ISBN 979-85-7409-256-9
 Atravessando a selva escura - memórias de uma portadora de fibromialgia

Ligação externa

Nascidos em 1941
Ensaístas de Pernambuco
Escritores de Pernambuco
Historiadores de Pernambuco
Acadêmicos de Pernambuco
Membros da Academia de Letras e Artes do Nordeste
Naturais do Recife
Membros da Academia Pernambucana de Letras
Membros da Academia Recifense de Letras
Pessoas com fibromialgia

Ana Maria César


An Disperis crassicaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Disperis crassicaulis in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ethiopia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis crassicaulis